เครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์

เครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ () คือระบบกั้นที่สามารถเปิด-ปิดได้ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อปกป้องพื้นที่น้ำท่วมถึงของพื้นที่ส่วนใหญ่ในเกรเทอร์ลอนดอนจากน้ำขึ้นสูงเป็นพิเศษและคลื่นพายุซัดฝั่งที่เคลื่อนตัวขึ้นมาจากทะเลเหนือ เริ่มใช้งานมาตั้งแต่ ค.ศ. 1982 เมื่อจำเป็นต้องใช้ จะมีการปิด (ยกขึ้น) ในช่วงน้ำขึ้น และในช่วงน้ำลงก็สามารถเปิดออกเพื่อปล่อยให้น้ำในแม่น้ำไหลลงสู่ทะเล เครื่องกั้นนี้สร้างอยู่ห่างจากไอล์ออฟด็อกส์ไปทางตะวันออกประมาณ  ฝั่งเหนืออยู่ในเขตซิลเวอร์ทาวน์ในลอนดอนโบโรออฟนิวแฮมและฝั่งใต้อยู่ในพื้นที่นิวชาร์ลตันของรอยัลโบโรออฟกรีนิช

ประวัติศาสตร์
ภูมิหลัง
ปัญหาอุทกภัยในลอนดอนเป็นปัญหามีมาตั้งแต่สมัยโรมัน ใน ค.ศ. 1954 คณะกรรมการเวเวอร์ลีย์ ซึ่งก่อตั้งขึ้นเพื่อสอบสวนอุทกภัยทะเลเหนือ ค.ศ. 1953 ที่ส่งผลกระทบต่อบางส่วนของปากแม่น้ำเทมส์และบางส่วนของลอนดอน ได้ให้ข้อเสนอแนะว่า "ควรมีการเร่งสอบสวนความเป็นไปได้และค่าใช้จ่ายในการสร้างโครงสร้างขวางแม่น้ำเทมส์ที่สามารถปิดเมื่อเกิดคลื่นพายุซัดฝั่งแทนการยกระดับคันกั้นน้ำ" มีการเสนอแบบแปลนหลายรูปแบบ ตั้งแต่ทางยกระดับขนาดใหญ่สำหรับถนนที่มีประตูบานยกขนาด 500 ฟุต (150 เมตร) สองบานข้ามแม่น้ำเทมส์ที่เครย์ฟอร์ดเนสไปจนถึงประตูพับที่วางอยู่บนพื้นแม่น้ำและถูกยกขึ้นด้วยแรงดันอากาศ ภายในถึง ค.ศ. 1965 เมื่อสภาเกรเทอร์ลอนดอน (GLC) เข้ารับผิดชอบ มีโครงการหลักสองโครงการที่อยู่ระหว่างการพิจารณา ซึ่งมีค่าใช้จ่ายประมาณ 24 ล้านปอนด์และ 41 ล้านปอนด์ตามลำดับ (เทียบเท่า 500 ล้านปอนด์และ 800 ล้านปอนด์ในราคาปี 2020)

ใน ค.ศ. 1966 เซอร์ เฮอร์มันน์ บอนดี ได้รับการร้องขอให้ทำการประเมินสถานการณ์อย่างอิสระ เขาพิจารณาค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างโดยประมาณ ความน่าจะเป็นที่จะเกิดน้ำท่วม และความเสียหายหากไม่มีการสร้างเครื่องกั้น เขาให้คำแนะนำอย่างหนักแน่นว่าควรมีการสร้างเครื่องกั้นเพื่อเลี่ยงภัยพิบัติจากน้ำท่วมใจกลางลอนดอน และได้ตกลงเลือกพื้นที่ก่อสร้างที่วูลวิช

