These Days

These Days, Bon Jovi'nin 20 Haziran 1995'te Mercury Records tarafından satışa sunulan altıncı stüdyo albümüdür. Peter Collins'in prodüktörlüğünü üstlendiği albüm, aynı zamanda yardımcı prodüktör olarak Jon Bon Jovi ve Richie Sambora'nın da ilk kez prodüktörlük koltuğunda oturduğu Bon Jovi albümüydü. These Days, grubun bas gitaristi Alec John Such'ın gruptan ayrılmasından  sonra yayınladığı ve bas gitarda Hugh McDonald'ın yer aldığı ilk Bon Jovi albümüydü. İyimser dünya görüşlerini geride bırakarak toplumsal konulara değinen, daha olgun bir sound ve sözlere sahip These Days, Bon Jovi'nin 1992 yılında yayınlanan bir önceki stüdyo albümü Keep The Faith ile geldiği noktayı bir adım daha ileri taşıyan daha olgun bir albüm olarak değerlendirilirken şarkı sözleri açısından grubun en karanlık albümü olarak nitelendirildi. Bon Jovi, bu albümle kariyerinin en olumlu eleştirilerini aldı. Birçok eleştirmene göre These Days, grubun en keskin ve oturmuş albümüydü.

These Days, 1995 yılında İngiliz Q dergisinin hazırladığı yılın en iyi 50 albümü sıralamasında Blur grubunun The Great Escape albümünün ardında 2. sırada yer aldı. 2006 yılında ise Classic Rock ve Metal Hammer dergilerinin hazırladığı 90'ların En İyi 200 Albümü listesinde yer almıştır.

 Arka plan 

1993 yılının Aralık ayında "Keep the Faith" albümü için düzenlenen "I'll Sleep When I'm Dead Turnesi"'nin tamamlanmasının ardından 1994'ün başlarında yeni albümde yer alacak şarkıları bestelemek için Jon Bon Jovi ve Richie Sambora bir araya geldiler. İlerleyen dokuz ay içerisinde Jon Bon Jovi, Richie Sambora kırk şarkı yazdılar. Bu şarkılardan biri olan "Good Guys Don't Always Wear White" 1994 yılının Haziran ayında "The Cowboys Way" filminin soundtrack'inde yer aldı. Grup daha sonra bu şarkıyı yeni albüme koymaktan vazgeçti.

Albümün kaydı için 1994 yılının Ekim ayında Nashville'de stüdyoya girdiler. Albümün prodüktörü, Rush ve Queensrÿche gibi grupların albümlerinin prodüktörlüğünü yapmış olan Peter Collins daha ciddi ve olgun bir soundun habercisiydi. Fakat iki haftalık çalışmanın ardından, Jon Bon Jovi sonuçlardan hiç memnun kalmadı ve tüm materyalleri atıp farklı bir stüdyoda yeniden başlamaya karar verdi. Jon Bon Jovi, grubun bas gitaristi Alec John Such'ı sahne performansından ve yeni albüm için yaptığı kayıtlardaki kalitesizliğinden memnun olmadığı için kovmaya karar vererek kuruluşundan bu yana gruptaki ilk büyük kadro değişikliğini yaptı. Alec John Such'ın yerine resmi olarak gruba yeni bir üye alınmadı fakat yeni albümün stüdyo kaydı için bas gitarı daha önce Alice Cooper, Michael Bolton ve Cher gibi sanatçılarla çalışmış hem de 1982'de "Runaway"'in kaydında yer almış olan Hugh McDonald'ın çalması kararlaştırıldı. Aslında grubun yeni albümünün 1994 yılının son baharında yayınlanması planlanmıştı fakat Jon Bon Jovi ve Richie Sambora şarkı yazımı konusunda çok yaratıcı oldukları bir dönem içinde bulunduklarını hissettikleri için yeni şarkılar yazmaya devam etmek istiyorlardı. Bu sebepten dolayı plak şirketinden kendilerine biraz daha zaman tanımalarını istediler. Bu süreyi değerlendirmek adına da Nashville'de kaydedilen yeni şarkılardan ikisi Always ve Someday I'll Be Saturday Night'ın da yer aldığı grubun best of albümü Cross Road'un yayınlanmasına karar verildi. "Always" ve "Someday I'll Be Saturday Night"' beklenmedik derecede büyük ilgi gördü. Amerikan müzik listeleri'nin ilk onunda 6 ay boyunca yer alan  "Always", Bon Jovi'nin kariyerinin en çok satan single'ı olmayı başardı. İngiltere'de 1994 yılının en çok satan albümü olan "Cross Road", dünya genelinde de büyük satış rakamlarına ulaşarak Bon Jovi'ye o sene Dünya Müzik Ödülleri'nde yılın en çok satan rock grubu ödülünü kazandırdı. Cross Road'un büyük satış rakamlarına ulaşması üzerine yeni albümün yayınlanış tarihi ise 1995 yazına ertelendi. Bon Jovi, 1994 yılının Aralık ayını ABD'yi kapsayan yeni yıl konserleri verdikleri küçük bir turne ile geçirmeye devam etti. Bu konserler esnasında yeni albümlerinde yer alacak olan üç şarkıya da yer verdiler. Bunlar "Something For The Pain", "This Ain't A Love Song" ve "Lie To Me"  idi. Fakat bu canlı kayıtlarda şarkılar henüz albümde yer alacak son düzenlemelerinden çok uzaktı.

