การแบ่งเกาหลี

การแบ่งเกาหลี เริ่มต้นขึ้นเมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945 ด้วยการตั้งเขตยึดครองของสหภาพโซเวียตและเขตยึดครองของสหรัฐ เขตเหล่านี้พัฒนาไปสู่รัฐบาลที่แยกจากกัน โดยมีชื่อว่าสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (เกาหลีเหนือ) และสาธารณรัฐเกาหลี (เกาหลีใต้) ซึ่งทำสงครามกันตั้งแต่ ค.ศ. 1950 ถึง 1953 นับตั้งแต่นั้นมาการแบ่งแยกก็ยังคงดำเนินต่อไป

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ทั้งสองประเทศเคยเป็นประเทศเดียวกันมาก่อนคือจักรวรรดิเกาหลี ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง บรรดาผู้นำฝ่ายสัมพันธมิตรได้พิจารณาคำถามเกี่ยวกับอนาคตของเกาหลีหลังญี่ปุ่นยอมจำนนในสงครามไว้แล้ว เหล่าผู้นำบรรลุความเข้าใจร่วมกันว่าเกาหลีจะถูกถอนออกจากการควบคุมของญี่ปุ่นแต่จะถูกวางไว้ภายใต้ภาวะทรัสตีระหว่างประเทศ (Trusteeship) จนกว่าชาวเกาหลีจะถูกพิจารณาว่ามีความพร้อมสำหรับการปกครองตนเอง ในช่วงวันท้ายของสงคราม สหรัฐเสนอให้แบ่งคาบสมุทรเกาหลีออกเป็นสองเขตยึดครอง (เขตของสหรัฐและโซเวียต) โดยใช้เส้นขนานที่ 38 เป็นเส้นแบ่ง ซึ่งทางโซเวียตได้ตอบรับข้อเสนอดังกล่าวและตกลงจะแบ่งเกาหลี นำไปสู่การประกาศคำสั่งทั่วไปหมายเลข 1

เป็นที่เข้าใจกันว่าการแบ่งนี้เป็นเพียงมาตรการชั่วคราวจนกว่าภาวะทรัสตีจะมีผลบังคับใช้ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1945 การประชุมรัฐมนตรีต่างประเทศมอสโกส่งผลให้เกิดความตกลงว่าด้วยการดูแลเกาหลีโดยสี่มหาอำนาจเป็นเวลาห้าปี อย่างไรก็ดี ด้วยการเริ่มขึ้นของสงครามเย็นและปัจจัยอื่น ๆ ทั้งในระดับสากลและภายในประเทศ รวมถึงการคัดค้านภาวะทรัสตีของชาวเกาหลี การเจรจาระหว่างสหรัฐและสหภาพโซเวียตในช่วงสองปีต่อมาเกี่ยวกับการดำเนินการตามภาวะทรัสตีดังกล่าวจึงประสบความล้มเหลว เป็นผลให้กรอบการทำงานเพียงหนึ่งเดียวที่ตกลงกันไว้สำหรับการสถาปนารัฐเกาหลีที่เป็นเอกราชและเป็นปึกแผ่นต้องเป็นโมฆะ ด้วยเหตุนี้ ปัญหาเกาหลีจึงถูกส่งต่อไปยังสหประชาชาติ ใน ค.ศ. 1948 หลังสหประชาชาติไม่สามารถสร้างผลลัพธ์ที่เป็นที่ยอมรับของสหภาพโซเวียตได้ จึงมีการจัดการเลือกตั้งภายใต้การดูแลของสหประชาชาติขึ้นเฉพาะในภาคใต้ที่สหรัฐยึดครองเท่านั้น ซึงมัน รีเป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง ในขณะที่คิม อิล-ซ็องกระชับอำนาจในฐานะผู้นำเกาหลีเหนือที่โซเวียตยึดครอง เหตุการณ์นี้ได้นำไปสู่การสถาปนาสาธารณรัฐเกาหลีในเกาหลีตอนใต้เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1948 ตามด้วยการสถาปนาสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีในเกาหลีตอนเหนือเมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1948 โดยสหรัฐสนับสนุนฝ่ายใต้ สหภาพโซเวียตสนับสนุนฝ่ายเหนือ และรัฐบาลแต่ละฝ่ายต่างอ้างอธิปไตยเหนือคาบสมุทรเกาหลีทั้งหมด

วันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1950 เกาหลีเหนือรุกรานเกาหลีใต้เพื่อพยายามรวมคาบสมุทรให้เป็นหนึ่งเดียวภายใต้การปกครองแบบคอมมิวนิสต์ สงครามเกาหลีที่ตามมาซึ่งดำเนินไปตั้งแต่ ค.ศ. 1950 ถึง 1953 สิ้นสุดลงด้วยภาวะคุมเชิงและทำให้เกาหลีถูกแบ่งแยกโดยเขตปลอดทหารเกาหลี (DMZ) มาจนถึงทุกวันนี้

ในการประชุมสุดยอดระหว่างเกาหลีในเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 ปฏิญญาพันมุนจ็อมเพื่อสันติภาพ ความมั่งคั่ง และการรวมเป็นหนึ่งเดียวของคาบสมุทรเกาหลีถูกนำมาใช้ระหว่างคิม จ็อง-อึน ผู้นำสูงสุดของเกาหลีเหนือ และมุน แจ-อิน ประธานาธิบดีเกาหลีใต้ในขณะนั้น ในการประชุมสุดยอดในเดือนกันยายน ค.ศ. 2018 มีการดำเนินการหลายอย่างเพื่อมุ่งไปสู่การรวมประเทศบริเวณชายแดน เช่น การรื้อถอนป้อมยามและการสร้างเขตกันชนเพื่อป้องกันการปะทะ วันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2018 ทหารจากทั้งสองเกาหลีได้ข้ามเส้นแบ่งเขตแดนทางทหาร (MDL) เข้าไปยังประเทศฝ่ายตรงข้ามเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ในปีต่อ ๆ มา การเจรจาได้หยุดชะงักและความเป็นปรปักษ์ก็กลับคืนมาอีกครั้ง

 ภูมิหลังทางประวัติศาสตร์ 
การปกครองของญี่ปุ่น (ค.ศ. 1910–1945)

เมื่อสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่นสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1905 เกาหลี (ในขณะนั้นคือจักรวรรดิเกาหลี) กลายเป็นรัฐในอารักขาของญี่ปุ่นเพียงในนามและถูกญี่ปุ่นผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งใน ค.ศ. 1910 พระเจ้าโคจงถูกปลดจากตำแหน่ง ในทศวรรษต่อมา กลุ่มชาตินิยมและกลุ่มหัวรุนแรงปรากฏตัวขึ้นเพื่อต่อสู้เพื่อเอกราช แต่ด้วยทัศนคติและแนวทางที่แตกต่างกัน กลุ่มเหล่านี้จึงประสบความล้มเหลวในการรวมตัวกันเป็นขบวนการระดับชาติเพียงหนึ่งเดียว ส่วนรัฐบาลชั่วคราวเกาหลี (KPG) ที่ลี้ภัยอยู่ในประเทศจีนก็ไม่สามารถได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางได้

