ไดวะสการ์เล็ต

ไดวะสการ์เล็ต (, เกิด 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2547) เป็นม้าแข่งญี่ปุ่นที่เกษียณแล้ว ซึ่งชนะการแข่งขัน โอกะโช, ชูกะโช และถ้วยควีนเอลิซาเบธที่ 2 ในปี พ.ศ. 2550, โอซากะไฮ ในปี พ.ศ. 2551 และอาริมะคิเน็น ในปี พ.ศ. 2551

 ภูมิหลัง 
ไดวะสการ์เล็ต คลอดเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ที่ฟาร์มฉะได เธอเป็นม้าเพศเมียสีน้ำตาลแดง ลูกของ ผู้ชนะการแข่งขัน ซัทสึกิโช ปี พ.ศ. 2544 แม่ของเธอชื่อ สการ์เล็ตบูเกต์ เคยชนะการแข่งขันระดับ G3 ถึง 4 ครั้ง จากการลงแข่งทั้งหมด 21 ครั้ง นอกจากนี้ เธอยังเป็นน้องสาวต่างมารดาของ ไดวะเมเจอร์ ผู้ชนะการแข่งขันซัตสึกิโช ปี พ.ศ. 2547 อีกด้วย

 อาชีพการแข่ง 

ไดวะสการ์เล็ต มีเจ้าของคือ  และได้รับการฝึกฝนโดย 

 ตอนอายุ 2 ขวบ; พ.ศ. 2549 
ไดวะสการ์เล็ต เปิดตัวในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 โดยมี  เป็นนักขี่ม้าเพียงคนเดียวของเธอในท้ายที่สุด เธอคว้าชัยชนะในการแข่งขันครั้งแรกได้อย่างง่ายดาย และลงแข่งอีกครั้งในช่วงปลายปี ซึ่งเป็นการแข่งขันในรายการจูเคียว นิไซ สเตกส์ และในที่สุดเธอก็ชนะการแข่งขันนั้นด้วย

 ตอนอายุ 3 ขวบ; พ.ศ. 2550 
ในเดือนมกราคมปี พ.ศ. 2550 ไดวะ สการ์เล็ตลงแข่งขันในรายการชินซันคิเน็น แต่ถูกแอดไมร์ ออร่า ซึ่งเธอเคยเอาชนะมาได้ในการแข่งขันครั้งก่อนแซงหน้าไป โดยเธอเข้าเส้นชัยเป็นอันดับสอง การแข่งขันครั้งต่อไปที่เธอลงแข่งในปีนั้น คือการแข่งขันทิวลิปโช ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เธอได้แข่งกับ วอดก้า สการ์เล็ตตั้งใจรอให้วอดก้าพุ่งออกพร้อมกับเธอ เพื่อประเมินคู่ต่อสู้ของเธอ ผลที่ตามมาคือ เธอถูกวอดก้าแซง และได้อันดับสองอีกครั้ง

