Caldarium

Calidarium (ayrıca calidarium, cella caldaria veya cella coctilium; Latince: caldus/calidus, sıcak, ılıkAdams, J. N. (2013), Social Variation and the Latin Language , Cambridge: Cambridge University Press, p. 94.), klasik Roma hamamlarında kullanılan, sıcak su dolu dalma havuzuna sahip bir oda bölümüdür.

Caldarium, köleler tarafından bakımı yapılan bir ocakta ısıtılan sıcak hava tünelleriyle çalışan yerden ısıtma sistemi olan hypocaust ile ısıtılan yüksek sıcaklığa sahip ve buharlı bir odaydı. Caldarium, hamam odaları arasında en sıcak olan odaydı; buradan sonra banyo yapanlar, tepidarium üzerinden frigidarium'a geçerlerdi.

Hamamın müşterileri, vücutlarını zeytinyağı ile temizledikten sonra, fazla yağı çıkarmak amacıyla bir strigilis (kazıma aleti) kullanırlardı. Bu yağ bazen yerde bırakılırdı; köleler tarafından toplanır ya da kadınların saçlarında kullanmaları için yeniden kaba koyulurdu.

Caldarium'un sıcaklığı tam olarak bilinmemektedir. Ancak Romalıların ahşap tabanlı sandaletler kullandığı göz önüne alınırsa, sıcaklığın yaklaşık olarak 43 °C veya biraz daha fazla olması muhtemeldir.

Roma'nın en büyük hamamlarında, odalar birkaç bölüme ayrılmıştı.«Caldarium », sur mediterranees.net (consulté le 23 avril 2024)

 Yapısı ve işlevi 
Caldarium, günümüzdeki modern bir sıcak su havuzuna benzetilebilir. Bu havuz, terleme yoluyla deriden kirlerin atılmasını sağlamak amacıyla, neredeyse kaynar bir sıcaklıkğa yakın tutulurdu.James W. Ring, “Windows, Baths, and Solar Energy in the Roman Empire” American Journal of Archaeology (1996). Caldarium'un çıkışında, banyo yapanların odadan çıkmadan önce başlarından aşağı dökmeleri için büyük bir labrum yani bir leğen bulunurdu. Caldarium'da bir süre vakit geçirdikten sonra aşırı ısınmamak için bu işlem banyo yapanlar için önem taşımaktaydı.Harry Thurston Peck, Harpers Dictionary of Classical Antiquities (1898). "C.2.caldarium-harpers "

Roma hamamları, arkeolojik olarak olağanüstü ölçüde sofistike ısıtma sistemleriyle bilinmektedir. Caldarium'un ilk ve en çok övgüye tabi tutulan ısıtma unsuru, hipokaust sistemiydi. Bir hipokaust sisteminde, odanın zemini ile temel arasında boşluk oluşturmak için zemin, bir dizi destek ya da platform üzerine kaldırılırdı.Mowdy, Haley (2016). The History and Importance of the Roman Bath , (9), 1-7. Bu boşluğa bir ocak yerleştirilir ve duvarlar ile zeminler kiremitlerle kaplanırdı. Ocakta, seramik kiremitleri ısıtmak için kömür ya da odun yakılırdı. Bu kiremitler, ısıyı muhafaza etmek ve ısı kaybını önlemek için çift işlev görürdü. Hipokaust sistemine ek olarak, bir diğer önemli ısıtma unsuru ise içi boş duvarlardı. İlk bakışta çelişkili gibi görünse de, içi boş duvarlar caldarium'un ısıtma sistemleri için son derece önem arz etmekteydi. Bu içi boş duvarlar, alttaki hipokaust'ta yer alan mangaldan çıkan dumanın dikkatlice yerleştirilmiş havalandırma deliklerinden dışarı çıkmasını sağlıyordu. Bu durum, dumanın caldarium'da birikmesini önleyerek, taze ve ısıtılmış havanın oda içinde yeniden dolaşmasına olanak tanırdı. Ayrıca, bu içi boş duvarlar, odanın etrafında eşit bir sıcaklık dağılımı sağlamaktaydı ve böylece sıcak havan duvarın bir tarafından diğer tarafına hareket ederek tüm oda ısınıyordu. Son olarak, bu içi boş duvarlar, ısıtılmış havanın kompleksin diğer bölümlerine taşınmasını sağlayarak enerji tasarrufu sağlamakta ve her odanın ayrı ayrı ısıtılmasından daha verimli bir yöntem sunmaktaydı.

Roma kamu hamamlarındaki en önemli ısıtma unsuru ise, odanın etrafını saran geniş pencere ağıydı. Yazar Seneca, bu yeni sistemi eleştiriyor olmasına rağmen, hamam pencerlerinin Romalılara etkisini dürüst bir şekilde aktarmıştır:

"Günümüzde... insanlar, en geniş pencerelerden gün boyu güneş almayan, güneşlenerek aynı anda bronzlaşamayan ve banyo küvetlerinden kara ve deniz manzaralarını izleyemeyen banyoları güveye layık olarak görüyorlar."Seneca, Epistulae morales ad Lucilium.

Kaynakça

 Ayrıca bakınız 

 Frigidarium
 Hipokaust
 Laconicum
 Roma'da hamamlar

Kategori:Antik Roma'da yıkanma