III. Dünya Savaşı

III. Dünya Savaşı, varsayımsal olarak gelecekte nükleer silahların geliştirilmesi, test edilmesi ya da kullanılması sonucunda gerçekleşeceği düşünülen bir dünya savaşıdır. Bu terim, en az 1941 yılından beri kullanılmaktadır. Bazıları bu terimi, Soğuk Savaş ya da Teröre Karşı Savaş gibi sınırlı veya daha küçük çatışmalara atıfta bulunmak için kullansa da, diğerleri böyle bir çatışmanın hem kapsam hem de yıkıcı etki açısından önceki dünya savaşlarını geride bırakacağını varsayıyor.The New Quotable Einstein. Alice Calaprice (2005), p. 173.

Söz konusu savaş birçok ülkede askerî ve sivil yetkililer tarafından beklenmekte ve bu doğrultuda savunma planları yapılmaktadır. Bu planlar dahilinde nükleer sığınaklar inşa edilmiştir. Olası senaryolar ise nükleer silah kullanılmayan savaşa veya Dünya'nın imhası ile sonuçlanabilecek nükleer savaşa göre planlanmıştır.

Özellikle popüler kültürde yer alan bu varsayımlar; çeşitli sinema filmi, televizyon dizileri, video oyunları ve kitaplara konu olmuştur.

 Etimoloji 
 Time dergisi 
Time dergisi, "3. Dünya Savaşı" teriminin yaratıcısı değilse de, erken benimseyenlerinden biriydi. İlk kullanım, 3 Kasım 1941 tarihli sayısında (7 Aralık 1941'de Pearl Harbor'a yapılan Japon saldırısından önce) "Ulusal İşler: 3. Dünya Savaşı Mı?" bölümünde yer aldı. Bu makale, ABD'ye yeni gelmiş olan Nazi mültecisi Dr. Hermann Rauschning hakkındaydı. Time, 22 Mart 1943 tarihli sayısındaki "Dış Haberler" bölümünde ABD başkan yardımcısı Henry A. Wallace'ın “Üçüncü Dünya Savaşı'nın tohumlarını atıp atmayacağımıza 1943'te ya da 1944’te karar vereceğiz” açıklamaları için yine “3. Dünya Savaşı?” başlığını kullandı. Time dergisi, “3. Dünya Savaşı” terimini, 1940'ların geri kalanında ve sonrasında da kullanmaya devam etti. (Time, bu terimi kullanmakta halen ısrar etmektedir.)

 Askerî operasyonlar 
Askeri operasyonlar, Soğuk Savaş'ın ilk günlerinden bu yana çeşitli senaryolarla savaş stratejisi geliştirip en kötüsüne hazırlamaktadır. Bu planlardan bazıları artık güncelliğini yitirdi ve kısmen veya tamamen sınıflandırıldı.

 Unthinkable Operasyonu 
İngiltere Başbakanı Winston Churchill, II. Dünya Savaşı'nın sonunda Orta ve Doğu Avrupa'da konuşlandırılan muazzam büyüklükteki Sovyet Kızıl Ordu kuvvetleri ve Sovyet lideri Joseph Stalin'in güvenilmezliği nedeniyle, Batı Avrupa için ciddi bir tehdit olduğu konusunda endişeliydi. Nisan-Mayıs 1945'te İngiliz Silahlı Kuvvetleri, Üçüncü Dünya Savaşı'nın ilk senaryosu olduğu düşünülen Unthinkable Operasyonu'nu geliştirdi.Operation Unthinkable: The Third World War, Jonathan Walker (2013). Birincil amacı "ABD ve Birleşik Krallığın iradesini Rusya'ya empoze etmek" idi. Plan, İngiliz Genelkurmay Başkanları Komitesi tarafından askeri olarak uygulanamaz olarak reddedildi.

 Dropshot Operasyonu 
Dropshot Operasyonu, 1950'lerde Batı Avrupa ve Asya topraklarında Sovyetler Birliği ile olası bir nükleer ve konvansiyonel savaş için Amerika Birleşik Devletleri’nin acil durum planıydı. Senaryoda nükleer silah kullanılmasına rağmen, belirleyici bir rol oynamaları beklenmiyordu.

O zamanlar ABD nükleer cephaneliği, çoğunlukla Amerika Birleşik Devletleri merkezli olarak sınırlıydı ve teslimat için bombardıman uçaklarına bağlıydı. Dropshot, Sovyetler Birliği'nin endüstriyel potansiyelinin %85'ini tek seferde yok etmek için 100 şehir ve kasabadaki 200 hedefe 300 nükleer bomba ve 29.000 yüksek patlayıcı bomba kullanacak görev profillerini içeriyordu. 300 nükleer silahın 75 ila 100'ü yerdeki Sovyet savaş uçaklarını imha etmeyi hedef aldı.

Senaryo, kıtalararası balistik füzelerin geliştirilmesinden önce tasarlandı. Bu aynı zamanda ABD Başkanı John F. Kennedy ve Savunma Bakanı Robert McNamara'nın ABD Nükleer Savaş planını “şehir yok etme” planından "karşı kuvvet" planına değiştirmesinden önceydi. O zamanlar nükleer silahlar, bitişiğindeki şehri yok etmeden bir deniz üssünü vuracak kadar hassas değildi, bu yüzden onları kullanmanın amacı, savaş ekonomisini felce uğratmak için düşmanın endüstriyel kapasitesini yok etmekti.

