ชังมาดัง

ชังมาดัง (; ; ) คือตลาดท้องถิ่น ตลาดเกษตรกร ตลาดมืด และบะซาร์ในประเทศเกาหลีเหนือ นับตั้งแต่ทุพภิกขภัยในเกาหลีเหนือในทศวรรษ 1990 ตลาดเหล่านี้ได้ก่อตัวขึ้นเป็นเศรษฐกิจนอกระบบขนาดใหญ่ และรัฐบาลเริ่มมีท่าทีผ่อนปรนต่อตลาดเหล่านี้มากขึ้น อย่างไรก็ตาม เหล่าพ่อค้าแม่ค้ายังคงเผชิญกับการควบคุมอย่างเข้มงวด ชาวเกาหลีเหนือส่วนใหญ่กลายเป็นผู้ที่ต้องพึ่งพาชังมาดังเพื่อการอยู่รอด

รัฐบาลเกาหลีเหนือได้พยายามควบคุมการเติบโตของเศรษฐกิจตลาดในประเทศเกาหลีเหนือโดยใช้หลากหลายวิธีการ บางวิธี เช่น การควบคุมอายุของผู้ค้า ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางสังคม เช่น การทำให้ผู้หญิงต้องรับผิดชอบในการหาเงินเลี้ยงครอบครัวมากขึ้น 

มีการคาดการณ์เกี่ยวกับบทบาทที่เป็นไปได้ของตลาดมืดในการปฏิรูปรัฐบาลและเศรษฐกิจของเกาหลีเหนือ ดังเช่นที่เคยเกิดขึ้นในประเทศจีน

ใน ค.ศ. 2019 ทางการดำเนินการเพื่อยับยั้งกิจกรรมทางเศรษฐกิจส่วนบุคคล ตามมาด้วยการปราบปรามที่รุนแรงยิ่งขึ้นใน ค.ศ. 2021 ส่งผลให้ตลาดต่าง ๆ เกิดการถดถอย

ภูมิหลัง


ประเทศเกาหลีเหนือสถาปนาระบบสวัสดิการสังคมนิยมขึ้นใน ค.ศ. 1948 พร้อมกับการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี ระบบนี้โอนปัจจัยการผลิตเป็นของรัฐและประชากรจะได้รับสินค้า อาหาร และสิ่งจำเป็นอื่น ๆ ผ่านระบบการกระจายของรัฐ สืบเนื่องจากทุพภิกขภัยในช่วง ค.ศ. 1994–1998 หรือที่รู้จักในชื่อการเดินทัพอันแสนตรากตรำ (Arduous March) หรือ การเดินทัพแห่งความทุกข์ยาก (March of Suffering) การจัดสรรส่วนแบ่งปันส่วนได้ลดลงอย่างรุนแรงLankov, Andrei (January, 2016). "The Resurgence of Market Economy in North Korea". Carnegie Endowment. Retrieved 2022. พลเมืองจึงถูกบังคับให้จัดหาอาหารและสิ่งจำเป็นอื่น ๆ ผ่านวิธีการที่แตกต่างออกไป พลเมืองเกาหลีเหนือทำนาบนพื้นที่ซึ่งรัฐบาลถือว่า "ไม่สามารถใช้ประโยชน์เพื่อเกษตรกรรมได้" หรือแม้แต่ทำสวนครัวขนาดเล็กเพื่อเลี้ยงดูครอบครัวของตน ไร่เอกชนที่ผิดกฎหมายเหล่านี้สามารถผลิตผลผลิตพืชพรรณได้มากกว่าโครงการเกษตรกรรมของรัฐ เกษตรกรขายสินค้าส่วนเกินหรือใช้วิธีการแลกเปลี่ยนสินค้าเพื่อสิ่งจำเป็นอื่น ๆKoen, Vincent and Jinwoan Beom ( 25 November 2020). " North Korea: The Last Transition Economy?" Organization for Economic Co-operation and Development. Retrieved 2022. 2022https://www.oecd.org/officialdocuments/publicdisplaydocumentpdf/?cote=ECO/WKP%282020%2915&docLanguage=En.

