Kutbşahlar

Kutub Şah Hanedanı ( Quṭb Shāhī Khāndān), soyu Türk kökenli Karakoyunlu hükümdarı Kara İskender'e dayananMinorsky, V. "The Qarakoyunlu and the Qutb-Shahs, Turkmenica", BSOS, Londra (1955), s. 50 ve 1512-1687 yılları arasında Hindistan'ın güneyine hakim olmuşChristoph Marcinkowski, Shiite Identities: Community and Culture in Changing Social Contexts, 169-170;"The Qutb-Shahi kingdom could be considered 'highly Persianate' with a large number of Persian-speaking merchants, scholars, and artisans present at the royal capital." hanedan. Behmeni Sultanlığı'nın yıkılmasından sonra Kutbşahlar hanedanı 1512'de iktidara geldi.Brian Spooner and William L. Hanaway, Literacy in the Persianate World: Writing and the Social Order, (University of Pennsylvania Press, 2012), 317. Bu hanedanın ilk hükümdarı Sultankulu Kutbü'l-Mülk'tür. İngilizce kaynaklarda bu hükümdara genellikle Guli Kutubşah adı verilir.

küçükresim|upright=1.14| Muhammad Kutbşah'ın Haydarabad'daki türbesi

1636 yılında, Babür İmparatoru Şah Cihan, Kutbşahlar'ın üstün hakimiyetini tanımaya ve yıllık vergi ödemeye zorlamayı başardı. Hanedanın 7. hükümdarı Abulhasan Kutbşah'ın hakimiyetinin sonunda varlığını kaybetti. Babür İmparatoru Evrengzib, Abulhasan'ı mağlup ederek onu Dövlatabad kalesinde ömür boyu hapis cezasına çarptı. Bundan sonra Golkonda Sultanlığı'nın topraklarını kendi imparatorluğuna dahil etti. Hanedanın yönettiği bölgelere modern Karnataka, Andhra Pradesh, Orissa ve Telangana eyaletleri dahil olmuştur. Kutbşahlar sürekli olarak Adilşahlar ve Nizamşahlar arasındaki çatışma içinde yer aldı.

Kutbşahlar ülkelerinde Şii kültürünün yayılmasından sorumluydu. Richard Eaton'a göre bu politika zamanla değişti, Kutbşahlar Telugu dilini benimsediler, devletlerini Teluguca konuşan bir devlet olarak görmeye başladılar ve elit sınıf ve hükümdar kendilerini Telugu sultanları olarak sundu.

 Tarihi 
Hanedanlığın kurucusu Sultangulu Bey Baranlı, Hemedan vilayetinde doğmuştur. Karakoyunlu hanedanına mensup, Kara Yusuf soyundan gelen bir Türkmendir. 16. yüzyılda amcası Allahgulu ve bazı arkadaşları ve ailesiyle birlikte Delhi'ye göç etti. Daha sonra güneydeki Deccan'a giderek burada Müslüman II. Mahmud Şah Bahmani'ye hizmet etmeye başladı. Behmeni Sultanlığı'nın 5 Dekkan sultanlıkları'na bölünmesinin ardından Sultangulu, Golkonda'nın bağımsızlığını ilan etti. Kısa bir süre sonra bağımsızlığını ilan eden Sultangulu, Kutbşah unvanını alarak Kutbşahlar hanedanını kurdu. 1543'te oğlu Cemşid tarafından öldürüldü ve yerine oğlu geçti. Cemşid 1550'de kanserden öldükten sonra yerine küçük oğlu geçti. Bir yıl sonra saltanat ileri gelenleri İbrahimgulu'yu geri getirip padişah yaptı.