เครื่องกั้นนี้ช่วยปกป้องใจกลางลอนดอนจากคลื่นพายุซัดฝั่งซึ่งเกิดจากการที่หย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัวขึ้นทางตอนเหนือของสกอตแลนด์และเคลื่อนตัวข้ามทะเลเหนือและไปทางตะวันออกเฉียงใต้สู่สแกนดิเนเวียใต้ เมื่อคลื่นพายุดังกล่าวเกิดขึ้นพร้อมกับช่วงน้ำขึ้นสูงสุด ลมแรงที่เกี่ยวข้องกับหย่อมความกดอากาศต่ำสามารถพัดน้ำเข้าสู่ปากแม่น้ำเทมส์และทำให้เกิดคลื่นน้ำสูงถึง 3.5 เมตร (11.6 ฟุต) ผู้วางแผนประเมินว่าหากไม่มีเครื่องกั้น คลื่นพายุซัดฝั่งดังกล่าวอาจท่วมพื้นที่ 45 ตารางไมล์ (117 ตารางกิโลเมตร) ทำให้โรงพยาบาล โรงไฟฟ้าและรถไฟใต้ดินลอนดอนต้องหยุดชะงัก และสร้างความเสียหายที่ประเมินไว้ใน ค.ศ. 1966 เป็นมูลค่า 2 พันล้านปอนด์The Thames Barrier: The Background and Basic Engineering Requirements. D Ayres Director of Public Health Engineering, GLC. 1983. Paper presented to a meeting of the Institution of Mechanical Engineers, 8th June 1983  (ประมาณ 5 หมื่นล้านปอนด์ในราคาปี 2020) เครื่องกั้นนี้ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นปราการป้องกันน้ำท่วมที่สามารถต้านทานคลื่นพายุซัดฝั่งที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในรอบ 1,000 ปี โดยมีปีฐานในการออกแบบคือ ค.ศ. 2030

การออกแบบและการก่อสร้าง

แนวคิดของประตูแบบบานโค้งยกตัวถูกคิดค้นขึ้นโดย (เรจินัลด์) ชาลส์ เดรเปอร์ ใน ค.ศ. 1969 จากบ้านของพ่อแม่ของเขาที่เพลแลตต์โกรฟ วูดกรีน ลอนดอน เขาสร้างแบบจำลองที่ใช้งานได้จริงขึ้นมา โดยกระบอกหมุนแบบใหม่นี้มีพื้นฐานมาจากการออกแบบหัวก๊อกบนเตาแก๊สของเขา เครื่องกั้นนี้ได้รับการออกแบบโดยบริษัท Rendel, Palmer and Tritton สำหรับสภาเกรเทอร์ลอนดอนและแนวคิดดังกล่าวได้ผ่านการทดสอบที่สถานีวิจัยอุทกศาสตร์ วอลลิงฟอร์ด พื้นที่ก่อสร้างที่นิวชาร์ลตันถูกเลือกเพราะแนวตลิ่งค่อนข้างตรง และเนื่องจากชั้นชอล์กใต้แม่น้ำมีความแข็งแรงพอจะรองรับเครื่องกั้น

พระราชบัญญัติเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์และการป้องกันอุทกภัย ซึ่งอนุญาตให้มีการก่อสร้าง ได้รับการอนุมัติใน ค.ศ. 1972 ใน ค.ศ. 1974 สภาเกรเทอร์ลอนดอนทำสัญญาการก่อสร้างหลักสองฉบับ งานก่อสร้างโยธาดำเนินการโดยบริษัท Costain/Hollandsche Beton Maatschappij/Tarmac Construction ส่วนสัญญาอีกฉบับสำหรับประตูและเครื่องจักรปฏิบัติการได้ทำกับบริษัท Davy Cleveland Barrier Consortium ซึ่งก่อตั้งโดยบริษัท Davy McKee Ltd จากเชฟฟีลด์ และบริษัท Cleveland Bridge UK Ltd

