การต่อต้านยิวในศาสนาอิสลาม

มีการถกเถียงกันอย่างมากเกี่ยวกับธรรมชาติของการต่อต้านชาวยิวในศาสนาอิสลาม ซึ่งรวมถึงทัศนคติของชาวมุสลิมที่มีต่อชาวยิว คำสอนของศาสนาอิสลามเกี่ยวกับชาวยิวและศาสนายูดาห์ และการปฏิบัติต่อชาวยิวในสังคมอิสลามตลอดประวัติศาสตร์อิสลาม แหล่งข้อมูลวรรณกรรมอิสลามได้กล่าวถึงกลุ่มชาวยิวในแง่ลบและยังเรียกร้องให้ยอมรับพวกเขาด้วยLaqueur, pp. 191–192 คำอธิบายเหล่านี้บางส่วนทับซ้อนกับข้อสังเกตของศาสนาอิสลามเกี่ยวกับกลุ่มศาสนาที่ไม่ใช่มุสลิมโดยทั่วไป  

เมื่ออิสลามปรากฏขึ้นในอาระเบียเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 7 และการขยายในช่วงการพิชิตดินแดนโดยมุสลิม ชาวยิวกับกลุ่มชนหลายกลุ่ม ต้องอยู่ภายใต้การปกครองของศาสนาอิสลาม คุณภาพชีวิตภายใต้การปกครองของมุสลิมมีความแตกต่างกันไปตามสมัย เช่นเดียวกันกับมุมมองของผู้ปกครอง เจ้าหน้าที่รัฐ ครูสอนศาสนา และประชากรทั่วไปต่อชาวยิว ตั้งแต่ยอมรับความต่างถึงกดขี่ข่มเหง

ภาพพจน์เปรียบเทียบต่อต้านยิวที่พบในวาทกรรมอิสลามบางเรื่องมีการกล่าวหาชาวยิวเป็น "ผู้สังหารศาสดา"

ขอบเขตความเห็น
Claude CahenClaude Cahen. "Dhimma" in Encyclopedia of Islam. และ Shelomo Dov GoiteinShelomo Dov Goitein, A Mediterranean Society: An Abridgment in One Volume, p. 293. โต้แย้งต่อข้ออ้างว่าการต่อต้านยิวมีประวัติยาวนานในประเทศมุสลิม โดยเขียนว่าการเลือกปฏิบัติที่เกิดขึ้นกับผู้มิใช่มุสลิม (กุฟฟาร) นั้นเป็นลักษณะทั่วไป ดังนั้นจึงไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ชาวยิวโดยเฉพาะThe Oxford Dictionary of the Jewish Religion, "Antisemitism" สำหรับนักวิชาการกลุ่มนี้ การต่อต้านยิวในอิสลามสมัยกลางเป็นแบบเฉพาะพื้นที่และเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว มากกว่าจะเป็นแบบทั่วไปและเฉพาะถิ่น
Bernard LewisLewis, Bernard. "The New Anti-Semitism", The American Scholar, Volume 75 No. 1, Winter 2006, p. 25–36; based on a lecture delivered at Brandeis University on 24 March 2004. เขียนว่า ในขณะที่มุสลิมมีการเหมารวมต่อชาวยิวในแง่ลบตลอดประวัติศาสตร์อิสลามส่วนใหญ่ การเหมารวมเหล่านี้แตกต่างจากการเหมารวมที่มักปรากฏในกระแสต่อต้านยิวในยุโรป เพราะชาวมุสลิมมองว่าชาวยิวเป็นเพียงเป้าหมายแห่งความเยาะเย้ย ต่างจากชาวคริสต์ที่มองว่าชาวยิวเป็นเป้าหมายแห่งความหวาดกลัว เขาโต้แย้งว่าชาวมุสลิมไม่ได้มองว่าชาวยิวเป็น "ความชั่วร้ายของจักรวาล"Lewis (1999) p. 192. ในมุมมองของ Lewis การต่อต้านยิวแบบยุโรปปรากฏขึ้นในหมู่ชาวมุสลิมครั้งแรกเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19Lewis (1984) p. 184
Frederick M. Schweitzer และ Marvin Perry ระบุว่ามีการกล่าวถึงชาวยิวในอัลกุรอานและหะดีษส่วนใหญ่ในแง่ลบ และระบุว่าระบอบการปกครอง "แบบอิสลาม" ปฏิบัติต่อชาวยิวอย่างย่ำแย่ พวกเขายืนยันว่าทั้งชาวยิวและชาวคริสต์ถูกลดสถานะให้อยู่ในสถานะษิมมี Schweitzer และ Perry ระบุว่าตลอดประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ ชาวคริสต์ปฏิบัติต่อชาวยิวแย่กว่าชาวมุสลิม โดยระบุว่าชาวยิวในดินแดนของชาวคริสต์ต้องเผชิญกับบทโจมตี การข่มเหง และการสังหารหมู่ที่เลวร้ายกว่าชาวยิวที่อยู่ภายใต้การปกครองของชาวมุสลิมSchweitzer, p. 266.
Walter Laqueur รายงานว่า การตีความอัลกุรอานที่ผันแปร มีความสำคัญต่อการทำความเข้าใจทัศนคติของชาวมุสลิมที่มีต่อชาวยิว คัมภีร์กุรอานหลายโองการสั่งสอนเรื่องความอดทนอดกลั้นต่อชาวยิว ขณะที่บางโองการก็กล่าวโจมตีชาวยิวอย่างเป็นปฏิปักษ์ (ซึ่งคล้ายกับการกล่าวโจมตีผู้ที่ไม่ยอมรับศาสนาอิสลาม) มุฮัมมัดมีปฏิสัมพันธ์กับชนเผ่าชาวยิวในอาระเบีย ท่านสั่งสอนให้เปลี่ยนศาสนา ต่อสู้ และสังหารชาวยิวจำนวนมาก แต่ก็ผูกมิตรกับชาวยิวคนอื่น ๆ ด้วย
 สำหรับ Martin Kramer แนวคิดที่ว่าการต่อต้านยิวร่วมสมัยของมุสลิมเป็นอิสลามอย่างแท้จริงนั้น "สัมผัสความจริงบางอย่าง แต่กลับมองข้ามความจริงอื่น ๆ" (ดูการต่อต้านยิวในโลกอาหรับ) Kramer เชื่อว่าการต่อต้านชาวยิวในปัจจุบันบางส่วนเกิดจากนโยบายของรัฐอิสราเอล ซึ่งชาวมุสลิมมองว่าเป็นความอยุติธรรมและเป็นสาเหตุหลักของความรู้สึกตกเป็นเหยื่อและสูญเสีย Kramer ระบุว่าสาเหตุหลักของการต่อต้านชาวยิวของชาวมุสลิมมาจากอุดมการณ์ต่อต้านชาวยิวในยุโรปสมัยใหม่ ซึ่งแพร่ระบาดไปทั่วโลกมุสลิม
Amal Saad-Ghorayeb นักเขียนและนักวิเคราะห์การเมืองชาวเลบานอน อุทิศบทหนึ่งในหนังสือของเธอเรื่อง Hizbu'llah: Politics and Religion เพื่อวิเคราะห์ความเชื่อต่อต้านยิวของฮิซบุลลอฮ์Saad-Ghorayeb, Amal. Hizbu'llah: Politics and Religion. London: Pluto Press, 2002. pp. 168–86. เธอโต้แย้งว่า แม้ว่าขบวนการไซออนิสต์มีอิทธิพลต่อการต่อต้านศาสนายูดาห์ของฮิซบุลลอฮ์ "สิ่งนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับมัน" เพราะความเกลียดชังชาวยิวของฮิซบุลลอฮ์เป็นแรงขับเคลื่อนทางศาสนามากกว่าแรงขับเคลื่อนทางการเมือง