İslam araştırmaları uzmanı Annemarie Schimmel, ilk Kutbşahi sultanlarının Hinduların dini bayramlarını kutlamalarını yasakladığını belirtiyor. Daha hoşgörülü bir hükümdar olan Muhammedgulu Şah (1580-1611) döneminde, Hinduların Divali ve Holi gibi dini bayramlarını açık alanda kutlamalarına izin verildi. Daha sonraki hükümdarlar döneminde Hindular eyalette üst düzey görevlere atandılar. Örneğin Tana Şah döneminde Madanna ve Akkanna gibi Brahma Hinduları bakan olarak atandılar ve vergi toplamak, hazineyi kontrol etmek gibi önemli görevler üstlendiler. Ancak bu durum devlet içinde Müslüman seçkinler ile yavaş yavaş yükselen Hindular arasında hizipçiliğe yol açtı. Müslüman grup Evrengzib'e ulaştı ve o da oğlunun komutasındaki bir alayı Golkonda'ya saldırması için gönderdi. Madanna ve Akkanna'nın başlarını kestiler, malları yağmaladılar ve Kutb Şahi hanedanının idari pozisyonlarında bulunan daha birçok Hinduyu öldürdüler. Kısa bir süre sonra hanedanın son Sultanı Evrengzib tarafından Dövlatabad kalesine hapse etti ve Kutbşahlar hanedanı sona erdi. Golkonda'da daha sonra inşa edilen Çar Minar (daha sonra Haydarabad) saltanatın başkenti oldu. Her iki şehir de Kutbşahi hükümdarları tarafından geliştirildi. Hanedan Golkonda'yı 171 yıl yönetti, 1687'de Evrengzib'in saldırısıyla hükümdarlıkları sona erdi. Eski Golkonda Sultanlığı'nın toprakları Babür İmparatorluğu topraklarına dahil edildi ve Haydarabad subahlığı olarak adlandırıldı.

 Safevilerle ilişkiler 
Dekkan'da birçok Şii devletinin kurulmasıyla Safevi İmparatorluğu kendisini Şii dünyasının ortasında buldu. Safevi sarayı, diğer Şii devletler tarafından devlet alanında bir rehber olarak görülüyordu ve "öfkeli Sünni dünyasından" korunma arayışındaydı. Bu sultanlıklar, 16. yüzyılda Behmeni Sultanlığı'nın dağılmasından sonra modern orta ve batı Hindistan'da ortaya çıktı ve büyük kıyı şeritlerini kontrol etti. Bu sultanlıklardan ikisi olan Ahmednagar ve Golkonda sultanlıkları, Şah I. İsmail'in ilgili adımından sonra Şiiliği de devletin resmi dini olarak ilan ettiler. Ancak buna rağmen Karakoyunlu hanedanına mensup olan Sultangulu Baharlı, dedeleri Kara Muhammed ve Kara Yusuf'un Şah İsmail'den önce Şiiliği kabul etmesiyle gurur duyuyordu. O söylüyordu:

Azerbaycan Türkü ve Karakoyunlu soyundan İbrahimgulu Kutubşah'ın Golkonda'dan Safevi Şahı I. Tahmasb'a gönderdiği mektupta şöyle deniyor:

Tarihçi Harun Hhan Şirvani, Golkonda sultanları ile Safeviler arasındaki ilişkilerin, Safevilerde Şiiliğin hakimiyetiyle güçlendiğini savunuyor. 1631 yılında Babür İmparatoru Şah Cihan'ın bölgeye karşı büyük bir sefer başlatmasıyla Güney Hindistan'daki Dekkan Platosu'nun siyasi düzeni önemli bir değişimin eşiğindeydi. Durumun ciddiyetini fark eden Golkonda Sultanı Abdulla Kutubşah, Haydarabad'daki sarayında şu konuşmayı yaptı. Saray tarihçisi Nizamuddin Ahmed Şirazi ondan alıntı yapıyor:

 Ekonomi 
Golkonda Sultanlığı maddi açıdan oldukça zengindi. Başlıca gelir kaynağı toprak vergisi olmasına rağmen, sultanlık, güney bölgelerinde elmas üretimi üzerindeki tekelinden önemli gelir elde etti. Aynı zamanda Golkonda Sultanlığı, Krishna ve Godavari deltaları üzerinde kontrol sahibiydi, bu da ona tekstil gibi ürünlerin üretildiği bölgelerde zanaatkarlık üretimine katılma fırsatı veriyordu. Masulipatnam şehri, Golkonda Sultanlığı için ticaretin ve tekstilin ihraç limanı olarak hizmet veriyordu. Krallık, 1620-1630'lu yıllarda mali zenginliğin zirvesine ulaştı.

