การทิ้งระเบิดเกาหลีเหนือ

สืบเนื่องจากการบุกครองเกาหลีใต้โดยเกาหลีเหนือในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1950 กองกำลังทางอากาศของกองบัญชาการสหประชาชาติได้เริ่มต้นการทัพทิ้งระเบิดอย่างกว้างขวางต่อเกาหลีเหนือซึ่งดำเนินต่อเนื่องไปจนกระทั่งสิ้นสุดสงครามเกาหลีในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1953 นี่ถือเป็นการทัพทิ้งระเบิดครั้งสำคัญครั้งแรกของกองทัพอากาศสหรัฐ (USAF) นับตั้งแต่การตั้งเหล่าทัพใน ค.ศ. 1947 โดยแยกตัวออกมาจากกองทัพบกสหรัฐ

ระหว่างการทัพทางอากาศ อาวุธตามแบบ รวมถึงระเบิด ระเบิดเพลิง และเนปาล์มได้ทำลายหมู่บ้าน เมือง และนครเกือบทั้งหมดของเกาหลีเหนือ รวมถึงสิ่งปลูกสร้างที่ประมาณการว่าได้รับความเสียหายถึงร้อยละ 85 สหรัฐทิ้งระเบิดรวมประมาณ 635,000 ตันและเนปาล์มอีก 32,557 ตันในระหว่างสงคราม ส่วนใหญ่เป็นการทิ้งลงในพื้นที่เกาหลีเหนือ (เทียบกับปริมาณระเบิด 503,000 ตันที่ใช้ในสมรภูมิแปซิฟิกทั้งหมดในสงครามโลกครั้งที่สอง)

 ภูมิหลัง 
ในช่วงหลายเดือนแรกของสงครามเกาหลี ระหว่างเดือนมิถุนายนถึงกันยายน ค.ศ. 1950 กองทัพประชาชนเกาหลี (KPA) ของเกาหลีเหนือประสบความสำเร็จในการเข้ายึดครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของคาบสมุทรเกาหลี โดยสามารถรุกไล่กองกำลังสหรัฐและเกาหลีใต้ได้อย่างรวดเร็ว ต่อมาในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1950 กองกำลังของกองบัญชาการสหประชาชาติได้พลิกสถานการณ์ด้วยการยกพลขึ้นบกที่ด้านหลังแนวรบเกาหลีเหนือที่อินช็อนและบีบให้กองทัพประชาชนเกาหลีต้องล่าถอยไปทางเหนือ สถานการณ์พลิกผันอีกครั้งเมื่อกองทัพอาสาประชาชนจีนเข้าสู่ความขัดแย้งในวันที่ 19 ตุลาคม ส่งผลให้กองกำลังสหประชาชาติต้องถอยร่นจนกระทั่งถึงต้น ค.ศ. 1951

ตลอดระยะเวลาของสงคราม พื้นที่พรมแดนระหว่างเกาหลีและจีนถูกยกเว้นจากการทิ้งระเบิด ด้วยความกังวลของกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐKim (2012), p. 472.

 การทัพทิ้งระเบิดแม่นยำ 
ระหว่างเดือนมิถุนายนถึงตุลาคม ค.ศ. 1950 เครื่องบินทิ้งระเบิด B-29 ของกองทัพอากาศตะวันออกไกล (Far East Air Forces - FEAF) สังกัดกองทัพอากาศสหรัฐ ได้ดำเนินการโจมตีทางอากาศอย่างหนักหน่วงต่อศูนย์กลางการขนส่งและอุตสาหกรรมในเกาหลีเหนือ หลังสถาปนาการครองอากาศได้ในระยะเวลาอันสั้นจากการทำลายกองทัพอากาศประชาชนเกาหลีทั้งในอากาศและบนพื้นดิน เครื่องบินทิ้งระเบิดของ FEAF ก็ไม่พบกับการต่อต้านใด ๆ และ "น่านฟ้าเหนือเกาหลีเหนือได้กลายเป็นเหมือนสวนหลังบ้านที่ปลอดภัยของพวกเขา"Kim (2012), p. 470.

การโจมตีด้วยการทิ้งระเบิดครั้งแรกต่อเกาหลีเหนือได้รับการอนุมัติในวันที่สี่ของสงคราม คือวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1950 โดยนายพลดักลาส แมกอาเทอร์ทันทีที่ได้รับคำร้องขอจากพลเอก จอร์จ อี. สตราตไมเยอร์ ผู้บัญชาการของ FEAF คำสั่งของแมกอาเทอร์มีขึ้นก่อนการได้รับคำสั่งจากประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมนให้ขยายปฏิบัติการทางอากาศเข้าสู่พื้นที่เกาหลีเหนือ คำสั่งดังกล่าวออกในวันที่ 29 มิถุนายนเช่นกัน แต่ส่งไปถึงโตเกียวในวันที่ 30 มิถุนายนKim (2012), p. 471.

