Balamir

Balamber Han (Balamir, Balamur), Avrupa Hunlarının ilk kabile reisiydi. Bizanslı tarihçi Jordanes ( MS 6) tarafından, Getica eserinde de ( 550) Balamir'den aynı şekilde söz edilir. Jordanes, Balamir'i "Hunların kralı" (Lat.: rex Hunnorum) olarak adlandırmıştır ve 370 yılında; 370'li yıllarda ve yaklaşık olarak 376 yılında Ostrogotlara karşı aldığı ezici galibiyetleri aktarmıştır.

Balamir'in, 370 yılı civarında ordularıyla birlikte Volga Nehri'ni aşarak Terek, Kuban ve aşağı Don bölgelerinde Alanların krallığını yıktığı aktarılır. Ardından, Ermanarik'in Greutunglar Krallığı'na saldırmış ve Ermanarik'in ölümünden sonra bu krallığı haraç ödemeye ve askeri desteğe zorlamıştır. Daha sonra, Jordanes'e göre Vadamerca olarak adlandırılan Got prensesi Waladamarca ile evlenmiştir. Bu evlilik, prensesin babası Vinitharius'un, Balamir'e karşı bir isyan çıkarması sonucunda öldürülmesinden sonra gerçekleşmiştir. Bazı kaynaklara göre prenses, Ermanarik'in kızıydı; Jordanes ise onun Vinitharius'un yeğeni olduğunu belirtir.Jordanes: Getica 48,249.

Yaklaşık olarak 1680 yılında yazılmış, ancak günümüze yalnızca tartışmalı bir nüshası ulaşan Bulgar-Ugri-Rus kroniği Djagfar Tarihi'ne göre (Cäğfär taríxı), Balamir'in yerine, Doulo klanından (Bulgarca: Дуло) Uldin-Arbat (361 – y. 402/412) adında bir kişi geçmektedir.Genealogie auf en.rodovid.org Bazı başka kaynaklara göre Uldin-Arbat, Hun kralı Donatus'un oğludur. Ancak geç döneme ait bu bilgilerin hepsi büyük ölçüde şüphelidir. Donatus hakkındaki Geç Antik Çağ'a ait tüm çağdaş haberler, Thebaili Olympiodoros'un parçalar halinde korunmuş anlatımına dayanmaktadır.Olympiodoros, Fragment 18. Ancak, Olympiodoros'un aktarımında Donatus'tan yalnızca kısa bir şekilde bahsedilmekte ve kesin olarak bir Hun kralı olup olmadığı net değildir.

Muhtelif tarihçiler Balamir'in aslında bir başka tarihi figür ile karıştırıldığını, hatta Balamir'in ve onunla bağlantılı bir tarihi figürün hiçbir zaman yaşamadığını öne sürmektedirler.

 Döneminde ve öncesinde imparatorluk 
370 yılında, Balamir önderliğindeki Hunlar, Don Irmağı ve Aral Gölü arasında hüküm süren Alanları mağlup ettiler. Bunun sonucunda Alanların bir kısmı Balamir'in hizmetine girdi ve diğerleri batıya doğru göç etti. 374'teA.N. Kurat, IV-XVIII. Yüzyıllarda Karadeniz Kuzeyindeki Türk Kavimleri ve Devletleri, Ank., 1972, s. 18. Kral Ermanaric hükümdarlığındaki Ostrogotlara karşı önemli bir galibiyet aldı ve topraklarına hakim hale geldi. Bu yenilginin ardından Ermanaric intihar etti ve onun yerine, Hunlar tarafından tayin edilen Hunimund ("Hun ağızlı") geçti ve Ostrogotlar kesin olarak Hun hakimiyeti altına alınmış oldular.P. Vaczy, Hunlar Avrupa'da, bk. Attila ve Hunları, s. 56-57; i. Kafesoğlu, göst. yer. Çok geçmeden, Ostrogotlar kendilerine özerklik tanınmasına rağmen bir isyan çıkardılar ve oldukça kısa sürede bu isyanlar bastırılarak topraklar korundu. Ostrogotların küçük bir kısmı batı Gotlarının topraklarına göç etti fakat büyük bir kısmı göçten yana değildi. 