 Pamuk ve dokumacılık 
On yedinci yüzyılın başlarında Dekkan bölgesinde güçlü bir pamuklu dokuma endüstrisi mevcuttu. İç tüketim ve ihracat için büyük miktarlarda pamuklu kumaş üretiliyordu. Müslin ve patiskadan yapılmış yüksek kaliteli düz ve desenli kumaşlar üretiliyordu. Düz kumaş beyaz ya da kahverengi renkte, ağartılmış ya da boyanmış olarak üretiliyordu. Bu kumaş İran'a ve Avrupa ülkelerine ihraç edilirdi. Desenli kumaşlar, mavi için çivit, kırmızı renkli baskılar için chay-root ve bitkisel sarı ile yerel olarak yapılan baskılardan yapılmıştır. Desenli kumaş ihracatı ağırlıklı olarak Cava, Sumatra ve diğer doğu ülkelerine yapılıyordu. Golkonda'nın Ayutthaya Siam ile güçlü bir ticari ilişkisi vardı.

 Elmaslar 
Golkonda Sultanlığı, Golkonda elmasları olarak adlandırılan elmaslarıyla biliniyordu. Bu elmaslar Kutbşahlar hanedanı iktidara gelmeden çok önce de aranan elmaslardı ve Avrupalı tüccarlar aracılığıyla bu talebi karşılamaya devam ettiler.

Madenlerden (özellikle şu anda Andhra Pradesh'in Guntur bölgesinde bulunan Kollur Madeni) çıkarılan elmaslar kesilmek, cilalanmak, değerlendirilmek ve satılmak üzere Haydarabad şehrine taşınırdı. Golkonda kendisini bir elmas ticaret merkezi olarak kurdu ve 19. yüzyılın sonuna kadar Golkonda pazarı dünyanın en iyi ve en büyük elmaslarının birincil kaynağı oldu.

 Kültür 
Kutubşahlar öncelikle kendi devletlerinde Şii kültürünü yaymaya çalıştılar. Bu politika, yönetimlerinin ilk 90 yılında (1510-1600) izlendi. 17. yüzyılın başlarında Sultan Muhammedgulu Kutbşah ile bu politika değişmeye başladı. Devlette Telugu diline ve kültürüne hakim olmaya başladı. Hükûmet kararnameleri hem Farsça hem de Telugu dillerinde yayınlandı. Hanedanlığın sonlarına doğru devlet fermanlarının son kısmı Farsça çıkarılsa da büyük kısmı Telugu dilinde çıkarıldı. Richard Eaton'a göre bu politika zamanla değişti, Kutbşahlar Telugu dilini benimsediler, devletlerini Teluguca konuşan bir devlet olarak görmeye başladılar ve elit sınıf ve hükümdar kendilerini Telugu sultanları olarak gördüler.

Sultan Muhammedgulu Kutbşah (1580-1612) Dakhini Urduca, Farsça ve Telugu dillerinde şiirler yazmıştır. Ancak daha sonraki şair ve yazarlar Urduca yazarken Farsça, Hintçe ve Telugu dillerinden kelimeler kullanmışlardır. 1634 yılında Abdullah Kutbşah döneminde, Kokkoka'nın aşk ve seks üzerine yazdığı Ratirahasya adlı eski bir Sanskritçe metin Farsçaya çevrilmiş ve Lazzat-un-Nisa (Kadının Lezzetleri) olarak adlandırılmıştır.