 Grand Slam, Longstep ve Mainbrace Tatbikatları 
Kuzey Atlantik Konseyi, Ocak 1950'de NATO'nun askeri çevreleme stratejisini onayladı. NATO askeri planlaması, 1950'lerin başlarında Kore Savaşı'nın patlak vermesinin ardından yeni bir aciliyet kazandı ve NATO'yu "saldırganlığı caydırmak ve Batı Avrupa'nın savunmasını sağlamak için yeterli, merkezi bir komuta altında bir kuvvet" kurmaya teşvik etti. Avrupa Müttefik Komutanlığı, 2 Nisan 1951'de ABD Ordusu'na bağlı Ordu Generali Dwight D. Eisenhower altında kuruldu. Western Union Savunma Teşkilatı daha önce, 1949'da deniz hava saldırılarını ve denizaltı saldırılarını içeren çok taraflı bir tatbikat olan Verity Tatbikatı'nı gerçekleştirmişti.

Mainbrace tatbikatı, 1952'deki Sovyet saldırısına karşı Danimarka ve Norveç'in savunmasını yapmak için 200 gemiyi ve 50.000'den fazla personeli bir araya getirdi. Bu, NATO'nun ilk büyük tatbikatıydı. Tatbikat, 1952 sonbaharında, Müttefik Yüksek Komutanı Atlantik Amiral Lynde D. McCormick, USN ve Avrupa Müttefik Yüksek Komutanı General Matthew B. Ridgeway, ABD Ordusu tarafından ortaklaşa komuta edildi.

Tatbikata; Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık, Kanada, Fransa, Danimarka, Norveç, Portekiz, Hollanda ve Belçika katıldı.

Grand Slam ve Longstep tatbikatları, 1952'de bir düşman işgal kuvvetini ve amfibi saldırıyı yerinden etmek için Akdeniz'de düzenlenen deniz tatbikatlarıydı. Amiral Robert B. Carney'nin genel komutası altındaki 170'in üzerinde savaş gemisi ve 700 uçağı içeriyordu. Genel tatbikat komutanı Amiral Carney, Grand Slam Tatbikatı'nın başarılarını şöyle özetledi: "Dört gücün de kıdemli komutanlarının karma bir görev gücünün sorumluluğunu başarıyla üstlenebileceğini ve onu bir çalışma birimi olarak etkin bir şekilde idare edebileceğini gösterdik”.

Sovyetler Birliği, özellikle Norveç ve Danimarka'nın katılımına atıfta bulunarak, tatbikatları NATO'nun "savaş benzeri eylemler" olarak nitelendirdi ve Sovyet Bölgesi'ndeki kendi askeri manevralarına hazırlandı.

 Strikeback Tatbikatı 
Strikeback Tatbikatı, 1957'de düzenlenen ve NATO'ya yönelik topyekün bir Sovyet saldırısına verilen yanıtı simüle eden büyük bir NATO deniz tatbikatıydı. Tatbikata ABD Donanması, Birleşik Krallık Kraliyet Donanması, Kanada Kraliyet Donanması, Fransız Donanması, Hollanda Kraliyet Donanması ve Norveç Kraliyet Donanması'ndan 200'den fazla savaş gemisi, 650 uçak ve 75.000 personel katıldı. O zamana kadarki en büyük barış zamanı deniz operasyonu olan Strikeback Tatbikatı, The New York Times'tan askeri analist Hanson W. Baldwin tarafından "2. Dünya Savaşı'ndan bu yana toplanan en güçlü vurucu filo" olarak nitelendirildi.

 Reforger Tatbikatı 
Reforger Tatbikatı (Kuvvetlerin Almanya'ya Dönüşü), Soğuk Savaş sırasında NATO tarafından gerçekleştirilen yıllık bir tatbikattı. Tatbikatın amacı, Varşova Paktı ile bir ihtilaf durumunda NATO'nun Batı Almanya'ya hızla kuvvet konuşlandırma kabiliyetine sahip olmasını sağlamaktı. Varşova Paktı, Soğuk Savaş boyunca konvansiyonel kuvvetler, özellikle de zırh açısından NATO'yu geride bıraktı. Bu nedenle, bir Sovyet işgali durumunda, taktik nükleer saldırılara başvurmamak için, Varşova Paktı zırhlı mızrak ucuna karşı hattı tutan NATO kuvvetlerinin hızla yeniden ikmal edilmesi ve değiştirilmesi gerekecekti. Bu desteğin çoğu, Kuzey Amerika'dan Atlantik'e ulaşacaktı.

Reforger sadece bir güç gösterisi değildi - bir çatışma durumunda, NATO'nun Avrupa'daki varlığını güçlendirmenin asıl planı olacaktı. Bu durumda, Operasyon Reforger olarak anılacaktı. Reforger'daki önemli bileşenler, Askeri Hava İkmal Komutanlığı, Askeri Deniz İkmal Komutanlığı ve Sivil Yedek Hava Filosu'nu içeriyordu.

