Kamote cue

Ang kamote cue, kamote que, o, sa mas mahigpit na baybay-Tagalog, kamotekyu ay isang popular at matagal nang kinikilalang pagkaing-kalye sa Pilipinas, na ginagawa sa pamamagitan ng pagpaprito ng hiniwang kamote at pagbabalot nito sa makapal na karamelisadong asukal na pula bago ituhog sa patpat na kawayan. Madaling matagpuan sa tabi ng mga palengke, paaralan, terminal, at mga kanto ng lungsod o lalawigan, itinuturing itong isa sa mga pinakapamantayang meryenda ng bansa na abot-kaya, nakabubusog, at malalim na kaugnay ng pang-araw-araw na buhay ng mga Pilipino. Higit pa sa pagiging simpleng pagkaing-kalye, kinakatawan ng kamote cue ang mahabang kasaysayan ng pagkaing-lansangan, agrikultura, at pagkamalikhain sa lutuing Pilipino.

 Etimolohiya 
Nagmula ang pangalan ng kamote cue sa dalawang salita: kamote, ang pananim na lamang-lupa, at ang pinaikling cue na hinango mula sa "barbecue." Bagaman hindi naman ito iniihaw, napanatili ang katawagan dahil sa pagkakahawig ng presentasyon nito sa ihaw-ihaw o barbecue na madalas nakatusok sa patpat. Sinasabi naman na ang que sa kamote que ay bunga ng Kastilang pinagmulan na tumutukoy sa karamelisadong asukal. Sa kontekstong Pilipino, hindi tumutukoy ang salitang cue o que sa paraan ng pagluluto, kundi sa paraan ng paghahain sa tuhog, na naging palatandaan ng maraming pagkaing kalye.

 Paglalarawan 
Ang kamote cue ay kadalasang inihahanda gamit ang kahel o mapupulang uri ng kamote na mas matamis at mas may laman. Hinihiwa ang mga ito nang makakapal upang mapanatili ang lambot sa loob kahit matapos iprito. Kapag naabot na ng mantika ang wastong init, inihuhulog ang mga hiwa at pinipritong bahagya bago sabayan ng asukal na pula. Unti-unting natutunaw ang asukal at bumabalot sa kamote hanggang maging makapal, malapot, at kulay-amber o dilaw-kahel na nabalot na karamelo. Sa paglamig, bahagyang tumitigas ang asukal at nagbibigay ng kaunting langutngot sa bawat kagat, habang nananatiling malambot at makremang matamis ang laman sa loob. Pagkatapos maluto, tinutusok ang dalawa o tatlong piraso sa patpat at agad na ibinebenta habang mainit-init pa.thumbnail|Kamotekyu
 Kasaysayan 
Malapit ang kasaysayan ng kamote cue sa mas malawak na kasaysayan ng agrikultura at pagkaing-kalsada sa Pilipinas. Matagal nang ginagamit ang kamote sa maraming rehiyon sa bansa dahil sa kakayahan nitong tumubo kahit sa mahihirap na lupa, mainit na klima, at limitadong irigasyon. Dahil dito, naging bahagi ito ng nakasanayang pagkain ng mga Pilipino kahit bago pa dumating ang mga dayuhang impluwensiya. Bagaman mahalaga sa kasaysayan, hindi malinaw kung kailan eksaktong lumitaw bilang pagkaing-kalye ang kamote cue.

Sa panahon ng kolonisasyon ng Espanya mula ika-16 hanggang ika-19 na dantaon, lalong lumaganap ang paggamit ng asukal sa lutuing Pilipino. Bunsod ng malawakang pagtatanim ng tubo, naging mas mura at mas madaling mahanap ang asukal, kaya't sumibol ang iba't ibang uri ng matatamis na meryenda. Sa panahong iyon, umunlad din ang mga pagmamaraan ng pag-karamelisa, isang prosesong ipinakilala at hinubog ng impluwensiyang Europeo. Sa paglipas ng mga dekada, dumami ang karnamelisadong meryenda tulad ng banana cue, turon, at kamote cue, na naging karaniwang paninda ng mga naglalako sa kalsada.

Noong ika-20 dantaon, lalo pang umigting ang presensya ng kamote cue sa urbanisasyon. Kasabay ng pagdami ng mag-aaral, manggagawa, at mga naglalakbay, naging praktikal na pagkain itong madaling mabili, mabilis kainin, at hindi nangangailangan ng kubyertos. 

 Mga sanggunian 

Kategorya:Lutuing Pilipino
Kategorya:Panghimagas ng Pilipinas