โทรคมนาคมในประเทศเกาหลีเหนือ

โทรคมนาคมในประเทศเกาหลีเหนือ หมายถึง บริการด้านการสื่อสารที่มีให้บริการในประเทศเกาหลีเหนือ ทั้งนี้ ประเทศเกาหลีเหนือยังไม่ได้มีการนำเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตกระแสหลักมาใช้อย่างเต็มรูปแบบด้วยข้อจำกัดบางประการเกี่ยวกับการแทรกแซงจากต่างประเทศ

 ประวัติศาสตร์ 

 การใช้โทรศัพท์ 
ภายใน ค.ศ. 1970 ระบบชุมสายโทรศัพท์อัตโนมัติถูกนำมาใช้งานในเปียงยาง ชินอึยจู ฮัมฮึง และฮเยซัน

ตู้โทรศัพท์สาธารณะจำนวนหนึ่งเริ่มปรากฏให้เห็นในเปียงยางในช่วงประมาณ ค.ศ. 1990

ในช่วงกลางทศวรรษ 1990 ระบบชุมสายอัตโนมัติที่อ้างอิงระบบ E-10A ผลิตโดยโรงงานร่วมทุนของอัลคาเทล (Alcatel) ในประเทศจีนถูกติดตั้งในเปียงยาง

เกาหลีเหนือประกาศใน ค.ศ. 1997 ว่าการชุมสายระบบอัตโนมัติได้เข้ามาแทนที่ระบบที่ใช้พนักงานต่อสายในเปียงยางและท้องถิ่นอื่น ๆ อีก 70 แห่งLee, 2003

 การใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ 
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2002 โทรศัพท์เคลื่อนที่ถูกนำเข้าสู่เกาหลีเหนือและภายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2003 ชาวเกาหลีเหนือจำนวน 20,000 คนได้ซื้อโทรศัพท์เคลื่อนที่"World briefings: North Korea" , New York Times, June 4, 2004.

มีการสั่งห้ามใช้โทรศัพท์มือถือตั้งแต่ ค.ศ. 2004 ถึง 2008Dave Lee. (10 December 2012) North Korea: On the net in world's most secretive nation . Bbc.co.uk. Retrieved on 6 April 2013.

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2008 บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่โครงข่ายใหม่ถูกเปิดตัวในเปียงยาง ดำเนินการโดยบริษัทโอราสคอม (Orascom) จากประเทศอียิปต์ แต่รัฐบาลเกาหลีเหนือเข้ายึดอำนาจควบคุมกิจการและรายได้ขององค์กรในทันที" N.Korea Stiffs Egyptian Telecom out of Earnings" , chosun.com, Nov 17, 2020.

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010 ชาวเกาหลีเหนือมากกว่า 120,000 คนเป็นเจ้าของโทรศัพท์เคลื่อนที่; จำนวนนี้เพิ่มขึ้นเป็น 301,000 คนภายในเดือนกันยายน ค.ศ. 2010Mobile phone subscriptions in N. Korea quadruple in one year: operator , YonhapNews, 9 November 2010 660,000 คนภายในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011Orascom User Numbers Keep Rising , DailyNK, 11 August 2011 และ 900,000 คนภายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011Hamish McDonald (24 December 2011) Father knows best: son to maintain status quo , The Age.

โอราสคอมรายงานว่ามีผู้สมัครใช้บริการชาวเกาหลีเหนือ 432,000 รายหลังดำเนินการไปได้สองปี (ธันวาคม ค.ศ. 2010)Orascom Telecom Holding First Quarter 2011 Results , page 29 (accessed 20 May 2011) เพิ่มขึ้นเป็น 809,000 รายภายในเดือนกันยายน ค.ศ. 2011Orascom Telecom Holding Third Quarter 2011 Results , page 30 (accessed 28 April 2012) และเกินหนึ่งล้านรายภายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 ภายในเดือนเมษายน ค.ศ. 2013 จำนวนผู้สมัครใช้บริการเข้าใกล้สองล้านราย ภายใน ค.ศ. 2015 ตัวเลขดังกล่าวเติบโตขึ้นเป็นสามล้านราย