สงครามโลกครั้งที่สอง
ในการประชุมไคโรในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1943 ท่ามกลางสงครามโลกครั้งที่สอง แฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์, วินสตัน เชอร์ชิล และเจียง ไคเชกตกลงกันว่าญี่ปุ่นควรเสียดินแดนทั้งหมดที่ได้มาโดยการใช้กำลัง เมื่อสิ้นสุดการประชุม มหาอำนาจทั้งสามประกาศว่าพวกเขา "ตระหนักถึงการตกเป็นทาสของประชาชนเกาหลี... และมุ่งมั่นว่าเมื่อถึงเวลาอันสมควร เกาหลีจะเป็นอิสระและเป็นเอกราช" โรเซอเวลต์เสนอแนวคิดเรื่องการให้เกาหลีอยู่ภายใต้ภาวะทรัสตี (trusteeship) แต่ไม่ได้รับความเห็นชอบจากมหาอำนาจอื่น ๆ ต่อมาโรเซอเวลต์ยกประเด็นนี้ขึ้นหารือกับโจเซฟ สตาลินในการประชุมเตหะรานในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1943 และการประชุมยอลตาในเดือนกุมภาพันธ์  ค.ศ.1945 ซึ่งสตาลินไม่ได้คัดค้าน แต่สนับสนุนว่าระยะเวลาของภาวะทรัสตีควรจะสั้น

ในการประชุมเตหะรานและยอลตา สตาลินสัญญาว่าจะเข้าร่วมกับพันธมิตรในสงครามแปซิฟิกภายในสองถึงสามเดือนหลังได้รับชัยชนะในทวีปยุโรป วันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1945 สองวันหลังระเบิดปรมาณูลูกแรกถูกทิ้งที่ฮิโรชิมะ แต่ก่อนจะทิ้งลูกที่สองที่นางาซากิ สหภาพโซเวียตได้ประกาศสงครามต่อญี่ปุ่น เมื่อสงครามเริ่มขึ้น จอมพล อะเลคซันดร์ วาซิลีเยฟสกี ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังโซเวียตในตะวันออกไกล เรียกร้องให้ชาวเกาหลีลุกขึ้นต่อต้านญี่ปุ่น โดยกล่าวว่า "ธงแห่งเสรีภาพและเอกราชกำลังโบกสะบัดในโซล"

กองทัพโซเวียตรุกคืบอย่างรวดเร็ว และรัฐบาลสหรัฐเริ่มกังวลว่าโซเวียตจะยึดครองเกาหลีทั้งหมด วันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1945 นายทหารหนุ่มสองนาย ได้แก่ ดีน รัสก์และชาลส์ โบนสตีล ได้รับมอบหมายให้กำหนดเขตยึดครองของอเมริกา ด้วยการทำงานในเวลาที่จำกัดมากและไม่มีการเตรียมตัวมาเลย พวกเขาใช้แผนที่ของเนชั่นแนลจีโอกราฟิกในการตัดสินใจเลือกเส้นขนานที่ 38 เป็นเส้นแบ่ง พวกเขาเลือกเส้นนี้เพราะมันแบ่งประเทศออกเป็นสองส่วนโดยประมาณ แต่จะทำให้โซลซึ่งเป็นเมืองหลวงอยู่ภายใต้การควบคุมของอเมริกา โดยไม่มีการปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านเกาหลี นายทหารทั้งสองไม่ทราบว่าเมื่อ 40 ปีก่อน ญี่ปุ่นและรัสเซียสมัยก่อนปฏิวัติเคยหารือกันเรื่องการแบ่งเกาหลีตามเส้นขนานเดียวกันนี้ รัสก์กล่าวในภายหลังว่าหากเขารู้ เขา "เกือบจะแน่นอน" ว่าจะเลือกเส้นแบ่งอื่น การแบ่งเขตนี้ทำให้ชาวเกาหลีสิบหกล้านคนอยู่ในเขตของอเมริกาและเก้าล้านคนอยู่ในเขตของโซเวียต รัสก์สังเกตว่า "แม้ว่ามันจะอยู่เหนือไปกว่าจุดที่กองกำลังสหรัฐจะไปถึงได้จริงในขณะนั้น แต่ในกรณีที่โซเวียตไม่เห็นด้วย... เราก็รู้สึกว่าการรวมเมืองหลวงของเกาหลีไว้ในเขตรับผิดชอบของทหารอเมริกันเป็นเรื่องสำคัญ" เขาระบุว่าเขา "เผชิญกับความขาดแคลนของกองกำลังสหรัฐที่พร้อมใช้งานทันที รวมถึงปัจจัยด้านเวลาและระยะทาง ซึ่งจะทำให้ยากต่อการรุกไปทางเหนือได้ไกลมาก ก่อนที่ทหารโซเวียตจะเข้าสู่พื้นที่" แต่สิ่งที่สร้างความประหลาดใจแก่ฝ่ายอเมริกาคือสหภาพโซเวียตยอมรับการแบ่งเขตนี้ในทันที ความตกลงดังกล่าวถูกรวมเข้าไว้ในคำสั่งทั่วไปหมายเลข 1 (อนุมัติเมื่อ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945) สำหรับการยอมจำนนของญี่ปุ่น

 การปลดปล่อย ความสับสน และความขัดแย้ง 
วันที่ 10 สิงหาคม กองกำลังโซเวียตเข้าสู่เกาหลีตอนเหนือ กองทัพโซเวียตเริ่มการยกพลขึ้นบกในเกาหลีในวันที่ 14 สิงหาคมและยึดครองพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศได้อย่างรวดเร็ว และในวันที่ 16 สิงหาคม พวกเขาได้ยกพลขึ้นบกที่ว็อนซัน การต้านทานของญี่ปุ่นนั้นเบาบาง และกองกำลังโซเวียตสามารถควบคุมเมืองใหญ่ส่วนใหญ่ในภาคเหนือได้ภายในวันที่ 24 สิงหาคม (รวมถึงเปียงยาง เมืองใหญ่อันดับสองในคาบสมุทรเกาหลีรองจากโซล) ด้วยการที่สู้รบกับญี่ปุ่นบนแผ่นดินเกาหลี กองกำลังโซเวียตจึงได้รับการต้อนรับอย่างดีจากชาวเกาหลี

ตลอดเดือนสิงหาคม มีทั้งการเฉลิมฉลอง ความสับสน และความขัดแย้งปะปนกัน สาเหตุหลักมาจากชาวเกาหลีขาดข้อมูลจากฝ่ายสัมพันธมิตร สาธารณชนทั่วไปไม่ทราบเรื่องการแบ่งเกาหลีจนกระทั่งช่วงที่โซเวียตเข้าสู่เปียงยาง

