Tuwalya

Ang tuwalya ay nakakasipsip na piraso ng tela o papel na pampatuyo o pamunas ng rabaw. Nag-aalis ng halumigmig ang mga tuwalya sa direktang paglalapat.

Kadalasan, gawa ang mga tuwalyang panligo at bimpo sa bulak, lino, kawayan at mga sintetikong mikrohibla.

Sa mga sambahayan, ginagamit ang ilang uri ng tuwalya, tulad ng mga bimpo, tuwalyang panligo, at mga tuwalyang pangkusina.

Inilalaan ang mga tuwalyang papel sa mga banyong pang-komersiyal o pang-opisina sa isang dispensador bilang pampatuyo sa mga kamay. Ipinampupunas, ipinanglilinis, at ipinampatuyo rin ang mga ito.

Kasaysayan
Ayon sa mga arkeolohikal na pag-aaral ng Gitnang Kapanahunan, "... kabilang sa mga personal na gamit na pinanghahawakan ang namamalaging kutsilyo at isang tuwalya."Hatcler, Margret. Family Ties that Bind, Middle Ages Family Life [Mga Ugnayang Nagbubuklod sa Pamilya, Buhay Pamilya sa Gitnang Kapanahunan] (sa wikang Ingles). Oxford University Press, 1968, pa. 112. Subalit, karaniwang nauugnay ang pag-imbento ng tuwalya sa lungsod ng Bursa, Turkiya, noong ika-17 siglo. Nagsimula ang mga tuwalyang Turko bilang isang patag, hinabing piraso ng bulak o lino na tinatawag na peshtemal, kadalasang binurdahan ng kamay. Sapat na mahaba para balutin ang katawan, medyo makitid ang mga dating peshtemal, ngunit mas mapalad na ngayon at may karaniwang sukat na . Ginamit ang mga peshtemal sa mga hammam o paliguang Turko dahil nanatiling magaan ang mga ito kahit basa at nakakasipsip.

Noong lumago nang lumago ang Imperyong Otomano, lumago rin ang paggamit ng tuwalya. Hiniling sa mga manghahabi na magburda ng mga mas magagarbong disenyo, at nakatulong dito ang kanilang kaalaman sa paghahabi ng karpet. Pagsapit ng ika-18 siglo, nagsimula magkaroon ang mga tuwalya ng mga silo na nakausali sa materyales. Nakilala itong mga masilong tuwalya bilang havly; at sa paglipas ng panahon, naging havlu ang salitang ito, ang salitang Turko para sa tuwalya, at nangangahulugang 'may mga silo'.

Mga sanggunian

Kategorya:Kalinisan