เหตุปล้นตลาดสะพาน 2 พ.ศ. 2523

เหตุปล้นตลาดสะพาน 2 พ.ศ. 2523 หรือ คดีโจรอาร์ก้า เป็นเหตุปล้นทรัพย์ และฆาตกรรมที่เกิดขึ้นในแขวงวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 เมื่อมีคนร้ายจำนวน 3 คน ใช้อาวุธปืนเอเค 47 และปืนพกขนาด 11 มม. ปล้นทรัพย์เกียรติ โอภาส พ่อค้าปลาในตลาดสดสะพาน 2 (จันทร์ผัน) แล้วใชัปืนเอเค 47 ยิงเหลี่ยมเสียชีวิต หลังจากนั้นคนร้ายทั้งสามได้ขึ้นรถยนต์ที่คนร้ายอีกคนจอดรอไว้แล้วหลบหนีไป ระหว่างทางตำรวจสายตรวจรถจักรยานยนต์จำนวน 2 นาย ขับรถจักรยานยนต์มาใกล้กับรถของคนร้าย ส่งผลให้คนร้ายใช้ปืนเอเค 47 ยิงเจ้าหน้าที่ตำรวจเสียชีวิต 1 นาย และบาดเจ็บ 1 นาย แล้วขับรถหลบหนีไป

ต่อมาในวันรุ่งขึ้นเจ้าหน้าที่ตำรวจสามารถจับกุมยุทธพล พุ่มมาลี อายุ 26 ปี ที่เต้นท์รถในเขตคลองเตย และในวันเดียวกันตำรวจได้จับกุมหลี แดงอร่าม อายุ 45 ปี, ณรงค์ ปิ่นแก้ว อายุ 26 ปี และสุริยา จันทร์เพ็ญ อายุ 18 ปี ที่วัดเกาะสุวรรณาราม ต่อมาในช่วงเช้าของวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2523 เจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมสำราญ ปิ่นแก้ว อายุ 29 ปี หัวหน้าโจรที่ตำบลหนองแค จังหวัดสระบุรี

หลี, สำราญ, ณรงค์ และยุทธพล ถูกศาลอาญาซึ่งเป็นศาลชั้นต้นพิพากษาประหารชีวิตเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2524 และศาลอุทธรณ์กับศาลฎีกาพิพากษายืนประหารชีวิตหลี, สำราญ และณรงค์ ส่วนยุทธพลได้รับการลดโทษเหลือจำคุกตลอดชีวิต และทั้งสามถูกประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าที่เรือนจำกลางบางขวางเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 ซึ่งตรงกับวันครบรอบ 4 ปีของคดีนี้เพชฌฆาตคนสุดท้าย, p. 138-147

 บทลงโทษในความผิดเกี่ยวกับอาวุธสงคราม หรืออาวุธโดยไม่ได้รับอนุญาต 
ในพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกะสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ ได้กำหนดบทลงโทษตามมาตรา 78 สำหรับผู้ทำ ประกอบ ซ่อมแซม เปลี่ยนลักษณะ สั่ง นำเข้า ค้า มี หรือจำหน่าย อาวุธปืน หรือเครื่องกระสุนปืน หริอวัตถุระเบิด ที่ใช้ในราชการสงคราม เป็นโทษจำคุกไม่เกิน 20 ปี และปรับไม่เกิน 50,000 บาทพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกะสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ ต่อมาใน พ.ศ. 2501 ได้มีการแก้ไขพระราชบัญญัติอาวุธปืน และมีการกำหนดอาวุธที่เป็นอาวุธสงคราม ซึ่งในมาตรา 78 ได้มีการแก้ไขโทษเป็นจำคุกตั้งแต่ 1-20 ปีพระราชบัญญัติ อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๐๑ 

ใน พ.ศ. 2519 คณะปฎิรูปการปกครองแผ่นดินซึ่งนำโดย พลเรือเอก สงัด ชลออยู่ ได้แก้ไขกฎหมายอาวุธปืน เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย และลดจำนวนความรุนแรงในการก่ออาชญากรรมลง โดยเฉพาะการแก้ไขบทบัญญัติการพกพาอาวุธปืน การเพิ่มโทษในพระราชบัญญัติอาวุธปืน และการให้หน่วยงานราชการและรัฐวิสาหกิจต่างๆที่มีความจำเป็นต้องใช้อาวุธปืน สามารถมีและใช้อาวุธปืนตามความเหมาะสม ซึ่งในมาตรา 78 ได้มีการแก้ไขและเปลี่ยนโทษเป็น จำคุกตั้งแต่ 2-20 ปี หรือจำคุกตลอดชีวิตคำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่ ๔๔ พุทธศักราช 2519 

ต่อมาใน พ.ศ. 2522 ได้มีการแก้ไขพระราชบัญญัติอาวุธปืน เนื่องจากการแก้ไขใน พ.ศ. 2519 รายละเอียดไม่รัดกุมเพียงพอ และกำหนดโทษทางอาญาในบางความผิดสูงเกินความจำเป็น โดยในมาตรา 78 ได้มีการแก้ไขข้อความจาก "ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ในมาตรา ๕๕ ต้องระวางโทษจำคุกตลอดชีวิต หรือจำคุกตั้งแต่สองปีถึงยี่สิบปี" เป็น "ผู้ใดทำ ประกอบ ซ่อมแซม เปลี่ยนลักษณะ ซื้อ มี ใช้ สั่ง นำเข้า ค้า หรือจำหน่าย ซึ่งอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน หรือ วัตถุระเบิดนอกจากที่กำหนดในกฎกระทรวงที่ออกตามมาตรา ๕๕ มีความผิดต้องระวางโทษจำคุกตลอดชีวิต หรือจำคุกตั้งแต่สองปีถึงยี่สิบปี" ส่วนในมาตรา 55 ได้ยกเลิกความจากฉบับแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2501  "ห้ามมิให้บุคคลใดทำ ประกอบ ซ่อมแซม เปลี่ยนลักษณะ สั่ง นำเข้า มี ค้าหรือจำหน่ายด้วยประการใด ๆ ซึ่งอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนหรือวัตถุระเบิดสำหรับใช้เฉพาะ แต่ในการสงครามตามที่ได้กำหนดไว้ในกฎกระทรวง" เป็น "ประเภท ชนิด และขนาดของอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน หรือวัตถุระเบิดที่นายทะเบียนจะออกใบอนุญาตให้ได้ตามมาตรา ๒ มาตรา ๒๔ หรือมาตรา ๑๘ ให้เป็นไปตามที่กำหนดในกฎกระทรวง"พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ ๗) พ.ศ. ๒๕๒๒

