เหตุเฮลิคอปเตอร์ตกระหว่างการถ่ายทำทไวไลท์โซน: เดอะมูฟวี่

ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 เฮลิคอปเตอร์เบลล์ยูเอช-1 ไอระควอยตกที่อินเดียนดูนส์ ในเมืองวาเลนเซีย รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ระหว่างการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง ทไวไลท์โซน: เดอะมูฟวี่ อุบัติเหตุดังกล่าวทำให้นักแสดงวิค มอร์โรว์ และนักแสดงเด็ก มีกา ดินห์ เล และเรเน ชิน-อี เฉิน ซึ่งอยู่บนพื้นดินเสียชีวิต และผู้โดยสารเฮลิคอปเตอร์อีกหกคนได้รับบาดเจ็บ เหตุการณ์นี้นำไปสู่การดำเนินคดีทางแพ่งและอาญาเป็นเวลานานหลายปีกับเจ้าหน้าที่ที่ควบคุมการถ่ายทำภาพยนตร์ รวมถึงผู้กำกับจอห์น แลนดิส และนำไปสู่การนำขั้นตอนและมาตรฐานความปลอดภัยใหม่ ๆ มาใช้ในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ของสหรัฐอเมริกา

 พื้นหลัง 
ภาพยนตร์ ทไวไลท์โซน: เดอะมูฟวี่ มีการแบ่งเนื้อเรื่องออกเป็นสี่ส่วน ในบทภาพยนตร์ของส่วนแรก "Time Out" ตัวละครบิล คอนเนอร์ (วิค มอร์โรว์) ถูกส่งตัวย้อนเวลากลับไปในสงครามเวียดนาม ซึ่งเขากลายเป็นชายชาวเวียดนามที่คอยปกป้องเด็กสองคนจากทหารอเมริกัน

จอห์น แลนดิส ผู้กำกับส่วนแรกของภาพยนตร์นี้ ละเมิดกฎหมายแรงงานเด็กของรัฐแคลิฟอร์เนียด้วยการจ้างมีกา ดินห์ เล วัย 7 ขวบ และเรเน ชิน-อี เฉิน () วัย 6 ขวบ แลนดิสและเจ้าหน้าที่ของเขาต้องรับผิดชอบต่อการละเมิดกฎหมายแรงงานเด็กของรัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งเกี่ยวข้องกับบุคคลอื่นในอุบัติเหตุ และได้ถูกเปิดเผยในเวลาต่อมา

เด็ก ๆ ได้รับการว่าจ้างหลังจากที่ปีเตอร์ เว่ยเต๋อ เฉิน ลุงของเรเน ได้รับการติดต่อจากเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งซึ่งภรรยาเป็นเลขานุการฝ่ายผลิตของภาพยนตร์เรื่องนี้ เฉินนึกถึงเรเน ลูกสาวของพี่ชายซึ่งเกิดที่ไต้หวัน ซึ่งพ่อแม่ของเธอยินยอมให้เธอเข้าร่วม จากนั้นเขาก็โทรหาแดเนียล ลี เพื่อนร่วมงานชาวเวียดนาม ซึ่งมีลูกชายวัยเล็กชื่อมีกา มีกาเป็นเด็กที่ชอบเข้าสังคมและชอบโพสท่าถ่ายรูป ดังนั้นพ่อแม่ของเขาจึงคิดว่าเขาน่าจะสนใจ เฉินให้การว่าเขาไม่เคยได้รับแจ้งว่าเด็ก ๆ ทั้งสองคนจะทำงานใกล้กับวัตถุระเบิด หรือแม้แต่เฮลิคอปเตอร์

