สเลต

สเลต () หรือ กระดานกำกับช็อต () เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการสร้างภาพยนตร์ การผลิตรายการโทรทัศน์ และการสร้างวิดีโอ ช่วยในการซิงโครไนซ์ภาพและเสียงในระหว่างการตัดต่อและกำหนดฉากกับเทคต่าง ๆ ระหว่างการถ่ายทำและบันทึกเสียง การทำงานที่เกี่ยวสเลตจะมีผู้ดูแลและรับผิดชอบโดยเฉพาะคือ เนื่องจากสเลตสามารถพบเห็นได้ทั่วไปในกองถ่ายภาพยนตร์ สเลตจึงมักปรากฏในภาพเบื้องหลังและภาพยนตร์เกี่ยวกับการสร้างภาพยนตร์ และเป็นสัญลักษณ์ของอุตสาหกรรมภาพยนตร์โดยรวมมาอย่างยาวนาน

 ประวัติ 
ในยุคภาพยนตร์เงียบ สิ่งที่ใช้ในการระบุข้อมูลของฟิล์มที่ถ่ายทำในแต่ละวันคือใช้กระดานชนวนซึ่งเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่าสเลต (slate)

สเลตที่ทำจากไม้สองแท่งห้อยติดกันได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานของ เอฟ. ดับเบิลยู. ทริง (F. W. Thring) ซึ่งต่อมาได้เป็นผู้จัดการโรงถ่ายของ เอฟที สตูดิโอ (Efftee Studios) ในเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย อย่างไรก็ตามเชื่อกันว่าสิ่งประดิษฐ์นี้เป็นผลงานของวิศวกรเสียงสองคนของเขาคือ อลัน มิล (Alan Mill) และแฮร์รี ไวต์ติง (Harry Whiting)Oral citation by Jack Murray on Francis. R. (Director). (1992). Celluloid Heroes (Parts 1 & 2). A ‘new’ history of australian cinema, [Tv series] Film Australia Productions. As mentioned on Fritzpatrick , P. (2012). p. 554. สเลตที่มีทั้งแท่งไม้และกระดานอยู่ด้วยกันนั้นเป็นการปรับปรุงของลีออน เอ็ม. ลีออน (Leon M. Leon) ผู้เป็นวิศวกรเสียงกลุ่มแรก ๆ ในเวลานั้น

 วัตถุประสงค์ 
การหาวิธีซิงโครไนซ์ภาพและเสียงเป็นสิ่งสำคัญในการสร้างภาพยนตร์แบบดั้งเดิม เนื่องจาก  บันทึกแต่ภาพไม่บันทึกเสียง ในระหว่างการถ่ายทำวิศวกรเสียงจะบันทึกเสียงโดยใช้ระบบแยกบนสื่อบันทึกอีกอัน เรียกว่าการบันทึกเสียงระบบคู่ (เสียงจะถูกซิงโครไนซ์ในระหว่างขั้นตอนหลังการผลิต) การไม่ใช้สเลตอาจทำให้การลำดับภาพ-เสียงทำได้ยากขึ้น ดังเช่นตัวอย่างที่เกิดขึ้นจริงกับภาพยนตร์คอนเสิร์ต (Amazing Grace) ที่ล่าช้าเป็นเวลาหลายสิบปีกว่าจะออกฉายได้

ต่อมาได้มีการพัฒนาวิธีการบันทึกเสียงลงบนฟิล์มโดยตรงเรียกว่าการบันทึกเสียงระบบเดี่ยว อย่างไรก็ตามการบันทึกแบบระบบเดี่ยวไม่ได้ทำให้สเลตหายไปจากวงการ เพราะหนึ่งการบันทึกเสียงลงบนฟิล์มแบบระบบเดี่ยวคุณภาพเสียงยังแย่กว่าการบันทึกเสียงระบบคู่ และสองการถ่ายทำและตัดต่อจากการบันทึกแบบระบบเดี่ยวทำได้ยาก เพราะต้องตั้งออฟเซตให้ลู่เสียงห่างประมาณ 28, 26, หรือ 18 เฟรม ส่วนตอนตัดก็มีปัญหาเรื่องตัดภาพแล้วเสียงหายต้องคัดลอกลู่เสียงไว้อีกอัน เนื่องจากข้อจำกัดทางเทคนิคเหล่านี้ อุตสาหกรรมภาพยนตร์จึงยังคงใช้การบันทึกเสียงระบบคู่สำหรับภาพยนตร์ระดับมืออาชีพ

