อาลแบร์ เซเวริน โรช

อาลแบร์ เซเวริน โรช (ค.ศ. 1895-2482) เป็นทหารชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ซึ่งเป็นที่รู้จักกันจากการทำภารกิจมากมายที่ประสบความสำเร็จและการจับทหารศัตรูตลอดในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

แฟร์ดีน็อง ฟ็อช ผู้บัญชาการทหารสูงสุดฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงคราม ได้กล่าวว่า โรชคือ "ทหารคนแรกของฝรั่งเศส"

 ชีวประวัติ 
อาลแบร์เกิดเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1895 ที่ เมืองโรวีย์ จังหวัดเดรมทางตะวันออกเฉียงใต้ของฝรั่งเศสเขาเป็นบุตรชายคนที่สามของครอบครัวชาวนาที่มีฐานะปานกลาง บิดาของเขาคือเซเวแร็ง โรช และมารดาคือหลุยส์ ซาแวลBirth certificate no 4/1895 of Réauville

ในปี ค.ศ. 1913 อาลแบร์ถูกคณะกรรมการประเมินของกองทัพฝรั่งเศสปฏิเสธ เพราะเห็นว่าเขาตัวเล็กเกินไปที่จะรับใช้ชาติ เรื่องนี้ทำให้บิดาของเขาพึงพอใจอย่างมาก โดยกล่าวว่า "เราต้องการคนเพื่อดูแลฟาร์ม" อย่างไรก็ตาม ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 อาลแบร์ต้องการออกไปสู้รบ จึงได้คว้ากระเป๋าและหนีออกจากบ้าน อาลแบร์ได้รายงานตัวที่ค่ายฝึกทหารอลันในเขตอื่น ซึ่งได้ส่งเขาไปประจำการที่กองพันทหารราบที่ 30 การฝึกทหารของเขาไม่ราบรื่นนัก เนื่องจากเขาได้รับการประเมินที่ไม่ดีและไม่ได้รับการยอมรับ ในที่สุดอารมณ์ของเขาก็เริ่มฉุนเฉียวขึ้น เขาจึงเดินออกจากค่าย แต่ก็ถูกจับกุมในข้อหาหนีทหารทันที ข้อแก้ตัวของเขาในข้อกล่าวหาเหล่านี้คือ เขาไม่ใช่ผู้หนีทหาร เขากล่าวว่า "ทหารเลวถูกส่งไปที่นั่น แต่ผมอยากไปที่ที่เราอยากจะต่อสู้รบด้วย"

อาลแบร์ได้รับมอบหมายให้ไปประจำการในกองพันทหารราบแอลป์ที่ 27 เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1915 ซึ่งกำลังสู้รบอยู่ที่จังหวัดแอน แคว้นโอดฟร็องส์ในปัจจุบัน ซึ่งเป็นภูมิภาคทางตอนเหนือของฝรั่งเศส กองพันนี้ถูกเยอรมันเรียกขานว่า "ปีศาจสีน้ำเงิน"http://diables-bleus-du-30e.actin forum.com/t2737-albert-severin-roche อาลแบร์อาสาที่จะทำลายป้อมปืนของเยอรมัน เมื่อคืบคลานเข้าไปใกล้สนามเพลาะของข้าศึก อาลแบร์ได้สังเกตุเห็นว่า ข้างบนป้อมปืนของเยอรมันมีปล่องเตาไฟซึ่งพวกทหารเยอรมันจะจุดไฟเพื่อให้ความอบอุ่น จึงหย่อนระเบิดจำนวนหนึ่งลงไปในปล่องเตา ทำให้ป้อมปืนถูกทำลายใช้การไม่ได้และมีผู้เสียชีวิตและผู้รอดชีวิตหลายรายได้ยอมจำนน ซึ่งเชื่อว่าถูกกองกำลังขนาดใหญ่โจมตี อาลแบร์จึงกลับไปยังฐานทัพพร้อมกับปืนกลที่ยึดมาได้และเชลยศึกอีกแปดคน

