Vincent van Gogh'un otoportreleri

Vincent van Gogh'un otoportreleri yaptığı resimler içinde önemli bir kısmı oluşturmaktadır. Otoportreleri yaparken muhtemelen ayna kullanan ressamın yüzü aynada göründüğü gibi resmedilmiştir, yani resimdeki yüzünün sağı aslında yüzünün soludur.

 Dönemler 

 Paris 1886 
Günümüze kadar gelebilmiş ilk otoportresi 1886 tarihlidir.

 Paris 1887
küçükresim|Theo'nun Portresi, Mart ya da Nisan 1887, (önceden Hasır Şapkalı Otoportre olarak biliniyordu), 2011 yılında Van Gogh Müzesi tarafından yeniden adlandırılmıştır, Amsterdam (F294)

 Arles
küçükresim|Çalışmaya Giden Ressam: Vincent van Gogh Montmajour yolundaAğustos 1888 (F 448)Tuval üzerine yağlı boya, 48 × 44 cmönceden Kaiser-Friedrich-Museum, Magdeburg, II. Dünya Savaşı sırasında çıkan yangında yok olduğu düşünülmektedir.

 Saint-Rémy 
Vincent van Gogh'un Saint-Rémy'de yaptığı tüm otoportreler başını soldan, yani kesilmemiş olan kulağının olduğu taraftan gösterir.

 Auvers-sur-Oise 
Van Gogh, Auvers-sur-Oise'da yaşamının son haftalarında hiç otoportre yapmamıştır.

 Gözlemler 
 F208a: Koyu Fötr Şapkalı Otoportre Vincent'ın ilk otoportrelerinden biridir. Aile koleksiyonunda oldukça geç ortaya çıkarılan bu tablo 1945'ten önce sergilenmemiştir. Nerede ve ne zaman yapıldığı hakkında görüşler farklılıklar gösterir. De la Faille bu resmin Anvers'de 1886'dan önce yapıldığını düşünürken Hulsker Paris'te 1886 İlkbaharı'nda yapıldığını düşünür. Hendriks ve Tilborgh ise Vincent'ın 1886 Kışında yeni izlenimcilik akımını uygulamaya başladığı eserlerine olan benzerliği nedeniyle 1886 Sonbaharı olduğunu öne sürerler. X ışını analizi bu otoportrenin altında bir nü etüdü olduğunu gösterir. Anvers'de öğrenciler nü modeller ile çalışmadığı için, bu bulgu Vincent'ın bu resmi Fernand Cormon'un atölyesinde çalışmaya başladığı Paris'te yaptığını gösterir. Vincent'ın eserleri arasında bu otoportreyi tamamlayan başka bir resim olmadığı için Dorn gibi bazı yazarlar resmin van Gogh'a ait olup olmadığını sorgulamıştır. Ancak Hendriks ve Tilborgh ise resmin Vincent'ın Paris'teki ilk yılında yaptığı ya da başladığı resimlerle tutarlı olduğunu düşünmektedirler. Biyografi yazarı Marc Edo Tralbaut yazdığı biyografinin kitap kapağının içine bu resmi koyarak ayrı bir önem verdiğini göstermiş ve Vincent'ın bu otoportrede kendini yalın olarak gösterdiğini söylemiştir. Tralbaut, bu dönemde Vincent'ın muhtemelen model bulmakta zorluk çekmesi nedeniyle çok sayıda otoportre yaptığını belirtir. Sağlığı kötü durumda olan ve dişleri düşmeye başlayan Vincent bunu saklamak için bıyık bırakmaya başlamıştır. Bu dönemde ressam olarak kendisine geleneksel bir kariyer yapmaya çabaladığı için orta sınıf geçmişini vurgulamak üzere şehirli elbiseleri giymektedir.
F627: Vincent'ın kardeşi Theo'ya verdiği bu tablo son otoportresi olabilir.
F525: Vincent'ın annesine yaşgünü hediyesi olarak verdiği bu tablo son otoportresi olabilir. Van Gogh Sakalsız Otoportre tablosunu sakalını kestikten sonra yapmıştır. Jan Hulsker bu tabloyu Arles'da hastaneye yatırıldıktan sonra yaptığını düşünmektedir. Kulağını kestikten sonra yatırıldığı hastanede yaptığı F527 ve F529 katalog numaralı "sargılı kulaklı" otoportrelerinde de sakalsızdır. Bu tablo, Orsay Müzesi'nde bulunan Arles'daki Yatakodası tablosunun üçüncü ve küçük versiyonunda görülebilir. Bu otoportre tüm zamanların en pahalı tablolarından biridir; 1998'de New York'ta 71,5 milyon ABD Dolarına satılmıştır.

Skandallar
Nazi Almanyasında, Vincent van Gogh tabloları "yozlaşmış sanat" eserlerinden sayılmaktaydı. Aralarında 1888 Eylül ayında Paul Gauguin'e adadığı otoportre de olmak üzere ressamın eserleri Alman yetkililer tarafından çalınmış ve/veya yok edilmiştir.

Sahteleri
küçükresim|Kesik kulaklı otoportre, 1889? (F 528)Tuval üzerine yağlı boya, 40 × 31 cmNational Gallery, Oslo

Jacob Baart de la Faille, hemen hemen catalogue raisonnési yayımlandığında kalitesi ve kaynakları şüpheli bazı resimleri kataloguna eklediğini kabul etmiştir. Kısa bir süre sonra, 1930'da de la Faille ilk olarak kataloguna eklediği otuz kadar resmin de van Gogh'a ait olmadığını belirtmiştir. Katalogu çıkarmadan önce reddettiği 100 kadar resimle birlikte 130 kadar resim içinde Otoportreler ve Ayçiçekleri önemli bir yer tutmaktaydı. 1970'te de la Faille'in el yazmalarını öldükten sonra yayımlayan editörü bu şüpheli otoportrelerin çoğunun taklit olduğunu belirtmişDe la Faille 1970, nos. CHK ancak biri hariç tartışmalar sonuçlanmamıştır:

 O zamanlar Los Angeles'ta William Goetz koleksiyonunda olan Japon Baskılı Otoportre kataloga eklenmişti ancak tüm editörler resmin van Gogh'a ait olmadığını savunmaktadır.De la Faille 1970, no. 476a: inscribed étude à la bougie

Bu arada ikinci bir "otoportre"nin de van Gogh'a ait olup olmadığı sorgulanmaya başlanmıştır:

 1910 yılında Nasjonalgalleriet tarafından alınan Kesik Kulaklı' Otoportre uzun yıllar boyunca araştırmacılar ve bilim insanları tarafından van Gogh'un yapmadığı bir resim olarak kabul edilirken müzenin teknik ekibinin araştırmaları pro domo olarak aksini iddia etmektedir.Marit Ingeborg Lange: The provenance of Vincent van Gogh's 'Self-portrait' in Oslo, Burlington Magazine CXLVIII/1235, Şubat 2006, p.113-116 Tartışmalı durum süregelmektedir.

Diğer ressamların yaptığı Vincent van Gogh portreleri

Fotoğrafları

Kaynakça

Özel

Genel

Dış bağlantılar
Van Gogh, paintings and drawings: a special loan exhibition , The Metropolitan Museum of Art Libraries dijital katalogu
Van gogh ve Gauguin'in muhtemel fotoğrafı 1887 ...

Otoportreler
Kategori:Vincent van Gogh tabloları