การพัฒนาเทคโนโลยีวิดีโอเทปทำให้การบันทึกเสียงระบบเดี่ยวสะดวกขึ้น เนื่องจากสัญญาณวิดีโอและเสียงตรงกันที่เวลาเดียวกัน การบันทึกวิดีโอและเสียงเป็นสัญญาณอยู่บนเทปแม่เหล็กอันเดียวกัน อย่างไรก็ตามการถ่ายทำภาพยนตร์ดิจิทัลในปัจจุบันยังคงใช้การบันทึกเสียงระบบคู่ ซึ่งหมายความว่าผู้กำกับภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์มืออาชีพยังคงต้องใช้สเลต เหตุผลหลักคือการบันทึกเสียงระบบเดี่ยวที่มีคุณภาพนั้นมีเฉพาะในกล้องดิจิทัลระดับกลางหรือโพรซูเมอร์เท่านั้น กล้องระดับโลว์เอนด์ไม่มีคุณสมบัติเหล่านี้ด้วยเหตุผลด้านต้นทุน กล้องระดับมืออาชีพระดับไฮเอนด์จะไม่ใส่คุณสมบัติเหล่านี้เพราะผู้ผลิตจะถือเอาว่าทีมงานภาพยนตร์มืออาชีพจะใช้วิธีเดิมคือจ้างวิศวกรเสียงพร้อมกับผู้เชี่ยวชาญด้านเสียงอื่น ๆ ซึ่งจะนำอุปกรณ์บันทึกเสียงโดยเฉพาะมาใช้

 วัสดุ 
สเลตแบบเดิมประกอบด้วยแผ่นไม้และแท่งไม้ติดอยู่ด้านบน แบบที่ใหม่ขึ้นจะทำโดยใช้ก้านไม้สองอันติดด้านบนของกระดานไวต์บอร์ดหรือแผ่นอะคริลิกโปร่งแสง สเลตแบบเดิมจะมีเส้นสีดำและสีขาวสลับกันในแนวทแยง เพื่อให้กล้องสามารถจับภาพสเลตได้อย่างชัดเจนในสภาพแสงเกือบทุกแบบ ส่วนในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีสเลตที่มีแถบหลายสีถูกนำมาใช้ขึ้น

สเลตดิจิทัลมีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในตัวแสดง ซึ่งจะถูกซิงค์กับนาฬิกาของกล้อง ดังนั้นในทางทฤษฎีคนตัดต่อจะสามารถดึงเมตาดาตาของรหัสเวลาจากไฟล์วิดีโอกับคลิปเสียงแล้วซิงโครไนซ์เข้าด้วยกันได้ง่าย  ช่วยลดภาระงานในการลำดับภาพและเสียงแบบเดิมที่ต้องคอยดูสัญญาณเสียงตีสเลตกับเฟรมที่สเลตปิดกันแล้ว อย่างไรก็ตามระบบรหัสเวลาอิเล็กทรอนิกส์ยังคงสามารถคลาดเคลื่อนได้ในระหว่างวันถ่ายทำที่ยาวนาน ดังนั้นยังต้องใช้สเลตเพื่อให้แน่ใจว่ามีวิธีการซิงโครไนซ์วิดีโอและเสียงเองหากรหัสเวลาดิจิทัลผิดพลาด 

 การใช้งาน 
โดยทั่วไปแล้วข้อมูลในสเลตประกอบด้วย วันที่ ชื่อเรื่อง ชื่อผู้กำกับ ชื่อผู้กำกับภาพ และข้อมูลเกี่ยวกับฉาก ซึ่งที่นิยมเขียนใส่จะแบ่งเป็นสองระบบหลักที่นิยมคือ:

 แบบอเมริกา: หมายเลขฉาก มุมกล้อง และหมายเลขเทค; เช่น ฉาก 24, C, เทค 3;
 แบบยุโรป: หมายเลขสเลท หมายเลขเทค (พร้อมตัวหนังสือของกล้องที่ถ่ายภาพสเลตหากใช้ระบบหลายกล้อง); เช่น สเลต 256 เทค 3C โดยทั่วไปแบบยุโรปมักจะใส่หมายเลขฉากไว้ด้วย อย่างไรก็ตาม อาจใช้เอกสารใบบันทึกแยกต่างหากโดยจะเขียนหมายเลขสเลตกับหมายเลขฉาก มุมกล้อง และหมายเลขเทค หากไม่มีหมายเลขฉากในสเลต

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:คำศัพท์โทรทัศน์
หมวดหมู่:เทคโนโลยีภาพยนตร์และวิดีโอ