 การปล้นตลาดสะพาน 2 
วันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 เวลาประมาณ 16.00 น. คนร้ายจำนวน 3 คน โดย 2 คนแต่งกายด้วยเครื่องแบบตำรวจ คนร้ายคนหนึ่งถือปืนเอเค 47 แบบพับฐานได้ ส่วนคนร้ายอีกคนที่ไม่ได้แต่งกายด้วยเครื่องแบบตำรวจถือปืนขนาด 11 มม. ลงจากรถยนต์ดัดสันสีฟ้า 120 วาย ที่จอดหน้าศูนย์การค้าตลาดสดสะพานสอง (จันทร์ผัน) แล้วเดินเข้าไปหาเหลี่ยม เกียรติโอภาส อายุ 38 ปี พ่อค้าขายอาหารทะเลกับเนื้อหมู ที่กำลังยืนขายของกับนิพนธ์ สุขสุนิตย์ อายุ 31 ปี น้องเขย และเสมอ ศินธวงศ์ น้องภรรยา จากนั้นคนร้ายทั้งสามใช้อาวุธปืนจี้เหลี่ยมเพื่อบังคับให้ถอดสร้อยคอทองคำน้ำหนัก 10 บาท ที่มีพระเลี่ยมทอง 3 องค์ มูลค่ารวม 60,000 บาท คนร้ายที่ถือปืน 11 มม. พยายามกระชากสร้อยคอทองคำจากคอของเหลี่ยม  แต่สร้อยคอของเหลี่ยมเส้นใหญ่จึงกระชากไม่ขาด เหลี่ยมพยายามขัดขืนและร้องให้คนช่วย คนร้ายที่ถือปืนเอเค 47 จึงกระโดดขึ้นไปบนแผงขายปลาพร้อมกับขู่สำทับ แต่เหลี่ยมยังไม่ยอมหยุดร้อง คนร้ายที่ถือปืนเอเค 47 จึงยิงเหลี่ยมเข้าที่ศีรษะจนเสียชีวิตเพชฌฆาตคนสุดท้าย, p. 138-147ทำให้กระโหลกเหนือคิ้วซ้ายของเหลี่ยมหลุดหายไปทั้งแถบ มันสมองกระจายออกมา เกิดเป็นบาดแผลเหวอะหวะตั้งแต่ศีรษะจนถึงต้นคอ และกระสุนอีกหลายนัดถูกแขนซ้ายของเหลี่ยม

หลังจากฆาตกรรมเหลี่ยม คนร้ายได้ถอดสร้อยคอทองคำออกจากศพ แล้วออกจากตลาดมาขึ้นรถดัทสันที่คนร้ายอีกคนจอดรอไว้ ซึ่งไม่มีใครกล้าขัดขวางหรือติดตามเพราะกลัวจะได้รับอันตราย

ในเวลาเดียวกันพลฯ ชาญวิทย์ ธรรมโส เจ้าหน้าที่ตำรวจเฝ้าร้านทองหงส์สุวรรณซึ่งห่างจากที่เกิดเหตุประมาณ 10 เมตร ได้ยินเสียงปืนจึงวิ่งออกมาดู เขาเห็นคนร้ายถือปืนเอเค 47 เดินออกมาจากตลาด เขาจึงถอยกลับไปตั้งหลัก

ในระหว่างนั้นพลสำรองพิเศษ เอนก อภิรัตนกุลชัย อายุ 21 ปี ตำรวจสายตรวจจักรยานยนต์ 121 ของสถานีตำรวจนครบาลลาดพร้าว ขับรถจักรยานยนต์ผ่านมา โดยมีพลสำรองพิเศษสมพงษ์ บุญชัย อายุ 23 นั่งซ้อนท้าย เมื่อรถจักรยานยนต์ของเอนกจอดข้างรถของ พล.ต.ท. กิตติโชติ แสงนิล รองผู้กำกับสืบสวนนครบาลเหนือ ที่รถติดอยู่ ซึ่งอยู่หลังรถของคนร้ายไป 1 คัน กิตติโชติสังเกตุเห็นคนจำนวนมากอยู่หน้าตลาด ระหว่างนั้นพลฯชาญวิทย์ได้ตะโกนบอกให้พลฯเอนก และพลฯสุรพงษ์สกัดจับคนร้ายพร้อมกับชี้ไปยังรถของคนร้าย ทั้งสองจึงขับรถจักรยานยนต์ไปยังรถของคนร้าย  ในเวลาเดียวกันคนร้ายได้ลดกระจกประตูหลังลง แล้วยื่นปากกระบอกปืนเอเค 47 ออกจากหน้าต่างรถ แล้วยิงใส่ตำรวจสายตรวจทั้งสองทันที กระสุนทะลุหมวกกันน็อกของพลฯเอนกเข้าที่ขมับขวา แล้วออกทางขมับซ้าย กระสุนอีกนัดเข้าที่ขาขวาของพลฯเอนก และกระสุนอีกนัดเข้าที่เอวขวาของพลฯเอนกกระสุนทะลุออกทางด้านหลัง ส่งผลให้พลฯเอนกเสียชีวิตทันที“ผมเป็นนักแม่นปืนของกรมตำรวจ 13 ปีติดต่อกัน” ส่วนพลฯสุรพงษ์ถูกยิงที่หัวเข่าขวา และเฉียดหน้าผากขวาได้รับบาดเจ็บสาหัสเพชฌฆาตคนสุดท้าย, p. 138-147

กิตติโชติที่เห็นการฆาตกรรมต่อหน้า หยิบปืนยูเอสอาร์มี่จากข้างเบาะออกมาเพื่อจะยิงยางรถของคนร้าย แต่มีรถคันหน้าบังอยู่ทำให้ยิงไม่ได้ เขาจึงบีบแตรให้รถคันหน้าหลบไปเพราะรถของคนร้ายขับออกไปได้แล้ว แต่คนขับรถคันหน้าตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ทำเครื่องยนต์กระตุกส่งผลให้รถสตาร์ทไม่ติด กิตติโชติจึงรีบลงจากรถเพื่อช่วยเข็นรถ และได้ถามหมายเลขทะเบียนจากคนขับรถ ทำให้เขาทราบหมายเลขทะเบียนสองตัวท้าย หลังจากนั้นกิตติโชติกับคนขับรถได้ช่วยกันเข็นรถออกไป แล้วกิตติโชติขับรถไล่ตามรถคนร้าย พร้อมกับวิทยุแจ้งเหตุให้ตำรวจศูนย์รามมาทราบ แต่วิทยุศูนย์รามาไม่ให้พูดเนื่องจากเป็นจังหวะที่มีขบวนเสด็จ กิตติโชติแจ้งว่ากำลังติดตามคนร้ายที่ยิงตำรวจอยู่ เมื่อขานจุดเสร็จ กิตติโชติจึงพูดต่อ กิตติโชติขับรถไล่ตามรถคนร้ายไปถึงแยกบางกะปิ แต่ไม่พบรถคนร้ายแล้ว เขาจึงต้องขับรถกลับไปที่ตลาดสะพานสอง“ผมเป็นนักแม่นปืนของกรมตำรวจ 13 ปีติดต่อกัน”

ภายหลังจากเกิดเหตุพลเมืองดีได้นำตัวสุรพงษ์ส่งโรงพยาบาลสยาม

 การสืบสวน 
ร.ต.ต. สมพงษ์ ทองวีระประเสริฐ พร้อมด้วยกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ตรวจสอบที่เกิดเหตุ ตำรวจพบปลอกกระสุนปืนเอเค 47 จำนวน 5 ปลอก, กระสุนปืนเอเค 47 จำนวน 7 นัด และปลอกกระสุนปืนขนาด 11 มิลลิเมตร จำนวน 2 ปลอก

ตำรวจได้วิทยุแจ้งให้เจ้าหน้าที่ตำรวจสายตรวจและตำรวจท้องที่ต่างๆออกสกัดรถยนต์ของคนร้ายตามเส้นทางต่างๆ รวมถึงเส้นทางบางกะปิ ตำรวจสกัดคนร้ายอยู่หลายชั่วโมงแต่ไม่พบตัวคนร้าย

ตำรวจตั้งประเด็นแรงจูงใจของคนร้ายไว้ 2 ประเด็น ในประเด็นที่แรกคือ เป็นการปล้นทรัพย์เนื่องจากผู้ใกล้ชิดกับเหลี่ยมยืนยันว่า เหลี่ยมเป็นคนดีไม่เคยบาดหมางกับใคร ในประเด็นที่สองคือเป็นการจ้างวานฆ่าเพราะลักษณะของการฆาตกรรมเหลี่ยมผิดไปจากลักษณะของการปล้นทรัพย์ เป็นไปได้ว่าเหลี่ยมอาจขัดผลกระโยชน์กับคู่แข่ง ทำให้ถูกคู่แข่งจ้างวานฆ่า พล.ต.เสน่ห์ สิทธิพันธ์สั่งให้ตำรวจตรวจสอบประวัติเหลี่ยมอย่างละเอียดเนื่องจากเหลี่ยมมีฐานะดี อาจจะมีสาเหตุอื่นแอบแฝงนอกเหนือจากการปล้นทรัพย์