ใน ค.ศ. 2011 60% ของพลเมืองในเปียงยางที่มีอายุระหว่าง 20 ถึง 50 ปีมีโทรศัพท์มือถือPhone Handset Prices Fall as Users Rise , DailyNK, 20 May 2011 ในปีนั้น StatCounter.com ยืนยันว่าชาวเกาหลีเหนือบางส่วนใช้ไอโฟนของแอปเปิล รวมถึงสมาร์ทโฟนของโนเกียและซัมซุง

การสำรวจใน ค.ศ. 2017 พบว่า 69% ของครัวเรือนมีโทรศัพท์เคลื่อนที่

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020 ไม่สามารถใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่โทรเข้าหรือโทรออกนอกประเทศได้ และไม่มีการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต เครือข่าย 3G ครอบคลุมประชากรร้อยละ 94 แต่ครอบคลุมพื้นที่เพียงร้อยละ 14 ของประเทศเท่านั้น

ใน ค.ศ. 2024 เว็บไซต์ 38 นอร์ท รายงานว่าจำนวนรุ่นของโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่มีวางจำหน่ายเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าตั้งแต่ ค.ศ. 2022 โดยมีสมาร์ทโฟนประมาณ 55 รุ่นซึ่งโดยทั่วไปมีสเปกที่ดีในระดับตลาดกลาง บางรุ่นรองรับ 4G และมีบริษัทอย่างน้อย 10 แห่งที่ทำหน้าที่จัดหาอุปกรณ์ให้แก่ผู้บริโภค

 การใช้งานเครื่องรับโทรทัศน์ 
ประมาณการหนึ่งระบุว่าจำนวนเครื่องรับโทรทัศน์ทั้งหมดที่ใช้งานในช่วงต้นทศวรรษ 1990 อยู่ที่ 250,000 เครื่อง

การศึกษาใน ค.ศ. 2017 พบว่า 98% ของครัวเรือนมีเครื่องรับโทรทัศน์ ใน ค.ศ. 1997 มีเครื่องรับวิทยุจำนวน 3.36 ล้านเครื่อง

 การใช้งานอินทราเน็ตภายในประเทศ 
การสำรวจใน ค.ศ. 2017 พบว่า 19% ของครัวเรือนมีคอมพิวเตอร์ แต่มีเพียง 1% ของทั้งประเทศและ 5% ในเปียงยางที่สามารถเข้าถึงอินทราเน็ต ใน ค.ศ. 2018 มีการประมาณการว่า 18–20% ของประชากรมีโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่สามารถเข้าถึงอินทราเน็ต

 การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตระหว่างประเทศ 
ก่อนที่จะมีการเชื่อมต่อผ่านเคเบิลเส้นใยนำแสง การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตระหว่างประเทศถูกจำกัดอยู่เพียงการเชื่อมต่อแบบ dial-up ผ่านสายโทรศัพท์ภาคพื้นดินไปยังประเทศจีนที่ได้รับอนุมัติจากรัฐบาลเท่านั้น

ใน ค.ศ. 2003 การร่วมทุนระหว่างนักธุรกิจ ยัน โฮลเทอร์มัน ในเบอร์ลินกับรัฐบาลเกาหลีเหนือ ภายใต้ชื่อเคซีซียุโรป (KCC Europe) ได้นำอินเทอร์เน็ตเชิงพาณิชย์เข้าสู่เกาหลีเหนือ

การเชื่อมต่อถูกสถาปนาขึ้นผ่านลิงก์ดาวเทียมอินเทลแซต (Intelsat) จากเกาหลีเหนือไปยังแม่ข่ายที่ตั้งอยู่ในประเทศเยอรมนี ลิงก์นี้ทำให้ความจำเป็นในการหมุนโทรศัพท์ไปยังผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต (ISPs) ในประเทศจีนสิ้นสุดลง

ใน ค.ศ. 2009 ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต สตาร์จอยต์ เวนเจอส์ (Star Joint Venture) การร่วมทุนระหว่างบรรษัทไปรษณีย์และโทรคมนาคมของรัฐบาลเกาหลีเหนือและบริษัทล็อกซเล่ย์ แปซิฟิคที่มีฐานอยู่ในประเทศไทย เข้ามาควบคุมอินเทอร์เน็ตและการจัดสรรที่อยู่ของเกาหลีเหนือ ลิงก์ดาวเทียมถูกลดบทบาทลงเพื่อเปลี่ยนไปใช้การเชื่อมต่อผ่านเคเบิลเส้นใยนำแสงและในปัจจุบันถูกใช้เป็นเพียงสายสำรองเท่านั้น