ชาวยิวในอัลกุรอาน

ไม่มีการกล่าวถึงชาวยิวในช่วงมักกะฮ์
ไม่มีการกล่าวถึงชาวยิวเลยในโองการที่มาจากสมัยมักกะฮ์Stillman, Norman (2005). Antisemitism: A historical encyclopedia of prejudice and persecution. Vol. 1. pp. 356–61 Bernard Lewis รายงานว่า ความใส่ใจที่มอบให้กับชาวยิวนั้นไม่มีนัยสำคัญมากนักLewis (1999) p. 127

คำที่ใช้เรียกชาวยิว
บะนีอิสรออีล
อัลกุรอานอ้างถึง บะนูอิสรออีล (วงศ์วานอิสราเอล) เป็นการเฉพาะถึง 44 ครั้ง แม้ว่าคำนี้อาจใช้เรียกทั้งชาวยิวและคริสต์เป็นสายศาสนาเดียว

ยะฮูดและยะฮูดี
คำว่า ยะฮูด และ ยะฮูดี (ยิว, ชาวยิว) ปรากฏ 11 ครั้ง และรูปกริยา ฮาดะ (หมายถึง "การเป็นชาวยิว/ยิว") ปรากฏ 10 ครั้งJews and Judaism, Encyclopedia of the Quran Khalid Durán รายงานว่า โองการเชิงลบใช้คำว่า ยะฮูด ในขณะที่โองการเชิงบวกกล่าวถึง บะนูอิสรออีล เป็นหลักKhalid Durán, with Abdelwahab Hechichep, Children of Abraham: an introduction to Islam for Jews, American Jewish Committee/Harriet and Robert Heilbrunn Institute for International Interreligious Understanding, KTAV Publishing House, Inc., 2001 p. 112

อ้างอิงแง่ลบต่อชาวยิว
การอ้างอิงถึงชาวยิวในคัมภีร์อัลกุรอานถูกตีความไปในทิศทางที่แตกต่างกัน Frederick M. Schweitzer และ Marvin Perry ระบุว่าการอ้างอิงเหล่านี้ "ส่วนใหญ่เป็นไปในเชิงลบ" Tahir Abbas รายงานว่า การอ้างอิงถึงชาวยิวโดยทั่วไปเป็นไปในทางบวก โดยมีเพียงการอ้างอิงถึงกลุ่มชาวยิวบางกลุ่มเท่านั้นที่มีการวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงAbbas, pp. 178–179