ตำรวจสันนิษฐานว่าคนร้ายน่าจะเป็นคนในเครื่องแบบเช่นตำรวจที่ถูกออกจากราชการ หรือทหาร เพราะคนร้ายปล้นเป็นทีม และใส่เครื่องแบบของเจ้าหน้าที่ตำรวจ

พล.ต.เสน่ห์ สิทธิพันธ์, พล.ต.สถาพร วิมุกตานนท์ ,พ.ต.อ. สุริยะ โมรานนท์,พ.ต.อ. ชัยสิทธิ์ กาญจนกิจ ,พ.ต.ต. กิตตโชติ แสงนิล และนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่อีกหลายนายได้ประชุมวางแผนแนวทางการสืบสวนที่สถานีตำรวจนครบาลบางซื่อ โดยเชื่อว่ารถที่คนร้ายใช้ก่อเหตุเป็นรถเช่าจากเต้นท์รถเนื่องจากรถที่มักใช้ในการปล้นทรัพย์หรือชิงทรัพย์มักเป็นรถเช่า ซึ่งสถานที่ที่มือปืนรับจ้างและโจรนิยมไปเช่ารถมากที่สุดคือที่คลองเตย“ผมเป็นนักแม่นปืนของกรมตำรวจ 13 ปีติดต่อกัน”

หลังประชุมเสร็จในเวลา 24.00 น. พ.ต.อ.สุริยะ โมรานนท์ได้ออกคำสั่งให้ พ.ต.ต. ธนูเดช วงศ์กระจ่าง และพ.ต.ท. บัญญัติ ศรีสมบุญ รองผู้กำการสืบสวนนครบาลใต้ ส่งสายสืบไปตรวจสอบสี และทะเบียนรถตามบริการรถเช่าต่างๆในเขตใต้ ส่วน พ.ต.ต. ทวี ทิพย์รัตน์ และ พ.ต.ท. เขต นิ่มสมบูรณ์ รองผู้กำการสืบสวนนครบาลเหนือ ส่งสายสืบไปตรวจสอบสีและทะเบียนรถตามบริการรถเช่าต่างๆในเขตเหนือ นอกจากนี้ พ.ต.อ.สุริยะ ยังสั่งการให้ พ.ต.ท. ชุมพล มัธยมจันทร์เตรียมกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจให้พร้อมเพื่อจับกุมคนร้ายเพราะเชื่อว่าอาจมีการปะทะเกิดขึ้น

เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกชุดนำกำลังไปล้อมวัดอัมพวัน ย่านราชวัตร เพื่อจับกุมกลุ่มผู้ต้องสงสัยที่เป็นอดีตทหาร เนื่องจากกลุ่มผู้ต้องสงสัยใช้ปืนเอเค 47 ในการปล้นเหมือนกัน โดยสามารถจับกุมได้ทั้งหมด จากการสอบสวนพบว่ากลุ่มผู้ต้องสงสัยไม่ได้ปล้นตลาดสะพานสอง

ในเวลา 07.30 น. ยุทธพล พุ่มมาลี อายุ 26 ปี ขับรถดัทสันสีฟ้า 120 Y ทะเบียน 5 ค. 9474 ที่เช่าจากคลองเตยคาร์เรนต์เมื่อช่วงเช้าวันที่ 23 พฤศจิกายน ในราคา 400 บาท ไปส่งคืนที่คลองเตยคาร์เรนท์ จ.ส.ต.วิชัย แจ้งสว่าง ซึ่งถูกส่งไปเฝ้าที่คลองเตยคาร์เรนท์เพียงลำพังตั้งแต่เที่ยงคืนพบว่าทะเบียนรถของยุทธพลตรงกับทะเบียนรถที่ใช้ปล้นตลาดสะพานสอง และพบคราบเลือดจำนวนมากติดอยู่ที่เบาะหลังรถ จ.ส.ต.วิชัยจึงจับกุมยุทธพลทันทีเพชฌฆาตคนสุดท้าย, p. 138-147 ต่อมาร.ต.อ.จิรสิทธิ์ มหินทรเทพ และร.ต.อ.อุดม เนตยสุภา รองสารวัตรสืบสวน ได้ตามไปสมทบที่คลองเตยคาร์เรนต์“ผมเป็นนักแม่นปืนของกรมตำรวจ 13 ปีติดต่อกัน”

ยุทธพลถูกนำตัวขึ้นรถของร.ต.อ.จิรสิทธิ์เพื่อนำตัวไปสอบสวนที่กองบัญชาการตำรวจนครบาล ซึ่งยุทธพลไม่ได้ถูกใส่กุญแจมือหรือเครื่องพันธนาการเนื่องจากในเวลานั้นร.ต.อ.จิรสิทธิ์ และร.ต.อ.อุดมยังไม่คิดว่ายุทธพลจะเป็นคนร้าย ต่อมาระหว่างรถติดไฟแดงที่แยกดุสิตธานี ยุทธพลที่นั่งด้านหลังได้เปิดประตูลงจากรถแล้ววิ่งหนีไป ทั้งสองจึงรู้ว่ายุทธพลคือคนร้าย ทั้งสองจึงจอดรถแล้ววิ่งไล่ตามยุทธพล จนสามารถจับกุมยุทธพลได้ที่หัวลำโพง เนื่องจากยุทธพลหมดแรง วิ่งต่อไม่ไหว“ผมเป็นนักแม่นปืนของกรมตำรวจ 13 ปีติดต่อกัน”เพชฌฆาตคนสุดท้าย, p. 138-147

 การสอบสวนยุทธพล และการจับกุมผู้ก่อเหตุคนอื่นๆที่วัดเกาะสุวรรณาราม 
จากการสอบปากคำยุทธพลโดยพล.ต.ต. เสน่ห์ สิทธิพันธ์ ยุทธพลได้ให้การรับสารภาพว่า ได้ร่วมปล้นทรัพย์จริง โดยทำหน้าที่เป็นคนขับรถ หัวหน้ากลุ่มโจรคือสำราญ ปิ่นแก้ว อายุ 29 ปี และมีผู้ร่วมก่อเหตุอีก 3 คนคือ ณรงค์ ปิ่นแก้ว อายุ 26 ปี น้องชายของสำราญ, หลี แดงอร่าม อายุ 45 ปี และสุริยา หรือ ชัย จันทร์เพ็ญ อายุ 18 ปี ซึ่งทุกคนทำงานเป็นคนงานก่อสร้างที่หมู่บ้านไทยศิริ ซอยบดินทร์เดชา (ลาดพร้าว 86) และเพิ่งพ้นโทษออกจากเรือนจำในคดีปล้นทรัพย์ นอกจากนี้เขาบอกว่าหลีถูกกระสุนปืนจากสำราญระหว่างยิงเหลี่ยมทำให้นิ้วกลางขวาขาด“ผมเป็นนักแม่นปืนของกรมตำรวจ 13 ปีติดต่อกัน”