 โทรศัพท์ 

เกาหลีเหนือมีระบบโทรศัพท์เพียงพอ โดยมีสายโทรศัพท์พื้นฐานให้บริการ 1.18 ล้านสายใน ค.ศ. 2008 อย่างไรก็ตาม โทรศัพท์ส่วนใหญ่ถูกติดตั้งไว้สำหรับเจ้าหน้าที่รัฐบาลระดับสูงเท่านั้น 

ผู้ที่ต้องการติดตั้งโทรศัพท์จะต้องกรอกแบบฟอร์มระบุตำแหน่งของตน เหตุผลที่ต้องการใช้ และวิธีชำระค่าบริการFrench, Paul. North Korea: The Paranoid Peninsula – A Modern History.New York: Zed Books, 2007. 22. Print. 

โทรศัพท์ส่วนใหญ่เหล่านี้ถูกติดตั้งในสำนักงานของรัฐ นารวม และรัฐวิสาหกิจ (SOEs) มีเพียงประมาณร้อยละ 10 เท่านั้นที่ควบคุมโดยบุคคลหรือครัวเรือน 

สื่อของเกาหลีเหนือรายงานใน ค.ศ. 2000 ว่าเคเบิลเส้นใยนำแสงได้ถูกขยายไปถึงท่าเรือนัมโพและจังหวัดพย็องอันเหนือได้รับการเชื่อมต่อด้วยเคเบิลเส้นใยนำแสงแล้ว

โทรศัพท์เคลื่อนที่

ชื่อทางการของบริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ระบบ 3G ในเกาหลีเหนือเรียกว่าโครยอลิงก์ (Koryolink) 

ปัจจุบันอยู่ภายใต้การควบคุมของบรรษัทไปรษณีย์และโทรคมนาคมเกาหลี (KPTC) ของรัฐอย่างเบ็ดเสร็จ มีความต้องการใช้บริการเป็นจำนวนมากนับตั้งแต่เปิดตัวhttp://www.dailynk.com/english/read.php?cataId=nk01500&num=5303  (accessed 18 November 2009) 

 รุ่นจำหน่ายในประเทศ 

โทรศัพท์เคลื่อนที่ของเกาหลีเหนือใช้ระบบลายมือชื่อดิจิทัลเพื่อป้องกันการเข้าถึงไฟล์ที่ไม่ได้รับอนุญาต และมีการบันทึกข้อมูลการใช้งานที่สามารถถูกตรวจสอบทางกายภาพได้

มีแอปพลิเคชันสำหรับสมาร์ทโฟนให้บริการ เช่น แอปแผนที่และนำทาง Fellow Traveler

แม้สื่อของรัฐจะรายงานว่าโทรศัพท์เหล่านี้พัฒนาโดยหน่วยงานของเกาหลีเหนือ แต่มีแนวโน้มว่าจะเป็นการจัดหามาจากผู้ผลิตอุปกรณ์เดิม (OEM) ของจีนและติดตั้งซอฟต์แวร์ของเกาหลีเหนือเข้าไปแทน

ฟังก์ชันการทำงานบางอย่างถูกจำกัดตามมาตรการควบคุมของรัฐผ่านระบบแอนดรอยด์เวอร์ชันท้องถิ่น ทั้งนี้ไม่มีสมาร์ทโฟนรุ่นใดที่ผลิตขึ้นภายในประเทศ

ในประเทศที่มีประชากรประมาณ 24 ล้านคน มีประมาณการว่ามีการสมัครใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ 6.5–7 ล้านเลขหมาย โดยมีการใช้งานแอปพลิเคชันชำระเงินดิจิทัลที่เป็นที่นิยม 

 การโรมมิ่งระหว่างประเทศ 
โครยอลิงก์ไม่มีข้อตกลงการโรมมิ่งระหว่างประเทศ นักท่องเที่ยวที่มาเยือนเกาหลีเหนือสามารถซื้อซิมการ์ดแบบเติมเงินเพื่อโทรออกระหว่างประเทศได้ (แต่ไม่สามารถโทรภายในประเทศได้)