ในช่วงเวลานี้ นโยบายอย่างเป็นทางการของสหรัฐคือการดำเนินการทิ้งระเบิดแม่นยำ (precision bombing) โดยมีเป้าหมายที่ศูนย์กลางการสื่อสารคมนาคม (สถานีรถไฟ ย่านสับเปลี่ยน ย่านสถานีหลัก และทางรถไฟ) รวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกทางอุตสาหกรรมที่ถือว่าสำคัญต่อขีดความสามารถในการทำสงคราม นโยบายนี้เป็นผลมาจากการถกเถียงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งนโยบายของสหรัฐปฏิเสธการทิ้งระเบิดใส่พลเรือนขนานใหญ่ (mass civilian bombings) ที่เคยดำเนินการในช่วงปลายสงคราม โดยมองว่าเป็นการกระทำที่ไม่มีประโยชน์และผิดศีลธรรมKim (2012), pp. 473–477.

แม้จะมีนโยบายทิ้งระเบิดแม่นยำอย่างเป็นทางการ แต่เกาหลีเหนือได้รายงานถึงการสูญเสียของพลเรือนอย่างกว้างขวาง ตามความเห็นของนักวิเคราะห์ทางการทหาร แทวู คิม ความย้อนแย้งที่ชัดเจนระหว่างนโยบายทิ้งระเบิดแม่นยำกับรายงานการสูญเสียของพลเรือนในระดับสูงนั้นอธิบายได้ด้วยความแม่นยำที่ต่ำมากของการทิ้งระเบิด จากการวิเคราะห์ของ FEAF ระบุว่าต้องใช้ระเบิดถึง 209 ลูกเพื่อให้มีโอกาสร้อยละ 80 ในการโจมตีเป้าหมายที่มีขนาด  คูณ  สำหรับเป้าหมายลักษณะดังกล่าว ระเบิดที่ทิ้งลงไปถึงร้อยละ 99.3 ไม่ถูกเป้าหมาย เนื่องจากเป้าหมายหลายแห่งใน "การทัพทิ้งระเบิดแม่นยำ" ตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่น พลเรือนจำนวนมากจึงถูกสังหารแม้จะมีนโยบายจำกัดเป้าหมายKim (2012), p. 478.

 การทัพทิ้งระเบิดเพลิง 
ต้นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1950 พลเอก เอ็มเมตต์ โอคอนเนลล์ จูเนียร์ ร้องขออนุมัติเพื่อเผาทำลายห้านครของเกาหลีเหนือ โดยเขาเสนอให้แมกอาเทอร์ประกาศว่ากองกำลังสหประชาชาติจะใช้วิธีทิ้งระเบิดเพลิงที่เคย "ทำให้ญี่ปุ่นยอมสยบ" ในช่วงสงครามแปซิฟิก คำประกาศดังกล่าวจะเป็นการเตือนผู้นำเกาหลีเหนือ "ให้พาสตรี เด็ก และผู้ที่ไม่ใช่คู่สงครามออกไปให้พ้น"Conway-Lanz (2014). ตามข้อมูลของโอคอนเนลล์ แมกอาเทอร์ตอบกลับว่า "ไม่... ผมยังไม่พร้อมที่จะไปไกลถึงขนาดนั้น คำแนะนำของผมมีความชัดเจนมาก อย่างไรก็ตาม ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมไม่มีความลำบากใจใด ๆ ถ้าคุณจะทิ้งระเบิดใส่เป้าหมายทางทหารจริงด้วยระเบิดแรงสูงในศูนย์กลางอุตสาหกรรมทั้งห้าแห่งนั้น ถ้าคุณพลาดเป้าหมายและสังหารผู้คนหรือทำลายส่วนอื่นของนคร ผมยอมรับว่านั่นเป็นส่วนหนึ่งของสงคราม"

ด้วยสถานการณ์แนวรบที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ข้อมูลที่ขัดแย้งกัน และกำลังพลใหม่ในขณะที่กองกำลังสหประชาชาติถอยร่น ปฏิบัติการกองหลังของ FEAF ในเดือนกรกฎาคมยังรวมถึงการทิ้งระเบิดใส่เป้าหมายในเกาหลีใต้ในโซลและอันดง ส่งผลให้มีพลเรือนเสียชีวิตจำนวนมาก เช่น เหตุการณ์ที่ยงซัน p. 14. ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1950 แมกอาเทอร์ระบุในรายงานสาธารณะต่อสหประชาชาติว่า "ปัญหาเรื่องการเลี่ยงการสังหารพลเรือนผู้บริสุทธิ์และความเสียหายต่อเศรษฐกิจภาคพลเรือนนั้นมีอยู่ตลอดเวลาและได้รับความเอาใจใส่จากผมโดยส่วนตัว"

