เพฟเวย์

ส่วนที่มีลักษณะคล้ายซิการ์ตรงกลางของภาพคือ ลูกระเบิด โดยจะมีการติดตั้งชุดอุปกรณ์นำวิถีทั้งด้านหน้าและด้านหลัง บริเวณส่วนหัวมี หัวค้นด้วยเลเซอร์กึ่งแอคทีฟติดตั้งอยู่ นอกจากหัวค้น ส่วนหัวนี้ยังบรรจุระบบ INS, แบตเตอรี, กลไกบังคับทิศทางเช่นครีบ ในส่วนสีเหลืองคือเครื่องรับ GPS จำนวน 2 ชุด ซึ่งอยู่ถัดจากตำแหน่งครีบบังคับทิศทาง เส้นสีแดงที่ลากผ่านเหนือส่วนตัวระเบิดคือสายสัญญาณรับอินพุตจากเครื่องบินที่ติดตั้งอยู่ เพื่อป้อนข้อมูล INS (ตำแหน่ง ความเร็ว ทิศทาง) และข้อมูล GPS (พิกัด) ให้เข้าสู่ระเบิด ตรงส่วนท้ายของระเบิดติดตั้งปีกตรึงแบบกางออกได้เพื่อควบคุมการบิน

เพฟเวย์ (Paveway) เป็นตระกูลของระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์ (Laser-Guided Bomb) ที่พัฒนาโดยสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามเวียดนาม จุดเริ่มต้นเกิดจากความต้องการของกองทัพอากาศสหรัฐ ที่ต้องการเพิ่มความแม่นยำในการโจมตีเป้าหมายทางยุทธวิธี เนื่องจากระเบิดธรรมดามีความคลาดเคลื่อนสูงมาก คลาดเคลื่อนหลายร้อยเมตร ทำให้ต้องใช้ระเบิดจำนวนมากเพื่อทำลายเป้าหมายเพียงจุดเดียวSpick, Mike. Precision Guided Munitions. Airlife Publishing, 1995.

โครงการเพฟเวย์เริ่มต้นในปี  1965 โดยบริษัท Texas Instruments ได้รับสัญญาในการพัฒนาชุดนำวิถีด้วยเลเซอร์กึ่งแอคทีฟ (semi-active laser guidance) ซึ่งทำงานโดยให้เครื่องบินหรือหน่วยภาคพื้นยิงเลเซอร์ไปยังเป้าหมาย ชุดนำวิถีที่ติดกับลูกระเบิดจะตรวจจับแสงสะท้อนแล้วปรับทิศทางการตกของระเบิดเข้าสู่เป้าอย่างแม่นยำHallion, Richard. Storm Over Iraq: Air Power and the Gulf War. Smithsonian Institution Press, 1992. ระเบิดเพฟเวย์ชุดแรกถูกทดสอบในปี 1967 สามารถลดความคลาดเคลื่อนเหลือไม่กี่เมตรFederation of American Scientists (FAS). “Paveway Laser Guided Bomb.”

300px|thumb|หัวค้น (seeker) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเพฟเวย์
การใช้งานระเบิดนำวิถีเลเซอร์ในตระกูลเพฟเวย์มีหลักการง่าย ๆ เพฟเวย์ไม่ได้เป็นระเบิดที่สร้างขึ้นใหม่ทั้งลูก แต่เป็นการดัดแปลงจากระเบิดธรรมดาตระกูล MK 80 โดยการติดตั้งชุดอุปกรณ์นำวิถีที่ส่วนหัวของลูกระเบิด และติดตั้งชุดหางควบคุมที่ส่วนท้ายลูกระเบิด เมื่อประกอบเข้าด้วยกันแล้ว ระเบิดธรรมดาก็กลายเป็นระเบิดนำวิถีที่สามารถเลี้ยวเข้าหาเป้าหมาย 

ตลอดช่วงสงครามเย็น เพฟเวย์ได้รับการปรับปรุงหลายรุ่น เช่น Paveway II ที่เบาขึ้นและราคาถูกกว่า, Paveway III ที่มีระบบนำวิถีอัจฉริยะและมีประสิทธิภาพสูงขึ้นในสภาพอากาศไม่อุดมคติ และ Paveway IV ที่เป็นรุ่นล่าสุดซึ่งรวมระบบ GPS/INS เพื่อเพิ่มความยืดหยุ่นในการใช้งานJane’s Air-Launched Weapons. IHS Markit, 2010. ปัจจุบัน เพฟเวย์ถูกใช้งานอย่างแพร่หลายโดยกองทัพสหรัฐและพันธมิตรเนโท รวมถึงในปฏิบัติการสมัยใหม่ เช่น อิรัก อัฟกานิสถาน และลิเบีย