หลังระบบการกระจายของรัฐในเกาหลีเหนือล่มสลาย รัฐบาลเกาหลีเหนือจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมผ่อนปรนให้มีตลาดเอกชน โดยในระยะแรกมีการจำหน่ายสินค้าจำเป็น ข้าว และพืชผัก ตลาดเอกชนมีวิวัฒนาการมาจากชุมชนท้องถิ่นซึ่งรวมถึงองค์กรต่าง ๆ สถานที่ทำงาน ญาติพี่น้อง และเพื่อนบ้าน ที่ช่วยให้ผู้คนมีชีวิตรอดในช่วงทุพภิกขภัย ข้อตกลงการช่วยเหลือซึ่งกันและกันเหล่านี้จำนวนมากยุติลงในเวลาต่อมาเมื่อตลาดมีการพัฒนาขึ้น

สิ่งที่แตกต่างจากในเมืองคือประชาชนใช้วิธีการแลกเปลี่ยนสินค้าแทนการใช้เงินตราในการซื้อขาย

ประเทศจีนมีอิทธิพลครอบคลุมทั้งเศรษฐกิจในระบบและนอกระบบในเกาหลีเหนือ ประชาชนบางส่วนได้รับเงินทุนเริ่มต้นจากญาติในประเทศจีน ซึ่งญาติเหล่านี้หลายคนยังกลายมาเป็นหุ้นส่วนและที่ปรึกษาทางธุรกิจ

ภาพรวม

ในฐานะแหล่งรายได้

ข้อมูลเมื่อ ค.ศ. 2008 มีประมาณการว่าร้อยละ 70 ของครัวเรือนที่อาศัยอยู่ในเมืองมีส่วนร่วมในงานหัตถกรรม การค้า หรือบริการขนส่งที่เกี่ยวข้องกับการค้า เมื่อปราศจากระบบปันส่วนอาหารที่ใช้งานได้ ประชาชนจึงจำต้องพึ่งพาตลาดท้องถิ่นเพื่อหาเงินและเพื่อความอยู่รอด ในขณะที่เงินเดือนจริงรายเดือนอยู่ที่สองดอลลาร์สหรัฐ แต่ชาวเกาหลีเหนือโดยเฉลี่ยมีรายได้รวมประมาณ 15 ดอลลาร์ต่อเดือนใน ค.ศ. 2011 อย่างไรก็ตาม ผู้ดำเนินธุรกิจตลาดมืดที่ประสบความสำเร็จและเรื่องราวความสำเร็จในรูปแบบทุนนิยมจริงนั้นพบได้ยาก แม้จะมีอดีตแรงงานและเกษตรกรจำนวนน้อยที่กลายเป็นผู้ร่ำรวยมากด้วยรายได้หลายร้อยหรือหลายพันดอลลาร์ต่อเดือน รายได้ระหว่างครึ่งหนึ่งถึงสามในสี่ของประชาชนชาวเกาหลีเหนือมาจากกิจกรรมต่าง ๆ ในตลาด อย่างไรก็ตาม การปราบปรามโดยรัฐบาลนำไปสู่ความไม่สม่ำเสมอในการดำเนินธุรกิจและการติดสินบน

การศึกษาประจำปีในกลุ่มผู้แปรพักตร์ที่จัดทำโดยสถาบันวิจัยเพื่อสันติภาพและการรวมชาติ มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล เปิดเผยว่า (แม้การศึกษาอาจไม่ได้เป็นตัวแทนของประชากรทั้งหมด) มีผู้แปรพักตร์เพียงเล็กน้อยกว่าครึ่งหนึ่งที่ได้รับเงินจากรัฐเกาหลีเหนือ นอกจากนี้ยังพบการเติบโตอย่างมีนัยสำคัญของจำนวนผู้ที่ประกอบกิจกรรมทางธุรกิจเอกชนและการติดสินบนที่เกี่ยวข้อง

