ไท่ผิงจิง

ไท่ผิงจิง () หรือ ไท่ผิงชิงหลิ่งชู () เป็นคัมภีร์ในลัทธิเต๋าที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศจีน ถือเป็นคัมภีร์หลักของขบวนการไท่ผิงเต้า (太平道) ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก คัมภีร์มีจำนวนเล่มทั้งหมด 170 ม้วน กล่าวกันว่าเทพเจ้าประทานคัมภีร์ ไท่ผิงจิง ให้แก่ปรมาจารย์อิเกียด (于吉 ยฺหวี จี๋ หรือ 干吉 กาน จี๋)在《后汉书·襄楷列传》中写作干吉 ต่อมาในรัชสมัยพระเจ้าซุนเต้ (漢順帝 ฮั่นชุ่นตี้) กง ฉง (宮崇) ลูกศิษย์คนหนึ่งของอิเกียดนำคัมภีร์ ไท่ผิงจิง ไปถวายราชสำนักของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก แต่เหล่าขุนนางราชสำนักมองว่า ไท่ผิงจิง เป็นเพียงหนึ่งในตำราพยากรณ์ที่มีอยู่มากกมายในช่วงเวลานั้น จึงไม่ได้ให้ความสำคัญมากนักและเพียงเก็บรักษาไว้《后汉书·襄楷列传》：初，顺帝时，琅琊宫崇诣阙，上其师干吉于曲阳泉水上所得神书百七十卷，皆缥白素朱介青首朱目，号《太平清领书》。其言以阴阳五行为家，而多巫觋杂语。有司奏崇所上妖妄不经，乃收臧之。后张角颇有其书焉。  ภายหลังเตียวก๊ก (張角 จาง เจฺว๋) ผู้นำกบฏโพกผ้าเหลืองใช้คัมภีร์นี้ในการก่อตั้งขบวนการไท่ผิงเต้า คัมภีร์ ไท่ผิงจิง จึงกลายเป็นคัมภีร์หลักของขบวนการไท่ผิงเต้าในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นและถือเป็นคัมภีร์พยากรณ์ที่ถ่ายทอดอาณัติสวรรค์ 

ในรัชสมัยจักรพรรดิถังเสฺวียนจง (唐玄宗) แห่งราชวงศ์ถัง ทางการเริ่มจัดระเบียบคัมภีร์ในลัทธิเต๋าอย่างเป็นระบบ โดยจัดให้คัมภีร์ ไท่ผิงจิง อยู่ในหมวดไท่ผิง (太平部 ไท่ผิงปู้) ของประมวลคัมภีร์เต๋า ซานต้งซื่อฝู่ฉือเอ้อร์เล่ย์ (三洞四輔十二类) ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ ประมวลคัมภีร์เต๋าไค-ยฺเหวียน (开元道藏) ในรัชสมัยจักรพรรดิซ่งเจินจง (宋真宗) แห่งราชวงศ์ซ่ง คัมภีร์ ไท่ผิงจิง ถูกรวมอยู่ใน ต้าซ่งเทียนกงเป่าจ้าง (大宋天宫宝藏) แต่หลังยุคราชวงศ์ซ่งไป คัมภีร์ ไท่ผิงจิง ก็ค่อย ๆ ถูกลืมเลือนไป มีเพียงนักพรตเต๋าและนักวิชาการจำนวนน้อยคนที่ได้อ่าน จนกระทั่งในยุคปัจจุบันที่มีการกลับมามองเห็นคุณค่าของคัมภีร์ ไท่ผิงจิง ทำให้คัมภีร์นี้กลายเป็นเอกสารสำคัญสำหรับการศึกษาด้านศาสนา การเมือง สังคม และภาษาจีนเก่า

 ดูเพิ่ม 
 อิเกียด
 ไท่ผิงเต้า

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

Tai-ping Jing

หมวดหมู่:คัมภีร์ของลัทธิเต๋า