ภารัต รัตนะ

ภารัต รัตนะ (; ; ) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์สำหรับพลเรือนระดับสูงสุดของสาธารณรัฐอินเดีย เริ่มมอบเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1954 โดยมอบให้เพื่อเป็นการยกย่อง "การบริการ/ผลงานที่โดดเด่นเป็นพิเศษ" โดยไม่แบ่งแยกเชื้อชาติ อาชีพ ตำแหน่ง หรือเพศ เดิมทีรางวัลนี้จำกัดเฉพาะความสำเร็จในด้านศิลปะ วรรณกรรม วิทยาศาสตร์ และบริการสาธารณะ แต่รัฐบาลอินเดียได้ขยายเกณฑ์ให้ครอบคลุม "ทุกสาขาของความพยายามของมนุษย์" ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011 ผู้ได้รับรางวัลจะได้รับใบรับรอง (สนัท) ที่ลงนามโดยประธานาธิบดี และเหรียญรูปใบโพธิ์ ผู้ได้รับรางวัลภารัต รัตนะ อยู่ในลำดับที่เจ็ดของลำดับความสำคัญของอินเดีย

ผู้ได้รับรางวัลภารัต รัตนะคนแรก ได้แก่ อดีตผู้สำเร็จราชการแห่งสหภาพอินเดีย ซี. ราชโกปละชารี อดีตประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐอินเดีย สรวปัลลี ราธากฤษณัน และนักฟิสิกส์ชาวอินเดีย ซี. วี. ระมัน ซึ่งได้รับเกียรติในปี ค.ศ. 1954 นับตั้งแต่นั้นมา รางวัลนี้ได้มอบให้แก่บุคคล 53 คน รวมถึง 18 คนที่ได้รับรางวัลหลังมรณกรรม กฎหมายเดิมไม่ได้กำหนดให้มีการมอบรางวัลหลังมรณกรรม แต่ได้มีการแก้ไขในเดือนมกราคม ค.ศ. 1966 เพื่ออนุญาตให้มอบรางวัลแก่อดีตนายกรัฐมนตรี ลาลพหาทุระ ศาสตรี ซึ่งเป็นบุคคลแรกที่ได้รับรางวัลหลังมรณกรรม ในปี ค.ศ. 2014 นักคริกเก็ต สจิน เตนฑุลกร ซึ่งขณะนั้นอายุ 40 ปี กลายเป็นผู้ได้รับรางวัลที่อายุน้อยที่สุด ในขณะที่นักปฏิรูปสังคม โธนโฑ เกสาพ กรรเว เป็นผู้ได้รับรางวัลที่อายุมากที่สุดเมื่อเขาได้รับรางวัลในวันเกิดครบร้อยปีของเขา แม้ว่าโดยปกติแล้วรางวัลนี้จะมอบให้แก่พลเมืองที่เกิดในอินเดีย แต่ก็เคยมีการมอบรางวัลนี้ให้แก่พลเมืองที่ได้รับสัญชาติอินเดียแล้วหนึ่งคน คือ แม่ชีเทเรซา และแก่ชาวต่างชาติสองคน ได้แก่ อับดุล กัฟฟาร์ ข่าน (เกิดในบริติชอินเดียและต่อมาเป็นพลเมืองของปากีสถาน) และ เนลสัน แมนเดลา พลเมืองของแอฟริกาใต้

รางวัลภารัต รัตนะ พร้อมด้วยเครื่องราชอิสริยาภรณ์รายบุคคลอื่น ๆ ถูกระงับชั่วคราวตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1977 ถึง มกราคม ค.ศ. 1980 ในช่วงที่มีการเปลี่ยนแปลงรัฐบาล และอีกครั้งตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1992 ถึงธันวาคม ค.ศ. 1995 เมื่อมีการฟ้องร้องเพื่อประโยชน์สาธารณะหลายคดีที่ท้าทายความถูกต้องตามรัฐธรรมนูญของรางวัลดังกล่าว ในปี ค.ศ. 1992 การตัดสินใจของรัฐบาลที่จะมอบรางวัลให้แก่สุภาษ จันทระ โพส หลังมรณกรรม ถูกคัดค้านโดยผู้ที่ไม่ยอมรับความจริงเรื่องการเสียชีวิตของเขา รวมถึงสมาชิกบางคนในครอบครัวของเขาด้วย หลังจากการตัดสินของศาลสูงสุดอินเดียในปี ค.ศ. 1997 การประชาสัมพันธ์การประกาศรางวัลของเขาถูกยกเลิก ซึ่งเป็นครั้งเดียวที่ประกาศรางวัลแต่ไม่ได้มอบรางวัลจริง

หนังสืออ้างอิง












หนังสือเพิ่มเติม


 Sabharwal, D.P. Wing Commander (2008). Bharat Ratnas. Rupa Publications. 

หมวดหมู่:เครื่องอิสริยาภรณ์อินเดีย