Philadelphia 76ers

Philadelphia 76ers, aynı zamanda 76ers veya halk arasındaki adıyla Sixers, Philadelphia metropolitan bölgesinde bulunan bir Amerikan profesyonel basketbol takımıdır. 76ers, National Basketball Association'da (NBA) Doğu Konferansı'nın Atlantik Grubu'nun bir üyesi olarak mücadele etmektedir. Takım iç saha maçlarını Güney Philadelphia Spor Kompleksi'nde bulunan Wells Fargo Center'da oynamaktadır. 1946 yılında kurulan ve başlangıçta Syracuse Nationals olarak bilinen takım, NBA'deki en eski takımlardan biridir ve ligin ilk on yılında hayatta kalan 23 takımdan sadece sekizinden biridir. Takımın sahibi ve yöneticisi Harris Blitzer Sports & Entertainment (HBSE) olup, kurucuları Josh Harris ve David Blitzer takımı 2011 yılında satın aldılar.

Philadelphia 76ers, aralarında Dolph Schayes, Hal Greer, Wilt Chamberlain, Chet Walker, Billy Cunningham, George McGinnis, Julius Erving, Maurice Cheeks, Bobby Jones, Moses Malone, Charles Barkley ve Allen Iverson'ın da bulunduğu birçok Hall of Fame oyuncusunun forma giydiği önemli bir geçmişe sahiptir.

76ers, üç NBA şampiyonluğu kazandı. İlk şampiyonlukları 1955 yılında eski adları olan Syracuse Nationals ile geldi. İkinci şampiyonluk 1967 yılında, Chamberlain liderliğindeki takımla geldi. Üçüncü şampiyonluk ise 1983 yılında Erving ve Malone liderliğindeki bir takım tarafından kazanıldı. 76ers, o tarihten bu yana sadece bir kez NBA Finallerine geri dönebildi. 2001'de Iverson'ın liderliğinde Los Angeles Lakers'a beş maçta kaybettiler. Chamberlain, Erving, Malone, Iverson ve Joel Embiid, 76ers forması giyerken NBA'in En Değerli Oyuncusu seçilerek toplamda yedi MVP ödülü kazandı.

 Tarihçe 

 1946-1963: Syracuse Nationals 

küçükresim|1958-59 sezonu Syracuse Nationals kadrosu
küçükresim|Hal Greer, 1958'de Nationals'a katıldı ve 15 sezonluk kariyerinin tamamını bu takımda geçirdi; 1967'de takımıyla bir şampiyonluk kazandı.
1946 yılında İtalyan göçmen Danny Biasone, Syracuse, New York'ta 5.000 dolar karşılığında Ulusal Basketbol Ligi (NBL) ekibi Syracuse Nationals'ı kurdu. Çoğunlukla küçük Ortabatı kasabalarından oluşan takımların yer aldığı NBL'de Nationals 21-23'lük bir derece elde ederek ligi dördüncü sırada tamamladı. Playofflarda Nationals, Rochester Royals'a dört maçta da yenildi. İkinci sezonları olan 1947-48'de Nationals zorlandı ve 24-36'lık bir dereceyle beşinci sırada bitirdi. Bu derecelerine rağmen playofflara kaldılar ve Anderson Duffey Packers tarafından üç maçta da süpürüldüler.

Birleşmenin temelleri atılırken birkaç takım NBL'den BAA için ayrılmaya başladı. Nationals, "başarı reçetesi" Leo Ferris'i işe alarak başladı. NBL'de kalmaya devam eden Ferris, Al Cervi ile oyuncu koçu olarak anlaştı ve ilk profesyonel maçına çıkan Dolph Schayes'in hizmetleri için New York Knicks'i geride bırakarak Nationals'ı 40-23'lük bir dereceyle ilk kez galibiyete taşıdı. Playofflarda Nationals, Hammond Calumet Buccaneers'ı yenerek seriyi iki maç üst üste kazandı. Nationals yarı finalde Anderson Duffey Packers'a üst üste ikinci kez dört maçta da yenildi. 1949 yılında NBL ve BAA birleşerek NBA'e dönüştüğünde, Nationals NBA'e alınan yedi NBL takımından biriydi.

