Dmitry Pisarev

Si Dmitry Ivanovich Pisarev (Oktubre 14, 1840 - Hulyo 16, 1868) ay Rusong pilosopo at kritikong panitikan na naging sentral na pigura ng nihilismong Ruso. Siya ay kilala bilang isang tagapagpauna ng pilosopiyang Nietzscheano, at para sa epekto ng kanyang adbokasiya ng mga kilusang pagpapalaya at natural na agham sa kasaysayan ng Russia.

Isang pagpuna sa kanyang pilosopiya ang naging paksa ng bantog na nobelang Crime and Punishment ni Fyodor Dostoevsky. Sa katunayan, sinasaklaw ng pilosopiya ni Pisarev ang nihilist na layunin ng negasyon at pagkasira ng halaga; sa pagpapalaya sa sarili mula sa lahat ng tao at moral na awtoridad, ang nihilist ay nagiging maharlika sa mga karaniwang masa at malayang kumilos ayon sa pansariling kagustuhan at kapakinabangan. Ang mga bagong uri na ito, gaya ng tawag sa kanila ni Pisarev, ay magiging mga pioneer ng kanyang nakita bilang ang pinakakinakailangang hakbang para sa pag-unlad ng tao, katulad ng pag-reset at pagsira ng umiiral na paraan ng pag-iisip.

Isinulat ni Pisarev ang karamihan sa kanyang mga gawa habang nakakulong. Siya ay inaresto para sa mga pulitikal na krimen sa isang taon pagkatapos ng graduating unibersidad at nalunod lamang ng dalawang taon pagkatapos ng kanyang paglaya, sa edad na 27. Hindi alam kung ang kanyang pagkamatay ay aksidente o pagpapakamatay dahil siya ay dumanas din ng malubhang mga isyu sa kalusugan ng isip sa buong buhay niya. Ang kanyang mga gawa ay nagkaroon ng malalim na impluwensya sa buong Rusya sa mga rebolusyonaryo tulad ni Vladimir Lenin at mga siyentipiko tulad ng nanalo ng Gantimpalang Nobel na si Ivan Pavlov.

Biyograpiya
Si Dmitry Pisarev ay ipinanganak sa Znamenskoye sa kanluran ng Imperyong Ruso, sa isang pamilya ng nakarating na aristokrasya. Nagtapos siya sa isang gymnasium sa Saint Petersburg noong 1856, at sa parehong taon ay nagsimulang mag-aral ng kasaysayan at philology sa Saint Petersburg Imperial University. Nagsimula siyang magsulat bilang isang kritiko sa panitikan para sa isang liberal na journal ng kababaihan na tinatawag na Rassavet noong 1858 habang siya ay isang estudyante pa. Mula 1859 hanggang 1860 ay dumanas siya ng matinding mental breakdown at nagtangkang magpakamatay ng hindi bababa sa dalawang beses. Siya ay nakatuon sa isang mental asylum sa loob ng apat na buwan pagkatapos ay ipinagpatuloy niya ang kanyang trabaho at pag-aaral. Bilang isang kritiko, nakipag-ugnayan siya sa mga sinulat ng mga radikal tulad nina Nikolay Dobrolyubov at Nikolay Chernyshevsky, pati na rin ang kanilang mga tagapayo at tagasunod. Siya ay nabighani sa modernong alon ng panitikan na ito, na nagsasabi na ito ay "pinilit akong palabasin sa aking nakakulong na selda patungo sa sariwang hangin." Nagtapos siya noong 1861, sa parehong taon nang inalis ang serfdom at ang unang pangunahing demonstrasyon ng mga mag-aaral ay ginanap sa San Petersburgo, kung saan lubusan niyang pinagtibay ang pananaw na nihilist at tinalikuran ang kanyang pananampalatayang Kristiyanong Ortodokso.

Mga sanggunian