Yazılım lisansı

Yazılım lisansı, bir yazılımın kullanımını veya yeniden dağıtımını düzenleyen hukuki bir araçtır.

1970'lerden bu yana Amerika Birleşik Devletleri'nde yazılım telif hakkı yasal olarak tanınmaktadır. Ancak şirketler, yazılım kopyalarını doğrudan satmak yerine genellikle lisans satmayı tercih eder. Bu sayede yazılımın dağıtımı üzerinde daha sıkı denetim uygulayabilirler. Kullanıcıların büyük bölümü lisans metnini okumaz. İlk dönemlerde bu metinler shrink-wrap veya ambalaj açılımı sözleşmesi şeklindeydi; günümüzde ise çoğunlukla tıklayarak kabul sözleşmesi veya gezinme yoluyla kabul sözleşmesi biçiminde görülür.

Copyleft, bir yazılımı değiştiren veya üzerine yeni bir şey ekleyen kişilerin, ortaya çıkan yeni yazılımı da aynı lisansla paylaşmasını zorunlu kılan bir lisans türüdür. Bu nedenle copyleft lisansları, hem özgür yazılım hem de açık kaynak lisansı kabul edilir. Ancak Server Side Public License gibi kullanıcıya tam özgürlük vermeyen bazı lisansların “copyleft” olarak adlandırılmaya çalışılması, topluluk tarafından genellikle yanlış ve hatalı bir kullanım olarak görülmektedir. Diğer özgür lisans türlerinde bu gereklilik yoktur: İzin verici lisanslarda genellikle tek şart atıftır, kamu malı eşdeğeri lisanslarda ise hiçbir kısıtlama bulunmaz. Açık kaynak lisanslarının çoğalması lisans uyumluluğu sorunlarını artırmıştır; ancak hepsi bazı ortak özellikleri paylaşır: aynı lisans altında yeniden dağıtım ve türev çalışmaların yapılmasına izin verilmesi, kaynak koduna sınırsız erişim ve farklı kullanımlar arasında ayrım yapılmaması—özellikle ticari kullanıma izin verilmesi.

 Özgür ve açık Özgür olmayan Kamu malı ve kamu malı eşdeğeri lisanslar  İzin verici lisans  Copyleft  Ticari olmayan lisans  Mülkiyet lisansı  Ticari sır Kaynak kodu açık Açıklama Telif hakkından feragat  Kullanım hakları verir, yeniden lisanslama hakkı dahil (özelleştirme, lisans uyumluluğu)  Kullanım hakkı verir, özelleştirmeyi yasaklar  Yalnızca ticari olmayan kullanım hakları verir  Telif hakkının geleneksel kullanımı; hiçbir hak verilmez  Herhangi bir bilgi kamuya açıklanmaz  Kullanım hakkı verir ama bazı kullanım alanlarıyla sınırlar, özgür yazılım ya da copyleft değildir Önemli yazılım lisansları PD, CC0  MIT, Apache, MPL, BSD  GPL, AGPL  JRL  Mülkiyet yazılımı  SSPL
 Yazılım telif hakkı 
Bir bilgisayar programının kaynak kodu (veya nesne kodu biçimindeki derlenmiş ikili dosyaları) telif hakkı kanunu tarafından korunur; bu, sahibine kodu kopyalama konusunda münhasır hak tanır. Altındaki fikirler veya algoritmalar telif hakkı yasası ile korunmaz, ancak çoğunlukla bir ticari sır olarak kabul edilir ve gizlilik sözleşmesi gibi yöntemlerle gizlenir. Yazılım telif hakkı 1970'lerin ortalarından bu yana tanınmaktadır ve yazılımı yapan şirkete aittir; yazılımı yazan çalışanlara veya bağımsız yüklenicilere değil.

+ Mark Webbink’e göre yazılım lisansları ve telif hakkı bağlamında verilen haklar. Freeware ve alt lisanslama ile genişletilmiştir. Verilen haklar Kamu malı yazılım ve Kamu malı eşdeğeri lisanslar İzin verici ÖAYY lisansı (ör. BSD Lisansı) Copyleft ÖAYY lisansı (ör. GPL) Freeware / Shareware / Freemium Mülkiyet lisansı Ticari sır Telif hakkı korunur mu?             İcraya ilişkin haklar             Gösterim hakkı             Kopyalama hakkı             Değişiklik yapma hakkı             Dağıtım hakkı             Alt lisanslama hakkı               Örnek yazılımlar  SQLite, ImageJ  Apache Web Sunucusu, ToyBox  Linux çekirdeği, GIMP, OBS   Irfanview, Winamp  Windows, ticari video oyunları ve onların DRM'leri, Spotify, xSplit, TIDAL Sunucu taraflıBulut bilişim programları ve servisleri, adli uygulamalar ve diğer kurumsal iş yazılımları.

