Beyoğlu

Beyoğlu veya eski ismiyle Pera, İstanbul ilinin Avrupa yakasında bulunan ilçelerinden biridir. Kuzeybatıda Şişli ve Kâğıthane, doğuda Beşiktaş ve İstanbul Boğazı, güneyde ve batıda ise Haliç ile sınırlı ilçe 45 mahalleden oluşmaktadır. İsmini Pera da denen, Tünel–Taksim arasında uzanan İstiklal Caddesi ve ona açılan sokakların belirlediği alanı kapsayan Beyoğlu semtinden alır. İlçenin yüzölçümü 9 km²dir. Beyoğlu ilçe merkezinin deniz seviyesinden ortalama yüksekliği 58 metredir.

 Etimoloji 
Tarihî yarımadanın ve Haliç'in karşısında gelişen bölge Orta Çağ'dan itibaren, Yunancada "karşı yaka", "öte" anlamına gelen "Pera" (Πέρα) adıyla anılmaktaydı.Cezar, Mustafa; sf. 11 Türkler tarafından kullanılan "Beyoğlu" adının, bir beyin oğlunun bölgedeki konağından kaynaklandığı ileri sürülmüştür. Bu konuda öne sürülen iki rivayetten biri; Osmanlı Padişahı II. Mehmed döneminde, Trabzon İmparatorluğu Prensi Aleksios Komnenos'un İslamiyeti kabul ederek bu bölgeye yerleşmesinden; diğeri ise Padişah I. Süleyman döneminin Venedik elçisi Andrea Gritti'nin, Rum bir kadınla evlenmesi sonucunda dünyaya gelen oğlu Luigi Gritti'nin Taksim dolaylarında bir konakta oturmasından dolayı Beyoğlu adının kullanılmaya başlanıldığını belirtir. 1925 yılında Pera kullanımı resmî yazışmalardan çıkarıldı ve Beyoğlu ismi kullanılmaya başlandı.Cezar, Mustafa; sf. 12

 Tarih 

küçükresim|upright=0.91|Cristoforo Buondelmonti'ye ait Liber insularum Archipelaginin Marciana Millî Kütüphanesi'nde yer alan ve 1420'ler ile 1430'lar civarına tarihlenen kopyasındaki Konstantinopolis ile Galata haritası
küçükresim|upright=0.91|Ahşap evler (Stéphane Passet, Eylül 1912)
Galata'nın ilk çağlara dek uzanan tarihine karşın, Beyoğlu, 16. yüzyılın ilk yarısında, içinde tek tük yapıların yer aldığı, bağlık bahçelik bir alandı.

küçükresim|sol|Tophane, İstanbul Boğazı ve Üsküdar sahilinin, 19. yüzyıldan kalma görünümü.
Beyoğlu, Galata'dan gelen Hristiyanlarla yabancıların, elçilikler dolaylarına ve o zamanlar "Grand Rue de Pera" denilen İstiklal Caddesi boyunca yerleşmesiyle Avrupa kenti görünümünde bir yerleşme olarak ortaya çıktı.

Böylece, İstanbul içinde farklı bir topluluk 17. yüzyılda gelişmeye başladı. İlk önceleri, Fransız ve Venedik elçilikleri ile onların çevresinde yerleşmiş Fransisken misyonerleri yerleşmenin çekirdeğini oluşturuyordu. 17. yüzyılın başlarında Galata'yı gösteren bir gravürde surların dışında çok az bina gözükmektedir.

1700'lerde Beyoğlu, bugünkü Tünel-Galatasaray caddesinin iki tarafı ile, bu caddenin yan sokaklarına yayılmıştı. Dörtyol, merkez olmak üzere Beyoğlu gelişmişti. Batısında mezarlıklar ve doğusunda ise elçilikler vardı. 18. yüzyılda yavaş yavaş Avrupa etkisi artmıştır. 18. yüzyıl sonunda, İstiklal Caddesi'nde, yapıların tamamı taş veya tuğla ya da alt katları taş ve üstleri ahşaptır.

18. yüzyılın sonunda İstanbul'a gelen Dallaway, Beyoğlu'nu Galata'nın yazlığı olarak tanımlıyor, yolların düzensiz olduğunu belirtiyor ve bu bölgede Fransız, İngiliz, Hollanda, Venedik, Rusya, İsveç, İspanya, Prusya ve Napolili diplomatların kışlık malikanelerinin bulunduğunu yazmıştır.