Nationals, NBA'de kısa sürede başarılı oldu ve 1949-50 sezonunda 51-13'lük ligin en iyi derecesiyle Doğu Konferansı'nı kazandı. Playofflarda da sağlam basketbol oynamaya devam eden Nationals, Philadelphia Warriors'ı iki maçta da mağlup etti. Doğu Finallerine yükselen Nationals, New York Knickerbockers ile mücadele etti ve büyük şehirdeki rakiplerini üç maçlık bir seride yendi. NBA Finallerinde Nationals, eski NBL takımlarından Minneapolis Lakers ile karşılaştı. Finallerin 1. maçında Nationals, sezonun sadece ikinci iç saha maçını 68-66 kaybetti. Nationals toparlanamadı ve 3-1 geriye düştükten sonra altı maçta da yenildi.

 1963-1964: Philadelphia'ya taşınma 
küçükresim|Philadelphia Kongre Salonu, 1952-1962 yılları arasında Philadelphia Warriors'a, 1963-1967 yılları arasında ise 76ers'a ev sahipliği yaptı.
Yatırımcılar, Irv Kosloff ve Ike Richman'ın takımı Danny Biasone'dan satın alarak Philadelphia'ya taşıması ve San Francisco'ya taşınan Warriors'ın bıraktığı boşluğu doldurmasıyla 26 Mart 1963'teki playoff uzatma mağlubiyeti Syracuse Nationals için son maç olacaktı. Syracuse, bir NBA takımına ev sahipliği yapan orta ölçekli şehirlerin sonuncusuydu, ancak o zamana kadar New York'un merkezinin artık bunu destekleyecek kadar büyük olmadığı açıktı. Böylece NBA, Warriors'ın ayrılmasından bir yıl sonra Philadelphia'ya geri döndü. Takıma yeni bir isim bulmak için bir yarışma düzenlendi. Walter Stalberg tarafından seçilen kazanan isim "76ers" oldu. Bu isim 1776 yılında Philadelphia'da imzalanan Birleşik Devletler Bağımsızlık Bildirgesi'nden geliyordu, ancak "Sixers" daha kısa bir referans olarak da kullanıldı. Daha kısa olan isim pazarlama amacıyla takım tarafından hızla kabul edildi ve son yarım yüzyılın büyük bölümünde "76ers" ve "Sixers" resmen birbirinin yerine kullanıldı.

Philadelphia'daki ilk dört yılında 76ers, maçlarını çoğunlukla Philadelphia Arena ve Civic Center-Convention Hall'da, ara sıra da Pensilvanya Üniversitesi'ndeki The Palestra'da oynadı. Schayes baş antrenörlüğe getirildi ve bu görevi dört yıl boyunca sürdürdü.

 1964-1967: Wilt Chamberlain dönemi 

küçükresim|Wilt Chamberlain, 1965'te 76ers'a katıldı ve takımı 1967'de NBA şampiyonluğuna taşıdı.
1964-65 sezonunda 76ers, Warriors'tan efsanevi Wilt Chamberlain'i transfer etti; Chamberlain, Philadelphia'daki Overbrook Lisesi'nde bir lise efsanesiydi ve kariyerine Philadelphia'da oynadıkları dönemde Warriors'ta başlamıştı. Yarı finalde Boston Celtics ile eşleşen 76ers, seriyi yedinci maça uzattı ve yedinci maçta 110-109 kaybettiler. Aynı sezonda Celtics, finalde Los Angeles Lakers'ı yenerek NBA şampiyonu oldu. 3 Aralık 1965'te Boston Garden'da oynanan bir maçın ortasında takımın ortak sahibi Richman kalp krizi geçirdi ve saha kenarında hayatını kaybetti.

