Kapulungan ng mga Kinatawan ng Australya

Ang Kapulungan ng mga Kinatawan ay ang lower house ng bicameral Parliament of Australia, ang upper house ay ang Senate . Ang komposisyon at kapangyarihan nito ay itinatag sa Kabanata I ng Konstitusyon ng Australia.

Ang termino ng mga miyembro ng Kapulungan ng mga Kinatawan ay maximum na tatlong taon mula sa petsa ng unang pag-upo ng Kapulungan, ngunit sa isang okasyon dahil naabot ng Federation ang pinakamataas na termino. Ang Kapulungan ay halos palaging nalulusaw nang mas maaga, kadalasan ay nag-iisa ngunit minsan sa isang double dissolution ng parehong Kapulungan. Ang mga halalan para sa mga miyembro ng Kapulungan ng mga Kinatawan ay madalas na idinaos kasabay ng mga para sa Senado. Ang isang miyembro ng Kapulungan ay maaaring tukuyin bilang isang "miyembro ng parliyamento" ("MP" o "miyembro"), habang ang isang miyembro ng Senado ay karaniwang tinutukoy bilang isang "senador". Ang government of the day at sa pamamagitan ng extension ng prime minister ay dapat makamit at mapanatili ang tiwala ng Kapulungang ito upang makakuha at manatili sa kapangyarihan.

Ang Kapulungan ng mga Kinatawan ay kasalukuyang binubuo ng 151 miyembro, na inihalal ng at kumakatawan sa mga distritong nag-iisang miyembro na kilala bilang mga dibisyong elektoral (karaniwang tinutukoy bilang "mga elektorado" o "mga upuan"). Ang bilang ng mga miyembro ay hindi naayos ngunit maaaring mag-iba sa mga pagbabago sa hangganan na nagreresulta mula sa electoral redistributions, na kinakailangan sa regular na batayan. Ang pinakahuling kabuuang pagtaas sa laki ng Kapulungan, na nagkabisa noong 1984 election, ay nagpalaki ng bilang ng mga miyembro mula 125 hanggang 148. Bumaba ito sa 147 noong [[1993 Australian]. federal election|1993 election]], ibinalik sa 148 sa 1996 election, tumaas sa 150 sa 2001 election, at nasa 151 noong [ [2022 Australian federal election]].

Ang Kamara ng mga Kinatawan ay idinisenyo upang upuan ang hanggang 172 miyembro, na may probisyon para sa kabuuang kabuuang 240 na matanggap.

Ang bawat dibisyon ay pipili ng isang miyembro gamit ang full-preferential instant-runoff voting. Ito ay inilagay pagkatapos ng 1918 Swan by-election, na hindi inaasahang napanalunan ng Labor na may pinakamalaking pangunahing boto at sa tulong ng paghahati ng boto sa mga konserbatibong partido. Binago ng Nationalist na pamahalaan noong panahong iyon ang lower house voting system mula sa first-past-the-post tungo sa full-preferential na pagboto, epektibo mula sa 1919 general election.