Beyoğlu, genel olarak 19. yüzyılda gelişmiştir. Bu gelişmenin nedeni, bu döneme Osmanlı dış ticaretinin daha önceki dönemlerde görülmemiş boyutlarda büyümesi ve ulaşımın gelişmiş olmasıdır. 19. yüzyılda, Osmanlı İmparatorluğu'nun dünya kapitalist sistemi ile bütünleşmesi sonucu, Beyoğlu uluslararası bir ticaret merkezi olmuştur. 19. yüzyılın başında, Beyoğlu, bahçeli evleriyle hala bir banliyö görünümünde idi. Bu yüzyılın ilk yarısında, Beyoğlu ve çevresi henüz tam olarak kentleşmemişti. İkinci yarısında ise Galatasaray ile Taksim arası gelişti. Beyoğlu, artık kapitülasyonların koruması altındaki yabancıların, tüccarların, bankerlerin, armatörlerin ve kozmopolit bir çevreye yerleşmek isteyen zenginlerin Paris modasını taklit ederek yaşadıkları bir yer olmuştur. Yüzyılın sonunda, burada, Paris'in en ünlü sahne oyunlarını aynı zamanda gösteren üç tiyatro vardı. Bu tarihte, modern toplumun gereksinim duyduğu tramvay, gaz, su gibi altyapı hizmetleri sağlanmıştı. Bu kuruluşların işletme ayrıcalıkları çok uzun süreli sözleşmelerle yabancılara ya da azınlık mensuplarına verilmişti. Bu dönemdeki hızlı yapılaşma, Batı'daki örneklerden etkilenmekle birlikte Osmanlı etkisinde de kalmıştır.

20. yüzyılda Beyoğlu'nda Galatasaray ile Taksim arası önem kazandı. Bu alanda hala bahçeli konakların bulunması ve bunların apartmana dönüşmesi olanağı, buranın gelişmesini sağlamıştır. Ayrıca 1913'te ilk elektrikli tramvayın Beyoğlu'nu Şişli'ye bağlaması Galatasaray-Taksim arasını, Tünel-Galatasaray arasına göre daha merkezi bir duruma getirmiş, Beyoğlu'nun en kolay ulaşılabilir ve gözde yeri yapmıştır. Bu dönemde Beyoğlu'nun çevresindeki semtlerde çağdaş binalar yapılmış ve yeni semtler gelişmiştir. 20. Yüzyılın başlarında Beyoğlu'nda da yapılan apartmanların cephelerinde Art Nouveau üslubu uygulanmıştır.

Cumhuriyet Dönemi'nde 1950'lere kadar yabancılardan ve onlar için çalışan azınlıklardan boşalan yerlere, yeni yetişen Türk iş adamları ve Beyoğlu yakasını kentin en çağdaş semti bilen aydın Türkler ilgi gösteriyorlardı. Sinema ve tiyatroları, lokanta ve pastaneleri, sanat galerileri ve mağazalarıyla hala kentin en seçkin semti idi. 1950'lerden sonra, kırsal göç ve hızlı kentleşme sonucu İstanbul'un aşırı büyümesi, yeni semtlerin gelişmesi, eğlence kuruluşlarının, ticaretin ve zengin ailelerin bu yeni gelişen çağdaş alt merkezlere dağılımı ve toplumun kültürel değişimi Beyoğlu'na olan ilgiyi azalttı.

Hala bazı lüks mağazaların İstiklal Caddesi'ni terk etmeyişi ve yoğun bir trafik akışı üzerinde oluşu eski kültürel düzeyinde olmasa bile Beyoğlu'nun canlılığını korumasını sağlamaktadır. Bununla birlikte, pek çok bina boş durmakta ya da atölye olarak kullanılmaktadır. Bu özellikler Beyoğlu'nda yavaş yavaş çöküntü alanının ilerlediğini göstermektedir.

Beyoğlu, ilk önceleri bir diplomasi merkezi olarak gelişmiş, fakat daha sonraları yabancı ticaretinin, ekonomik kontrolünün artması ve burada yoğunlaşması sonucu İstanbul'un ticaret merkezi durumuna dönüşmüştür. Ticaretin yanı sıra eğlence, kültür kuruluşlarının da burada yer alması ve konumu, bütün İstanbul'un odak noktası olmasını sağlamıştır.