จากนั้น ไดวะ สการ์เล็ต ก็เข้าร่วมการแข่งขันรายการถัดไป ซึ่งก็คือรายการโอกะโช ในระหว่างการแข่งขัน เธอออกตัวได้ดีกว่าตัวอื่นเนื่องจากผลการแข่งขันครั้งก่อน และสามารถรักษาตำแหน่งนำหน้าวอดก้าที่ไล่ตามมาจนคว้าชัยชนะได้ การแข่งขันครั้งนี้ทำให้เธอเป็นม้าแข่งพี่น้องคู่แรกที่คว้าชัยชนะในการแข่งขันระดับเกรด 1 เคียงข้างพี่ชายของเธออย่าง ไดวะ เมเจอร์ เป้าหมายต่อไปของสการ์เล็ตคือการแข่งขัน โอ๊กส์, แต่คู่แข่งคนสำคัญของเธออย่างวอดก้า กลับไปลงแข่งในรายการ ดาร์บี แทนที่จะเป็นโอ๊คส์ ยิ่งไปกว่านั้น ไดวะ สการ์เล็ตยังถูกมองว่าเป็นตัวเต็งอันดับหนึ่งของการแข่งขันอีกด้วย อย่างไรก็ตาม เธอถอนตัวออกจากการแข่งโอ๊คส์เนื่องจากเป็นหวัด 
ในเดือนกันยายนปี พ.ศ. 2550 ไดวะ สการ์เล็ต กลับมาลงแข่งในรายการโรส สเตคส์ อีกครั้ง เธอวิ่งออกมานำหน้าเหมือนเคย และก็ทำสำเร็จโดยไม่มีใครตามได้ หนึ่งเดือนต่อมา เธอลงแข่งในรายการชูกะโช โดยเป็นการแข่งขันล้างแค้นกับวอดก้าอีกครั้ง ในการแข่งขัน เธอไล่ตามอันดับสองและแซงขึ้นมาในช่วงท้ายเพื่อเข้าเส้นชัยเป็นอันดับหนึ่ง ขณะที่วอดก้าเข้าเส้นชัยเป็นอันดับสาม จากผลการแข่งขันครั้งนั้น ไดวะ สการ์เล็ต จึงได้รับตำแหน่งม้าตัวเมียที่คว้าแชมป์สองรายการ (สองมงกุฎ) เดือนถัดมาเธอลงแข่งขันในรายการถ้วยควีนเอลิซาเบธที่ 2 เธอได้รับเลือกให้เป็นม้าที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในการแข่งขัน และเช่นเคย เธอได้ขึ้นนำและวิ่งหนีห่างออกไปในทางตรง จากนั้นเธอจึงรักษาตำแหน่งนำในสนามจนคว้าชัยชนะในการแข่งขัน

เธอได้รับเลือกเป็นอันดับที่สี่ในการโหวตประจำปีของแฟน ๆ ที่การแข่งขันอาริมะคิเน็น โดยได้รับคะแนนโหวตประมาณ 74,000 คะแนน การแข่งขันอาริมะคิเน็น ปี พ.ศ. 2550 เป็นครั้งแรกที่เธอได้ลงแข่งกับพี่ชายของเธอ ไดวะ เมเจอร์ โดยในการแข่งขัน ไดวะ สการ์เล็ต ได้วิ่งตามสไตล์ของเธอ แต่ถึงแม้เธอจะเกือบจะคว้าชัยชนะได้แล้ว เธอก็จบลงด้วยอันดับสอง รองจากมัตสึริดะ โกห์

 ตอนอายุ 4 ขวบ; พ.ศ. 2551 
ในปีต่อมา มีแผนให้ไดวะ สการ์เล็ต ลงแข่งในรายการเกรด 1 อย่าง เฟบรูวรี สเตคส์ บนสนามดินที่ญี่ปุ่น จากนั้นจึงพยายามเข้าร่วมการแข่งขัน ดูไบ เวิลด์คัพ อย่างไรก็ตาม ระหว่างการฝึกซ้อม เศษไม้ชิ้นหนึ่งได้กระเด็นเข้าตาเธอ และเธอได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคกระจกตาอักเสบ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงต้องถอนตัวจากการแข่งขันทั้งสองรายการ อย่างไรก็ตาม การกลับมาของเธอนั้นรวดเร็ว และเธอได้เข้าร่วมการแข่งขัน ซังเค โอซากะไฮ การแข่งขันครั้งนี้มี เมโช แซมซัน ซึ่งมีชื่อเสียงจากการชนะการแข่งขันระดับเกรด 1 ถึงสี่รายการ และผู้ชนะการแข่งขันซัทสึกิโช เข้าร่วมด้วย อย่างไรก็ตาม ไดวะ สการ์เล็ต ถูกเลือกให้เป็นตัวเต็ง และเธอก็ทำได้ตามความคาดหวังด้วยการคว้าชัยชนะในการแข่งขัน