ก่อนเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 ชาวต่างชาติต้องฝากโทรศัพท์ไว้ที่ด่านชายแดนหรือสนามบินก่อนเข้าประเทศ แต่ด้วยการเปิดให้มีซิมการ์ดท้องถิ่น นโยบายนี้จึงไม่มีการบังคับใช้ อย่างไรก็ตาม การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตมีให้บริการเฉพาะชาวต่างชาติที่พำนักอาศัยอยู่เท่านั้น ไม่รวมถึงนักท่องเที่ยว  

 โทรทัศน์ 

การแพร่ภาพกระจายเสียงในเกาหลีเหนือถูกควบคุมอย่างเข้มงวดโดยรัฐและถูกใช้เป็นเครื่องมือด้านการโฆษณาชวนเชื่อของพรรคแรงงานเกาหลีซึ่งเป็นพรรครัฐบาล 

สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศเกาหลีตั้งอยู่ในเปียงยาง และยังมีสถานีต่าง ๆ ในเมืองหลัก ได้แก่ ช็องจิน ฮัมฮึง แฮจู แคซ็อง ชินอึยจู และว็อนซัน ในเปียงยางมีช่องรายการทั้งหมดสี่ช่อง แต่ในเมืองอื่น ๆ มีเพียงช่องรายการเดียวเท่านั้น 

เครื่องรับโทรทัศน์สีที่นำเข้าจากประเทศญี่ปุ่นจะถูกติดชื่อยี่ห้อของเกาหลีเหนือทับลงไป อย่างไรก็ตาม เครื่องรับโทรทัศน์ขาวดำขนาด 19 นิ้วมีการผลิตขึ้นภายในประเทศมาตั้งแต่ ค.ศ. 1980

 วิทยุ 

ผู้มาเยือนไม่ได้รับอนุญาตให้นำวิทยุติดตัวเข้ามาในประเทศ 

ตามนโยบายปิดกั้นข้อมูลข่าวสารของรัฐบาล เครื่องรับวิทยุและโทรทัศน์ในเกาหลีเหนือจะต้องถูกดัดแปลงให้รับสัญญาณได้เฉพาะสถานีของรัฐบาลเท่านั้น 

เมื่อซื้อเครื่องรับโทรทัศน์หรือวิทยุ พลเมืองเกาหลีเหนือต้องลงทะเบียนอุปกรณ์นั้นกับทางรัฐภายใน 10 วัน ตัวเครื่องจะต้องได้รับการตรวจสอบหากยังไม่ได้ดำเนินการก่อนการจำหน่าย ข้อมูลจากแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลระบุว่า มี "ข้อจำกัดอย่างเข้มงวด" เกี่ยวกับประเภทของวิทยุและอุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าอื่น ๆ ที่แต่ละครัวเรือนสามารถครอบครองได้ 

เกาหลีเหนือมีเครือข่ายกระจายเสียงวิทยุระบบ AM จำนวนสองเครือข่าย ได้แก่ สถานีวิทยุกระจายเสียงเปียงยาง (วิทยุเสียงเกาหลี) และสถานีกระจายเสียงกลางแห่งประเทศเกาหลี และมีเครือข่ายระบบ FM จำนวน 1 เครือข่าย คือสถานีวิทยุกระจายเสียงเปียงยางเอฟเอ็ม 

เครือข่ายทั้งสามมีสถานีอยู่ในเมืองหลักต่าง ๆ ซึ่งมีการนำเสนอรายการท้องถิ่น นอกจากนี้ยังมีเครื่องส่งสัญญาณคลื่นสั้นพลังงานสูงสำหรับการออกอากาศไปยังต่างประเทศในหลายภาษา Fourth ed. Washington: Federal Research Division of the Library of Congress. . 