 Kültür 
Beyoğlu İstanbul'un en İstanbul kokan ilçesi olarak tanımlanabilir, kozmopolit teriminin hayat bulduğu yerdir. İstiklal Caddesi ve çevresindeki sokaklar yalnızca Beyoğlu'nun değil İstanbul'un da merkezi sayılabilir. İstiklal Caddesi dışında Cumhuriyet, İnönü ve Cihangir caddeleri de ticaret ve eğlence fonksiyonunun en belirgin oldukları yerlerdir. İlçe sınırları içinde yer alan çeşitli kültürel etkinliklerin yapıldığı tesisler, ilçenin bir kültür merkezi olmasını da sağlamıştır. Sinemalar, tiyatrolar, gösteri merkezleri gibi yerler, Beyoğlu İlçesi'nde yaşayan nüfustan çok fazla nüfusun faydalandığı, İstanbul ve Türkiye genelinde bir anlam ifade eden yerlerdir. Ayrıca Beyoğlu Gürcü ressamların oluşturduğu Pirosmani Sanat galerisine de ev sahipliği yapmaktadır.

2020 yılından itibaren Beyoğlu'nun eski canlılığını ve kültürünü kazanması adına Ticaret Bakanlığı ve Büyükşehir Belediyesi ile Beyoğlu Belediyesi işbirliğinde ilçede Beyoğlu Kültür Yolu Projesi başlatılmış, buna yönelik olarak ilçede her yıl düzenli olarak müzik, resim, sanat, heykeltıraş gibi çeşitli atölyeler; dil, enstrüman kursları; müzikal konserler ve birçok etkinlik yer almaktadır. Aynı proje kapsamına Galataport, Galata Kulesi, Galata Mevlevihanesi, Tarık Zafer Tunaya Kültür Merkezi, Narmanlı Han, Mehmet Akif Ersoy Müze Evi, Atlas Pasajı, Emek Sineması, Taksim Camisi ve Atatürk Kültür Merkezi gibi yapılar yenilenip amaçlandırılmış veya en baştan yapılmıştır.

Günümüzde Beyoğlu; tarih ve sanat müzeleri, birçok kültür merkezi, opera salonu, konser alanları, çok amaçlı meydan ve parklar, spor kompleksleri; metro, otobüs, füniküler, minibüs ve metrobüs gibi çeşitli ulaşım araçları, sanat atölyeleri, yardımlaşma merkezleri, halk eğitim kursları ve eğlence mekanlarıyla aktif faaliyetini sürdürmektedir.

 Tarihsel, önemli yapı ve yerleri 

küçükresim|upright=1.14|Taksim Meydanı|alt=

Caddeleri, sokakları, parkları ve meydanları

 Bankalar Caddesi
 Boğazkesen Caddesi
 Cezayir Sokağı
 İstiklal Caddesi
 Kamondo Merdivenleri
 Kazancı Yokuşu
 Sıraselviler Caddesi
 Taksim Cumhuriyet Anıtı
 Taksim Gezi Parkı
 Taksim Meydanı
 Tarlabaşı Bulvarı
 Yeniçarşı Caddesi
 Yeşilçam Sokağı
 Zürafa Sokağı

 Müzeleri 

 500. Yıl Vakfı Türk Musevileri Müzesi
 Adam Mickiewicz Müzesi
 Aynalıkavak Kasrı
 Doğançay Müzesi
 Ercüment Kalmık Müzesi
 Galatasaray Müzesi
 Karikatür ve Mizah Müzesi
 Madame Tussauds Müzesi
 Masumiyet Müzesi
 Miniatürk
 Orhan Kemal Müzesi
 Osmanlı Bankası Müzesi
 Pera Müzesi
 Pera Palas Atatürk Müze Odası
 Rahmi M. Koç Müzesi
 Türvak Sinema, Tiyatro Müzesi ve Sanat Kitaplığı
 Uluslararası UFO Müzesi
 Yapı Kredi Vedat Nedim Tör Müzesi

alt=|küçükresim|upright=0.91|Atatürk Kültür Merkezi'nin ön cephesi.

 Kültür merkezleri

 Atatürk Kültür Merkezi
 Concordia Tiyatrosu (1870'ler-1906)
 Crystal Tiyatrosu (1800'ler-1920)
 Elhamra Tiyatrosu (1922-1958)
 Galata Rum Okulu (1885)
 Haliç Kongre Merkezi
 İstanbul Modern
 Komedi Tiyatrosu (1889-1942)
 Naum Tiyatrosu (1844-1870)
 Odeon Tiyatrosu (1875-1915)
 Ses Tiyatrosu (1885)
 Şark Tiyatrosu (1883-1892)
 SALT Beyoğlu
 SALT Galata
 Suna Kıraç Kültür Merkezi
 Taksim Belediye Gazinosu
 Taksim Stadyumu (1921-1940)
 Tepebaşı Tiyatrosu (1890-1983)

alt=|küçükresim|upright=0.91|Galata Kulesi'nden Tophane semti ve İstanbul Boğazı'nın görünümü.

