Tagapangulo ng Pamahalaan ng Rusya

Ang tagapangulo ng pamahalaan, na hindi pormal na kilala bilang prime minister, ay ang pinuno ng pamahalaan ng Russia. Bagama't ang post ay nagsimula noong 1905, ang kasalukuyang anyo nito ay itinatag noong 12 Disyembre 1993 kasunod ng pagpapakilala ng bagong konstitusyon.

Dahil sa sentral na papel ng presidente ng Russia sa sistemang pampulitika, ang mga aktibidad ng ehekutibong sangay (kabilang ang punong ministro) ay lubos na naiimpluwensyahan ng pinuno ng estado (halimbawa, ang pangulo ang nagtatalaga at pinatalsik ang punong ministro at iba pang miyembro ng pamahalaan; maaaring pamunuan ng pangulo ang mga pagpupulong ng gabinete at magbigay ng mga obligadong utos sa punong ministro at iba pang miyembro ng gobyerno; maaari ring bawiin ng pangulo ang anumang pagkilos ng pamahalaan). Ang paggamit ng terminong prime minister ay mahigpit na impormal at hindi kailanman ginagamit sa konstitusyon.

Mikhail Mishustin ang kasalukuyang punong ministro. Siya ay hinirang noong 16 Enero 2020 pagkatapos Dmitry Medvedev at ang natitirang bahagi ng gobyerno resigned the previous day.

 Makasaysayang background 

 Panahon ng imperyal 
 Mga unang punong ministro ng Russia 

Hanggang 1905, ang pinuno ng pamahalaan ay ang emperor. Sa kawalan ng emperador, ang mga ministro ay isa-isa, simula sa pinakamatanda sa ranggo, bawat isa ay kumilos bilang pinuno ng pamahalaan para sa apat na sesyon.

Noong 1810, ipinagkaloob ang chairmanship sa state chancellor, Count Nikolay Rumyantsev, ang dating chairman noon ng State Council. Mula noong 1812, bilang chairman ng komite ay umunlad sa isang malayang posisyon, na hanggang 1865 ay kinakailangang tumutugma sa pagkapangulo ng Konseho ng Estado.

Ayon sa kaugalian, ang pagiging tagapangulo ng komite ay huling sa pampublikong serbisyo honorary posisyon na itinalaga ng mga dignitaryo na naging masyadong matanda para sa pagpapatupad ng mga tungkulin ng ministro. Ang isang bilang ng mga chairman ng komite (lalo na ang duke Alexander Chernyshyov, bilang Alexey F. Orlov, bilang Dmitry Bludov) ay nailalarawan ng mga kontemporaryo bilang "halos buhay", "kaawa-awa" . Pabirong isinulat ni Count Modest Korf tungkol kay count Chernyshov: "Tingnan mo, mabuhay ka lang!" Si Duke Pavel Gagarin ay namatay sa panunungkulan sa edad na 83 taon.

 1905–1917 
Ang makabagong posisyon ng punong ministro ay lumitaw noong 1905. Isang utos ng Emperador Nicholas II noong 19 Oktubre 1905 ang nagtatag ng Council of Ministers of the Russian Empire, na pinagsasama-sama ang mga Ministro sa isang Gabinete (dati ang bawat Ministro ay direktang nag-ulat sa Emperador tungkol sa mga gawain ng kanyang departamento). Ang Tagapangulo ng Konseho ng mga Ministro ay opisyal na naging isang ganap na pinuno ng pamahalaan. Hinirang ni Nicholas si Graf Sergei Witte bilang kanyang unang "prime minister".

Mula 1905 ang punong ministro ay nakatanggap ng malawak na kapangyarihan, na may pagkakataon na ituloy ang kanyang sariling mga patakaran at mga reporma. Si Pyotr Stolypin (nanunungkulan: 1906–1911) ay nakakuha ng reputasyon bilang isa sa pinakamalakas na punong ministro - sa kanyang panunungkulan ay gumawa siya ng ilang malalaking (bagaman kontrobersyal) na mga reporma.