ในขณะเดียวกันที่โซล เริ่มตั้งแต่ช่วงต้นถึงกลางเดือนสิงหาคม พลเอก โนบุยูกิ อาเบะ ข้าหลวงใหญ่ญี่ปุ่นประจำเกาหลีคนสุดท้าย เริ่มติดต่อกับชาวเกาหลีเพื่อเสนอให้พวกเขามีบทบาทนำในการส่งมอบอำนาจ ตอนแรกเขาเสนอตำแหน่งให้แก่ซง จิน-อู อดีตหัวหน้าหนังสือพิมพ์ทงอาอิลโบ ซึ่งถูกมองว่าเป็นผู้นำในการเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชของเกาหลีในคาบสมุทร แต่ซงปฏิเสธตำแหน่งนี้ เพราะเขามองว่ามันเทียบเท่ากับบทบาทของวาง จิงเว่ย์ (ผู้นำรัฐหุ่นเชิดของญี่ปุ่นในจีน) เขาต้องการรอจนกว่ารัฐบาลชั่วคราว (KPG) จะเดินทางกลับมายังคาบสมุทรและตั้งรัฐบาลเกาหลีอย่างเต็มรูปแบบตามที่หลายคนคาดหวัง วันที่ 15 สิงหาคม อาเบะจึงเปลี่ยนไปเสนอตำแหน่งให้แก่ยอ อุน-ฮย็อง ซึ่งเขาก็ยอมรับตำแหน่งนั้น สร้างความไม่พอใจแก่ซง ในวันนั้น ยอประกาศให้สาธารณชนทราบว่าญี่ปุ่นยอมรับเงื่อนไขการยอมจำนนที่ระบุไว้ในปฏิญญาพ็อทซ์ดัม สร้างความปลาบปลื้มใจแก่ชาวเกาหลี แต่สร้างความหวาดกลัวให้ผู้อยู่อาศัยชาวญี่ปุ่นราว 777,000 คนในคาบสมุทร ด้วยงบประมาณ 20 ล้านเยนจากรัฐบาลอาณานิคม ยอเริ่มตั้งคณะกรรมการเตรียมการเพื่อเอกราชเกาหลี (CPKI) โดยครักรรมการฯ เริ่มเข้ามาดูแลความปลอดภัยในเมืองและประสานงานกับรัฐบาลท้องถิ่นทั่วคาบสมุทร อย่างไรก็ดี องค์กรนี้กลับประกอบไปด้วยฝ่ายซ้ายเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งยิ่งทำให้ซงโกรธเคืองมากขึ้น ยอพยายามหลายครั้งที่จะโน้มน้าวให้ซงเข้าร่วมหรือสนับสนุน CPKI แต่มีรายงานว่าการพบกันของพวกเขาสิ้นสุดลงด้วยการโต้เถียงอย่างรุนแรงทุกครั้ง

ในช่วงหลายสัปดาห์ก่อนที่อเมริกาจะมาถึงโซล เมืองหลวงเต็มไปด้วยกระแสข่าวลือ ซึ่งบางส่วนอาจถูกแพร่กระจายโดยทหารญี่ปุ่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของสาธารณชนในขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตัวออกจากคาบสมุทร มีข่าวลือหลายครั้งว่าทหารโซเวียตกำลังจะมาถึงโซลโดยทางรถไฟ ซึ่งทำให้เกิดทั้งความตื่นตระหนกในวงกว้าง หรือสำหรับชาวเกาหลีฝ่ายซ้ายบางส่วนก็เป็นการเฉลิมฉลอง แม้แต่เอกอัครราชทูตโซเวียตในโซลยังสับสนและต้องโทรศัพท์ไปตรวจสอบว่าทหารโซเวียตกำลังมาจริงหรือไม่ อีกข่าวลือหนึ่งที่แพร่กระจายผ่านทั้งใบปลิวและการจัดรายการวิทยุเถื่อน อ้างว่ามีการตั้ง "สาธารณรัฐทงจิน" () โดยมีซึงมัน รีเป็นประธานาธิบดี คิม กูเป็นนายกรัฐมนตรี คิม อิล-ซ็องเป็นรัฐมนตรีกิจการทหาร และยอเป็นรัฐมนตรีต่างประเทศ

วันที่ 16 สิงหาคม นายทหารหนุ่มของกองทัพญี่ปุ่นในโซลประท้วงการตัดสินใจของรัฐบาลอาณานิคมอย่างรุนแรง แม้รัฐบาลอาณานิคมจะให้คำมั่นแก่ CPKI ว่าญี่ปุ่นจะแทรกแซงกิจการของพวกเขาน้อยที่สุด แต่ฝ่ายทหารกลับประกาศว่าพวกเขาจะลงโทษความวุ่นวายใด ๆ อย่างเฉียบขาด ซึ่งสร้างความประท้วงให้แก่ CPKI

วันที่ 6 กันยายน มีการจัดประชุมผู้แทนในโซลและสถาปนา "สาธารณรัฐประชาชนเกาหลี" (PRK) ซึ่งดำรงอยู่ได้เพียงช่วงสั้น ๆ ด้วยจิตวิญญาณแห่งการประนีประนอม ซึงมัน รี รัฐบุรุษอาวุโสฝ่ายอนุรักษนิยมที่ลี้ภัยอยู่ในสหรัฐ ได้รับการเสนอชื่อเป็นประธานาธิบดี ต่อมาในวันที่ 7 กันยายน ซงประกาศตั้ง (NFPC) ของตนเองเพื่อต่อต้านสาธารณรัฐประชาชนเกาหลีโดยตรง อย่างไรก็ดี NFPC มีบทบาทน้อยมากในการเมืองเกาหลีและลงเอยด้วยการเข้าร่วมกับรัฐบาลชั่วคราวหลังจากที่พวกเขากลับมา
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
การแบ่งแยก (ตั้งแต่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945)

การยึดครองเกาหลีตอนเหนือโดยโซเวียต


โซเวียตได้รับแรงต้านทานเพียงเล็กน้อยจากญี่ปุ่นในขณะเคลื่อนทัพผ่านเกาหลีตอนเหนือและได้รับความช่วยเหลือจากกลุ่มชาวเกาหลีต่าง ๆ เมื่อทหารโซเวียตเข้าสู่เปียงยางในวันที่ 24 สิงหาคม พวกเขาพบสาขาท้องถิ่นของคณะกรรมการเตรียมการเพื่อเอกราชเกาหลีที่ดำเนินงานภายใต้การนำของโช มัน-ซิก นักชาตินิยมรุ่นเก่า กองทัพโซเวียตอนุญาตให้ "คณะกรรมการประชาชน" เหล่านี้ (ซึ่งมีองค์ประกอบทางการเมืองหลากหลาย) ดำเนินงานต่อไปได้ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1945 ฝ่ายบริหารโซเวียตได้ออกสกุลเงินของตนเองที่เรียกว่า "วอนกองทัพแดง"