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1950 สตราตไมเยอร์ขออนุมัติโจมตีชินอึยจู เมืองเอกของจังหวัดที่มีประชากรประมาณ 60,000 คน "ในพื้นที่ที่กว้างที่สุดของนคร โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ด้วยการเผาและระเบิดแรงสูง" กองบัญชาการของแมกอาเทอร์ตอบกลับในวันรุ่งขึ้นว่า "นโยบายทั่วไปที่ประกาศจากวอชิงตันคัดค้านการโจมตีดังกล่าว เว้นแต่สถานการณ์ทางทหารจะกำหนดให้ต้องทำอย่างชัดเจน ภายใต้สถานการณ์ปัจจุบันยังไม่เป็นเช่นนั้น"

ภายหลังการแทรกแซงของจีนในเดือนพฤศจิกายน แมกอาเทอร์สั่งให้เพิ่มการทิ้งระเบิดในเกาหลีเหนือ ซึ่งรวมถึงการทิ้งระเบิดเพลิงต่อคลังแสงและศูนย์กลางการโทรคมนาคมของประเทศและโดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อ "ปลายฝั่งเกาหลี" ของสะพานทั้งหมดที่ข้ามแม่น้ำยาลู่

วันที่ 3 พฤศจิกายน สตราตไมเยอร์ส่งต่อคำร้องของพลเอก เอิร์ล อี. พาร์ทริจ ผู้บัญชาการกองทัพอากาศที่ห้า (Fifth Air Force) ต่อแมกอาเทอร์ เพื่อขออนุมัติ "เผาชินอึยจู" เช่นเดียวกับที่เขาเคยทำในเดือนกรกฎาคมและตุลาคม แมกอาเทอร์ปฏิเสธคำร้องโดยอธิบายว่าเขาวางแผนจะใช้สิ่งอำนวยความสะดวกของเมืองหลังยึดได้ อย่างไรก็ตาม ในการประชุมเดียวกันนั้น แมกอาเทอร์ตกลงเป็นครั้งแรกให้มีการทัพทิ้งระเบิดเพลิง โดยเห็นชอบกับคำขอของสตราตไมเยอร์ที่จะเผาคังกเยและเมืองอื่น ๆ อีกหลายแห่ง: "เผามันถ้าคุณปรารถนาเช่นนั้น ไม่เพียงเท่านั้นนะ สตราต แต่จงเผาและทำลายเพื่อเป็นบทเรียนแก่เมืองอื่น ๆ เหล่านั้นที่คุณเห็นว่ามีคุณค่าทางทหารต่อศัตรู" ในเย็นวันเดียวกัน เสนาธิการของแมกอาเทอร์บอกกับสตราตไมเยอร์ว่าการทิ้งระเบิดเพลิงชินอึยจูได้รับการอนุมัติแล้วเช่นกัน ในบันทึกส่วนตัว นายพลสตราตไมเยอร์สรุปคำสั่งไว้ดังนี้:"สิ่งติดตั้ง สิ่งอำนวยความสะดวก และหมู่บ้านทุกแห่งในเกาหลีเหนือ บัดนี้กลายเป็นเป้าหมายทางทหารและยุทธวิธี"สตราตไมเยอร์ส่งคำสั่งไปยังกองทัพอากาศที่ห้าและกองบัญชาการเครื่องบินทิ้งระเบิดให้ "ทำลายทุกวิถีทางของการสื่อสารและทุกสิ่งติดตั้ง โรงงาน เมือง และหมู่บ้าน" วันที่ 5 พฤศจิกายน สตราตไมเยอร์ให้คำสั่งต่อไปนี้แก่ผู้บัญชาการกองทัพอากาศที่ห้า: "อากาศยานภายใต้ควบคุมของกองทัพอากาศที่ห้าจะทำลายเป้าหมายอื่น ๆ ทั้งหมด รวมถึงอาคารทั้งหมดที่สามารถใช้เป็นที่พักพิง" ในวันเดียวกัน B-29 จำนวน 22 เครื่องได้โจมตีคังกเย ทำลายนครไปร้อยละ 75

หลังจากแมกอาเทอร์ถูกปลดจากตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดสหประชาชาติในเกาหลีเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1951 ผู้สืบทอดตำแหน่งของเขาได้ดำเนินนโยบายนี้ต่อไปและขยายผลไปยังทั่วทั้งเกาหลีเหนือในที่สุด

การประเมินโดยสหรัฐ
หลังการโจมตีคังกเย FEAF เริ่มการทัพทิ้งระเบิดเพลิงอย่างเข้มข้นซึ่งเผาผลาญนครหลายแห่งของเกาหลีใต้อย่างรวดเร็ว สามสัปดาห์หลังเริ่มการโจมตี กองทัพอากาศประเมินความเสียหายดังนี้:Kim (2012), p. 483.
 โชซัน – 85%
 ฮเวรย็อง – 90%
 ฮึยช็อน – 75%
 คังกเย – 75%
 โคอินดง – 90%
 มันโพชิน – 95%
 นัมชี – 90%
 ซักจู – 75%
 ชินอึยจู – 60%
 อึยจู – 20%

วันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1950 แมกอาเทอร์บอกกับจอห์น เจ. มุชชีโอ เอกอัครราชทูตสหรัฐประจำเกาหลีใต้ว่า "โชคร้ายที่พื้นที่บริเวณนี้จะถูกทิ้งไว้ให้เป็นทะเลทราย" คำว่า "พื้นที่บริเวณนี้" แมกอาเทอร์หมายถึงพื้นที่ทั้งหมดระหว่าง "ตำแหน่งปัจจุบันของเราไปจนถึงชายแดน"Kim (2012), p. 484. วันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1951 นายพลโอคอนเนลล์ ผู้บัญชาการกองบัญชาการเครื่องบินทิ้งระเบิด กองทัพอากาศตะวันออกไกล ให้การต่อคำถามของวุฒิสมาชิกจอห์น ซี. สเตนนิสที่ว่า "เกาหลีเหนือถูกทำลายไปเกือบหมดแล้วใช่ไหม?" ว่า: "ใช่ครับ... ผมจะบอกว่าเกาหลีเกือบทั้งคาบสมุทรอยู่ในสภาพย่ำแย่มาก ทุกอย่างถูกทำลาย ไม่มีอะไรเหลือพอที่จะเรียกว่าอาคารได้เลย... ก่อนที่จีนจะเข้ามาเราถูกสั่งหยุดบิน เพราะไม่มีเป้าหมายเหลืออยู่ในเกาหลีแล้ว"Stone (1969), p. 312.

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1952 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของยุทธศาสตร์การคงไว้ซึ่ง "ความกดดันทางอากาศ" ระหว่างการเจรจาสงบศึก กองทัพอากาศที่ห้าของ FEAF ได้เลือกหมู่บ้าน 78 แห่งเพื่อทำลายโดยเครื่องบินทิ้งระเบิดเบา B-26 เมื่อสิ้นสุดสงคราม กองทัพอากาศสหรัฐได้ประเมินการทำลายล้างนครสำคัญ 22 แห่งไว้ดังนี้:Crane (2000), p. 168.
+นครร้อยละความเสียหาย (ประมาณการ) อันจู15ชินนัมโพ (นัมโพ)80ช็องจู60แฮจู75ฮัมฮึง80ฮึงนัม85ฮวังจู (อำเภอฮวังจู)97คังกเย75คูนูรี (คูนูดง)100คย็อมอีโพ (ซงริม)80มูซัน5นาจิน (ราซ็อน)5เปียงยาง75ซารีว็อน95ชีนันจู100ชินอึยจู50ซ็องจิน (คิมแช็ก)50ซูนัน (เขตซูนัน)90อุงกี (อำเภอซ็อนบง)5ว็อนซัน80
การทัพทิ้งระเบิดได้ทำลายอาคารสำคัญเกือบทุกแห่งในเกาหลีเหนือCumings (2005), pp. 297–298.Jager (2013), pp. 237–242. เชลยศึกสหรัฐระดับสูงสุดในสงคราม พลตรี วิลเลียม เอฟ. ดีนWitt (2005). รายงานว่าเมืองและหมู่บ้านส่วนใหญ่ในเกาหลีเหนือที่เขาเห็นมีสภาพเป็นเพียงเศษอิฐหรือพื้นที่รกร้างที่ปกคลุมด้วยหิมะCumings 2004.Dean (1954), pp. 272–273. ดีน รัสก์ เจ้าหน้าที่กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ สรุปว่าอเมริกาได้ทิ้งระเบิดใส่ "ทุกอย่างที่เคลื่อนที่ได้ในเกาหลีเหนือ และอิฐทุกก้อนที่วางซ้อนกันอยู่" โรงงาน โรงเรียน โรงพยาบาล และสำนักงานของรัฐบาลเกาหลีเหนือถูกบีบบังคับให้ต้องย้ายไปอยู่ใต้ดิน ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1950 ผู้นำเกาหลีเหนือสั่งให้ประชากรสร้างที่พักแบบขุดดิน (dugouts) และกระท่อมดิน รวมถึงการขุดอุโมงค์ เพื่อแก้ปัญหาที่ขาดแคลนอยู่อาศัยอย่างรุนแรงKim (2014), pp. 244–245.