เขาให้การว่า ก่อนก่อเหตุหลีและสำราญไปที่ตลาดสะพานสองเพื่อดูเหยื่อที่จะปล้น ทั้งสองเห็นเหลี่ยม ถอดเสื้อหั่นหมูขาย โดยแสดงสร้อยคอทองพระเลี่ยมทองเส้นใหญ่ ทั้งสองจึงไปดูลาดเลาตั้งแต่สองวันก่อนก่อเหตุ จนรู้เส้นทางและเส้นทางหลบหนี หลังจากนั้นสำราญสั่งให้เขาเช่ารถเก๋งที่ติดฟิล์มกรองแสงจากคลองเตยคาร์เรนท์เพื่อใช้เป็นยานพาหนะในการปล้นทรัพย์ เขาเช่ารถดัทสัน 120 วายในราคาวันละ 400 บาท ต่อมาสำราญกับหลีได้ไปเอาปืนเอเค 47 และปืนพกขนาด 11 มม. ที่เก็บซ่อนเอาไว้ตั้งแต่สมัยที่เป็นอส.ที่ชายแดน ซึ่งเป็นปืนที่ยึดมา หลังจากดูลาดเลา สำราญกำหนดหน้าที่ในการปล้นโดยกำหนดให้เขาเป็นคนขับรถ ส่วนสำราญ,ณรงค์ และหลี เป็นผู้ปล้น และสุริยาเป็นคนจัดหาที่พัก โดยสุริยาประสานงานอยู่ที่หมู่บ้านไทยศิริ สำราญวางแผนว่า เมื่อปล้นเสร็จทั้งหมดจะไปซ่อนตัวที่บ้านพักคนงานก่อสร้างในหมู่บ้านไทยศิริที่สุริยาจัดหาไว้ และเมื่อได้ทรัพย์สินก็จะแบ่งกันที่กุฎิของพระโฉม นุกุลธรรม ภายในวัดเกาะสุวรรณาราม ซึ่งสำราษ และหลีรู้จักกับพระโฉมในเรือนจำระหว่างที่พระโฉมถูกคุมขังในคดียิงสมภารวัดเสียชีวิตในวัด โดยพระโฉมสู้คดีจนถูกศาลยกฟ้องและถูกปล่อยตัวออกมาพร้อมกับสำราญ และหลีเมื่อ 3 เดือนก่อน ซึ่งทั้งสำราญ และหลีๅฟเคยมาอาศัยที่กุฎิพระโฉมหลายครั้ง

เขาให้การว่าทรัพย์สินที่ได้จากการปล้นจะถูกแบ่งในตอนกลางวันวันที่ 24 พฤศจิกายน ที่กุฎิของพระโฉมหลังจากนำทรัพย์สินไปขายเป็นเงินสดมาแล้ว และในขณะนี้สำราญ,ณรงค์,หลี และสุริยาหลบซ่อนตัวอยู่ที่วัดเกาะสุวรรณารามเพชฌฆาตคนสุดท้าย, p. 138-147

พล.ต.ท.เสน่ห์ สิทธิพันธ์สั่งการให้จัดกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจแบ่งเป็นสามสาย โดยสองสายแรกเข้าไปทางหน้าวัด ส่วนอีกสายเข้าทางหลังวัด ต่อมาในเวลา 11.00 น. เจ้าหน้าที่ตำรวจประมาณ 70 นายพร้อมอาวุธปืนเอช.เค ได้เดินทางไปยังวัดเกาะสุวรรณนาราม แล้วตีวงล้อมวัดอย่างเงียบๆ หลังจากนั้นตำรวจบุกเข้าไปในกุฎิของพระโฉมเพื่อจับกุม โดยพบว่าณรงค์, หลี และสุริยากำลังนอนหลับอยู่ ตำรวจจึงสามารถจับกุมทั้งสามโดยไม่มีการต่อสู้<

ตำรวจพบว่าหลีถูกกระสุนปืนที่นิ้วกลางด้านขวาจนนิ้วขาด หลีบอกว่าสาเหตุที่นิ้วกลางขาดเนื่องจากถูกลูกหลงขณะยกมือห้ามสำราญยิงเหลี่ยม ทั้งสามบอกว่าสำราญออกจากกุฎิไปตั้งแต่ 06.00 น. โดยสำราญบอกทั้งสามว่า จะนำทองไปขายแล้วนำเงินที่ได้มาแบ่งกัน โดยให้ทั้งสามรอรับเงินอยู่ที่กุฎิ

ตำรวจได้ตรวจค้นกุฎิพระโฉมเพื่อค้นหาอาวุธปืนแต่ไม่พบ นอกจากนี้ตำรวจยังได้ตรวจค้นกุฎิพระอีก 5 หลังเพื่อหาสำราญ แต่ไม่พบตัว ต่อมาตำรวจได้ควบคุมตัวทั้งสามไปสอบสวนที่สถานีตำรวจนครบาลบางเขน

 การสืบสวนหลี,ณรงค์ และสุริยา 
จากการสอบสวน หลี, ณรงค์ และสุริยาให้การรับสารภาพ โดยให้การว่า ในวันเกิดเหตุไม่มีใครคิดจะฆาตกรรมเหลี่ยม ส่วนการฆาตกรรมตำรวจเป็นการยิงเพื่อเปิดทางหลบหนี แรงจูงใจในการปล้นคือเหลี่ยมใส่สร้อยคอทองคำเส้นใหญ่ และบริเวณดังกล่าวเหมาะแก่การปล้น สาเหตุที่ต้องยิงเหลี่ยมเนื่องจากหลังจากที่หลีประกบตัวเหลี่ยมแล้วจี้บังคับให้ถอดสร้อย เหลี่ยมได้ขัดขืนและต่อสู้ ณรงค์จึงเข้าไปกดหัวเหลี่ยมลงไปใต้เขียงหมู เหลี่ยมพยายามขัดขืน และร้องขอความช่วยเหลือ ซึ่งในขณะเกิดเหตุมีผู้คนจำนวนมากในตลาด สำราญจึงกระโดดขึ้นไปบนแผงขายปลา แล้วใช้ปืนขู่เหลี่ยมให้หยุดร้อง แต่เหลี่ยมยังร้องต่อ สำราญจึงยิงเหลี่ยมที่ศีรษะของเหลี่ยมจนเสียชีวิต ในเวลาเดียวกันหลีได้ยกมือห้ามทำให้ถูกลูกหลงนิ้วกลางซ้ายขาด

ในเรื่องการยิงเจ้าหน้าที่ตำรวจ และการหลบหนี ทั้งสามให้การว่า หลังจากหยิบสร้อยคอออกจากศพของเหลี่ยม ณรงค์,สำราญ และหลี กลับไปขึ้นรถที่ยุทธพลจอดรอไว้แล้วหลบหนีไป แต่ระหว่างทางรถมอเตอร์ไซค์ของตำรวจได้ขับมาประกบทำให้สำราญตกใจ เขาจึงไขกระจกลงแล้วยิงตำรวจ หลังจากนั้นยุทธพลได้ขับรถหลบหนีไปยังบ้านพักคนงานก่อสร้างในหมู่บ้านไทยศิริ ซึ่งมีสุริยาประสานงานอยู่ ต่อมาเมื่อเดินทางถึงหมู่บ้านไทยศิริ สำราญได้วางแผนแบ่งกำลังเพื่อหลบเจ้าหน้าที่ตำรวจโดยให้หลีกับสุริยาพักอยู่ที่บ้านพักคนงานก่อสร้างจนกระทั่งรุ่งเช้าแล้วไปพบกันที่กุฎิพระโฉม ส่วนสำราญ,ยุทธพล และณรงค์จะไปพักที่กุฎิพระโฉม ก่อนไปที่กุฎิ สำราญถอดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ตำรวจใส่ถุงทะเลสีเขียวพร้อมกับอาวุธปืน แล้วนำไปซ่อนไว้ในทุ่งนาหลังหมู่บ้าน จนกระทั่งในช่วงเช้า หลังจากทุกคนมาพบกันที่กุฎิ สำราญได้บอกทุกคนว่าจะนำทองไปขายและให้ยุทธพลนำรถเช่าไปคืน