งานก่อสร้างที่บริเวณเครื่องกั้นเริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1974 และดำเนินการเป็นสองระยะ โดยมีการสร้างตอม่อใต้ (หมายเลข 9 ถึง 6) ก่อน พร้อมกับเบี่ยงเส้นทางการสัญจรทางน้ำไปทางทิศเหนือ จากนั้นจึงเปลี่ยนเส้นทางให้สัญจรผ่านช่วงทิศใต้ที่สร้างเสร็จแล้ว ในขณะที่ทำการสร้างตอม่อเหนือ (หมายเลข 1 ถึง 5) ระหว่างการก่อสร้างตอม่อ มีการสร้างธรณีประตูคอนกรีตสำเร็จรูปภายในทำนบทางฝั่งเหนือของแม่น้ำแล้วลอยไปจมลงระหว่างตอม่อเพื่อสร้างเป็นช่องสำหรับบานประตู โดยมีอุโมงค์ทางเข้าที่ปลายด้านเหนือน้ำและท้ายน้ำ

ประตูของเครื่องกั้นถูกผลิตเป็นส่วน ๆ ที่โรงงานของ Cleveland Bridge ในดาร์ลิงตันและนำมาประกอบที่พอร์ตคลาเรนซ์ริมแม่น้ำทีส์ ประตู แขนประตู และคานโคลงถูกขนส่งจากแม่น้ำทีส์ไปยังแม่น้ำเทมส์โดยเรือบรรทุกและยกเข้าประจำที่โดยปั้นจั่นลอยน้ำขนาดใหญ่สองตัวที่ดำเนินการโดยบริษัท Neptun จากฮัมบวร์ค (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ Smit International)Manufacture and Installation of the Barrier Gates and Operating Machinery – P F Harvey, Davy Cleveland Barrier Consortium – Institution of Mechanical Engineers – Paper presented at a meeting on 8th June 1983. เครื่องจักรกลและไฮดรอลิกสร้างโดย Davy Loewy, Henry Berry และ Vickers และทดลองประกอบที่โรงงานดาร์นอลล์ของ Davy ความล่าช้าในงานโยธาทำให้ต้องมีการเปลี่ยนแปลงลำดับการก่อสร้างและการติดตั้ง แต่การทดสอบเดินระบบค่อนข้างราบรื่น และการทดลองใช้งานประตูทั้งหมดพร้อมกันครั้งแรกมีขึ้นในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1982

นอกเหนือจากเครื่องกั้นแล้ว แนวป้องกันน้ำท่วมที่อยู่ห่างลงไปท้ายน้ำ  ก็ได้รับการยกระดับและเสริมความแข็งแกร่ง เครื่องกั้นเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1984 โดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2  เครื่องกั้นมีค่าใช้จ่าย ปอนด์ (ปอนด์ในปัจจุบัน) ค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างทั้งหมดอยู่ที่ประมาณ 535 ล้านปอนด์ (2.4 พันล้านปอนด์ในปี 2024) และมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมอีก 100 ล้านปอนด์สำหรับแนวป้องกันริมแม่น้ำ

เครื่องกั้นนี้สร้างขวางช่วงแม่น้ำกว้าง 520 เมตร (1,710 ฟุต) แบ่งแม่น้ำออกเป็นช่วงช่องเดินเรือขนาด 61 เมตร (200 ฟุต) จำนวนสี่ช่อง และขนาดประมาณ 30 เมตร (100 ฟุต) อีกสองช่อง นอกจากนี้ยังมีช่องขนาดเล็กที่ไม่สามารถเดินเรือได้อีกสี่ช่องระหว่างตอม่อคอนกรีตเก้าต้นและตอม่อริมสองฝั่ง ประตูกั้นน้ำที่ขวางช่องเปิดมีลักษณะหน้าตัดเป็นส่วนวงกลม และทำงานโดยการหมุนตัว โดยจะยกขึ้นเพื่อปล่อยให้น้ำ "ลอดใต้บานประตู" (underspill) เพื่อให้เจ้าหน้าที่สามารถควบคุมระดับน้ำทางเหนือน้ำได้ และสามารถหมุนได้ครบ 180 องศาเพื่อการบำรุงรักษา ประตูทุกบานนั้นกลวงและทำจากเหล็กหนา 40 มิลลิเมตร (1.6 นิ้ว) ประตูจะถูกเติมน้ำเมื่อจมอยู่ใต้น้ำและจะปล่อยน้ำออกเมื่อโผล่พ้นจากแม่น้ำ ประตูขนาดใหญ่สี่บานตรงกลางมีความสูง 20.1 เมตร (66 ฟุต) และหนักบานละ 3,700 ตัน ประตูบานโค้งสี่บานที่อยู่ใกล้ตลิ่ง ซึ่งมีความกว้างประมาณ 30 เมตร (100 ฟุต) เช่นกัน สามารถลดระดับลงได้ ช่องประตูเหล่านี้ไม่สามารถใช้ในการเดินเรือได้ ต่างจากประตูหลักหกบาน

