Valeriy Lobanovskyi

Si Valeriy Vasylyovych Lobanovskyi (Ukrainian: Вале́рій Васи́льович Лобано́вський,    ; Enero 6, 1939 – Mayo 13, 2002) ay isang manlalaro ng putbol at tagapamahala ng Ukraine. Siya ay Master of Sports ng USSR, Distinguished Coach ng USSR, at isang laureate ng UEFA Order of Merit in Ruby (2002) at FIFA Order of Merit, ang pinakamataas na parangal na iginawad ng FIFA. Noong 2002 siya ay ginawaran ng Hero of Ukraine award (posthumously), ang pinakamataas na karangalan ng kanyang bansa, para sa kanyang kontribusyon sa Ukrainian football. Noong 2008, si Lobanovskyi ay niraranggo sa ika-6 sa listahan ng Inter ng 100 Pinakadakilang Ukrainians kasunod ng isang poll sa buong bansa na nakakita ng humigit-kumulang 2.5 milyong tao na bumoto.

Si Lobanovskyi ay pinakasikat sa kanyang mga spells na namamahala sa FC Dynamo Kyiv at sa pambansang koponan ng football ng USSR. Itinatag ni Lobanovskyi ang Dynamo bilang ang pinaka nangingibabaw na club sa football ng Sobyet noong 1970s at 1980s, na nanalo sa Soviet Top League ng walong beses at sa Soviet Cup anim na beses sa 16 na taon. Noong 1975 ang kanyang Dynamo Kyiv team ang naging unang panig mula sa Unyong Sobyet na nanalo ng isang malaking tropeo ng Europa nang talunin nila ang Hungarian side na Ferencváros sa final ng Cup Winners' Cup. Sa panahon ng torneo, ang Dynamo Kyiv ay nanalo ng walong laro sa siyam, na nagresulta sa isang panalong porsyento na 88.88% - isang rekord na tumayo sa loob ng 45 taon na sumasaklaw sa lahat ng mga pangunahing European club football competitions. Inulit ni Lobanovskyi at ng kanyang koponan ang kanilang tagumpay sa Cup Winners' Cup noong 1986, na tinalo ang Atletico Madrid sa final. Sa parehong 1975 at 1986, dalawa sa mga manlalaro ng Dynamo (Oleg Blokhin at Igor Belanov ayon sa pagkakabanggit) ay ginawaran din ng Ballon d'Or sa ilalim ng kanyang pag-aalaga. Sa unang dalawang stints ni Lobanovskyi, naabot din ng koponan ang semi-finals ng European Cup noong 1977 at 1987 at quarter-finals noong 1976, 1982 at 1983. Kasama ang pambansang koponan ng Unyong Sobyet, naabot ni Lobanovskyi ang finals ng Euro 1988, natalo sa mga nagwagi sa wakas Netherlands, at nanalo ng bronze medal sa 1976 Summer Olympic Games.

Pagkatapos bumalik sa Dynamo Kyiv noong 1997 para sa ikatlong pagkakataon, pinangunahan ni Lobanovskyi ang koponan sa isa pang matagumpay na pagtakbo sa European competition. Sa unang buong season ng kanyang ikatlong spell, naabot ni Dynamo ang quarter-finals ng Champions League noong 1998, nanguna sa isang grupo na kinabibilangan ng FC Barcelona, ​​Newcastle United at PSV Eindhoven, na sikat na nanalo sa parehong laro laban sa Barcelona, ​​3–0 sa Kyiv at 4–0 sa Camp Nou. Nang sumunod na season, si Lobanovskyi at ang kanyang koponan ay umabot sa semi-finals, kung saan sila ay pinatalsik ng Bayern Munich, kung saan ang star striker na si Andriy Shevchenko ay nagtapos na pangatlo sa 1999 Ballon d'Or poll.