อีกหนึ่งเหตุการณ์ อาลแบร์พบว่าตนเองเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากตำแหน่งของเขาในหนึ่งวัน ซึ่งก็คือสนามเพลาะที่ซูเดลในแคว้นอาลซัส จากนั้นเขาจึงวางกำลังตามแนวสนามเพลาะ ใช้อาวุธของสหายที่เสียชีวิตแล้ว และยิงสลับกันไปมา ซึ่งทำให้ข้าศึกเชื่อว่ากองกำลังต่อต้านของทหารยังคงมุ่งมั่น และในที่สุดฝ่ายเยอรมันก็ยอมแพ้ อาลแบร์อาสาเข้าร่วมภารกิจลาดตระเวนเป็นประจำ แต่ครั้งหนึ่งเขาถูกจับพร้อมกับร้อยโทที่ได้รับบาดเจ็บ ระหว่างการสอบสวน เขาถูกขังเดี่ยวอยู่ในบังเกอร์และสามารถเอาชนะและสังหารผู้สอบสวนได้ รวมถึงขโมยปืนพกของเขาไป เขากลับไปยังแนวรบฝรั่งเศสพร้อมกับเชลยศึกใหม่จำนวน 42 คน พร้อมกับแบกร้อยโทที่ได้รับบาดเจ็บไว้บนหลัง

ระหว่างยุทธการที่แอนครั้งที่สอง กัปตันของอาลแบร์ได้รับบาดเจ็บสาหัสและตกลงไประหว่างแนวรบ อาลแบร์คลานอยู่ใต้การยิงปืนเป็นเวลาหกชั่วโมงกว่าจะไปถึงตัวเขา และอีกสี่ชั่วโมงกว่าจะส่งมอบตัวเขาให้กับคนหามเปล ด้วยความเหนื่อยล้า เขาหลับไปในหลุมทหารยาม แต่ถูกปลุกโดยหน่วยลาดตระเวนที่เข้าใจผิดคิดว่าเขากำลังหลับในขณะปฏิบัติหน้าที่ การละทิ้งหน้าที่ภายใต้การยิงปืนมีโทษด้วยการถูกยิงภายใน 24 ชั่วโมง แม้อาลแบร์จะให้การปฏิเสธ แต่ก็ไม่มีพยาน และเขาถูกส่งไปยังค่ายกักกันเพื่อรอการประหารชีวิต อาลแบร์เขียนจดหมายถึงพ่อของเขาว่า "อีกหนึ่งชั่วโมงฉันจะถูกยิง แต่ฉันรับรองกับพ่อว่าฉันบริสุทธิ์" ในขณะที่อาลแบร์ถูกนำตัวไปยิงเป้า ผู้ส่งสารก็มาถึงขัดจังหวะพวกเขา กัปตันของอาลแบร์เพิ่งตื่นจากอาการโคม่าและนำคำให้การที่เป็นไปในทางบวกAlbert Roche|périodique=Le Bleuet|January 2010 เมื่อสงครามสิ้นสุดลง อาลแบร์ได้รับบาดเจ็บเก้าครั้งและจับกุมตัวเชลยศึกได้ 1,180 คนด้วยตนเอง เมื่อสิ้นสุดสงคราม ขณะอายุ 23 ปี เขายังคงเป็นทหารชั้นสอง เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 ณ ระเบียงศาลาว่าการเมืองสตราสบูร์ก อัลแบร์ได้รับการแนะนำตัวต่อหน้านายพลแฟร์ดีน็อง ฟ็อช ต่อหน้าฝูงชนจำนวนมาก พร้อมกับคำพูดที่ว่า "ชาวอัลเซเชียนทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอแนะนำอัลแบร์ โรช ผู้ปลดปล่อยของท่าน เขาคือทหารคนแรกของฝรั่งเศส!" ไม่นานก่อนหน้านั้น ฟอชได้ค้นพบประวัติการรับราชการของอาลแบร์อย่างน่าประหลาดใจ และอุทานว่า "เขาทำทั้งหมดนี้ได้ และเขาไม่มียศศักดิ์ใดๆ เลย"

อาลแบร์กลับบ้านที่วัลเรอัส ในแคว้นโวกลูส ซึ่งเขาทำงานอย่างเรียบง่ายในฐานะกรรมกรเทศบาล และแต่งงานกับหญิงสาวจากโคลอนเซลล์ ในเมืองเดรมที่อยู่ใกล้เคียง ทั้งคู่มีลูกด้วยกันสองคน คือ มากาลี และมารี-ปิแอร์ ในที่สุดอาลแบร์ก็กลายเป็นนักดับเพลิงประจำคลังดินปืนของซอร์กส์ ในแคว้นโวกลูส

