Kazakistan'da 1932-1933 yıllarında yaşanan kıtlık

1930–1933 Kazak Kıtlığı, Kazakçada Aşarşılık (Aşarşylyq) olarak da bilinir, 1930–1933 yılları arasında Sovyetler Birliği'ne bağlı Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti içindeki Kazak Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nde meydana gelen bir kıtlıktır. Bu süreçte yaklaşık 1,5 milyon kişi yaşamını yitirmiştir; ölenlerin 1,3 milyonu etnik Kazaklardan oluşmaktadır. Toplam Kazak nüfusunun yaklaşık %38 ila %42'sinin öldüğü tahmin edilmektedir. Bu oran, 1930–1933 Sovyet kıtlıkları sırasında herhangi bir etnik grup için kaydedilen en yüksek ölüm oranıdır. Bazı araştırmalar ölü sayısının 2,3 milyona kadar çıkabileceğini öne sürmektedir. Kazakistan Parlamentosu tarafından oluşturulan ve tarihçi Manash Kozybayev'in başkanlığında çalışan bir komite, kıtlığı "soykırım siyaseti tezahürü" olarak nitelendirmiş ve 1,75 milyon kurban olduğunu bildirmiştir.

Kazakistan'da bu olay bazen, zorunlu kolektifleştirmeyi uygulayan ve Kazak ÖSSC'de Komünist Parti’nin Birinci Sekreteri olarak görev yapan Yidiş Bolşevik Filipp Goloşçiyokin’in adını taşıyarak, insan eliyle gerçekleştirildiğini vurgulamak amacıyla “Goloşçiyokin’in soykırımı” olarak adlandırılır.

Bu kıtlık, Kazakların Kazak ÖSSC içinde azınlığa düşmesine neden oldu; çok sayıda insanın ölümüne veya göç etmesine yol açtı. Kazaklar, ancak Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından, 1990'lı yıllarda yeniden Kazakistan'daki en büyük etnik grup hâline gelebildi. Kıtlık öncesinde cumhuriyet nüfusunun yaklaşık %60'ı etnik Kazaklardan oluşurken, bu oran kıtlık sonrası yaklaşık %38'e düştü. Bazı araştırmacılar, bu kıtlığı Sovyetler Birliği'ndeki zorunlu kolektifleştirmenin genel tarihi içinde ve 1932–1933 Sovyet kıtlığının bir parçası olarak değerlendirmektedir. Kıtlık sürecinde Sovyet yetkililer, tüm bölgeleri diğer yerlerle ticaret yapmaktan men etme gibi baskıcı politikalara başvurmuş; Çin sınırına kaçmaya çalışan binlerce Kazak'ı da vurmuştur.

 Sonuçlar 
küçükresim|sağ|upright=1.36|Almatı'da kıtlak kurbanları için yapılmış anıt
Kıtlıklar yüzünden yitirilen canlar sebebiyle, Kazaklar kendi ülkelerinde azınlık durumuna geldiler. 
Kazaklar ancak 1990'larda yeniden en büyük etnik grup haline gelebildi. Kıtlıktan evvel Kazaklar toplam nüfusun %60'nı oluştururken, kıtlık sonrası bu oran %38'e gerilemişti.Қазақстан тарихы: Аса маңызды кезеңдері мен ғылыми мәселелері. Жалпы білім беретін мектептің қоғамдык- гуманитарлық бағытындағы 11-сыныбына арналған оқулық / М.Қойгелдиев, Ә.Төлеубаев, Ж.Қасымбаев, т.б. — Алматы: «Мектеп» баспасы, 2007. — 304 бет,суретті. ISBN 9965-36-106-1Татимов М. Б. Социальная обусловленность демографических процессов. Алма-Ата,1989. С.124http://world.lib.ru/p/professor_l_k/070102_koval_drujba.shtml  - "Запомнил и долю казахов в пределах своей республики - 28%. А за тридцать лет до того они составляли у себя дома уверенное большинство"

Ayrıca Bakınız
Karaçay Sürgünü
Kırım Tatar Sürgünü
 Konuyla ilgili yayınlar 
 Damira İbrahim - Vahit Türk. KAZAKİSTAN'DA KIZIL KITLIK 1929-1933 - Stalin'e Mektuplar Anılar Röportajlar- Bilge Yayıncılık Ekim 2016
 Conquest, Robert, «The Harvest of Sorrow: Soviet Collectivization and the Terror — Famine», (Edmonton: The University of Alberta Press in Association with the Canadian Institute of Ukrainian Studies, 1986).</small>
 Sahni, Kalpana. Crucifying the Orient : Russian orientalism and the colonization of Caucasus and Central Asia. Bangkok : White Orchid Press, 1997
 I. Ohayon, La sédentarisation des Kazakhs dans l'URSS de Staline, collectivisation et changement social, Paris, maisonneuve et Larose, 2006

Kaynakça

Kategori:1932'de Sovyetler Birliği
Kategori:Sovyetler Birliği tarihi
Kategori:Kazakistan tarihi
Kategori:1933'te Sovyetler Birliği
Kategori:Kıtlıklar