Si Lobanovskyi ay lubos na iginagalang dahil sa kanyang mga tagumpay bilang isang coach at malawak na itinuturing na isa sa mga pinakadakilang tagapamahala sa lahat ng panahon. Sa kabuuan ng kanyang karera sa coaching, nanalo si Lobanovskyi ng 33 opisyal na tropeo, naging pangalawa sa pinakapinalamutian na manager sa lahat ng panahon (sa likod ni Alex Ferguson) at pinakamatagumpay na football manager noong ika-20 siglo. May hawak din siyang ilang managerial record sa football ng Sobyet, kabilang ang karamihan sa mga titulo ng Soviet Top League, karamihan sa mga panalo sa Soviet Cup (ibinahagi kay Viktor Maslov) at karamihan sa mga panalo ng USSR Super Cup. Si Lobanovskyi ay ang tanging tagapamahala na nanalo ng isang pangunahing kumpetisyon sa Europa sa isang Eastern European club nang dalawang beses. Isa siya sa apat na manager na nanalo ng Cup Winners' Cup ng dalawang beses, at isa sa dalawa (kasama si Nereo Rocco) upang magawa ang tagumpay sa parehong koponan. Si Lobanovskyi ay nanalo rin ng Ukrainian championship ng limang beses sa lima - isang tagumpay na hindi napantayan ng ibang manager. Nag-coach si Lobanovskyi ng tatlong nanalo ng Ballon d'Or — sina Oleh Blokhin, Ihor Bielanov at Andriy Shevchenko.

 Maagang buhay 
Si Valeriy Lobanovskyi ay ipinanganak noong Enero 6, 1939 sa Kyiv. Ang kanyang ama ay isang factory worker, habang ang kanyang ina ay isang maybahay. Nag-aral siya sa paaralang Kyiv No.319 (ngayon ay Valeriy Lobanovskyi Prospect, 146), kung saan naka-install ang isang plake na nagpapagunita sa Lobanovskyi at ang paaralan mismo ay pinalitan ng pangalan sa kanyang karangalan. Noong 1956 siya ay sumali sa Kyiv Polytechnic Institute ngunit kalaunan ay inilipat sa Odesa Polytechnic Institute, kung saan siya nagtapos.

 Paglalaro ng karera 
Si Lobanovskyi ay nagtapos ng Kyiv Football School No. 1 at ang Football School of Youth sa Kyiv (unang coach — Mykola Chayka).

Sa edad na 18, inanyayahan si Lobanovskyi sa B-squad ng Dynamo Kyiv, ang pinakakilalang Ukrainian football club noong panahong iyon. Ang kanyang debut sa Soviet Top League ay dumating noong 29 Mayo 1959 laban sa CSK MO Moscow. Si Lobanovskyi ay naging tanyag sa kanyang kakayahang tumpak na maghatid ng mga kulot na bola mula sa sulok at mga libreng sipa (tinatawag na curl) — kadalasan ay nagawa ni Lobanovskyi na i-iskor ang layunin nang direkta mula sa sulok. Siya ay regular na nagtatrabaho sa mga shot na ito sa panahon ng mga sesyon ng pagsasanay, gamit ang Magnus effect at ang kanyang sariling mga kalkulasyon. Inihambing siya ng Soviet press sa Brazilian forward na si Didi na regular na nagkurba ng bola sa katulad na paraan noong 1958 World Cup. Madalas na pinupuri ng mga kasamahan sa koponan si Lobanovskyi para sa kanyang hindi karaniwan na pag-iisip at kakayahang gumamit ng dribbling, na hindi karaniwan para sa mga ganoong matangkad (187 cm) na manlalaro.