 Tarihî yapıları 

 Botter Apartmanı
 Ceneviz Binası
 Doğan Apartmanı
 Galata Kulesi
 Galatasaray Hamamı
 Grand Hotel de Londres
 İngiliz Bahriye Hastanesi (günümüzde İstanbul Prof. Dr. N. Reşat Belger Beyoğlu Göz Eğitim ve Araştırma Hastanesi)
 Karaköy Palas
 Mısır Apartmanı
 Narmanlı Han
 Papadopulos Apartmanı
 Pera Palas
 Sen Piyer Hanı
 Serpuş Han
 Tokatlıyan Oteli
 Tophane-i Amire
 Tophane Kasrı
 Tophane Kışlası (19. yüzyıl-1957)
 Tophane Saat Kulesi

 Tarihi okulları 

 Alman Lisesi (1868)
 Aya Konstantin Rum Mektebi (1875)
 Esayan Ermeni Okulu (1895)
 Galatasaray Lisesi (1481)
 Galileo Galilei İtalyan Lisesi (1870)
 Getronagan Ermeni Lisesi (1866)
 İtalyan Lisesi (1861)
 Karaköy Rum Mektebi (1885)
 Mekteb-i Harbiye (günümüzde Askerî Müze) (1834)
 Merkez Rum Mektebi (1893)
 Saint Benoît Fransız Lisesi (1783)
 Sainte-Pulchérie Fransız Lisesi (1846)
 Sankt Georg Avusturya Lisesi (1882)
 Viscount Mektebi (günümüzde Beyoğlu Anadolu Lisesi) (1849)
 Zapyon Rum Mektebi (1885)
 Zoğrafyon Rum Lisesi (1893)

 Diplomatik temsilcilikler 

 Alman Sefaret Sarayı (günümüzde Almanya Başkonsolosluğu) (1877)
 Amerikan Sefaret Sarayı (günümüzde otel) (1882)
 Belçika Sefaret Sarayı (günümüzde Belçika Başkonsolosluğu) (1900)
 Fransız Sefaret Sarayı (günümüzde Fransız Sarayı) (1847)
 Hollanda Sefaret Sarayı (günümüzde Hollanda Başkonsolosluğu) (1859)
 İngiliz Sefaret Sarayı (günümüzde Birleşik Krallık Başkonsolosluğu) (1850)
 İsveç Sefaret Sarayı (günümüzde İsveç Başkonsolosluğu) (1870)
 Japonya Sefareti (günümüzde Japonya Başkonsolosluğu) (1904)
 Rusya Sefaret Sarayı (günümüzde Rusya Başkonsolosluğu) (1845)
 Venedik Sarayı (günümüzde İtalya Başkonsolosluğu) (1782)

 Pasajları 
küçükresim|upright=1.18|Avrupa Pasajı'nın üst cephesinde bulunan heykeller
İstiklal Caddesi ve çevresi, 19. yüzyılda inşa edilmiş pek çok pasaj ve han barındırır. Bu yapıların bir kısmı caddenin çevresindeki birçok sokak ve caddeye geçiş imkânı sağlamasının yanı sıra, bireylerin günlük yaşantıları içerisinde çeşitli gereksinimlerine cevap veren ve farklı aktivite imkânları sunan mekânlardır. İçerisinde pek çok dükkân bulunduran bazı pasajlar, Türkiye'nin en eski modern alışveriş merkezleri olarak nitelendirilir. Beyoğlu'nda yer alan bazı önemli pasajlar şu şekilde listelenebilir:

