Kirtan

Ang Kirtan (; ) ay isang salitang Sanskrita na nangangahulugang "pagsasalaysay, pagbigkas, pagsasabi, paglalarawan" ng isang ideya o kuwento,MacDonell, A. A. (2004). A practical Sanskrit Dictionary. Delhi: Motilal Banarsidass, pages 15, 382-383 partikular sa mga relihiyong Indiyano. Tumutukoy din ito sa isang genre ng mga sining sa pagtatanghal ng relihiyon, na nagsasaad ng isang musikal na anyo ng pagsasalaysay o ibinahaging pagbigkas, partikular na ng mga espiritwal o relihiyosong ideya, na katutubong sa subkontinente ng India.

Nag-ugat sa tradisyon ng Vedic anukirtana, ang kirtan ay isang tawag-at-tugon na estilo na kanta o chant, na itinakda sa musika, kung saan maraming mang-aawit ang binibigkas o inilalarawan ang isang alamat, o nagpapahayag ng mapagmahal na debosyon sa isang diyos, o tinatalakay ang mga espiritwal na ideya. Maaaring kabilang dito ang pagsasayaw o direktang pagpapahayag ng bhavas (kalagayang pang-emosyon) ng mang-aawit. Maraming mga pagtatanghal ng kirtan ang nakaayos upang maakit ang mga manonood kung saan sila ay inuulit ang awit,Sara Brown (2012), Every Word Is a Song, Every Step Is a Dance, PhD Thesis, Florida State University (Advisor: Michael Bakan), pages 25-26, 87-88, 277 o tumugon sa tawag ng mang-aawit.

Ang isang taong gumaganap ng kirtan ay kilala bilang isang kirtankara (o kirtankar ). Kasama sa pagtatanghal ng Kirtan ang saliw ng mga instrumentong pangmusika na sikat sa rehiyon, gaya ng harmonium, ang veena o ektara (mga anyo ng mga instrumentong kuwerdas), ang tabla (mga tambol na may isang panig), ang mrdanga o pakhawaj (tambol na may dalawang panig), plawta (mga anyo ng mga instrumentong woodwind), at karatalas o talas (mga cymbal). Ito ay isang pangunahing kasanayan sa Hinduismo, debosyonalismong Vaisnava, Sikhismo, ang mga tradisyon ng Sant at ilang anyo ng Budismo, pati na rin ang iba pang mga relihiyosong grupo. Minsan sinasamahan si Kirtan ng pagkukuwento at pag-arte. Ang mga teksto ay karaniwang sumasaklaw sa mga paksang relihiyoso, mitolohiya o panlipunan.

 Etimolohiya at katawagan 
Ang Kirtan () ay may mga ugat ng Vedikong ito ay "nagsasabi, nagsasalaysay, naglalarawan, nagsasalaysay, nag-uulat". Ang termino ay matatagpuan bilang Anukirtan (o Anukrti, Anukarana, literal na isang "muling pagsasabi") sa konteksto ng Yajna, kung saan ang mga pagbigkas ng pangkat ng estilo ng diyalogo at tanong-sagot na mga himnong bugtong ay bahagi ng ritwal o dramatikong pagdiriwang. pagganap. Halimbawa, ang mga talatang Sanskrito sa kabanata 13.2 ng Shatapatha Brahmana (~800–700 BCE), ay isinulat sa anyo ng isang dulang bugtong sa pagitan ng dalawang aktor.ML Varadpande (1990), History of Indian Theatre, Volume 1, Abhinav, , page 48

 Mga sanggunian