 Mimari 
Kutb Şahi mimarisi, Hint ve Orta Doğu mimari tarzlarının doruk noktası olan Hint-İslam mimarisiydi. Üslupları diğer Dekkan sultanlıklarına çok benziyordu. Kutbşahla hükümdarları Çar minaresini inşa etti.

Kutb Şahi Hint-İslam mimarisinin bazı örnekleri Golkonda Kalesi, Kutb Şahi Mezarları, Çar Minar ve Çar Kaman, Mekke Camii, Khairtabad Camii, Hayat Bakshi Camii, Taramati Baradari ve Toli Camii'dir.

 Yönetim 
Kutb Şahi devleti son derece merkezi bir devletti. Sultan mutlak yönetici, yargı ve askeri yetkilere sahipti. O yokken, kral adına yönetimi bir naip yürütürdü. Peshwa (Başbakan) sultanlığın en üst düzey yetkilisiydi. Kendisine Mir Jumla (maliye bakanı), Kotwal (polis komiseri) ve Khazanadar (hazinedar) da dahil olmak üzere bir dizi bakan yardımcı oluyordu.

Kutb Şahi sultanlığı, hükümdarlıklarının büyük bir bölümünde, asker sağlamanın yanı sıra vergi de toplayan bir cagir sistemine sahipti. Vergilerin bir kısmını alıkoymalarına ve geri kalanını sultana vermelerine izin verilirdi. Vergi toplama açık artırma çiftlikleri aracılığıyla yapılır ve en yüksek teklifi veren Valiliği alırdı. Valiler lüks bir yaşam tarzına sahip olsalar da, görevlerini yerine getirmedikleri için ağır cezalara çarptırılıyorlardı, dolayısıyla halka karşı sert davranıyorlardı. Son Sultan Tana Şah, vergi tahsilatından sorumlu Brahman bakanlarının tavsiyesiyle, tüm vergilerin bir bölge için sivil uzmanlar tarafından toplandığı bir reform başlattı. Askerlere, hükûmet çalışanlarına, saray görevlilerine ve tüm Müslüman seçkinlere Sultan'ın hazinesinden ödenek verildi. Bu reformlar gelirlerde büyük bir artış sağladı.

Moreland'a göre saltanatın ilk dönemlerinde Ortadoğu'dan gelen Müslümanlara yerel Müslümanlardan daha fazla maaş veriliyordu. 17. yüzyılın başlarında bu Müslümanlar, Hinduların umutsuzluğuna yol açacak şekilde, ayda %4-5 gibi yüksek faizle (tefecilik) borç para vererek zengin oldular.

Sultanlığın 66 kalesi vardı ve her kale bir Nayak tarafından yönetiliyordu. 17. yüzyılın ikinci yarısında Kutb Şahi Sultan'ı birçok Hindu Nayak kiraladı. Kruijtzer'e göre bunlar çoğunlukla Brahmindi. Bir başka anlatıma göre ise bunlar çoğunlukla Kamma, Velama, Kapu ve Raju savaşçı kastlarındandı. Sivil gelir memurları olarak görev yapıyorlardı. Babürlüler 1687'de Kutb Şahi hanedanını sona erdirdikten sonra bu Hindu Nayaklar da görevden alındı ve yerlerine Müslüman askeri komutanlar getirildi.

 İdari birimler 
1670 yılında sultanlık 21 serkerden (vilayet) oluşuyordu ve bunlar da 355 paraganaya (ilçe) bölünmüştü.

+Golkonda sultanlığının idari bölümleriS. No.Serkerin (vilayet) adıParaganaların sayı1Golkondə (Muhammednagar)222Medak163Melangūr34Elangandel215Varangal166Hammamēṭ117Dēvarkoṇḍa138Pangal59Mustafanagar2410Bhoṇgīr1111Akarkara612Kovilkoṇdā1313Ghanpura814Murtaza Nagar
with three atrafs3915Machilipatnam816Ellore1217Rajahmundry2418Chicacole
with 3 atrafs11519Kaulas520Nizampatnam Mahal121Arkot taraf dahil Karnatak
(16 sarkarı vardı)162

