สัจนิยม (ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ)

ในทฤษฎีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ สัจนิยม () เป็นกรอบแนวคิดทางทฤษฎีที่มองการเมืองโลกเป็นการแข่งขันที่ยั่งยืนระหว่างรัฐที่มีผลประโยชน์ส่วนตนในการแย่งชิงอำนาจและตำแหน่งภายในระบบโลกที่ไร้ระเบียบและปราศจากอำนาจส่วนกลาง ลัทธิสัจนิยมเน้นที่รัฐในฐานะผู้กระทำหลักที่มีเหตุผล ซึ่งดำเนินไปตามระบบที่ถูกกำหนดโดยการเมืองแห่งอำนาจ ผลประโยชน์ของชาติ และการแสวงหาความมั่นคงและการรักษาตนเอง

สัจนิยมเกี่ยวข้องกับการใช้กำลังทหารและการสร้างพันธมิตรอย่างมีกลยุทธ์เพื่อเสริมสร้างอิทธิพลในระดับโลกไปพร้อมกับการรักษาสมดุลอำนาจ สงครามถูกมองว่าเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในสภาวะไร้ระเบียบของสถานการณ์ทางการเมืองโลก สัจนิยมยังเน้นย้ำถึงพลวัตที่ซับซ้อนของภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกด้านความมั่นคง ซึ่งการกระทำเพื่อเหตุผลด้านความมั่นคงอาจนำไปสู่ความตึงเครียดระหว่างรัฐโดยไม่ตั้งใจ

สัจนิยมต่างจากจิตนิยมหรือเสรีนิยมตรงที่จิตนิยมเน้นย้ำถึงลักษณะการแข่งขันและความขัดแย้งของเวทีการเมืองโลก ตรงกันข้ามกับเสรีนิยมที่สนับสนุนความร่วมมือ สัจนิยมยืนยันว่าพลวัตของเวทีระหว่างประเทศนั้นหมุนรอบรัฐต่าง ๆ ที่พยายามส่งเสริมผลประโยชน์ของชาติและให้ความสำคัญกับความมั่นคง ในขณะที่จิตนิยมโน้มเอียงไปทางความร่วมมือและการพิจารณาด้านจริยธรรม สัจนิยมโต้แย้งว่ารัฐต่าง ๆ ดำเนินงานในโลกที่ปราศจากความยุติธรรมโดยเนื้อแท้ ซึ่งบรรทัดฐานทางจริยธรรมอาจใช้ไม่ได้

นักคิดแนวสัจนิยมยุคแรก ๆ ที่ได้รับความนิยม ได้แก่ ทิวซิดิดีส (ศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราช) มาเกียเวลลี (คริสต์ศตวรรษที่ 16) ฮอบส์ (คริสต์ศตวรรษที่ 17) และรูโซ (คริสต์ศตวรรษที่ 18) คาร์ล ฟ็อน เคลาเซอวิทซ์ (ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19) อีกหนึ่งผู้มีส่วนร่วมในแนวคิดสัจนิยม มองว่าสงครามเป็นการกระทำทางการเมือง และให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่ออำนาจทางทหาร เคลาเซอวิทซ์เชื่อว่าความขัดแย้งทางอาวุธนั้นโดยเนื้อแท้แล้วเป็นการต่อสู้ที่ไม่สมดุล โดยปกติจะมีผู้ชนะเพียงฝ่ายเดียวระหว่างสองฝ่าย และไม่มีสันติภาพเกิดขึ้น

แนวคิดสัจนิยมกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 ระหว่างภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ในเวลานั้น ลัทธิสัจนิยมได้โต้แย้งกับความมองโลกในแง่ดีเชิงก้าวหน้าและเชิงปฏิรูปที่เกี่ยวข้องกับนักเสรีนิยมระหว่างประเทศ เช่น ประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสัน ของสหรัฐ แนวคิดสัจนิยมคลาสสิกในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งเป็นตัวอย่างโดยนักทฤษฎีเช่น ไรน์โฮลด์ นีบัวร์ และฮันส์ มอร์เกนเทา ได้พัฒนาไปสู่แนวคิดสัจนิยมใหม่ ซึ่งเป็นแนวทางที่เน้นวิทยาศาสตร์มากขึ้นในการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่พัฒนาขึ้นในช่วงครึ่งหลังของสงครามเย็น ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 แนวคิดสัจนิยมได้กลับมาเฟื่องฟูอีกครั้ง โดยได้รับแรงหนุนจากความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นระหว่างมหาอำนาจของโลก นักคิดผู้ทรงอิทธิพลที่สุดของแนวคิดสัจนิยมทางการเมืองในปัจจุบัน ได้แก่ จอห์น เมียร์ไชเมอร์ และสตีเฟน วอลต์https://www.foreignaffairs.com/authors/stephen-m-walt#:~:text=Stephen%20M.%20Walt-,STEPHEN%20M.,Policy%20(with%20John%20Mearsheimer).

ในการประชุมสภาเศรษฐกิจโลก ค.ศ. 2026 สุนทรพจน์ของนายกรัฐมนตรีมาร์ก คาร์นีย์ แห่งแคนาดา ได้วางกรอบความสัมพันธ์ระหว่างประเทศผ่านมุมมองของแนวคิดสัจนิยม โดยได้กล่าวถึงแนวทางที่เรียกว่า "สัจนิยมบนพื้นฐานของค่านิยม" ซึ่งเป็นแนวคิดที่เขายกให้แก่ประธานาธิบดีอเล็กซานเดอร์ สตัปป์ แห่งฟินแลนด์ โดยอ้างคำกล่าวของทิวซิดิดีสว่า "ผู้แข็งแกร่งทำในสิ่งที่ตนทำได้ และผู้ที่อ่อนแอต้องทนทุกข์ในสิ่งที่ตนต้องทน" เพื่ออธิบายสิ่งที่เขาเรียกว่า "ความเป็นจริงที่โหดร้าย" ซึ่งระเบียบระหว่างประเทศที่ยึดหลักกฎเกณฑ์หลังสงครามโลกครั้งที่สองนั้นใช้ไม่ได้อีกต่อไป

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:สัจนิยมทางการเมือง
หมวดหมู่:ทฤษฎีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