การนำหลักปฏิบัติของชาวยิวมาใช้
Bernard Lewis และนักวิชาการคนอื่น ๆ บางส่วนรายงานว่า โองการแรก ๆ ของคัมภีร์อัลกุรอานส่วนใหญ่เห็นอกเห็นใจชาวยิว มุฮัมมัดยกย่องพวกเขาในฐานะผู้นับถือพระเจ้าองค์เดียว และมองว่าพวกเขาเป็นผู้ศรัทธาใหม่โดยธรรมชาติ และการปฏิบัติของชาวยิวก็คล้ายคลึงกับพฤติกรรมของศาสนาอิสลามในยุคแรก เช่น การละหมาดตอนเที่ยง, ละหมาดวันศุกร์, ศีลอดเราะมะฎอน (คล้ายยมคิปปูร์) และข้อที่โด่งดังที่สุดคือความจริงที่ว่าชาวมุสลิมยังคงละหมาดหันไปยังเยรูซาเลม ไม่ใช่มักกะฮ์ จนถึง ค.ศ. 623 เรื่องนี้ได้เปลี่ยนไปหลังจากที่อัลลอฮ์กำหนดให้กิบลัตของพวกเขาเป็นที่พอใจสำหรับชาวมุสลิมมากขึ้นRodinson, p. 159

รัฐธรรมนูญมะดีนะฮ์

โองการในอัลกุรอาน
สิ่งเหล่านี้ส่งผลให้ทิศทางการละหมาดของชาวมุสลิมเปลี่ยนจากกรุงเยรูซาเลมไปยังมักกะฮ์ Laqueur รายงานว่า โองการที่ขัดแย้งกันเกี่ยวกับชาวยิวในคัมภีร์อัลกุรอานส่งผลต่อทัศนคติของชาวมุสลิมที่มีต่อชาวยิวจนถึงทุกวันนี้ โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่มูลฐานนิยมอิสลามกำลังเติบโตLaqueur, p. 191

ศาสนายูดาห์ในเทววิทยาอิสลาม
Bernard Lewis รายงานว่า ไม่มีสิ่งใดในเทววิทยาอิสลามที่อาจถือได้ว่าเป็นการหักล้างศาสนายูดาห์หรือเป็นการด่าทอชาวยิวอย่างรุนแรงได้Lewis (1999) p. 126 Lewis และ Chanes ชี้ให้เห็นว่าด้วยเหตุผลหลายประการ ชาวมุสลิมส่วนใหญ่ไม่ได้ต่อต้านชาวยิว คัมภีร์อัลกุรอานสั่งให้ชาวมุสลิมนับถือพระเจ้าองค์เดียวอย่างเคร่งครัด เช่นเดียวกับศาสนายูดาห์ คัมภีร์ยังปฏิเสธเรื่องราวการฆ่าพระเจ้าของชาวยิวเป็นเรื่องไร้สาระที่หมิ่นศาสนา และเรื่องราวอื่น ๆ ที่คล้ายคลึงกันในพระวรสารไม่ได้มีบทบาทในระบบการศึกษาของชาวมุสลิม อัลกุรอานไม่ได้นำเสนอตัวเองว่าเป็นการเติมเต็มคัมภีร์ฮีบรู แต่เป็นการรื้อฟื้นข้อความดั้งเดิม (ดูตะห์รีฟสำหรับการอ้างข้อเปลี่ยนแปลงดังกล่าว และเตารอตสำหรับความเข้าใจของศาสนาอิสลามเกี่ยวกับโทราห์ในฐานะคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของอิสลาม) ด้วยข้อโต้แย้งเช่นนี้ การตีความระหว่างศาสนายูดาห์และศาสนาอิสลามจะไม่เกิดการปะทะกันLewis (1999), pp. 117–118Chanes, Jerome A (2004). Antisemitism. Santa Barbara: ABC-CLIO. pp. 41–5.

นอกจากนี้ Lewis ยังโต้แย้งว่าอัลกุรอานขาดธรรมเนียมเกี่ยวกับ 'ความผิดและการทรยศ' ของตะวันตกที่เป็นที่นิยมLewis (1999) p. 122 Rosenblatt และ Pinson แนะนำว่าอัลกุรอานสอนให้มีการยอมรับศาสนายิวในฐานะศาสนาเอกเทวนิยมเช่นกันPinson; Rosenblatt (1946) pp. 112–119