เนื่องจากความเสียหายที่เกิดขึ้นกับสหภาพโซเวียตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โซเวียตจึงขาดแคลนทรัพยากรและความมุ่งมั่นที่จะสร้างรัฐบริวารอย่างเต็มรูปแบบในเกาหลี ชาวเกาหลีจึงได้รับสิทธิอิสระในการปกครองตนเองในระดับสูงกว่ารัฐในยุโรปตะวันออกที่โซเวียตควบคุม โซเวียตได้นำชาวเกาหลีจำนวนหนึ่งที่เคยอาศัยอยู่ในสหภาพโซเวียตกลับมาด้วย บางคนเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์โซเวียต โดยมีเจตนาจะสร้างรัฐสังคมนิยม ต่างจากในภาคใต้ หน่วยงานยึดครองของญี่ปุ่นเดิมแทบไม่ได้ให้ความช่วยเหลือใด ๆ แก่โซเวียตเลย ทั้งยังทำลายโรงงาน เหมืองแร่ รวมถึงเอกสารทางการ

หลังการสูญเสียทหารจำนวนมหาศาลในยุโรป กองทัพโซเวียตได้เกณฑ์ทหารใหม่ ซึ่งมียุทธภัณฑ์ติดตัวที่แย่มากเมื่อเดินทางมาถึงเกาหลี บางคนถึงกับไม่มีรองเท้าและเครื่องแบบ ในช่วงการยึดครอง ทหารโซเวียตดำรงชีพด้วยทรัพยากรจากแผ่นดินเกาหลี ปล้นสะดมชาวญี่ปุ่นที่มาตั้งรกรากและนายทุนเกาหลี แล้วส่งของที่ปล้นได้บางส่วนกลับบ้าน นอกจากนี้ ทหารโซเวียตยังถูกกล่าวหาว่าข่มขืนกระทำชำเรา แม้ข้อกล่าวหาดังกล่าวจะถูกขยายให้เกินจริงในภาคใต้โดยชาวญี่ปุ่นที่หลบหนี เกษตรกรชาวเกาหลีบางครั้งก็เข้าร่วมการปล้นด้วย บ่งชี้ว่าการปล้นมีรากฐานมาจากความเหลื่อมล้ำทางชนชั้นมากกว่าความแตกต่างทางเชื้อชาติ การละเมิดเหล่านี้ลดน้อยลงหลังการมาถึงของสารวัตรทหารในเดือนมกราคม ค.ศ. 1946

ใน ค.ศ. 1946 พลเอก เตเรียนตีย์ ชืยคอฟ เข้ามาดูแลฝ่ายบริหารและเริ่มวิ่งเต้นรัฐบาลโซเวียตเพื่อขอทุนสนับสนุนเศรษฐกิจที่กำลังย่ำแย่ การสนับสนุนอย่างเข้มแข็งของชืยคอฟที่มีต่อคิม อิล-ซ็อง (ผู้ซึ่งใช้เวลาช่วงปีสุดท้ายของสงครามฝึกกับทหารโซเวียตในแมนจูเรีย) เป็นปัจจัยชี้ขาดในการก้าวขึ้นสู่อำนาจของคิม ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1946 รัฐบาลชั่วคราวที่เรียกว่าคณะกรรมการประชาชนชั่วคราวเกาหลีเหนือถูกจัดตั้งขึ้นภายใต้การนำของคิม อิล-ซ็อง ความขัดแย้งและการชิงอำนาจเกิดขึ้นในระดับสูงของรัฐบาลในเปียงยางเมื่อผู้ทะเยอทะยานหลายฝ่ายพยายามแย่งชิงตำแหน่งในรัฐบาลใหม่

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1946 ชืยคอฟและนายพลอีกสองคนออกแบบผลการเลือกตั้งสภาสำหรับคณะกรรมการชั่วคราวโดยไม่มีความเห็นจากชาวเกาหลี เหล่านายพลเป็นผู้ตัดสินใจเกี่ยวกับ "การจัดสรรที่นั่งระหว่างพรรคการเมืองอย่างแม่นยำ จำนวนสมาชิกสตรี และรวมถึงองค์ประกอบทางสังคมที่แน่นอนของสภานิติบัญญัติ" รัฐธรรมนูญเกาหลีเหนือฉบับดั้งเดิมใน ค.ศ. 1948 ส่วนใหญ่เขียนขึ้นโดยสตาลินและชืยคอฟ

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1946 รัฐบาลชั่วคราวดำเนินโครงการปฏิรูปที่ดินอย่างกว้างขวาง ที่ดินของชาวญี่ปุ่นและเจ้าที่ดินที่เป็นผู้ร่วมมือกับญี่ปุ่นถูกแบ่งและแจกจ่ายแก่เกษตรกรยากจน การตั้งกลุ่มพลเรือนผู้ยากไร้และแรงงานเกษตรภายใต้คณะกรรมการประชาชนเป็นการรณรงค์ระดับชาติที่ทำลายการควบคุมของชนชั้นเจ้าที่ดินเดิม เจ้าที่ดินได้รับอนุญาตให้ถือครองที่ดินในจำนวนเท่ากับพลเรือนยากจนที่เคยเช่าที่ดินของตนเท่านั้น ส่งผลให้การกระจายที่ดินมีความเท่าเทียมมากขึ้น การปฏิรูปที่ดินของเกาหลีเหนือทำได้โดยใช้ความรุนแรงน้อยกว่าในจีนหรือเวียดนาม แหล่งข่าวทางการของอเมริกาเล่าว่า "จากคำบอกเล่าทั้งหมด ผู้นำหมู่บ้านคนเก่าถูกขจัดออกไปจากขั้วอำนาจการเมืองโดยไม่ต้องอาศัยการนองเลือด แต่มีการระมัดระวังอย่างยิ่งเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขากลับคืนสู่อำนาจ" เกษตรกรตอบรับในเชิงบวก ผู้ร่วมมือกับญี่ปุ่น อดีตเจ้าที่ดิน และชาวคริสต์จำนวนมากหลบหนีไปทางใต้ ที่ซึ่งบางคนได้รับตำแหน่งในรัฐบาลเกาหลีใต้ชุดใหม่ ข้อมูลจากรัฐบาลทหารสหรัฐระบุว่ามีชาวเกาหลีเหนือ 400,000 คนเดินทางไปภาคใต้ในฐานะผู้ลี้ภัย

อุตสาหกรรมหลักถูกแปรรูปเป็นของรัฐ สถานการณ์ทางเศรษฐกิจในภาคเหนือมีความยากลำบากพอกับภาคใต้ เนื่องจากญี่ปุ่นได้รวมเกษตรกรรมและอุตสาหกรรมบริการไว้ในภาคใต้ และรวมอุตสาหกรรมหนักไว้ในภาคเหนือ

กองกำลังโซเวียตถอนตัวในวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1948