 Yedi Günde Ren Nehrine 
Yedi Günde Ren Nehrine (Ren'e Yedi Gün), 1979'da Varşova Paktı tarafından geliştirilen çok gizli bir askeri simülasyon tatbikatıydı. NATO'nun ilk saldırı senaryosunda Vistula nehri vadisine nükleer bir saldırı başlatacağı ve bunun iki milyon kadar Polonyalı sivil zayiata yol açacağı varsayımıyla başladı. Buna karşılık, Batı Almanya, Belçika, Hollanda ve Danimarka'ya karşı bir Sovyet saldırısı gerçekleştirilecek ve Varşova Paktı kuvvetleri Batı Almanya'yı işgal edecek ve yedinci gün Ren Nehri'nde durmayı hedefleyecekti. Diğer SSCB planları, ancak dokuzuncu günde Fransız sınırına ulaştıktan sonra durdu. Bireysel Varşova Paktı devletlerine stratejik resmin yalnızca kendi alt bölümleri atanmıştı; bu durumda, Polonya kuvvetlerinin yalnızca Almanya'ya kadar gitmesi bekleniyordu. Ren'e Yedi Gün planı, Polonya ve Almanya'nın nükleer santraller tarafından büyük ölçüde yok edileceğini ve çok sayıda askerin radyasyon hastalığından öleceğini öngörüyordu. NATO'nun, ikmal hatlarını kesmek ve böylece ilerlemelerini köreltmek için ilerleyen Sovyet hatlarının arkasına nükleer silah atacağı tahmin ediliyordu. Bu plan, NATO'nun herhangi bir Varşova Paktı işgalini geri püskürtmek için nükleer silah kullanacağını varsayarken, Fransa veya Birleşik Krallık'a nükleer saldırıları içermiyordu. Gazeteler, bu planın gizliliği kaldırıldığında, Fransa ve İngiltere'nin kendi nükleer silahlarını kullanmamalarını sağlamak için vurulmayacakları yönünde spekülasyonlar yaptı.

 Able Archer Tatbikatı 
Able Archer Tatbikatı, savaş zamanında yalnızca geleneksel operasyonlardan kimyasal, nükleer ve konvansiyonel operasyonlara geçişe vurgu yaparak, komuta ve kontrol prosedürlerini uygulayan ABD Avrupa Komutanlığı tarafından yürütülen yıllık bir tatbikattı.

Able Archer 83, NATO’nun 7 Kasım 1983'te başlayan ve Batı Avrupa'yı kapsayan, Casteau'daki Avrupa Müttefik Kuvvetleri Yüksek Karargahı (SHAPE) Karargahı merkezli beş günlük bir komuta tatbikatıydı. Able Archer tatbikatları, koordineli bir nükleer saldırıyla sonuçlanan bir çatışma tırmanma dönemini simüle etti.

1983 tatbikatının gerçekçi doğası, Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği arasındaki kötüleşen ilişkiler ve Avrupa'ya stratejik Pershing II nükleer füzelerinin beklenen gelişiyle birleştiğinde, Sovyet Politbürosu ve ordusunun bazı üyelerini, Able Archer 83'ün gerçek bir nükleer ilk saldırı için hazırlıkları gizleyen bir savaş hilesi olduğuna inandırdı.Andrew and Gordievsky, Comrade Kryucvcov's Instructions, 85–7.Beth Fischer, Reagan Reversal, 123, 131.Pry, War Scare, 37–9. Buna karşılık, Sovyetler Birliği nükleer kuvvetlerini hazırladılar, Doğu Almanya ve Polonya'daki hava birimlerini alarma geçirdiler.Oberdorfer, A New Era, 66.SNIE 11–10–84 "Implications of Recent Soviet Military-Political Activities" Central Intelligence Agency, 18 May 1984. Bu "1983 Savaş Korkusu" birçok tarihçi tarafından 1962 Küba Füze Krizi'nden bu yana dünyanın nükleer savaşa en yakın olduğu durum olarak kabul edilir. Ancak, 11 Kasım'da tatbikatın sonuçlanmasıyla nükleer savaş tehdidi sona erdi.Andrew and Gordievsky, Comrade Kryucvcov's Instructions, 87–8.Pry, War Scare, 43–4.

 Stratejik Savunma Girişimi 
SSG konsepti, Amerika Birleşik Devletleri'ni stratejik nükleer balistik füzelerin saldırısından korumak için yer tabanlı ve uzay tabanlı sistemleri kullanmaktı. Girişim, Karşılıklı Güvenceli İmha'nın (MAD) önceki stratejik saldırı doktrini yerine stratejik savunmaya odaklandı. Stratejik Savunma Girişimi Örgütü (SDIO), 1984 yılında ABD Savunma Bakanlığı bünyesinde Stratejik Savunma Girişimi'ni denetlemek üzere kuruldu.

 NATO nükleer silah paylaşımı 
NATO'nun Üçüncü Dünya Savaşı için operasyonel planları, kendi nükleer silahlarına sahip olmayan NATO müttefiklerini, NATO'nun Müttefik Yüksek Komutanı'nın yönetimi altında, genel bir NATO savaş planının bir parçası olarak Birleşik Devletler tarafından sağlanan nükleer silahları kullanmayı içeriyordu.

NATO'daki üç nükleer güçten (Fransa, Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri) yalnızca Amerika Birleşik Devletleri nükleer paylaşım için silah sağlamıştır. Kasım 2009 itibarıyla, Belçika, Almanya, İtalya, Hollanda ve Türkiye, NATO'nun nükleer paylaşım politikasının bir parçası olarak hâlâ ABD nükleer silahlarına ev sahipliği yapıyor. Kanada 1984'e kadar, ve Yunanistan 2001'e kadar silahlara ev sahipliği yaptı. Birleşik Krallık, kendi başına bir nükleer silah devleti olmasına rağmen, 1992 yılına kadar nükleer topçu ve Lance füzeleri gibi ABD taktik nükleer silahlarını da aldı; bunlar esas olarak Almanya'da konuşlandırıldı.

Barış zamanında, nükleer olmayan ülkelerde depolanan nükleer silahlar, daha önce bazı topçu ve füze sistemleri ABD Ordusu askerleri tarafından korunuyordu; kullanılması için gereken kodlar Amerikan kontrolündedir. Savaş durumunda, silahlar katılan ülkelerin savaş uçaklarına monte edilecektir. Silahlar, ev sahibi ülke kuvvetleriyle birlikte çalışan NATO ana operasyon üslerinde bulunan USAF Mühimmat Destek Filolarının gözetimi ve kontrolü altındadır.