ณรงค์ให้การว่า สำราญที่เพิ่งจะกลับมาพักอาศัยด้วยกันเพียง 1 เดือน เป็นคนชักชวนให้ร่วมปล้น โดยสำราญเป็นผู้วางแผน, ดูลาดเลา และจัดหาอาวุธ

หลังจากสอบปากคำเสร็จ เจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวทั้งสี่ไปค้นที่ห้องพักของคนงานก่อสร้างเมื่อเวลา 15.00 น. จากการตรวจค้นห้องพักพบปืนพกขนาด 11 มิลลิเมตร หมายเลขทะเบียน ร.บ. 5/14233 ซึ่งระบุชื่อเป็นของ ส.ต.ท. คงศักดิ์ มั่นมิ่ง อายุ 27 ปี และพบซองกระสุน 2 ซอง นอกจากนี้พบปืนลูกซองพก 1 กระบอก พร้อมกระสุนจำนวนหนึ่ง และพบกางสีกากีคล้ายกางเกงของตำรวจ,รองเท้าคอมแบท 1 คู่ และเข็ดขัดตำรวจ 1 เส้นซึ่งเป็นชุดที่หลีใส่ไปเกิดเหตุถูกซ่อนอยู่ใต้เตาถ่านของบ้านพัก ตำรวจได้แจ้งข้อหามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตกับสุริยา

ส่วนชุดที่สำราญใส่ไปในวันเกิดเหตุ หลีอ้างว่าไม่รู้ว่าสำราญเอาไปซ่อนที่ไหน ตำรวจจึงนำหลีกลับไปสอบสวนจนกระทั่งหลียอมรับว่าสำราญนำไปซ่อนที่ทุ่งนาหลังหมู่บ้าน หลังจากนั้นหลีได้พาตำรวจกลับไปค้นที่ทุ่งนาหลังหมู่บ้าน ตำรวจค้นหาถุงทะเลสีเขียวจนพบเมื่อเปิดถุงทะเลออกมาพบปืนเอเค 47แบบพับฐาน, ซองกระสุน 3 ซอง โดยมีกระสุนทั้งหมด 75 นัด,ชุดเครื่องแบบตำรวจ,กระเป๋าใส่เงินซึ่งมีเงินใส่อยู่ 20 บาท และพบบัตรประจำตัวตำรวจชื่อ ส.ต.อ. คงศักดิ์ มั่นมิ่ง แต่ภาพถ่ายกลับเป็นรูปของสำราญ ตำรวจสันนิษฐานว่าสำราญน่าจะเอาบัตรของส.ต.อ.คงศักดิ์ มาใช้เพื่อการปล้นทรัพย์

หลังจากทั้งสี่ให้การรับสารภาพ เจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัวทั้งสี่ไปทำแผนประกอบคำรับสารภาพที่ตลาดสะพานสอง โดยเริ่มทำแผนประกอบคำรับสารภาพเมื่อเวลา 16.30 น. ในการทำแผนประกอบคำรับสารภาพ เจ้าหน้าที่ตำรวจได้รักษาความสงบเรียบร้อย และปิดถนนเพื่ออำนวยความสะดวก เนื่องจากมีประชาชนกว่าหมื่นคนเข้าไปมุงดูการทำแผน และสาปแช่งคนร้าย ส่งผลให้การจราจรติดขัด ต่อมาเมื่อการทำแผนเสร็จสิ้นในเวลา 17.00 น. ตำรวจได้นำทั้งสี่กลับไปควบคุมตัวที่สถานีตำรวจนครบาลบางเขนเพื่อส่งให้ตำรวจสถานีตำรวจนครบาลลาดพร้าวรับตัวไปดำเนินการต่อ

ในการติดตามตัวสำราญ พล.ต.ท. เสน่ห์กล่าวในแถลงข่าวแก่ผู้สื่อข่าวว่า "นี่ผมได้สั่งระดม ตำรวจพลิกแผ่นดินล่าทั่วกรุงแล้ว"

 ผู้ก่อเหตุ 
 ณรงค์ ปิ่นแก้ว อายุขณะก่อเหตุ 26 ปีเป็นน้องชายของสำราญ ปิ่นแก้ว อยู่บ้านเลขที่ 25/21 หมู่ 3 ตำบลลำตาเสา อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
 สุริยา หรือชัย จันทร์เพ็ญ อายุขณะเกิดเหตุ 18 ปี อยู่บ้านเลขที่ 101 หมู่ 5 ตำบลบ่อตาโรจน์ อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
 ยุทธพล พุ่มมาลี อายุขณะเกิดเหตุ 26 ปี อยู่บ้านเลขที่ 121 ซอยประชาร่วมใจ แขวงบางขุนศรี เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีอาชีพเป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง 
 หลี แดงอร่าม อายุขณะเกิดเหตุ 45 ปี อยู่บ้านเลขที่ 59 ตำบลโรงช้าง อำเภอพรหม จังหวัดสิงห์บุรี หลีเคยติดคุกที่เรือนจำกลางบางขวางเมื่อ พ.ศ. 2518 ในคดีปล้นทรัพย์ที่อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี ศาลพิพากษาจำคุก 8 ปี แต่ติดคุกจริง 4 ปี ระหว่างติดคุกหลีได้รู้จักกับสำราญ ปิ่นแก้ว ซึ่งติดคุกในคดีปล้นทรัพย์ และทั้งสองได้รับการปล่อยตัวพร้อมกันจากพระราชทานอภัยโทษเนื่องในวันเฉลิมพระชนมพรรษของพระบรมโอรสารธิราช เมื่อปลายปี พ.ศ. 2522
 สำราญ หรือ อินถา ปิ่นแก้ว อายุ 30 ปี อยู่บ้านเลขที่ 25/21 หมู่ 3 ตำบลลำตาเสา อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา  เขาเป็นชาวจังหวัดสระบุรี แต่ไปแต่งงานกับภรรยาและมีครอบครัวอยู่ที่อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และเป็นหลานผู้กำกับการตำรวจจังหวัดหนึ่ง สำราญเคยเป็นอาสาสมัครรักษาดินแดนอยู่ที่จังหวัดปราจีนบุรี เขาถูกจับกุมในข้อหาปล้นทรัพย์ที่ตำบลตากข้าวสารเมื่อพ.ศ. 2511 และพ้นโทษในปีพ.ศ. 2514 ต่อมาสำราญได้ร่วมกับนายจำนงค์ นายพงศ์ศักดิ์ และพวก ตั้งแก๊งค์โจรหัวเสือขึ้น โดยมีสำราญเป็นหัวหน้า ซึ่งสมาชิกทุกคนจะสักรูปหัวเสือที่ไหล่เพื่อเป็นสัญลักษณ์ และได้ก่อเหตุปล้นฆ่าเจ้าทรัพย์มาไม่ต่ำกว่า 20 คดี ต่อมาในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2514 เจ้าหน้าที่ตำรวจล้อมจับสำราญที่บ้านโคกตูม อำเภอหนองแค สำราญและพวกได้ยิงต่อสู้ตำรวจเป็นเวลา 20 นาที ก่อนจะหลบหนีไปได้ โดยส.ต.ท. อารมณ์ สุมาลี ถูกยิงได้รับบาดเจ็บสาหัส ส่วนสำราญก็ถูกยิงที่เท้าซ้าย และปลายคางได้รับบาดเจ็บ ต่อมาในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2514 เจ้าหน้าที่ตำรวจสืบทราบว่าสำราญมาพักรักษาตัวที่หมู่บ้านโพนทอ ในเวลา 11.30 น. เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงนำกำลังล้อมหมู่บ้านและจับกุมสำราญได้ที่บ้านขณะนอนซมเพราะได้รับบาดเจ็บจากการยิงปะทะ สำราญถูกศาลจังหวัดสระบุรีพิพากษาจำคุก 14 ปี 8 เดือน และได้รับพระราชทานอภัยโทษจนพ้นโทษในปลายปี พ.ศ. 2522 ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 เขาร่วมกับพลฯ กมล รักษาสกุล สารวัตรทหาร ก่อเหตุปล้นทรัพย์ที่อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สำราญมีหลักแหล่งไม่แน่นอน และเพิ่งกลับพักอาศัยกับณรงค์ น้องชาย ที่บ้านพักคนงานก่อสร้างในหมู่บ้านไทยศิริ ซอยลาดพร้าว 88 ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2523