การยึดครองเกาหลีตอนใต้โดยสหรัฐ

ด้วยความกังวลของรัฐบาลอเมริกันต่อการขยายอำนาจของโซเวียต และคำเตือนจากทางการญี่ปุ่นในเกาหลีเกี่ยวกับภาวะสุญญากาศทางอำนาจ วันเคลื่อนทัพของกองกำลังยึดครองของสหรัฐจึงถูกเลื่อนให้เร็วขึ้นถึงสามครั้ง วันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1945 พลเอก ดักลาส แมกอาเธอร์ ออกประกาศฉบับที่ 1 ต่อประชาชนเกาหลี ประกาศการควบคุมทางทหารของสหรัฐเหนือเกาหลีทางใต้ของเส้นขนานที่ 38 และกำหนดให้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการในช่วงการควบคุมโดยทหาร ในวันเดียวกันนั้น เขาประกาศให้พลโท จอห์น อาร์. ฮอดจ์ เป็นผู้บริหารกิจการเกาหลี ฮอดจ์ยกพลขึ้นบกที่อินช็อนพร้อมกองทหารของเขาในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1945 นับเป็นจุดเริ่มต้นของรัฐบาลทหารของกองทัพสหรัฐในเกาหลี (USAMGIK) ทหารอเมริกันมีการก่อเหตุข่มขืนและปล้นสะดมเช่นกันแต่ในระดับที่เล็กกว่าโซเวียต อย่างไรก็ดี ความคิดเหยียดเชื้อชาติต่อชาวเกาหลีในหมู่ชาวอเมริกันนั้นแพร่กระจายไปทั่ว

แมกอาเธอร์ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดฝ่ายสัมพันธมิตร กลายเป็นผู้รับผิดชอบเกาหลีตอนใต้ตั้งแต่ ค.ศ. 1945 ถึง 1948 เนื่องจากขาดคำสั่งที่ชัดเจนหรือความริเริ่มจากวอชิงตัน ดี.ซี. ไม่มีการวางแผนหรือแนวปฏิบัติจากคณะเสนาธิการร่วมหรือกระทรวงการต่างประเทศให้แก่แมกอาเธอร์เกี่ยวกับวิธีการปกครองเกาหลี ฮอดจ์รายงานตรงต่อแมกอาเธอร์และกองบัญชาการสูงสุด (GHQ) ในโตเกียว ไม่ได้รายงานตรงต่อวอชิงตัน ดี.ซี. ในช่วงการยึดครองโดยทหาร ช่วงเวลาสามปีของการยึดครองโดยกองทัพสหรัฐนั้นเต็มไปด้วยความโกลาหลและวุ่นวายเมื่อเทียบกับการยึดครองญี่ปุ่นที่สงบและมั่นคงมากในช่วง ค.ศ. 1945 ถึง 1952 ฮอดจ์และกองทัพน้อยที่ 24 ของเขาถูกฝึกมาเพื่อการรบ ไม่ใช่เพื่อการทูตและการเจรจากับกลุ่มการเมืองที่หลากหลายที่เกิดขึ้นในเกาหลีหลังยุคอาณานิคม ทั้งอดีตผู้ร่วมมือกับญี่ปุ่น คอมมิวนิสต์ที่โปรโซเวียต คอมมิวนิสต์ที่ต่อต้านโซเวียต กลุ่มฝ่ายขวา และชาตินิยมเกาหลี ไม่มีชาวอเมริกันในกองทัพหรือกระทรวงการต่างประเทศในตะวันออกไกลในช่วงปลาย ค.ศ. 1945 ที่พูดภาษาเกาหลีได้เลย นำไปสู่มุกตลกในหมู่ชาวเกาหลีว่าล่ามแปลภาษาเกาหลีคือผู้ที่บริหารเกาหลีตอนใต้จริง ๆ รัฐบาลชั่วคราวสาธารณรัฐเกาหลี ซึ่งดำเนินการมาจากจีนได้ส่งคณะผู้แทนพร้อมล่ามสามคนไปพบฮอดจ์ แต่เขาปฏิเสธจะพบด้วย ในทำนองเดียวกัน ฮอดจ์ปฏิเสธจะยอมรับ "สาธารณรัฐประชาชนเกาหลี" ที่เพิ่งสถาปนาขึ้นใหม่รวมถึงคณะกรรมการประชาชน และประกาศให้เป็นกลุ่มนอกกฎหมายในวันที่ 12 ธันวาคม

ชาวญี่ปุ่นถูกส่งกลับประเทศ รวมถึงผู้จัดการโรงงานและช่างเทคนิคเกือบทั้งหมด โดยมีจำนวนกว่า 500,000 คนภายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1945 และ 786,000 คนภายในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1946 เกิดภาวะเงินเฟ้อรุนแรงในระบบเศรษฐกิจที่หยุดชะงัก จนกระทั่งในฤดูร้อน ค.ศ. 1946 จึงมีการปันส่วนและการควบคุมราคาสินค้า

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1946 แรงงานและเกษตรกรหลายพันคนลุกฮือต่อต้านรัฐบาลทหาร การลุกฮือนี้ถูกปราบปรามอย่างรวดเร็ว และไม่สามารถขัดขวางการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติชั่วคราวของเกาหลีใต้ที่กำหนดไว้ในเดือนตุลาคมได้ การเปิดสภาถูกเลื่อนไปเป็นเดือนธันวาคมเพื่อสอบสวนข้อกล่าวหาเรื่องการทุจริตการเลือกตั้งที่แพร่สะพัด

ซึงมัน รี ผู้ต่อต้านคอมมิวนิสต์อย่างรุนแรง ซึ่งเคยเป็นประธานาธิบดีคนแรกของรัฐบาลชั่วคราวและต่อมาทำงานเป็นล็อบบียิสต์สนับสนุนเกาหลีในสหรัฐ กลายเป็นนักการเมืองที่โดดเด่นที่สุดในภาคใต้ รีกดดันรัฐบาลอเมริกันให้ละทิ้งการเจรจาเรื่องภาวะทรัสตีและสร้างสาธารณรัฐเกาหลีที่เป็นเอกราชในภาคใต้แทน

USAMGIK และต่อมารัฐบาลเกาหลีใต้ที่ตั้งขึ้นใหม่ ต้องเผชิญกับการก่อความไม่สงบจากฝ่ายซ้ายจำนวนมาก บางส่วนได้รับการสนับสนุนจากเกาหลีเหนือ แต่ในที่สุดก็ถูกปราบปรามลง ในช่วงไม่กี่ปีต่อมา มีผู้เสียชีวิตระหว่าง 30,000 ถึง 100,000 คน ความสูญเสียส่วนใหญ่มาจากการก่อการกำเริบที่เกาะเชจู

