เขตตงเฉิง

ตงเฉิง () เป็นเขตหนึ่งของปักกิ่ง ครอบคลุมพื้นที่ครึ่งตะวันออกของเขตเมืองชั้นในของปักกิ่ง รวมถึงครึ่งตะวันออกทั้งหมดของเมืองเก่าที่อยู่ภายในถนนวงแหวนรอบที่ 2 โดยมีส่วนที่อยู่เหนือสุดข้ามไปในพื้นที่ภายในถนนวงแหวนรอบที่ 3 พื้นที่  ของเขตนี้แบ่งย่อยออกเป็น 17 แขวง

การตั้งถิ่นฐานในพื้นที่นี้ย้อนกลับไปกว่าพันปี ไม่ได้มีการจัดตั้งอย่างเป็นทางการให้เป็นเขตของเมืองกระทั่งมีการก่อตั้งสาธารณรัฐจีนใน ค.ศ. 1911ชื่อตงเฉิงถูกใช้ครั้งแรกในการปรับโครงสร้างใน ค.ศ. 1958 โดยมีอยู่ในรูปแบบปัจจุบันนับตั้งแต่การผนวกรวมกับอดีตเขตฉงเหวินทางตอนใต้ใน ค.ศ. 2010

เขตตงเฉิงมีสถานที่ท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมสำคัญของปักกิ่งหลายแห่ง เช่น พระราชวังต้องห้ามและหอสักการะฟ้า ทั้งสองแห่งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก มากกว่าหนึ่งในสี่ของสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติของเมืองอยู่ในเขตนี้ โดยมีสัดส่วนคล้ายกันสำหรับสถานที่ที่ได้รับการคุ้มครองในระดับเทศบาล  จัตุรัสเทียนอันเหมินก็อยู่ในเขตตงเฉิง เช่นเดียวกับสถานที่ยอดนิยมอื่น ๆ สำหรับนักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศ เช่น บาร์และสถานบันเทิงยามค่ำคืนในตรอก (หูท่ง) หนานหลัวกู่เซี่ยง และแหล่งชอปปิงในหวังฝูจิ่ง กิจกรรมทางเศรษฐกิจกว่าสามในสี่ของเขตนี้อยู่ในภาคบริการ

ภูมิศาสตร์
ตงเฉิงมักถูกอธิบายและแสดงบนแผนที่แบบง่ายว่าเป็นครึ่งตะวันออกของพื้นที่ที่อยู่ภายในถนนวงแหวนรอบที่ 2 อย่างไรก็ตาม ขอบเขตของเขตยังรวมถึงพื้นที่บางส่วนที่อยู่นอกนั้นด้วย โดยเฉพาะทางทิศเหนือและทิศตะวันออก ในทิศทางแรกมีส่วนยื่นเล็ก ๆ ตัดผ่านถนนวงแหวนรอบที่ 3 การรวมกับเขตฉงเหวินใน ค.ศ. 2010 ได้เพิ่มพื้นที่บางส่วนที่อยู่นอกถนนวงแหวนทางทิศใต้

อาณาเขต

จากเทียนอันเหมินที่ปลายด้านเหนือของจัตุรัสชื่อเดียวกันนั้น เขตแดนจะทอดตัวไปตามถนนฉางอันตะวันตกไปยังถนนฉาง ซึ่งเป็นที่ที่เขตแดนเลี้ยวขึ้นไปทางเหนือ โดยรวมสวนจงชานเข้าไปด้วยขณะที่มันทอดตัวไปตามคูเมืองทางตะวันตกของพระราชวังต้องห้ามที่ถนนเหวินจิน มันจะเลี้ยวไปทางตะวันออกเพื่อทอดตัวไปตามถนนจิ่งชานหน้าระหว่างพระราชวังต้องห้ามและสวนจิ่งชาน จากนั้นจะกลับสู่เส้นทางขึ้นไปทางเหนือตามถนนจิ่งชานตะวันออก เลี้ยวไปทางตะวันตกตามถนนจิ่งชานหลัง ทำให้สวนจิ่งชานทั้งหมดอยู่ในเขตซีเฉิงทางตะวันตก