Mula noong 1960, si Lobanovskyi ay isang ganap na miyembro ng panimulang linya. Siya ay kadalasang ginagamit bilang isang kaliwang winger, kung saan nabuo niya ang isang duo kasama si Valentyn Troyanovskyi. Sa parehong taon siya ay naging nangungunang goalcorer ng club na may 13 mga layunin. Noong 1961, ang Dynamo Kyiv ang naging unang koponan ng football na hindi mula sa Moscow na nanalo ng titulo ng USSR, kasama si Lobanovskyi na umiskor ng 10 layunin. Siya ay regular na inanyayahan sa pambansang koponan, ngunit dahil sa matinding pagsalungat (sa panahong mayroong maraming nangungunang antas ng mga left-winger sa Unyong Sobyet tulad nina Mikheil Meskhi, Anatoli Ilyin at Galimzyan Khusainov) ay nagawang makapaglaro lamang ng dalawang internasyonal na laro, laban sa Austria at Poland..

Sa pangkalahatan, gumugol siya ng pitong taon sa club bago umalis noong 1964 dahil sa salungatan sa coach na si Viktor Maslov. Tinapos ni Lobanovskyi ang kanyang karera pagkatapos ng mga maikling spelling sa Chornomorets Odesa at Shakhtar Donetsk. Tinapos ni Lobanovskyi ang kanyang karera sa paglalaro sa edad na 29 na umiskor ng 71 na layunin sa 253 na laro sa Soviet Top League (42 na layunin sa 144 na laban kasama ang Dynamo Kyiv, 15 na layunin sa 59 na laban kasama ang Chornomorets at 14 na layunin sa 50 na laban kasama ang Shakhtar).

 Karera bilang coach 

 Dnipro Dnipropetrovsk (1968–1973) 
Isang taon matapos magretiro bilang isang manlalaro, si Lobanovskyi ay pinangalanang manager ng FC Dnipro Dnipropetrovsk noong 16 Oktubre 1968. Sa taong iyon, ang Dnipro ay naging pangatlo sa Group 3 (Ukrainian SSR group) ng Class A, group 2. Ang koponan ay nanalo sa grupo nito sa susunod taon at pumasok sa finals ng liga, pumangalawa. Noong 1970, binago ang sistema ng liga at pumasok ang Dnipro sa bagong likhang Class A, pangkat 1 (na kalaunan ay pinalitan ng pangalan ng Soviet First League), na napanalunan ng koponan noong sumunod na taon, lumipat sa Nangungunang Liga. Sa unang season nito sa pinakamataas na antas, ang club ay nagtapos sa ikaanim, isang punto ang layo mula sa mga pilak na medalya.

 Dynamo Kyiv (1973–1982), pambansang koponan ng Unyong Sobyet (1975–1976, 1982–1983) 
Lumipat si Lobanovskyi sa kanyang dating club, Dynamo Kyiv, na humanga sa kanyang mga nagawa sa Dnipro, noong Oktubre 1973. Noong Enero 1974 ay sinamahan siya ng kanyang dating kasamahan sa koponan, Oleh Bazylevych. Ang dalawang ito ay magtatrabaho bilang coaching duo hanggang Oktubre 1976. Parehong may pantay na karapatan ang mga manager: Si Bazylevych ay isang theorist, at si Lobanovskyi ang namamahala sa proseso ng pagsasanay. Sa kanilang unang season, madalas silang pinupuna ng pamamahayag ng Sobyet para sa rasyonalismo at hindi pagpayag na maglaro ng attacking football (ang tinatawag na away model — ang koponan ay maglalaro ng away nang defensive para makaiskor ng draw). Sa panahong iyon, napanalunan ng koponan ang parehong liga at Soviet Cup.