ในการสัมภาษณ์กับนักประวัติศาสตร์กองทัพอากาศสหรัฐเมื่อ ค.ศ. 1988 พลเอก เคอร์ทิส เลเมย์ แห่งกองทัพอากาศสหรัฐ ซึ่งดำรงตำแหน่งหัวหน้ากองบัญชาการทางอากาศยุทธศาสตร์ (SAC) ของสหรัฐ ให้ความเห็นต่อความพยายามในการเอาชนะสงครามในภาพรวม รวมถึงการทัพทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ โดยระบุว่า "ในช่วงเริ่มต้นสงคราม ผมได้แอบส่งข้อความ 'เป็นการลับ' เข้าไปในเพนตากอนว่าเราควรปล่อยให้ SAC ใช้ระเบิดเพลิงกับเมืองบางแห่งในเกาหลีเหนือ คำตอบที่ได้รับกลับมาอย่างลับ ๆ เช่นกันคือจะมีพลเรือนเสียชีวิตมากเกินไป เราไม่สามารถทำอะไรแบบนั้นได้ แต่สุดท้ายเราก็ไปที่นั่นและทำสงคราม จนในที่สุดก็เผาทำลายทุกเมืองในเกาหลีเหนือจนราบคาบไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง และบางส่วนในเกาหลีใต้ด้วย... ตลอดเวลาประมาณสามปี เราได้สังหารประชากรเกาหลีไปเท่าไหร่ ร้อยละ 20 ได้ไหม ในฐานะความสูญเสียโดยตรงจากสงคราม หรือจากการอดอยากและการขาดที่พักอาศัย? ในช่วงเวลาสามปีนี้ ดูเหมือนว่าทุกคนจะยอมรับสิ่งนี้ได้ แต่การจะสังหารคนไม่กี่คนในช่วงเริ่มต้นทันทีนั้น ไม่ล่ะ ดูเหมือนพวกเราจะรับไม่ได้"Kohn and Harahan, p. 88.

เปียงยาง ซึ่งพื้นที่ร้อยละ 75 ถูกทำลาย ได้รับความเสียหายอย่างหนักจนการทิ้งระเบิดต้องยุติลงเนื่องจากไม่มีเป้าหมายที่มีค่าเหลืออยู่อีกต่อไปOberdorfer (2014), p. 181.Kim (2014). เมื่อสิ้นสุดการทัพ เครื่องบินทิ้งระเบิดของสหรัฐประสบปัญหาในการหาเป้าหมายและต้องลดระดับลงไปทิ้งระเบิดใส่สะพานลอยคนข้ามหรือทิ้งระเบิดลงทะเลRobinson (2007), p. 119.

การประเมินโดยนานาชาติ
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1951 คณะสืบสวนข้อเท็จจริงนานาชาติจากเยอรมนีตะวันออก เยอรมนีตะวันตก จีน และเนเธอร์แลนด์ระบุว่า "สมาชิก ตลอดเส้นทางการเดินทาง ไม่เห็นเมืองใดเลยที่ไม่ถูกทำลาย และมีหมู่บ้านเพียงไม่กี่แห่งที่ไม่ได้รับความเสียหาย"Kim (2012), p. 485.

นายกรัฐมนตรีบริติช วินสตัน เชอร์ชิล วิจารณ์การใช้เนปาล์มของอเมริกาเป็นการส่วนตัว โดยเขียนไว้ว่ามัน "โหดร้ายมาก" เนื่องจากกองกำลังสหรัฐ "สาดมันไปทั่วประชากรพลเรือน" และ "ทรมานผู้คนจำนวนมหาศาล" เขาส่งต่อความรู้สึกเหล่านี้ไปยังประธานคณะเสนาธิการร่วมสหรัฐ โอมาร์ แบรดลีย์ ผู้ซึ่ง "ไม่เคยเผยแพร่ถ้อยแถลงดังกล่าว" อย่างไรก็ตาม ในทางสาธารณะ เชอร์ชิลอนุญาตให้แบรดลีย์ "ออกแถลงการณ์ที่ยืนยันการสนับสนุนของสหราชอาณาจักรต่อการโจมตีด้วยเนปาล์มของสหรัฐ"

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1951 ผู้สื่อข่าวสงคราม ทิบอร์ เมเรย์ ระบุว่าเขาได้เห็น "ความพินาศอย่างสมบูรณ์ระหว่างแม่น้ำยาลู่และเมืองหลวง" เขากล่าวว่า "ไม่มีเมืองในเกาหลีเหนืออีกต่อไป" และเสริมว่า "ความรู้สึกของผมคือผมกำลังเดินทางอยู่บนดวงจันทร์ เพราะมีแต่ความพินาศ—ทุกเมืองเป็นเพียงการรวมตัวกันของปล่องไฟ"

แถลงการณ์สาธารณะโดยกองบัญชาการสหประชาชาติปิดบังขอบเขตของการทำลายล้างชุมชนในเกาหลีเหนือด้วยการใช้คำสุภาพ ตัวอย่างเช่น การระบุการทำลาย "อาคาร" แต่ละแห่งจำนวนหลายพันหลัง แทนที่จะระบุว่าเป็นเมืองหรือหมู่บ้าน หรือรายงานการโจมตีศูนย์ส่งกำลังบำรุง ของเกาหลีเหนือที่ตั้งอยู่ในเมืองหนึ่ง ๆ ด้วยภาษาที่สื่อว่าทั้งเมืองนั้นคือ "ศูนย์ส่งกำลังบำรุง"