เล่อและเฉินได้รับค่าจ้างลับเพื่อหลีกเลี่ยงกฎหมายของรัฐที่ไม่อนุญาตให้เด็กทำงานในเวลากลางคืน แลนดิสเลือกที่จะไม่ขอการยกเว้นเป็นพิเศษ เพราะเขาไม่คิดว่าเขาจะได้รับอนุญาตในเวลาดึกเช่นนี้ หรือเพราะเขารู้ว่าเขาจะไม่ได้รับอนุญาตให้มีเด็กเล็กอยู่ในที่เกิดเหตุที่มีวัตถุระเบิดจำนวนมาก เจ้าหน้าที่คัดเลือกนักแสดงไม่ทราบว่าเด็ก ๆ จะมีส่วนร่วมในฉากนี้ จอร์จ ฟอลซีย์ จูเนียร์ ผู้ช่วยผู้อำนวยการสร้าง ได้แจ้งกับผู้ปกครองของเด็ก ๆ ว่าอย่าบอกเจ้าหน้าที่ดับเพลิงในกองถ่ายว่าเด็ก ๆ อยู่ในฉากนี้ และได้ซ่อนพวกเขาจากเจ้าหน้าที่ดับเพลิงซึ่งทำงานเป็นเจ้าหน้าที่สวัสดิการด้วย เจ้าหน้าที่ดับเพลิงคนหนึ่งกังวลว่าการระเบิดจะทำให้เกิดอุบัติเหตุ แต่เขาไม่ได้บอกความกังวลของเขาให้แลนดิสทราบ

 อุบัติเหตุ 
สถานที่ถ่ายทำคืออินเดียนดูนส์ พื้นที่ถ่ายทำภาพยนตร์ในย่านวาเลนเซีย เมืองซานตาคลาริตา รัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งถูกใช้ในภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์ตลอดช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 สถานที่ถ่ายทำอยู่ในพื้นที่สตูดิโอ 30 ไมล์ พื้นที่เปิดโล่งทำให้มีเอฟเฟกต์ดอกไม้ไฟมากขึ้น และสามารถถ่ายทำฉากกลางคืนได้โดยไม่ต้องมองเห็นแสงไฟเมืองเป็นฉากหลัง พื้นที่ 600 เอเคอร์ (2.4 ตารางกิโลเมตร) ของอินเดียนดูนส์ยังมีภูมิประเทศที่กว้างใหญ่ ประกอบด้วยเนินเขาเขียวขจี ทะเลทรายแห้งแล้ง ป่าทึบ และลำน้ำที่ดูเหมือนป่าดงดิบเลียบแม่น้ำซานตาคลารา ทำให้เหมาะแก่การถ่ายทำในสถานที่ต่าง ๆ ทั่วโลก เช่น อัฟกานิสถาน พม่า บราซิล และเวียดนาม

ฉากกลางคืนคือให้ตัวละครของมอร์โรว์พาเด็กทั้งสองออกจากหมู่บ้านร้างและข้ามแม่น้ำตื้น ๆ ในขณะที่ถูกทหารอเมริกันไล่ตามด้วยเฮลิคอปเตอร์ที่บินวนอยู่ เฮลิคอปเตอร์ลำนี้ขับโดยดอร์ซีย์ วิงโก ทหารผ่านศึกสงครามเวียดนาม ระหว่างการถ่ายทำ วิงโกได้ประจำการเฮลิคอปเตอร์ของเขาที่ระยะ 25 ฟุต (7.6 เมตร) จากพื้นดิน โดยบินวนอยู่ใกล้เอฟเฟกต์ปืนครกขนาดใหญ่ จากนั้นเขาจึงหันเครื่องบินไปทางซ้าย 180 องศาเพื่อถ่ายภาพกล้องถัดไป เอฟเฟกต์ถูกจุดขึ้นขณะที่ใบพัดหางของเฮลิคอปเตอร์ยังอยู่เหนือใบพัดนั้น ฝาโลหะที่อยู่บนปืนครกกระทบกับใบพัดหาง ทำให้ใบพัดเสียหายและหลุดออกจากหาง เฮลิคอปเตอร์ที่บินต่ำหมุนคว้างจนเสียการควบคุม ขณะเดียวกัน มอร์โรว์ก็ปล่อยเฉินลงไปในน้ำ เขาเอื้อมมือไปคว้าตัวเธอไว้ แต่เฮลิคอปเตอร์กลับตกลงมาทับเขาและเด็กทั้งสอง มอร์โรว์และเลถูกใบพัดหลักของเฮลิคอปเตอร์ตัดหัวขาด ขณะที่เฉินถูกล้อลงจอดด้านขวาของเฮลิคอปเตอร์ทับจนเสียชีวิต ทั้งสามเสียชีวิตแทบจะในทันที

