อุตสาหกรรมการประมงในประเทศไทย

อุตสาหกรรมการประมงในประเทศไทย ตามการใช้งานของธนาคารโลก องค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO) และองค์กรข้ามชาติอื่น ๆ หมายถึงการประมงเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ และการประมงธรรมชาติ ("การจับปลา") ทั้งในชายฝั่งและนอกชายฝั่ง

ประเทศไทยเป็นประเทศที่มีพื้นที่คาบสมุทรประมาณ 514,000 ตารางกิโลเมตรมี แนวชายฝั่งยาว 2,700 กม. ทางฝั่งอ่าวไทย และ 865 กม.ทางชายฝั่งทะเลอันดามัน เขตเศรษฐกิจจำเพาะครอบคลุมพื้นที่กว่า 306,000 กม. ในอดีต ปลาจากในชายฝั่งและนอกชายฝั่งของประเทศไทยเป็นแหล่งโปรตีนที่สำคัญสำหรับประชากร ในปี พ.ศ. 2544 การบริโภคปลาเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 32.4 กิโลกรัมต่อคน และให้โปรตีนเฉลี่ย 10–14 กรัมต่อคนต่อวัน การบริโภคปลามีแนวโน้มสูงกว่าที่รายงานอย่างแน่นอน เนื่องจากปลาจำนวนมากถูกจับโดยชาวประมงและบริโภคโดยไม่ผ่านตลาด ในช่วงทศวรรษที่ 1980 ชาวประมงสามารถจับปลาได้มากถึงแปดเท่าของจำนวนที่เป็นไปได้ในช่วงทศวรรษที่ 2000

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:อุตสาหกรรมการประมงแบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:เศรษฐกิจของประเทศไทย
หมวดหมู่:การประมงในประเทศไทย
หมวดหมู่:อ่าวไทย
หมวดหมู่:การอนุรักษ์ทางทะเล
หมวดหมู่:ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมจากการประมง
หมวดหมู่:กฎหมายการประมง
หมวดหมู่:อาชญากรรมทางด้านสิ่งแวดล้อม
หมวดหมู่:การประมงผิดกฎหมาย ขาดการรายงาน และไร้การควบคุม