คณะกรรมาธิการร่วมสหรัฐ–โซเวียต
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1945 ที่การประชุมมอสโก ฝ่ายสัมพันธมิตรตกลงกันว่าสหภาพโซเวียต สหรัฐ สาธารณรัฐจีน และอังกฤษจะร่วมกันดูแลเกาหลีภายใต้ภาวะทรัสตีเป็นเวลาสูงสุดห้าปีเพื่อเตรียมพร้อมสู่เอกราช สิ่งนี้กระตุ้นให้เกิด ซึ่งเรียกร้องเอกราชของคาบสมุทรทันที อย่างไรก็ดี พรรคคอมมิวนิสต์เกาหลี ซึ่งมีความใกล้ชิดกับพรรคคอมมิวนิสต์โซเวียตกลับสนับสนุนภาวะทรัสตีนี้ ตามข้อมูลจากนักประวัติศาสตร์ ฟิโอดอร์ เตียร์ติตสกี เอกสารจาก ค.ศ. 1945 ชี้ให้เห็นว่าเดิมทีรัฐบาลโซเวียตไม่มีแผนสำหรับการแบ่งแยกอย่างถาวร

 ประชุมกันใน ค.ศ. 1946 และ 1947 เพื่อมุ่งสู่การบริหารร่วมกัน แต่ไม่ก้าวหน้าด้วยความเป็นศัตรูในสงครามเย็นที่เพิ่มขึ้นและการคัดค้านจากชาวเกาหลีต่อภาวะทรัสตี ใน ค.ศ. 1946 สหภาพโซเวียตเสนอยอ อุน-ฮย็องให้เป็นผู้นำของเกาหลีที่เป็นปึกแผ่น แต่สหรัฐปฏิเสธ วันที่ 19 กรกฎาคม 1947 ยอ ซึ่งเป็นนักการเมืองอาวุโสคนสุดท้ายที่มุ่งมั่นในการเจรจาระหว่างฝ่ายซ้ายและขวา ถูกลอบสังหารโดยชายวัย 19 ปีชื่อฮัน ชี-กึน ผู้ลี้ภัยจากเกาหลีเหนือและเป็นสมาชิกที่แข็งขันของกลุ่มฝ่ายขวาชาตินิยม "สมาคมเสื้อขาว"

ในขณะเดียวกัน ความแตกแยกระหว่างสองเขตก็ลึกซึ้งยิ่งขึ้น นโยบายที่แตกต่างกันระหว่างมหาอำนาจผู้ยึดครองนำไปสู่ขั้วการเมืองที่แบ่งแยกชัดเจนและการย้ายถิ่นฐานของประชากรระหว่างเหนือและใต้ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1946 การข้ามเส้นขนานที่ 38 โดยไม่มีใบอนุญาตกลายเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ในการประชุมครั้งสุดท้ายของคณะกรรมาธิการร่วมเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1947 ผู้แทนโซเวียต เตเรียนตีย์ ชืยคอฟ เสนอให้ทั้งทหารโซเวียตและสหรัฐถอนกำลังออกไปเพื่อให้ประชาชนเกาหลีมีโอกาสสร้างรัฐบาลของตนเอง แต่ข้อเสนอนี้ถูกปฏิเสธโดยสหรัฐ

การแทรกแซงของสหประชาชาติและการตั้งรัฐบาลแยกกัน

เมื่อคณะกรรมาธิการร่วมไม่สามารถคืบหน้าได้ สหรัฐจึงนำปัญหาเข้าสู่สหประชาชาติในเดือนกันยายน ค.ศ. 1947 สหภาพโซเวียตคัดค้านการเข้ามามีส่วนร่วมของสหประชาชาติ สหประชาชาติผ่านมติในวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 ประกาศว่าควรมีการเลือกตั้งที่เสรี ควรมีการถอนทหารต่างชาติ และควรตั้งคณะกรรมาธิการสหประชาชาติว่าด้วยเกาหลี (UNTCOK) สหภาพโซเวียตคว่ำบาตรการลงคะแนนและไม่ถือว่ามตินี้มีผลผูกพัน โดยอ้างว่าสหประชาชาติไม่สามารถรับประกันการเลือกตั้งที่ยุติธรรมได้ เมื่อขาดความร่วมมือจากโซเวียต จึงมีการตัดสินใจจัดการเลือกตั้งภายใต้การดูแลของสหประชาชาติเฉพาะในภาคใต้ สิ่งนี้เป็นการฝ่าฝืนรายงานของประธานคณะกรรมาธิการ เค. พี. เอส. เมนอน ที่คัดค้านการเลือกตั้งแยก ผู้แทน UNTCOK บางคนรู้สึกว่าเงื่อนไขในภาคใต้เอื้อประโยชน์อย่างไม่เป็นธรรมต่อผู้สมัครฝ่ายขวา แต่ความเห็นของพวกเขาถูกตีตกไป

การตัดสินใจดำเนินการเลือกตั้งแยกไม่เป็นที่นิยมในหมู่ชาวเกาหลีจำนวนมาก ซึ่งมองว่านี่คือบทนำไปสู่การแบ่งประเทศอย่างถาวร การหยุดงานประท้วงการตัดสินใจเริ่มขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1948 ในเดือนเมษายน ชาวเกาะเชจูลุกฮือต่อต้านการแบ่งประเทศที่กำลังจะเกิดขึ้นและกลายเป็นการกบฏเต็มรูปแบบ ทหารเกาหลีใต้ถูกส่งไปปราบปราม การปราบปรามรุนแรงขึ้นตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1948 หลังการประกาศเอกราชของเกาหลีใต้ การกบฏพ่ายแพ้ลงในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1949 โดยมีผู้เสียชีวิตราว 25,000 ถึง 30,000 คน และหมู่บ้านกว่าร้อยละ 70 ถูกทหารเกาหลีใต้เผา การลุกฮือปะทุขึ้นอีกครั้งเมื่อเกิดสงครามเกาหลี

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1948 มีการประชุมขององค์การต่าง ๆ จากเหนือและใต้ที่เปียงยาง นักการเมืองฝ่ายใต้ คิม กูและคิม คยู-ซิก เข้าร่วมการประชุมและคว่ำบาตรการเลือกตั้งในภาคใต้ เช่นเดียวกับนักการเมืองและพรรคการเมืองอื่น ๆ การประชุมเรียกร้องให้มีรัฐบาลที่รวมเป็นหนึ่งและการถอนทหารต่างชาติ ซึงมัน รีและนายพลฮอดจ์ประณามการประชุมนี้ คิม กูถูกลอบสังหารในปีถัดมา

วันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1948 ภาคใต้จัดการเลือกตั้งทั่วไป ซึ่งเกิดขึ้นท่ามกลางความรุนแรงและการข่มขู่ที่แพร่กระจาย รวมถึงการคว่ำบาตรโดยฝ่ายตรงข้ามของซึงมัน รี วันที่ 15 สิงหาคม "สาธารณรัฐเกาหลี" (Daehan Minguk) ได้รับมอบอำนาจอย่างเป็นทางการจากกองทัพสหรัฐ โดยมีซึงมัน รีเป็นประธานาธิบดีคนแรก USAMGIK ถูกยุบอย่างเป็นทางการและมีการตั้งคณะที่ปรึกษาทางทหารเกาหลีเพื่อฝึกและสนับสนุนกองทัพเกาหลีใต้ กองกำลังสหรัฐเริ่มถอนตัวและเสร็จสิ้นใน ค.ศ. 1949 ส่วนในภาคเหนือ "สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี" (Chosŏn Minjujuŭi Inmin Konghwaguk) ถูกประกาศขึ้นในวันที่ 9 กันยายน โดยมีคิม อิล-ซ็องเป็นนายกรัฐมนตรี