ในการพิจารณาคดี ฝ่ายจำเลยอ้างว่าการระเบิดเกิดขึ้นในเวลาที่ไม่เหมาะสม แรนดัล โรบินสัน เป็นผู้ช่วยช่างภาพบนเฮลิคอปเตอร์ ซึ่งให้การว่า แดน อัลลิงแฮม ผู้จัดการฝ่ายผลิต บอกกับวิงโกว่า "มันมากเกินไป ออกไปจากที่นี่กันเถอะ" ตอนที่ระเบิดเกิดขึ้น แต่แลนดิสตะโกนทางวิทยุว่า "ต่ำลง... ต่ำลง!" โรบินสันกล่าวว่าวิงโกพยายามจะออกจากพื้นที่ แต่ "เราสูญเสียการควบคุมและกลับมาควบคุมได้อีกครั้ง จากนั้นผมก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างหลุดออกมา และเราก็เริ่มหมุนวนเป็นวงกลม" สตีเฟน ไลเดกเกอร์เป็นช่างกล้องอีกคนที่อยู่บนเครื่อง และเขาให้การว่าก่อนหน้านี้แลนดิส "เมินเฉย" คำเตือนเกี่ยวกับการแสดงผาดโผนดังกล่าว โดยแสดงความคิดเห็นว่า "เราอาจสูญเสียเฮลิคอปเตอร์ไป" ไลเดกเกอร์ยอมรับว่าแลนดิสอาจจะพูดเล่น ๆ เมื่อเขาพูดประโยคนั้น แต่เสริมว่า "ผมเรียนรู้แล้วว่าไม่ควรคิดว่าสิ่งที่ชายคนนั้นพูดเป็นเรื่องตลก มันเป็นทัศนคติของเขาเอง เขาไม่มีเวลารับฟังคำแนะนำจากใครเลย"

 การสืบสวน 
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2527 คณะกรรมการความปลอดภัยการขนส่งแห่งชาติได้ออกรายงานเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนี้ สาเหตุที่น่าจะเป็นไปได้คือการระเบิดของเอฟเฟกต์พิเศษอุณหภูมิสูงที่เต็มไปด้วยเศษซากใกล้กับเฮลิคอปเตอร์ที่บินต่ำเกินไป ส่งผลให้ใบพัดข้างหนึ่งได้รับความเสียหายจากวัตถุแปลกปลอมและเกิดการหลุดลอกเนื่องจากความร้อนที่ใบพัดอีกข้างหนึ่ง ทำให้ชุดใบพัดท้ายของเฮลิคอปเตอร์หลุดออกจากกัน และเฮลิคอปเตอร์ร่วงลงอย่างไม่สามารถควบคุมได้ การที่เฮลิคอปเตอร์อยู่ใกล้กับการระเบิดของเอฟเฟกต์พิเศษนั้นเกิดจากความล้มเหลวในการสร้างการสื่อสารและการประสานงานโดยตรงระหว่างวิงโก ซึ่งเป็นผู้บังคับปฏิบัติการเฮลิคอปเตอร์ และแลนดิส ซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบการปฏิบัติการถ่ายทำ

