Rajah Sulayman

Si Rajah Sulayman, na minsang tinutukoy bilang Sulayman III (d. 1590s), ay isang Rajahmuda ng Kaharian ng Luzon noong ika-16 na siglo at pamangkin ni Haring Aki ng Luzon. Siya ang kumander ng mga pwersang Luzonian sa Labanan sa Maynila noong 1570 laban sa mga pwersang Espanyol.

Ang kanyang palasyo ay nasa loob ng pinatibay na lungsod ng Maynila. Si Sulayman – kasama ang kanyang tiyuhin na si Haring Ache at Lakandula, na namuno sa katabing kaharian o pamunuan ng Tondo – ay isa sa tatlong pinuno na humarap sa mga Espanyol sa Labanan sa Maynila noong 1570. Inilarawan siya ng mga Espanyol bilang ang pinaka-agresibo dahil sa kanyang kabataan na may kaugnayan sa iba pang dalawang pinuno.Ang inampon na anak ni Sulayman, na bininyagan si Agustin de Legaspi sa pagbabalik-loob sa Kristiyanismo, ay ipinroklama bilang soberanong pinuno ng Tondo sa pagkamatay ni Lakandula. Siya kasama ang karamihan sa mga anak ni Lakandula at karamihan sa iba pang mga inampon na anak ni Sulayman ay pinatay ng mga Espanyol matapos masangkot sa isang kapulungan upang ibagsak ang pamamahala ng mga Espanyol sa Maynila. Ang pagbitay na ito ay nakatulong sa Spanish East Indies na patibayin ang pamamahala nito sa mga bahagi ng Luzon.

 Mga Pangalan 
Nakasaad sa mga dokumentong Espanyol na tinawag siya ng mga nasasakupan ni Sulayman na Raja Mura o Raja Muda, "Young Raja", isang pagtukoy sa katotohanan na siya ay pamangkin at tagapagmana ni Raja Matanda. Tinawag din siya ng mga Kastila na "Raja Solimano el Mow"  kaya madalas ding binabaybay ang kanyang pangalan bilang Solimán dahil sa impluwensyang Espanyol.

 Mga Ninuno 
Ayon sa talaangkanan na iminungkahi ni Mariano A. Henson noong 1955 at iginiit ni Majul noong 1973. Si Sulayman ang ika-14Raja ng Maynila mula nang ito ay itinatag bilang isang Muslim na pamunuan noong 1258 ni Rajah Ahmad nang talunin niya ang Majapahit suzerain, Rajah Avirjirkaya.

 Pagsalakay ng mga Espanyol sa Maynila (1570–1571) 

Si Rajah Sulayman ang pinuno ng Maynila kasama si Rajah Matanda nang mangyari ang pagsalakay sa Legazpi. Naimpluwensyahan na ang Maynila ng mga karatig na kaharian sa Timog Silangang Asya. Ang lugar ay isa nang entrepot ng kalakalan mula sa Tsina, Siam at iba pang mga lugar.

Ang Espanyol na explorer na si Miguel López de Legazpi, na naghahanap ng angkop na lugar upang maitatag ang kanyang kabisera pagkatapos lumipat mula Cebu patungong Panay dahil sa pag-angkin ng Portuges sa kapuluan, ay nagpadala kina Martín de Goiti at Juan de Salcedo sa isang ekspedisyon pahilaga patungong Luzon nang marinig ang isang maunlad na kaharian doon.

Si Goiti ay nakaangkla sa Kabite at itinatag ang kanyang awtoridad sa pamamagitan ng pagpapadala ng "mensahe ng pagkakaibigan" sa mga estadong nakapalibot sa Ilog Pasig. Si Sulayman, na binigyan ng awtoridad sa mga pamayanang ito ng tumatandang Rajah Matanda, ay handang tanggapin ang "pagkakaibigan" mula sa mga Kastila. Gayunpaman, tumanggi siyang isuko ang kanyang soberanya, at walang pagpipilian kundi ang makipagdigma laban sa mga kahilingan ng mga bagong dating. Bilang resulta, sinalakay ni Goíti at ng kanyang hukbo ang mga kaharian noong Hunyo 1570, sinira at sinunog ang dakilang lungsod bago bumalik sa Panay.

 Si Tarik Sulayman at ang Labanan sa Bangkusay (1571) 
Mayroong ilang kontrobersya tungkol sa pagkakakilanlan ng pinuno ng mga Macabebe na nagpasimula ng Labanan sa Bangkusay noong 1571. Ang pinunong iyon ay tinutukoy ng mga mananalaysay na Pilipino bilang si Tarik Sulayman. Sa ilang mga bersyon ng Labanan sa Bangkusay, si Tarik Sulayman ng Macabebe at Sulayman III ng Maynila ay iisang tao, habang ang iba naman ay iginigiit na sila ay magkahiwalay na mga indibidwal.

Hindi pinangalanan ng mga dokumentong Espanyol ang pinuno ng Macabebe Revolt, ngunit naitala na siya ay namatay sa Bangkusay, na nagresulta sa isang pag-urong ng Macabebe at tagumpay ng Espanyol. Si Sulayman III, sa kabilang banda, ay malinaw na naitala bilang nakikilahok sa Pag-aalsa ng 1574, at sa gayon ay hindi maaaring ang hindi pinangalanang pigura na namatay noong 1571 sa Bangkusay.

 Ang ''Pag-aalsa ni Sulayman'' 
Nang mamatay si López de Legazpi noong 1572, ang kanyang kahalili, si Gobernador-Heneral Guido de Lavezaris, ay hindi pinarangalan ang kanilang mga kasunduan sa Sulayman at Lakandula. Kinopya niya ang mga ari-arian ng parehong mga hari at hinayaan ang mga pang-aapi ng Kastila.

Bilang tugon, si Sulayman at Lakandula ay humantong sa isang pag-aalsa sa mga nayon ng Navotas noong 1574, na sinasamantala ang pagkalito na dulot ng mga pag-atake ng mga piratang Tsino na si Limahong. Ito ay madalas na tinutukoy bilang "Pag-aaklas sa Maynila ng taong 1574" ngunit kung minsan ay tinutukoy bilang ang "Pag-aaklas ni Sulayman" at ang "Pag-aaklas ni Lakandula". Dahil ito ay nagsasangkot ng mga pwersa ng dagat, ang Pag-aaklas ni Sulayman ay kilala rin bilang ang "Unang Labanan ng Manila Bay".

Si Friar Gerónimo Marín at Juan de Salcedo ay hiniling na magpatuloy sa mga pakikipag-usap sa mga kaharian. Ang Lakandula at si Sulayman ay sumang-ayon sa kasunduan sa kapayapaan ng Salcedo at isang alyansa ang nabuo sa pagitan ng dalawang grupo.

 Sanggunian 

Kategorya:Mga Tagalog
Kategorya:Mga Muslim
Kategorya:Mga Pilipinong Muslim
Kategorya:Ipinanganak noong 1558
Kategorya:Namatay noong 1575
Kategorya:Kasaysayan ng Pilipinas (900–1565)