การศึกษาที่จัดทำโดยศูนย์ยุทธศาสตร์และนานาชาติศึกษา (CSIS) พบว่ามีตลาดที่ได้รับอนุมัติอย่างเป็นทางการอย่างน้อย 436 แห่งทั่วประเทศใน ค.ศ. 2018 ตลาดเหล่านี้สร้างรายได้จากการเก็บภาษีและค่าเช่าประมาณ 56.8 ล้านดอลลาร์ต่อปีและกลายเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของประเทศมากกว่าที่รัฐบาลต้องการจะยอมรับ ในความเป็นจริง รัฐบาลมักโฆษณาชวนเชื่อต่อต้านการแปรรูปธุรกิจเป็นของเอกชนและโอ้อวดเรื่องการพึ่งพาตนเองของตนเอง

อันเดรย์ ลันคอฟ ศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยกุกมิน รายงานว่าพ่อค้าแม่ค้าในชังมาดังบางราย นอกเหนือจากชนชั้นนำและผู้มีรายได้เป็นเงินตราต่างประเทศ ได้จ่ายเงินเพื่อการศึกษาเอกชนให้กับบุตรหลานของตน วิชาดนตรี คอมพิวเตอร์ และภาษาต่างประเทศเป็นหลักสูตรที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในบรรดาหลักสูตรเอกชน ในเกาหลีเหนือ ระบบซ็องบุนควบคุมการเข้าถึงการศึกษาของรัฐอย่างเข้มงวด และผู้ที่มีภูมิหลังทางสังคมระดับล่างมักประสบความยากลำบากในการเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัย เช่น มหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็อง อย่างไรก็ตาม อันเดรย์ ลันคอฟได้แสดงความยินดีต่อการปราบปรามการศึกษาเอกชนโดยเจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือ แม้จะมีความกังวลเกี่ยวกับปัญหาการทุจริตและการแข่งขันในการศึกษาของรัฐในเกาหลีเหนือ

ใน ค.ศ. 2017 สถาบันเกาหลีเพื่อการรวมชาติ (KINU) ประมาณการว่ามีตลาดที่รัฐบาลอนุมัติ 440 แห่งซึ่งมีการจ้างงานประมาณ 1.1 ล้านคน การสำรวจต่อมาโดย AccessDPRK ซึ่งเสร็จสิ้นใน ค.ศ. 2022 พบว่ามีตลาดอย่างน้อย 477 แห่งในประเทศ โดยมีการก่อสร้างตลาดใหม่ 39 แห่งนับตั้งแต่ ค.ศ. 2011 อย่างไรก็ตาม การขยายพื้นที่แผงลอยของผู้ค้านั้นลดลงจากพื้นที่เพิ่มเติม 23,000 ตารางเมตรใน ค.ศ. 2019 เหลือเพียง 630 ตารางเมตรใน ค.ศ. 2021 ซึ่งสะท้อนถึงผลกระทบของภาวะการระบาดทั่วของโควิด-19 ต่อเศรษฐกิจของประเทศ

ความมั่นคงทางอาหาร

เกาหลีเหนือประสบทุพภิพขภัยตั้งแต่ ค.ศ. 1994 ถึง 1999 ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิตระหว่างสองถึงสามล้านคนจากการขาดแคลนอาหารและโรคอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับความหิวโหย

พ่อค้าลักลอบนำเข้าอาหารจากประเทศจีนข้ามพรมแดนมายังเกาหลีเหนือเพื่อจำหน่าย

โดยปกติพืชพรรณจะมีราคาถูกที่สุดทันทีหลังฤดูเก็บเกี่ยว นอกเหนือจากการเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาลตามปกติของราคาพืชพรรณแล้ว ภัยแล้งในเกาหลีเหนืออาจเป็นสาเหตุให้ราคาอาหารสูงขึ้นอย่างรุนแรง และบั่นทอนความสามารถของประชาชนในการรักษาโภชนาการและอาหารที่สมดุล ใน ค.ศ. 2015 ภัยแล้งทำให้ราคามันฝรั่งเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่าเทียบกับช่วงเวลาเดียวกันใน ค.ศ. 2014 ข่าวลือเกี่ยวกับผลผลิตมันฝรั่งที่ตกต่ำยังเป็นสาเหตุให้ราคาสูงขึ้นด้วย