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1939 อาลแบร์ได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ในขณะที่กำลังลงจากรถบัสที่พาเขาไปทำงาน รถคันดังกล่าวเคยเป็นของอดีตประธานาธิบดีเอมีล ลูแบ เขาถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลแซ็งต์-มาร์ตในเมืองอาวีญง และเสียชีวิต เมื่อวันที่ 14 เมษายน เวลาประมาณ 5.00 น. ขณะมีอายุได้ 44 ปี ดังที่นักประวัติศาสตร์ ปิแอร์ มิเกล เขียนไว้ในหนังสือ La Grande Guerre day-to-day ฉบับพลูรีเอล ว่า "ชายผู้นี้ผ่านสงครามมาสี่ปี ได้รับบาดเจ็บเก้าครั้ง เกือบเสียชีวิตนับพันครั้ง เกือบถูกยิงอย่างไม่ยุติธรรมในฐานะกบฏ เขารอดพ้นจากอันตรายและอุบัติเหตุทั้งหมด [...] ทั้งหมดนี้ถูกฆ่าตายในอีกยี่สิบปีต่อมา ระหว่างทางกลับบ้าน ขณะที่รถบัสกำลังลงจอด"

 เกียรติยศ 
อาลแบร์ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์จากนายพลเดอ ม็อดฮุย ผู้บัญชาการกองทัพแห่งโวสเจส เขายังได้รับเชิญให้ร่วมรับประทานอาหารค่ำกับนายพลมังกิน อาลแบร์แยังได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์อีกสิบสองรายการ รวมถึงสี่รายการจากเครื่องอิสริยาภรณ์กองทัพ:

ในปี ค.ศ. 1920 เขาพร้อมด้วยสหายอีกเจ็ดคนได้แบกโลงศพของทหารนิรนามในพิธีที่อาร์กเดอทรียงฟ์เดอเลตวล อาลแบร์เป็นสมาชิกคณะผู้แทนฝรั่งเศสที่เดินทางไปยังกรุงลอนดอนในปี ค.ศ. 1925 พร้อมกับนายพลอองรี กูโร เพื่อเข้าร่วมพิธีศพของจอมพล จอห์น เฟรนช์ เขาและผู้แทนกองทัพอีกห้าคนได้รับเชิญให้ร่วมรับประทานอาหารกับพระเจ้าจอร์จที่ 5 ด้วย

เอดัวร์ ดาลาดีเย นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส ได้ร้องขอให้มีการมอบเกียรติยศทางทหารอย่างเต็มรูปแบบแก่เขาในงานศพ ในปี ค.ศ. 1971 โรวีย์ได้สร้างอนุสรณ์สถานเพื่อรำลึกถึงเขาไว้หน้าบ้านของครอบครัว เดิมทีร่างของโรชถูกฝังอยู่ที่เมืองซอร์กส์ และถูกย้ายไปยังสุสานแซ็งต์-เวร็อง ในเมืองอาวีญง ในเขตโวกลูส เมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1967 ซึ่งยังคงตั้งตระหง่านอยู่ ณ ที่แห่งนี้ (จัตุรัส 40 แถวเหนือ หลุมศพ 15) อนุสรณ์สถานเพื่อรำลึกถึงเขาได้รับการสถาปนาขึ้นที่เมืองโรวีย์ในปี ค.ศ. 1971 โดยนายกเทศมนตรีกาเบรียล ยาร์เนียก  ในปี ค.ศ. 2018 บริษัทลา ป๊อสต์ ได้ออกแสตมป์เพื่อรำลึกถึงเขา ในปี ค.ศ. 2023 วงดนตรีเมทัลจากสวีเดนที่มีชื่อว่า Sabaton ได้ออกอัลบั้ม 'Heroes Of The Great War' ซึ่งมีเพลง 'The First Soldier' เพื่อ​​อุทิศให้กับเขา

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ทหารชาวฝรั่งเศสในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางถนน