ตลาดทงอิล

ตลาดทงอิล (; ) ตลาดรวมชาติ (Unification Market) เป็นตลาดในเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ เป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดและมีชื่อเสียงมากที่สุดในเมือง อาคารตลาดในร่มสูงสองชั้นเป็นที่ตั้งของแผงลอยสินค้าประมาณ 2,200 รายซึ่งจำหน่ายผลผลิตทางการเกษตร ปลา อาหาร เสื้อผ้า และเครื่องใช้ไฟฟ้า รวมถึงสินค้าฟุ่มเฟือยและสินค้าเลียนแบบ ภายในแต่ละส่วนจากทั้งสามที่ประกอบกันเป็นตลาดนั้นมีบริการต่าง ๆ เช่น การแลกเปลี่ยนต่างประเทศและศูนย์อาหาร ตลาดแห่งนี้เปิดดำเนินการใน ค.ศ. 2003 เมื่อคิม จ็อง-อิล ผู้นำเกาหลีเหนือ มีคำสั่งให้รวมตลาดเกษตรกรเข้าด้วยกันเป็นหน่วยที่ใหญ่ขึ้น

ตลาดทงอิลต่างจากตลาดส่วนใหญ่ในประเทศ เนื่องจากสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนจากถนน และนักท่องเที่ยวสามารถเข้าใช้บริการได้ นอกจากนักท่องเที่ยวแล้ว ตลาดแห่งนี้ยังรองรับกลุ่มชนชั้นนำของเปียงยาง เนื่องจากราคาสินค้าบางรายการมีราคาสูง ทั้งนี้ เคยมีตลาดนอกระบบตั้งอยู่บริเวณถัดจากตลาดแห่งนี้ด้วย

ประวัติศาสตร์
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2003 คิม จ็อง-อิล ผู้นำเกาหลีเหนือ มีคำสั่งให้รวมตลาดเกษตรกรเข้าด้วยกันเป็นหน่วยที่ใหญ่ขึ้น ต่อมาในวันที่ 3 พฤษภาคม คณะรัฐมนตรีเกาหลีเหนือประกาศใช้คำสั่งที่ 24 ซึ่งระบุไว้ในมาตรา 2 ว่าตลาดทงอิลจะถูกจัดตั้งขึ้น "เพื่อเป็นแบบอย่างให้แก่คนทั้งประเทศ" ตลาดทงอิลเปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 1 กันยายน นับตั้งแต่ ค.ศ. 2006 เป็นต้นมา เกาหลีเหนือได้จำกัดการเข้าถึงตลาดของชาวต่างชาติ แต่ตลาดทงอิลยังคงเปิดให้ชาวต่างชาติเข้าใช้บริการ ทั้งนี้ ตลาดทงอิลพร้อมกับตลาดทางการขนาดใหญ่อื่น ๆ ในเปียงยางถูกสั่งปิดชั่วคราวเป็นเวลาหลายสัปดาห์ใน ค.ศ. 2009 ซึ่งทำให้ผู้อยู่อาศัยต้องพึ่งเศรษฐกิจนอกระบบ

สินค้าและบริการ
ตลาดทงอิลตั้งอยู่ในเปียงยาง ใกล้สถานีรังรัง ถัดจากถนนทงอิลในย่านชานเมืองทางตอนใต้ของเปียงยาง

ตลาดทงอิลเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดและมีชื่อเสียงมากที่สุดในเปียงยาง มีแผงจำหน่ายสินค้า 1,500 คูหา บนพื้นที่มากกว่า  เป็นตลาดในร่ม และต่างจากตลาดส่วนใหญ่ในประเทศที่มีความสูงสองชั้น ตลาดแห่งนี้มีผู้ค้าประมาณ 2,200 ราย ซึ่งต้องจ่ายค่าธรรมเนียมการลงทะเบียนแรกเข้า 30 ดอลลาร์ และค่าธรรมเนียมคงที่ทุกครั้งที่ใช้แผงลอย ตลาดประกอบด้วยพื้นที่สามส่วน ได้แก่ ผลผลิตทางการเกษตรและปลา อาหารและเสื้อผ้า และเครื่องใช้โลหะและเครื่องใช้ไฟฟ้า นอกจากนี้ยังมีการจำหน่ายเครื่องรับโทรทัศน์ อาหารแปลกใหม่ เช่น นกคุ่มและไก่งวง รวมถึงผลไม้นำเข้าอย่างกล้วยและสับปะรด มีการจำหน่ายสินค้าเลียนแบบ รวมถึงน้ำหอมจากตะวันตก มีผู้หญิงจำนวนมากทำงานเป็นคนเร่ขายสินค้า แต่ละส่วนของตลาดมีสำนักงานและคูหาแลกเปลี่ยนเงินตรา ซึ่งทั้งสองอย่างตั้งอยู่บนชั้นบน ตลอดจนมีศูนย์อาหารในตัว คูหาแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศดำเนินการโดยธนาคารการค้าต่างประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (Foreign Trade Bank of the Democratic People's Republic of Korea) รัฐวิสาหกิจ โดยให้บริการแลกเปลี่ยนในอัตราปกติและเปิดทำการเป็นช่วง ๆ มีที่จอดรถสำหรับทั้งรถยนต์และจักรยาน

