Monte Urano

Ang Monte Urano ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Fermo sa rehiyon ng Marche ng Italya, na matatagpuan mga  timog ng Ancona at mga  hilaga ng Fermo.

Ang Monte Urano ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Fermo, Montegranaro, Sant'Elpidio a Mare, at Torre San Patrizio.

 Kasaysayan 
Ang munisipal na lugar ay pinaninirahan na mula pa noong panahon ng mga Romano habang ang kasalukuyang bayan ay unang lumitaw sa mga opisyal na dokumento mula noong ika-11 siglo AD. Sa una ay kasama sa Dukado of Fermo, nakakuha ito ng awtonomiya ng munisipyo sa pagitan ng 1055 at 1226, at pagkatapos ay kusang sumuko sa mga sinaunang panginoon. Ang pagkakaroon ng nakapipinsalang sako ng mga naninirahan sa Sant'Elpidio a Mare, ito ay itinayo muli ni Francesco Sforza noong 1445. Pagkatapos ay sinundan nito ang kapalaran ng lahat ng mga teritoryong kasama sa ispero ng impluwensiya ng Fermo: ipinasa noong ika-labing-anim na siglo sa mga Estado ng Simbahan, nanatili ito doon hanggang sa pag-iisa ng Italya, maliban sa panaklong ng pamahalaang Napoleoniko. Ang toponimo ay isang tambalan ng terminong "Monte" at isang predial formation mula sa Latin URIA staff, na may adjectival hulapi na ANUS; iminumungkahi ng iba pang mga interpretasyon, na binabasa ang pangalan bilang Monturano, isang sanggunian sa Turan, ang Venus ng mga Etrusko, o sa Latin na TAURUS, "toro". Sa medyebal na kastilyo (ika-13-14 na siglo) nananatili ang nakapalibot na mga pader, isang toreng pandepensa na may poligonong base at dalawang quadrangular na balwarte. Papasok ka sa sentrong pangkasaysayan sa pamamagitan ng arko na napapalibutan ng tore ng orasan o sa pamamagitan ng pagtawid sa pinto na kilala bilang Baluardo, na may matulis na arko. Kabilang sa mga relihiyosong monumento, ang Romanikong simbahan ng Santa Maria Apparente - mula noong ikalabinlimang siglo, na may portada ng ikalabinpitong siglo at kalahating bilog na abside na pinalamutian ng mga natatanging nakabitin na arko - at ang neoklasikong simbahan ng San Michele Arcangelo, na idinisenyo at natapos noong ikalabinsiyam na siglo ng arkitekto Carducci at Sacconi, naglalaman ito ng isang pang-labingwalong siglo na kahoy na krusipiho, isang pilak na prusisyon na krus mula noong ika-labing-anim na siglo pati na rin ang isang Madonna del Rosario na ipininta ni Luigi Fontana.

 Ekonomiya 
Ang Monte Urano ay isang sentro ng produksiyon ng sapatos, mula sa sapatos ng lalaki, babae, hanggang sa mga bata, at samakatuwid ito ang lugar ng maraming pabrika ng sapatos.

 Mga sanggunian 

 Mga panlabas na link 

 Opisyal na website