Renkli devrim

Renkli Devrimler, 2000'lerin başında eski Sovyet ülkelerinde ve Balkanlarda gerçekleşen toplumsal hareketleri tanımlamak için uluslararası basın tarafından kullanılan bir tabir.Gene Sharp: Author of the nonviolent revolution rulebook , BBC News (21 Şubat 2011) Daha sonra kapsamı genişletilerek başta Orta Doğu'da gerçekleşen devrimler olmak üzere pek çok devrimi tanımlamak için kullanılmaya başlandı. Bazı gözlemciler, bu devrim dalgasının adının çıkış noktasının, 1986'da Filipinler'de meydana gelen ve "Sarı Devrim" olarak da bilinen İnsanların Gücü Devrimi olduğunu belirttiler.

Renkli Devrimler'e katılanlar çoğunlukla sivil direniş olarak da bilinen şiddetsiz direnişi kullandılar. Gösteriler grevlerden, demokrasiyi korumak için bozuk veya otoriter hükûmete karşı yapılan protesto eylemlerinden oluştu ve bu hareketler yöneticilerin değişmesi için ağır bir baskı ortaya çıkardı. Devrimlerin çoğunda özel bir renk veya çiçek sembol olarak kullanıldı. Renkli Devrimler'de sivil toplum kuruluşlarının ve özellikle öğrenci aktivistleri önemli rol oynadı.

Yugoslavya'daki Buldozer Devrimi (2000), Gürcistan'daki Gül Devrimi (2003) ve Ukrayna'daki Turuncu Devrim (2004) dahil olmak üzere bu tür devrimler başarıyla sonuçlandı. Renkli Devrimler'in pek çoğu tartışmalı seçimlerin ardından muhalefetin çağrısıyla halkın sokağa dökülerek adil seçim istemesiyle patlak verdi. Böylece otoriter yöneticiler istifa ettirildi ya da devrildi. Lübnan'daki Sedir Devrimi (2005) ve Kuveyt'teki Mavi Devrim (2005) gibi, bu tanımların dışında kalan, hatta bazı temel özellikleri farklı olan hareketler de Renkli Devrimler kapsamında değerlendirildi.

Rusya'nın Savunma Bakanı Sergey Şoygu ve Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov gibi çeşitli hükûmet üyeleri Renkli Devrimler'i savaş durumunun yeni bir biçimi olarak tanımlayıp suçladılar.Gorenburg, Dmitry, "Countering Color Revolutions: Russia’s New Security Strategy and its Implications for U.S. Policy", Russian Military Reform , 15 Eylül 2014Flintoff, Corey, Are 'Color Revolutions' A New Front In U.S.-Russia Tensions? , National Public Radio, 12 Haziran 2014 Rusya Devlet Başkanı Putin, 2014 yılındaki bir konuşmasında, Renkli Devrimler'in önlenmesi gerektiğine dikkat çekerek "Biz Renkli Devrimler'in trajik sonuçlarını görüyoruz. Bu tür girişimlerin Rusya’da olmasını engellemek için ne gerekiyorsa yapmalıyız. Bu bizim için bir uyarı ve ders." şeklinde konuştu.

 Renkli Devrimlerin Ortak Özellikleri 
Michael McFaul, başarılı renkli devrimlerin arkasındaki 7 aşamayı şöyle tanımlamıştır:

 Tam otokratik bir rejimden ziyade yarı otokratik bir rejim
 Popüler olmayan bir iktidar
 Birleşik ve örgütlü bir muhalefet
 Seçim sonuçlarında hile yapıldığını hızlı bir şekilde ortaya çıkarabilme
 Vatandaşları geçersiz oylar hakkında bilgilendirmek için yeterli sayıda bağımsız medya
 Seçim hilelerini protesto etmek için on binlerce veya daha fazla göstericiyi harekete geçirebilen bir siyasi muhalefet
 Rejimin güçleri arasındaki bölünmeler

 Renkli Devrimler listesi 
DevrimYerBaşlangıç tarihiBitiş tarihiKaranfil Devrimi Portekiz25 Nisan 1974Sarı Devrim Filipinler22 Şubat 198625 Şubat 1986Kadife Devrim Çekoslovakya17 Kasım 198929 Aralık 1989Buldozer Devrimi Yugoslavya5 Ekim 2000Gül Devrimi Gürcistan3 Kasım 200323 Kasım 2003Turuncu Devrim Ukrayna22 Kasım 200423 Ocak 2005Mor Devrim IrakOcak 2005Lale Devrimi Kırgızistan27 Şubat 200511 Nisan 2005Sedir Devrimi Lübnan14 Şubat 200527 Nisan 2005Mavi Devrim KuveytMart 2005Kot Devrimi Belarus19 Mart 200625 Mart 2006Safran Devrimi Myanmar15 Ağustos 200726 Eylül 2007Üzüm Devrimi Moldova6 Nisan 200912 Nisan 2009Yeşil Devrim İran13 Haziran 200911 Şubat 2010Yasemin Devrimi Tunus18 Aralık 201014 Ocak 2011Lotus Devrimi Mısır25 Ocak 201111 Şubat 2011Yasemin Devrimi Çin20 Şubat 201120 Mart 2011

 Ayrıca bakınız 
1989 Devrimleri
Arap Baharı

 Kaynakça 

 Konuyla ilgili yayınlar 

Valerie J. Bunce and Sharon L. Wolchik: Defeating Authoritarian Leaders in Postcommunist Countries. Cambridge University Press, 2011
Pavol Demes and Joerg Forbrig (eds.). Reclaiming Democracy: Civil Society and Electoral Change in Central and Eastern Europe. German Marshall Fund, 2007.
Joerg Fobrig (Ed.): Revisiting Youth Political Participation: Challenges for research and democratic practice in Europe. Council of Europe, Publishing Division, Strasbourg 2005, ISBN 92-871-5654-9

Adam Roberts ve Timothy Garton Ash (eds.), Civil Resistance and Power Politics: The Experience of Non-violent Action from Gandhi to the Present, Oxford: Oxford University Press, 2009. ISBN 978-0-19-955201-6. US edition. Google
Kurt Schock: Unarmed Insurrections: People Power Movements in Nondemocracies. University of Minnesota Press, 2005.
Joshua A. Tucker: Enough! Electoral Fraud, Collective Action Problems, and Post-Communist coloured Revolutions. 2007. Perspectives on Politics, 5(3): 537–553.
Akbar E. Torbat,The Arab Uprisings and Iran’s Green Movement, 19 Ekim 2011.

Kategori:21. yüzyıl devrimleri