 Afrika Pasajı (1905)
 Anadolu Pasajı (1900)
 Aslıhan Pasajı (1983)
 Atlas Pasajı (1870)
 Avrupa Pasajı (Aynalı Pasaj) (1874)
 Aznavur Pasajı (1893)
 Beyoğlu Pasajı
 Cercle D'Orient (Emek) Pasajı (1875)
 Crespin Pasajı (1880-1971)
 Çiçek Pasajı (Cite de Pera) (1876)
 D'Andria Pasajı (Terkos Çıkmazı) (1882)
 Douzio Pasajı
 Elhamra Pasajı (1922)
 Fransız (Nil) Pasajı (Asmalımescit) (1880)
 Fransız Pasajı (Karaköy) (1880)
 Frederici Pasajı (1896)
 Galatasaray Pasajı
 Hazzopulo (Hacopulo) Pasajı (1871)
 Halep Pasajı (1884)
 Hamson Pasajı (1924)
 Karlmann Pasajı (1960)
 Leonardo (Topaloğlu) Pasajı (1911)
 Lütfullah Pasajı (inşa tarihi belirsizdir)
 Olivio Pasajı (inşa tarihi belirsizdir)
 Panayia Pasajı (inşa tarihi belirsizdir)
 Pinto Fresko Pasajı (1880)
 Rumeli Pasajı (1897)
 Suriye Pasajı (1909)
 Şark Pasajı (Passage Oriental) (1840)
 Tünel Pasajı (1886)

 Camileri 
küçükresim|upright=1|Kılıç Ali Paşa Camii

 Arap Camii (716)
 Bedrettin Camii (1509)
 Bereketzade Ali Efendi Camii (1453, 1825 ve 2006)
 Bereketzade Medresesi Camii (1705)
 Bezmialem Valide Sultan Camii (1855)
 Cihangir Camii (1559 ve 1889)
 Çavuşbaşı Camii (1538)
 Çorlulu Ali Paşa Camii (1706 ve 1894)
 Ebul Fadıl Mehmet Efendi Camii (1553 ve 1991)
 Ekmekçibaşı Camii (1485 ve 1990'lar)
 Emekyemez Camii (1590, 1884 ve 1948)
 Firuzağa Camii (1491 ve 1823)
 Güzelce Kasımpaşa Külliyesi (1533)
 Hacı Mimi Camii (16. yüzyıl)
 Handanağa Camii (15. yüzyıl)
 Hüseyin Ağa Camii (1597)
 Kamer Hatun Camii (1514 ve 1911)
 Karabaş Mustafa Ağa Camii (16. yüzyıl)
 Karaköy Camii
 Kazancı Ali Ağa Camii (17. yüzyıl)
 Kılıç Ali Paşa Camii (1580)
 Kırmızı Minare Camii (1591)
 Kemankeş Mustafa Paşa Camii (1643)
 Makbul İbrahim Paşa Camii (1536)
 Mihrişah Valide Sultan Camii (1792)
 Molla Çelebi Camii (1586 ve 19. yüzyıl)
 Muhittin Molla Fenari Camii (1547 ve 1823)
 Muhyiddin Çelebi Camii
 Nusretiye Camii (1826)
 Okçu Musa Camii (15. yüzyıl)
 Piyalepaşa Camii (1573)
 Seferikoz Camii (17. yüzyıl ve 1981)
 Selime Hatun Camii (16. yüzyıl)
 Sinan Paşa Camii (1579
 Sokollu Mehmet Paşa Camii (1577)
 Sururi Mehmet Efendi Camii (1561)
 Şahkulu Camii (16. yüzyıl ve 1875)
 Şehsuvar Bey Camii (15. yüzyıl ve 1952)
 Taksim Camii (2021)
 Tomtom Mehmet Kaptan Camii (1592)
 Yeraltı Camii (1752)

 Tekke ve dergahları 

 Ayni Ali Baba Zaviyesi (1902)
 Ciğerim Dede Sadi Dergahı (1828-?)
 Çakır Dede Nakşi Zaviyesi (1792-1956)
 Çizmeciler Tekkesi (1498-1956)
 Ebu'r Rıza Bedevi Asitanesi (1730'lar)
 Galata Mevlevihanesi (1491)
 Gül Baba Dergahı (1476-17. yüzyıl)
 Hasan Burhanettin Cihangiri Asitanesi (1560)
 Haşimi Emir Osman Efendi Bayramî Dergahı (1590)
 Hüsamettin Uşşaki Asitanesi (1575)
 İlyas Çelebi Akarca Tekkesi (16. yüzyıl)
 İsmail Rumi Kadiri Asitanesi (1630)
 Karabaşı Veli Dergahı (16. yüzyıl-1956)
 Kasımpaşa Mevlevihanesi (1623-?)
 Keşfi Cafer Efendi Dergahı (1599-1956)
 Mağribi Ali Dede Tekkesi (18. yüzyıl-?)
 Muhabbir Tekkesi (1611)
 Okçular Tekkesi (1490'lar)
 Paşmakçı Ali Efendi Tekkesi (1573)
 Tatar Efendi Gülşenî Dergahı (1720-1916)
 Turabi Baba Dergahı (1598-1896)

