San Francisco Barış Antlaşması

San Francisco Barış Antlaşması (İngilizce: Treaty of Peace with Japan, Japonca: 日本国との平和条約), II. Dünya Savaşı'nın ardından Müttefik Kuvvetler ile Japonya arasında 8 Eylül 1951'de San Francisco, Kaliforniya'da imzalanan antlaşma.9 Eylül 1951 tarihli  Milliyet haberi 4 Kasım 2010 tarihinde erişilmiştir 49 ülke arasında imzalanmış ve 28 Nisan 1952 tarihinden itibaren yürürlüğe girmiştir. Antlaşmayla II. Dünya Savaşı resmen sona ermiş, Japonya'nın emperyalist bir güç olarak konumu lağvedilmiştir. Ayrıca antlaşmayla Japonya'nın elindeki müttefik savaş esirlerinin maruz kaldıkları insan hakları ihlallerinden dolayı tazmin edilmeleri karara bağlanmıştır. Bu antlaşmayla beraber Japonya'nın ABD ile ikili ilişkileri yeni bir aşamaya geçmiş ve modern Japonya tarihi bu doğrultuda şekillenmiştir.Türk-Japon Vakfı internet sitesinden ilgili makale  4 Kasım 2010 tarihinde erişilmiştir

 İmzacı ülkeler 

İmzacı ülkeler şöyledir: Arjantin, Avustralya, Belçika, Bolivya, Brezilya, Kamboçya, Kanada, Kolombiya, Şili, Kosta Rika, Küba, Çekoslovakya, Dominik Cumhuriyeti, Ekvador, Mısır, El Salvador, Etiyopya, Fransa, Yunanistan, Guatemala, Haiti, Honduras, Endonezya, İran, Irak, Japonya, Laos, Lübnan, Liberya, Lüksemburg, Meksika, Hollanda, Yeni Zelanda, Nikaragua, Norveç, Pakistan, Panama, Paraguay, Peru, Filipinler, Polonya, Suudi Arabistan, Sovyetler Birliği, Sri Lanka, Güney Afrika, Suriye, Türkiye, İngiltere, ABD, Uruguay, Venezuela, Vietnam.

Burma, Hindistan ve Yugoslavya ise çağrılmış olmalarına rağmen katılmadılar.Social Studies: History for Middle School. 7-2. Japan's Path and World Events s.2, Teikoku Shoin Çin İç Savaşı yeni sonuçlandığı için ve Tayvan ile Çin Halk Cumhuriyeti'nin hangisinin yasal temsiliyet sahibi olduğu konusunda uluslararası kamuoyu nezdinde belirsizlik olduğu için iki ülke de antlaşmaya çağrılmamıştır.50 Years from San Francisco: Re-examining the peace treaty and Japan's territorial problems Kuzey Kore de çağrılmayan ülkeler arasındadır. İtalya ise Haziran 1945'te anti-faşist Badoglio hükûmeti Japonya'ya savaş ilan etmesine rağmen davet edilmeyecektir. Savaş zamanında bağımsız bir ülke olarak var olmayan ancak sonradan bağımsızlığını kazanan ve Japon işgaline karşı savaşan Pakistan da katılacaktır.

 Sovyetler Birliği'nin muhalefeti 
Sovyetler Birliği Konferansa katılır ve Sovyet delegasyonu Dışişleri Bakan Yardımcısı Andrey Gromıko liderliğinde görüşmelerde yer alır. Konferansın başından itibaren Sovyetler Birliği özellikle ABD ve İngiltere tarafından hazırlanan antlaşma taslağına muhalefet ederler.6 Eylül 1951 tarihli The New York Times gazetesi haberi  4 Kasım 2010 tarihinde erişilmiştir Sovyetler Birliği temsilcisi Gromyko 8 Eylül 1951 günü uzun bir yazılı açıklama yaparak antlaşmaya karşı olma sebeplerini açıklar.9 Eylül 1951 tarihli  The New York Times gazetesi haberi  4 Kasım 2010 tarihinde erişilmiştir Buna göre;
 Anlaşma Japonya'da militarizmin yeniden yükselmesine karşı bir önlem içermemekte
 Japon saldırganlığının en büyük mağduru olan komünist Çin konferansa davet edilmemekte
 II. Dünya Savaşı'nın yükünün büyük bir kısmını çeken Sovyet Birliği'nin anlaşma taslağının hazırlanması sürecine dahil edilmemesi
 Anlaşmaya göre Japonya'nın neredeyse bir Amerikan üssü olması ve Sovyetler Birliği'ne karşı kışkırtılması
 Anlaşmanın daha önce müttefikler tarafından kendi aralarında yapılan protokole aykırı olarak ayrı bir barış anlaşması olması
 Anlaşmanın Çin Halk Cumhuriyeti'nin aleyhine ve Tayvan lehine hükümler içeriyor olması
 Anlaşmaya göre birçok Japon adasının ABD ile ilgisi olmamasına rağmen ABD'ye devredilmesi
 Anlaşmanın Yalta Konferansı hükümlerini çiğneyecek şekilde Güney Sahalin ve Kuril Adaları'ndaki Sovyet egemenliğini tanımamasıSovyetler Birliği dağıldıktan sonra da bu adalara yönelik sorunlar çözülememiştir 13 Temmuz 2009 tarihli haber  soL 4 Kasım 2010 tarihinde erişilmiştir
olarak sıralanabilir.