 Pinagmulan at tungkulin 
Itinatag ng Konstitusyon ng Australia ng 1900 ang Kapulungan ng mga Kinatawan sa isang bagong federated Australia. Ang Kapulungan ay pinamumunuan ng speaker. Ang mga miyembro ng Kapulungan ay inihalal mula sa nag-iisang miyembro electorates (mga geographic na distrito, karaniwang tinutukoy bilang "mga upuan" ngunit opisyal na kilala bilang "Mga Dibisyon ng Australian House of Representatives"). Ang Isang boto, isang halaga na batas ay nag-aatas sa lahat ng electorates na magkaroon ng humigit-kumulang sa parehong bilang ng mga botante na may maximum na 10% na pagkakaiba-iba. Gayunpaman, ang baseline na quota para sa bilang ng mga botante sa isang electorate ay tinutukoy ng bilang ng mga botante sa estado kung saan matatagpuan ang electorate na iyon. Dahil dito, ang mga botante ng pinakamaliit na estado at teritoryo ay may higit na pagkakaiba-iba sa bilang ng mga botante sa kanilang mga botante. Samantala, ang lahat ng mga estado maliban sa Tasmania ay may mga botante na humigit-kumulang sa loob ng parehong 10% na pagpapaubaya, na karamihan sa mga botante ay may hawak na 85,000 hanggang 105,000 na botante. Ang mga pederal na elektorado ay muling iginuhit o muling ipinamahagi ang kanilang mga hangganan sa tuwing ang isang estado o teritoryo ay may naayos na bilang ng mga upuan, kung ang mga botante ay hindi karaniwang tumutugma sa laki ng populasyon o kung pitong taon na ang lumipas mula noong pinakahuling muling pamamahagi. Ang buong preperential na pagboto ay ginagamit sa mga halalan, isang uri ng instant-runoff na pagboto. Ang isang buong alokasyon ng mga kagustuhan ay kinakailangan para ang isang boto ay maituturing na pormal. Nagbibigay-daan ito para sa pagkalkula ng two-party-preferred vote.

Ang parliamentary na karapatan ng isang estado o teritoryo ay itinatag ng komisyoner ng elektoral na hinahati ang bilang ng mga tao ng Commonwealth sa dalawang beses sa bilang ng mga senador.{{Cite Legislation AU|Cth|act|coaca430|Australian Constitution|24} } Ito ay kilala bilang "nexus provision". Ang mga dahilan para dito ay dalawa, upang mapanatili ang isang patuloy na impluwensya para sa mas maliliit na estado at upang mapanatili ang isang pare-parehong balanse ng dalawang Kapulungan sa kaso ng isang magkasanib na pag-upo pagkatapos ng isang dobleng pagbuwag. Ang populasyon ng bawat estado at teritoryo ay hinati sa quota na ito upang matukoy ang bilang ng mga miyembro kung saan ang bawat estado at teritoryo ay may karapatan. Sa ilalim ng Australian Constitution lahat ng orihinal na estado ay ginagarantiyahan ng hindi bababa sa limang miyembro. Ang federal Parliament mismo ay nagpasya na ang Australian Capital Territory at ang [[Northern Territory] ]] ay dapat magkaroon ng kahit isang miyembro bawat isa.

Ayon sa Konstitusyon, ang mga kapangyarihan ng parehong Kapulungan ay halos pantay, na may pahintulot ng parehong Kapulungan na kailangan upang magpasa ng batas.<ref name = s53>< /ref> Ang pagkakaiba ay kadalasang nauugnay sa batas sa pagbubuwis. Sa pagsasagawa, sa pamamagitan ng kombensiyon, ang taong makakakontrol ng mayorya ng mga boto sa mababang kapulungan ay iniimbitahan ng gobernador-heneral upang bumuo ng pamahalaan. Sa pagsasagawa, nangangahulugan iyon na ang pinuno ng partido (o koalisyon ng mga partido) na may mayorya ng mga miyembro sa Kamara ay magiging punong ministro, na pagkatapos ay maaaring magmungkahi ng iba pang nahalal na miyembro ng partido ng gobyerno sa kapuwa ang Kamara at Senado upang maging mga ministrong responsable para sa iba't ibang portfolio at mangasiwa sa mga departamento ng pamahalaan. Ang mga panukalang batas na naglalaan ng pera (mga singil sa suplay) ay maaari lamang ipakilala o amyendahan sa mababang kapulungan at sa gayon ang partidong may mayorya sa mababang kapulungan lamang ang maaaring mamahala. Sa kasalukuyang sistema ng partido sa Australia, tinitiyak nito na halos lahat ng pinagtatalunang boto ay nasa linya ng partido, at ang partido ng gobyerno ay karaniwang may mayorya sa mga boto sa mababang kapulungan.

Sanggunian