2005 itibarıyla, Avrupa'da konuşlandırıldığına inanılan 480 ABD nükleer silahının 180 taktik B61 nükleer bombası, nükleer paylaşım düzenlemesi kapsamına giriyor. Silahlar, USAF WS3 Silah Depolama ve Güvenlik Sistemi kullanılarak, sertleştirilmiş uçak sığınaklarındaki bir kasada saklanıyor. Kullanılan teslimat savaş uçakları F-16 Fighting Falcons ve Panavia Tornados'tur.

 Savaşa çağrı 
1950'lerde Soğuk Savaş’ta silahlanma yarışının başlamasıyla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri ile Sovyetler Birliği arasında kıyametvari bir savaş ihtimaller dahilindeydi. Soğuk Savaş döneminde (1947-1991), bir dizi askeri olayın, potansiyel olarak III. Dünya Savaşı'nı tetikleme olasılığına oldukça yaklaştığı açıklanmıştır.

 Kore Savaşı: 25 Haziran 1950 – 27 Temmuz 1953 
Kore Savaşı, Kore Yarımadası üzerinde kontrol için savaşan iki koalisyon arasında bir savaştı: Kuzey Kore, Çin ve Sovyetler Birliği'ni içeren bir komünist koalisyon ve Güney Kore, Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşmiş Milletler Komutanlığı'nı içeren kapitalist bir koalisyon. O zaman pek çok kişi, çatışmanın yakında üç ülke, ABD, SSCB ve Çin arasında tam ölçekli bir savaşa dönüşeceğine inanıyordu. CBS News savaş muhabiri Bill Downs 1951'de şöyle yazdı: "Bana göre cevap şudur: Evet, Kore, III. Dünya Savaşı'nın başlangıcıdır. Inchon'daki parlak çıkarmalar ve Amerikan silahlı kuvvetlerinin Birleşmiş Milletler Müttefikleriyle işbirliği çabaları, bize Kore'de bir zafer kazandırdı. Ancak bu, şu anda Uzak Doğu'yu ve tüm dünyayı içine alan büyük bir uluslararası mücadelede yalnızca ilk savaş."Downs, Bill (March 1951). "World War III in Asia?". See Magazine. Downs, daha sonra bu görüşünü, 1968'de ABC Akşam Haberleri'nde USS Pueblo olayı hakkında haber yaparken tekrarladı. Dışişleri Bakanı Dean Acheson daha sonra Truman yönetiminin çatışmanın tırmanmasından endişe duyduğunu ve General Douglas MacArthur'un kendisini ABD liderliğindeki bir müdahalenin bir Sovyet tepkisi riski taşıdığı konusunda uyardığını kabul etti.Carson, Austin, Secret Wars: Covert Conflict in International Politics, Princeton University Press, s. 152

 Berlin Krizi: 4 Haziran – 9 Kasım 1961 
1961 Berlin Krizi, Charlie Kontrol Noktasında Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği arasında, çok sayıda Amerikan ve Sovyet/Doğu Alman tank ve birliklerinin, hattın her iki tarafın kontrol noktasında sadece 100 yarda birbirinden uzak durduğu bir siyasi-askeri çatışmaydı. Çatışmanın arkasındaki neden, Almanya'nın başkenti Berlin'in ve II. Dünya Savaşı sonrası Almanya'nın statüsüyle ilgiliydi. Berlin Krizi, SSCB'nin Batı Berlin'deki Batı silahlı kuvvetleri de dahil olmak üzere tüm silahlı kuvvetlerin Berlin'den çekilmesini talep eden bir ültimatom başlatmasıyla başladı. Kriz, Berlin Duvarı'nın Doğu Almanya'da dikilmesiyle şehrin fiili bölünmesiyle doruğa ulaştı. Bu duruş, ABD-Sovyet tanklarını geri çekme ve gerilimi azaltma konusundaki anlayışının ardından 28 Ekim'de barışçıl bir şekilde sona erdi.

 Küba Füze Krizi: 15-29 Ekim 1962 
Küba Füze Krizi, başarısız olan Domuzlar Körfezi Çıkarması’na yanıt olarak Küba'da Sovyet nükleer füzelerinin konuşlandırılmasıyla ilgili bir çatışma ve Üçüncü Dünya Savaşı'nı hızlandırabilecek bir nükleer savaşa en yakın olanı olarak kabul ediliyor. Kriz, 27 Ekim'de zirve yaptı ve aynı gün üç ayrı büyük olay meydana geldi:
 "Arkhipov kurtarma" olayı, bir Sovyet denizaltısının, uluslararası sularda Amerikan deniz kuvvetleri tarafından hedef alınmasına tepki olarak neredeyse nükleer uçlu bir torpido fırlatma kararı aldığı zaman meydana geldi. Sovyet nükleer torpido fırlatma tepkisi, Sovyet Donanması icra memuru Vasily Arkhipov tarafından engellendi.
 Rudolf Anderson tarafından kullanılan bir Lockheed U-2 casus uçağının Küba hava sahasını ihlal ederken düşürülmesi.
 Bir şekilde Sibirya üzerinden Sovyet hava sahasına girmeyi başaran başka bir U-2'nin yakın müdahalesi, hava sahası ihlali nedeniyle, neredeyse Sovyetlerin bunun bir ABD hava bombardımanının öncüsü olabileceğine inanmasına neden oldu.

