Osteomiyelit

Osteomiyelit (OM) kemik enfeksiyonudur. Semptomlar, üstte kızarıklık, ateş ve halsizlik ile belirli bir kemikte ağrı içerebilir. Kol ve bacakların uzun kemikleri en sık çocuklarda görülürken, ayaklar, omurga ve kalçalar en sık yetişkinlerde görülür.

Tedavi genellikle antimikrobiyalleri ve ameliyat içerir. Kan akışı zayıf olanlarda ampütasyon gerekebilir. Durum kısa bir süre için mevcut olduğunda tedavi sonuçları genellikle iyidir. Gençler ve yaşlılar daha sık etkilenmektedir. Erkekler kadınlardan daha sık etkilenir. Durum en azından Hipokrat tarafından M.Ö. 300'lerde tanımlanmıştır.

 Belirtiler 

Semptomlar, üstte kızarıklık, ateş ve halsizlik ile belirli bir kemikte ağrı içerebilir.  Başlangıç ani veya aşamalı olabilir. Genişlemiş lenf düğümleri mevcut olabilir.

 Nedenler 

Çocuklarda uzun kemikler genellikle etkilenir. Yetişkinlerde, omurlar ve pelvis en sık etkilenir.

Osteomiyelit, akciğer tüberkülozu olan hastaların% 1-3'ünde ikincil bir komplikasyondur. Bu durumda, bakteriler, genel olarak, bitişik kemiğe yayılmadan önce sinovyumu (daha yüksek oksijen konsantrasyonundan dolayı) enfekte ederek dolaşım sistemi yoluyla kemiğe yayılır.Kumar, Vinay; Abbas, Abul K.; Fausto, Nelson; & Mitchell, Richard N. (2007). Robbins Basic Pathology (8th ed.). Saunders Elsevier. pp. 810–811 
Tüberküloz osteomiyelitinde uzun kemikler ve omurlar etkilenmektedir.

Staphylococcus aureus, tüm osteomiyelit formlarından en sık izole edilen organizmadır.

Kan dolaşımı kaynaklı osteomyelit en sık çocuklarda görülür ve vakaların yaklaşık% 90'ına Staphylococcus aureus neden olur.

Sistemik mantar hastalıkları (fungal) enfeksiyonları da osteomiyelite neden olabilir. En yaygınları Blastomyces dermatitidis ve Coccidioides immitis'tir.

 Teşhis 

küçükresim|Sol ayağın geniş osteomyelitiküçükresim|Kemik taramasında görüldüğü gibi her iki ayakta da oluşan osteomiyelit

Osteomyelit tanısı karmaşıktır ve klinik şüpheyle görüntüleme ve yüksek beyaz kan hücresi sayımı ve ateş gibi dolaylı laboratuvar belirteçlerinin bir kombinasyonuna dayanır, ancak görüntüleme ile klinik ve laboratuvar şüphesinin doğrulanması genellikle gereklidir.

Radyografiler ve BT ilk tanı yöntemidir, ancak duyarlı değildir ve tanı için sadece orta derecede spesifiktir. İleri osteomyelitin kortikal tahribatını gösterebilirler, ancak yeni ortaya çıkan veya sade tanıları kaçırabilirler.

 Tarihi 

Fosil kayıtlarında bulunan osteomiyelit kanıtı paleopatologlar, antik hastalık ve yaralanma uzmanları tarafından incelenmiştir. Büyük etçil dinozor Allosaurus fragilis'in fosillerinde rapor edilmiştir.Molnar, R. E., 2001, Theropod paleopathology: a literature survey: In: Mesozoic  Vertebrate Life, edited by Tanke, D. H., and Carpenter, K., Indiana University  Press, p. 337-363.

Kaynakça

Kategori:Hastalıklar ve bozukluklar
Kategori:Kemik hastalıkları
Kategori:Tıp terimleri
Kategori:Biyoloji terminolojisi
Kategori:Osteopatiler