 Kiliseleri 
küçükresim|upright=1|Aziz Antuan Katolik kilisesi

 Alman Protestan Kilisesi (1861)
 Avedaranagan Amena Protestan Ermeni Kilisesi (1905)
 Aya Triada Rum Ortodoks Kilisesi (1880)
 Ayias Paraskevi Rum Ortodoks Kilisesi (1692)
 Ayios Konstantinos – Ayia Eleni Rum Ortodoks Kilisesi (1861)
 Ayios Nikolaos Türk Ortodoks Kilisesi (1834)
 Aziz Panteleimon Rus Ortodoks Kilisesi (1917)
 Hollanda Protestan Kilisesi (1683)
 Ioannis Prodromos Türk Ortodoks Kilisesi (1796)
 İsveç Luteryen Kilisesi (1748)
 Kefeli Panayia Türk Ortodoks Kilisesi (1840)
 Kırım Anma Anglikan Kilisesi (1868)
 Meryem Ana Kadim Süryani Kilisesi (1844)
 Odigitria Rum Katolik Kilisesi (19. yüzyıl)
 Panayia Evangelistria Rum Ortodoks Kilisesi (1893)
 Panayia İsodion Rum Ortodoks Kilisesi (1804)
 Sant'Antonio di Padova Katolik Kilisesi (1912)
 Saint Benoît Latin Katolik Kilisesi (14. yüzyıl)
 Saint Esprit Katolik Kilisesi (1845)
 Saint Louis Katolik Kilisesi (1628)
 Saint Peter ve Saint Paul Katolik Kilisesi (1841)
 Sankt Georg Katolik Lazarist Kilisesi (1677)
 Santa Maria Draperis Kilisesi (1904)
 St. Helenas Anglikan Kilisesi (1692)
 Surp Asdvadzadzin Ermeni Katolik Kilisesi (1866)
 Surp Harutyun Ermeni Ortodoks Kilisesi (1738)
 Surp Hisus Pırgiç Katolik Ermeni Kilisesi (1831)
 Surp Hovhan Vosgeperan Ermeni Ortodoks Kilisesi (1863)
 Surp Krikor Lusavoriç Ermeni Ortodoks Kilisesi (1800)
 Surp Stepanos Ermeni Ortodoks Kilisesi (1831)
 Surp Yerrortutyun Ermeni Katolik Kilisesi (1762)
 Surp Yerrortutyun Ermeni Ortodoks Kilisesi (1808)

 Sinagogları 

 Aşkenaz Sinagogu (1905)
 Çıksalın Sinagogu (19. yüzyıl-1998)
 Ezger Sinagogu (?-1948)
 İtalyan Sinagogu (Kal de los Frankos) (1860'lı yıllar)
 Karaim Sinagogu
 Knesset (Apollon) Sinagogu (1923-1982)
 Maalem Sinagogu
 Mayor Sinagogu
 Tofre Begadim Sinagogu (1894)
 Neve Şalom Sinagogu (1951)
 Or Hodeş Sinagogu (1897-1985)
 Parmakkapı Sinagogu
 Sinyaro Sinagogu (1660-)
 Terziler Sinagogu (1894-1964)
 Zülfaris (Kal Kadoş) Sinagogu (1671)

 Tarihi dükkânlar 

 Ali Muhiddin Hacı Bekir Şekerlemecisi (1777)
 Maksim Gazinosu (1921-1980)
 Markiz Pastanesi (1937)
 Rebul Eczanesi (1895)
 Sponeck Birahanesi (1887-1925) 

 İdari durum 
küçükresim|upright=1|Beyoğlu Belediye Başkanlığı binası (6. Daire)
Beyoğlu ilçesi, 20 Nisan 1924 tarihinde yürürlüğe giren 491 sayılı kanunla kurulmuştur. Cumhuriyet döneminin ilk yıllarında Beyoğlu ilçesi; Merkez, Beşiktaş, Kemerburgaz, Şişli ve Taksim bucaklarından meydana geliyordu. 1930'da Beşiktaş ilçesinin kurulmasıyla önce Beşiktaş bu ilçeden ayrıldı. 1935 sayımında Merkez bucağının 3, Kemerburgaz bucağının 10, Şişli bucağının 2 köyü ve Taksim, Beyoğlu ilçesini oluşturuyordu. Kemerburgaz bucağı 1936'da kurulan Eyüp ilçesine, Şişli bucağı da 1954 kurulan Şişli ilçesine bağlandı. 1970'ten beri Beyoğlu ilçesi, mahallelerden oluşan bir idari yapıya sahiptir. Bugün Beyoğlu ilçesi 45 mahalleden oluşmaktadır.