Atom Bilimcileri Bülteni tarafından dünyanın sonunun veya kıyametin ne kadar yakın olduğunu tahmin etmek için çalıştırılan Kıyamet Saati, gece yarısına yedi dakika kala nispeten sabit kaldı. Bunun nedeni, krizin kısalığı olarak açıklanmıştır, çünkü saat, ülkelerin liderliği, çatışmalar, savaşlar ve siyasi çalkantılar gibi daha uzun vadeli faktörleri ve ayrıca toplumların söz konusu faktörlere tepkilerini izlemektedir.

 Çin-Sovyet sınır çatışmaları: 2 Mart – 11 Eylül 1969 
Çin-Sovyet sınır çatışması, 1969'da Çin-Sovyet bölünmesinin zirvesinde, Sovyetler Birliği ile Çin arasında ilan edilmemiş yedi aylık bir askeri sınır savaşıydı. Dünyanın en büyük iki komünist devletini savaşın eşiğine getiren bu sınır çatışmalarının en ciddisi, Mart 1969'da Mançurya yakınlarındaki Ussuri (Wusuli) Nehri üzerindeki Zhenbao (Damansky) Adası yakınlarında meydana geldi.

Çatışma, bir ateşkesle sonuçlandı. Eleştirmenler, Çin'in Zhenbao'ya saldırısının gelecekteki olası Sovyet istilalarını caydırmak için olduğuna dikkat çekiyor; Çin'in bazı Sovyetleri öldürerek 'zorbalık' olamayacağını gösterdiğini; ve Mao'nun onlara "acı bir ders" vermek istediğini.

Çin'in SSCB ile ilişkileri, 1969'da başlayan ve on yıl boyunca sonuçsuz bir şekilde devam eden sınır görüşmelerine rağmen gergin geçti. Yurtiçinde, sınır çatışmalarının yol açtığı savaş tehdidi, Kültür Devrimi'nde yeni bir aşama olan Çin'in kapsamlı militarizasyonunu başlattı. Zhenbao Adası olayının ardından düzenlenen Çin Komünist Partisi 9. Ulusal Kongresi, Savunma Bakanı Lin Biao'nun Mao Zedong'un varisi olduğunu doğruladı.

1969 olaylarının ardından Sovyetler Birliği, Çin-Sovyet sınırı boyunca ve Moğol Halk Cumhuriyeti'ndeki kuvvetlerini daha da artırdı.

 1971 Bangladeş Kurtuluş Savaşı 
Bangladeş Kurtuluş Savaşı, Mukti Bahini adlı Bangladeşli milliyetçi güçler ile Pakistan arasında bir bağımsızlık savaşı olarak Doğu Pakistan'da meydana gelen askeri bir çatışmaydı. Savaş, Pakistan Silahlı Kuvvetleri tarafından yürütülen Projektör Operasyonu'nun ardından 26 Mart'ta Bangladeş'in bağımsızlık ilanıyla başladı.

Pakistan'ın 11 Hint Hava Kuvvetleri istasyonuna yaptığı hava saldırıları, Hindistan ile düşmanlıkların başlamasına ve Hindistan'ın Bengal milliyetçi güçlerinin yanında Doğu Pakistan'daki bağımsızlık savaşına girmesine yol açtı.

Sovyetler Birliği, Pakistan'ın bağımsız Bangladeş olarak ayrılmasının rakipleri ABD ve Çin'in konumunu zayıflatacağını düşündüğü için daha geniş bir bakış açısıyla, Hint Ordusu ve Mukti Bahini'nin savaş sırasında Pakistan'a karşı saldırılarını destekledi. Sovyetler Birliği, Hindistan'a, Amerika Birleşik Devletleri veya Çin ile bir çatışma çıkması durumunda karşı önlemler alacağına dair güvence verdi. Bu güvence, Ağustos 1971'de imzalanan Hint-Sovyet Dostluk ve İşbirliği Antlaşması'nda yer aldı.

ABD, Pakistan'ı manevi, siyasi, ekonomik ve maddi olarak destekleyerek onun yanında yer aldı. ABD tarafı, Hindistan ile gayrı resmi bir ittifak içinde olan Güney Asya'daki Sovyet etkisini durdurmak için Pakistan'a ihtiyaçları olduğu izlenimini edindi. ABD Başkanı Nixon, Hindistan'ın Pakistan'ı işgal etmesinin, bölgede tam bir Sovyet egemenliği anlamına geleceğinden ve bunun ABD'nin küresel konumunu ve Amerika'nın yeni taktik müttefiki Çin'in bölgesel konumunu ciddi biçimde baltalayacağından korkuyordu. Nixon, Ürdün ve İran'ı Pakistan'a askeri malzeme göndermeye teşvik ederken, Çin'i Pakistan'a silah tedarikini artırmaya teşvik etti, ancak tüm tedarikler çok sınırlıydı. Nixon yönetimi ayrıca Pakistan Silahlı Kuvvetlerinin Doğu Pakistan'daki "soykırım" faaliyetlerine ilişkin aldığı raporları görmezden geldi ve bu hem Birleşik Devletler Kongresi tarafından, hem de uluslararası basında yaygın eleştiri ve kınamalara yol açtı. Daha sonra Amerika Birleşik Devletleri'nin Birleşmiş Milletler Büyükelçisi George H. W. Bush, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'ne ateşkes ve Hindistan ile Pakistan'ın silahlı kuvvetlerinin geri çekilmesi çağrısında bulunan bir kararı sundu. Sovyetler Birliği tarafından veto edilen bu karar, sonraki günlerde, Hindistan'ın geri çekilmesi için Nixon-Kissinger ikilisinin Sovyetler üzerinde büyük baskısı kullanılmasına neden oldu.