ระหว่างฝึกซ้อมเพื่อเตรียมตัวลงแข่งรายการต่อไป สการ์เล็ตประสบอุบัติเหตุกระดูกหัก จึงต้องพักรักษาตัวนานถึงหกเดือน เธอกลับมาอีกครั้งในเดือนตุลาคมเพื่อเข้าร่วมการแข่งเท็นโนโช (ฤดูใบไม้ร่วง) ซึ่งวอดก้า คู่ปรับเก่าของเธอ และดีพสกาย ผู้ชนะการแข่งขันดาร์บีในปีนั้น ก็เข้าร่วมการแข่งขันด้วยเช่นกัน การแข่งขันระหว่างม้าเหล่านี้ดึงดูดความสนใจเป็นอย่างมาก ในการแข่งขัน ไดวะ สการ์เล็ต ขึ้นนำเป็นอันดับหนึ่ง ขณะที่วอดก้าและดีพสกาย ไล่ตามมาติด ๆ ในช่วงทางตรง ต่อมาวอดก้าแซงไดวะ สการ์เล็ต และสการ์เล็ต ก็ยืดตัวออกมาจากด้านในอีกครั้ง โดยเป็นการแข่งขันที่สูสีมาก และม้าทั้งสองตัวเข้าเส้นชัยพร้อมกัน ไม่มีใครรู้ว่าใครชนะ จนกระทั่งมีการตัดสินจากภาพถ่าย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าวอดก้านำหน้าสการ์เล็ตอยู่สองเซนติเมตร โดยกล่าวกันว่านี่คือการแข่งขันที่ดีที่สุดของไดวะ สการ์เล็ต

ในช่วงปลายปี ไดวะ สการ์เล็ต ได้เข้าร่วมการแข่งขันกรังด์ปรีซ์อย่างอาริมะคิเน็น เธอออกสตาร์ทได้ดี ขึ้นนำ และรักษาตำแหน่งนั้นไว้ได้จนนักแข่งคนอื่น ๆ ไล่ตามไม่ทัน ทำให้เธอคว้าชัยชนะในการแข่งขัน ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในรอบ 37 ปีที่ม้าเพศเมียชนะการแข่งขันอาริมะคิเน็น

 ตอนอายุ 5 ขวบ; พ.ศ. 2552 
ในปีต่อมา การแข่งขัน ดูไบ เวิลด์คัพ ก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม เธอเกิดอาการเอ็นอักเสบเล็กน้อยระหว่างฝึกซ้อม และนั่นก็เป็นเหตุผลเพียงพอที่จะทำให้เธอต้องเกษียณจากการแข่งขัน

ไดวะ สการ์เล็ต ปิดฉากอาชีพนักแข่งม้าด้วยสถิติชนะ 8 ครั้ง (รวมถึงแชมป์เกรด 1 จำนวน 4 รายการ) จากการแข่งขัน 12 รายการ และได้อันดับสองอีก 4 ครั้ง ซึ่งถือเป็นสถิติที่เกือบสมบูรณ์แบบ สถิตินี้เป็นสถิติที่ดีที่สุดอันดับสองของม้าแข่งญี่ปุ่นในด้านการจบการแข่งขันในสองอันดับแรกตลอดอาชีพ รองจากชินซังที่ทำสถิติชนะ 15 ครั้งและได้อันดับสอง 4 ครั้ง จาก 19 การแข่งขัน

 สถิติการแข่ง 
ไดวะ สการ์เล็ต ลงแข่งทั้งหมด 12 รายการ และชนะ 8 รายการ ขณะที่ได้อันดับสองอีก 4 รายการ ข้อมูลนี้อ้างอิงจาก JB IS search และ netkeiba.com