ที่ถนนตี้อันเหมินในมันเลี้ยวไปทางเหนืออีกครั้ง โดยตามแนวตะวันออก–ตะวันตกที่เคยแบ่งปักกิ่งอย่างเป็นทางการในช่วงกลางศตวรรษที่ 15 หลังเลี้ยวไปทางตะวันตกสั้น ๆ ที่หอกลองและหอระฆังไปตามถนนกู่โหลวตะวันตก มันก็กลับมามุ่งหน้าไปทางเหนือตามถนนจิ๋วกู่โหลว ซึ่งทอดยาวไปทางเหนือหลายกิโลเมตร ผ่านถนนวงแหวนรอบที่ 2 ไปยังถนนอันเต๋อหลี่เหนือ ที่ซึ่งมันเลี้ยวไปทางตะวันตก เมื่อสุดถนน บริเวณขอบสวนเหรินติ้งหู มันก็เลียบไปตามขอบสวนไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ

ขอบเขตจะเลี้ยวไปทางตะวันออกที่ถนนหฺวางซื่อ โดยทอดตัวไปตามแนวเขตด้านหลังของอาคารที่อยู่ทางฝั่งเหนือ มันจะข้ามถนนอีกครั้งหนึ่งบล็อกทางตะวันออกของถนนกู่โหลวนอก ซึ่งเป็นจุดที่มันทอดตัวไปตามขอบด้านเหนือของสวนหลิ่วอิน จากมุมตะวันออกเฉียงเหนือของสวน มันจะมุ่งตรงไปทางตะวันออกถึงถนนอันติ้งเหมินนอก ซึ่งเป็นจุดที่มันเลี้ยวไปทางเหนือ

มันยังคงทอดยาวไปทางเหนือข้ามถนนวงแหวนรอบที่ 3 เป็นระยะทาง 1 กิโลเมตรไปยังถนนเจี้ยนอันตะวันออก ซึ่งเป็นจุดที่มันไปทางตะวันออก โดยอยู่ทางใต้ของสวนซากกำแพงเมืองยฺเหวียนต้าตู้ นี่คือส่วนเหนือสุดของเขตนี้ ซึ่งมีพรมแดนติดกับเขตเฉาหยาง หลังผ่านไป 500 เมตร มันจะหักเลี้ยวไปทางใต้ ตะวันออกเฉียงใต้ และจากนั้นวกกลับไปทางตะวันตกอีกครั้งตามถนนท้องถิ่นต่าง ๆ ไปยังถนนเชิ่งกู่กลาง ณ จุดนั้น มันจะเลี้ยวไปทางใต้และข้ามถนนวงแหวนอีกครั้ง โดยทอดยาวต่อไปยังถนนเสี่ยวหางจวงเหนือ การหักเลี้ยวอีกครั้งจะพามันเลียบไปตามถนนเสี่ยวหางจวง ซิงหฺวา และชิงเหนียนโกวไปยังถนนเหอผิงหลี่ตะวันออก ซึ่งเป็นจุดที่มันเลี้ยวไปทางใต้ และจากนั้นเลี้ยวไปทางตะวันออกอีกครั้งตามถนนเหอผิงหลี่เหนือ

ที่ตรอกเจียวหลิน มันจะเลี้ยวไปทางใต้อีกครั้ง โดยตามเส้นทางที่ไม่ปกติผ่านย่านต่าง ๆ ไปทางตะวันออกของตรอกหมินหวังเล็กน้อย ที่แม่น้ำซึ่งขนานกับถนนวงแหวนรอบที่ 2 ทางเหนือ มันจะเลี้ยวไปทางตะวันออกชั่วครู่เพื่อตามแนวแม่น้ำนั้น ข้ามใต้ทางด่วนสนามบินไปตามถนนเซียงเหอยฺเหวียนกลาง ส่วนสั้น ๆ จะอ้อมไปทางเหนือเพื่อไปยังอาคารบางส่วนทางฝั่งเหนือของถนนเซียงเหอยฺเหวียน หลังจากนั้นมันจะกลับสู่สิ่งที่ปัจจุบันคือถนนเซียงเหอยฺเหวียนเหนือ