 Din 
Kutubşah hanedanı, Dakka'nın diğer Müslüman devletleri gibi Şiiydi ve birçoğunun modern İran coğrafyasıyla bağlantıları vardı. Başlangıçta çok katıydılar ve nüfusun büyük çoğunluğunu oluşturan Hindulara zulmediyorlardı. Hindu festivallerinin açık bir şekilde uygulanması Golkonda Sultanlığı'nda yasaklanmıştı. Bu politikayı ilk kez tersine çeviren ve Hinduların festivallerini ve dinlerini açık bir şekilde uygulamalarına izin veren Muhammed Guli Kutb Şah oldu.

Kutb Şahi hanedanı hükümdarları, iktidarlarının son yıllarında Şii, Sufi ve Sünni İslam geleneklerinin yanı sıra Hindu geleneklerini de himaye etmişlerdir. Sonlarından önce, Brahman bakanları Madanna ve Akkanna tarafından tavsiye edilen Tana Şah, Rama Navami'de Rama'nın Bhadrachalam Tapınağı'na inci gönderme geleneğini başlattı.

 Sultanlar 

Hanedanlığın 8 sultanı vardı. Onlar:

Personal NameTitular NameReignNotes From Until Sultankuluسلطان قلی Sultankulu Kutubşah 1512 1543 Kutb Şahi Hanedanlığının kurucusu. 
 Üveysgulu beyin oğlu.
 Kara Yusuf'un torunu Cemşidguluجمشید Cemşidgulu Bey Baranlı 1543 1550 Sultankulu Bey'in ikinci oğlu Sübhanسبحان Subhangulu Şah 1550 1550 Cemşidgulu Bey'in oğlu.
 7 yaşında padişah oldu ancak kısa süre sonra öldü. İbrahimابراہیم İbrahimgulu Şah 1550 1580 Sultankulu Bey'in küçük kardeşi.
 Dekkan sultanlıkları ile birlikte Talikota savaşında savaştı. Muhammedguluمحمد علی Muhammedgulu Şah 1580 1612 İbrahimgulu Şah'ın oğlu.
 Haydarabad şehrini kuran kişi.
 Muhammed Ali Arapça, Farsça, Urduca ve Telugu dillerini bilen bir bilgindi. Sultan Muhammedمحمد سلطان Sultan Muhammed Şah 1612 1626 Muhammed Aminşah'ın oğlu.
 İbrahimgulu'nun torunu.
 Muhammedgulu'nun damadı. Abdullahعبداللہ Abdullah Şah 1626 1672 Sultan Muhammed'in oğlu. Abulhasanابُل حسن Abulhasan Tana Şah 1672 1686 Abdullah Şah'ın damadı. İktidardaki hanedanla pek yakından akraba değildi. Sultan Muhammed'in kızıyla evlendi. Sultan Muhammed öldüğünde erkek vârisi olmadığı için tahta çıktı. Muhammedgulu Şah'ın yeğenlerinden birinin soyundan geliyordu.
 Babür İmparatoru Evrengzib Âlemgîr tarafından 1686'da yenilgiye uğratıldı ve hapse atıldı ve 1699'da orada öldü.

 Mezarları 
Kutb Şahi sultanlarının mezarları Golkonda'nın dış duvarının yaklaşık bir kilometre kuzeyinde yer almaktadır. Bu yapılar güzelce oyulmuş taş işçiliğinden yapılmıştır ve peyzajlı bahçelerle çevrilidir. Halka açıktırlar ve çok sayıda ziyaretçi almaktadırlar.

 Aile ağacı 

 Ayrıca bakınız 
 Dekkan sultanlıkları
 Adilşahlar
 Talikota Muharebesi
 Sultankulu Kutubşah
 Haydarabad Nizamlığı

 Kaynakça 

 Kaynak 

Kategori:Tarihteki Şii devletler
Kategori:Babür İmparatorluğu
Kategori:Hindistan tarihi
Kategori:Dekkan sultanlıkları