Lewis เสริมว่าลักษณะเชิงลบที่อ้างถึงศาสนา (ในกรณีนี้คือศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์) มักแสดงออกมาในแง่ของศาสนาและสังคม แต่แทบจะไม่ถูกแสดงออกมาในแง่ของกลุ่มชาติพันธุ์หรือเชื้อชาติ อย่างไรก็ตาม บางครั้งสิ่งนี้ก็เกิดขึ้นได้ ถ้อยคำที่เหยียดหยามมักค่อนข้างรุนแรง Lewis ชี้ให้เห็นว่าอายะฮ์อัลกุรอานสามโองการ (, , ) เป็นที่มาของฉายาตามธรรมเนียมของชาวมุสลิมที่ใช้เรียกชาวยิว (เหมือนลิงไร้หาง) และชาวคริสต์ (เหมือนสุกร)Lewis, The Jews and Islam, pp. 33, 198 การตีความข้อความที่ 'ลึกลับ' เหล่านี้Firestone, p. 242 n.8 ในอรรถกถาอิสลามมีความซับซ้อนสูง โดยเกี่ยวข้องกับการละเมิดกฎต่าง ๆ เช่น การฝ่าฝืนวันสะบาโตOn 2:62, the reference is to Jewish Sabbath breakers. See the synthesis of commentaries in Mahmoud Ayoub, The Qur'an and Its Interpreters, SUNY Press, New York,1984, Vol. 1 pp. 108–116 Goitein กล่าวว่า แนวคิดที่ว่าชาวยิวที่ฝ่าฝืนวันสะบาโตกลายเป็นลิงอาจสะท้อนถึงอิทธิพลของมิดราชในเยเมนGerald R. Hawting, The idea of idolatry and the emergence of Islam: from polemic to history, Cambridge University Press, 1999 p. 105 n.45 Firestone ระบุว่าชนเผ่ากุร็อยเซาะฮ์เองก็ถูกบรรยายไว้ในแหล่งข้อมูลของชาวมุสลิมว่าใช้สำนวนที่ว่าหากฝ่าฝืนวันสะบาโตก็จะถูกแปลงร่างเป็นลิง เพื่อเป็นข้ออ้างไม่ใช้ประโยชน์จากวันสะบาโตเพื่อโจมตีมุฮัมมัดในขณะที่พวกเขาถูกปิดล้อมFirestone, p. 37

Stillman รายงานว่า อัลกุรอานสรรเสริญโมเสสและพรรณนาถึงวงศ์วานอิสราเอลในฐานะผู้รับความโปรดปรานจากพระเจ้า Leon Poliakov กล่าวว่า อัลกุรอานอุทิศโองการต่าง ๆ มากมายเพื่อยกย่องผู้เผยพระวจนะชาวฮีบรูPoliakov (1974) pp. 27, 41–3 โดยอ้างโองการ  เป็นตัวอย่าง
และเราได้ให้แก่เขา ซึ่งอิสฮาก และยะอฺกูบ ทั้งหมดนั้นเราได้แนะนำแล้ว และนูฮฺเราก็ได้แนะนำแล้วแต่ก่อนโน้น และจากลูกหลานของเขานั้น คือ ดาวูด และสุลัยมาน และอัยยูบ และยูซุฟ และมูซา และฮารูน และในทำนองนั้นแหละ เราจะตอบแทนแก่ผู้กระทำดีทั้งหลาย และซะกะรียา และยะฮฺยา และอีซา และอิลยาส ทุกคนนั้นอยู่ในหมู่คนดี และอิสมาอีล และอัล-ยะสะอฺ และยูนุส และลูฏ แต่ละคนนั้น เราได้ให้ดีเด่นเหนือกว่าประชาชาติทั้งหลาย

ข้อคิดเห็นอิสลามเกี่ยวกับชาวยิว

อิทธิพลของการต่อต้านยิวแบบตะวันตก
Martin Kramer โต้แย้งว่า "ธรรมเนียมอิสลามไม่ได้ยกย่องชาวยิวที่ทรยศต่อศาสดามุฮัมมัดให้เป็นต้นแบบของชาวยิวในทุกยุคทุกสมัยและสถานที่" ดังนั้น หากชาวมุสลิมจะยอมรับความเชื่อที่ว่าชาวยิวเป็น "ศัตรูของพระเจ้า" ตลอดกาล จะต้องมีการดำเนินการที่มากกว่าธรรมเนียมอิสลาม อย่างไรก็ตาม ธรรมเนียมอิสลามเป็นแหล่งที่มาของการต่อต้านยิวแบบอิสลาม และ "ไม่มีข้อสงสัยใด ๆ เลยว่าธรรมเนียมเป็นแหล่งที่มาซึ่งการต่อต้านยิวแบบอิสลามที่หล่อเลี้ยงอยู่ในปัจจุบัน" อย่างไรก็ตาม การใช้คัมภีร์อัลกุรอานเพื่อสนับสนุนการต่อต้านยิวในปัจจุบันเป็นการเลือกปฏิบัติและบิดเบือน เขากล่าวว่า ความจริงที่ว่านักคิดอิสลามหลายคนใช้เวลาอยู่ในโลกตะวันตกส่งผลให้การต่อต้านยิวถูกดูดซับเข้าไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Kramer เชื่อว่าแนวคิดคู่แฝดของ "ชาวยิวนิรันดร์" ในฐานะศัตรูของพระเจ้าและ "ผู้สมรู้ร่วมคิดตัวฉกาจ" เป็นประเด็นที่ยืมมา "จากหลักเกณฑ์ของการต่อต้านยิวทางศาสนาและเชื้อชาติของตะวันตก" ในมุมมองของเขา การต่อต้านยิวในศาสนาอิสลามนั้น "เหมือนกับการต่อต้านยิวแบบอื่น" ตรงที่ "มีต้นกำเนิดมาจากอุดมการณ์ต่อต้านเหตุผลของยุโรปสมัยใหม่ ซึ่งขณะนี้ได้แพร่ระบาดไปทั่วโลกอิสลามแล้ว"