การคาดการณ์สำหรับการดำเนินการ
การปิดเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์เพื่อป้องกันน้ำท่วมจะเกิดขึ้นเมื่อมีการคาดการณ์ว่าระดับน้ำขึ้นสูงในทะเลเหนือและปริมาณน้ำไหลในแม่น้ำที่จุดสิ้นสุดเขตน้ำขึ้นลงที่ประตูน้ำเทดดิงตัน (Teddington Lock) รวมกันแล้วบ่งชี้ว่าระดับน้ำในใจกลางลอนดอนจะสูงเกิน 16 ฟุต (4.9 เมตร) แม้เทดดิงตันจะเป็นจุดสิ้นสุดเขตน้ำขึ้นลงปกติ แต่ในช่วงที่มีปริมาณน้ำไหลจากแม่น้ำสูงมาก อิทธิพลของน้ำขึ้นลงสามารถสังเกตเห็นได้ไกลถึงอีสต์โมลซีย์บนแม่น้ำเทมส์

การปิดเครื่องกั้นและอุบัติการณ์
+ จำนวนครั้งที่ปิดในแต่ละฤดูกาล (กันยายน–พฤษภาคม) และสาเหตุของน้ำท่วม ฤดูกาล  จากน้ำทะเลหนุน ผสม (น้ำทะเลหนุน/น้ำในแม่น้ำ) รวม1982–831011983–840001984–850001985–860111986–871011987–880001988–891011989–901341990–912021991–920001992–934041993–943471994–952241995–964041996–971011997–981011998–992021999–003362000–01168242001–023142002–03812202003–041012004–054042005–063032006–078082007–086062008–091452009–102352010–110002011–120002012–130552013–14941502014–151012015–161012016–172022017–183032018–193032019–209092020–212462021–227072022–232022023–24211132024–25000 รวม119102221

ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2024 มีการปิดเครื่องกั้นเพื่อป้องกันอุทกภัยแล้วทั้งสิ้น 221 ครั้ง เครื่องกั้นถูกปิดสองครั้งในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 หลังเกิดคลื่นพายุซัดฝั่งในทะเลเหนือซึ่งถูกนำไปเปรียบเทียบกับเหตุการณ์ใน ค.ศ. 1953 อันตรายหลักจากน้ำท่วมเนื่องจากคลื่นพายุซัดฝั่งอยู่ในบริเวณชายฝั่งที่อยู่เหนือเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ขึ้นไป ซึ่งเป็นบริเวณที่มีการอพยพผู้คน แต่ลมได้อ่อนกำลังลงเล็กน้อย และที่บริเวณเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ คลื่นพายุซัดฝั่งในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ก็ไม่ได้เกิดขึ้นพร้อมกับช่วงน้ำขึ้นสูงสุดพอดีนัก

วันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1989 หลายชั่วโมงหลังภัยพิบัติเรือมาร์เชินเนส เครื่องกั้นได้ถูกปิดเพื่อกั้นน้ำขึ้นสูงสุดเป็นเวลา 16 ชั่วโมง "เพื่อช่วยในการปฏิบัติการดำน้ำและกู้ซาก"

