Krisis sa pananalapi ng Asya noong 1997

Ang krisis sa pananalapi ng Asya noong 1997 ay isang panahon ng krisis sa pananalapi na sumakop sa karamihan ng Silangan at Timog Silangang Asya noong huling bahagi ng dekada 1990. Nagsimula ang krisis sa Thailand noong Hulyo 1997 bago kumalat sa ilang iba pang mga bansa ang mga epekto, na nagpapataas ng pangamba sa pandaigdigang pagkasira ng ekonomiya dahil sa pananalapi.  Gayunpaman, mabilis ang pagbawi noong mga 1998–1999, at mabilis na humupa ang mga alalahanin mula sa resulta ng pang-ekonomikong pagkasira.

Nagmula sa Thailand, kung saan ito ay kilala bilang ang krisis ng Tom Yum Kung (    ) noong ika-2 ng Hulyo, kasunod nito ang pagbagsak ng pananalapi ng Thai baht matapos mapilitang palutangin ng pamahalaang Thai ang baht dahil sa kakulangan ng dayuhang pera upang suportahan ang peg ng pera nito sa dolyar ng US . Ang paglipad ng kapital ay naganap halos kaagad, na nagsimula ng isang internasyonal na reaksyong kadena. Noong panahong iyon, ang Thailand ay nakakuha ng isang pasanin ng dayuhang utang .  Habang lumalaganap ang krisis, nakita ng ibang mga bansa sa Timog Silangang Asya at kalaunan ang Hapon at Timog Korea na bumagsak ang kanilang mga salapi, bumaba ang halaga ng mga stock market at iba pang mga presyo ng asset, at matinding pagtaas ng pribadong utang .  Kaufman: pp. 195–6 Ang mga dayuhang ratio ng utang-sa-GDP ay tumaas mula 100% hanggang 167% sa apat na malalaking ekonomiya ng Samahan ng mga Bansa sa Timog-Silangang Asya (ASEAN) noong 1993–96, pagkatapos ay tumaas nang higit sa 180% sa panahon ng pinakamasamang krisis. Sa Timog Korea, ang mga ratio ay tumaas mula 13% hanggang 21% at pagkatapos ay kasing taas ng 40%, habang ang iba pang hilagang bagong industriyalisadong mga bansa ay mas mahusay. Sa Thailand at South Korea lamang tumaas ang mga ratios ng utang sa serbisyo-sa-mga eksport. 

Ang Timog Korea, Indonesia at Thailand ang mga bansang pinakanaapektuhan ng krisis. Nasaktan din ang Hong Kong, Laos, Malaysia at Pilipinas sa pagbagsak ng kanilang mga ekonomiya. Hindi gaanong naapektuhan ang Brunei, bansang Tsina, Hapon, Singapore, Taiwan, at Vietnam, bagama't lahat ay dumanas ng pangkalahatang pagkawala ng demand at kumpiyansa sa buong rehiyon. Habang ang Hapon ay mabagal na tumugon sa mga kahilingan mula sa mga apektadong bansa, pinahusay ng Tsina ang reputasyon nito sa rehiyon sa pamamagitan ng kontribusyon nitong $4 bilyon sa perang pang-bailout, gayundin ang mahalagang desisyon nito na huwag tanggalin ang halaga ng sarili nitong pera. Bagama't ang karamihan sa mga pamahalaan ng Asia ay may tila maayos na mga patakaran sa pananalapi, ang International Monetary Fund (IMF) ay pumasok upang simulan ang isang $40 bilyong programa upang patatagin ang mga pera ng Timog Korea, Thailand, at Indonesia, ang mga ekonomiya ay partikular na naapektuhan ng krisis. 

Ang mga pagsisikap na pigilan ang isang pandaigdigang krisis pang-ekonomiya ay hindi gaanong nagawa upang patatagin ang lokal na sitwasyon sa Indonesia, gayunpaman. Pagkatapos ng 30 taon sa kapangyarihan, napilitang bumaba sa puwesto si Pangulong Suharto ng Indonesia noong 21 Mayo 1998 kasunod ng malawakang protesta na sinundan ng matalim na pagtaas ng presyo dulot ng matinding debalwasyon ng rupiah. Ang mga epekto ng krisis ay nagtagal hanggang 1998, kung saan maraming mahahalagang stock ang bumagsak sa Wall Street bilang resulta ng pagbaba ng mga halaga ng mga pera ng Rusya at mga bansa sa Amerikang Latino na nagpapahina sa "demand ng mga bansang iyon para sa mga export ng Estados Unidos."  Noong 1998, ang paglago sa Pilipinas ay bumaba sa halos sero. Tanging ang Singapore lang ang napatunayang medyo hindi naapektuhan mula sa pagbagsak, ngunit gayunpaman ay dumanas ng malubhang mga tama sa pagdaan, pangunahin dahil sa katayuan nito bilang isang pangunahing sentro ng pananalapi at heograpikal na kalapitan nito sa Malaysia at Indonesia. Sa pamamagitan ng 1999, gayunpaman, nakita ng mga analitiko ang mga palatandaan na ang ekonomiya ng Asia ay nagsisimula nang bumawi. Pempel: pp 118–143 Pagkatapos ng krisis, ang mga ekonomiya sa Silangan at Timog Silangang Asya ay nagtulungan tungo sa katatagan ng pananalapi at mas mahusay na pangangasiwa sa pananalapi. 

Tingnan din
Pandaigdigang krisis sa pananalapi ng 2007-2008

Mga sanggunian

Kategorya:Krisis sa ekonomiya
Kategorya:Timog-silangang Asya
Kategorya:Silangang Asya