1984'e kadar İstanbul Belediyesi'ne bağlı şube olarak şube müdürlerince yönetilen Beyoğlu, 1984'te büyükşehir ve ilçe belediyeleri için çıkartılan "Yerel Yönetimler Kanunu" çerçevesinde yeniden yapılanarak mevcut statüsünü aldı.

 Yerel Seçimler 

 Seçim  Belediye Başkanı  Parti  Oy Oranı 1984  Haluk Öztürkatalay   Anavatan Partisi  %47,79 1989  Hüseyin Aslan   Sosyaldemokrat Halkçı Parti  %29,29 1994  Nusret Bayraktar   Refah Partisi  %30,40 1999  Kadir Topbaş   Fazilet Partisi  %28,51 2004  Ahmet Misbah Demircan   Adalet ve Kalkınma Partisi  %40,32 2009  %37,45 2014  %47,78 2019  Haydar Ali Yıldız  %49,86 2024  İnan Güney   Cumhuriyet Halk Partisi  %49,22 Kaynak:

 Mahalleler 

Beyoğlu ilçesi, 45 mahalleden oluşmaktadır.

 Arap Cami
 Asmalı Mescit
 Bedrettin
 Bereketzade
 Bostan
 Bülbül
 Camiikebir
 Cihangir
 Çatma Mescit
 Çukur
 Emekyemez
 Evliya Çelebi
 Fetihtepe
 Firuzağa
 Gümüşsuyu
 Hacıahmet
 Hacımimi
 Halıcıoğlu
 Hüseyinağa
 İstiklal
 Kadımehmet Efendi
 Kalyoncukulluk
 Kamerhatun
 Kaptanpaşa
 Katip Mustafa Çelebi
 Keçecipiri
 Kemankeş Karamustafapaşa
 Kılıçali Paşa
 Kocatepe
 Kulaksız
 Kuloğlu
 Küçük Piyale
 Müeyyetzade
 Ömeravni
 Örnektepe
 Piripaşa
 Piyalepaşa
 Pürtelaş Hasan Efendi
 Sururi Mehmet Efendi
 Sütlüce
 Şahkulu
 Şehit Muhtar
 Tomtom
 Yahya Kâhya
 Yenişehir   

 Nüfus 
Beyoğlu ilçesi bugünkü sınırlarına ulaştığı 1950'lerden beri 220-250 bin arasında dalgalanan nüfus grafiğine sahiptir. Bunun başlıca sebebi normal gelişme süreci içinde gelişebileceği herhangi bir yer kalmaması nedeniyledir.

 Eğitim ve sağlık 
küçükresim|upright=1.05|sağ|Galatasaray Lisesi
Beyoğlu ilçesi eğitim kurumları açısından zengindir. İlçe sınırları içindeki yükseköğretim kurumları arasında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi merkez kampüsü, İstanbul Teknik Üniversitesi Gümüşsuyu ve Taşkışla Kampüsleri, İstanbul Galata Üniversitesi kampüsleri, İstanbul Kent Üniversitesi ayrıca Beykent, Haliç ve İstanbul Bilgi üniversitelerinin bazı birimleri bulunur.

Beyoğlu ilçesinde 15 yaşın üzerindeki nüfusta okuma yazma bilenlerin oranı yüzde 84,83'tür.

İlçe sınırları içinde 31 ilköğretim okulu ve 30 ortaöğretim kurumu vardır. Galatasaray Lisesi, Beyoğlu Anadolu Lisesi, İstanbul Özel Alman Lisesi, İtalyan Lisesi, Saint Benoît Fransız Lisesi, Avusturya Lisesi, Sainte-Pulchérie Fransız Lisesi Beyoğlu'ndaki yüzyıldan eski eğitim kurumlarıdır. Ayrıca Ermeni ve Rum azınlıklara yönelik hizmet veren eğitim kurumları da vardır.

İlçe sınırları içinde 12 hastane, 29 poliklinik ve dispanser ve 7 sağlık ocağı bulunur.