เมื่อเลี้ยวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ตามถนนจั่วเจียจวงตะวันตก เขตแดนจะเลี้ยวไปตามฝั่งเหนือของแม่น้ำแลนด์มาร์กไปทางทิศตะวันออกตรงบริเวณสี่แยกถนนชุนซิ่ว แม่น้ำจะโค้งไปทางทิศตะวันออกแล้วเลี้ยวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งมีลำน้ำสาขาเล็ก ๆ ไหลเข้ามา 200 เมตรทางตะวันตกของชุนซิ่ว โดยจะไหลย้อนกลับไปถึงถนนชุนซิ่วตรงบริเวณสี่แยกกับถนนตงจื่อเหมินนอก

กลับมารวมกับถนนชุนซิ่ว เขตยังคงอยู่กับถนนสายนี้ต่อไปอีก 1 กิโลเมตร (0.62 ไมล์) จนถึงสนามกีฬาผู้ใช้แรงงานปักกิ่ง ซึ่งจะกลายเป็นถนนตะวันตกของสนามกีฬาผู้ใช้เแรงาน โดยมีสนามกีฬาในร่มผู้ใช้เแรงานอยู่ทางฝั่งตะวันออก ที่ตรอกตงอิ๋งฟาง แนวเขตจะเลี้ยวไปทางตะวันตกอีกครั้ง เลี้ยวไปทางเหนือตามถนนจี้ชื่อโข่วตะวันออกเป็นระยะหนึ่ง จากนั้นเลี้ยวไปทางตะวันตกที่ตรอกผานเจียเผ่า การเลี้ยวไปทางเหนือสั้น ๆ ที่ถนนตงจงจะพาแนวเขตกลับสู่ถนนวงแหวนรอบที่สองผ่านถนนฟู่หฺวาต้าช่าใต้

จากจุดนั้น เขตแดนส่วนใหญ่จะตามถนนวงแหวนไปทางใต้ โดยมีการเบี่ยงแนวเล็กน้อยเพื่อรวมทางออกทั้งหมดที่ทางแยกถนนเจี้ยนกั๋วเหมินและพื้นที่เปิดบางส่วนที่แม่น้ำทงฮุ่ยทางตอนใต้ ที่สวนหลงถานซึ่งอยู่ทางมุมตะวันออกเฉียงใต้ของเขต มันจะโค้งไปทางตะวันตกตามถนนเพื่อเป็นเขตแดนทางใต้ของเขตที่ติดกับเขตเฟิงไถ เลยจากสวนเทียนถานไปเล็กน้อยในพื้นที่หย่งติ้งเหมิน เขตแดนจะออกจากถนนวงแหวนเพื่อรวมพื้นที่รูปสามเหลี่ยมไปทางใต้ที่รวมถึงสถานีรถไฟปักกิ่งใต้ที่มุมตะวันออก

มันตามแนวถนนหยงติ้งเหมิน, เทียนเฉียว และเฉียนเหมินไปทางเหนือกลับสู่ปลายด้านใต้ของจัตุรัสเทียนอันเหมิน จากนั้นเลี้ยวไปทางตะวันตกชั่วครู่ แล้วขึ้นไปตามถนนด้านตะวันตกของจัตุรัส ระหว่างพิพิธภัณฑ์เหรียญกษาปณ์จีนและมหาศาลาประชาชน ที่ปลายด้านเหนือของจัตุรัสคือถนนฉางอันตะวันตก