สถานีทางการของรัฐบาลคือสถานีวิทยุกระจายเสียงกลางแห่งประเทศเกาหลี (KCBS) ซึ่งออกอากาศเป็นภาษาเกาหลี 

 อินเทอร์เน็ต 
เครือข่ายพื้นที่ระดับชาติ

ควังมย็อง (Kwangmyong) คืออินทราเน็ตแห่งชาติแบบ Walled Garden (ระบบปิด) ของเกาหลีเหนือ เปิดใช้งานใน ค.ศ. 2000 

สามารถเข้าถึงได้จากภายในเมืองหลัก อำเภอ รวมถึงมหาวิทยาลัย องค์กรอุตสาหกรรมและการค้าที่สำคัญของเกาหลีเหนือ โดยสามารถเข้าถึงได้ไม่จำกัดตลอด 24 ชั่วโมงผ่านสายโทรศัพท์แบบ dial-up รวมถึงผ่านเครือข่ายมือถือ 3G และ 4G 

 บริการภายในประเทศ 

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 มีรายงานว่าเกาหลีเหนือได้เปิดตัว "มันบัง" (Manbang หมายถึง "ทุกคน") บริการวิดีโอสตรีมมิงที่ได้รับอนุมัติจากรัฐและถูกเปรียบเทียบกับเน็ตฟลิกซ์ เพื่อใช้สตรีมรายการทีวีสด วิดีโอออนดีมานด์ และบทความข่าว (จากหนังสือพิมพ์โรดงชินมุนของรัฐ) ผ่านอินทราเน็ต

บริการนี้มีให้ใช้งานเฉพาะพลเมืองในเปียงยาง ชินอึยจู และซารีว็อนเท่านั้น โดยสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศเกาหลี (KCTV) ของรัฐ อธิบายว่าบริการนี้เป็น "การพักผ่อนจากการรบกวนทางวิทยุ"

ใน ค.ศ. 2018 เกาหลีเหนือเปิดตัวบริการวายฟายใหม่ที่ชื่อว่ามีแร (Mirae แปลว่า "อนาคต") ซึ่งช่วยให้อุปกรณ์เคลื่อนที่สามารถเข้าถึงเครือข่ายอินทราเน็ตในเปียงยางได้

ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ระบบประชุมผ่านวีดิทัศน์รักว็อน (Rakwon) พัฒนาโดยมหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็อง ได้รับความนิยมสำหรับการประชุมทางไกล และปรากฏให้เห็นในข่าวบ่อยครั้ง นอกจากนี้ยังมีการพัฒนาการแพทย์ทางไกลและการศึกษาทางไกล
 การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตระหว่างประเทศ 

การเชื่อมต่อหลักของเกาหลีเหนือกับอินเทอร์เน็ตระหว่างประเทศคือการผ่านเคเบิลเส้นใยนำแสงที่เชื่อมต่อเปียงยางกับตานตง ประเทศจีน โดยข้ามพรมแดนจีน–เกาหลีเหนือที่ชินอึยจู บริการอินเทอร์เน็ตจัดหาโดยไชนายูนิคอม (China Unicom) 

ใน ค.ศ. 2007 เกาหลีเหนือประสบความสำเร็จในการยื่นคำขอต่อ ICANN เพื่อขอใช้โดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) .kp โดยบริษัท KCC Europe ในเบอร์ลินเป็นผู้บริหารจัดการโดเมนและยังเป็นโฮสต์ให้แก่เว็บไซต์จำนวนมาก 

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2017 เกิดการโจมตีแบบ DDoS ขนาดใหญ่ต่อการเชื่อมต่อหลักทางฝั่งจีน ส่งผลให้มีการเปิดใช้งานการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตสายที่สอง 

การเชื่อมต่อนี้เชื่อมเกาหลีเหนือผ่านเคเบิลเส้นใยนำแสงกับวลาดีวอสตอค โดยข้ามพรมแดนรัสเซีย–เกาหลีเหนือที่แม่น้ำตูเมน บริการอินเทอร์เน็ตจัดหาโดยทรานส์เทเลคอม (TransTelekom) บริษัทลูกของการรถไฟรัสเซีย ผู้ให้บริการรถไฟแห่งชาติของรัสเซีย 

ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 ชาวต่างชาติสามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้โดยใช้เครือข่ายโทรศัพท์ 3G 

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2023 เกาหลีเหนือเริ่มวางโครงข่าย 4G โดยใช้อุปกรณ์เครือข่าย 4G มือสองจากหัวเว่ย 