 1966-67: Philadelphia'da ilk şampiyonluk 
Baş antrenör Alex Hannum liderliğindeki 76ers, 46-4'lük başlangıçla rüya gibi bir sezon geçirdi ve 68-13'lük bir dereceyle o dönemde lig tarihinin en iyi derecesini elde etti. Chamberlain, Billy Cunningham ve Hal Greer'in yanı sıra yıldız oyuncular Chet Walker, Lucious Jackson ve Wali Jones, takımı yarı finale taşıdı. 76ers bu kez Celtics'i beş maçta yendi. Bu serinin beşinci maçında, 76ers zafere ve NBA Finallerine giderken, Philadelphia taraftarları "Boston öldü!" diye tezahürat yaptı - bu, Celtics'in sekiz yıllık NBA şampiyonluğu saltanatının sona erdiğinin bir simgesiydi. Finaller neredeyse heyecansız geçti ve Sixers, Warriors'ı altı maçta devirerek ikinci NBA Şampiyonluğunu kazandı. 1966-67 sezonundaki 76ers, NBA'in Ekim 1980'deki 35. yıldönümü kutlamalarında lig tarihinin en iyi takımı seçildi.

 1967-1976: 76ers'ın Düşüşü 
küçükresim|Billy Cunningham, 76ers'ta dokuz sezon oynadı ve ardından sekiz sezon boyunca takıma koçluk yaptı.

 1976-1987: Julius Erving dönemi 
küçükresim|Julius Erving, 76ers'ta 11 sezon oynadı (1976-1987), 76ers'ı dört kez NBA Finali'ne taşıdı ve sonunda 1983'te bir NBA şampiyonluğu kazandı.
76ers nihayet 1976-77'de, büyük ölçüde ABA-NBA birleşmesi sayesinde geri döndü. ABA'nın son şampiyonu New York Nets, New York metropolitan bölgesine girdiği için Knicks'e NBA'e katılma bedeli olan 3,2 milyon dolara ek olarak 5 milyon dolarlık bir yükle karşı karşıyaydı. Bu nedenle 76ers, Nets'in franchise oyuncusu Julius Erving'in kontratını 3 milyon dolara -yaklaşık NBA üyeliği bedeli- satın almayı teklif ettiğinde Nets'in kabul etmekten başka seçeneği yoktu. Bu takastan birkaç ay önce Kosloff, 76ers'ı 28 Mayıs 1976'da Fitz Eugene Dixon Jr'a devretti.

Erving liderliğindeki 76ers, Boston'daki ezeli rakibini yedi maçlık bir playoff serisinde yenerek Doğu Konferansı Finallerine yükselmek için heyecan verici bir yolculuğa başladı. Orada, geleceğin 76ers'ı Moses Malone'un liderliğindeki Houston Rockets'ı altı maçta mağlup ederek NBA Finallerine yükseldiler. Finallerde, 76ers'ın eski koçu/genel menajeri Jack Ramsay tarafından çalıştırılan, Bill Walton liderliğindeki Portland Trail Blazers karşısında seride 2-0 öne geçtiler ancak sonraki dört maçı üst üste kaybederek Blazers'a şampiyonluğu kazandırdılar.