มุฮัมมัดและชาวยิว
ในช่วงชีวิตของมุฮัมมัด ชาวยิวอาศัยอยู่ในคาบสมุทรอาหรับ โดยเฉพาะในและรอบมะดีนะฮ์ เป็นที่ทราบกันว่ามุฮัมมัดมีภรรยาชาวยิวนาม เศาะฟียะฮ์ บินต์ ฮุยัย ผู้ภายหลังเข้ารับอิสลามIbn Saad, al-Tabaqat, pp.120–123. เศาะฟียะฮ์เคยเป็นภรรยาของกินานะฮ์ อิบน์ อัรเราะเบียะอ์Ibn Hisham. Al-Sira al-Nabawiyya (The Life of The Prophet). English translation in Guillame (1955), pp. 145–146 ได้รับเลือกจากมุฮัมมัดให้เป็นเจ้าสาวหลังยุทธการที่ค็อยบัรSahih Bukhari Vol. 5, Book 59, Hadith 522

ตามแหล่งข้อมูลอิสลาม ชาวยิวมะดีนะฮ์เริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ฉันมิตรกับศัตรูของมุฮัมมัดในมักกะฮ์เพื่อที่พวกเขาจะได้โค่นล้มท่าน แม้ว่าพวกเขาจะสัญญาว่าจะไม่โค่นล้มท่านในสนธิสัญญารัฐธรรมนูญมะดีนะฮ์ และสัญญาว่าจะเข้าข้างท่านกับพวกพ้องและต่อสู้กับศัตรูของพวกเขาF.E. Peters (2003), p. 194The Cambridge History of Islam (1977), pp. 43–44Samuel Rosenblatt, Essays on Antisemitism: The Jews of Islam, p. 112 เผ่ายิวสองเผ่าถูกเนรเทศ ส่วนเผ่าที่สามถูกกำจัดEsposito (1998) pp. 10–11 โดยบะนูก็อยนุกออ์ถูกขับไล่ออกไป เนื่องจากความเป็นศัตรูต่อชาวมุสลิมและการเยาะเย้ยพวกเขา บะนูอันนะฎีรถูกขับไล่หลังพวกเขาพยายามลอบสังหารมุฮัมมัด บะนูกุร็อยเซาะฮ์ กลุ่มสุดท้าย ถูกกวาดล้างหลังยุทธการที่สนามเพลาะ ซึ่งพวกเขาถูกกล่าวหาว่าพยายามเป็นพันธมิตรกับชาวกุร็อยช์ผู้รุกราน

Samuel Rosenblatt ให้ความเห็นว่าเหตุการณ์เหล่านี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของนโยบายที่มุ่งเป้าไปที่ชาวยิวโดยเฉพาะ และมุฮัมมัดมีความรุนแรงต่อวงศ์ตระกูลชาวอาหรับนอกรีตมากกว่า นอกจากนี้ ความขัดแย้งระหว่างมุฮัมมัดกับชาวยิวถือว่ามีความสำคัญเล็กน้อย Lewis กล่าวว่า เนื่องจากการปะทะกันระหว่างศาสนายูดาห์และศาสนาอิสลามได้รับการแก้ไขและสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะของชาวมุสลิมในช่วงชีวิตของมุฮัมมัด จึงไม่มีข้อพิพาททางเทววิทยาที่ยังไม่ได้รับการแก้ไขในหมู่ชาวมุสลิมที่เป็นเชื้อเพลิงให้เกิดการต่อต้านชาวยิว นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างระหว่างการปฏิเสธข่าวสารศาสนาคริสต์ของชาวยิวกับการปฏิเสธข่าวสารศาสนาอิสลามของชาวยิว เนื่องจากมุฮัมมัดไม่เคยอ้างว่าเป็นพระเมสสิยาห์และไม่ได้อ้างว่าเป็นพระบุตรของพระเจ้า อย่างไรก็ตาม ท่านถูกเรียกว่า "ศาสนทูตของอัลลอฮ์"Lewis (1999) p. 118 สาเหตุการตายของมุฮัมมัดยังคงเป็นที่ถกเถียงกัน แม้ว่าฮะดีษมักชี้ให้เห็นว่าในที่สุดท่านอาจเสียชีวิตจากการถูกวางยาพิษที่ค็อยบัรโดยหญิงม่ายชาวยิวคนหนึ่งที่ยังมีชีวิตอยู่Sahih Bukhari Volume 3, Book 47, Number 786Sahih Bukhari Volume 5, Book 59, Number 713