 การจับกุมสำราญ และการสอบสวน 
วันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2523 พ.ต.อ.สฤษดิ์ สุทธิคีรี ผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรเมืองสระบุรี, พ.ต.ท. เผชิญ สวัสดิ์ชัย รองผู้กำกับการ,พ.ต.ท. ไพโรจน์ นพวงศ์ สารวัตรใหญ่ และพ.ต.ท. ปรัชญา สุทธิปรีดา สารวัตรสืบสวน ได้นำกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจสถานีตำรวจภูธรเมืองสระบุรี พร้อมด้วยตำรวจจากสถานีตำรวจภูธรหนองแคซึ่งนำโดย พ.ต.ต.อุฤทธิ์ พูลทวี สารวัตรใหญ่,พ.ต.ต. เสนีย์ ทาสุวรรณ สารวัตรสืบสวน,ร.ต.อ.พิศาล เอี่ยมละออ และร.ต.อ ระเบียบสุขพิศิษฐ์ เข้าปิดล้อมบ้านของวงษ์ พุทธน้อยที่ตำบลหนองยาง อำเภอเมืองสระบุรี ตั้งแต่เวลา 05.00 น. หลังสืบทราบว่าสำราญ หลบหนีมากบดานที่บ้านของวงศ์ ต่อมาในเวลา 06.30 น. เจ้าหน้าที่ตำรวจได้บุกจู่โจมเข้าจับกุมสำราญโดยไม่มีการขัดขืนขณะนุ่งผ้าขาวม้าในห้องน้ำ จากการตรวจค้นตัวพบว่าอวัยวะเพศของสำราญฝังมุก ตำรวจได้ตรวจค้นบ้านพบกระเป๋าเสื้อผ้าที่ไว้ใส่ขณะหลบหนี 1 ใบ, เงินสดจำนวน 4,130 บาท,ใบรับประกันนาฬิกาข้อมือมิโด้ 2 ฉบับ และสมุดบันทึกปกอ่อนสีเหลือง 1 เล่ม ซึ่งบันทึกถึงการปล้นทรัพย์ และการฆาตกรรมเจ้าหน้าที่ตำรวจ หลังจากนั้นตำรวจได้ควบคุมตัวสำราญไปสอบสวนที่สถานีตำรวจภูธรเมืองสระบุรี

สำราญให้การรับสารภาพว่า เขารู้จักเหลี่ยมจากวงไฮโลในบ่อนพนันที่ดอนเมือง มาเป็นเวลา 3 เดือนเศษ หลังจากนั้นเขาได้ร่วมกับเหลี่ยมทำธุรกิจค้าขายพลอยและหยก โดยเขาซื้อพลอยและหยกจากจังหวัดแม่ฮ่องสอนมาขายให้เหลี่ยมเพื่อให้เหลี่ยมนำไปขายต่อให้กับร้านเพชรพลอย โดยตกลงว่าถ้าขายได้เงินจะนำกำไรมาแบ่งกัน ซึ่งสำราญขายให้เหลี่ยม 3 ครั้ง ในครั้งแรกสำราญขายให้เหลี่ยมในราคา 10,000 บาท ครั้งที่สองขายให้ในราคา 20,000 บาท และครั้งที่สามสำราญขายให้ในราคา 170,000 แต่เหลี่ยมต่อราคาจนซื้อในราคา 160,000 บาท สำราญไปทวงเอาเงินกำไรจากเหลี่ยมหลายครั้ง แต่เหลี่ยมปฎิเสธที่จะให้ทุกครั้ง นอกจากนี้เหลี่ยมยังเคยบอกสำราญว่าถ้าจะเอาเงินให้ไปฟ้องศาลเอง พร้อมกับพูดว่าถ้าแน่จริงให้มายิงกันได้

สำราญอ้างว่าเขาไม่ตั้งใจจะมายิงเหลี่ยม เขามาแค่ทวงเงินกำไรที่ได้จากการค้าขายพลอยเท่านั้น เขาเล่าว่า ในวันเกิดเหตุเขาได้พาพวกมาทวงเงินค่าพลอยกับเหลี่ยมที่กำลังขายของอยู่ในตลาด โดยนำปืนเอเค 47 มาด้วย แต่เหลี่ยมไม่ให้ หลีจึงล็อคคอเหลี่ยมเพื่อบังคับให้จ่ายเงิน เหลี่ยมจึงขัดขืน ระหว่างนั้นปืนในมือของหลีลั่นขึ้นทำให้หลีนิ้วขาด เขาจึงใช้ปืนเอเค 47 ยิงใส่เหลี่ยมเสียชีวิต ส่วนคนเอาสร้อยคอทองคำไปคือหลี แดงอร่าม ซึ่งถูกตำรวจจับกุมได้ก่อน

ส่วนการยิงเจ้าหน้าที่ตำรวจ สำราญอ้างว่าเขาไม่ตั้งใจยิง โดยอ้างว่าในระหว่างหลบหนีได้มีตำรวจสายตรวจสถานีตำรวจนครบาลลาดพร้าวพรวดพราดเข้าไปในที่เกิดเหตุ และตะโกนให้ยอมมอบตัว ระหว่างนั้นปืนที่เขาถืออยู่ได้ลั่นไปถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจสายตรวจได้รับบาดเจ็บ และเสียชีวิต สำราญบอกว่าเขารู้สึกเสียใจที่ตำรวจถูกยิงเสียชีวิต

สำราญให้การว่าหลังจากก่อเหตุเขาได้หลบหนีไปที่หมู่บ้านไทยศิริ ซอยลาดพร้าว 88 แล้วไปพักที่กุฎิพระโฉท วัดเกาะสุวรรณานาราม 1 คืน หลังจากนั้นเขาหลบหนีไปอยู่กับเพื่อนเคยติดคุกด้วยกันที่ปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา ต่อมาในวันที่ 5 ธันวาคม เขาได้ออกจากปาดังเบซาร์มาหลบซ่อนตัวที่บ้านเพื่อนที่ตำบลหนองยาง เพราะเพื่อนที่ปาดังเบซาร์ชักชวนให้เข้าป่าเป็นคอมมิวนิสต์ แต่เขาไม่อยากเป็น เขาจึงเดินทางออกมา

ในเวลา 12.00 น. นางสาวสมศรี แฟนสาวของสำราญ ซึ่งเป็นครูอยู่ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยาได้มาเยี่ยมสำราญที่สถานีตำรวจ เธอร้องไห้ด้วยด้วยความอาลัยอาวรณ์ต่อสำราญ และขอร้องให้ช่างภาพหนังสือพิมพ์ไม่ถ่ายรูปเธอ

