Himagsikang Pebrero

Ang Himagsikang Pebrero, kilala sa istoryograpiyang Sobyetiko na Burges-Demokratikong Himagsikang Pebrero, ay isa sa dalawang rebolusyon na naganap sa Rusya noong 1917.

Ang mga pangunahing kaganapan ng rebolusyon ay naganap sa at malapit sa Petrogrado (ngayon ay San Petersburgo), ang noo'y kabisera ng Russia, kung saan ang matagal nang kawalang-kasiyahan sa monarkiya ay umusbong sa mga malawakang protesta laban sa pagrarasyon ng pagkain noong Pebrero 23 Old Style (8 March New Style. ).[3] Ang rebolusyonaryong aktibidad ay tumagal ng halos walong araw, na kinasasangkutan ng mga demonstrasyon ng masa at marahas na armadong sagupaan sa mga pulis at gendarmes, ang huling tapat na pwersa ng monarkiya ng Russia. Noong 27 Pebrero O.S. (12 March N.S.), ang mga pwersa ng garison ng kabisera ay pumanig sa mga rebolusyonaryo. Pagkalipas ng tatlong araw, nagbitiw si Nicolas II, na nagtapos sa pamamahala ng dinastiyang Romanov. Pinalitan ng Pansamantalang Pamahalaan ng Russia sa ilalim ni Georgy Lvov ang Konseho ng mga Ministro ng Russia.

Ang Pansamantalang Pamahalaan ay napatunayang hindi popular at napilitang ibahagi ang dalawahang kapangyarihan sa Petrograd Soviet. Pagkatapos ng July Days, kung saan pinatay ng gobyerno ang daan-daang mga nagprotesta, si Alexander Kerensky ang naging pinuno ng gobyerno. Hindi niya nagawang lutasin ang mga agarang problema ng Russia, kabilang ang mga kakulangan sa pagkain at malawakang kawalan ng trabaho, habang tinangka niyang panatilihing kasangkot ang Russia sa lalong hindi sikat na digmaang pandaigdig. Ang mga kabiguan ng Pansamantalang Pamahalaan ay humantong sa Himagsikang Oktubre ng mga komunistang Bolshevik sa huling bahagi ng taong iyon. Ang Rebolusyong Pebrero ay nagpapahina sa bansa; sinira ito ng Himagsikang Oktubre, na nagresulta sa Digmaang Sibil sa Rusya at sa wakas ay nabuo ang Unyong Sobyet.

Ang rebolusyon ay lumilitaw na sumiklab nang walang anumang tunay na pamumuno o pormal na pagpaplano. Ang Russia ay dumaranas ng maraming problemang pang-ekonomiya at panlipunan, na dumami pagkatapos ng pagsisimula ng Unang Digmaang Pandaigdig noong 1914. Ang mga di-naapektuhang sundalo mula sa garrison ng lungsod ay sumama sa mga manggugulo ng tinapay, pangunahin ang mga kababaihan sa linya ng tinapay, at mga industriyal na welgista sa mga lansangan. Habang parami nang parami ang mga tropa ng walang disiplinang garison ng kabisera, at ang mga matapat na tropa ay malayo sa Silangang Front, ang lungsod ay nahulog sa kaguluhan, na humantong sa desisyon ng Tsar na magbitiw sa ilalim ng payo ng kanyang mga heneral. Sa kabuuan, mahigit 1,300 katao ang napatay noong mga protesta noong Pebrero 1917. Ang mga historiograpikong dahilan ng rebolusyon ay iba-iba. Binanggit ng mga istoryador na Ruso noong panahon ng Unyong Sobyet ang galit ng proletaryado laban sa kumukulo na burgesya bilang dahilan. Binanggit ng mga liberal ng Russia ang Unang Digmaang Pandaigdig. Sinusubaybayan ito ng mga rebisyunista pabalik sa mga alitan sa lupa pagkatapos ng panahon ng serf. Binabanggit ng mga modernong istoryador ang kumbinasyon ng mga salik na ito at pinupuna ang mitolohiya ng kaganapan.

 Sanhi 
Maraming salik ang nag-ambag sa Rebolusyong Pebrero, parehong maikli at pangmatagalan. Ang mga mananalaysay ay hindi sumasang-ayon sa mga pangunahing salik na nag-ambag dito. Binibigyang-diin ng mga liberal na istoryador ang kaguluhang nilikha ng digmaan, samantalang binibigyang-diin ng mga Marxist ang hindi maiiwasang pagbabago. Si Alexander Rabinowitch ay nagbubuod ng mga pangunahing pangmatagalan at panandaliang dahilan :
"Ang rebolusyon noong Pebrero 1917 ... ay lumago mula sa kawalang-katatagan ng pulitika at ekonomiya bago ang digmaan, pagkaatrasado sa teknolohiya, at pangunahing mga pagkakahati-hati sa lipunan, kasama ng matinding maling pamamahala sa pagsisikap sa digmaan, patuloy na pagkatalo ng militar, dislokasyon sa domestic ekonomiya, at mga kahanga-hangang iskandalo sa paligid. ang monarkiya."

 Pangmatagalang sanhi 

Sa kabila ng paglitaw nito sa kasagsagan ng Unang Digmaang Pandaigdig, ang mga ugat ng Rebolusyong Pebrero ay napetsahan pa noon. Ang pangunahin sa mga ito ay ang kabiguan ng Imperial Russia, sa buong ika-19 at unang bahagi ng ika-20 siglo, na gawing moderno ang mga makabagong istrukturang panlipunan, pang-ekonomiya, at pampulitika habang pinapanatili ang katatagan ng lahat ng dako ng debosyon sa isang autokratikong monarkiya. Gaya ng isinulat ng mananalaysay na si Richard Pipes, "ang hindi pagkakatugma ng kapitalismo at autokrasya ay tumama sa lahat ng nag-isip tungkol sa bagay na ito."

Kategorya:Unyong Sobyet