พระตำหนักเหยียนซี

พระตำหนักเหยียนซี () หรือที่รู้จักในชื่อ พระตำหนักหยานซี เป็นหนึ่งในพระตำหนักทั้งหกทางทิศตะวันออกในเขตพระราชสำนักชั้นในของพระราชวังต้องห้าม พระตำหนักแห่งนี้ตั้งอยู่ด้านหลังหอถวายบรรพชน ()

 ประวัติ 
พระราชวังแห่งนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่ค่อนข้างห่างไกลของพระราชวังต้องห้าม และมักถูกบรรยายว่าเป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างที่มีรูปลักษณ์ “แปลกตา” มากที่สุด เดิมสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1420 ในชื่อ พระตำหนักฉางโซ่ว ()

ในปี ค.ศ. 1535 พระตำหนักแห่งนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น พระตำหนักเหยียนฉี () โดยจักรพรรดิเจียจิ้ง ต่อมาได้รับชื่อปัจจุบันหลังจากการบูรณะในปี ค.ศ. 1686 ในรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี

พระตำหนักถูกทำลายจากเหตุเพลิงไหม้หลายครั้งระหว่างปี ค.ศ. 1845 ถึง ค.ศ. 1855 การก่อสร้างใหม่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1909 โดยแทนที่ท้องพระโรงหลักด้วยอาคารที่เรียกว่า ท้องพระโรงน้ำ () ซึ่งเป็นอาคารสามชั้นรูปแบบตะวันตก ล้อมรอบด้วยคูน้ำที่ตั้งใจจะนำน้ำพุจากเขาหยกฉวน ใกล้ปักกิ่งมาใช้

พระนางหลงอวี่ทรงจารึกป้ายชื่ออาคารว่า ศาลาหลิงเจ้า (; ) อย่างไรก็ตาม อาคารแห่งนี้เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ วังคริสตัล () การขาดแคลนงบประมาณและความเสียหายจากการทิ้งระเบิดในปี ค.ศ. 1917 ทำให้โครงการไม่สามารถแล้วเสร็จได้ ปัจจุบันหลงเหลือเพียงโครงเหล็กหล่อและหินอ่อนเท่านั้น

ในปี ค.ศ. 1931 ได้มีการสร้างคลังเก็บของสองชั้นจำนวนสามหลัง เพื่อใช้จัดเก็บโบราณวัตถุของพิพิธภัณฑ์พระราชวัง และตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005 คลังเก็บเหล่านี้ถูกใช้เป็นห้องปฏิบัติการเซรามิก ศูนย์วิจัยเซรามิก และศูนย์วิจัยอักษรวิจิตรและจิตรกรรมแบบดั้งเดิม

 อ้างอิง