 Mülkiyet yazılımı lisansları 
küçükresim|1995’te Macromedia tarafından yayımlanmış kısa bir beta testi yazılım lisansı
Mülkiyet yazılımlarını satmak yerine lisanslama eğilimi, yazılım telif hakkı korumasının kapsamı henüz kesinleşmemişken ortaya çıkmıştır. Bu lisanslar, yazılım telif hakkı mahkemelerde tanındıktan sonra da kullanılmaya devam etmiş ve şirketlere telif hakkına kıyasla ek koruma sağlamaktadır. ABD federal hukukuna göre bir şirket ürününü kime satacağını sınırlayabilir, ancak bir alıcının ürünü yeniden satmasını engelleyemez. Yazılım lisans sözleşmeleri genellikle yeniden satışı yasaklar ve şirketin gelirini en üst düzeye çıkarmasına imkân tanır.

Geleneksel olarak yazılım, kullanıcı tarafından anlaşılmayan veya değiştirilemeyen nesne kodu şeklinde dağıtılırdı, ancak indirilebilir ve çalıştırılabilirdi. Kullanıcı, belirli bir sürümü kullanmak için kalıcı lisans satın alırdı. Hizmet olarak yazılım (SaaS) satıcıları—uygulama yazılımları piyasasının çoğunluğuna —nadiren kalıcı lisanslar sunar. SaaS lisansları genellikle geçicidir ve kullanım başına ödeme veya abonelik esasına göre ücretlendirilir, ancak freemium gibi başka gelir modelleri de kullanılmaktadır.

Son kullanıcı lisans sözleşmesi (EULA)

Başlangıçta, son kullanıcı lisans sözleşmeleri (EULA'lar) ya ürünün etrafındaki shrinkwrap ambalajına basılıydı (bkz. shrink-wrap sözleşme) ya da bir kâğıt parçası üzerinde verilirdi. Lisans genellikle, müşteri ürünü belirli bir süre içinde iade etmezse sözleşmeyi kabul etmiş sayılacağını belirtirdi. Daha yakın zamanda, EULA'lar çoğunlukla clickwrap veya browsewrap şeklinde görülmektedir; burada kullanıcının tıklaması veya siteyi kullanmaya devam etmesi, kabul belirtisi olarak yorumlanır. Fiziksel sınırlamaların ortadan kalkmasıyla lisansların uzunluğu artmıştır. Çoğu EULA, okunmasının ve anlaşılmasının zor, fakat okumadan kabul edilmesinin kolay olacak şekilde tasarlanmıştır. Buna rağmen, tüketicilerin çok azı lisans sözleşmesinin herhangi bir bölümünü okur.

Mülkiyet yazılımı genellikle, kopyalamayı ve yeniden kullanımı yasaklayan ve alıcıyı yazılımı yalnızca tek bir bilgisayarda kullanmakla sınırlayan kısıtlayıcı bir lisans altında sunulur. Kaynak kodu nadiren erişilebilir durumdadır. Türev çalışmalar ve tersine mühendislik genellikle açıkça yasaklanır.

Çoğu EULA, üründen kaynaklanan zararlardan sorumluluğu reddeder, alıcıların mahkemeye başvurarak çözüm aramasını engeller, ve satıcının koşulları tek taraflı olarak değiştirmesine izin verir. Ayrıca çoğu EULA, satıcıya belirsiz nedenlerle tek taraflı fesih hakkı tanır.

EULA'lar genellikle müzakere edilemez ve standart form sözleşme olarak sunulur. Bunun sonucunda, ne kadar bağlayıcı oldukları ciddi biçimde tartışmalıdır. ABD'de 1996'dan önce clickwrap veya browsewrap sözleşmeler bağlayıcı sayılmıyordu; ancak sonrasında genellikle bağlayıcı kabul edilmeye başlandı. Avrupa Birliği'nin Yeni Dijital İçerik Direktifi'ne göre, EULA'lar yalnızca makul tüketici beklentilerini ihlal etmediği ölçüde uygulanabilirdir.