ชาวเกาหลีเหนือที่ประกอบธุรกิจในครัวเรือนประเภทต่าง ๆ ยังทำการเพาะปลูกในที่ดินส่วนตัว ชาวเกาหลีเหนือที่ยากจนที่สุดซึ่งไม่มีความสามารถในการตั้งแผงขายอาหารมักดำรงชีวิตผ่านเกษตรกรรมเพื่อการยังชีพ ผลผลิตอาหารจำนวนมากของเกาหลีเหนือผลิตขึ้นอย่างผิดกฎหมายและเป็นการส่วนตัวบนที่ดินผืนเล็กที่เรียกว่าโซโทจี (sotoji)

สินค้าและบริการที่นำเสนอ

แม้ว่าสภาพความเป็นอยู่ในเกาหลีเหนือจะไม่ได้ปรับปรุงขึ้นมากนัก แต่กิจกรรมในตลาดและประเภทของสินค้ากลับเพิ่มมากขึ้น รวมถึงคุณภาพของสินค้าก็เพิ่มขึ้นด้วย

ใน ค.ศ. 2008 สินค้าที่ได้รับความนิยมหรือเป็นที่ต้องการมากที่สุดที่วางขายในตลาด ได้แก่ อาหารริมทาง แบตเตอรี่รถยนต์ หม้อหุงข้าวไฟฟ้า เครื่องโกนหนวดไฟฟ้า รองเท้าคัทชู เครื่องสำอาง เครื่องเล่นดีวีดี จักรยานยนต์ และวัสดุปูพื้นไวนิล ป้ายยี่ห้อสินค้าจำนวนมากที่วางขายเป็นของปลอมและทำเลียนแบบว่าเป็นสินค้าที่ผลิตในเกาหลีใต้

กัญชาอาจถูกกฎหมายหรือไม่ก็ได้ในเกาหลีเหนือ มีรายงานว่ามีการขายกัญชาในตลาดราซ็อน

แผงขายปศุสัตว์เป็นสิ่งที่เพิ่มเข้ามาเมื่อไม่นานมานี้ โดยตลาดในเมืองใหญ่ ๆ ได้ถูกเปลี่ยนสภาพให้เป็นตลาดสินค้าเกษตร

การให้กู้ยืมและการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศได้ปรากฏขึ้นพร้อมกับการเติบโตของตลาด เนื่องจากธนาคารในเกาหลีเหนือไม่ได้ทำหน้าที่จริงตามบทบาทนอกจากเพียงชื่อ แผงลอยในตลาดจึงถูกใช้เป็นช่องทางหลักสำหรับการทำธุรกรรมทางธนาคาร ประชาชนจำนวนมากใช้เงินตราต่างประเทศสำหรับการออมและผู้ที่ขายสินค้าที่มีมูลค่าสูงมักใช้เงินหยวนจีน การกู้ยืมเงินเพื่อซื้อสินค้าราคาแพง เช่น จักรยาน ได้กลายเป็นเรื่องปกติมากขึ้น

แม้แต่บริการทางการแพทย์เอกชนก็ปรากฏขึ้นในตลาด โดยมีแพทย์เกษียณอายุมาให้บริการ และยังมีผู้ฝึกหัดการแพทย์แผนเกาหลีโบราณที่ฝึกฝนด้วยตนเองปรากฏตัวอยู่ด้วย แพทย์จะคิดค่าบริการประมาณ 10 ดอลลาร์สำหรับการวินิจฉัย และแพทย์บางคนรับเขียนใบสั่งยาให้ประชาชน แพทย์เหล่านี้จำนวนมากไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยค่าจ้างปกติ บริการทางการแพทย์ในตลาดมืดมีมาตั้งแต่ระบบการดูแลสุขภาพฟรีล่มสลายในทศวรรษ 1990 เจ้าหน้าที่บางคนเองก็ถูกบังคับให้รับความช่วยเหลือจากแพทย์กลุ่มเดียวกับที่พวกเขาควรจะเข้าไปปราบปราม