Bagama't itinatag ng Konstitusyon ng Russia ng 1906 ang State Duma (isang kinatawan ng kapulungan ng parlamento), ang Pamahalaan ay walang pananagutan dito. Bagama't sinubukan nina Sergei Witte at Pyotr Stolypin (sa simula ng kanyang Premiership) na bumuo ng isang coalition government ng mga pinakamalaking organisasyong pampulitika, hindi sila nagtagumpay. Gayunpaman, sinubukan ng State Duma na makakuha ng impluwensya sa gobyerno. Ang salungatan sa pagitan ng State Duma at ng pamahalaan ay naging partikular na maliwanag noong unang Premiership ni Ivan Goremykin noong 1906.Первое министерство И. Л. Горемыкина и Государственная дума первого созыва

Ang posisyon ng Tagapangulo ng Konseho ng mga Ministro ng Imperyo ng Russia ay tumagal ng 12 taon; sa panahong ito pitong tao ang kumuha ng post na ito (isa nang dalawang beses). Ang posisyon ay lumipas pagkatapos ng Pebrero Rebolusyon ng Marso 1917, kasunod ng pag-aalis ni Nicholas II mula sa trono noong  at ang pagbuo sa araw ding iyon ng Provisional Government.

 Pansamantalang Pamahalaan 

Sa panahon ng Russian Provisional Government, ang punong ministro de facto ang namuno sa estado ng Russia at opisyal na tinawag na "Minister-Chairman ng Russian Provisional Government". Ang posisyon na ito ay hawak ng dalawang tao lamang, Georgy Lvov at Alexander Kerensky.

Ang posisyon ay tumagal ng humigit-kumulang anim na buwan, at pagkatapos ng Oktubre Revolution, ay pinalitan ng Chairman ng Council of People's Commissars ng Russian SFSR.

 Panahon ng Sobyet 
Sa panahon ng paghahari ni Vladimir Lenin, ang Tagapangulo ng Council of People's Commissars ay ang de facto na pinuno ng RSFSR (mula 1922 hanggang 1991).

Noong 1946, ang posisyon ng pinuno ng pamahalaan ay pinalitan ng pangalan na Tagapangulo ng Konseho ng mga Ministro. Ang mga taong humawak sa mga posisyong iyon ay minsang tinutukoy bilang mga punong ministro. Maaaring tinukoy din sila bilang premier ng mga ministro, o simpleng premier.

 Panahon ng Post-Sobyet 

Sa kasalukuyan, ang pormal na titulo ng punong ministro ay "Tagapangulo ng Pamahalaan ng Russian Federation".

Sa modernong Russia, ang punong ministro ay hinirang ng presidente, na may pahintulot ng State Duma. Ang punong ministro ay may pananagutan sa pangulo at regular na nag-uulat sa kanya, gayunpaman, siya ay nag-uulat lamang sa Estado Duma isang beses sa isang taon.

Pagkatapos ng halalan ni Boris Yeltsin, Pangulo ng Russia, ang pinuno ng pamahalaan ay si Yeltsin mismo. Pinamunuan niya ang Pamahalaan ng SFSR ng Russia (Mayo 16, 1992, ang Pamahalaan ng Russian Federation) sa loob ng halos anim na buwan. Sa katunayan, si Yeltsin ang unang Pinuno ng Pamahalaan ng Russia pagkatapos ng pagbuwag ng Unyong Sobyet; gayunpaman, hindi siya ang punong ministro. Pagkatapos ni Yeltsin, si Yegor Gaidar ay naging gumaganap na punong ministro, ngunit tumanggi ang Kataas-taasang Sobyet ng Russia na aprubahan siya bilang punong ministro. Noong 14 Disyembre 1992, ang hinirang na punong ministro ay si Viktor Chernomyrdin.

Ang sistemang pampulitika ng Russia ay katulad ng modernong sistemang Pranses. Para sa paghirang ng punong ministro, kailangan ng pangulo ng mayorya sa estadong Duma. Kung ang presidente ng partido ay walang mayorya at nabigong bumuo ng isang koalisyon, maaaring kailanganin ng pangulo na magtalaga ng isang loyalista sa posisyon ng punong ministro. Halimbawa, nangyari ito noong 1998 nang ang Duma ng estado (na karamihan sa mga oposisyon sa pangulo ng partido) ay dalawang beses na tumanggi na humirang ng Punong Ministro na si Viktor Chernomyrdin, at hinirang ni Boris Yeltsin ang Punong Ministro Yevgeny Primakov, na sumuporta sa iniwan ang oposisyon.