วันที่ 12 ธันวาคม 1948 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติยอมรับรายงานของ UNTCOK และประกาศให้สาธารณรัฐเกาหลีเป็น "รัฐบาลที่ชอบด้วยกฎหมายเพียงหนึ่งเดียวในเกาหลี" อย่างไรก็ดี ไม่มีสมาชิกของ UNTCOK คนใดพิจารณาว่าการเลือกตั้งนั้นได้สถาปนารัฐสภาแห่งชาติที่ชอบธรรม รัฐบาลออสเตรเลียซึ่งมีตัวแทนอยู่ในคณะกรรมาธิการประกาศว่าตน "ห่างไกลจากความพึงพอใจ" กับผลการเลือกตั้ง

ความไม่สงบยังคงดำเนินต่อไปในภาคใต้ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1948 เกิดกบฏยอซู–ซุนช็อน โดยที่ทหารบางกรมปฏิเสธจะไปปราบปรามการลุกฮือที่เชจูและหันมาต่อต้านรัฐบาลแทน ใน ค.ศ. 1949 รัฐบาลซึงมัน รีได้จัดตั้ง "สันนิบาติโบโด" (Bodo League) เพื่อจับตาดูคู่แข่งทางการเมือง สมาชิกส่วนใหญ่ของสันนิบาตเป็นเกษตรกรและพลเรือนผู้บริสุทธิ์ที่ถูกบังคับให้เข้าเป็นสมาชิก สมาชิกที่ลงทะเบียนหรือครอบครัวของพวกเขาถูกประหารชีวิตในช่วงต้นสงครามเกาหลี วันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1949 กองทัพเกาหลีใต้สังหารหมู่พลเรือนในมุงย็องซึ่งต้องสงสัยว่าเป็นผู้ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์หรือเป็นครอบครัวและโยนความผิดให้ฝ่ายคอมมิวนิสต์

 สงครามเกาหลี 

การแบ่งเกาหลีหลังจากที่เคยเป็นปึกแผ่นมานานกว่าหนึ่งสหัสวรรษถูกมองว่าเป็นเรื่องน่ากังขาและเป็นเพียงเรื่องชั่วคราวโดยรัฐบาลของทั้งสองฝ่าย ตั้งแต่ ค.ศ. 1948 จนถึงจุดเริ่มต้นของสงครามกลางเมืองในวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1950 กองกำลังติดอาวุธของแต่ละฝ่ายได้ปะทะกันอย่างนองเลือดหลายครั้งตามแนวชายแดน จนกระทั่งใน ค.ศ. 1950 ความขัดแย้งเหล่านี้ได้ขยายตัวอย่างรุนแรงเมื่อกองกำลังเกาหลีเหนือรุกรานเกาหลีใต้ เป็นชนวนเหตุให้เกิดสงครามเกาหลี สหประชาชาติเข้ามาแทรกแซงเพื่อปกป้องฝ่ายใต้ โดยการส่งกองกำลังที่นำโดยสหรัฐ ในขณะเข้ายึดครองฝ่ายใต้ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีพยายามรวมเกาหลีให้เป็นหนึ่งเดียวภายใต้การระบอบของตน โดยเริ่มดำเนินการโอนกิจการอุตสาหกรรมเป็นของรัฐ การปฏิรูปที่ดิน และการรื้อฟื้นคณะกรรมการประชาชนขึ้นมาใหม่
ขณะที่การแทรกแซงของสหประชาชาติถูกกำหนดไว้เพื่อฟื้นฟูเส้นแบ่งเขตแดนที่เส้นขนานที่ 38 แต่ซึงมัน รีแย้งว่าการโจมตีของฝ่ายเหนือได้ลบล้างเส้นแบ่งนั้นไปแล้ว ในทำนองเดียวกัน พลเอกดักลาส แมกอาเธอร์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของสหประชาชาติ ระบุว่าเขามีความตั้งใจจะรวมเกาหลีให้เป็นหนึ่ง ไม่ใช่แค่เพียงขับไล่กองกำลังเกาหลีเหนือให้กลับไปอยู่หลังเส้นแบ่งเขตแดน อย่างไรก็ตาม ฝ่ายเหนือบุกยึดพื้นที่กว่าร้อยละ 90 ของฝ่ายใต้จนกระทั่งมีการตีโต้กลับโดยกองกำลังนำโดยสหรัฐ เมื่อกองกำลังเกาหลีเหนือถูกขับไล่ออกจากฝ่ายใต้ กองกำลังเกาหลีใต้ก็รุกข้ามเส้นขนานที่ 38 ในวันที่ 1 ตุลาคม และกองกำลังอเมริกันรวมถึงกองกำลังสหประชาชาติอื่น ๆ ได้รุกตามไปในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ทั้งที่มีคำเตือนจากสาธารณรัฐประชาชนจีนว่าจะเข้าแทรกแซงถ้าทหารอเมริกันข้ามเส้นขนานดังกล่าว ในขณะเข้ายึดครองฝ่ายเหนือ สาธารณรัฐเกาหลีก็พยายามรวมประเทศภายใต้ระบอบของตนเช่นกัน โดยมีตำรวจแห่งชาติเกาหลีเป็นผู้บังคับใช้การปลูกฝังอุดมการณ์การเมือง เมื่อกองกำลังนำโดยสหรัฐรุกคืบเข้าไปในฝ่ายเหนือ จีนก็เปิดการโจมตีโต้กลับซึ่งขับไล่กองกำลังเหล่านั้นให้ถอยร่นกลับลงมายังฝ่ายใต้

ใน ค.ศ. 1951 แนวรบเริ่มคงที่ใกล้เส้นขนานที่ 38 และทั้งสองฝ่ายเริ่มพิจารณาการทำความตกลงหยุดยิง อย่างไรก็ดี ซึงมัน รีเรียกร้องให้สงครามดำเนินต่อไปจนกว่าเกาหลีจะรวมเป็นหนึ่งภายใต้การนำของเขา ฝ่ายคอมมิวนิสต์สนับสนุนให้เส้นหยุดยิงอ้างอิงตามเส้นขนานที่ 38 แต่สหประชาชาติสนับสนุนเส้นที่อ้างอิงตามเขตแดนที่แต่ละฝ่ายยึดครองอยู่จริง ซึ่งสามารถป้องกันทางทหารได้ จุดยืนของสหประชาชาติซึ่งร่างโดยชาวอเมริกันนั้นสวนทางกับฉันทามติที่เกิดขึ้นก่อนการเจรจา ในตอนแรกฝ่ายอเมริกันเสนอเส้นที่ลากผ่านเปียงยาง ซึ่งอยู่เหนือแนวรบขึ้นไปไกลมาก ในที่สุดฝ่ายจีนและเกาหลีเหนือตกลงตามเส้นแบ่งเขตแดนทางทหารแทนเส้นขนานที่ 38 แต่ความขัดแย้งในประเด็นนี้ก็นำไปสู่กระบวนการเจรจาที่บิดเบี้ยวและยืดเยื้อ