บทบาทต่อการปฏิรูปที่เป็นไปได้

มีรายงานว่าผู้แปรพักตร์รายหนึ่งได้แสดงความประหลาดใจต่อความคล้ายกันระหว่างตลาดในเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ แทนที่จะเป็นความแตกต่าง

บางส่วนได้กล่าวถึงรุ่นชังมาดัง (Jangmadang Generation) เมื่ออ้างถึงผู้ที่เกิดในทศวรรษ 1980 ถึง 1990

มีการคาดการณ์ว่าคิม จ็อง-อึนต้องการให้ระบบตลาดเสรีมากกว่ายุคคิม จ็อง-อิล อย่างไรก็ตาม เมื่อการค้าในตลาดเพิ่มมากขึ้น การสนับสนุนคิม จ็อง-อึนในหมู่ประชาชนกลับไม่ได้ลดลงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งทำให้เกิดข้อสงสัยต่อข้อสันนิษฐานที่ว่าการปฏิรูปตลาดจะทำให้การสนับสนุนระบอบเสื่อมถอยลง

การเข้าถึงข้อมูลภายนอก
จากการรุ่งเรืองของชังมาดัง การค้าสินค้าต่างประเทศในเกาหลีเหนือจึงเพิ่มขึ้นอย่างมาก ส่งผลให้สื่อต่างชาติสามารถเข้าถึงได้ง่ายกว่าในช่วงหลายปีก่อนเกิดทุพภิกขภีย ดีวีดีและหน่วยความจำพกพาที่บรรจุภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์เกาหลีใต้ได้กลายเป็นสิ่งพบเห็นได้ทั่วไป เช่นเดียวกับวิทยุที่สามารถรับสัญญาณจากสถานีจีนได้

สินค้าเหล่านี้กลายเป็นช่องทางใหม่ให้ข้อมูลจากภายนอกเข้าถึงชาวเกาหลีเหนือ ชัง จิน-ซ็อง อดีตเจ้าหน้าที่รัฐบาลเกาหลีเหนือเชื่อว่าการที่ข้อมูลดังกล่าวมีอยู่อย่างต่อเนื่องในชังมาดังอาจมีบทบาทสำคัญในการปฏิรูปหรือการล่มสลายของระบอบคิม

การปราบปรามและควบคุมโดยรัฐบาลเกาหลีเหนือ
ประชาชนบางส่วนเลือกขายสินค้าในตรอกซอกซอยใกล้พื้นที่ตลาดจริงเพื่อเลี่ยงการคุกคามและการกรรโชกทรัพย์โดยเจ้าหน้าที่จากกระทรวงความมั่นคงสังคม พ่อค้าแม่ค้าเหล่านี้ถูกเรียกว่า "พ่อค้าเห็บ" ในเกาหลีเหนือ เนื่องจากมีการขยายตัวอย่างรวดเร็ว และในบางครั้งยังถูกเรียกว่า "พ่อค้าตั๊กแตน"

ราว ค.ศ. 2007 ทางการพยายามเข้าควบคุมการขายวัสดุปูพื้นพลาสติกที่ผลิตจากจีน ซึ่งได้รับความนิยมและทำกำไรได้มากตามมาตรฐานการครองชีพที่สูงขึ้น โดยออกคำสั่งให้จำหน่ายได้เฉพาะในร้านค้าของรัฐเท่านั้น นอกจากนี้ ทางการยังพยายามควบคุมรถบัสและรถบรรทุกส่วนบุคคลที่มีน้ำหนักเกินพิกัด 8 ตัน และพยายามลงทะเบียนผู้ฝ่าฝืนให้เป็นพนักงานของรัฐพร้อมประกาศให้ยานพาหนะเหล่านั้นเป็นทรัพย์สินของรัฐ ธุรกิจค้าส่งด้วยรถบรรทุกนี้เป็นที่รู้จักในชื่อชาพันจังซา (Chapan-Jangsa) ในเกาหลีเหนือ กิจกรรมทางเศรษฐกิจทั้งสองนี้ถือเป็นหนึ่งในสามธุรกิจที่ทำกำไรได้มากที่สุดนอกเหนือจากการขายเมทแอมเฟตามีน