องค์การบริหารการบินแห่งชาติ (FAA) เพิ่งออกกฎระเบียบเมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา เพื่อกำหนดวิธีการควบคุมอากาศยานระหว่างการถ่ายทำภาพยนตร์และโทรทัศน์ อย่างไรก็ตาม กฎระเบียบใหม่นี้ครอบคลุมเฉพาะอากาศยานปีกตรึงเท่านั้นซึ่งไม่ครอบคลุมเฮลิคอปเตอร์ จากอุบัติเหตุร้ายแรงครั้งนี้ คณะกรรมการความปลอดภัยการขนส่งแห่งชาติจึงแนะนำให้ขยายข้อกำหนดให้ครอบคลุมอากาศยานทุกประเภท เพื่อตอบสนองต่อเหตุการณ์นี้ องค์การบริหารการบินแห่งชาติจึงได้แก้ไขคำสั่ง 8440.5A บทที่ 14 มาตรา 5 "เพื่อชี้แจงและเน้นย้ำว่าการดำเนินการสร้างภาพยนตร์ระดับล่างด้วยเฮลิคอปเตอร์จำเป็นต้องมีหนังสือรับรองการยกเว้น" ข้อความนี้ได้รับการบังคับใช้อย่างเป็นทางการใน พ.ศ. 2529

 ผลที่ตามมา 
อุบัติเหตุครั้งนี้นำไปสู่การดำเนินคดีแพ่งและอาญาต่อผู้สร้างภาพยนตร์ ซึ่งกินเวลานานเกือบสิบปี แดเนียล ลี พ่อของเลให้การว่าเขาได้ยินแลนดิสสั่งให้เฮลิคอปเตอร์บินต่ำลง พ่อแม่ทั้งสี่คนให้การว่าพวกเขาไม่เคยได้รับแจ้งว่าจะมีเฮลิคอปเตอร์หรือวัตถุระเบิดอยู่ในกองถ่าย และพวกเขาได้รับคำยืนยันว่าจะไม่มีอันตรายใด ๆ มีเพียงเสียงเท่านั้น ลีรอดชีวิตจากสงครามเวียดนามและอพยพไปยังสหรัฐอเมริกาพร้อมกับภรรยาของเขา และเขาตกใจมากเมื่อเกิดการระเบิดขึ้นที่ฉากหมู่บ้านในเวียดนาม เพราะมันทำให้เขาหวนนึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับสงคราม

แลนดิส ฟอลซีย์ วิงโก ออลลิงแฮม ผู้จัดการฝ่ายผลิต และพอล สจ๊วต ผู้เชี่ยวชาญด้านวัตถุระเบิด ได้รับการตัดสินให้พ้นผิดในข้อหาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาในการพิจารณาคดีนานสิบเดือนใน พ.ศ. 2529 และ พ.ศ. 2530 ฝ่ายจำเลยยืนยันว่าอุบัติเหตุครั้งนี้ "ไม่คาดคิดและไม่อาจคาดการณ์ได้" และผู้กระทำความผิดตัวจริงคือลูกเรือที่จุดชนวนระเบิดโดยไม่มองเฮลิคอปเตอร์ของวิงโก ไม่มีใครถูกดำเนินคดีในข้อหาจ้างลีและเฉินอย่างผิดกฎหมาย แม้ว่าแลนดิส ฟอลซีย์ และอัลลิงแฮมจะยอมรับว่าหลีกเลี่ยงกฎหมายแรงงานเด็กก็ตามFarber, Stephen; Green, Marc (1988). Outrageous Conduct: Art, Ego and the Twilight Zone Case. Arbor House (Morrow).