 Müzikal tarz ve şarkı sözleri 

Grup, altıncı albümleri için bir önceki albümleri Keep The Faith'de yaptıkları gibi, 90'lardaki yeni müzikal panoramaya daha iyi uyum sağlayacak şekilde içinde blues etkilerinin yoğun bir şekilde hissedildiği çok sayıda balladın ve aynı zamanda hard rock etkileri taşıyan şarkıların da yer aldığı çağdaş bir pop rock albümü yaratmayı seçtiler. İlk başta, Jon Bon Jovi alternatif müziği reddettiğini söylese de, daha sonra Nine Inch Nails veya Tool gibi alternatif grupları dinlediğini itiraf etti ve bu tür müzik yapmadığını açıklamasına rağmen, yeni albümün kompozisyonunda ve grubun sesini tazelemek için onlardan ilham aldığını kabul ettiğini o yıllarda verdiği bir röportajda şu şekilde belirtti;  

Albümün kaydı için stüdyo çalışmaları 1995 yılının Nisan ayına kadar devam etti. Grup albümün kaydı için  Jon Bon Jovi'nin New Jersey'deki ev stüdyosu Sanctuary I, New York'taki Woodstock ve Los Angeles'taki üç farklı stüdyoda (One On One Stüdyoları, Ocean Way ve A&M Stüdyoları) çalıştı. Cross Road albümünün promosyonu nedeniyle grup sabit bir yerde duramıyordu ve Richie Sambora'nın o günlerde yeni evli olduğu eşi Heather Locklear'ın televizyon kariyeri onları Los Angeles'ta tutmaya mecbur ediyordu. Bu sebeplerden dolayı albümün kaydı birden fazla stüdyoda gerçekleştirildi. Şarkılardaki tüm ritim gitarlar Los Angeles'ta, tüm klavyeler ise New Jersey'de kaydedildi. Jon Bon Jovi'nin vokal kayıtlarının büyük bir bölümü New Jersey'de kaydedildi. Nashville kayıtlarının hepsinin Jon Bon Jovi tarafından silinmesi üzerine Diamond Ring ve It's Hard Letting You Go, Los Angeles'ta tekrar kaydedildi. Bütün kayıtlar New York'taki Woodstock stüdyosunda tamamlandı.

"Something To Believe In" yeni albüm için yazılan ilk şarkıydı ve albümde tamamen Jon Bon Jovi tarafından yazılan iki şarkıdan biriydi. 1994 yılının Ocak ayında Jon Bon Jovi'nin bir seyahati esnasında yazdığı şarkı, etrafındaki her şeyi sorgulayan bir adam hakkında Bon Jovi için oldukça sıradışı ve iç gözlemsel bir şarkıydı. Şarkının demosunda Richie Sambora'nın "Hey, hey, hey" şeklindeki geri vokalleri çok başarılı bulununca, albümde de kullanmaya karar verdiler. Albümde tamamen Jon Bon Jovi tarafından yazılan bir diğer şarkı ise  Bob Dylan esintileri taşıyan  "It's Hard Letting You Go" idi.