Bu durum, 1977-78 sezonunun sloganı olan "Size borçluyuz" sloganının o sezon konferans finalinde NBA şampiyonluğunu kazanan Washington Bullets'a yenilerek geri tepmesine neden oldu. Sonraki dört sezonda 76ers, Shue koçluk dizginlerini eski büyük Billy Cunningham'a devrettikten sonra bile NBA şampiyonluğunun uzağında kalacaktı. 1980 NBA Finalleri'nde Los Angeles Lakers'a karşı 4-2 kaybettiler. Altıncı maçta çaylak Magic Johnson, sakatlığı bulunan Kareem Abdul-Jabbar'ın yerine Lakers'ın pivotu olarak oynadı ve 42 sayı attı. 1981 Doğu Konferansı Finalleri'nde 76ers, Celtics karşısında seride 3-1 öne geçti ancak Boston geri dönerek seriyi yedi maçta kazandı. Ertesi sezon 76ers, Doğu Konferansı Finallerinde yine Celtics ile karşılaştı ve yine seride 3-1 öne geçti ancak Boston seride 3-3'lük eşitliği sağladı. Bu kez agresif  ama ilham verici bir basketbol oynayarak 120-106'lık galibiyete uzandılar ve seride 3-1 öne geçtikten sonra 7. maçı kazanan üçüncü NBA deplasman takımı oldular. Maçın son anlarında Boston Garden taraftarları, takımlarının playoff serisini nefret ettikleri bir rakibe (Philadelphia 76ers) kaybedeceğini anladıkları için "Beat L.A., Beat L.A." diye tezahürat yapmaya başladılar, ancak yine de açıkça bu rakibe, bir sonraki turda daha nefret ettikleri bir rakibe karşı iyi şanslar dilediler.

 1982-1983: Üçüncü NBA şampiyonluğu 
küçükresim|Moses Malone, 1983'te MVP ödülünü kazandı ve aynı yıl 76ers'ı 16 yıl aradan sonra ilk şampiyonluğuna taşıdı.
1981'de Harold Katz, 76ers'ı Dixon'dan satın aldı. Onun gözetiminde, şampiyonluk yapbozunun son parçası 1982-83 sezonundan önce Houston Rockets'tan pivot Moses Malone'u transfer etmeleriyle tamamlandı. Hall of Famer olan Julius Erving, Maurice Cheeks ve All-Star olan Andrew Toney ve Bobby Jones'un önderliğinde normal sezonu domine ettiler ve 65 maç kazanarak halen franchise tarihinin en çok maç kazanılan ikinci yılı oldular. Malone, NBA MVP'si seçildi ve muhabirler playoffların nasıl geçeceğini sorduklarında "dört, dört, dört" diye cevap verdi - başka bir deyişle 76ers'ın 3 turun her birinde dört maç kazanması gerektiğini söyledi. Medya bunu yanlış yorumladı ve Moses'ın 76ers'ın en az 12 maçla şampiyonluğu kazanmak için üç turu da geçeceğini tahmin ettiğini varsaydı. Malone'un aksanı, övünmesinin "fo', fo', fo'" gibi duyulmasına neden oldu.

76ers, Malone'un övünmesini destekledi. Önce New York Knicks'i süpürerek, ardından da Milwaukee Bucks'ı beş maçta yenerek Doğu Konferansı playofflarıyla dalga geçtiler. 76ers, bir önceki sezon kendilerini yenen Los Angeles Lakers'ı dört maçta süpürerek üçüncü NBA şampiyonluğunu (ve Philadelphia'daki ikinci şampiyonluğunu) kazandı. Malone playoffların MVP'si seçildi. 76ers, Malone'un öngörüsünü tam olarak yerine getiremedi, çünkü aslında "fo', fi', fo" ("dört, beş, dört") şeklinde ilerlediler - Doğu finallerinin dördüncü maçında Bucks'a kaybetmeleri playoff turundaki tek yenilgi oldu.

 Formalar 

sol|küçükresim|İç Saha Forması
orta|küçükresim|Dış Saha Forması

 Hall of Fame Oyuncuları 
 Charles Barkley
 Al Cervi
 Wilt Chamberlain
 Billy Cunningham
 Julius Erving
 Hal Greer
 Bailey Howell
 Earl Lloyd (inducted as a contributor, not as a player)
 Moses Malone
 Harvey Pollack 
 Dolph Schayes
 Allen Iverson