ในระหว่างการซักถามค้าน วิงโกแสดงความเสียใจที่มอร์โรว์ไม่ได้เงยหน้ามองเฮลิคอปเตอร์ตามที่เขาอ้างว่าได้รับคำสั่ง โดยระบุว่ามอร์โรว์ "มีเวลามากกว่าห้าวินาทีระหว่างเวลาที่เสียงเฮลิคอปเตอร์เปลี่ยนไปและการชนครั้งนั้น" ลีอา เพอร์วิน ดาโกสตีโน รองอัยการเขตเยาะเย้ยคำพูดของวิงโก และตั้งคำถามว่าวิงโกคาดหวังให้มอร์โรว์หลบเฮลิคอปเตอร์ได้อย่างไร โดยให้ความเห็นว่า "มอร์โรว์อุ้มเด็กทั้งสองไว้ในอ้อมแขนขณะที่ยืนในน้ำเกือบถึงเข่า ขณะที่เฮลิคอปเตอร์...หมุนเข้าหาเขา"

ดาโกสตีโนกล่าวว่าคำให้การนั้น "น่าทึ่งมาก" และตั้งคำถามว่าวิงโก "คิดได้อย่างไรว่าวิค มอร์โรว์สามารถทำอะไรได้บ้างเพื่อหนีเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นภายใต้สถานการณ์และสภาวะเช่นนั้น... พวกเขากำลังโทษพ่อแม่ พวกเขากำลังโทษเจ้าหน้าที่ดับเพลิง พวกเขาออกมาที่นี่เพื่อโทษทุกคน ตอนนี้พวกเขากำลังโทษคนตาย มันเหลือเชื่อจริง ๆ" ครอบครัวของมอร์โรว์ตกลงกันได้ภายในหนึ่งปี ครอบครัวของเด็ก ๆ ได้รับเงินหลายล้านดอลลาร์จากคดีแพ่งหลายคดี

ผลจากอุบัติเหตุนี้ แอนดี เฮาส์ ผู้ช่วยผู้กำกับคนที่สองจึงถูกถอดชื่อออกจากเครดิตของ ทไวไลท์โซน: เดอะมูฟวี่ และแทนที่ด้วย "แอลัน สมิธี" นับเป็นครั้งแรกที่ผู้กำกับถูกตั้งข้อหาเนื่องจากทำให้มีผู้เสียชีวิตในกองถ่าย การพิจารณาคดีนี้ถูกอธิบายว่า "ยาวนาน เป็นที่ถกเถียง และสร้างความแตกแยกอย่างรุนแรง"

มาร์ค โลเชอร์ โฆษกสมาคมนักแสดงภาพยนตร์ (SAG) กล่าวเมื่อสิ้นสุดการพิจารณาคดีว่า "การทดสอบทั้งหมดได้สั่นคลอนอุตสาหกรรมภาพยนตร์ถึงขีดสุด" วอร์เนอร์บราเธอส์ได้จัดตั้งคณะกรรมการความปลอดภัยเฉพาะกิจขึ้นเพื่อกำหนดมาตรฐานที่ยอมรับได้ "สำหรับทุกแง่มุมของการสร้างภาพยนตร์ ตั้งแต่การยิงปืน ไปจนถึงเครื่องบินปีกตรึง ควัน และดอกไม้ไฟ" มาตรฐานเหล่านี้มักเผยแพร่เป็นประกาศความปลอดภัย และเผยแพร่ในชื่อ "คู่มือความปลอดภัยสำหรับโครงการป้องกันการบาดเจ็บและการเจ็บป่วย (IIPP) สำหรับการผลิตรายการโทรทัศน์และภาพยนตร์" คู่มือ IIPP นี้เป็น "โครงร่างทั่วไปของแนวปฏิบัติด้านความปลอดภัยในการทำงาน เพื่อใช้เป็นแนวทางสำหรับการผลิตเพื่อสร้างสภาพแวดล้อมการทำงานที่ปลอดภัย" และแจกจ่ายให้กับพนักงานสตูดิโอทุกคน

