Allerleirauh

Ang "Allerleirauh" () ay isang fairy tale na naitala ng Brothers Grimm . Mula noong nailathala ang ikalawang edisyon noong 1819, ito ay naitala bilang Kuwento no. 65.Jacob and Wilheim Grimm, "Allerleirauh ", Household Tales Isinama ito ni Andrew Lang sa The Green Fairy Book.Andrew Lang, "Allerleirauh; or, The Many-Furred Creature ", The Green Fairy Book

Ito ay Aarne–Thompson kuwentong-pambayang tipo 510B, hindi likas na pag-ibig. Kasama sa iba sa ganitong uri ang "Cap O' Rushes", "Donkeyskin", "Catskin", "Little Cat Skin", "The King who Wished to Marry His Daughter", "The She-Bear", "Mossycoat", "Tattercoats", "The Princess That Wore A Rabbit-Skin Dress", "Katie Woodencloak", and "The Bear".Heidi Anne Heiner, "Tales Similar to Donkeyskin " Sa katunayan, pinamagatang "Catskin" ang kuwentong iyon ng ilang tagasalin sa Ingles ng "Allerleirauh" sa kabila ng mga pagkakaiba sa pagitan ng mga kuwentong Aleman at Ingles.Anne Wilson, Traditional Romance and Tale, p 53, D.S. Brewer, Rowman & Littlefield, Ipswitch, 1976, 

 Buod 
Nangako ang isang kaniya sa kanyang naghihingalong asawa na hindi siya muling mag-aasawa maliban kung ito ay sa isang babaeng kasing ganda niya, at nang maghanap siya ng bagong asawa, napagtanto niya na ang tanging babae na makakapantay sa kanyang kagandahan ay ang kanyang sarili. anak na babae.

Sinubukan ng anak na babae na gawing imposible ang kasal sa pamamagitan ng paghingi ng tatlong damit, ang isa ay kasing ginto ng araw, ang isa ay parang pilak ng buwan, at ang isa ay kasingkislap ng mga bituin, at isang balabal na gawa sa balahibo ng bawat uri ng ibon at hayop. sa kakaniyaan. Nang bigyan sila ng kanyang ama, kinuha niya ang mga ito, na may isang gintong singsing, isang gintong spindle, at isang gintong reel, at tumakbo mula sa kastilyo sa gabi bago ang kasal.

Tumakbo siya ng malayo sa ibang kakaniyaan, at natulog sa isang malaking kagubatan doon, ngunit natagpuan siya ng batang kaniya ng lugar na iyon at ng kanyang mga aso habang siya ay nangangaso. Hiniling niya sa kaniya na maawa sa kanya at tumanggap ng isang lugar sa kusina, kung saan siya nagtatrabaho, at dahil hindi siya nagbigay ng pangalan, tinawag siyang "Lahat-ng-Uri-ng-Balahibo."

Nang humawak ng bola ang kaniya, sumilip siya at pinuntahan ito sa kanyang gintong damit. Kinaumagahan, inihanda siya ng kusinero na gumawa ng sopas para sa kaniya, at inilagay niya rito ang kanyang gintong singsing. Natagpuan ito ng kaniya at tinanong ang kusinero at pagkatapos ay Lahat-ng-Uri-ng-Balahibo, ngunit wala siyang isiniwalat. Sa susunod na bola, nagbihis siya ng kanyang pilak na damit at inilagay ang gintong suliran sa sopas, at walang matuklasan muli ang kaniya.

Ang pangatlong bola, nagsuot siya ng star dress, at isinuot ng kaniya ang isang gintong singsing sa kanyang daliri nang hindi niya ito napansin at iniutos na ang huling sayaw ay mas mahaba kaysa karaniwan. Hindi niya nagawang makalayo sa oras upang magbago; nagawa lang niyang ihagis ang kanyang balahibo sa kanyang damit bago siya magluto ng sopas. Nang tanungin siya ng kaniya, hinawakan niya ang kanyang kamay, nakita ang singsing, at nang sinubukan niyang alisin ito, nadulas ang kanyang manta, na nagpapakita ng damit ng mga bituin. Hinubad ng kaniya ang manta, inihayag siya, at nagpakasal sila.

 Mga sanggunian