 Emekli Edilmiş Numaralar 

 2 Moses Malone, C, 1982-1986 & 1993-1994 (never officially retired, but taken out of circulation)
 3 Allen Iverson G, 1996-2011
 6 Julius Erving, F, 1976-1987
 10 Maurice Cheeks, G, 1978-1989; Head Coach, 2005-2008
 13 Wilt Chamberlain, C, 1965-1968 (also Philadelphia native, and Philadelphia Warriors, 1959-62)
 15 Hal Greer, G, 1963-1973 (1958-1973 if Syracuse Nationals service is included)
 24 Bobby Jones, F, 1978-1986
 32 Billy Cunningham, F, 1965-1976; Head Coach, 1977-1985
 34 Charles Barkley, F, 1984-1992
 Mikrofon – Dave Zinkoff, 1963-1985 (aynı zamanda Warriors, 1946-1962)

 Ödüller 

 Kulüp tarihinin en çok sayı atan oyuncusu
 Hal Greer (21,586 sayı)
Yılın En Değerli oyuncusu
 Wilt Chamberlain – 1966, 1967, 1968
 Julius Erving – 1981
 Moses Malone – 1983
 Allen Iverson – 2001
NBA Finalleri MVP
 Moses Malone – 1983

Yılın En İyi Savunmacısı
 Dikembe Mutombo – 2001

Yılın Çaylağı
 Allen Iverson – 1997

Yılın En iyi altıncı adamı
 Bobby Jones – 1983
 Aaron McKie – 2001

Yılın En çok gelişme gösteren oyuncusu
 Dana Barros – 1993

Yılın Antrenörü
 Dolph Schayes – 1966
 Larry Brown – 2001En İyi Birinci Takım Dolph Schayes – 1952, 1953, 1954, 1955, 1957, 1958
 Wilt Chamberlain – 1966, 1967, 1968
 Bill Cunningham – 1969, 1970, 1971
 George McGinnis – 1976
 Julius Erving – 1978, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984
 Moses Malone – 1983, 1985
 Charles Barkley – 1988, 1989, 1990, 1991
 Allen Iverson – 1999, 2001, 2005En İyi İkinci Takım Al Cervi – 1950
 Dolph Schayes – 1950, 1951, 1956, 1959, 1960, 1961
 Paul Seymour – 1954, 1955
 Larry Costello – 1961
 Hal Greer – 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1969
 Wilt Chamberlain – 1965
 Bill Cunningham – 1972
 George McGinnis – 1977
 Julius Erving – 1977
 Moses Malone – 1984
 Charles Barkley – 1986, 1987, 1992
 Allen Iverson – 2000, 2002, 2003
 Dikembe Mutombo – 2001En İyi Üçüncü Takım Dikembe Mutombo – 2002
 Allen Iverson – 2006NBA En İyi Savunma Beşi Bobby Jones – 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984
 Caldwell Jones – 1981, 1982
 Maurice Cheeks – 1983, 1984, 1985, 1986
 Moses Malone – 1983
 Dikembe Mutombo – 2001En İyi İkinci Savunma Beşi Bobby Jones – 1985
 Maurice Cheeks – 1987
 Rick Mahorn – 1990
 Theo Ratliff – 1999
 Dikembe Mutombo – 2002
 Eric Snow – 2003En İyi Çaylak Birinci Beşi Lucious Jackson – 1965
 Billy Cunningham – 1966
 Fred Boyd – 1973
 Charles Barkley – 1985
 Hersey Hawkins – 1989
 Jerry Stackhouse – 1996
 Allen Iverson – 1997
 Andre Iguodala – 2005En İyi Çaylak İkinci Beşi:'''
 Clarence Weatherspoon – 1993
 Shawn Bradley – 1994
 Sharone Wright – 1995
 Tim Thomas – 1998
 Thaddeus Young – 2008

Güncel kadro

 Kaynakça 


76ers
Kategori:NBA takımları
Kategori:1946'da kurulan spor kulüpleri
Kategori:1946'da New York eyaletinde kurulan oluşumlar