Rosenblatt รายงานว่า ข้อพิพาทระหว่างมุฮัมมัดกับชนเผ่าชาวยิวใกล้เคียงไม่ได้ทิ้งร่องรอยใด ๆ ในผู้สืบทอด (รู้จักกันในนาม เคาะลีฟะฮ์) เคาะลีฟะฮ์ยุคแรกโดยทั่วไปปฏิบัติต่อชาวยิวโดยอ้างอิงจากคัมภีร์อัลกุรอานซึ่งสนับสนุนให้มีการยอมรับชาวยิว นักอรรถกถาคลาสสิกมองว่าการต่อสู้ของมุฮัมมัดกับชาวยิวเป็นเพียงเหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในอาชีพของท่าน แต่การตีความเรื่องนี้ได้เปลี่ยนไปในยุคสมัยใหม่

ฮะดีษ

 ฮะดีษต้นฆ็อรก็อด 

เศาะฮีฮมุสลิมและเศาะฮีฮบุคอรีบันทึกการตีความหะดีษหลายบทที่มุฮัมมัดทำนายไว้ว่า วันพิพากษาจะยังไม่มาจนกว่ามุสลิมและยิวจะสู้กันเอง ฝ่ายมุสลิมจะฆ่าฝ่ายยิวสำเร็จถึงขนาดที่ฝ่ายยิวจะซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินหรือทั้งต้นไม้และก้อนหินตามคำทำนายหลายแห่ง จากนั้นสิ่งเหล่านั้นจะร้องตะโกนบอกมุสลิมว่ามีชาวยิวซ่อนอยู่ข้างหลังและขอให้พวกเขาฆ่าคนกลุ่มนั้น สิ่งเดียวที่จะไม่ร้องขอคือต้นฆ็อรก็อด เนื่องจากเป็นต้นไม้ของชาวยิว ฮะดีษดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งในเศาะฮีฮมุสลิมได้รับการกล่าวถึงหลายครั้ง และกลายเป็นส่วนหนึ่งของกฎบัตร 1988 ต้นฉบับของฮะมาส:Laqueur, p. 192

มีการตีความเกี่ยวกับต้นฆ็อรก็อดที่กล่าวถึงในฮะดีษที่แตกต่างกันออกไป ในการตีความหนึ่งคือ ต้นฆ็อรก็อดเป็นต้นไม้จริง ชาวอิสราเอลถูกกล่าวหาว่าปลูกต้นไม้นี้ไว้รอบสถานที่ต่าง ๆ เช่น ชุมชนของพวกเขาในเขตเวสต์แบงก์และกาซา รอบพิพิธภัณฑ์อิสราเอลและรัฐสภา ข้อกล่าวอ้างอื่น ๆ เกี่ยวกับต้นไม้นี้ ได้แก่ ต้นไม้นี้เติบโตนอกประตูเฮโรดในเยรูซาเลม หรือต้นไม้นี้เป็นพุ่มไม้ที่เติบโตนอกประตูจัฟฟา ซึ่งชาวมุสลิมบางคนเชื่อว่าเป็นสถานที่ที่พระเยซูจะเสด็จกลับมายังโลกและสังหารดัจญาล หลังจากการต่อสู้ครั้งสุดท้ายระหว่างชาวมุสลิมและผู้ไม่ศรัทธา ซึ่งบางคนเชื่อว่าจะเกิดขึ้นใต้ประตูจัฟฟาและสระสุลต่านโดยตรง การตีความที่มีอยู่อีกแบบหนึ่งคือการกล่าวถึงต้นฆ็อรก็อดเชิงสัญลักษณ์และหมายถึงกองกำลังทั้งหมดของโลกที่เชื่อกันว่าสมคบคิดกับชาวยิวเพื่อต่อต้านชาวมุสลิม

อิสลามก่อนสมัยใหม่
Jerome Chanes, Pinson, Rosenblatt, Mark R. Cohen, Norman Stillman, Uri Avnery, M. Klien และ Bernard Lewis ทั้งหมดโต้แย้งว่า การต่อต้านยิวยังไม่ปรากฏในโลกมุสลิมจนกระทั่งสมัยใหม่ เนื่องจากในมุมมองของพวกเขา สิ่งนี้หายากในอิสลามก่อนสมัยใหม่ Lewis โต้แย้งว่า ไม่มีสัญญาณบ่งชี้ว่าความรู้สึกต่อต้านทางอารมณ์ที่ฝังรากลึก ซึ่งสามารถอธิบายได้ว่าเป็นความเกลียดชังชาวยิวนั้น มุ่งเป้าไปที่ชาวยิวหรือกลุ่มใด ๆ อย่างไรก็ตาม มีทัศนคติเชิงลบอย่างชัดเจน ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากความรู้สึก "ปกติ" ของกลุ่มที่มีอำนาจเหนือผู้อยู่ใต้อำนาจ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความดูถูกเหยียดหยามดังกล่าวประกอบด้วยการดูถูกเหยียดหยามผู้ไม่ศรัทธาแบบมุสลิมแหล่งข้อมูลมีดังนี้:

 Lewis (1984) p. 32–33
 Mark Cohen (2002), p. 208
 Stillman (2006)
 Avnery, Uri (1968). Israel without Zionists. (New York: Macmillan). p. 220
 M. Klein. New Encyclopedia of Zionism and Israel, Anti-semitism

