การกลายเป็นคำไวยากรณ์

การกลายเป็นคำไวยากรณ์ () เป็นกระบวนการทางภาษาศาสตร์ที่คำเปลี่ยนหน้าที่จากการสื่อความหมายถึงวัตถุหรือการกระทำ ไปทำหน้าที่ทางไวยากรณ์แทน กระบวนการนี้มักเกี่ยวข้องกับการที่คำเนื้อหา เช่น คำนามและคำกริยา พัฒนาไปเป็นคำหน้าที่ชนิดใหม่ เพื่อใช้แสดงความสัมพันธ์ทางไวยากรณ์ระหว่างคำอื่น ๆ ในประโยค ซึ่งมักเกิดขึ้นแทนที่การสร้างคำหน้าที่ใหม่จากโครงสร้างการผันคำที่มีอยู่เดิม ทั้งนี้ แนวคิดทางภาษาบางประเภทมีแนวโน้มเกิดกระบวนการกลายเป็นคำไวยากรณ์ได้บ่อย ในขณะที่แนวคิดบางอย่าง เช่น ประจักษ์พยาน มีแนวโน้มเกิดกระบวนการดังกล่าวได้น้อยกว่า

ในการอธิบายกระบวนการนี้ นักภาษาศาสตร์ได้จำแนกหน่วยทางภาษาออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่
 หน่วยศัพท์หรือคำเนื้อหา คือคำที่สื่อความหมายในตัวมันเองอย่างเฉพาะเจาะจง
 หน่วยไวยากรณ์หรือคำหน้าที่ คือคำที่ทำหน้าที่หลักในการแสดงความสัมพันธ์ทางไวยากรณ์ระหว่างคำต่าง ๆ ในการสื่อสาร

นักภาษาศาสตร์บางกลุ่มนิยามกระบวนการกลายเป็นคำไวยากรณ์ในแง่ของการเปลี่ยนแปลงที่หน่วยศัพท์และโครงสร้างทางภาษาบางอย่าง เมื่ออยู่ในบริบททางภาษาที่เฉพาะเจาะจง จะเริ่มทำหน้าที่ทางไวยากรณ์ นอกจากนี้ นิยามดังกล่าวยังครอบคลุมถึงการที่หน่วยไวยากรณ์เดิมที่มีอยู่แล้วพัฒนาไปสู่หน้าที่ทางไวยากรณ์ใหม่ ๆ  ในจุดที่เกิดกระบวนการกลายเป็นคำไวยากรณ์ คำนามและคำกริยาซึ่งเดิมมีความหมายเชิงคำศัพท์เฉพาะตัว จะค่อย ๆ พัฒนาไปเป็นหน่วยไวยากรณ์ตามกาลเวลา เช่น คำกริยาช่วย ตัวบ่งชี้การก วิภัตติปัจจัย และคำเชื่อมประโยค

อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ
หมวดหมู่:ไวยากรณ์