ซูโอรัต

ซูโอรัต (; ) เป็นผลิตภัณฑ์จากนมประเภทโยเกิร์ตข้นชนิดหนึ่ง ซึ่งเป็นอาหารดั้งเดิมของชาวยาคุต

 ลักษณะเฉพาะ 
ซูโอรัตเป็นผลิตภัณฑ์นมชนิดหนึ่งที่ได้จากการหมักกรดแลคติกโดยใช้แบคทีเรีย Lactobacillus delbrueckii ssp. bulgaricus เทคโนโลยีการผลิตและคุณค่าทางโภชนาการ จึงคล้ายคลึงกับโยเกิร์ต ผลิตภัณฑ์นี้ยังมีความคล้ายคลึงกับผลิตภัณฑ์นมแบบดั้งเดิมอื่น ๆ เช่น อัยรัน (), เรียฌันกา () และผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ที่คล้ายกัน

 การเตรียม 
ตามธรรมเนียมแล้ว ซูโอรัตจะถูกเตรียมโดย หลังจากทำให้นมเย็นลงจนถึง 35°–36°C แล้วจึงเติมหัวเชื้อและผสมให้เข้ากัน จากนั้นจึงนำส่วนผสมใส่ในภาชนะปิดในที่อุ่นหรือห่อด้วยผ้าบุรอง หลังจากนั้น 5–6 ชั่วโมง จึงตรวจสอบการหมักของนม แล้วจึงย้าย (โดยไม่ต้องคน) ไปยังห้องที่เย็นกว่า ซึ่งสามารถเก็บนมเปรี้ยวที่เสร็จแล้วได้เป็นเวลานาน

ก่อนเสิร์ฟ ซูโอรัตที่แช่เย็นแล้วจะถูกคนให้เข้ากันและปรุงรสด้วยน้ำตาลหรือครีมเล็กน้อย เสิร์ฟในแก้วหรือชาม ซูโอรัตมักจะรับประทานก่อนนอนไม่นาน แต่ก็สามารถรับประทานทันทีหลังอาหารเย็นได้เช่นกัน

ผลิตภัณฑ์ยาคุตแบบดั้งเดิมอีกอย่างหนึ่งก็สามารถทำได้จากซูโอรัตเช่นกัน นั่นคือคอตเตจชีสข้นที่เรียกว่า () ซูโอรัตซึ่งผลิตในฤดูร้อนจากนมพร่องมันเนยหลังจากแยกครีมเปรี้ยวออกไปแล้ว ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อบริโภคในฤดูหนาวจะมีลักษณะเด่นคือมีความเป็นกรดสูงเป็นพิเศษ เนื่องจากการเก็บรักษาในห้องใต้ดินเป็นเวลานาน (ในอดีตเก็บในถังเปลือกไม้เบิร์ชขนาดใหญ่ ที่มีความจุถึง 160–240 ลิตร) และเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ()

 ประวัติ 
ผลิตภัณฑ์ที่ทำจากนมวัวและนมม้าหมัก รวมถึงซูโอรัต ครั้งหนึ่งเคยคิดเป็นสัดส่วนถึงร้อยละ 80 ของผลิตภัณฑ์นมทั้งหมดที่ชาวยาคุตบริโภค มีส่วนช่วยให้สุขภาพของผู้คนที่อาศัยอยู่ในไซบีเรียส่วนนี้ดีขึ้น เนื่องจากมีคุณค่าทางโภชนาการสูงและความเป็นกรดสูง ซึ่งยับยั้งการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์และปรสิต อิทธิพลของอาหารนม รวมถึงซูโอรัต ต่อการเจริญเติบโตและความแข็งแรงของมนุษย์ ยังถูกกล่าวถึงในมหากาพย์โอลงโฮ (, ) ของชาวยาคุตด้วย

สำหรับประชากรท้องถิ่นซึ่งส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเลี้ยงวัวและม้า ผลิตภัณฑ์นมหมักเป็นอาหารหลัก ไม่เพียงแต่ในหมู่คนยากจนและชนชั้นกลางเท่านั้น แต่ยังรวมถึงคนร่ำรวยด้วย เนื่องจากเทคโนโลยีการผลิตที่ง่ายและวัตถุดิบ (นม) ที่หาได้ง่าย ชาวยาคุตมักบริโภคซูโอรัตโดยใส่ส่วนผสมต่าง ๆ เช่น ครีมเปรี้ยว,  (; ผลิตภัณฑ์นมชนิดหนึ่ง), สตรอว์เบอร์รี, บลูเบอร์รี, แบร์เบอร์รี, ข้าวโอ๊ตแช่เย็น และสมุนไพร (ที่นิยมได้แก่ ซอร์เรล (Rumex acetosa), แองเจลิกาป่า (Angelica), ลิลีมาร์ทากอน (Lilium martagon), ยอดรูบาร์บอ่อน, เหง้าของ Butomus umbellatus และรากเบอร์เน็ต (Sanguisorba))

ในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 นักบวชออร์ทอดอกซ์บางส่วนต้องการเปลี่ยนชาวยาคุตให้มานับถือศาสนาคริสต์และสอนการทำกสิกรรม จึงเริ่มต่อต้านประเพณีการผลิตและบริโภคซูโอรัตและตาร์ ซึ่งพวกเขาถือว่าเป็น "อาหารที่เน่าเสีย ขึ้นรา และไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง" ประชากรในท้องถิ่นโดยทั่วไปปฏิบัติตามคำแนะนำเหล่านี้ และเป็นผลให้เมื่อสิ้นสุดคริสต์ศตวรรษที่ 19 การผลิตและการเก็บรักษาในช่วงฤดูหนาวของผลิตภัณฑ์ทั้งสองชนิดในภูมิภาคทางใต้ที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดของยาคูเตียได้หยุดลงเกือบทั้งหมด เมื่อถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 การบริโภคตาร์และซูโอรัตลดลงประมาณร้อยละ 90

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ผลิตภัณฑ์นม
หมวดหมู่:อาหารยาคุต