Parehong naunawaan ng Lobanovskyi at Bazylevych ang kahalagahan ng tumpak na pagkalkula ng pisikal na pagkarga sa mga manlalaro. Sa pakikipagtulungan mula kay Anatoly Zelentsov, isang siyentipiko mula sa departamento ng teorya ng pisikal na edukasyon ng Kyiv State Institute of Physical Education, si Lobanovskyi ay nagdala ng isang sistema ng pagkalkula ng proseso ng pagsasanay at pagmomolde ng matematika ng pisikal na pagkarga para sa koponan. Nang maglaon, pinamunuan ni Zelentsov ang siyentipikong laboratoryo ng Dynamo Kyiv, na sikat na tinatawag na Zelentsov Center. Pinarangalan si Lobanovskyi sa pag-imbento ng istilo ng paglalaro kung saan maaaring kunin ng sinumang manlalaro sa labas ang papel ng sinumang iba pang manlalaro sa isang koponan, katulad ng ginawa ni Rinus Michels sa parehong oras sa Netherlands. Hindi tulad ni Michels, gayunpaman, si Lobanovskyi ay nagpapaunlad ng kanyang istilo ng paglalaro sa siyentipikong paraan, na may matinding diin sa pagpindot.

Noong 1975, nanalo ang Dynamo Kyiv sa European Cup Winners' Cup at pagkatapos ay lubos na itinuturing na European Super Cup. Ang Dynamo Kyiv ang naging unang club ng Sobyet na nanalo ng isang pangunahing tropeo ng Europa. Sa unang tatlong round ng Cup Winners' Cup, tinalo ng koponan ang CSKA Sofia, Eintracht Frankfurt at Bursaspor, na nanalo sa lahat ng home at away games. Sa semifinals, hinarap ng Dynamo ang 1974–75 Eredivisie winner, PSV Eindhoven. Ang Dutch club ay itinuturing na isa sa pinakamakapangyarihan sa Europa, na itinataguyod ng Philips. Ang unang leg na nilaro sa Kyiv ay nauwi sa 3–0 pabor sa koponan ni Lobanovskyi. Matapos matalo ang 1–2 sa ikalawang leg, lumipat ang Dynamo Kyiv sa final. Noong 14 Mayo 1975, nanalo ang Dynamo Kyiv sa Cup Winners' Cup sa unang pagkakataon, tinalo ang Ferencváros 3–0 sa final. Sa panahon ng torneo, nanalo ang koponan ng 88.88% ng mga laban nito (8 laro sa 9), na nanatiling pinakamahusay na panalong rekord sa lahat ng nanalong panig ng club sa mga pangunahing torneo sa Europa hanggang sa season ng 2019–20 nang manalo ang Bayern Munich sa lahat ng laban nito. sa Champions League trophy.
Sa taglagas ng taong iyon, hinarap ng Dynamo Kyiv ang 1974–75 European Cup winner na Bayern Munich para sa pangalawang European Super Cup. Bukod sa pagkapanalo sa kanilang ikalawang sunod na European Cup, ang Bayern din ang base club para sa 1974 World Cup winners. Ang build-up sa laban ay may background sa politika, pangunahin sa USSR. Ang Soviet Ukrainian club ay nanalo sa parehong laro, 1–0 sa Munich at 2–0 sa Kyiv sa harap ng 100,000 tagahanga. Ang lahat ng mga layunin ay nai-iskor ni Oleg Blokhin na magiging nagwagi ng Ballon d'Or sa taong iyon. Ang Lobanovskyi—Bazylevych duo ay tumanggap ng World Sports Coach of the Year award.

Ang Lobanovskyi–Bazylevych duo ay hinirang na mga tagapamahala ng pambansang koponan ng Sobyet noong 1975, pagkatapos na matalo ang koponan sa unang laro sa Euro qualifying group sa Ireland 3–0. Ang Dynamo Kyiv ay naging base club ng pambansang koponan. Sa kabila ng mga kahilingan ni Lobanovskyi na muling ayusin ang pambansang liga sa format na taglagas-tagsibol, hinati ng USSR Football Federation ang 1976 sa dalawang panahon (tagsibol at taglagas)