อาคารและภูมิศาสตร์
เช่นเดียวกับพื้นที่ส่วนใหญ่ของปักกิ่ง เขตตงเฉิงมีระดับพื้นที่ราบเรียบสม่ำเสมอ โดยมีความสูงจากระดับน้ำทะเล  สะท้อนถึงที่ตั้งของเมืองที่อยู่บนที่ราบจีนเหนือ มีแหล่งน้ำสำคัญไม่กี่แห่ง ทั้งหมดเป็นทะเลสาบในสวน ได้แก่ ทะเลสาบหลิ่วอินในสวนแห่งนั้น และทะเลสาบชิงเหนียนในสวนชิงเนียนหู ทั้งสองแห่งอยู่ในส่วนเหนือของเขต และทะเลสาบมังกรในสวนหลงถานที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของเขต บริเวณขอบด้านตะวันตกตอนกลางมีคูน้ำล้อมรอบพระราชวังต้องห้าม แม่น้ำหนานชาง ซึ่งถูกปรับปรุงเป็นคลองอย่างมากจากเดิมที่เป็นคูน้ำทางเหนือของเมืองที่เคยมีกำแพง ลำธารสายนี้ไหลผ่านทางเหนือของเขต โดยมีคูน้ำทางใต้ไหลขนานไปกับถนนวงแหวนรอบที่ 2 ตลอดแนวเขตแดนด้านใต้ และตามแนวเขตแดนด้านใต้ของพระราชวังต้องห้าม มีลำธารเล็ก ๆ อีกสายหนึ่งคือ แม่น้ำฉางผู่ ซึ่งไหลอยู่เหนือพื้นดินเป็นระยะทางหนึ่งกิโลเมตรthumb|right|ทะเลสาบมังกรในสวนหลงถาน|alt=Rocky, bushy bluffs at the rear of some green water. There is a small structure with a Chinese roof at the base of one, in the center
เขตส่วนใหญ่มีการพัฒนาอย่างหนาแน่น ถนนสายหลัก เป็นไปตามผังตาราง ขณะที่ถนนด้านข้างที่เชื่อมต่อกันนั้นไม่เป็นระเบียบ สวนเทียนถานเป็นสวนที่ใหญ่ที่สุด มีขนาด , ส่วนสวนวิหารแห่งโลกในแขวงเหอผิงหลี่มีขนาด  เป็นอันดับสอง นอกจากสวนที่กล่าวมาแล้ว ยังมีสวนอื่น ๆ ที่น่าสนใจ เช่น สวนตงตาน ซึ่งอยู่ติดกับถนนชื่อเดียวกันในพื้นที่ใจกลางเขต และสวนหนานกวน ใกล้กับมุมตะวันออกเฉียงเหนือของเขต ถนนสายหลักบางสายยังมีเกาะกลางถนนที่ปลูกต้นไม้กว้างขวางอีกด้วย อาคารสถานทูตรัสเซีย ซึ่งตั้งอยู่ด้านในถนนวงแหวน บริเวณมุมตะวันออกเฉียงเหนือของเขต ก็มีพื้นที่ปลูกต้นไม้ขนาดใหญ่อีกแห่งหนึ่งเช่นกัน แม้ว่าจะมีรั้วล้อมรอบอยู่ก็ตาม