 การสงบศึก 

ความตกลงการสงบศึกเกาหลีถูกลงนามขึ้นหลังสงครามดำเนินมาเป็นเวลาสามปี ทั้งสองฝ่ายตกลงสร้างเขตกันชนที่มีความกว้าง  ระหว่างรัฐ ซึ่งเป็นที่รู้จักในนามเขตปลอดทหารเกาหลี (DMZ) พรมแดนใหม่นี้สะท้อนถึงพื้นที่ที่แต่ละฝ่ายถือครองเมื่อสิ้นสุดสงคราม โดยเป็นเส้นพาดตัดเส้นขนานที่ 38 ในแนวทแยง ซึงมัน รีปฏิเสธการยอมรับความตกลงการสงบศึกและยังคงผลักดันให้มีการรวมประเทศด้วยกำลังต่อไป แม้จะมีความพยายามจากทั้งสองฝ่ายในการรวมประเทศ แต่สงครามทำให้การแบ่งเกาหลียืดเยื้อออกไปและนำไปสู่พันธมิตรถาวรระหว่างเกาหลีใต้และสหรัฐ รวมถึงการตั้งกองกำลังทหารรักษาการณ์ของสหรัฐอย่างถาวรในเกาหลีใต้

ตามที่ระบุไว้ในเงื่อนไขของการสงบศึกเกาหลี การประชุมเจนีวาถูกจัดขึ้นใน ค.ศ. 1954 เพื่อหารือเกี่ยวกับปัญหาเกาหลี แม้จะมีความพยายามจากหลายประเทศที่เกี่ยวข้อง แต่การประชุมก็สิ้นสุดลงโดยไม่มีการประกาศเรื่องการรวมชาติเกาหลี

ความตกลงการสงบศึกได้ตั้งคณะกรรมาธิการควบคุมดูแลประเทศเป็นกลาง (NNSC) ซึ่งได้รับมอบหมายให้ตรวจสอบการสงบศึก ตั้งแต่ ค.ศ. 1953 สมาชิกของกองทัพสวิตเซอร์แลนด์ และสวีเดน ได้เข้าเป็นสมาชิกของ NNSC โดยประจำการอยู่ใกล้ DMZ ส่วนโปแลนด์และเชโกสโลวาเกียเป็นประเทศเป็นกลางที่ได้รับเลือกโดยเกาหลีเหนือ แต่เกาหลีเหนือขับไล่ผู้สังเกตการณ์ของประเทศเหล่านี้ออกไปหลังประเทศดังกล่าวหันไปรับทุนนิยม

 ความสัมพันธ์หลังการสงบศึก 

นับตั้งแต่สิ้นสุดสงคราม เกาหลียังคงถูกแบ่งตามแนวเขตปลอดทหาร ทั้งเกาหลีเหนือและใต้ยังคงอยู่ในสภาวะขัดแย้ง โดยรัฐบาลของทั้งสองฝ่ายต่างอ้างตนว่าเป็นรัฐบาลที่ชอบธรรมของทั้งประเทศ การเจรจาที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวประสบความล้มเหลวในการสร้างความคืบหน้าอย่างยั่งยืนไปสู่การรวมชาติ

วันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 2018 คิม จ็อง-อึน ผู้นำเกาหลีเหนือ และมุน แจ-อิน ประธานาธิบดีเกาหลีใต้ พบกันในเขตปลอดทหาร ปฏิญญาพันมุนจ็อมซึ่งลงนามโดยผู้นำทั้งสองเรียกร้องให้ยุติกิจกรรมทางทหารที่ดำเนินมาอย่างยาวนานบริเวณชายแดนและให้มีการรวมชาติเกาหลี

วันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 มีการตั้งเขตกันชนขึ้นทั่วเขตปลอดทหารเพื่อช่วยรับรองการยุติความเป็นปรปักษ์ทั้งทางบก ทางทะเล และทางอากาศ เขตกันชนเหล่านี้ทอดยาวจากทางตอนเหนือของเกาะด็อกจ็อกไปจนถึงทางตอนใต้ของเกาะโชในทะเลตะวันตกและจากทางตอนเหนือของซกโชไปจนถึงทางตอนใต้ของอำเภอทงช็อนในทะเลตะวันออก (ทะเลเหลือง) นอกจากนี้ยังมีการกำหนดเขตห้ามบินขึ้น

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2024 รัฐธรรมนูญเกาหลีเหนือได้รับการแก้ไขเพื่อถอดเนื้อหาที่อ้างถึงการรวมชาติและระบุว่าเกาหลีใต้เป็น "รัฐปรปักษ์" เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตามหลังการทำลายถนนที่เชื่อมระหว่างเหนือและใต้เพื่อความพยายามที่จะ "แยกจากกันโดยสิ้นเชิง" ระหว่างทั้งสองรัฐ

 ดูเพิ่ม 

 รายชื่ออุบัติการณ์ชายแดนที่เกี่ยวข้องกับเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
 ความขัดแย้งในเกาหลี
 การรวมชาติเกาหลี
 ความสัมพันธ์เกาหลีเหนือ–เกาหลีใต้
 ประวัติศาสตร์เกาหลีเหนือ
 ประวัติศาสตร์เกาหลีใต้
 การแบ่งเวียดนาม

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 กระทรวงการรวมชาติเกาหลีใต้ (ภาษาเกาหลีและภาษาอังกฤษ)
 สำนักข่าวเกาหลีเหนือ  (ภาษาเกาหลีและภาษาอังกฤษ)
 Korea Web Weekly (ภาษอังกฤษ)
 NDFSK (ส่วนใหญ่เป็นภาษาเกาหลี มีภาษาอังกฤษบ้าง)
 Koreascope (ภาษาเกาหลีและภาษาอังกฤษ)
 Rulers.org รวบรวมรายชื่อผู้บริหารของสหรัฐและสหภาพโซเวียตหลังสงครามโลกครั้งที่สอง (ภาษาอังกฤษ)


หมวดหมู่:ประเทศเกาหลีในปี พ.ศ. 2488
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์เกาหลีเหนือ–เกาหลีใต้
หมวดหมู่:ข้อพิพาทเรื่องดินแดนของเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ข้อพิพาทเรื่องดินแดนของเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์เกาหลี–สหรัฐ
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์เกาหลี–สหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:พรมแดนเกาหลีเหนือ–เกาหลีใต้
หมวดหมู่:การแบ่ง (การเมือง)
หมวดหมู่:ผลพวงหลังสงครามเกาหลี
หมวดหมู่:การยึดครองเกาหลีโดยฝ่ายสัมพันธมิตร
หมวดหมู่:ความขัดแย้งในเกาหลี