Bago ang 1976 season, si Lobanovskyi at Bazylevych ay pinilit ng mga opisyal ng Moscow na tanggapin ang Moscow-based na si Mark Godik bilang propesyonal na fitness coach upang ihanda ang koponan para sa European Cup, Euro qualification at 1976 Summer Olympics. Napilitan ang duo na ilipat ang training camp sa mga bundok kung saan mas mataas ang atmospheric pressure at mas mababa ang oxygen level, habang pinapanatili ang parehong mga indicator ng intensity ng pagsasanay. Ang proseso ng pagsasanay ay hindi balanse, habang ang pangunahing ugnayan ng aerobic at anaerobic na pagsasanay ay kinatay din. Maraming mga manlalaro ang nahirapan sa proseso ng pagsasanay, ang mga sinusukat na pulso ng ilang manlalaro ay higit sa 200 beats kada minuto.

Ang club ay nakipagkumpitensya sa "spring" season na karamihan ay kasama ang B-squad, dahil ang unang koponan ay nakapag-concentrate sa kanilang paghahanda para sa tatlong internasyonal na paligsahan. Ang Dynamo Kyiv ay umalis sa European Cup pagkatapos ng quarterfinals, natalo sa Saint-Étienne (2–0 sa Kyiv at 0–3 sa France). Ang pambansang koponan ay nanalo sa qualifying group nito ngunit natalo sa Czechoslovakia sa play-offs, kaya nabigong maging kwalipikado sa European championship. Matapos manalo ng bronze medal sa Summer Olympic Games, umalis ang coaching duo sa pambansang koponan.

Noong tag-araw ng 1976, pagkatapos ng isang salungatan sa pagitan ng mga manlalaro ng Kyiv at mga bagay sa pamamahala, si Oleh Bazylevych ay umalis sa koponan. Noong 1977, nabawi ng Dynamo Kyiv ang USSR championship, natalo nang isang beses sa 30 laro, at umabot sa semifinals ng European Cup. Matapos manalo sa lahat ng laro sa daan patungo sa quarterfinals, hinarap ng panig ni Lobanovskyi ang Bayern Munich, ang nagwagi sa huling tatlong European Cup, sa pangalawang pagkakataon sa huling dalawang taon. Matapos matalo ang 1–0 sa Munich, umiskor ang koponan ng Kyiv ng dalawang hindi nasagot na layunin sa huling 10 minuto ng ikalawang leg, lumipat sa semifinals at tinapos ang European dominasyon ng Bayern. Sa semifinals, gayunpaman, ang Dynamo Kyiv ay natalo ng isa pang German club, Borussia Mönchengladbach.

Noong huling bahagi ng 1970s at unang bahagi ng 1980s, dumaan ang Dynamo sa pagbabago ng henerasyon . Matapos matapos ang pangalawa at pangatlo sa sumunod na dalawang taon, ang koponan ay nanalo ng back-to-back na mga titulo ng USSR noong 1980 at 1981 . Pinangunahan ni Lobanovskyi ang Dynamo Kyiv sa quarter-finals ng European Cup noong 1981 at 1982, bago umalis sa koponan sa pagtatapos ng 1982 upang bumalik sa pamamahala ng pambansang koponan ng Sobyet, na siyang namamahala dito sa panahon ng kwalipikasyon sa Euro . Pinamunuan ng koponan ang kanilang qualifying group bago matalo ang kanilang huling laban laban sa Portugal sa Lisbon, na natanggap ang tanging layunin pagkatapos ng maling pinasiyahang parusa (naganap ang foul sa labas ng penalty area). Si Lobanovskyi ay sinibak muli.

 Bumalik sa Dynamo Kyiv (1984–1986) 
Matapos mapatalsik ng pambansang koponan ng Sobyet, bumalik si Lobanovskyi sa Dynamo Kyiv pagkaraan lamang ng isang taon ng pagkawala. Ang club, na pinamunuan ni Yury Morozov noong 1983, ay naging ikapito sa liga, ang pinakamababa mula noong tagsibol ng 1976, nang ang Kyiv ay halos kinakatawan ng B-squad. Ang koponan ay dumaranas ng krisis, na maraming pangunahing manlalaro ang nasugatan. Tinapos ng Dynamo Kyiv ang 1984 season sa ikasampung puwesto, nabigong maging kwalipikado sa mga tournament ng UEFA sa unang pagkakataon sa loob ng 14 na taon.