 การเข้าถึงสื่อต่างประเทศ 
"A Quiet Opening: North Koreans in a Changing Media Environment" (การเปิดตัวอย่างเงียบเชียบ: ชาวเกาหลีเหนือในสภาพแวดล้อมสื่อที่เปลี่ยนไป) ผลการศึกษาที่ได้รับมอบหมายจากกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐและดำเนินการโดยอินเตอร์มีเดีย (Intermedia) เผยแพร่เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 แสดงให้เห็นว่าแม้จะมีกฎระเบียบที่เข้มงวดอย่างยิ่งและบทลงโทษที่รุนแรง แต่ชาวเกาหลีเหนือโดยเฉพาะชนชั้นนำ สามารถเข้าถึงข่าวสารและสื่ออื่น ๆ ภายนอกสื่อควบคุมของรัฐที่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลได้มากขึ้น

ขณะที่การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตถูกควบคุมอย่างแน่นหนา แต่วิทยุและดีวีดีเป็นสื่อปกติที่เข้าถึงกันได้ และในพื้นที่ชายแดนรวมถึงโทรทัศน์ด้วย 

ณ ค.ศ. 2011 ยูเอสบีแฟลชไดรฟ์มียอดขายดีมากในเกาหลีเหนือ ส่วนใหญ่ใช้สำหรับดูละครและภาพยนตร์เกาหลีใต้บนคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล 

 อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ 
อินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งแรกของเกาหลีเหนือเปิดให้บริการใน ค.ศ. 2002 ภายใต้การร่วมทุนกับฮูนเน็ต (Hoonnet) บริษัทอินเทอร์เน็ตของเกาหลีใต้ โดยมีการเชื่อมต่อผ่านสายโทรศัพท์ภาคพื้นไปยังประเทศจีน

ผู้มาเยือนชาวต่างชาติสามารถเชื่อมต่อคอมพิวเตอร์ของตนกับอินเทอร์เน็ตได้ผ่านสายโทรศัพท์ระหว่างประเทศที่มีให้บริการในโรงแรมบางแห่งในเปียงยาง 

ใน ค.ศ. 2005 อินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งใหม่เปิดตัวขึ้นในเปียงยาง ซึ่งไม่ได้เชื่อมต่อผ่านประเทศจีน แต่เชื่อมต่อผ่านลิงก์ดาวเทียมของเกาหลีเหนือ โดยเนื้อหามีแนวโน้มอย่างมากที่จะถูกคัดกรองโดยหน่วยงานรัฐบาลเกาหลีเหนือ 

 บริการไปรษณีย์ 
เกาหลีเหนือเข้าเป็นสมาชิกสหภาพไปรษณีย์สากลใน ค.ศ. 1974 แต่มีข้อตกลงด้านไปรษณีย์โดยตรงกับกลุ่มประเทศที่ได้รับการคัดเลือกเพียงบางกลุ่มเท่านั้น โดยมีผู้ให้บริการไปรษณีย์แห่งชาติคือการไปรษณีย์เกาหลีเหนือ (North Korean postal service)

 การเชื่อมต่อระหว่างประเทศ 
เกาหลีเหนือมีการเชื่อมต่อกับประเทศอื่น ๆ ในจำนวนที่เปลี่ยนแปลงไปตามช่วงเวลา ปัจจุบันการเชื่อมต่อสายโทรศัพท์พื้นฐานระหว่างประเทศประกอบด้วยเครือข่ายที่เชื่อมต่อเปียงยางกับปักกิ่งและมอสโก และเชื่อมต่อช็องจินกับวลาดีวอสตอค

การสื่อสารกับเกาหลีใต้ถูกเปิดขึ้นใน ค.ศ. 2000 ต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 ทรานส์เทเลคอม (TTC) และกระทรวงการสื่อสารของเกาหลีเหนือได้ลงนามในความตกลงเพื่อก่อสร้างและร่วมดำเนินงานสายส่งสัญญาณเส้นใยนำแสงในส่วนของจุดตรวจรถไฟคาซัน–ทูมันกัง บริเวณพรมแดนเกาหลีเหนือ–รัสเซีย นี่ถือเป็นการเชื่อมต่อทางบกโดยตรงครั้งแรกระหว่างรัสเซียและเกาหลีเหนือ 

พันธมิตรของ TTC ในการออกแบบ ก่อสร้าง และเชื่อมต่อสายสื่อสารจากฝั่งเกาหลีเข้ากับจุดเชื่อมต่อคือบริษัทสื่อสารเกาหลี (Korea Communication Company) ของกระทรวงการสื่อสารเกาหลีเหนือ 