Noong kalagitnaan ng 1990s sa Russia mayroong isang terminong "teknikal na punong ministro". Ang terminong ito ay tumutukoy sa punong ministro, na hindi isang independiyenteng politikal na pigura, ay nominal lamang na pinuno ng pamahalaan, at sa katunayan ang mga aktibidad ng pamahalaan ay pinamumunuan ng pangulo.

Mga tungkulin at kakayahan

Sa pangkalahatan, ang punong ministro ay nagsisilbi nang higit pa sa isang tungkuling administratibo, nagmumungkahi ng mga miyembro ng Gabinete at nangunguna sa ganap na pagpapatupad ng domestic at foreign policy gaya ng binuo ng pangulo. Alinsunod sa pederal na batas sa konstitusyon na "Sa Pamahalaan ng Russian Federation" ang punong ministro ay nagsasagawa ng mga sumusunod na tungkulin:

 tinutukoy ang mga priyoridad sa pagpapatakbo ng pamahalaan at inaayos ang gawain nito alinsunod sa Konstitusyon, mga pederal na batas sa konstitusyon, mga pederal na batas at presidential decrees, bukod sa pagpapatakbo ng pang-araw-araw na gawain ng pamahalaan, sa pangkalahatan.
 nagsusumite sa pangulo ng mga panukala sa istruktura at mga tungkulin ng mga sentral na institusyon ng sangay na tagapagpaganap (hal. mga ministri at ahensya ng pederal);
 nagmungkahi ng mga pangalawang punong ministro, mga pederal na ministro at iba pang mga opisyal at iniharap sila sa pangulo;
 nagsusumite sa pangulo ng mga panukala sa parusa at gantimpala ng mga miyembro ng gobyerno;
 kumakatawan sa pamahalaan bilang isang institusyon sa ugnayang panlabas at sa loob ng bansa;
 pinamumunuan ang mga sesyon ng gobyerno at ang Presidium nito kung saan siya ang may mapagpasyang boto;
 nilagdaan ang acts of the government;
 mag-ulat taun-taon sa State Duma tungkol sa mga aktibidad ng pamahalaan;
 namamahagi ng mga tungkulin sa mga miyembro ng pamahalaan;
 sistematikong nagpapaalam sa pangulo tungkol sa mga aktibidad ng pamahalaan;

Ang punong ministro ay ex officio isang miyembro ng:

 Ang Security Council of the Russian Federation;
 Ang Konseho ng mga Pinuno ng Pamahalaan ng Commonwealth of Independent States;
 Ang Supreme State Council ng Union State of Russia and Belarus;
 Ang Konseho ng mga Pinuno ng Pamahalaan ng Shanghai Cooperation Organization;
 Ang Interstate Council ng Eurasian Economic Community (EurAsEC);

Paghirang 

Sa una, ang punong ministro ay hinirang ng Emperor of Russia, nang walang pahintulot ng kandidato sa State Duma.

Noong panahon ng Sobyet, ang punong ministro ng Russian SFSR ay hinirang ng Supreme Council pagkatapos ng bawat halalan.ussr-rsfsr/1937/red_1937/3959896/chapter/3/#block_300 Конституция (Основной Закон) Российской Советской Советской Соч лицед блики (утверждена постановлением Чрезвычайного XVII Всероссийского Съезда Советов от 21 января 1937 г.) Глава III Высшие органы государственной власти Российской Советской Федеративной Социалистической Республикой Российской Советской Федеративной Социалистической Республикикой Республикирский. 78/red_1978/5478721/chapter/14/#block_5400 Конституция (Основной закон ) Российской Советской Федеративной Социалистической Республики от 12 апреля 1978 г. Глава 14. Совет Министров РСФСР

Mga pananda

Mga sanggunian