Watawat ng Venezuela

Ang kasalukuyang walong-bituin na bandila ng Venezuela ay ipinakilala noong 2006. Kasama sa pangunahing disenyo ang pahalang na tricolor ng dilaw, asul, at pula, mula sa orihinal na bandila na ipinakilala noong 1811, sa Venezuelan War of Independence.

Ang mga karagdagang pagbabago ay kasangkot kabilang ang isang hanay ng mga bituin, maraming pagbabago sa pagkakalagay at bilang ng mga bituin at pagsasama ng isang opsyonal na eskutido sa itaas na kaliwang sulok.

Orihinal na bandila 
Ang watawat ay mahalagang idinisenyo ni Francisco de Miranda para sa kanyang hindi matagumpay na ekspedisyon noong 1806 upang palayain ang Venezuela at kalaunan ay pinagtibay ng Pambansang Kongreso ng 1811. Ito ay binubuo ng tatlong pantay na pahalang na guhitan ng dilaw, asul at pula. Ang watawat ni Miranda ay inspirasyon din para sa mga watawat ng Colombia at Ecuador. Ang watawat ng panandaliang Republika ng Espanyol Haiti ay nakabatay din sa tricolore ni Miranda at kahawig ng kasalukuyang bandila ng Venezuela. Ang orihinal na disenyong ito ay unang inilipad noong 12 Marso 1806, sa Jacmel, Haiti, habang naghahanda ang ekspedisyon ni Miranda na gawin ang huling bahagi ng paglalakbay nito sa Venezuela. Ang watawat ay unang itinaas sa ibabaw ng lupa ng Venezuela sa La Vela de Coro, noong 3 Agosto. Hanggang 3 Agosto 2006, Araw ng Bandila ay ipinagdiwang sa Venezuela noong 12 Marso. Mula noong 2006 ito ay ipinagdiriwang noong ika-3 ng Agosto.

Nagbigay si Miranda ng hindi bababa sa dalawang mapagkukunan ng inspirasyon para sa kanyang bandila. Sa isang liham na isinulat kay Count Semyon Vorontsov noong 1792, sinabi ni Miranda na ang mga kulay ay batay sa isang teorya ng mga pangunahing kulay na ibinigay sa kanya ng Aleman na manunulat at pilosopo Johann Wolfgang von Goethe. Inilarawan ni Miranda ang isang gabing pag-uusap nila ni Goethe sa isang party sa Weimar noong taglamig ng 1785. Nabighani sa salaysay ni Miranda tungkol sa kanyang mga pagsasamantala sa United States Revolutionary War at sa kanyang paglalakbay sa buong Americas at Europa, sinabi sa kanya ni Goethe na, "Ang iyong kapalaran ay lumikha sa iyong lupain ng isang lugar kung saan ang mga pangunahing kulay ay hindi binaluktot." Ipinagpatuloy niyang nilinaw kung ano ang ibig niyang sabihin dito:

"Ipinaliwanag niya muna sa akin kung paano ginagawa ng iris ang liwanag sa tatlong pangunahing kulay [...] pagkatapos ay pinatunayan niya sa akin kung bakit ang dilaw ang pinakamainit, marangal at pinakamalapit sa [ puti] liwanag; bakit asul ang pinaghalong kagalakan at katahimikan, isang distansya na pumupukaw ng mga anino; at bakit pula ang kadakilaan ng dilaw at asul, ang synthesis, ang pagkawala ng liwanag sa anino.

 Hindi ang mundo ay gawa sa dilaw, asul, at pula; ito ay na sa ganitong paraan, na parang sa isang walang katapusang kumbinasyon ng tatlong kulay na ito, tayong mga tao ay nakikita ito. [...] Nagsisimula ang isang bansa mula sa isang pangalan at watawat, at pagkatapos ay naging sila, tulad ng pagtupad ng isang tao sa kanyang kapalaran."

Matapos idisenyo ni Miranda ang kanyang bandila nang maglaon batay sa pag-uusap na ito, masayang naalala niyang nakakita siya ng fresco ni Lazzaro Tavarone sa Palazzo Belimbau sa Genoa na naglalarawan kay Christopher Columbus na naglalahad ng katulad na kulay na bandila sa [ [Duchy of Veragua|Veragua]] sa kanyang fourth voyage.

Sa kanyang military diary, nagbigay si Miranda ng isa pang mapagkukunan ng inspirasyon: ang dilaw, asul at pula standard ng Burgers' Guard (Bürgerwache) ng Hamburg, na nakita rin niya noong ang kanyang mga paglalakbay sa Alemanya.Dousdebés, Pedro Julio, "Las insignias de Colombia," Boletín de historia y antigüedades, Agosto 1937, 462, binanggit sa Nelson González Ortega, "Formación de la iconografía nacional en Colombia: una lectura semiótico-social," Revista de Estudios Colombianos, No. 16 (1996), 20. Ang ideya ng watawat ay nakadokumento sa kanyang 1801 na plano para sa isang hukbo upang palayain ang Espanyol America, na kanyang hindi matagumpay na isinumite sa British cabinet. Sa loob nito ay hiniling ni Miranda ang mga materyales para sa "sampung bandila, na ang mga kulay ay dapat pula, dilaw at asul, sa tatlong sona."

Ang simbolismong tradisyonal na iniuugnay sa mga kulay ay ang dilaw na banda ay kumakatawan sa kayamanan ng lupain, ang pula para sa katapangan, at ang asul para sa kalayaan mula sa Espanya, o "ginintuang" America na nahiwalay sa madugong Espanya. sa tabi ng malalim na asul na dagat.