การต่อต้านยิวในตะวันออกกลางของอิสลามตั้งแต่ ค.ศ. 1600

การต่อต้านยิวเพิ่มขึ้นในโลกมุสลิมช่วงสมัยใหม่Muslim Anti-Semitism  by Bernard Lewis (Middle East Quarterly) June 1998 ในขณะที่ Bernard Lewis และ Uri Avnery ระบุวันที่การต่อต้านชาวยิวที่เพิ่มขึ้นเข้ากับการก่อตั้งประเทศอิสราเอล M. Klein เสนอแนะว่าการต่อต้านยิวอาจปรากฏในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19Avnery, Uri (1968). Israel without Zionists. (New York: Macmillan). pg. 220

นักวิชาการหลายคนชี้ว่าอิทธิพลยุโรป รวมถึงพวกนาซี และการสถาปนาอิสราเอล เป็นสาเหตุหลักของการต่อต้านชาวยิว Norman Stillman อธิบายว่ากิจกรรมทางการค้า การเผยแผ่ศาสนา และจักรวรรดินิยมของยุโรปที่เพิ่มขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึง 20 ได้นำแนวคิดต่อต้านยิวมาสู่โลกมุสลิม ในตอนแรก อคติเหล่านี้ได้รับการยอมรับแค่ในหมู่ชาวอาหรับคริสเตียน เนื่องจากเป็นแนวคิดที่แปลกเกินกว่าจะได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในหมู่ชาวมุสลิม อย่างไรก็ตาม เมื่อความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอลทวีความรุนแรงขึ้น แนวคิดต่อต้านยิวของยุโรปก็เริ่มได้รับการยอมรับในวรรณกรรมสมัยใหม่

อ้างอิง

ข้อมูล



 Cohen, Mark (1995). Under Crescent and Cross: The Jews in the Middle Ages. Princeton University Press. 
 Cohen, Mark (2002), The Oxford Handbook of Jewish Studies, Chapter 9, Oxford University Press, 2002, 

 Gerber, Jane S. (1986). "Anti-Semitism and the Muslim World". In History and Hate: The Dimensions of Anti-Semitism, ed. David Berger. Jewish Publications Society. 
 Hirszowicz, Lukasz, The Third Reich and the Arab East London: Routledge and Kegan Paul, 1968 
 Laqueur, Walter. The Changing Face of Antisemitism: From Ancient Times To The Present Day. Oxford University Press. 2006. 


 Lewis, Bernard (1999). Semites and Anti-Semites: An Inquiry into Conflict and Prejudice. W. W. Norton & Co. 

 Pinson, Koppel S; Rosenblatt, Samuel (1946). Essays on Antisemitism. New York: The Comet Press.
 Poliakov, Leon (1974). The History of Anti-semitism. New York: The Vanguard Press.
 Poliakov, Leon (1997). "Anti-Semitism". Encyclopaedia Judaica (CD-ROM Edition Version 1.0). Ed. Cecil Roth. Keter Publishing House. 
Pratt, Douglas The challenge of Islam: encounters in interfaith dialogue, Ashgate Publishing, Ltd., 2005 

 Schweitzer, Frederick M. and Perry, Marvin Anti-Semitism: myth and hate from antiquity to the present, Palgrave Macmillan, 2002, 



Stillman, Norman (1979). The Jews of Arab Lands: A History and Source Book. Philadelphia: Jewish Publication Society of America. 
 Stillman, N. A. (2006). "Yahūd". Encyclopaedia of Islam. Eds.: P. J. Bearman, Th. Bianquis, C. E. Bosworth, E. van Donzel and W. P. Heinrichs. Brill. Brill Online

 Guillaume, A. The Life of Muhammad: A Translation of Ibn Ishaq's Sirat Rasul Allah. Oxford University Press, 1955. 
 Stillman, Norman. The Jews of Arab Lands: A History and Source Book. Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1979. 