เครื่องกั้นรอดจากการชนของเรือ 15 ครั้งโดยไม่ได้รับความเสียหายร้ายแรง

วันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1997 เครื่องกั้นได้รับความเสียหายเมื่อเรือขุด MV Sand Kite ชนกับหนึ่งในตอม่อท่ามกลางหมอกหนา ขณะที่เรือเริ่มจม มันได้ทิ้งหินผสมคอนกรีตหนัก 3,300 ตันที่บรรทุกมา และในที่สุดก็จมลงโดยเอาหัวเรือทับอยู่บนประตูบานหนึ่งของเครื่องกั้น ซึ่งเรืออยู่ในสภาพนั้นเป็นเวลาหลายวัน ในช่วงแรก ประตูบานดังกล่าวไม่สามารถปิดได้เพราะมีชั้นกรวดหนาคลุมอยู่ ปัญหาระยะยาวคือสีที่ทาไว้บนด้านเรียบของประตูหลุดลอกก่อนเวลาอันควรซึ่งเกิดจากการขัดสี เรือลำดังกล่าวถูกทำให้ลอยขึ้นอีกครั้งในช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1997

การทดสอบปิดเครื่องกั้นเต็มรูปแบบประจำปี 2012 ถูกกำหนดไว้ในวันที่ 3 มิถุนายนเพื่อให้ตรงกับการจัดขบวนเรือแม่น้ำเทมส์ (Thames pageant) เฉลิมฉลองพระราชพิธีพัชราภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทบวงสิ่งแวดล้อมระบุว่าขบวนเรือดังกล่าวเป็น "โอกาสพิเศษในการทดสอบการออกแบบของเครื่องกั้นเป็นเวลานานกว่าปกติ" และทดสอบประสิทธิภาพภายใต้สภาวะ "ระดับน้ำทางต้นน้ำสูงกว่าทางท้ายน้ำ" และยังกล่าวอีกว่า "สภาวะน้ำขึ้นลงที่คงที่มากขึ้น...ในใจกลางลอนดอน...จะช่วยให้เรือที่เข้าร่วมขบวนเรือสามารถสัญจรได้ดีขึ้น"

การเป็นเจ้าของและหน่วยงานดำเนินงาน
เครื่องกั้นนี้เดิมทีรับมอบหมายจากสภาเกรเทอร์ลอนดอนภายใต้การดูแลของเรย์ ฮอร์เนอร์ หลังสภาฯ ถูกยุบใน ค.ศ. 1986 เครื่องกั้นนี้ก็ถูกดำเนินการต่อโดยการประปาแม่น้ำเทมส์ (ซึ่งถูกยุบใน ค.ศ. 1989) จากนั้นก็เป็นองค์การแม่น้ำแห่งชาติจนกระทั่งเดือนเมษายน ค.ศ. 1996 เมื่อเครื่องกั้นถูกโอนไปอยู่ภายใต้การดูแลของทบวงสิ่งแวดล้อมในปัจจุบัน

การดำเนินการ
เครื่องกั้นนี้เดิมถูกออกแบบมาเพื่อปกป้องลอนดอนจากระดับน้ำท่วมสูงมาก (โดยมีช่วงเวลาเกิดซ้ำโดยประมาณหนึ่งร้อยปี) ไปจนถึง ค.ศ. 2030 หลังจากนั้นระดับการป้องกันจะลดลง แต่ยังคงอยู่ในขีดจำกัดที่ยอมรับได้  ขณะที่ทำการก่อสร้าง คาดว่าเครื่องกั้นจะถูกใช้งาน 2–3 ครั้งต่อปี แต่ในช่วงกลางทศวรรษ 2000 มีการใช้งานเพิ่มขึ้นเป็น 6–7 ครั้งต่อปี ในทศวรรษ 2010 โดยทั่วไป (ค่ามัธยฐาน) เครื่องกั้นถูกปิดปีละสองครั้ง แต่ค่าเฉลี่ยยังคงอยู่ที่ 6–7 ครั้งด้วยมีช่วงที่ต้องปิดถึง 50 ครั้ง ใน ค.ศ. 2013–14 ซึ่งเป็นช่วงฤดูหนาวที่เปียกชื้นที่สุดในประวัติการณ์

