เครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์

เครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์ () คืออากาศยานที่ถูกออกแบบหรือติดตั้งระบบเฉพาะทางสงครามอิเล็กทรอนิกส์ เป้าประสงค์เพื่อควบคุมและใช้ประโยชน์จากสภาพแวดล้อมทางอิเล็กทรอนิกส์ของสนามรบ ทั้งในมิติการป้องกันและการโจมตี เครื่องบินประเภทนี้สามารถข่มหรือตัดรอนขีดความสามารถของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของฝ่ายตรงข้าม เช่น ระบบเรดาร์ ระบบสื่อสาร และระบบควบคุมบังคับบัญชา ขณะเดียวกันก็ช่วยป้องกันการถูกตรวจจับและการโจมตีจากข้าศึกNATO Standardization Office. Electronic Warfare Fundamentals. NATO, 2019. 

คุณสมบัติหลักของเครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์ ได้แก่ การติดตั้งอุปกรณ์รับส่งสัญญาณความถี่กว้าง ระบบก่อกวนสัญญาณ (jamming) การแพร่สัญญาณลวง (decoy) และระบบรวมรวบข่าวกรองอิเล็กทรอนิกส์ (ELINT/SIGINT) เพื่อค้นหา วิเคราะห์ และติดตามสัญญาณของฝ่ายตรงข้าม เครื่องบินบางรุ่นสามารถปฏิบัติการก่อกวนสัญญาณจากระยะห่างที่ปลอดภัย (stand-off jamming) หรือบินร่วมกับฝูงบินโจมตีเพื่ออำนวยความปลอดภัยทางอิเล็กทรอนิกส์ (escort jamming)Department of Defense. Electronic Warfare Strategy 2020. U.S. DoD, 2020.

เครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์สมัยใหม่มีขีดความสามารถที่ก้าวหน้า เช่น การก่อกวนด้วยการจำความถี่วิทยุดิจิทัล (DRFM jamming) ซึ่งจำลักษณะสัญญาณเรดาร์ข้าศึกแล้วส่งกลับในรูปแบบที่บิดเบือน ทำให้ระบบเรดาร์ข้าศึกสับสนและประเมินวินิจฉัยเป้าหมายผิดพลาด นอกจากนี้ยังสามารถดำเนินการโจมตีเครือข่าย (network attack) เพื่อเจาะหรือรบกวนระบบสื่อสารดิจิทัลและระบบควบคุมของข้าศึก เป็นการผสมผสานมิติไซเบอร์เข้ากับอิเล็กทรอนิกส์เพื่อสร้างความได้เปรียบเชิงยุทธศาสตร์Adams, Thomas K. Cyber and Electronic Warfare: The Convergence of Two Domains. Military Review, 2015.

รายชื่อเครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์
210px|thumb|Saab Globaleye
ตัวอย่างเครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์
  EA-37B คอมพาสคอล
  EA-18G กราวเลอร์
  EA-6B พราวเลอร์
  EF-111A เรเวน
  EA-3 สกายวอร์ริเออร์
  Globaleye 
  Tornado ECR
  Kawasaki EC-1
  Kawasaki RC-2  An-12BK-PPS
  An-26REP
  Su-24MP
  Tu-16RM-2
  Il-22PP
  Shenyang J-16D
  Shenyang J-15D
  Shaanxi Y-9DZ
  Shaanxi Y-9LG

อ้างอิง

หมวดหมู่:การสงครามอิเล็กทรอนิกส์