Pagtatakbo

Ang pagtatakbo ay isang paraan ng paggalaw sa lupa kung saan ang mga tao at iba pang hayop ay mabilis na nakikilos gamit ang kanilang mga paa. Ang pagtakbo ay isang paraan ng paggalaw na may yugto sa hangin kung saan walang paa ang nakadikit sa lupa (bagaman may mga eksepsiyon). Kabaligtaran ito sa paglalakad, isang mas mabagal na anyo ng paggalaw kung saan laging may paa na nakadikit sa lupa, ang mga binti ay nananatiling tuwid, at ang sentro ng grabidad ay lumilipat sa ibabaw ng nakatindig na binti o mga binti sa isang baligtad na pendulong galaw.Biewener, A. A. 2003. Animal Locomotion. Oxford University Press, US. , books.google.com Ang tampok ng tumatakbong katawan mula sa pananaw ng mekanikang paigkas-masa ay ang sabayang pagbabago ng enerhiyang kinetiko at potensiyal sa loob ng bawat hakbang, na may pag-iimbak ng enerhiya na dulot ng paigkas na litid at pasibong pagkalastiko ng kalamnan. Ang salitang “pagtatakbo” ay maaaring tumukoy sa iba't ibang antas ng bilis, mula sa pagja-jog hanggang sa pagspi-sprint.

Para sa mga tao, ang pagtatakbo ay may kaugnayan sa pinabuting kalusugan at mas mahabang inaasahang buhay.

Ipinapalagay na nakabuo ng kakayahang tumakbo nang malalayong distansiya ang mga ninuno ng sangkatauhan mga 2.6 milyong taon na ang nakalilipas, marahil upang manghuli ng mga hayop. 

Ang mapagkompitensiyang pagtatakbo ay umusbong mula sa mga relihiyosong pagdiriwang sa iba't ibang panig ng daigdig. Ang mga tala ng ganitong karera ay nagsimula sa Palarong Tailteann sa Irlanda sa pagitan ng 1171 BCE at 632 BCE, samantalang ang unang naitalang Palarong Olimpiko ay naganap noong 776 BCE. Inilalarawan ang pagtakbo bilang pinakamadaling lapitang palaro sa mundo.Soviet Sport: The Success Story. p. 49, V. Gerlitsyn, 1987

Mga sanggunian