บาร์โด

ในศาสนาพุทธบางสำนัก บาร์โด (ทิเบตคลาสสิก: བར་དོ; Wylie: bar do) หรือ อันตรภวะ (สันสกฤต, จีนและญี่ปุ่น: 中有, ถอดเป็นอักษรโรมันในภาษาจีนเป็น zhōng yǒu และภาษาญี่ปุ่นเป็น chū'u) เป็นสภาวะระหว่างกลาง การเปลี่ยนผ่านหรือสภาวะคาบเกี่ยวระหว่างความตายและการเกิดใหม่ แนวคิดนี้เกิดขึ้นไม่นานหลังจากพระโคตมพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพาน โดยศาสนาพุทธในยุคแรกจำนวนหนึ่งยอมรับการมีอยู่ของสภาวะกึ่งกลางนี้ ขณะที่สำนักอื่น ๆ ปฏิเสธ แนวคิดเรื่องอันตรภวะในศาสนาพุทธได้รับอิทธิพลจากปรัชญาพระเวท-อุปนิษัท (ซึ่งต่อมาคือศาสนาฮินดู)John Bowker, The Concise Oxford Dictionary of World Religions, s.v. Bryan Jaré Cuevas, "Predecessors and Prototypes: Towards a Conceptual History of the Buddhist Antarābhava", Numen 43:3:263-302 (September 1996)  ต่อมาศาสนาพุทธได้ขยายแนวคิดบาร์โดออกไปเป็นหกสภาวะ (ได้แก่ บาร์โดแห่งการเกิดและชีวิต, บาร์โดแห่งการฝัน, บาร์โดแห่งการทำสมาธิ, บาร์โดแห่งชั่วขณะตาย, บาร์โดแห่งความเป็นจริงและแสงสว่าง และบาร์โดแห่งการกลายเป็นหรือเกิดใหม่)Francesca Fremantle (2001), Luminous Emptiness, p.55-66, Boston: Shambala Publications. Shugchang, Padma (editor); Sherab, Khenchen Palden & Dongyal, Khenpo Tse Wang (2000). A Modern Commentary on Karma Lingpa's Zhi-Khro: teachings on the peaceful and wrathful deities. Padma Gochen Ling. Source:   (accessed: December 27, 2007) หรือมากกว่านั้นของจิตสำนึก ซึ่งครอบคลุมทุกช่วงชีวิตและความตายFrancesca Fremantle (2001), 
Luminous Emptiness: Understanding the Tibetan Book of the Dead, p.53-54. Boston: Shambala Publications.  ในศาสนาพุทธแบบทิเบต บาร์โดเป็นแก่นกลางของคัมภีร์ บาร์โดโทโดล (བར་དོ་ཐོས་གྲོལ; แปลตรงตัว "การหลุดพ้นจากสภาพกึ่งกลางด้วยการสดับ") หรือที่รู้จักกันในชื่อ คัมภีร์มรณศาสตร์แห่งทิเบต ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่มีจุดประสงค์เพื่อนำทางผู้ที่เพิ่งเสียชีวิตผ่านบาร์โดแห่งความตายเพื่อให้ได้ไปเกิดใหม่ที่ดีขึ้น และยังช่วยคนที่รักของพวกเขาในการจัดการกับกระบวนการโศกเศร้าด้วยTibetan Buddhism and the resolution of grief: The Bardo-Thodol for the dying and the grieving, by Robert Goss, Death Studies, Vol. 21 Issue 4 Jul/Aug.1997, Pp.377-395

ในความหมายทั่วไป บาร์โดหมายถึงสภาวะของการดำรงอยู่ระหว่างการเวียนว่ายตายเกิดสองช่วงบนโลก ตามธรรมเนียมปฏิบัติของชาวทิเบต หลังจากความตายและก่อนการเกิดใหม่ครั้งต่อไป เมื่อจิตสำนึกของบุคคลนั้นไม่ได้เชื่อมโยงกับร่างกายทางกายภาพ ผู้ตายจะได้สัมผัสกับปรากฏการณ์ที่หลากหลาย สิ่งเหล่านี้มักจะดำเนินไปตามลำดับของการเสื่อมถอย (ของสติสัมปชัญญะ) โดยเริ่มจากทันทีหลังความตาย ซึ่งเป็นประสบการณ์แห่งความเป็นจริงที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่บุคคลนั้นจะสามารถเข้าถึงได้ทางจิตวิญญาณ จากนั้นจึงก้าวไปสู่ภาพหลอนอันน่าหวาดกลัวที่เกิดขึ้นจากแรงกระตุ้นของการกระทำอันเป็นอกุศลในอดีต สำหรับบุคคลที่เตรียมพร้อมและได้รับการฝึกฝนมาอย่างเหมาะสม บาร์โดจะมอบโอกาสอันยิ่งใหญ่สำหรับการหลุดพ้น เนื่องจากปัญญาที่เหนือโลกอาจเกิดขึ้นได้พร้อมกับการสัมผัสความเป็นจริงโดยตรง ส่วนสำหรับผู้อื่น บาร์โดอาจกลายเป็นสถานที่อันตราย เพราะภาพหลอนที่ถูกสร้างขึ้นจากกรรม อาจผลักดันให้บุคคลนั้นไปสู่การเกิดใหม่ที่ไม่พึงปรารถนา

ในเชิงอุปมา คำว่าบาร์โดสามารถใช้เพื่ออธิบายช่วงเวลาที่วิถีชีวิตตามปกติถูกระงับ เช่น ในระหว่างเจ็บป่วยหรือวิเวกเพื่อทำสมาธิ ช่วงเวลาเช่นนี้สามารถเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อความก้าวหน้าทางจิตวิญญาณได้ เนื่องจากข้อจำกัดภายนอกลดน้อยลง อย่างไรก็ตาม ช่วงเวลาเหล่านี้ก็สามารถนำมาซึ่งความท้าทายได้เช่นกัน เพราะแรงกระตุ้นที่ไม่เป็นกุศลของเราอาจปรากฏขึ้นสู่เบื้องหน้าได้ง่าย ดังเช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นใน สิทปา บาร์โด (སྲིད་པ་བར་དོ་; บาร์โดแห่งการกลายเป็นหรือเกิดใหม่)

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:หลักธรรมของศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:ศาสนาพุทธแบบทิเบต