วันที่สนามแข่งม้ารายการแข่งเกรดระยะทาง(สภาพสนาม)EntryHNOdds(Favored)FinishเวลาMarginsจ็อกกี้ผู้ชนะ(รองชนะเลิศ)พ.ศ. 2549 –ฤดูกาลของม้าอายุสองขวบ19 พ.ย.เกียวโต2YO Newcomer2,000 m (แข็ง)1231.8 (1)1st2:04.1–0.3คัตสึมิ อันโด(คอสโม กรอมิต)16 ธ.ค.ชูเกียวSports Hochi Hai ChukyoOP1,800 m (แข็ง)812.2 (1)1st1:47.8–0.1คัตสึมิ อันโด(แอดไมร์ ออร่า)พ.ศ. 2550 – ฤดูกาลของม้าอายุสามขวบ8 ม.ค.เกียวโตNikkan Sports Shinzan Kinen31,600 m (แข็ง)1081.9 (1)2nd1:35.30.2คัตสึมิ อันโดแอดไมร์ ออร่า3 มี.ค.ฮันชินทิวลิปโช31,600 m (แข็ง)1672.8 (2)2nd1:33.70.0คัตสึมิ อันโดวอดก้า8 เม.ย.ฮันชินโอกะโช11,600 m (แข็ง)18185.9 (3)1st1:33.7–0.2คัตสึมิ อันโด(วอดก้า)16 ก.ย.ฮันชินโรส สเตคส์21,800 m (แข็ง)1451.6 (1)1st1:46.1–0.1คัตสึมิ อันโด(เบลล่า เรีย)14 ต.ค.เกียวโตชูกะโช12,000 m (แข็ง)18132.8 (2)1st1:59.1–0.2คัตสึมิ อันโด(เรน แดนส์)11 พ.ย.เกียวโตถ้วยควีนเอลิซาเบธที่ 212,200 m (แข็ง)1371.9 (1)1st2:11.9–0.1คัตสึมิ อันโด(ฟูไซอิจิ แพนโดร่า)23 ธ.ค.นากายามะอาริมะคิเน็น12,500 m (ดี)1578.1 (5)2nd2:33.80.2คัตสึมิ อันโดมัตสึริดะ โกห์พ.ศ. 2551 – ฤดูกาลของม้าอายุสี่ขวบ6 เม.ย.ฮันชินซังเค โอซากะไฮ22,000 m (แข็ง)1192.0 (1)1st1:58.7–0.1คัตสึมิ อันโด(เอชิน เดพูตี)2 พ.ย.โตเกียวเท็นโนโช (ฤดูใบไม้ร่วง)12,000 m (แข็ง)1773.6 (2)2nd1:57.20.0คัตสึมิ อันโดวอดก้า28 ธ.ค.นากายามะอาริมะคิเน็น12,500 m (แข็ง)14132.6 (1)1st2:31.5–0.3คัตสึมิ อันโด(แอดไมร์ มอนเนิร์ค)

Legend:




 อาชีพเพาะพันธุ์ 
ไดวะ สการ์เล็ต ได้กลายเป็นแม่พันธุ์ โดยลูกม้าตัวแรกของเธอชื่อ ไดวะ เรน เกิดในปี พ.ศ. 2553 เธอให้กำเนิดลูกม้าอีกหลายตัวในช่วงหลายปีต่อมา จนกระทั่งลูกตัวสุดท้ายของเธอ ซึ่งเป็นลูกม้าเพศผู้ ชื่อ แกรนด์ สการ์เล็ต เกิดในปี พ.ศ. 2564 ต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2567 มีการประกาศว่าเธอจะเกษียณจากการผสมพันธุ์

 ผู้ชนะรายการใหญ่ 
FoaledNameเพศชัยชนะครั้งสำคัญพ.ศ. 2554ไดวะ เลเจนดส์f2015 โทมิซาโตะ โทกุเบ็ตสึพ.ศ. 2558ไดวะ เมมโมรีf2019 เทเลทามะ ไฮพ.ศ. 2560ไดวะ คุนนานะf2021 อิซาวะ โทกุเบ็ตสึ

 วัฒนธรรมสมัยนิยม 
ในแฟรนไชส์มัลติมีเดียอย่าง สาวม้าโมเอะ ตัวละครไดวะ สการ์เล็ตในรูปแบบมานุษยรูปนิยมแบบโมเอะ ได้ปรากฏตัวในฐานะเด็กหญิงผมทวินเทลสีน้ำตาลแดง โดยให้เสียงพากย์โดย จิซะ คิมูระ

 พันธุ์ประวัติ 

อ้างอิง

หมวดหมู่:การแข่งม้าในประเทศญี่ปุ่น