 การโจมตีเขื่อนสำคัญ 
หลังเป้าหมายในเขตเมืองเริ่มน้อยลง เครื่องบินทิ้งระเบิดสหรัฐได้ทำลายเขื่อนไฟฟ้าพลังน้ำและเขื่อนชลประทานในช่วงท้ายของสงคราม ส่งผลให้เกิดน้ำท่วมพื้นที่เกษตรกรรมและทำลายพืชผลทางการเกษตร ก่อนหน้านี้สิ่งติดตั้งสำหรับผลิตกระแสไฟฟ้าของเขื่อนไฟฟ้าพลังน้ำเคยตกเป็นเป้าหมายในการโจมตีทางอากาศขนานใหญ่หลายครั้งซึ่งเริ่มต้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1952

วันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1953 F-84 จำนวน 20 เครื่องของกองบินขับไล่ทิ้งระเบิดที่ 58 (58th Fighter Bomber Wing) ได้โจมตีเขื่อนด็อกซัน ทำให้เกิดน้ำท่วมที่ทำลายอาคาร 700 หลังในเปียงยางและพื้นที่นาข้าวกว่าหลายพันเอเคอร์ ต่อมาในวันที่ 15–16 พฤษภาคม F-84 จำนวนสองกลุ่มได้โจมตีเขื่อนชาซันKim (2012), p. 487. มวลน้ำจากการทำลายเขื่อนด็อกซันได้ "กวาดล้าง" พื้นที่หุบเขาตามแนวแม่น้ำเป็นระยะทาง  การโจมตีเหล่านี้ตามมาด้วยการทิ้งระเบิดใส่เขื่อนคูว็อนกา  เขื่อนนัมชี และเขื่อนแทช็อนCrane (2000), pp. 160–163.Cumings (2011). การทิ้งระเบิดใส่เขื่อนทั้งห้าแห่งนี้และน้ำท่วมที่ตามมาได้คุกคามชาวเกาหลีเหนือหลายล้านคนด้วยความอดอยาก ตามข้อมูลของชาลส์ เค. อาร์มสตรองระบุว่า "มีเพียงความช่วยเหลือฉุกเฉินจากจีน สหภาพโซเวียต และประเทศสังคมนิยมอื่น ๆ เท่านั้นที่ช่วยป้องกันไม่ให้เกิดทุพภิกขภัยวงกว้างได้"

 จำนวนผู้เสียชีวิต 
ตามรายงานของโชซ็อนอิลโบ ใน ค.ศ. 2001 ระบุว่ารายงานโดยเอกอัครราชทูตสหภาพโซเวียตและที่ปรึกษาทางทหารระดับสูงประจำเกาหลีเหนือ พลโท วี. เอ็น. ราซูวาเยฟ ประมาณการว่ามีชาวเกาหลีเหนือเสียชีวิต 282,000 คนจากการโจมตีทางอากาศด้วยการทิ้งระเบิดในช่วงสงครามWilson Center, 1 August 2001 "New Evidence of North Korean War Losses".

กระทรวงกลาโหมสาธารณรัฐเกาหลีประมาณการความสูญเสียของพลเรือนเกาหลีใต้ทั้งหมดตลอดช่วงสงครามเกาหลีไว้ที่ 990,968 คน ในจำนวนนี้มีผู้เสียชีวิต 373,599 คน (คิดเป็นร้อยละ 37.7) สำหรับเกาหลีเหนือ ทางกระทรวงฯ ประมาณการความสูญเสียของพลเรือนรวมทั้งหมดไว้ที่ 1,500,000 คน รวมถึงผู้เสียชีวิต ผู้ได้รับบาดเจ็บ และผู้สูญหาย แต่ไม่ได้รายงานแยกจำนวนผู้เสียชีวิตไว้ต่างหาก กระทรวงไม่ได้ทำตัวเลขประมาณการเฉพาะเจาะจงสำหรับผู้เสียชีวิตที่เกิดจากการทัพทางอากาศของสหประชาชาติ

นักประวัติศาสตร์ ชาลส์ เค. อาร์มสตรอง ประมาณการว่าร้อยละ 12 ถึง 15 ของประชากรเกาหลีเหนือ (ประมาณ 10 ล้านคน) ถูกสังหารในสงคราม หรือคิดเป็นจำนวนประมาณ 1.2 ล้านถึง 1.5 ล้านคน โดยอาร์มสตรองไม่ได้แยกแยะว่าในบรรดาผู้เสียชีวิตเหล่านี้เป็นพลเรือนจำนวนเท่าใดหรือเป็นผลมาจากการทัพทางอากาศของสหประชาชาติจำนวนเท่าใด สำหรับประมาณการการเสียชีวิตของทหารเกาหลีเหนือนั้น มีตั้งแต่ตัวเลขประมาณการของกระทรวงกลาโหมสหรัฐที่ 214,899 คนไปจนถึงตัวเลขประมาณการของโครงการรวบรวมข้อมูลความสัมพันธ์กับสงคราม (Correlates of War) ที่ 316,579 คน ตามชุดข้อมูลการเสียชีวิตจากการรบของสถาบันการวิจัยสันติภาพออสโลBethany Lacina and Nils Petter Gleditsch, 2005. "Monitoring Trends in Global Combat: A New Dataset of Battle Deaths." European Journal of Population: 21(2-3): 145–166. Korean data available at  "The PRIO Battle Deaths Dataset, 1946-2008, Version 3.0", pp. 359–362.

ในการสัมภาษณ์เมื่อ ค.ศ. 1988 เคอร์ทิส เลเมย์ระบุว่าประมาณร้อยละ 20 ของประชากรเกาหลีเหนือได้เสียชีวิตลงในช่วงสงคราม รวมถึงจากการทัพทางอากาศของสหประชาชาติ โดยกล่าวว่า: "ในช่วงเวลาประมาณสามปี เราได้สังหารประชากรไปเท่าไหร่ ร้อยละ 20 ของประชากรเกาหลี ในฐานะผู้สูญเสียโดยตรงจากสงคราม หรือจากการอดอยากและการขาดที่พักอาศัย?"

 มรดก 
ในท้ายที่สุด ขอบเขตของการทำลายล้างนั้นเกินกว่าที่เกิดขึ้นในเยอรมนีและญี่ปุ่น ตามการประมาณการของกองทัพอากาศสหรัฐ สหรัฐทิ้งระเบิดรวมทั้งสิ้น 635,000 ตัน นอกเหนือจากเนปาล์มอีก 32,557 ตันในเกาหลีระหว่างสงคราม เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว สหรัฐทิ้งระเบิดประมาณ 503,000 ตันในสมรภูมิแปซิฟิกทั้งหมดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง (รวมถึง 160,000 ตันในญี่ปุ่น) ในขณะที่นครของญี่ปุ่น 60 แห่งถูกทำลายไปโดยเฉลี่ยร้อยละ 43 ในสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ประมาณการการทำลายล้างเมืองและนครในเกาหลีเหนือนั้น "อยู่ในช่วงร้อยละ 40 ถึง 90" โดยนครหลัก 18 จาก 22 แห่งของเกาหลีเหนือถูกทำลายไปอย่างน้อยร้อยละ 50 เกาหลีเหนือถูกจัดลำดับร่วมกับกัมพูชา (500,000 ตัน) เวียดนามเหนือ (1 ล้านตัน) ลาว (2 ล้านตัน) และเวียดนามใต้ (4 ล้านตัน) ในฐานะหนึ่งในประเทศที่ถูกทิ้งระเบิดหนักที่สุดในประวัติศาสตร์

อาร์มสตรองระบุว่าการทิ้งระเบิดส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งและยาวนานต่อการพัฒนาในเวลาต่อมาของเกาหลีเหนือ รวมถึงทัศนคติของชาวเกาหลีเหนือ ซึ่ง "ไม่สามารถประเมินค่าสูงเกินไปได้":ข้อกล่าวหาของรัสเซียเรื่องการโจมตีแบบไม่เลือกหน้าต่อเป้าหมายพลเรือนไม่ได้อยู่ในความสนใจของชาวอเมริกันเลย แต่สำหรับชาวเกาหลีเหนือที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัวต่อการโจมตีของ B-29 มาเกือบสามปี รวมถึงความเป็นไปได้ที่จะมีการใช้ระเบิดปรมาณู สงครามทางอากาศของอเมริกาได้ทิ้งความประทับใจที่ลึกซึ้งและยาวนาน รัฐบาลสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (DPRK) ไม่เคยลืมบทเรียนเรื่องความเปราะบางของเกาหลีเหนือต่อการโจมตีทางอากาศของอเมริกา และเป็นเวลาครึ่งศตวรรษหลังจากการสงบศึก พวกเขายังคงเสริมสร้างการป้องกันทางอากาศ สร้างสิ่งติดตั้งใต้ดิน และในที่สุดก็ได้พัฒนาอาวุธนิวเคลียร์เพื่อให้มั่นใจว่าเกาหลีเหนือจะไม่ตกอยู่ในสถานะเช่นนั้นอีก … สงครามต่อต้านสหรัฐเป็นปัจจัยสำคัญยิ่งกว่าปัจจัยอื่นใดที่ทำให้ชาวเกาหลีเหนือมีความรู้สึกร่วมกันถึงความกังวลและความกลัวต่อภัยคุกคามจากภายนอก ซึ่งยังคงดำเนินต่อไปอีกนานหลังสงครามสิ้นสุดลงซาห์-คอนเวย์ แลนซ์ ผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศชาวอเมริกา ได้เขียนไว้อย่างกว้างขวางเกี่ยวกับมรดกและผลกระทบต่อวาทกรรมของอเมริกาว่าด้วยบรรทัดฐานระหว่างประเทศเรื่องความคุ้มกันของผู้ที่ไม่ใช่คู่สงคราม โดยเขาระบุว่า: "ในช่วงสงคราม เจ้าหน้าที่ทหารและพลเรือนอเมริกันได้ขยายขอบเขตของคำว่า 'เป้าหมายทางทหาร' ให้ครอบคลุมถึงโครงสร้างเกือบทุกอย่างที่มนุษย์สร้างขึ้น โดยอาศัยประโยชน์จากความคลุมเครือระหว่างภาคส่วนทหารและพลเรือนของสังคมศัตรู พวกเขานำตรรกะของสงครามเบ็ดเสร็จมาใช้กับการทำลายล้างโครงสร้างพื้นฐานทางพลเรือนในเกาหลีเหนือ เพราะอาคารเกือบทุกหลังสามารถตอบสนองวัตถุประสงค์ทางทหารได้ แม้จะเป็นเพียงส่วนน้อย โครงสร้างพื้นฐานทางกายภาพเกือบทั้งหมดที่อยู่หลังแนวรบข้าศึกจึงถูกถือว่าเป็นเป้าหมายทางทหารและเปิดกว้างต่อการโจมตี นิยามที่แผ่ขยายนี้ พร้อมกับความมองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับการละเว้นชีวิตพลเรือนที่ถูกตอกย้ำ ช่วยบดบังความรับรู้ของชาวอเมริกันต่อความทุกข์ทรมานของพลเรือนเกาหลีซึ่งการทิ้งระเบิดเพลิงของสหรัฐมีส่วนสร้างขึ้น"