ตลาดแห่งนี้คลาคล่ำไปด้วยลูกค้า ราคาสินค้าอยู่ในหน่วยวอนเกาหลีเหนือและการต่อรองราคาเป็นเรื่องปกติ ราคาบางรายการใกล้เคียงกับราคาในตลาดจีน โดยผักมีราคาค่อนข้างแพงกว่าเล็กน้อย แต่ผลิตภัณฑ์อาหารทะเลและเสื้อผ้าโดยทั่วไปจะมีราคาถูกกว่า อย่างไรก็ตาม ราคาสินค้าไม่ได้ถูกเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับรายได้เฉลี่ยของชาวเกาหลีเหนือ ตัวอย่างเช่น ผักโขมมีราคา 1,000 วอนที่ตลาดทงอิล ซึ่งสูงกว่าราคา 20 วอนในตลาดชนบทเกาหลีเหนือถึงห้าสิบเท่า เนื่องจากตลาดมีสินค้าในสต็อกจำนวนมาก จึงถูกสงสัยว่าเป็น "ตู้โชว์" แต่ในความเป็นจริงแล้ว สินค้าในตลาดแห่งนี้สามารถเทียบได้กับตลาดอื่น ๆ ในประเทศ อย่างไรก็ตาม ลูกค้าหลักคือผู้มาเยือนจากต่างประเทศและชนชั้นนำในประเทศ ตลาดเปิดให้ผู้มาเยือนจากต่างประเทศเข้าใช้บริการ และสถานทูตหลายแห่งในเปียงยางก็ใช้บริการตลาดแห่งนี้เพื่อซื้อสินค้า ไม่อนุญาตให้มีการถ่ายภาพ พาเมลา ไบรอันต์ อาจารย์รับเชิญจากมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเปียงยาง เล่าว่า สมาชิกในคณะของเธอคนหนึ่งละเมิดกฎดังกล่าว ส่งผลให้คณาจารย์ทั้งคณะถูกสั่งห้ามเข้าตลาดเป็นเวลาสามเดือน

ตลาดทงอิลต่างจากตลาดส่วนใหญ่ โดยสามารถมองเห็นได้ชัดเจนจากถนนด้วยกำแพงสีขาวและหลังคาสีฟ้าที่เป็นเอกลักษณ์ ตลาดทงอิลเป็นตลาดที่เป็นทางการ ตรงกันข้ามกับตลาดนอกระบบเกาหลีเหนือ (ชังมาดัง) อย่างไรก็ตาม เคยมี "ตลาดกบ" ตลาดนอกระบบตั้งอยู่ใกล้เคียง ที่เรียกเช่นนี้เพราะผู้ค้าจะ "กระโดด" หนีเหมือนกบหากเจ้าหน้าที่ปรากฏตัว จากการให้สัมภาษณ์ของผู้ค้ารายหนึ่งกับเดลีเอ็นเค (Daily NK) ระบุว่า "ขนาดของแผงลอยริมถนนมีขนาดประมาณ 50 คูณ 50 เซนติเมตร (20 โดย 20 นิ้ว) และยังมีผู้คนอีกประมาณ 2,000 คนขายของอยู่ภายนอกตลาด... โดยปกติแล้วตลาดทงอิลจะประกอบด้วยผู้คนจากถนนทงอิล ดังนั้นพ่อค้าจากภูมิภาคอื่นจึงไม่สามารถมาทำธุรกิจที่นี่ได้ ในตลาดทงอิลเพียงแห่งเดียว มีผู้คน [ทำธุรกิจ] ประมาณ 8,000 คน เนื่องจากตลาดมีขนาดใหญ่มาก เจ้าหน้าที่จากภูมิภาคอื่นจึงมักเดินทางมาซื้อสินค้าที่นี่อยู่บ่อยครั้ง"

ดูเพิ่ม
เศรษฐกิจเกาหลีเหนือ

อ้างอิง

เอกสารอ้างอิง

หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศเกาหลีเหนือในปี พ.ศ. 2546
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเปียงยาง
หมวดหมู่:ตลาดค้าปลีก
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในเปียงยาง