Mahrem

Mahrem, İslâm'da evlenilmesi haram olan (nikâh düşmeyen) kişi.Dinî kavramlar Diyanet.gov.tr. Erişim: 12 Kasım 2012. Mahrem sözcüğü Arapça haram (yasaklanmış) kökünden gelir. Mahrem olmayan kimselere (evlenilebilen kimselere) nâmahrem denir. Nâmahrem sözcüğü Türkçede yabancı, el anlamında da kullanılır.

İslâm'da mahremiyet durumu ikiye ayrılır: sürekli mahremlik ve geçici mahremlik. Mahrem kavramı gündelik kullanımda daha çok birinci grubu kastetmek için kullanılır. Kadınların mahremlerin yanında örtünmeleri ile ilgili -başlarını ve kollarını açabilmek gibi- çeşitli kolaylıklar mevcuttur.

 Sürekli mahremiyet 

Evlenilmesine hiçbir zaman müsaade edilmeyen kimseler şunlardır:

 Kanbağı olan akrabalardan torun, evlât, ana, baba, dede, nine, kardeş, teyze, dayı, hala, amca, yeğen
 Evlilik yoluyla edinilen (sıhrî) akrabalardan kaynana, kayınbaba, eşlerin başkalarından olan çocukları, evlatların eşleri
 Süt yoluyla edinilen akrabalardan süt anne; süt annenin eşi, annesi, babası, çocukları; kendisinin süt çocukları, süt kardeşleri ile eşinin süt çocukları ve torunları (süt fürû)
 Daha önce üç kere boşanmış kadınlar

 Geçici mahremiyet 

Geçici mahrem olan kimseler ile mahremliklerine neden olan durum ortadan kalktığında evlenilebilir. Bu kimseler şunlardır:
 Bir başkasıyla evli kadınlarİslam'da sadece erkeklerin çok eşliliğine izin verilmiştir.
 Gayrimüslim erkekler
 Müslüman, Yahudi ve Hristiyanlar (Ehl-i kitap) haricindeki kadınlarYahudi ve Hristiyan kadınlarla (İslam'a geçmeseler bile) evlenmek caizdir. (Mâide, 5)
 Eşin kızkardeşleri 
 Eşin kardeşlerinin çocukları (evlilik bağıyla edinilen yeğenler)
 Eşin teyze ve halaları

 Notlar 

 Kaynakça 

Kategori:İslam terimleri
Kategori:Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler
Kategori:İslam'da tevazu
Kategori:İslam'da evlilik