คณะกรรมการความปลอดภัยของสมาคมผู้กำกับแห่งอเมริกา (Directors Guild of America) เริ่มเผยแพร่ประกาศความปลอดภัยเป็นประจำสำหรับสมาชิก และได้จัดตั้งสายด่วนทางโทรศัพท์ขึ้นเพื่อ "ให้ผู้กำกับได้รับคำตอบที่รวดเร็วเกี่ยวกับคำถามด้านความปลอดภัย" สมาคมยังได้เริ่มลงโทษสมาชิกสำหรับการละเมิดขั้นตอนความปลอดภัยในกองถ่าย ซึ่งไม่เคยทำมาก่อนเกิดอุบัติเหตุ สมาคมนักแสดงภาพยนตร์ได้จัดตั้งสายด่วนและทีมความปลอดภัยตลอด 24 ชั่วโมงสำหรับสมาชิก และ "สนับสนุนให้สมาชิกใช้สิทธิ์ปฏิเสธที่รับประกันในสัญญา หากพวกเขาเชื่อว่าฉากนั้นไม่ปลอดภัย" อุบัติเหตุในการถ่ายทำลดลงถึงร้อยละ 69.6 ระหว่าง พ.ศ. 2525 ถึง พ.ศ. 2529 แม้ว่าจะยังคงมีผู้เสียชีวิตในกองถ่ายอยู่หกราย

ใน พ.ศ. 2530 สำนักงานเจ้าพนักงานดับเพลิงรัฐได้เริ่มโครงการความปลอดภัยภาพยนตร์และความบันเทิงเพื่อตอบสนองต่ออุบัติเหตุและเพื่อตอบสนองต่อข้อกังวลของอุตสาหกรรมเกี่ยวกับการบังคับใช้กฎระเบียบและข้อกำหนดการป้องกันอัคคีภัยที่ไม่สอดคล้องกัน โครงการนี้ควบคุมดูแลการใช้เทคนิคพิเศษดอกไม้ไฟในอุตสาหกรรมภาพยนตร์และโทรทัศน์ในแคลิฟอร์เนีย

แลนดิสพูดถึงอุบัติเหตุครั้งนั้นในการสัมภาษณ์เมื่อ พ.ศ. 2539 ระหว่างพูดคุยถึงอาชีพการงานของเขาว่า "เรื่องราวทั้งหมดนี้ไม่มีด้านดีเลย โศกนาฏกรรมที่ผมคิดถึงทุกวัน ส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่ออาชีพการงานของผม ซึ่งผมอาจจะไม่มีวันฟื้นตัวได้" สตีเวน สปีลเบิร์ก ร่วมอำนวยการสร้างภาพยนตร์ทไวไลท์โซน: เดอะมูฟวี่ กับแลนดิส แต่เขาได้ตัดขาดมิตรภาพหลังจากอุบัติเหตุ สปีลเบิร์กกล่าวว่าอุบัติเหตุครั้งนั้น "ทำให้ผมเติบโตขึ้นเล็กน้อย" และทำให้ทุกคนที่ทำงานในภาพยนตร์เรื่องนี้ "รู้สึกเจ็บปวดถึงแก่นแท้ของจิตวิญญาณ" "ไม่มีภาพยนตร์เรื่องไหนที่คุ้มค่าต่อการตายเพื่อมัน ผมคิดว่าตอนนี้ผู้คนกำลังลุกขึ้นมาต่อต้านโปรดิวเซอร์และผู้กำกับที่เรียกร้องมากเกินไปมากกว่าที่เคย หากมีสิ่งใดที่ไม่ปลอดภัย ก็เป็นสิทธิ์และความรับผิดชอบของนักแสดงและทีมงานทุกคนที่จะตะโกนคำว่า 'คัท!'"

 ในวัฒนธรรมสมัยนิยม 
อุบัติเหตุและการพิจารณาคดีอาญาได้รับการบันทึกไว้ในภายหลังในตอนต่าง ๆ ของ E! True Hollywood Story ใน พ.ศ. 2543 และสารคดีชุด Cursed Films ใน พ.ศ. 2563

 อ้างอิง 

หนังสือเพิ่มเติม

Chopper Down: Helicopter Deaths In The Movies (movie)

หมวดหมู่:อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับเฮลิคอปเตอร์
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2525
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากการตัดศีรษะ
หมวดหมู่:พ.ศ. 2525