ในสายตาชาวเกาหลีเหนือและผู้สังเกตการณ์บางส่วน การที่สหรัฐมุ่งเป้าโจมตีโครงสร้างพื้นฐานทางพลเรือนโดยเจตนาซึ่งส่งผลให้เกิดการทำลายล้างเมืองและจำนวนผู้เสียชีวิตที่เป็นพลเรือนสูงนั้นถือเป็นอาชญากรรมสงคราม

บรูซ คัมมิงส์ นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกันผู้โดดเด่นด้านสงครามเกาหลี กล่าวว่า "สิ่งที่ชาวอเมริกันแทบไม่รู้หรือจำไม่ได้เลยก็คือเราได้ทำการทิ้งระเบิดปูพรมต่อภาคเหนือเป็นเวลาสามปีโดยแทบไม่มีความกังวลต่อความสูญเสียของพลเรือน" คัมมิงส์ยังบรรยายถึงสงครามทางอากาศของสหรัฐต่อเกาหลีเหนือว่าเป็น "การนำการทัพทางอากาศต่อญี่ปุ่นและเยอรมนีมาประยุกต์ใช้และขยายผล เว้นแต่ว่าเกาหลีเหนือเป็นประเทศโลกที่สามขนาดเล็กที่สูญเสียการครองอากาศให้แก่สหรัฐภายในไม่กี่วันหลังสงครามเริ่มขึ้น" เขายังเปรียบเทียบการทิ้งระเบิดของอเมริกาว่าเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ภายหลังสงคราม กองทัพอากาศได้ทำให้หลายคนเชื่อว่าการทิ้งระเบิดปูพรมของตนได้บีบให้ฝ่ายคอมมิวนิสต์ต้องยุติสงคราม นายพลอากาศ ออตโต เวย์แลนด์ ตัดสินใจว่า "ความตื่นตระหนกและความระส่ำระสายในภาคพลเรือน" ที่เกิดขึ้นในภาคเหนือจากการทิ้งระเบิดตลอด 24 ชั่วโมงคือ "ปัจจัยที่บีบคั้นที่สุด" ในการบรรลุการสงบศึก เขาคิดผิด เช่นเดียวกับที่เขาเคยผิดพลาดในสงครามโลกครั้งที่สอง แต่นั่นไม่ได้หยุดกองทัพอากาศจากการทำซ้ำการทำลายล้างอย่างไร้สติและไร้จุดหมายในเวียดนาม การทิ้งระเบิดปูพรมไม่ได้เป็นปัจจัยชี้ขาดในสงครามใดเลย—มันเพียงแต่สร้างความเสียหายที่เกินจะจินตนาการเท่านั้นนักประวัติศาสตร์ เอ. เดิร์ก โมเสส อ้างถึงการทัพทิ้งระเบิดว่าเป็นตัวอย่างของปฏิบัติการทางทหารที่ก่อให้เกิดความสูญเสียชีวิตพลเรือนอย่างมหาศาลในฐานะ "ความเสียหายข้างเคียง" เมื่อเป้าหมายสูงสุดคือทางทหาร เขามองว่าการเสียชีวิตเช่นนี้มักรอดพ้นจากการตรวจสอบและได้รับอภัยเมื่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ถูกยึดถือว่าเป็นความชั่วร้ายขั้นสูงสุด

 เชิงอรรถ 

 อ้างอิง 





 William F Dean (1954). General Dean's Story, (as told to William L Worden), Viking Press.



This page includes content from the SourceWatch page Bombing of North Korea 1950-1953 under the terms of the Attribution-NonCommercial-ShareAlike license.

หมวดหมู่:ปฏิบัติการทางอากาศและยุทธการในสงครามเกาหลี
เกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:อาชญากรรมสงครามสหรัฐอในสงครามเกาหลี
เกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:คริสต์ทศวรรษ 1950 ในประเทศเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์เกาหลีเหนือ–สหรัฐ