พื้นที่เปิดโล่งในเมืองที่สำคัญที่สุดซึ่งไม่เป็นสวนสาธารณะในเขตนี้คือจัตุรัสเทียนอันเหมินขนาด  ตั้งอยู่บริเวณจุดศูนย์กลางทางตะวันตกของเขต เป็นพื้นที่ปูหินสำหรับคนเดินเท้า มีอนุสาวรีย์วีรชนและประตูเจิ้งหยางขนาบอาคารเพียงแห่งเดียวคือสุสานเหมา เจ๋อตง ทางเหนือของจัตุรัสมีพระราชวังต้องห้ามขนาด  ซึ่งมีลานกว้างใหญ่หลายแห่ง ทางฝั่งตะวันออก สนามกีฬาผู้ใช้แรงงานมีพื้นที่ปูพื้นขนาดใหญ่และสนามหญ้าเปิดโล่งในบริเวณใกล้เคียง นอกจากนี้ยังมีลานกว้างขนาดใหญ่อยู่ด้านหน้าสถานีรถไฟปักกิ่งleft|thumb|upright|โบสถ์เซนต์ไมเคิล อาคารแบบฟื้นฟูกอทิกในย่านสถานทูต|alt=Two ornate spires of grey stone, with a tree branch partially in leaf at right, seen against a blue sky at a sharp upward angle
สถาปัตยกรรมในเขตนี้มีความหลากหลายอย่างมาก มีรูปแบบตั้งแต่บ้านหินโบราณขนาดเล็กชั้นเดียวและสองชั้นในผังแบบ ซื่อเหอเยฺวี่ยน ที่เรียงรายอยู่ในตรอกซอยแคบ ๆ คดเคี้ยวจำนวนมากของเขตหรือที่เรียกว่า หูท่ง ซึ่งเป็นส่วนประกอบของย่านต่างๆ ตามถนนสายรอง ไปจนถึงอาคารสำนักงานและโรงแรมทันสมัยที่สูงกว่า รูปแบบสถาปัตยกรรมประกอบด้วยสถาปัตยกรรมจีนดั้งเดิมของอาคารในพระราชวังต้องห้ามสมัยศตวรรษที่ 15 และวัดต่าง ๆ  รูปแบบฟื้นฟูศิลปะยุโรปปลายศตวรรษในย่านสถานทูตไปจนถึงรูปแบบสมัยใหม่ของอาคารใหม่ล่าสุดในปัจจุบัน เขตนี้มีแหล่งมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติที่สำคัญมากกว่าหนึ่งในสี่ของปักกิ่ง และมีสัดส่วนใกล้เคียงกันของรายชื่อมรดกระดับเทศบาล สองแห่งในนั้นคือพระราชวังต้องห้ามและหอสักการะฟ้า ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกด้วย
ประวัติศาสตร์


ประวัติศาสตร์ของตงเฉิงย้อนกลับไปกว่าหนึ่งพันปี ซึ่งเก่าแก่กว่าขอบเขตปัจจุบันของเมืองมาก การตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ระหว่างกำแพงชั้นในและชั้นนอกของเมืองเริ่มต้นขึ้นในสมัยราชวงศ์เหลียวในศตวรรษที่ 10 เมื่อหมู่บ้านขนาดเล็กเริ่มก่อตัวขึ้นนอกมุมตะวันออกเฉียงเหนือของสิ่งที่เคยเป็นเมืองในขณะนั้น (ปัจจุบันคือพระราชวังต้องห้าม) การเติบโตยังคงดำเนินต่อไปในสมัยราชวงศ์จิน ซึ่งขึ้นมาแทนที่ราชวงศ์เหลียวในศตวรรษที่ 12

ในสมัยราชวงศ์จิน พื้นที่นี้เป็นที่รู้จักในชื่อส่วนตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองหลวง ซึ่งขณะนั้นรู้จักในชื่อ จงตู ต่อมาในศตวรรษเดียวกัน เมื่อกุบไลข่านสถาปนาราชวงศ์หยวน พระองค์ได้สร้างเมืองขึ้นใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็นต้าตู ในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการนั้น ขอบเขตของพื้นที่ซึ่งต่อมาคือเขตตงเฉิงได้ถูกกำหนดขึ้นอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรก แม้ว่าขอบเขตเหล่านั้นจะแตกต่างจากในปัจจุบัน

จักรพรรดิหย่งเล่อ นามว่าจูตี้ จักรพรรดิองค์ที่สามของราชวงศ์หมิง ทรงขึ้นครองราชย์เมื่อต้นศตวรรษที่ 15 พระองค์ทรงสร้างพระราชวังต้องห้ามในปัจจุบัน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตตงเฉิงในขณะนี้ ให้เป็นพระราชวังของพระองค์ภายในกำแพงเมืองเดิม ภายนอกกำแพงนั้น เขตตงเฉิงมีตรอก 15 สายในเวลานั้น เป็นจุดเริ่มต้นของ หูท่ง จำนวนมากของเขตนี้

