Makber (şiir)

Makber, (Osmanlıca: مقبر) Abdülhak Hamit Tarhan'ın karısı Fatıma Hanım'ın ölümü üzerine yazdığı şiiri. Türk edebiyatında batılı tarzda şiirin ilk örneklerinden biri olarak yerini almış, yazılmasından onlarca yıl geçtikten sonra bile birçok şairin esin kaynağı olmuştur. Okurun duygularına seslenen eser metafizik ürpertiyi (ölüm korkusu) de Türk şiirine getirmiştir.
Makber
Eyvah! Ne yer, ne yâr kaldı, 
Gönlüm dolu ah-u zâr kaldı. 
Şimdi buradaydı, gitti elden, 
Gitti ebede gelip ezelden.

Ben gittim, o haksar kaldı, 
Bir köşede tarumar kaldı, 
Baki o enis-i dilden, eyvah, 
Beyrut'ta bir mezar kaldı.

Bildir bana nerde, nerde Yarab, 
Kim attı beni bu derde Yarab? 
Nerde arayayım o dil rübayı, 
Kimden sorayım bi-nevayı?

Derler ki unut o aşnayı, 
Gitti tutarak reh-i bekayı, 
Sığsın mı hayale bu hakikat? 
Görsün mü gözüm bu macerayı? Sür'atle nasıl da değişti halim, 
Almaz bunu havsalam, hayalim. 
Çık Fatıma! Lahdden kıyam et, 
Yadımdaki haline devam et.

Ketmetme bu razı, söyle bir söz, 
Ben isterim, ah, öyle bir söz. 
Güller gibi meyl-i ibtisam et, 
Dağ-ı dile çare bul, meram et.

Bir tatlı bakışla, bir gülüşle, 
Eyyamı hayatımı temam et, 
Makber mi nedir şu gördüğüm yer? 
Ya böyle reva mı ey cay-ı dilber?

 Etkilediği diğer eserler 
Makber, Mehmet Baha Pars tarafından bestelemiştir. 1907'de seslendirilmesi oldukça zor olan bu eseri Hafız Burhan 1927'de plak yapmıştır.

 Konuyla ilgili yayınlar 
 Dr. Adem Çalışkan, “Abdülhak Hâmid Tarhan'ın Makber'inden Birkaç Bendin Tahlili”, EKEV Akademi Dergisi, Yıl: 9, Sayı: 22, [Ankara] Kış 2005, ss. 143-160.

Kaynakça

Kategori:Türkçe şiirler
Kategori:19. yüzyılda şiirler