Nixon, Pakistan'ın doğu kanadındaki yenilgisini kesin göründüğünden, uçak gemisi USS Enterprise tarafından yönetilen Task Force 74'ü Bengal Körfezi'ne yerleştirdi. Enterprise ve eskort gemileri istasyona 11 Aralık 1971'de ulaştı. Birleşik Krallık ayrıca uçak gemisi HMS Eagle liderliğindeki bir uçak gemisi savaş grubunu Körfez'e gönderdi.

6 ve 13 Aralık'ta Sovyet Donanması, Vladivostok'tan iki grup kruvazör ve muhrip gönderdi; ABD Task Force 74'ü 18 Aralık 1971'den 7 Ocak 1972'ye kadar Hint Okyanusu'na kadar sürdü. Sovyetlerin ayrıca Hint Okyanusu'ndaki USS Enterprise görev gücünün oluşturduğu tehdidi savuşturmak için bir nükleer denizaltısı vardı.

Savaş ilerledikçe, Amerika Birleşik Devletleri, Hindistan'ın birkaç hafta içinde Pakistan'a saldıracağını anladı, bu nedenle Başkan Nixon, 10 Aralık'ta SSCB Genel Sekreteri Leonid Brejnev ile bir yardım hattında konuştu ve burada Nixon'ın Brejnev'i dizginlemeye çağırdığı bildirildi.

Savaştan sonra ABD yeni güç dengesini kabul etti ve Hindistan'ı Güney Asya'da bölgesel bir güç olarak tanıdı; ABD, birbirini izleyen yıllarda iki ülke arasındaki ikili ilişkileri hemen güçlendirmeye başladı. Sovyetler Birliği, Pakistan'ın kaybına sempati duymakla birlikte, yıllar içinde devam eden ikili ilişkileri güçlendirmek için 1972'de Sovyetler Birliği'ne resmi bir ziyarette bulunan Zülfikar Ali Butto'ya Rodionov aracılığıyla bir davetiye göndererek Pakistan ile ilişki kurmaya karar verdi.

 Yom Kippur Savaşı: 6-25 Ekim 1973 
Ramazan Savaşı olarak da bilinen Yom Kippur Savaşı, Arap zaferleriyle başladı. İsrail başarıyla karşı saldırıya geçti. (İsrail'i destekleyen) ABD ile (Arap devletlerinin yanında yer alan) Sovyetler Birliği arasında gerginlik arttı. Amerikan ve Sovyet deniz kuvvetleri birbirlerine ateş etmeye yaklaştı. ABD Altıncı Filosundan Amiral Daniel J. Murphy, Sovyet filosunun kendi filosuna karşı ilk saldırıyı gerçekleştirme olasılığını yüzde 40 olarak hesapladı. Pentagon, Defcon durumunu 4'ten 3'e taşıdı. Süper güçler savaşın eşiğine getirilmişti, ancak UNSC 339 kapsamında getirilen ateşkesle birlikte gerilimler hafifledi.

 1979 NORAD bilgisayar hatası: 9 Kasım 1979 
NORAD, ekranda tam ölçekli bir Sovyet saldırısının başlatıldığına dair işaretler gördükten sonra ABD acil durum misilleme hazırlıkları yaptı. Durum açıklığa kavuşana kadar "kırmızı telefon" yardım hattını kullanmak için hiçbir girişimde bulunulmadı. SSCB ve erken uyarı radar sistemleri böyle bir fırlatmanın gerçekleşmediğini doğrulayana kadar, NORAD bir bilgisayar sistemi testinin görüntüleme hatalarına neden olduğunu fark etti. O sırada NORAD tesisindeki bir senatör, mutlak bir panik atmosferini tanımladı. Bir GAO araştırması, benzer hataları önlemek için saha dışı bir test tesisinin inşasına yol açtı.

 "Petrov’un kurtarma" olayı: 26 Eylül 1983 
Sovyet nükleer erken uyarı sisteminde, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki üslerden Amerikan LGM-30 Minuteman kıtalararası balistik füzelerinin fırlatıldığını gösteren yanlış bir alarm meydana geldi. Bir misilleme saldırısı, bir Sovyet Hava Savunma Kuvvetleri subayı olan Stanislav Petrov tarafından engellendi ve sistemin basitçe arızalandığını fark etti (ki bu daha sonraki araştırmalar tarafından doğrulandı).

 Able Archer tatbikatları: 2–11 Kasım 1983 
Able Archer tatbikatları, koordineli bir nükleer saldırıyla sonuçlanan bir çatışma dönemini simüle etti. Sovyet Politbüro ve silahlı kuvvetlerinin bazı üyeleri, olayları gerçek bir ilk darbeyi gizleyen bir savaş hilesi olarak gördüler. Buna karşılık ordu, nükleer kuvvetleri hazırlayarak ve Varşova Paktı'nın Doğu Almanya ve Polonya eyaletlerinde konuşlanmış hava birimlerini yüksek alarma geçirerek koordineli bir karşı saldırıya hazırlandı. Ancak, Sovyet'in misilleme hazırlığı durumu, Able Archer tatbikatlarının tamamlanmasıyla sona erdi.