ระดับการป้องกันนี้ได้คำนึงถึงการเปลี่ยนแปลงระยะยาวของระดับน้ำทะเลและระดับพื้นดินตามความเข้าใจในขณะนั้น (ป. 1970) ตั้งแต่ ค.ศ. 1982 จนถึงวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 2007 เครื่องกั้นถูกยกเพื่อป้องกันน้ำท่วมไปแล้วหนึ่งร้อยครั้ง นอกจากนี้ยังมีการยกเพื่อทดสอบเป็นประจำทุกเดือน โดยมีการปิดทดสอบเต็มรูปแบบในช่วงน้ำขึ้นสูงปีละครั้ง

ข้อเสนอสำหรับการพัฒนาในอดีต
มีการเผยแพร่การศึกษาใน ค.ศ. 2005 โดยนักวิชาการสี่คนซึ่งมีข้อเสนอให้สร้างเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ใหม่ที่ทะเยอทะยานมากขึ้น โดยเป็นเครื่องกั้นข้ามปากแม่น้ำเทมส์ที่ยาว 16 กิโลเมตร (10 ไมล์) จากเชียร์เนสในเคนต์ ไปยังเซาท์เอนด์ออนซีในเอสเซกซ์

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 มีการเสนอให้สร้างเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์แห่งใหม่ที่ตั้งอยู่ไกลออกไปทางปลายน้ำที่โลเวอร์โฮประหว่างอีสต์ทิลเบอรีในเอสเซกซ์ และคลิฟฟ์ในเคนต์ โดยเป็นส่วนหนึ่งของวิสัยทัศน์โครงสร้างพื้นฐานบูรณาการเทมส์ฮับ (Thames Hub) เครื่องกั้นนี้จะรวมกังหันเพื่อผลิตพลังงานหมุนเวียนและมีอุโมงค์ถนนและทางรถไฟ ซึ่งเชื่อมจากเอสเซกซ์ไปยังสนามบินขนาดใหญ่แห่งใหม่ที่ปากแม่น้ำเทมส์บนไอล์ออฟเกรน

ใน ค.ศ. 2019 สถาปนิก ไลฟ์ชุตซ์ เดวิดสัน แซนดิแลนส์ และวิศวกรทางทะเล เบ็กเกตต์ แรนไคน์ เปิดตัวข้อเสนอสำหรับสะพานคนเดินและจักรยานที่ตั้งอยู่ถัดจากเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ โครงการนี้มีชื่อว่า สะพานเทมส์แบร์ริเออร์ (Thames Barrier Bridge) ซึ่งได้รับการส่งเสริมว่าเป็นเพียงตำแหน่งเดียวในลอนดอนตะวันออกที่สะพานเปิด-ปิดได้ระดับต่ำข้ามแม่น้ำเทมส์จะมีช่วงเปิดที่ค่อนข้างปานกลางประมาณ 60 เมตร (200 ฟุต)

ในอนาคต
การถกเถียงในปี 2012 เรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
ในจดหมายที่ส่งถึงหนังสือพิมพ์เดอะไทมส์เมื่อเดือนมกราคม 2013 ดร. ริชาร์ด บลัวร์ อดีตสมาชิกคณะบริหารโครงการเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ ได้ระบุว่าเครื่องกั้นนี้ไม่ได้ออกแบบโดยคำนึงถึงความรุนแรงของพายุที่เพิ่มขึ้นและการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเล และเรียกร้องให้มีการพิจารณาเรื่องการสร้างเครื่องกั้นแห่งใหม่โดยทันที

