Capital asset pricing model

Sa pananalapi, ang capital asset pricing model (CAPM), sa litreral na Tagalog bilang modelong pagpepresyo ng capital asset, ay isang modelong ginagamit upang matukoy ang isang teoretikal na naaangkop na kinakailangang rito ng pagbabalik ng isang asset, upang gumawa ng mga desisyon tungkol sa pagdaragdag ng mga asset sa isang mahusay na sari-sari na portfolio.

Isinasaalang-alang ng modelo ang pagkasensatibidad ng asset sa hindi maiiwasang panganib o risk (kilala rin bilang sistemikong panganib o panganib sa merkado), kadalasang kinakatawan ng karamihang beta (β) sa industriyang pananalapi, pati na rin ang inaasahang pagbabalik ng merkado at ang inaasahang pagbabalik ng isang teoretikal na asset na walang panganib. Ipinagpapalagay ng CAPM ang isang partikular na anyo ng mga punsyon ng utilidad (kung saan mahalaga lang ang una at pangalawang sandali, iyon ay, ang panganib ay sinusukat sa pamamagitan ng pagkakaiba, halimbawa ng isang quadratic utility) o bilang kahalili, pagbabalik ng asset na ang mga probability distribution ay ganap na inilalarawan ng unang dalawang sandali (halimbawa, ang normal na distribusyon) at sero na mga gastos sa transaksyon (kinakailangan para sa sari-saring uri upang maalis ang lahat ng idiosyncratic na panganib). Sa ilalim ng mga kundisyong ito, ipinapakita ng CAPM na ang halaga ng equity capital ay tinutukoy lamang ng beta. Sa kabila ng pagbagsak nito sa maraming empirikong pagsubok, at pagkakaroon ng mas modernong mga diskarte sa pagpepresyo ng asset at pagpili ng portfolio (tulad ng teorya ng pagpepresyo ng arbitrage at problema sa portfolio ni Merton), nananatiling popular ang CAPM dahil sa pagiging simple at paggamit nito sa iba't ibang mga sitwasyon.

Mga sanggunian

Kategorya:Pananalapi