Pabasa

Ang Pabása ng Pasyón ( Tagalog para sa "Pagbasa ng Pasyon "), na mas kilala bilang Pabása ay isang debosyon ng Katoliko sa Pilipinas na sikat tuwing Semana Santa na kinasasangkutan ng walang patid na pag-awit ng Pasyón, isang maagang ika-16 na siglong epikong tula na nagsasalaysay ng buhay, pagsinta, kamatayan, at muling pagkabuhay ni Jesucristo .  Ang mga talata ay batay sa bibliya at ginagawa tuwing Semana Santa.

 Paglalarawan 
Ang mga mambabasa ay kadalasang mga grupo ng mga indibidwal na naghahalili sa pag-awit ng mga taludtod mula sa aklat na kilala bilang Pasyon, bilang isang debosyon na ginawa bilang pagtupad sa isang panatà (maaaring ito ay isang panata, votive offering sa kahilingan, o pasasalamat). Pazzibugan, Dona. "'Pabasa' is for meditating, not loud wailing". Philippine Daily Inquirer. Archived from the original on 18 November 2011. Retrieved 30 June 2011. Ang modernong-panahong Pabasa ay maaaring kantahin ng isang cappella o sa saliw ng mga instrumentong pangmusika tulad ng gitara, akordyon, piano, o ng isang rondalla ensemble.

Mayroong dalawang karaniwang istilo ng pag-awit, ang una ay ang kahaliling pag-awit ng dalawang tao o dalawang grupo ng mga tao. Ang ikalawang paraan ay ang bawat chanter o grupo ng mga chanter ay humalili sa pag-awit ng mga saknong.

 Pinagmulan 
Bago umunlad sa kontemporaryong ritwal, ang mga unang anyo ng Pabasa ay ipinakilala sa iba't ibang mga katutubo ng kapuluan ng mga fraileng Espanyol na nagpapalaganap ng Katolisismo.  Sa panahon ng kolonyal na pamumuno ng mga Espanyol mula sa huling bahagi ng ika-16 na siglo hanggang 1898, inangkop ng mga katutubong Pilipino ang relihiyosong pag-awit ng mga paring Espanyol at isinama ito sa sinaunang kaugalian ng pag-awit ng mga epiko sa panahon ng mga pagdiriwang. Ang estilo ng pag-awit ng boses ay sa maraming paraan, napanatili ang mga pre-kolonyal na paraan ng pag-awit ng mga pangunahing grupo ng bansa, tulad ng mga pangkat etnikong Tagalog, Ilokano at Bisaya . 

 Haba 
Ang ritwal ng pagbabasa at pag-awit, na mas karaniwan sa mga probinsya, ay maaaring pangunahan ng mga lokal na organisasyong panrelihiyon. Ang Pabasa ay patuloy na ginagawa maghapon at magdamag at karaniwang tumatagal ng tatlong magkakasunod na araw.  Ang Pabasa ay maaaring magsimula sa Linggo ng Palaspas o Lunes Santo, ang ikalawang araw ng Semana Santa ;  o maaari ring magsimula sa hapon ng Huwebes Santo . Pazzibugan, Dona. "'Pabasa' is for meditating, not loud wailing". Philippine Daily Inquirer. Archived from the original on 18 November 2011. Retrieved 30 June 2011. Ang pabasa ay karaniwang nagtatapos sa Biyernes Santo sa 12 ng tanghali o bago ang 3:00 PM PHT ( GMT+8 ) – ang tradisyunal na oras ng kamatayan ni Hesus sa krus (o kahit kasing huli ng Black Saturday. 

 Mga Tono 
Ang mga himig na ginamit sa pag-awit ay karaniwang hindi pinapangalanan at kadalasang hindi nakasulat sa isang sheet ng musika ngunit sa halip ay inaawit gamit ang memorya. Sa mga rehiyong Tagalog (Metro Manila, Bulacan, atbp.), ang mga himig na ginagamit sa pag-awit ng Pasyon ay mga simpleng himig at maaaring matutunan sa loob ng ilang minuto.

 Tonong Kapampangan 
Ang mga himig na ginagamit sa lalawigan ng Pampanga ay mas kumplikado at mahirap matutuhan. Ang mga ito ay inilarawan bilang medyo nakakapangilabot lalo na ang mga tradisyonal na himig.

May apat na klasipikasyon ng mga himig na ginagamit ng mga bumabasa sa Pampanga, ito ay ang mga Sane (Chants), Pamuntu, Pasadoble, at Memorial. Ang Sane ay ang mga tradisyunal na himig na ginagamit sa pabasa, mayroon silang mga pantangis na tunog kaya nahihirapan silang matuto, ang mga tunog na ito ay nagmula sa mga tradisyonal na himig na ginagamit ng mga etnikong tribo ng Asya.

 Tingnan din 

 Gregorian chant
 Saint Roch
 Obando fertility rites

 Mga sanggunian 

Kategorya:Simbahang Katolika Romana sa Pilipinas
Kategorya:Mahal na Araw