Taarruzlarını İtil'den Kuban taraflarına kadar genişleten Hunlar, Dinyeper sahillerinde beklemekte olan Vizigotlar (Batı Gotlara)'a karşı saldırıya geçtiler. Vizigot-Hun Savaşı ( 375) olarak bilinen bu savaşta, Hunlar yeniden ezici bir galibiyet aldılar. Bunun ardından Vizigotlar, Doğu Roma'ya doğru göç ederek yerleşme izni istediler. İmparator Valens, bu kavimleri barbar olarak görmesi sebebiyle ilkin bu teklife sıcak bakmıyordu, ancak Roma lejyonlarının sayı bakımından yetersiz kalması gibi bazı nedenlerden ötürü onlara yerleşim izni sağladı. Ancak, İmparatorun tüm uyarılarına rağmen Romalı komutanlar mültecilere oldukça kötü davranması ve gıda sağlamamasının sonucunda Vizigotlar 377 yılında bir isyan çıkardı. Bu isyanın sonucunda Gotlar, Hunlar ile bir ittifak oluşturdular. Bu ittifakın sayesinde Gotlar, Trakya topraklarının büyük çoğunluğunda yağmalar gerçekleştirdi. Sonraki yıl 378'de, Alan ve Hunların da yer aldığı düşünülen Hadrianapolis Muharebesi ortaya çıktı ve Gotlar bu muharebede önemli bir zafer elde etti. Bu muharebenin sonucunda İmparator Valens öldü ve Roma'nın önemli birliklerinin yok olmasına yol açtı ve bu savaş sonrasında Roma ordusu eski gücünü büyük ölçüde kaybetti. Balamir döneminde, Hazar'dan aşağıya doğru Tuna bölgesine kadar olan topraklar fethedilerek, Alanlar, Sarmatlar, Ostrogotlar, Vizigotlar gibi kavimler hakimiyet altına alındı ve ayrıca Bizans İmparatorluğu yıllık haraca bağlandı. "Hunların bu ani hareket ve başarıları, Roma'yı, ufukta görülen tehlikenin önlenebilmesi için yeni tedbirler araştırmaya sevk etmiştir."L. Rásonyi, Tarihte Türklük, Ank., 1971, s. 69.Ahmetbeyoğlu, 1995, s. 8.

Valens'in ölümüyle, 379 Ocak'ta tahta çıkan Büyük Theodosius, istilacılara karşı gerçekleştirdiği bir dizi hareketler ile istilaların son bulmasını sağlamış ve istilacıların dağılmasını sağlamıştır. Dağılan Hun ve Alan kıtaları Roma ordusunda hizmete alınmış ve İmparatorluğunun çeşitli yerlerinde iskan edilmiştir. Ancak bu topraklarda iskan edilen Hunların sayıca az olması nedeniyle, zamanla yok olmuşlardır.

 Tarihi kayıtlarda 
Jordanes şu şekilde aktarmaktadır:Bu olaylar, Hunların Don Nehri'ndeki Alanlara saldırısından önce gerçekleşmişti. Alanlar, Greuthungilere komşuydu ve Ammianus Marcellinus'a göre aralarında bir ittifak kuruldu.

Bununla birlikte, Ammianus ve Cassiodorus'un Got Tarihi'nden özetlenen Getica'dan aktardığı olaylar ve isimler farklılık göstermektedir:

Ammianus, 375 yılında Ermanaric'in ölümünden sonra Greuthungilerin kralı olarak Vithimiris'in tahta geçtiğini yazar. Vithimiris, Hunlar ve Alanlara karşı direnç gösterse de savaşta öldü ve yerine genç oğlu Viderik geçti. Bu nedenle, Alatheus ve Safrax adındaki iki lider (duces) Greuthungiler'i yönetti. Bu ikili, Greuthungi, Alanlar ve Hunlardan bir konfederasyon oluşturmayı başardı. Hunların çoğundan kaçıp 376'da Tuna Nehri'ni geçtiler ve 378'de Hadrianopolis Muharebesi'nde savaştılar.

Cassiodorus, bilinen adıyla Jordanes, Ermanaric'in ölümünden sonra Gotların Batı'daki Vizigotlar ve Doğu'daki Ostrogotlar olarak ikiye ayrıldığını anlatır. Ostrogotlar, Hun egemenliği altında eski İskit topraklarında kaldılar. Amal soyundan Vinitharius, “prenslik unvanını” korudu ve Hunlardan kaçmaya çalışırken Antes topraklarını ve kralları Boz'u bir yıl boyunca işgal etti. Ancak Balamir, Ostrogotların bağımsızlığına son verdi. Ostrogotların bağlılığından sonra kraliyet soyunda daha karmaşık bir süreç yaşandı; Ermanaric > Hunimund > Thorismund > Berimud soyundan gelenler, Berimud'un oğlu Videric ile birlikte Vizigotlarla Batı'ya göç etti çünkü Hunlara bağlılık gösteren Ostrogotları küçümsüyorlardı. Ardından kırk yıllık hükümdarsız bir dönem (interregnum) yaşandı ve Ostrogotlar, Thorismund'un akrabası Vandalaris'in oğlu Valamir'e krallık teklif etti. Valamir, yaklaşık olarak 454 yılında Attila'nın oğullarını terk etti.

 Kaynakça 

Kategori:Tarihteki Türk liderler
Kategori:Avrupa Hun İmparatorluğu
Kategori:4. yüzyıl liderleri
Kategori:Hun hükümdarları