รุ่นของเพฟเวย์
Paveway I
Paveway I พัฒนาโดยบริษัท Texas Instruments ระบบนี้ใช้หัวนำวิถีด้วยเลเซอร์กึ่งแอคทีฟ โดยหน่วยสนับสนุนภาคพื้นหรือเครื่องบินอีกลำจะส่องเลเซอร์ชี้เป้า ระเบิดที่ติดตั้งชุดนำวิถีจะตรวจจับแสงสะท้อนแล้วปรับทิศเข้าสู่เป้าอย่างแม่นยำ การใช้งานครั้งแรกในปี 1968 แสดงให้เห็นว่าความคลาดเคลื่อนลดเหลือราว 10 เมตร จากที่เคยสูงกว่าหลายร้อยเมตร 

ระเบิดทั่วไปเมื่อติดตั้งชุดนำวิถี Paveway I แล้วจะถูกเรียกด้วยรหัสดังนี้

 GBU-10 : ระเบิด MK-84 (2,000 ปอนด์)
 GBU-11 : ระเบิด M118 (3,000 ปอนด์) 
 GBU-12 : ระเบิด MK-82 (500 ปอนด์) 
 GBU-16 : ระเบิด MK-83 (1,000 ปอนด์)

Paveway II
ความสำเร็จของรุ่นแรกนำไปสู่การพัฒนา Paveway II ในทศวรรษ 1970 ที่มีความเบากว่า ถูกกว่า และใช้งานง่ายขึ้น โดยปรับปรุงชุดควบคุมหางเป็นแบบปีกเสริมขนาดเล็กกางอัตโนมัติ ทำให้การบินเสถียรและแม่นยำกว่าเดิม Paveway II จึงกลายเป็นรุ่นที่ถูกผลิตมากที่สุด 

ระเบิดทั่วไปเมื่อติดตั้งชุดนำวิถี Paveway II แล้วจะถูกเรียกด้วยรหัสดังนี้

 GBU-10 : ระเบิด MK-84 และ BLU-109/B (2,000 ปอนด์)
 GBU-12 : ระเบิด MK-82 (500 ปอนด์) 
 GBU-16 : ระเบิด MK-83 (1,000 ปอนด์)

Paveway III
แม้ว่ารุ่นที่สองได้รับความนิยมสูง แต่มีความคลาดเคลื่อนหลักสิบเมตรและพิสัยยังคงเป็นปัญหา จึงเกิดการพัฒนา Paveway III ในทศวรรษ 1980 รุ่นนี้ใช้หัวนำวิถีที่มีเซนเซอร์ไวต่อเลเซอร์มากขึ้นและระบบประมวลผลดีขึ้น ทำให้ความคลาดเคลื่อนลดลงเหลือไม่กี่เมตร พร้อมทั้งมีโครงสร้างปีกที่สอดรับกับหลักอากาศพลศาสตร์กว่าเดิม จึงเพิ่มพิสัยการร่อนของระเบิดได้ไกลขึ้น แต่ราคาสูง จึงใช้ในภารกิจที่ต้องการความแม่นยำสูงสุด

ระเบิดทั่วไปเมื่อติดตั้งชุดนำวิถี Paveway III แล้วจะถูกเรียกด้วยรหัสดังนี้
 GBU-24 : ระเบิด MK-84 (2,000 ปอนด์) 
 GBU-27 : ระเบิด BLU-109/B และ BLU-116/B (2,000 ปอนด์)

Paveway IV
Paveway IV เป็นโครงการที่พัฒนาใหม่หมดโดยบริษัท Raytheon สหราชอาณาจักร นำวิถีด้วย GPS/INS เหมือน Enhanced Paveway II แต่รุ่นสี่รองรับเฉพาะระเบิด MK-82 แม้รองรับระเบิดขนาดเดียว แต่มีหัวรบหลายแบบ เช่น เจาะเกราะ, ระเบิดแรงสูง และแบบลดอานุภาพ

Enhanced Paveway II
Enhanced Paveway II คือรุ่นยกระดับจาก Paveway II โดยบริษัท Raytheon สหรัฐอเมริกา จุดเด่นคือเพิ่มระบบนำวิถีด้วย GPS/INS ทำให้โจมตีเป้าหมายได้แม่นยำทั้งในสภาพอากาศเอื้อและไม่เอื้อ ต่อให้เลเซอร์ถูกบดบัง ระเบิดยังใช้ GPS/INS นำวิถีได้
 EGBU-10 ：ระเบิด MK-84 (2,000 ปอนด์)
 EGBU-12 ：ระเบิด MK-82 (500 ปอนด์) 
 EGBU-16 ：ระเบิด MK-83 (1,000 ปอนด์)
Enhanced Paveway III
Enhanced Paveway III คือรุ่นยกระดับจาก Paveway III พัฒนาโดยบริษัท Raytheon สหราชอาณาจักร มีระบบนำวิถีด้วย GPS/INS เหมือน Enhanced Paveway II เพียงแต่เป็นรุ่นที่ใช้กับระเบิดขนาดใหญ่
 EGBU-24 ：ระเบิด BLU-109 และ BLU-116 (2,000 ปอนด์)
 EGBU-27 ：ระเบิด BLU-109 (2,000 ปอนด์)
 EGBU-28 ：ระเบิด BLU-113 และ BLU-122 (5,000 ปอนด์)

อ้างอิง

หมวดหมู่:ระเบิดนำวิถี