ใน ค.ศ. 2013 มีการเริ่มใช้ระบบผู้ค้าที่อ้างอิงตามอัตลักษณ์เพื่อป้องกันไม่ให้ประชาชนเลี่ยงค่าเช่าแผง โดยในปัจจุบันผู้ค้าต้องแขวนบัตรประจำตัวผู้ค้าไว้ที่คอในช่วงเวลาทำการ บัตรเหล่านี้สามารถใช้ตรวจสอบว่าพ่อค้าแม่ค้าได้ชำระค่าธรรมเนียมแผงลอยแล้วหรือไม่และเพื่อยืนยันตัวตน นอกจากนี้ยังมีการกำหนดให้ผู้ค้าต้องหมุนเวียนตำแหน่งที่ตั้งแผงลอยของตนด้วย

พ่อค้าแม่ค้าที่มีฐานะดีบางรายได้รับอนุญาตให้ไม่ต้องเข้าร่วมการระดมพลโดยหน่วยงานท้องถิ่นที่มีความยืดหยุ่น ส่วนบุคคลที่มีซ็องบุน (ภูมิหลังครอบครัว) ที่ดี ก็ได้รับอนุญาตให้ใช้ข้ออ้างในการขาดงานได้มากกว่าปกติ

การควบคุมอายุและเพศ
ใน ค.ศ. 2008 สตรีที่มีอายุน้อยกว่า 40 ปีถูกสั่งห้ามไม่ให้ค้าขายในตลาด

อย่างไรก็ตาม ภายใต้การปกครองของคิม จ็อง-อึน ข้อจำกัดด้านอายุสำหรับผู้หญิงได้ถูกยกเลิกไป แม้จะมีการเพิ่มเกณฑ์อายุสำหรับผู้ชาย ปัจจุบันอนุญาตให้เฉพาะผู้ชายที่มีอายุเกิน 60 ปีเท่านั้นที่สามารถทำงานในตลาดได้ แหล่งข่าวของเดลีเอ็นเคจากจังหวัดรยังกังระบุว่านี่คือความพยายามที่จะบังคับให้คนงานมีความจงรักภักดีต่อสถานที่ทำงานของตน

การปฏิรูปเงิน

ตลาดสีเทาเหล่านี้พบเห็นการไหลเข้าของเงินตราต่างประเทศ โดยหลักคือหยวนจีนและดอลลาร์สหรัฐ หยวนจีนกลายเป็นเงินตราที่ยอมรับกันโดยทั่วไปในตลาดส่วนใหญ่และสามารถพบเห็นดอลลาร์ได้ในธุรกิจรูปแบบดิจิทัลที่เกิดขึ้นใหม่ สิ่งนี้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงในการประเมินค่าเงินวอนเกาหลีเหนือ ซึ่งรัฐบาลพยายามแก้ไขใน ค.ศ. 2009Ho, Jung Kwon (30 November 2009). North Korea Replaces Currency Archived 12 December 2009 at the Wayback Machine. Daily NK. ทฤษฎีหนึ่งเกี่ยวกับเป้าหมายของรัฐบาลเกาหลีเหนือในการปรับค่าเงินวอนใน ค.ศ. 2009 คือการมุ่งเป้าไปที่กลุ่มพ่อค้าที่สะสมทุนส่วนเกินไว้เป็นจำนวนมาก การปฏิรูปเงินตรายังส่งผลให้เกิดการเร่งซื้อสินค้าในชังมาดังอย่างโกลาหลในระยะแรกเนื่องจากประชาชนเกิดความกังวลและต้องการทำให้แน่ใจว่าเงินออมของตนจะไม่เสียมูลค่าไปทั้งหมด ท้ายที่สุด การปฏิรูปเงินตราประสบความล้มเหลวเนื่องจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินวอนเกาหลีเหนือทั้งในระบบทางการและตลาดมืดยังคงเสื่อมค่าลงอย่างต่อเนื่อง นำไปสู่ความพยายามปฏิรูปครั้งที่สองใน ค.ศ. 2012 ซึ่งทำให้ค่าเงินเสื่อมถอยลงอีกก่อนจะคงที่อยู่ที่ประมาณ 8,000 วอนเกาหลีเหนือต่อหนึ่งดอลลาร์สหรัฐ  ในช่วงหนึ่ง มีเพียงหยวนจีนและเงินตราต่างประเทศอื่น ๆ เท่านั้นที่ถูกนำมาใช้ในการค้าจริง ยกเว้นพ่อค้าอาหารที่ขายข้าว ในที่สุดวอนใหม่ก็กลับมามีเสถียรภาพใกล้เคียงมูลค่าก่อนการปฏิรูปเงินตรา หลังต้องเผชิญกับเงินเฟ้อรุนแรงเป็นระยะหนึ่ง