Albümün açılış şarkısı ve aynı zamanda albümün en sert şarkısı olan "Hey God", Jon Bon Jovi ve Richie Sambora tarafından New York'ta yazıldı. Richie Sambora, şarkı için ilhamının limuzininde otururken kaldırımda bir karton kutunun içinde evsiz bir adamla göz teması kurduğunda geldiğini söyledi. Bu olaydan duyduğu suçluluk duygusu çok büyüktü ve olayı, New York'taki 57. Cadde ve Broadway'den görünen manzaradan ilham alan Jon Bon Jovi ile tartıştıktan sonra "Hey God"'ı yazdılar. Jon Bon Jovi albümle ilgili verdiği bir ropörtajda albümdeki şarkılar içinde yazım aşaması en zor olan şarkının "Something For The Pain" olduğunu belirtti. David Bryan'ın akordiyon çaldığı ve Jon Bon Jovi, Richie Sambora ve Desmond Child tarafından T-Rex ve 70'lerin rock n roll'undan ilham alınarak yazılan şarkı defalarca yeniden yazılıp kaydedildi. Şarkının sözlerinin, flörtün yarattığı hayal kırıklığını ve "acıyı beslemek" için eroin kullanımını anlattığı söyleniyor. Yine Jon Bon Jovi, Richie Sambora ve Desmond Child tarafından yazılan "This Ain't A Love Song"'ta ise R&B ve soul müziğinden ilham alındı. Şarkı hakkında ortaya çıkan sonuçtan gerçekten gurur duyuyorum diyen Jon Bon Jovi sadece hit bir single olarak değil, aynı zamanda canlı bir şarkı olarak da büyük bir sürpriz oldu yorumunda bulundu.

Jon Bon Jovi ve Richie Sambora tarafından yazılan "These Days"'in sözleri de albümdeki tüm şarkılar gibi önceki albümlerdekinden farklı bir anlam taşıyor ve daha karanlık bir tonla öne çıkıyor. Jon Bon Jovi "Hey God" veya "Something To Believe In" gibi şarkılarda tanrının gücünü ve gerçekliğini sorgularken, "These Days"'de ise 90'ların acımasız ve yoksul toplumunu resmediyor ve "Bütün kahramanlarımın öldüğünü bilmiyor musun? Ve sanırım ben de kaybolup gitmektense ölmeyi tercih ederim" sözleriyle bir intiharı anlatıyor. These Days şarkısı için Jon Bon Jovi bir röportajında şu yorumu yaptı;

"Lie To Me", Jon Bon Jovi'nin California'daki evinde Jon Bon Jovi ve Richie Sambora tarafından yazıldı. Grubun geçmişteki baladlarından çok daha farklı tarzda olan şarkı "Livin' on a Prayer" karakterleri Tommy ve Gina karakterlerinden ilhamla 90'ların tipik alternatif tonunu yakalama eğiliminde olsa da orta kısmı The Beatles'ın "Strawberry Fields Forever"ından esintiler taşıyor. Jon Bon Jovi'nin albümdeki favori şarkılarından biri olan ve Richie Sambora ile beraber yazdığı 90'ların alternatif sounduna daha yakın hissettiren ancak ritmi The Rolling Stones'un "Sympathy for the Devil"ıyla uyuşan, "Damned" evli bir kadın ile aşk yaşayan bir adamın hikâyesi anlatmakta. "My Guitar Lies Bleeding In My Arms", yazar tıkanıklığı yaşadıkları bir yazma seansında Jon Bon Jovi ve Richie Sambora tarafından yazıldı. "Bed of Roses"ın açılış dizesinden ("Burada, bu eski piyanonun başında, bitkin ve yaralı bir şekilde oturup anı yakalamaya çalışıyorum") ilham alan Jon Bon Jovi, kalemi bırakmak yerine "Bugün hissettiklerimle bir aşk şarkısı yazamam, umut şarkısı söyleyemem, söyleyecek hiçbir şeyim yok" dizeleriyle deneyimini yazdı. Jon Bon Jovi ve Richie Sambora tarafından yazılan "If That's What It Takes" şarkı sözleri daha klasik bir yapıya sahip olsa da, prodüksiyonda grubun o dönemde aradığı 90'lar sound'una daha yakın bir sound'a kavuştu.