การถ่ายทอดเทคโนโลยีถูกสร้างขึ้นบนอุปกรณ์ดิจิทัลระดับ STM-1 โดยมีความสามารถในการเพิ่มแบนด์วิดท์ได้อีกในอนาคต การก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 2007TransTeleCom is to build first land link with North Korea 

 การเชื่อมต่อผ่านดาวเทียม 
นับตั้งแต่เข้าร่วมอินเตอร์สปุตนิกใน ค.ศ. 1984 เกาหลีเหนือดำเนินงานสายส่งสัญญาณมัลติเพล็กซ์แบบแบ่งความถี่จำนวน 22 สาย และสายส่งแบบช่องสัญญาณเดี่ยวต่อพาหะจำนวน 10 สายเพื่อการสื่อสารกับยุโรปตะวันออกYoon and Lee
2001 และในช่วงปลาย ค.ศ. 1989 มีการเริ่มให้บริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศผ่านลิงก์ไมโครเวฟจากฮ่องกง

สถานีภาคพื้นดินดาวเทียมใกล้กับเปียงยางให้บริการการสื่อสารระหว่างประเทศโดยตรง โดยใช้ดาวเทียมมหาสมุทรอินเดียของบรรษัทดาวเทียมโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (อินเทลแซต)

ศูนย์การสื่อสารผ่านดาวเทียมถูกติดตั้งในเปียงยางใน ค.ศ. 1986 ด้วยความช่วยเหลือทางเทคนิคจากฝรั่งเศส มีการบรรลุความตกลงร่วมใช้ดาวเทียมโทรคมนาคมของญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1990

 เส้นใยนำแสง 
หลังการทำความตกลงกับโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (UNDP) โรงงานเคเบิลเส้นใยนำแสงเปียงยางถูกสร้างขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1992 และเครือข่ายสายเคเบิลเส้นใยนำแสงแห่งแรกของประเทศประกอบด้วยสายส่งสัญญาณมอดูเลตแบบเข้ารหัสพัลส์ (PCM) 480 สาย และสถานีชุมสายอัตโนมัติ 6 แห่งจากเปียงยางไปถึงฮัมฮึง () ติดตั้งในเดือนกันยายน ค.ศ. 1995"Cable Production Base" "Naenara," Korea Today, No. 602 (8), 2006

นอกจากนี้ การรณรงค์ปรับระดับที่ดินและจัดพื้นที่ทั่วประเทศที่ริเริ่มโดยคิม จ็อง-อิลในจังหวัดคังว็อนเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ.1998History of Land Rezoning in the DPRK, KCNA, 11 May 2005 และในจังหวัดพยองอันเหนือเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2000Kim Jong Il, "Improving the Layout of the Fields Is a Great Transformation of Nature for the Prosperity and Development of the Country, a Patriotic Work of Lasting Significance,"Rodong Sinmun, 18 April 2000 ได้ช่วยอำนวยความสะดวกการก่อสร้างสายเส้นใยนำแสงระดับจังหวัดและระดับอำเภอ ซึ่งถูกวางโดยทหารช่างจากกองทัพประชาชนเกาหลี (KPA) หลายหมื่นนายและสมาชิกหน่วยจู่โจมระดับจังหวัดที่ถูกเกณฑ์มาเพื่อโครงการสาธารณูปโภคขนาดใหญ่ ซึ่งออกแบบมาเพื่อฟื้นฟูพื้นที่เกษตรกรรมหลายแสนเฮกตาร์ที่ถูกทำลายโดยภัยธรรมชาติในช่วงปลายทศวรรษ 1990

 ดูเพิ่ม 

 อุลลิม
 แท็บเล็ตคอมพิวเตอร์ซัมจีย็อน
 เรดสตาร์โอเอส
 เนนารา
 การตรวจพิจราณาในประเทศเกาหลีเหนือ
 สื่อในประเทศเกาหลีเหนือ
 การรบกวนสัญญาณวิทยุในประเทศเกาหลี
 การไปรษณีย์เกาหลีเหนือ

 อ้างอิง 


เกาหลีเหนือ
เกาหลีเหนือ