 İmza süreci 

Konferans sürecine katılan 52 ülkeden 49'u anlaşmayı imzalayacak; Çekoslovakya, Polonya ve Sovyetler Birliği imzalamayacaktır. Kolombiya, Endonezya ve Lüksemburg ise anlaşmayı imzalasalar da onaylamayacaklardır. Anlaşmaya davet edilmeyen Tayvan 28 Nisan 1952'de Japonya ile ayrı bir barış anlaşması imzalayacaktır.

 Japonya’nın denizaşırı sömürgelerinin durumu 
 Antlaşmaya göre Japonya; Kore, Tayvan, Hong kong, Kuril Adaları, Pescadores ve Spratly Adaları, Antarktika ve Sahalin Adaları'ndaki haklarından feragat etmektedir.
 Antlaşmanın 3.maddesi gereğince Bonin ve Ryukyu takım adalarının denetimi ABD'ye geçmiştir. Takım adalara dahil olan kentler arasında Okinawa da bulunmaktadır.
 Antlaşmanın 11.maddesi gereğince Japonya, Uzak Doğu Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi ve diğer mahkemelerin kararlarını kabul etmeyi taahhüt etmekte ve Japon vatandaşlarıyla ilgili verilen kararları uygulamayı kabul etmektedir.
 Antlaşmaya göre savaş esirleri ülkelerine dönecek, ülke Birleşmiş Milletler Antlaşması izinde gelecekte askeri saldırgan politikaları reddetmekte ve sadece savunma amaçlı bir ordu barındıracaktır.
 Sovyetler Birliği antlaşmayı imzalamayacak, Japonya ile 1956 yılında savaş halini ortadan kaldıran ortak bir bildiri imzalansa da barış antlaşması imzalanmayacaktır. Antlaşma Sovyetler Birliğinin 1991 yılında dağılmasından sonra Rusya ile de imzalanmayacak ve toprak talepleri sorunu devam edecektir.

 Müttefik devlet mensuplarının savaş esirlerinin tazmini 
 Japonya’nın denizaşırı malvarlığının devri 

Antlaşmanın 14. maddesi uyarınca Japonya'nın ada haricindeki sahip olduğu firma, kurum ve özel kişilere ait tüm varlıklara Müttefiklerce el konmuştur. Bu kapsamda Çin Halk Cumhuriyeti Mançurya ve Moğolistan'daki demiryolu ve madenlere el koyacaktır. Japonya'nın; Kore, Tayvan ve Çin'de el konulan varlıklarının toplam değeri 25 milyar dolar mertebesindedir.

 Savaş esirlerinin tazmini 
Antlaşmanın 16.maddesine göre Japonya savaş sırasında esir ettiği Müttefik personelinin maruz kaldığı zorlukları tazmin etmek amacıyla Kızıl Haç örgütüne 4,5 milyon pound ödeme yapacaktır.

 Japon işgalindeki Müttefik topraklarının durumu 
Antlaşmanın 14.maddesine göre Japon işgali altında bulunan ve bu yüzden maddi hasara uğrayan kentler için tamir bedeli ödemekle mükellef olan Japonya, Myanmar, Filipinler, Endonezya ve Vietnam'a toplamda 1 milyar doların üzerinde ödeme yapar. Bu tazminat kapsamındaki en son ödeme Filipinler'e 22 Temmuz 1976'da yapılacaktır.

 Ayrıca bakınız 
 Müttefik Kuvvetler Yüksek Komutanı (Japonya)
 Çin İç Savaşı

 Kaynakça 

 Dış bağlantılar 
 Antlaşmanın tam metni (İngilizce)
 Japon Başbakan Shigeru Yoshida'nın 7 Eylül 1951 tarihli konuşması  4 Kasım 2010 tarihinde erişilmiştir

Kategori:Soğuk Savaş antlaşmaları
Barış Antlaşması
Kategori:II. Dünya Savaşı antlaşmaları
Kategori:II. Dünya Savaşı'nın sonuçları
Kategori:Amerika Birleşik Devletleri-Japonya ilişkileri
Kategori:Japonya-Sovyetler Birliği ilişkileri
Kategori:Soğuk Savaş'ta Japonya
Kategori:Amerika Birleşik Devletleri barış antlaşmaları
Kategori:Birleşik Krallık barış antlaşmaları
Kategori:Hollanda barış antlaşmaları
Kategori:Japonya barış antlaşmaları
Kategori:Norveç barış antlaşmaları
Kategori:Barış antlaşmaları
Kategori:Şova dönemi
Kategori:1951'de Kaliforniya
Kategori:1951'de Japonya
Kategori:1951'de antlaşmalar
Kategori:1951'de uluslararası ilişkiler
Kategori:San Francisco tarihi
Kategori:Avustralya antlaşmaları
Kategori:Belçika antlaşmaları
Kategori:Bolivya antlaşmaları
Kategori:Kanada antlaşmaları
Kategori:Şili antlaşmaları
Kategori:Honduras antlaşmaları
Kategori:Lübnan antlaşmaları
Kategori:Lüksemburg antlaşmaları
Kategori:Meksika antlaşmaları
Kategori:Yeni Zelanda antlaşmaları
Kategori:Pehlevi Hanedanı'nın antlaşmaları
Kategori:Peru antlaşmaları
Kategori:Türkiye'nin antlaşmaları
Kategori:Yunanistan Krallığı antlaşmaları
Kategori:Irak Krallığı'nın antlaşmaları