Nakita ni Lobanovskyi ang mga problema at alam kung paano lutasin ang mga ito. Nakatanggap ang coach ng suporta ng koponan. Sinimulan ng panig ni Lobanovskyi ang panahon ng 1985 nang napakalakas at sa huli ay nakuha ang isa pang dobleng Sobyet, na tinalo ang kanilang pinakamalaking karibal, ang Spartak Moscow, dalawang beses sa buong season.

Noong 1986, nanalo ang Dynamo Kyiv sa kanilang pangalawang Cup Winners' Cup. Ang koponan ay natalo sa unang laro sa Utrecht ngunit pagkatapos ay nagpatuloy sa isang kahanga-hangang undefeated streak, nanalo ng anim na laro at gumuhit ng dalawa na may pagkakaiba sa layunin 25–6. Sa buong tournament, nanalo ang panig ni Lobanovskyi sa lahat ng home games (at final) na may hindi bababa sa tatlong pagkakaiba sa layunin. Sa daan patungo sa final, tinalo ng koponan ang Rapid Wien, ang runner-up ng nakaraang edisyon ng Cup Winners' Cup, 9–2 sa pinagsama-samang quarterfinals at Dukla Prague sa semifinals. Sa final, tinalo ng Dynamo ang Atletico Madrid, sa pangunguna ni Luis Aragones, 3–0. Ang pangalawang layunin, na naitala ni Oleg Blokhin, ay lalong hindi malilimutan, dahil ito ay naitala pagkatapos ng tinatawag na "fan attack". Ang panig ni Lobanovskyi ay malawak na pinuri ng Sobyet at European media. Maraming mga tagamasid, na nabighani sa kalidad ng football na ipinakita ng Dynamo Kyiv, na tinawag ang kanilang estilo ng paglalaro na "football ng ika-21 siglo", at ang panig ay binansagan bilang "ang koponan mula sa ibang planeta".

 Muling namamahala sa Dynamo Kyiv at pambansang koponan ng Unyong Sobyet (1986–1990) 
Kasunod ng tagumpay sa Dynamo Kyiv sa Cup Winners' Cup, si Lobanovskyi ay hinirang na tagapamahala ng pambansang koponan sa ikatlong pagkakataon. Hiniling sa kanya na pamahalaan ang panig sa bisperas ng 1986 World Cup. Ang pangunahing squad ay binubuo ng halos eksklusibo ng mga manlalaro ng Dynamo Kyiv. Sa yugto ng grupo, winasak ng mga manlalaro ng Sobyet ang Hungary, na umiskor ng anim na hindi nasagot na layunin, at nakipag-draw sa mga European champion, France, 1–1. Kinumpirma ng koponan ang unang lugar sa grupo sa pamamagitan ng pagtalo sa Canada 2–0 gamit ang isang B-squad. Pagkatapos ng isang kahanga-hangang pagganap, ang panig ni Lobanovskyi ay hinuhulaan na isa sa mga paborito upang manalo sa paligsahan. Sa unang laro ng knockout stage, gayunpaman, ang koponan ng Sobyet ay natalo sa Belgium sa isang extra-time, pagkatapos na umiskor ang Belgium ng dalawang goal dahil sa mga pagkakamali ng referee.

