Uydu kent

Uydu kentler, ana kente bağlı olarak kurulan ve bağlı oldukları kentin nüfus yoğunluğunu azaltmak amacıyla çevresinde oluşturulan yerleşim alanlarıdır. Uydu kentlerinin gecekondu bölgelerinden en büyük farkı, bu yerleşimlerin rastgele değil, alt yapı ve üst yapılarına özen gösterilerek tasarlanmış olmalarıdır. Uydu kentlerde yaşayanlar, genellikle çalışmak için ana kente giderler.

Uydu kentler, ana kentle entegre bir yapıya sahip olan ve ana kentin nüfus yoğunluğunu azaltmak amacıyla onun çevresine konumlandırılan yerleşim alanlarıdır. Bu tür yerleşim bölgeleri, genellikle ana kentteki nüfus yoğunluğunun ve kentsel ihtiyaçların arttığı durumlarda, ana kente alternatif konut ve yaşam alanları sağlamayı hedefler.

Uydu kentlerinin gecekondu bölgelerinden ayırt edici bir özelliği, planlı bir şekilde tasarlanmış alt ve üst yapıya sahip olmalarıdır. Modern altyapı ve mimari standartlar dikkate alınarak yapılan planlamalar, konforlu yaşam koşulları ve güvenli bir çevre sunmayı amaçlar.

Uydu kentler, genellikle ana kent ile güçlü ulaşım bağlantılarına sahiptir. Bu bağlantılar, sakinlerin iş, eğitim ve sosyal faaliyetler gibi günlük ihtiyaçlarını karşılamak üzere ana kente kolaylıkla erişmelerini sağlar. Uydu kent sakinleri, çoğunlukla ana kentteki iş merkezleri veya ticari bölgelere yönelirler. Bu kentleşme yaklaşımının temel amacı, ana kentte oluşan trafik yoğunluğunu ve nüfus baskısını azaltmaktır.

 Tarihçe 
Uydu kent kavramı, 20. yüzyılın başlarında şehir planlamacılığı içinde ortaya çıkmıştır. İngiliz şehir plancısı Ebenezer Howard, 1898 tarihli Yarının Bahçe Kentleri adlı eserinde "bahçe kent" modelini ortaya koyarak, kent merkezlerinin çevresinde yeşil alanlarla çevrili, kendi kendine yetebilen yeni yerleşim alanlarının kurulmasını önermiştir. Bu fikir, modern anlamda uydu kentlerin düşünsel temelini oluşturmuştur.

Uydu kentler, özellikle II. Dünya Savaşı sonrası dönemde hızla gelişen şehirleşme, sanayileşme ve kent merkezlerine olan göç hareketleri nedeniyle birçok ülkede bir planlama aracı olarak uygulanmıştır. Kentlerin aşırı büyümesini ve merkezlerdeki sosyal, fiziksel ve ekonomik baskıları azaltmak amacıyla uydu kentler tercih edilmiştir.

 Örnekler 
Birleşik Krallık'ta Milton Keynes (1967), Fransa'da Cergy-Pontoise ve Marne-la-Vallée, Japonya'da Tokyo çevresindeki Tama New Town, Güney Kore'de Bundang ve Ilsan, Almanya'da ise Frankfurt çevresindeki Offenbach gibi kentler, uydu kent anlayışıyla planlanmış ve uygulanmıştır.

Bu kentlerde genellikle konut alanları, yeşil alanlar, ticaret merkezleri, eğitim kurumları ve sosyal tesisler bir bütün olarak düşünülmüş; ulaşım bağlantıları ise merkez kentle sıkı biçimde entegre edilmiştir. Bu planlama yaklaşımı, uydu kentlerin yalnızca “yatakhane kentler” olmasının ötesine geçerek, kendi içinde de yaşam kalitesi yüksek alanlar oluşturmasını amaçlamıştır.

Türkiye'de uydu kent uygulamaları, 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren kentleşme politikaları çerçevesinde gelişmeye başlamıştır. Kavramın ilk örneklerinden biri olarak İstanbul'da 1950'li yıllarda Toplu Konut İdaresi (TOKİ) öncesinde özel sektör ve kamu iş birliğiyle kurulan Ataköy projesi gösterilir.

Daha sonraki dönemlerde, 1980'ler ve 1990'larla birlikte Ankara'da Batıkent, Eryaman, İstanbul'da ise Kayabaşı, Ataşehir, Beylikdüzü, Atakent (Ümraniye), Mimaroba ve Sinanoba gibi yerleşimler uydu kent olarak inşa edilmiştir. Bunlar arasında TOKİ'nin doğrudan ya da dolaylı müdahil olduğu projeler önemli bir yer tutar. İzmir'deki Mavişehir ve İstanbul Pendik'teki Yenişehir gibi bölgeler de uydu kent modelinin son dönem örnekleri arasındadır.

Bu projeler, hızla artan nüfus, çarpık kentleşme sorunları ve konut ihtiyacına yanıt olarak geliştirilmiş; özellikle büyük kentlerde merkez dışına yönlendirilmiş yapılaşma politikalarının bir uzantısı olarak şekillenmiştir.

 Kaynakça 

Kategori:Kentsel çalışmalar ve planlama terminolojisi
Kategori:Uydu şehirler
Kategori:Şehir planlaması
Kategori:Kasabalar
Kategori:Kentleşme
Kategori:Türlerine göre şehirler