ทบวงสิ่งแวดล้อมตอบโต้ว่าไม่ได้วางแผนเปลี่ยนเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ก่อน ค.ศ. 2070 เนื่องจากเครื่องกั้นนี้ถูกออกแบบโดยมีการเผื่อสำหรับระดับน้ำทะเลที่เพิ่มขึ้น 8 มิลลิเมตร (0.31 นิ้ว) ต่อปี ซึ่งยังไม่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ณ เวลานั้น เครื่องกั้นได้ผ่านครึ่งหนึ่งของอายุการใช้งานที่ออกแบบไว้แล้ว มาตรฐานการป้องกันที่เครื่องกั้นมอบให้จะค่อย ๆ ลดลงตามกาลเวลาหลัง ค.ศ. 2030 จากเดิมที่สามารถต้านทานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในรอบ 1,000 ปี ทบวงสิ่งแวดล้อมกำลังตรวจสอบอายุการใช้งานที่เป็นไปได้ของเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ภายใต้การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ โดยมีข้อบ่งชี้เบื้องต้นว่าหากมีการปรับปรุงอย่างเหมาะสม เครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์จะยังคงสามารถให้การป้องกันลอนดอนจากระดับน้ำทะเลขึ้นสูงได้อย่างต่อเนื่อง

การทบทวนปี 2023 – การตัดสินใจภายในปี 2040
การทบทวนของทบวงสิ่งแวดล้อมสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 2023 ระบุว่าแบบจำลองสภาพภูมิอากาศใหม่แสดงให้เห็นถึงความเสี่ยงน้ำท่วมที่เพิ่มสูงขึ้น ซึ่งหมายถึงความจำเป็นในการยกระดับแนวป้องกันเหนือน้ำของเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ภายใน ค.ศ. 2050 แต่คาดว่าเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์จะยังคงสามารถดำเนินการต่อไปได้จนถึง ค.ศ. 2070 การตัดสินใจเกี่ยวกับทางเลือกที่ดีที่สุดในการปรับตัวต่อระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นจนถึง ค.ศ. 2100 จะต้องดำเนินการภายใน ค.ศ. 2040 ณ ค.ศ. 2024 ยังคงมีความกังวลว่าการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศกำลังเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ก่อนหน้า

แกลเลอรี

ดูเพิ่ม

ท่าน้ำแบร์ริเออร์การ์เดนส์
การข้ามแม่น้ำเทมส์
เดลตาเวิกส์กับอูสเตอร์สเคลเดอเคอริง
ประตูระบายน้ำ
โครงการโมส
เขื่อนเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก กลุ่มศูนย์ป้องกันน้ำท่วม
เทมส์แบร์ริเออร์พาร์ก

อ้างอิง

หนังสืออ่านเพิ่ม
อาร์. ดับเบิลยู. ฮอร์เนอร์ (พฤศจิกายน 1987). "The Thames Barrier". IEE Proceedings A 134 (9): 752–760. .
เคน วิลสัน (1984). The Story of the Thames Barrier. London: Lanthorn. 32 pages. . .

แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
แผนที่ถนนของเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ 
หน้าเทมส์แบร์ริเออร์พาร์ก จากองค์การเกรเทอร์ลอนดอน
, จากทบวงสิ่งแวดล้อม
Risques VS Fictions n°8, การสัมภาษณ์ที่ถ่ายทำ (คำบรรยายเป็นภาษาฝรั่งเศส) กับสตีป อีสต์ หัวหน้าทีมสนับสนุนทางเทคนิคของเครื่องกั้นจริงเกี่ยวกับภาพของเครื่องกั้นและความแม่นยำทางวิทยาศาสตร์ของภาพยนตร์ Flood
Sinking Cities: London  55min. PBS

หมวดหมู่:เขื่อนที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2527
หมวดหมู่:อาคารและสิ่งปลูกสร้างในรอยัลโบโรออฟกรีนิช
หมวดหมู่:อาคารและสิ่งปลูกสร้างในลอนดอนโบโรออฟนิวแฮม
หมวดหมู่:ชาร์ลตัน (ลอนดอน)
หมวดหมู่:การก่อสร้างชายฝั่ง
หมวดหมู่:กำแพงกันอุทกภัย
หมวดหมู่:การควบคุมอุทกภัยในสหราชอาณาจักร
กำแพงกันอุทกภัย
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานในลอนดอน
หมวดหมู่:ท่าเรือลอนดอน
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในรอยัลโบโรออฟกรีนิช
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในลอนดอนโบโรออฟนิวแฮม
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทษอังกฤษในปี พ.ศ. 2527