อ่านเพิ่ม

 Aafreedi, Navras J. (2019). "Antisemitism in the Muslim Intellectual Discourse in South Asia". Religions 10, no. 7: 442. (ISSN 2077-1444)
 Aafreedi, Navras J. (2022). “Antisemitic Rhetoric in Urdu on YouTube: An Analysis.” In Antisemitism on Social Media, edited by Sabine von Mering and Monika Hubscher (London and New York: Routledge, 2022) [ISBN 9781032059693], pp. 114-128  [Nominated for 2022 Bernard Lewis Memorial Prize]
 Aafreedi, Navras J. (2019).  “Muslim Antisemitism and Anti-Zionism in South Asia: A Case Study of Lucknow.” In Anti-Zionism, Antisemitism and the Dynamics of Delegitimization, edited by Alvin Rosenfeld, 454-480. Bloomington: Indiana University Press. [ISBN: 978-0-253-03869-2 (cloth), 978-0-253-04002 (paperback), 978-0-253-03872-2 (ebook)]
 Aafreedi, Navras J. (2018).  “Antisemitism and Anti-Zionism among South Asian Muslims.” In Antisemitismus im 21. Jahrhundert: Virulenz einer alten Feindschaft in Zeiten von Islamismus und Terror (Antisemitism in the 21st Century: The Virulence of an Old Hatred in the Era of Islamism and Terrorism), edited by Marc Grimm and Bodo Kahmann, 179-198. Berlin, Munich and Boston: De Gruyter. (ISBN 978-3-11-053709-3)
 Aafreedi, Navras J. (2023).  "Hitler's Popularity and the Trivialization of the Holocaust in India." In Holocaust vs. Popular Culture: Interrogating Incompatibility and Universalization, edited by Mahitosh Mandal and Priyanka Das (London and New York: Routledge) [ISBN 9781032169736], pp. 83-100,  https://doi.org/10.4324/9781003251224 
 Aafreedi, Navras J. (2024). "Antisemitism and Jewish Studies in South Asia: An Academic and Personal Journey." In Religious, Educational, and Trade Encounters Between Jews and Muslims in South Asia, Vol. 3 of the series on Jews and Muslims in South Asia, edited by Kenneth X. Robbins, William Richter, and Sifra Lentin (Maryland, USA: RajaNawab Publishing), [ISBN 979-8340563651], pp. 112-123. 
 Aafreedi, Navras J. (2021).  “Holocaust Education in India and its Challenges”, in Navras J. Aafreedi & Priya Singh, eds., Conceptualizing Mass Violence: Representations, Recollections, and Reinterpretations (London and New York: Routledge) [ISBN 978-0-367-69997-0 (hbk), 978-1-003-14613-1 (ebk), DOI: https://doi.org/10.4324/9781003146131], pp. 138-150.
 Aafreedi, Navras J. (2017) “South Asian Muslim Attitudes towards Jews, Israel and Zionism.” In What is Moderate Islam?, edited by Richard Benkin, 191-200. London: Lexington Books (ISBN 9781498537414)
 Aafreedi, Navras J. (2020). “The Delusion of the Absence of Antisemitism in India”, in Esther Webman, ed., Antisemitism Worldwide 2019 and the Beginning of 2020 (Tel Aviv: Kantor Center for the Study of Contemporary European Jewry, Tel Aviv University, 2020), pp. 180-191.
 Aafreedi, Navras J. (2018).  "Jewish-Muslim Relations in South Asia", in Kassam, Zayn, Yudit K. Greenberg, and Jehan Bagli, eds., Islam, Judaism, and Zoroastrianism, Springer 2018 (ISBN 978-94-024-1266-6) as part of the series edited by Arvid Sharma, Encyclopedia of Indian Religions, Springer, (ISBN 978-94-007-1988-0), pp. 368-381.
Gabriel, Mark (2003). Islam and the Jews: The Unfinished Battle. Charisma House. 
 Aafreedi, Navras J. (2022). “The Abuse of Holocaust Memory in India”, Flashpoint, 85: April 28.
 Aafreedi, Navras J. (2021).  “The Only Urdu Poem on the Holocaust and its Author”, Flashpoint, 77: March 4. 
 Aafreedi, Navras J. (2014). “Jewish-Muslim Relations in South Asia: Where antipathy lives without Jews”, Asian Jewish Life (ISSN 2224-3011), Issue 15, October, pp. 13-16.
 Aafreedi, Navras J. (2014).  “The Attitudes of Lucknow’s Muslims towards Jews, Israel and Zionism”, Café Dissensus (ISSN 2373-177X), Issue 7, April 15.
 Ernst, Carl (2004). Following Muhammad: Rethinking Islam in the Contemporary World. University of North Carolina Press. 

 Kressel, Neil J. (2012). The Sons of Pigs and Apes: Muslim Antisemitism and the Conspiracy of Silence. Potomac Books Inc. 
 Lepre, George. Himmler's Bosnian Division; The Waffen-SS Handschar Division 1943–1945 Algen: Shiffer, 1997. 
 Viré, F. (2006) "Ḳird". Encyclopaedia of Islam. Eds.: P. J. Bearman, Th. Bianquis, C. E. Bosworth, E. van Donzel and W. P. Heinrichs. Brill. Brill Online
 Watt, Montgomery (1956). Muhammad at Medina. Oxford: University Press.

แหล่งข้อมูลอื่น
Jews in the Qur'an: An Introduction by Aisha Y. Musa
Jews in the Koran and Early Islamic Traditions by Dr. Leah Kinberg
"The Arabs and the Holocaust": War of Narratives
Jikeli, Günther; Stoller, Robin; Thoma, Hanne (2007): Strategies and Effective Practices for Fighting Antisemitism among People with a Muslim or Arab Background in Europe, Berlin
Kashif Shahzada (2009): Why Islam is Against Antisemitism?, San Diego Jewish World, December 2009

หมวดหมู่:การต่อต้านยิว
หมวดหมู่:ศาสนาอิสลามกับศาสนาอื่น
หมวดหมู่:ศาสนายูดาห์กับศาสนาอื่น
หมวดหมู่:การเบียดเบียนทางศาสนา
หมวดหมู่:อิสลามนิยม