 Spor 
küçükresim|upright=1.05|sağ|Kasımpaşa Stadı

Türkiye'nin en köklü spor kulüplerinden biri olan Galatasaray Spor Kulübü'nün ortaya çıktığı Galatasaray Lisesi Beyoğlu'ndadır. Galatasaray Beyoğlu Hasnun Galip Kulüp Merkezi 2004 senesine kadar Galatasaray Spor Kulübü'nün kulüp merkezi olmuştur. Bina, bugün kulübün Stadyum'dan sorumlu bölümlerine ve Sicil Kuruluna hizmet vermektedir.

Galatasaray dışında Kasımpaşa ve Beyoğluspor diğer ünlü spor kulüpleridir. İlçede faaliyet gösteren diğer spor kulüplerinden bazıları Çıksalın Spor Kulübü, Hasköy Spor Kulübü, Sessizler Spor Kulübü, Şişli Spor Kulübü, Beyoğlu Yeni Çarşı ve Tophane Tayfun Spor Kulübü'dür.

İlçedeki spor tesislerinden biri Kasımpaşa Stadı'dır. İlçedeki diğer spor tesisleri İBB Beyoğlu Stadı, Piyalepaşa Spor Tesisi, Okmeydanı Fetih Futbol Sahası, Hasköy Futbol Sahası, Çıksalın Sahası, Sütlüce Spor Kulübü Halı Saha Tesisleri, Beyoğlu Spor Tesisi, Beyoğlu Yüzme Havuzu, Kasımpaşa Spor Kulübü Derneği, Mehmet Oktav Güreş Salonu ve Okmeydanı Atıcılık Okçuluk Tekkesi'dir.

 Ulaşım 

 Kardeş şehirler 
Beyoğlu'nun çeşitli ülkelerde kardeş şehirleri bulunmaktadır.

  Benalmádena, Málaga
  Brüksel
  Bunkyō, Tokyo
  Cenova
  Merkez, Üsküp
  Çengdu
  Çornomorsk, Odessa
  Dortmund
  Dubrovnik
  Hebron
  Katanya
  Mannheim
  Mitte, Berlin
  Novi Grad, Saraybosna
  Pecs
  Sector 1, Bükreş
  Seul
  Sidi Bernoussi, Kazablanka
  Tozeur
  Vatacura
  Kozan, Adana

 Galeri 

 Notlar 

 Kaynakça 
 Dünden Bugüne İstanbul Ansiklopedisi, Cilt 2 - TC Kültür Bakanlığı ve Tarih Vakfı


 Konuyla ilgili yayınlar 
 Bir Beyoğlu Düşü, Demir Özlü, 1985.
 Beyoğlu: Tarihsel Gelişim Sürecinde, Vedia Dökmeci, Hale Çıracı Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu, 1990.
 Beyoğlu'nda Beyaz Ruslar, Jak Deleon, Çelik Gülersoy Vakfı, 1990.
 Beyoğlu'nun Adı Pera İken, Said N. Duhani, Çelik Gülersoy Vakfı, 1990.
 Beyoğlu'nda Gezerken, Çelik Gülersoy, Çelik Gülersoy Vakfı Yay., İst. 1990.
 19. Yüzyıl Beyoğlusu, Mustafa Cezar, Akbank Y., İst. 1991.
 Beyoğlu 1930, Selâhattin Giz'in Fotoğraflarıyla 1930'larda Beyoğlu, Ali Özdamar, Çağdaş Yay.-Galeri Alfa, 1991.
 Benim Beyoğlum, Atilla Dorsay Varlık Yayınları, 1993.
 Beyoğlu'nda Fuhuş, Giovanni Scognamillo, Altın Kitaplar Yayınevi, 1994.
 Beyoğlu Beyoğlu İken, Eser Tutel, Oğlak Y., İst. 1998.
 Beyoğlu: Kısa Geçmişi, Argosu, Özdemir Kaptan (Arkan) İletişim Yayınları, 1998.
 Beyoğlu'nda Garibanın Otopsisi, Yapılmaz (1), Oktay Güzeloğlu Leman Yayıncılık, 1998.
 Bir Beyoğlu Fotoromanı 1870-2000, Kolektif, Yapı Kredi Y., İst 2004.
 Beyoğlu'nda Bir Oryantalist An, Leonardo De Mango, Yapı Kredi Y., İst. 2005.
 Bir Beyoğlu Klasiği Rejans, Kolektif, İst. 2005.
 Bir Zaman Tüneli Beyoğlu, Feriha Büyükünal, Doğan K., İst. 2006.

 Dış bağlantılar 

 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Beyoğlu İlçesi Tanıtımı
 Beyoğlu Belediyesi