การปราบปรามใน ค.ศ. 2021
ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ในเกาหลีเหนือ รัฐได้เพิ่มการตรวจตราชายแดน ทางการยังเริ่มบังคับใช้บทลงโทษที่รุนแรงขึ้นสำหรับการแพร่กระจายสินค้าลักลอบนำเข้าจากตลาดมืด โดยมีการออกกฎหมายใหม่ที่ห้ามการค้าขายสินค้าที่พ่อค้าแม่ค้าไม่ได้ผลิตด้วยตนเองและเพิ่มการควบคุมตลาดโดยรัฐให้มากขึ้น

การเปลี่ยนแปลงบทบาททางเพศในสังคมเกาหลีเหนือ


ในช่วงทุพภิกขภัยในเกาหลีเหนือ ประชาชนได้รับและแบ่งปันความช่วยเหลือกันในเบื้องต้นภายในชุมชนท้องถิ่นผ่านองค์กรต่าง ๆ สถานที่ทำงาน ญาติพี่น้อง และเพื่อนบ้าน เครือข่ายการให้ความช่วยเหลือและการแลกเปลี่ยนสินค้าเหล่านี้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความสามัคคีและความไว้วางใจที่มีอยู่เดิม มีรายงานว่าแม้แต่องค์การสตรี เช่น สมาคมสตรีผู้สูงอายุ ก็สามารถให้ความช่วยเหลือได้ เครือข่ายการแลกเปลี่ยนสินค้าในช่วงเริ่มต้นพัฒนาไปสู่ตลาดชั่วคราวในยุคแรก อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ในการช่วยเหลือซึ่งกันและกันที่มีอยู่แต่เดิมจำนวนมากตึงเครียดและยุติลงในเวลาต่อมา

สตรีที่แต่งงานแล้วและสตรีสูงอายุที่มีบุตรหลานที่แต่งงานแล้ว มีบทบาทแข็งขันที่สุดในข้อตกลงช่วยเหลือซึ่งกันและกันในช่วงแรกและการกำเนิดของตลาด บาร์บารา เดมิก ผู้สื่อข่าวสายสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือ เรียกสตรีเหล่านี้ว่า "มารดาแห่งการประดิษฐ์" สตรีเหล่านี้คือผู้ที่ยอมเสี่ยงภัยเดินทางไกลและออกไปหาอาหารจากพื้นที่ชนบท หรือแม้แต่จากจังหวัดอื่น ๆ แม้จะมีระเบียบข้อบังคับห้ามการเคลื่อนย้ายของบุคคล ฝ่ายบริหารท้องถิ่นในจังหวัดที่ประสบปัญหาขาดแคลนอาหารในทศวรรษ 1980 มีท่าทีผ่อนปรนต่อการกระทำของประชาชนเพื่อความอยู่รอด สตรีเหล่านี้ยังท้าทายกฎระเบียบที่ห้ามการซื้อขายสินค้าโดยไม่ได้รับอนุญาต และบางส่วนได้ข้ามพรมแดนที่อันตรายไปยังประเทศจีนในฐานะผู้อพยพชั่วคราว เพื่อรับบทบาทเป็นผู้หาเลี้ยงครอบครัว