 Norveç roket olayı: 25 Ocak 1995 
Norveç roket olayı, Soğuk Savaş dışında gerçekleşen ilk Üçüncü Dünya Savaşı yol açabilecek bir olaydı. Bu olay, Rusya'nın Olenegorsk erken uyarı istasyonunun yanlışlıkla bir Black Brant XII araştırma roketini (Andøya Rocket Range'den Norveçli ve ABD'li bilim adamları tarafından ortaklaşa fırlatılan) bir Trident SLBM'nin fırlatma füzesi gibi görmesiyle meydana geldi. Buna karşılık, Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin çağrıldı ve Cheget nükleer evrak çantası ilk ve tek kez etkinleştirildi. Bununla birlikte, yüksek komutanlık kısa sürede roketin Rus hava sahasına girmediğini tespit edebildi ve savaşa hazırlık ve misilleme planlarını derhal iptal etti. Geriye dönük olarak, roket bilimciler testin fırlatılması hakkında Rusya dahil otuz devleti bilgilendirirken, Rus radar teknisyenlerine bu bilginin ulaşmadığı belirlendi.

 Priştine havaalanındaki olay: 12 Haziran 1999 
12 Haziran 1999'da, Kosova Savaşı'nın bitişini takip eden gün, yaklaşık 250 Rus barış gücü askeri, Priştine Uluslararası Havalimanı'nı NATO birliklerinin gelişinden önce işgal etti. Rus kuvvetleri, takviye kuvvetlerinin hava yoluyla gelişini güvence altına alacaklardı. Amerikan NATO Avrupa Müttefik Yüksek Komutanı General Wesley Clark, Ruslara karşı güç kullanılması emrini verdi. Olay sırasında Ruslarla temasa geçen İngiliz Ordusu generali Mike Jackson, Clark'ın emirlerini uygulamayı reddetti ve ona tarihe geçen "Sizin için, Üçüncü Dünya Savaşı'nı başlatmayacağım" yanıtını verdi. Ruslara karşı doğrudan silahlı direnişte olan NATO cephesindeki baş subay yüzbaşı James Blunt, Clark'ın “Yok et!” emrini radyodan aldı ancak bunun yerine Jackson'ın hava sahasını kuşatma emrini yerine getirdi ve daha sonra bir röportajda Jackson'ın müdahalesi olmasa bile Clark'ın emrine uymayı reddedeceğini söyledi.

 Rusya-Ukrayna Savaşı: 2014 – Günümüz 
2014 yılında Rusya'nın Kırım'ı ilhakı dahilinde yaşanan anlaşmazlıklar sonrası, 24 Şubat 2022 tarihinde Rusya devlet başkanı Vladimir Putin'in Ukrayna'da "özel bir askerî operasyon" ilan etmesiyle başladı. İşgal her iki taraftan on binlerce kişinin ölümüyle sonuçlandı ve Avrupa'nın İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana yaşadığı en büyük konvansiyonel savaş olarak nitelendirildi.

 Genişletilmiş kullanımı 
 Soğuk Savaş 
İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemde Sovyet-Amerikan ilişkileri daha gergin hale geldikçe, bunun Üçüncü Dünya Savaşı'na tırmanabileceği korkusu her zaman mevcuttu. Aralık 1950'de yapılan bir Gallup anketi, Amerikalıların yarısından fazlasının III. Dünya Savaşı'nın çoktan başlamış olabileceği sonucunu ortaya koydu.Thomas Reed, At the Abyss: An Insider's History of the Cold War, sf. 41

2004'te yorumcu Norman Podhoretz, Mihver Devletlerin teslim olmasından Berlin Duvarı'nın yıkılmasına kadar süren Soğuk Savaş'ın haklı olarak Üçüncü Dünya Savaşı olarak adlandırılabileceğini öne sürdü. Podhoretz'in hesabına göre, "IV. Dünya Savaşı" islamofaşizme karşı küresel bir harekât olacaktır.

Yine de tarihçilerin çoğu, III. Dünya Savaşı'nın zorunlu olarak "birçok ülkeden büyük kuvvetlerin savaştığı" dünya çapında bir savaş ve "dünyanın başlıca uluslarının çoğunu içeren" bir savaş olması gerektiğine inanıyor gibi görünüyor. Bill Yenne, Secret Weapons of the Cold War adlı kitabında, 1940'lardan 1991'e kadar iki 'Süper güç', yani Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği arasında meydana gelen askeri açmazın yalnızca Soğuk Savaş olduğunu açıklar. İnsanlığın tamamen nükleer bir çatışma olasılığını ortadan kaldırmasına yardımcı oldu ve kesinlikle Üçüncü Dünya Savaşı değildi.Yenne, Bill (2005). Secret Weapons of the Cold War. Berkly Book, New York

 Teröre Karşı Savaş 
11 Eylül saldırılarıyla başlayan “teröre karşı savaş” kimileri tarafından III. Dünya Savaşı, bazen de IV. Dünya Savaşı olarak iddia edilmiştir. Tarihçilerin bazıları, ilk iki dünya savaşının tanımları ve kapsamı, yani bu iki savaşın kendi kendini yok etmesi konusu bakımından yeni bir "Dünya Savaşı"nın artık dünya çapında ve büyük ölçekli saldırganlık ve katliam gerektirmeyebileceğini iddia etti. Yine de, bir savaşı "Dünya Savaşı" olarak nitelendirmek için yeterli olabilecek yeni bir "saldırganlık eşiğinin" bu tür iddiaları, tarihçiler arasında yaygın bir kabul ve destek kazanmadı.

 IŞİD'e karşı savaş 
1 Şubat 2015'te Irak Dışişleri Bakanı İbrahim el Caferi, IŞİD'in hilafet ilan etmesi, dünyayı fethetme hedefleri ve yayılmadaki başarısı nedeniyle IŞİD'e karşı savaşın fiilen "III. Dünya Savaşı" olduğunu açıkladı. Kasım 2015'teki Paris saldırılarına yanıt olarak Ürdün Kralı II. Abdullah, "(İslam içinde) bir Üçüncü Dünya Savaşı ile karşı karşıyayız" dedi.