Jon Bon Jovi ve Desmond Child tarafından yazılan "Hearts Breakin Even" Richie Sambora'nın geçmişteki bir ilişkisi hakkındadır. This Ain't A Love Song gibi Hearts Breakin Even'da da R&B ve soul müziği etkileri görülmektedir. Jon Bon Jovi ve Richie Sambora'nın her zaman yazdıkları şarkılar arasıdna en sevdiklerinden biri olduğunu söyledikleri "Diamond Ring", aslında Bon Jovi'nin 1988 tarihinde yayınlanan "New Jersey" albümü için yazılan ve kaydedilen bir şarkıydı fakat grup bu şarkıya o albümde yer vermedi. Daha sonra Keep The Faith yayınlanacağı zaman yeniden bu şarkıyı ele alıp albüme koymayı düşündüler fakat şarkının albüme uyum sağlamayacağını düşünüp yine vazgeçtiler. Jon Bon Jovi ve Richie Sambora son olarak şarkıyı yeniden elden geçirip ilave sözler ile birlikte kaydettikten sonra şarkıyı yeni albüme koymaya karar verdiler.

These Days, Richie Sambora'nın hem müzikal açıdan hem de şarkı yazımında etkisinin en fazla görüldüğü Bon Jovi albümüdür. Albümdeki on iki şarkıdan on tanesinde şarkı yazarları arasında yer aldı ve bu onu bir Bon Jovi albümünde en fazla şarkı yazarı olarak görüldüğü albüm yapmaktadır. Jon Bon Jovi ve Richie Sambora albüm için yazdıkları ve kaydettikleri 40 şarkıdan 12 tanesine albümde yer vermeye karar verdiler. Jon Bon Jovi ve Richie Sambora tarafından yazılan "All I Want Is Everything" ve "Bitter Wine" adlı iki şarkı ise, ABD dışında uluslararası versiyonlarda bonus parça olarak yer aldı.

Albüm kapağı
Yeni albümün adı olarak ilk önce "Strip" düşünülmüştü.  Fakat daha sonra Jon Bon Jovi ve Richie Sambora tarafından yazılmış bir şarkı olan "These Days" albümün temasını daha iyi yansıtacağı düşünülerek onda karar kılındı. Albüm kapağında ve kitapçığında yer alan resimler Baja'daki Hotel California'da Mark Seliger tarafından çekildi. Jon Bon Jovi, Richie Sambora, David Bryan ve Tico Torres'in hep birlikte albüm kapağında yer aldığı ilk Bon Jovi albüm kapağıdır.

 Yayınlanış ve eleştiriler 

These Days, 12 Haziran 1995'te Japonya'da, 19 Haziran'da Avrupa'da dünyanın geri kalanında ise 27 Haziran'da satışa sunuldu. 13 ülkede listelere 1 numaradan giren These Days, henüz 1 haftadır 1 numarada olan Michael Jackson'ın History albümünü 1 numaradan indirerek İngiltere albüm listelerine 1 numaradan giriş yaptı ve 4 hafta 1 numaradaki yerini korudu. Billboard'un Avrupa albüm satış listesinde ise 7 hafta 1 numarada yer aldı. Albümden yayınlanan beş single'dan This Ain't A Love Song, Something For The Pain, Lie To Me ve These Days olmak üzere dördü İngiltere single listelerinde ilk ona girdi. Hey God ise ilk yirmide yer aldı.

Albüm, Japonya'da listelere ilk haftasında 379 bin 
satarak Japonya tarihinin o güne kadarki en yüksek ilk hafta satışını gerçekleştirip 1 numaradan giriş yaptı.  Bu rekor 2010 yılında ilk haftasında 413 bin satan Japon bir grup tarafından geçilse de These Days, hala Japonya tarihinde Japon olmayan bir artiste ait en yüksek ilk hafta satışını gerçekleştirmiş albüm unvanını elinde tutmaktadır.  These Days, Japonya'da toplamda gerçekleştirdiği 1 milyon 200 binlik satışla Japonya tarihinin, en fazla satan albümlerinden biridir.

Bon Jovi'nin Keep The Faith albümü ile başlayan olgunlaşma süreci These Days ile devam etmekteydi. Nefesliler, yaylılar, yardımcı klavyeli çalgılarla yoğunlaştırdıkları müzikleri ve daha önceki Bon Jovi albümlerinde olmadığı kadar blues etkilerinin görülmesi ile These Days alışılmış Bon Jovi çigisinin dışına çıkmalarınıda sağlamıştı. These Days albümü şarkı sözlerinin etkisi ile en karanlık Bon Jovi albümü olarak grup tarihindeki yerini aldı. Jon Bon Jovi, albümün şarkı sözlerinin karanlık ve karamsar olmasına rağmen albümü yaptıkları dönemde grup olarak kötü bir ruh hali içerisinde bulunmadıklarını belirtirken, Tico Torres ise ilerleyen yıllarda verdiği bir röportajda şu yorumu yaptı;