ในเวลา 16.05 เจ้าหน้าที่ตำรวจจากกองกับการตำรวจภูธรสระบุรีได้นำตัวสำราญเข้ากรุงเทพมหานครเพื่อส่งให้สถานีตำรวจนครบาลลาดพร้าวดำเนินคดี โดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวน 30 นายรอรับตัวสำราญที่สถานีตำรวจนครบาลลาดพร้าว พล.ต.ท.เสน่ห์ สิทธิพันธ์ได้สอบสวนสำราญเพิ่มเติม ซึ่งสำราญได้ให้การรับสารภาพตลอดทุกข้อกล่าวหา เขาอ้างว่าถูกเหลี่ยมโกงกำไรที่ได้จากการขายพลอยและหยก เมื่อทวงเงินก็ไม่ยอมคืนโดยบอกว่าอยากได้ก็ไปฟ้องเอา และชาวบ้านบอกเขาว่าเหลี่ยมมีมือปืนไว้คอยเก็บเขา ก่อนก่อเหตุเขาได้ชวนหลี,ณรงค์,สุริยา และยุทธพลไปปล้นเหลี่ยม โดยบอกทั้งสี่ว่าเหลี่ยมมักใส่ทองเส้นใหญ่เสมอ แต่ไม่ได้บอกว่าเคยมีเรื่องบาดหมางกับเหลี่ยมมาก่อน ในวันเกิดเหตุ เขาและพวกเข้าไปทวงเงินจากเหลี่ยมที่กำลังนั่งขายปลาในตลาด แต่เหลี่ยมก้มลงไปใต้แผง โดยทำท่าคล้ายกับจะหยิบอาวุธขึ้นมา พร้อมกับพูดว่า "อยากได้ก็เอาไปเลย" เขาจึงกระโดดขึ้นไปบนแผงขายปลา ในเวลาเดียวกันหลีได้เข้าไปล็อคคอเหลี่ยม ส่วนเขาใช้ปืนเอเค 47 หันเข้าไปที่เหลี่ยม พร้อมกับกระชากลูกเลื่อนปืน ซึ่งไม่ได้ตั้งใจจะยิง แต่ปืนลั่นถูกเหลี่ยมเสียชีวิต ส่วนสาเหตุที่ยิงตำรวจเพราะในระหว่างหลบหนีเขาเห็นตำรวจตามมาจึงหมุนกระจกลง แล้วเล็งปืนไปที่ตำรวจ ด้วยความตกใจนิ้วของเขาได้เหนี่ยวไกปืนยิงใส่ตำรวจโดยไม่รู้ตัว สำหรับปืนเอเค 47 เขาได้มาในช่วงที่เขาเป็น อส.ที่ปราจีนบุรี โดยเป็นปืนที่ยึดจากทหารกัมพูชาหลังจากการปะทะกัน  หลังจากนั้นได้ปืนมาเขาพกติดตัวมาตลอด แต่ใช้ไม่ค่อยเป็น

ในเวลา 17.00 น. เจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำตัวสำราญไปทำแผนประกอบคำรับสารภาพที่ตลาดสะพานสอง โดยการทำแผนใช้เวลา 20 นาที และมีประชาชนไปดูการทำแผนประมาณ 5,000 คน ทำให้การจราจรติดขัด ตำรวจปิดถนนลาดพร้าวในช่วงเวลาที่ทำแผนเพื่อความสะดวกและรวดเร็ว หลังจากทำแผนเสร็จตำรวจได้ควบคุมตัวสำราญกลับไปคุมขังเดี่ยวที่สถานีตำรวจนครบาลลาดพร้าวเพื่อดำเนินคดีต่อไป โดยห้ามเยี่ยม และห้ามประกันตัว ตำรวจได้ตั้งข้อหาสำราญ 5 ข้อหาคือ 1.ร่วมกันปล้นทรัพย์โดยใช้อาวุธปืนและรถยนต์เป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย 2.ต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงานขณะปฎิบัติหน้าที่ 3.ร่วมกันฆ่าและพยายามเจ้าพนักงานขณะปฎิบัติหน้าที่ 4.มีอาวุธที่ใช้ในราชการสงครามไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต 5.มีเครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต

 การพิจารณาคดี 
ในชั้นศาลยุทธพลถอนคำให้การรับสารภาพแล้วให้การใหม่เป็นให้การปฎิเสธไม่รู้เห็นกับการก่อเหตุ โดยอ้างว่า เขาเช่ารถเก๋งดัทสันจากคลองเตยคาร์เรนท์เพื่อนำมาวิ่งงานก่อสร้างที่จังหวัดสระบุรี แต่ในตอนเช้าวันเกิดเหตุนายบุญ ไม่ทราบนามสกุล คนงานก่อสร้าง ยืมรถเก๋งดัทสันจากเขา และนำมามาคืนในตอนเย็น  เมื่อเขานำรถไปคืน เขาก็ถูกตำรวจจับกุม

วันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2524 เวลา 10.00 น.  ศาลอาญากรุงเทพอ่านคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ประหารชีวิตทั้งสี่ แม้ว่าทั้งสี่ให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวน และเป็นประโยชน์ต่อการพิจารณาคดี แต่ศาลไม่ลดโทษให้เนื่องจากทั้งสี่กระทำผิดอย่างอุอาจต่อหน้าประชาชนจำนวนมากในเวลากลางวัน ศาลพิเคราะห์หลักฐานและคำสารภาพในชั้นสอบสวนแล้วเห็นว่าข้อต่อสู้ที่ยุทธพลยกมาอ้างไม่มีหลักฐานหักล้างพยานโจทก์ได้ ศาลจึงเชื่อว่ายุทธพลร่วมกับสำราญ, ณรงค์ และหลี กระทำผิดจริง

ต่อมาทั้งสี่ได้ยื่นอุทธรณ์ คาดว่าศาลอุทธรณ์จะพิพากษายืนโทษประหารชีวิตณรงค์, หลี และสำราญ และศาลฎีกาพิพากษายืนประหารชีวิตทั้งสาม ทั้งสามจึงทำหนังสือถวายฎีกาทูลเกล้าเพื่อขอลดโทษ แต่ฎีกาดังกล่าวก็ถูกยก ส่วนยุทธพลไม่ได้ถูกประหารชีวิตไปพร้อมกับทั้งสาม ในขณะนี้ยังไม่พบข้อมูล คาดว่าศาลฎีกาน่าจะตัดสินจำคุกตลอดชีวิต เนื่องจากเป็นคนแรกที่ถูกจับกุม และให้การจนจับผู้ก่อเหตุคนอื่นๆได้ เพราะถ้าศาลฎีกาตัดสินประหารชีวิตยุทธพล เขาจะต้องถูกประหารชีวิตพร้อมกับหลี, ณรงค์ และสำราญ (ยังไม่มีอ้างอิง)

 การประหารชีวิต 
วันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 เวลาประมาณ 16.00 น. เจ้าหน้าที่พี่เลี้ยงของเรือนจำกลางบางขวางได้เบิกตัวสำราญ,ณรงค์ และหลีออกจากหมวดควบคุมนักโทษประหาร เพื่อมาดำเนินการตามขั้นตอนต่างๆก่อนการประหารชีวิตโดยเริ่มจากการพิมพ์ลายนิ้ว และตรวจสอบประวัติบุคคล ตามด้วยการเขียนจดหมายและทำพินัยกรรม หลังจากทั้งเจ้าหน้าที่ยกอาหารมาให้ทั้งสามรับประทาน หลังจากนั้นเวรผู้ใหญ่ได้อ่านคำสั่งจากสำนักนายกรัฐมนตรีให้ทั้งสามฟังแล้วให้เซ็นรับทราบคำสั่ง จากนั้นเจ้าหน้าที่พี่เลี้ยงได้นำตัวทั้งสามไปฟังเทศน์ หลังจากเทศน์จบในเวลา 17.00 น. เจ้าหน้าที่พี่เลี้ยงได้นำตัวณรงค์ และสำราญไปประหารชีวิตก่อนเป็นชุดแรก โดยทั้งสองไม่มีอาการสะทกสะท้านเนื่องจากเตรียมใจไว้แล้ว ในเวลา 17.07 น. จท. ธิญโญ จันทร์โอทาน ดำเนินการประหารชีวิตสำราญ ส่วนเชาวเรศน์ จารุบุศย์ดำเนินการประหารชีวิตสำราญ ใช้กระสุนกับณรงค์ 7 นัด และสำราญ 10 นัด นับเป็นการประหารชีวิตครั้งแรกของเชาวเรศน์ จารุบุศย์เพชฌฆาตคนสุดท้าย, p. 138-147