Hizmet düzeyi sözleşmesi (SLA)

Hizmet düzeyi sözleşmeleri genellikle kurumsal yazılım için kullanılır ve yazılımın performansı veya müşteri sorunlarına yanıt süresi gibi belirli bir hizmet seviyesini garanti eder. Hizmet, kabul edilen standardın altına düştüğünde mali yaptırımlar öngörülebilir. SLA'lar çoğunlukla erişilebilirlik, güvenilirlik, fiyat ve güvenlik gibi konuları ölçülebilir metriklerle kapsar. Bulut bilişimde, farklı hizmet sağlayıcılarının bulunduğu çok katmanlı SLA'lar yaygındır.

 Özgür ve açık kaynak yazılım lisansları 

1980'lerdeki açık kaynak hareketinden önce, neredeyse tüm yazılımlar mülkiyet yazılımıydı ve kaynak kodunu açıklamıyordu. Açık kaynak lisanslamasının amacı, açıklığı en üst düzeye çıkarmak ve yazılım kullanımına, yayılımına ve yeniliklere yönelik engelleri en aza indirmektir.

Açık kaynak lisanslarının ortak özellikleri şunlardır:
 Özgürce yeniden dağıtım.
 Kaynak koda kısıtlamasız, kamusal erişim.
 Yazılımın değiştirilmesi ve türev eserlerin yayımlanması hakkı.
 Kullanım türleri arasında ayrım yapılmaması, ticari kullanım dahil.

Açık Kaynak Girişimi (OSI), kendi Açık Kaynak Tanımına uyan yeni lisansları onaylar.

Açık kaynak lisansı türleri
küçükresim|alt=Bir pasta grafikte en yaygın açık kaynak lisanslarının payları: Apache %30, MIT %26, GPL %18, BSD %8, LGPL %3, MPL %2, diğerleri %13.|2022 itibarıyla en yaygın açık kaynak lisansları Apache Lisansı (izin verici), MIT Lisansı (izin verici) ve GPL (copyleft)’tir.

 Yazılım kamu malında ise, telif hakkı sona ermiştir ve eser sınırsızca kullanılabilir.  
 İzin verici lisanslar, eserin özgürce yeniden kullanımına izin verir; genellikle tek şart atıftır. İlk açık kaynak lisansı olan Berkeley Software Distribution (BSD), 1978'de Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley tarafından yayımlanmıştır.  
 Copyleft lisanslar, kaynak kodunun dağıtılmasını ve türev eserlerin benzer bir lisans altında yayımlanmasını zorunlu kılar.

Uyumluluk

küçükresim|upright=1.5|Bazı açık kaynak yazılım lisansları için uyumluluk tablosu
1989'dan bu yana birçok açık kaynak lisansı oluşturulmuştur. Lisansların çoğalması (lisans çoğalması) uyumluluk sorunlarını artırmıştır.

Kod tabanlarını birleştirirken orijinal lisanslar korunabilir ve daha geniş eser uyumlu bir lisans altında yayımlanabilir. Kamu malı içeriği her yerde kullanılabilir, fakat copyleft kodu izin verici lisanslarla yayımlamak mümkün değildir. GPL yazılımlar yalnızca GPL veya AGPL altında kullanılabilir.

Uygulanabilirlik

Açık kaynak lisansları 2000'lerin ortalarından beri mahkemelerde başarıyla uygulanabilmektedir. Genellikle uyumluluk davadan önce topluluk baskısı veya ihtarname yoluyla sağlanır.

Değer
Şirketlerin %90'ından fazlası, mülkiyet yazılımlarında açık kaynak bileşenleri kullanmaktadır. Bazı şirketler, açık kaynak yazılımı lisans ücreti yerine bakım ve hizmet üzerinden gelir modeli olarak kullanır. Açık kaynak yazılımlar, özellikle bilimsel araştırmalarda şeffaflığı artırdığı için tercih edilmektedir.

 Ayrıca bakınız 
 Dijital haklar yönetimi
 Ürün anahtarı
 Hizmet olarak yazılım
 Ürün Olarak Yazılım

 Dış bağlantılar 
 The Practical Guide to Software Licensing and Cloud Computing (Kitap)

 Kaynakça 

Kategori:Yazılım lisansları
Kategori:Telif hakkı lisansları