ตามประวัติศาสตร์เกาหลีเหนือ ผู้ชายถูกมองว่าเป็นหัวหน้าครอบครัวและเป็นผู้จัดหาปัจจัยในการดำรงชีวิตให้แก่ครอบครัว แต่ด้วยการล่มสลายของเศรษฐกิจเกาหลีเหนือ ผู้ชายถูกบังคับให้ต้องอยู่ในสถานที่ทำงานของตนแม้จะไม่สามารถทำงานในโรงงานที่หยุดทำงานไปแล้วได้ก็ตาม เนื่องจากไม่สามารถดำรงชีวิตด้วยเงินเดือนได้อีกต่อไป บทบาทของผู้จัดหาปัจจัยหลักจึงตกเป็นของสตรีมากขึ้นเรื่อย ๆ สตรีที่แต่งงานแล้วสามารถลงทะเบียนเป็นแม่บ้านเต็มเวลา ซึ่งทำให้มีอิสระในการค้าขาย ส่วนผู้ชายต้องจ่ายเงินให้แก่ฝ่ายบริหารโรงงานเพื่อให้ได้รับสิทธิพิเศษนอกทางการแบบเดียวกัน อย่างไรก็ตาม อิสระที่ค่อนข้างมากกว่าของสตรีเปิดโอกาสให้ผู้ชายบางส่วนสามารถเข้าสู่ชีวิตในตลาดเพื่อหาเงินได้ โดยผู้ชายจะทำหน้าที่ดูแลการค้าส่งและการขนส่ง ในขณะที่สตรีจะดูแลการขายสินค้าจริงในตลาด ข้อมูลจากอันเดรย์ ลันคอฟระบุว่าเป็นที่น่าสังเกตว่าสตรีเป็นกลุ่มที่มีอิทธิพลครอบคลุมระบบเศรษฐกิจเกาหลีเหนือในระดับล่าง สตรีไม่เพียงแต่ประกอบอาชีพค้าขายเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการผลิตในครัวเรือนขนาดเล็ก เช่น การทำรองเท้า การเย็บเสื้อผ้า และการเตรียมอาหารเพื่อจำหน่าย

ดูเพิ่ม
 เศรษฐกิจเกาหลีเหนือ
 กิจกรรมผิดกฎหมายของประเทศเกาหลีเหนือ
 เศรษฐกิจนอกระบบของประเทศจีน
 เกาหลีเหนือศึกษา
 โนเทล เครื่องเล่นสื่อจีนที่ได้รับความนิยมอย่างมากในเกาหลีเหนือ
 ความยากจนในประเทศเกาหลีเหนือ
 เศรษฐกิจที่สองของสหภาพโซเวียต
 อุบัติการณ์ชิบูยะ
 โทรคมนาคมในประเทศเกาหลีเหนือ

อ้างอิง
อ้างอิง

ที่มา


 * 

อ่านเพิ่ม




แหล่งข้อมูลอื่น
 North Korea Uncovered, a Google Earth plugin mapping many of the markets, at North Korean Economy Watch.
 Jangmadang news at Daily NK
 Rice prices and USD exchange rate trends at major Jangmadangs of Hyesan, Pyongyang and Sinuiju at Daily NK
 Jangmadang generation-centric radio content imperative, say those who once tuned in at Daily NK
 Fringe market activities take a hit ahead of Party Foundation Day at Daily NK
 Jangmadang reveals the naked truth about Kim Jong-Un at The Conversation

หมวดหมู่:เกษตรกรรมในประเทศเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:การทุจริตในประเทศเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:เศรษฐกิจเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:เศรษฐกิจนอกระบบในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:ความยากจนในประเทศเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:ตลาดมืด