Sa pagtatapos ng 1986 season, ang Dynamo Kyiv ay nanalo sa Soviet Top League sa ika-12 beses (ika-7 beses sa panahon ni Lobanovskyi na namamahala sa club). Si Igor Belanov ay ginantimpalaan ng Ballon d'Or, naging pangalawang manlalaro ng Kyiv na tumanggap ng parangal, habang si Oleksandr Zavarov ay nagtapos sa ika-6. Sa pangkalahatan, ang mga manlalaro ng Dynamo Kyiv ay nakakuha ng pinakamaraming puntos sa panahon ng proseso ng pagboto ng parangal, tulad ng ginawa nila noong 1975. Si Lobanovskyi mismo ay pinangalanang parehong European Coach of the Season at Coach of the Year noong 1986.

Noong 1987, matapos talunin ang Beşiktaş ng dalawang beses sa quarterfinals ng European Cup, pinahaba ng Dynamo Kyiv ang kanilang walang talo na sunod sa mga pangunahing UEFA club tournament sa 14 na laro, ang pinakamahabang sunod na sunod na unbeaten sa panahong iyon. Sa liga nagtapos si Dynamo sa ikaanim ngunit nanalo sa Soviet Cup at prestihiyosong Dynamo Games ng USSR. Samantala, ang koponan ng Sobyet ay nanalo sa kanilang Euro 1988 qualifying group na binubuo ng East Germany at defending champions, France, dahil sikat na natalo sila ng sbornaja 0–2 sa Paris.

Nakamit ng pambansang koponan ang mahusay na tagumpay sa 1988 European Championship, na nanalo ng mga pilak na medalya. Sa bawat laro, hindi bababa sa pitong manlalaro ng panimulang line-up ang kumakatawan sa Dynamo Kyiv at hindi bababa sa walong manlalaro ng Kyiv ang pumasok sa field (kabilang ang mga pamalit; dalawa lang ang pinapayagan noong panahong iyon). Nanalo ang Sbornaja sa grupo nito, tinalo ang Netherlands at England at gumuhit kasama ang Ireland. Sa semifinals, tinalo ng panig ni Lobanovskyi ang Italya, matapos na umiskor sina Hennadiy Lytovchenko at Oleh Protasov (parehong kinatawan ng Dynamo Kyiv) ng dalawang hindi nasagot na layunin. Sa pangwakas, muling nakatagpo ang koponan ng Sobyet sa Netherlands ngunit hindi na naulit ang kanilang nakaraang tagumpay mula sa yugto ng grupo, natalo sa 0–2. Ang layunin ni Van Basten, kung saan siya ay nag-volley ng right-footed kay Rinat Dasayev mula sa pinakamahigpit na mga anggulo sa kanan ng penalty area, sa kalaunan ay ilalarawan bilang isa sa mga pinakadakilang layunin sa kasaysayan ng European Championships.

Kasunod ng perestroika, marami sa pinakamahuhusay na manlalaro ng Lobanovskyi ang umalis sa USSR upang maglaro sa Kanlurang Europa. Pagpunta sa 1990 World Cup hindi niya matawagan ang pinakamahusay na mga manlalaro ng Sobyet. Dahil dito, natapos ang sbornaja sa ilalim ng kanilang grupo. Sa parehong taon, na nangyari na ang huling taon ng karera ni Lobanovskyi sa Unyong Sobyet, ang Dynamo Kyiv, na dumaraan sa pagbabago ng henerasyon, ay nanalo ng kanilang ika-apat na dobleng Sobyet. Pinagtibay ng koponan ang unang puwesto sa Nangungunang Liga ilang linggo bago ang katapusan, na nanalo sa ika-13 titulo ng liga at itinatag ang kanilang sarili bilang ang pinakamatagumpay na Soviet football club sa lahat ng panahon. Sa Cup final, winasak ng koponan ni Lobanovskyi ang Lokomotiv Moscow 6–1. Noong taglagas ng 1990, umalis si Lobanovskyi sa Unyong Sobyet upang kumuha ng isang kumikitang alok mula sa United Arab Emirates.

Mga sanggunian

Kategorya:Namatay noong 2002
Kategorya:Ipinanganak noong 1939
Kategorya:Pages with unreviewed translations