การโยกย้ายประชากรในสหภาพโซเวียต

ระหว่าง ค.ศ. 1930 ถึง 1952 รัฐบาลสหภาพโซเวียตภายใต้คำสั่งของผู้นำโซเวียต โจเซฟ สตาลิน และการกำกับดูแลของลัฟเรนตีย์ เบรียา เจ้าหน้าที่ระดับสูงของหน่วยเอนคาเวเด ได้ทำการโยกย้ายประชากรกลุ่มต่าง ๆ โดยบังคับ การกระทำเหล่านี้สามารถจำแนกออกเป็นหมวดหมู่กว้าง ๆ ได้แก่ การเนรเทศประชากรกลุ่มที่ถูกจัดประเภทว่า "ต่อต้านโซเวียต" (มักถูกระบุว่าเป็น "ศัตรูของประชาชน") การเนรเทศกลุ่มเชื้อชาติทั้งประเทศ การโยกย้ายกำลังแรงงาน และการจัดการอพยพในทิศทางตรงกันข้ามเพื่อส่งคนเข้าไปแทนที่ในดินแดนที่ผ่านการกวาดล้างทางชาติพันธุ์มาแล้ว ทั้งนี้ นโยบายขจัดคูลัค ถือเป็นครั้งแรกที่มีการเนรเทศประชากรทั้งชนชั้น ในขณะที่การเนรเทศชาวเกาหลีในโซเวียตเมื่อ ค.ศ. 1937 ได้กลายเป็นบรรทัดฐานของการเนรเทศกลุ่มชาติพันธุ์เฉพาะเจาะจงแบบยกทั้งประเทศ

ในกรณีส่วนใหญ่ จุดหมายปลายทางของพวกเขาคือพื้นที่ห่างไกลที่มีประชากรเบาบาง ซึ่งรวมถึงการเนรเทศพลเมืองที่มิใช่ชาวโซเวียตจากประเทศนอกสหภาพโซเวียตเข้ามายังโซเวียตด้วย มีการประมาณการว่าโดยภาพรวมแล้ว การบังคับย้ายถิ่นฐานภายในส่งผลกระทบต่อผู้คนอย่างน้อย 6 ล้านคน จากจำนวนทั้งหมดนี้ประกอบด้วย กลุ่มคูลัค 1.8 ล้านคนที่ถูกเนรเทศในช่วง ค.ศ. 1930–31 ชาวนาและกลุ่มชาติพันธุ์ส่วนน้อย 1.0 ล้านคนในช่วง ค.ศ. 1932–39 ในขณะที่กลุ่มชาติพันธุ์ส่วนน้อยอีกประมาณ 3.5 ล้านคนถูกย้ายถิ่นฐานเพิ่มเติมในช่วง ค.ศ. 1940–52

หอจดหมายเหตุโซเวียตได้บันทึกยอดผู้เสียชีวิตไว้ 390,000 ราย ระหว่างการบังคับย้ายถิ่นฐานของกลุ่มคูลัค และผู้เสียชีวิตสูงสุด 400,000 ราย จากกลุ่มคนที่ถูกเนรเทศไปยังนิคมบังคับในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 อย่างไรก็ตาม นิโกลาส์ เวิร์ธ ระบุว่ายอดผู้เสียชีวิตโดยรวมอาจใกล้เคียงที่ 1 ถึง 1.5 ล้านราย ซึ่งเป็นผลมาจากการเนรเทศ นักประวัติศาสตร์ร่วมสมัยจัดประเภทการเนรเทศเหล่านี้ว่าเป็นอาชญากรรมต่อมนุษยชาติและการประหัตประหารทางเชื้อชาติ โดยมีสองกรณีที่มีอัตราการเสียชีวิตสูงสุดถูกนิยามว่าเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ได้แก่ การเนรเทศชาวตาตาร์ไครเมีย ซึ่งยูเครนและอีกหลายประเทศประกาศว่าเป็นเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ และการเนรเทศชาวเชเชนและชาวอินกุช ซึ่งได้รับการประกาศว่าเป็นเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์โดยสภายุโรป ในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1991 สภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ภายใต้ประธาน โบริส เยลต์ซิน ได้ผ่านกฎหมายว่าด้วยการคืนสิทธิให้แก่กลุ่มชนที่ถูกปราบปราม โดยมาตรา 2 ได้ประณามการเนรเทศมวลชนทั้งหมดว่าเป็น "นโยบายการใส่ร้ายและการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของสตาลิน"

นอกจากนี้ สหภาพโซเวียตยังดำเนินการเนรเทศในดินแดนที่เข้ายึดครอง โดยมีผู้เสียชีวิตกว่า 50,000 รายจากกลุ่มรัฐบอลติก และอีก 300,000 ถึง 360,000 รายที่เสียชีวิตระหว่างการขับไล่ชาวเยอรมันออกจากยุโรปตะวันออก อันเนื่องมาจากการเนรเทศโดยโซเวียต การสังหารหมู่ รวมถึงการกักกันในค่ายกักกันและค่ายแรงงานVertreibung und Vertreibungsverbrechen 1945–1978. Bericht des Bundesarchivs vom 28 Mai 1974. Archivalien und ausgewälte Erlebenisberichte, Bonn 1989, pp. 40–41, 46–47, 51–53

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น
 These Names Accuse (Soviet Deportations in Latvia) 
 Baltic Deportation Instructions  – Full text, English
 DEPORTATIONS Revelations from the Russian Archives at the Library of Congress
 Chechnya: European Parliament recognises the genocide of the Chechen People in 1944 
 The scale and nature of German and Soviet repression and mass killings, 1930–45
 Эдиев Д.М. Демографические потери депортированных народов СССР. Ставрополь, 2003
 Polish deportees in the USSR List compiled in 1941 by Tadeusz Romer, the Polish ambassador to Japan

หมวดหมู่:การเนรเทศ

หมวดหมู่:การปราบปรามทางการเมืองในสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:อาชญากรรมสงครามของสหภาพโซเวียตในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:การล้างเผ่าพันธุ์ในยุโรป
หมวดหมู่:การล้างเผ่าพันธุ์ในเอเชีย
หมวดหมู่:การล้างเผ่าพันธุ์ชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:นโยบายชาติพันธุ์ของสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:โจเซฟ สตาลิน
หมวดหมู่:การเบียดเบียนพุทธศาสนิกชน
หมวดหมู่:การเบียดเบียนมุสลิม
หมวดหมู่:การย้ายถิ่นฐานภายในประเทศ
หมวดหมู่:การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในเอเชีย
หมวดหมู่:การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในยุโรป
หมวดหมู่:การเหยียดเชื้อชาติในสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