ABD Başkanı Barack Obama, 12 Ocak 2016'daki Birliğin Durumu Konuşmasında, IŞİD'e sözde Üçüncü Dünya Savaşı'nı kışkırtma yeteneği veren haberlerin aşırı ve sorumsuz olabileceği konusunda uyardı.

 Çoklu küçük savaşlar 
Papa Francis, Birinci ve İkinci Dünya Savaşı'nda yaşanan olayları 21. yüzyılın devam eden düşük yoğunluklu savaşlarıyla karşılaştırarak, çok sayıda röportajında “Dünya savaşta, çünkü barışı kaybetti” yanıtını vermiştir.

 Olası senaryolar 
İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesiyle dünyada nükleer silah tartışması başladı. 1949 yılında, Gazeteci Alfred Werner tarafından Üçüncü Dünya Savaşı'nın hangi silahlarla savaşılabileceğine sorduğunda Einstein, "3. Dünya Savaşı'nda hangi silahların kullanılacağını bilmiyorum ama 4. Dünya Savaşı'nda taş ve sopalar olacağını biliyorum" cevabını vererek olası bir Üçüncü Dünya Savaşı'nın herhangi bir sonucunun, insanlığı Taş Devri'ne geri döndürecek kadar korkunç olacağını öne sürdü.

1998 yılında New England Tıp Dergisi'nin bir incelemesi, "Birçok insan, Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle nükleer saldırı tehdidinin büyük ölçüde ortadan kalktığına inansa da, bunun aksini gösteren önemli kanıtlar var" dedi. Tarihsel olarak, Birinci Dünya Savaşı, tırmanan bir krizle gerçekleşti; İkinci Dünya Savaşı kasıtlı eylemlerle oldu. Bu iki savaşta, her iki taraf da genellikle kendilerinin "kısa" sürecek bir savaşı kazanabileceklerini düşünüyorlardı. 2014'te yapılan bir ankete göre, Çin'deki halkın 3/4'ü, 2010'larda ve 2020'lerde Rusya'nın Ukrayna'ya müdahalesinin, Çin'in komşu adalara ve denizlere yayılmasının ardından ABD'nin buna karşı bir tavır sergileyerek ya da Suriye İç Savaşı'ndaki dış müdahalelerin bir dünya savaşına dönüşeceğine inanıyor. Diğer varsayımsal senaryolar, İran-Suudi Arabistan, İran-İsrail, Hindistan-Pakistan, Rusya-Ukrayna, Kuzey Kore-Güney Kore, Çin-Hindistan ve Çin-Tayvan'ı içeren veya bunlar arasındaki bir savaşın olmasıdır. Diğer bir olasılık, herhangi bir nükleer güç altındaki bir komutanın, tam bir savaşa dönüşen yetkisiz bir saldırı başlatabileceğidir.How the End Begins: The Road to a Nuclear World War III, Ron Rosenbaum.

Bazı senaryolar, bilinen "statükodan" gelecek değişiklikler nedeniyle riskler içerir. 1980'lerde Stratejik Savunma Girişimi, SSCB'nin nükleer cephaneliğini geçersiz kılmak için çaba sarf etti; bazı analistler girişimin "istikrarsızlaştırıcı" olduğuna inanıyor. Graham Allison, Destined for War adlı kitabında, yerleşik güç ABD ile yükselen güç Çin arasındaki küresel rekabeti Thukydides Tuzağı'nın bir örneği olarak görüyor. Allison, tarihsel olarak, "yükselen bir gücün egemen bir güçle karşı karşıya geldiği 16 vakadan 12'sinin" savaşa yol açtığını belirtiyor.Graham Allison (2017). Destined for War, Scribe, p. 215 Ocak 2020'de Concerned Scientists Birliği (Diğer faktörlerin yanı sıra) yaklaşan hipersonik silahların tahmin edilen bir istikrarsızlaştırıcı etkisine atıfta bulunarak Kıyamet Saati'ni geliştirdi.

Yapay zekâ gibi gelişen teknolojiler, önümüzdeki on yıllarda varsayımsal olarak risk oluşturabilir. 2018 RAND Corporation raporu, yapay zeka ve ilgili bilgi teknolojisinin "gelecek çeyrek yüzyılda nükleer güvenlik sorunları üzerinde büyük bir etkisi olacağını" savundu. Varsayımsal bir gelecek yapay zekası, "ikinci fırlatma" fırlatıcılarını izlemek için istikrarsızlaştırıcı bir yetenek sağlayabilir. Başlatıp başlatmamaya karar vermek için kullanılan karar destek sistemlerine yapay zekayı dahil etmek, bir başlatma önerisini tetiklemek için üçüncü bir tarafça bu tür bir yapay zekanın algoritmalarının düşmanca istismar edilmesi riski de dahil olmak üzere yeni riskler oluşturabilir. Gelişmekte olan bir tür teknolojinin "dünya egemenliğine" yol açacağına dair bir algı, örneğin bir önleyici saldırı korkusuna yol açarak istikrarsızlaştırıcı da olabilir.

 Ayrıca bakınız 
 Nükleer karşıtı hareket
 Nükleer silahlanma yarışı
 Nükleer holokost
 Nükleer terörizm
 İkinci Soğuk Savaş

 Kaynakça 

Kategori:Siyasi terminoloji
Kategori:Kurguda III. Dünya Savaşı
Kategori:Geleceğin savaşları
Kategori:Kıyamet senaryoları
Kategori:Nükleer savaş
Kategori:Tarih teorileri
Kategori:Savaş
Kategori:Savaş korkusu
Kategori:Dünya savaşları