ระหว่างรอเจ้าหน้าที่พี่เลี้ยงนำตัวหลีมาประหารชีวิต จท.ธิญโญให้เชาวเรศประหารชีวิตหลี ในเวลา 17.20 น. เจ้าหน้าที่พี่เลี้ยงนำตัวหลีไปประหารชีวิตเป็นคนสุดท้าย หลังจากเชาวเรศน์ทำความเคารพหลีเพื่อขออโหสิกรรม เชาวเรศน์ได้เหนี่ยวไกปืน แต่ลืมขึ้นลำปืน เชาวเรศน์จึงขึ้นลำปืนและดำเนินการประหารชีวิตหลีถูกประหารชีวิตเมื่อเวลา 17.24 น. ใช้กระสุนรวม 11 นัดเพชฌฆาตคนสุดท้าย, p. 138-147

 ปฎิกิริยาเกี่ยวกับบทลงโทษการใช้อาวุธสงคราม 
พลตำรวจโท เสน่ห์ สิทธิพันธุ์ ผู้บัญชาการตำรวจนครบาล แสดงความคิดเห็นกับหนังสือพิมพ์บ้านเมืองฉบับวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 ว่าควรให้พิจารณากฎหมายว่าด้วยอาวุธเสียใหม่ เพราะมีการใช้อาวุธสงครามเพื่อจี้ปล้นบ่อยครั้งจนสั่นคลอนขวัญกำลังใจของประชาชน และให้ความเห็นว่าผู้มีอาวุธสงครามไว้ใช้ต้องถูกประหารชีวิตแม้ว่าจะมิได้ใช้เพื่อการจี้ปล้นก็ตาม

ส่วนคอลัมน์ "เขียนคำ...วิพากษ์" ในหนังสือพิมพ์ฉบับเดียวกัน ได้ตั้งคำถามถามความเห็นต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าเหตุใดอาวุธสงครามจึงอยู่ในความครอบครองของผู้ร้ายได้ และแสดงความเห็นด้วยต่อความคิดเห็นของเสน่ห์ในเรื่องการถือครองอาวุธสงคราม

2 วันต่อมา คอลัมน์ "นุ้ย บางขุนเทียน" ของหนังสือพิมพ์บ้านเมือง แสดงความคิดเห็นจากถ้อยคำที่เสน่ห์ให้สัมภาษณ์ โดยแบ่งออกเป็นสองประเด็น คือ ประเด็นการถือครองอาวุธสงครามของผู้ร้าย ซึ่งเสนอให้กำจัดผู้มีอิทธิพลประเภท "เจ้าพ่อ" เพราะรู้แหล่งซื้อขายอาวุธสงคราม และจัดหาอาวุธระดับเดียวกันให้ตำรวจมีใช้ และประเด็นกฎหมายอาวุธปืน ซึ่งผู้เขียนเห็นด้วยกับเสน่ห์ในการเพิ่มโทษให้รุนแรง และเสนอวิธีให้ผู้พกพาอาวุธปืนต้องโทษร้ายแรงกว่าการฆ่าคนหรือจี้ปล้น หากกระทำการรุนแรงให้ต้องโทษประหารสถานเดียว พร้อมทั้งกำชับให้เสน่ห์วางโทษที่รุนแรงสำหรับตำรวจที่ประพฤติตนเป็นโจรด้วย

ใน พ.ศ. 2530 ได้มีการแก้ไขพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯอีกครั้งเพื่อปราบปรามอาวุธสงครามหรืออาวุธที่กฎหมายไม่อนุญาตให้มีและใช้เนื่องจากมีการนำอาวุธประเภทดังกล่าวมาใช้ในการก่ออาชญากรรมเพิ่มสูงขึ้น ซึ่งอาวุธประเภทดังกล่าวมีประสิทธิภาพในการทำลายล้างสูง ก่อให้เกิดความหวาดกลัวแก่ประชาชน และกำหนดโทษผู้ที่มีและใช้อาวุธประเภทดังกล่าวต่ำเกินไป โดยในมาตรา 78 ได้มีการแก้ไขโดยเพิ่มย่อหน้าของมาตราเป็น 3 ย่อหน้า ในวรรคหนึ่ง ได้กำหนดบทลงโทษผู้ทำ ประกอบ ซ่อมแซม เปลี่ยนลักษณะ ซื้อ มี ใช้ สั่ง หรือนำเข้า อาวุธปืน หรือเครื่องกระสุนปืน หรือวัตถุระเบิด ที่นอกจากที่กำหนดไว้มาตรา ๕๕ เป็นโทษจำคุก 2 ปี ถึงตลอดชีวิต ในวรรคสองกำหนดบทลงโทษสำหรับผู้ค้าหรือจำหน่ายอาวุธปืน หรือเครื่องกระสุนปืน หรือวัตถุระเบิด นอกจากที่กำหนดไว้ในมาตรา ๕๕ เป็นโทษจำคุก 20 ปี ถึงตลอดชีวิต และในวรรคสามกำหนดบทลงโทษผู้ที่ใช้อาวุธปืน หรือเครื่องกระสุนปืน หรือวัตถุระเบิด ที่นอกจากที่กำหนดไว้ในมาตรา ๕๕ ในการกระทำความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา จับคนไปเรียกค่าไถ่ กรรโชกทรัพย์ ลักทรัพย์ ปล้นทรัพย์ ชิงทรัพย์ เป็นโทษจำคุกตลอดชีวิตหรือประหารชีวิต และกระทำความผิดตามวรรคสองหรือ วรรคสาม ถ้าอาวุธปืน หรือเครื่องกระสุนปืน หรือวัตถุระเบิด มีอานุภาพไม่ร้ายแรง มีบทลงโทษจำคุกตั้งแต่ 2 ปี ถึงตลอดชีวิตพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ ๘) พ.ศ. ๒๕๓๐

 ดูเพิ่ม  
 โทษประหารชีวิตในประเทศไทย
 รายชื่อบุคคลที่ถูกประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าในประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2478-2530
 รายชื่อโศกนาฏกรรมและภัยพิบัติในประเทศไทย
 บรรณานุกรม 


 อ้างอิง 

 บทสัมภาษณ์ พล.ต.ท. กิตติโชติ แสงนิล 
“ผมเป็นนักแม่นปืนของกรมตำรวจ 13 ปีติดต่อกัน” บทสัมภาษณ์ของกิตติโชติใน COP'S Magazine
 คุยคุ้ยคน | ไขความลับวิสามัญตี๋ใหญ่ | คลี่คลายคดีดัง Part 2 ( (2:19)-[ (16:11) บทสัมภาษณ์ พล.ต.ท. กิตติโชติ แสงนิล ซึ่งไปประสบเหตุในคดีนี้โดยบังเอิญ ในรายการคุยคุ้นคนของช่องหนุ่มคงกระพัน Official

 อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับกฎหมายอาวุธปืน 
 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน
 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกะสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐
 พระราชบัญญัติ อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๐๑
 คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่ ๔๔ พุทธศักราช 2519
 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ ๗) พ.ศ. ๒๕๒๒
 พระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ ๘) พ.ศ. ๒๕๓๐

หมวดหมู่:กรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2523
หมวดหมู่:เขตวังทองหลาง