These Days, yayınlandığı dönemde grubun kariyerinin o güne kadarki en olumlu eleştirilerini aldı. Özellikle yılın en çok beklenen albümü olarak nitelendirildiği İngiltere medyasının albüme gösterdiği reaksyon oldukça büyük olmuştur. İngiliz, Q dergisi, Cross Road ve Always'in Bon Jovi'nin Grunge grupları karşısında hayatta kaldığını onayladığını, These Days'in ise Michael Jackson'ı bir numaradan indirerek bu durumu pekiştirdiğini yazarak albüm için "Bon Jovi'nin müzikal kariyerinin en iyi 1 saati" yorumunu yapmıştır. Hey God, Lie To Me ve Something To Believe In şarkılarının albümün zirve noktaları olduğunu belirtmiştir.

Allmusic editörlerinden Stephen Thomas Erlewine ise, yıllar geçtikçe Bon Jovi'nin müzikal açıdan güçlendiğini, sadece şarkılar açısından değil grubun enstrümanlarında da geliştiğini ve bu yüzden de Bon Jovi'nin 90'ların ortasında hâlâ kariyerini sürdürebilmesinin sürpriz olmadığını yazmıştır.

These Days, İngiliz 'Q' dergisinin hazırladığı 1995 yılının en iyi albümleri sıralamasında Blur grubunun "The Great Escape" albümünün ardından ikinci sırada yer aldı. İngiliz rock müzik dergisi Kerrang!ın 1995 yılının sonunda gerçekleştirdiği ankette okuyucular tarafından yılın en iyi albümü olarak seçilen These Days, 2006 yılında Classic Rock ve Metal Hammer dergilerinin hazırladığı 90'ların En İyi 200 Albümü listesinde yer aldı.

 Başarıları 
 Organizasyon Ülke Başarı Yıl Kaynak Q Magazine Birleşik Krallık Yılın En İyi 50 Albümü (2. sıra) 1995   Kerrang! Magazine Birleşik Krallık Yılın En İyi Albümü  1995   Classic Rock & Metal Hammer Birleşik Krallık 90'ların En İyi 200 Albümü (sıralama yok) 2006 

 Listeler 

 Chart (1995-1996) Peak  positionArjantin (CAPIF)3Danimarka (Hitlisten)5European Albums (Billboard)1Fransa (SNEP)7İrlanda (IRMA)1Italian Albums (FIMI)3Japonya (Oricon)1Portekiz (AFP)1İspanya (AFYVE)3

Altın ve Platin Plak Ödülleri

ÜlkeSertifikaAlmanyaAltınAmerika Birleşik DevletleriPlatinAvustralyaPlatinAvusturyaPlatinBirleşik Krallık2x PlatinFinlandiyaPlatinFransa2x AltınHollandaPlatinİsviçrePlatinJaponya5x PlatinKanada2x PlatinAvrupa3x Platin

Şarkı Listesi

küçükresim|upright=0.82|sol|These Days Special Edition 1996

 These Days Special Edition 

İki cd'den oluşan These Days Special Edition ise 1996 yılının Haziran ayında grubun Avrupa turunu desteklemek adına sadece Avrupa'da yayımlanmıştır. İlk cd 14 şarkıdan oluşan albümün orijinal sürümüdür. İkinci cd ise daha önce yayımlanmamış 8 şarkıyı içermektedir. Bunlardan Fields Of Fire grubun Keep The Faith albümü için yaptığı, Lets Make It Baby ise New Jersey albümü için yaptığı fakat albüme koymadıkları şarkılardandır. Willie Nelson şarkısı Crazy Tico Torres, Rolling Stones şarkısı Tumblin Dice David Bryan, Ron Miller şarkısı Heaven Help Us All ise Richie Sambora tarafından seslendirilmiş canlı kayıtlardır. I Don't Like Mondays grubun 25 Haziran 1995 tarihinde Londra'da Wembley Stadyumu'nda Bob Geldolf ile birlikte seslendirdiği Bomtown Rats şarkısının canlı versiyonudur. Diğer şarkılardan I Thank You Sam & Dave, Mr. Robinson ise Simon & Garfunkel şarkılarının canlı kayıtlarıdır.

 Kaynakça 

Kategori:Bon Jovi albümleri
Kategori:1995 albümleri