ในช่วงราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง พื้นที่นี้เริ่มกลายเป็นที่อยู่อาศัยที่น่าปรารถนาสำหรับทั้งข้าราชการและพ่อค้าที่ขายสินค้าให้พวกเขา เนื่องจากอยู่ใกล้กับพระราชวัง พวกเขาสร้างบ้านแบบลานเฉลียงแบบ ซื่อเหอเยฺวี่ยน ซึ่งยังคงเป็นส่วนที่มีคุณค่าของมรดกทางวัฒนธรรมของเขตนี้ ในช่วงราชวงศ์ชิง มีการประจำการกองทัพสี่กองพลในเขตนี้ ซึ่งในขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของเขตต้าซิง (ปัจจุบันเป็นเขตทางใต้ของเมือง)

การโค่นล้มราชวงศ์ชิงและการสถาปนาสาธารณรัฐจีนหลังการปฏิวัติซินไฮ่ใน ค.ศ. 1911 ส่งผลให้พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของพระราชวังต้องห้ามถูกเปิดให้ประชาชนเข้าชมเป็นครั้งแรก ภายใต้การปกครองของรัฐบาลสาธารณรัฐจีนใหม่ เขตต่าง ๆ ของปักกิ่งถูกจัดระเบียบใหม่ โดยตงเฉิงในปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันในชื่อเขตชั้นในที่หนึ่งและที่สาม


สี่ทศวรรษต่อมา ชัยชนะของคอมมิวนิสต์ในสงครามกลางเมืองจีนนำไปสู่การที่สาธารณรัฐประชาชนจีนเข้ามาแทนที่สาธารณรัฐในฐานะรัฐบาลอธิปไตยของจีนแผ่นดินใหญ่ สิ่งนี้ส่งผลกระทบสองประการต่อตงเฉิง ประการแรก เขตสองแห่งในพื้นที่ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นตงซื่อและตงตานใน ค.ศ. 1952 ซึ่งสอดคล้องกับถนนที่ยังคงมีอยู่ในส่วนเหนือและส่วนกลางของเขต หกปีต่อมาทั้งสองถูกรวมกันและเปลี่ยนชื่อเป็นตงเฉิง จากนั้นเขตดังกล่าวถูกรวมเข้ากับเขตฉงเหวินทางใต้ใน ค.ศ. 2010

ประการที่สอง ชาวบ้านที่ร่ำรวยซึ่งอาศัยอยู่ใน ซื่อเหอเยฺวี่ยน จำนวนมากหลบหนีไปไต้หวันหรือที่อื่น ๆ เพื่อหลีกหนีการยึดอำนาจของคอมมิวนิสต์และการยึดทรัพย์สินที่อาจเกิดขึ้น ผู้ที่ยังคงอยู่หรือไม่ได้หนีไปทันก็ประสบชะตากรรมนั้นจริง ๆ รัฐบาลใหม่แบ่งบ้านหลายหลังออกเป็นส่วน ๆ เพื่อทำตามสัญญาว่าจะจัดหาที่อยู่อาศัยที่ดีขึ้นสำหรับชนชั้นแรงงาน และวัฒนธรรมชุมชนของ หูท่ง ก็ยังคงอยู่ อย่างไรก็ตาม ความมั่งคั่งที่เพิ่มขึ้นในจีนจากการปฏิรูปเศรษฐกิจในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 หลังการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 ได้สร้างแรงกดดันต่อรัฐบาลเมืองปักกิ่งให้รื้อถอน หูท่ง ในตงเฉิงและที่อื่น ๆ หูท่ง เหล่านี้ถูกมองว่าเป็นสลัมที่ไม่มีความโดดเด่นทางสถาปัตยกรรมและมีคุณภาพต่ำซึ่งไม่สามารถปรับปรุงให้ทันสมัยได้อย่างสมบูรณ์ โดยจะถูกแทนที่ด้วยโครงการปรับปรุงเมือง เช่น ศูนย์การค้าโอเรียนทัลพลาซา ที่จะสร้างความประทับใจแก่ผู้มาเยือนการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

ผู้พักอาศัยที่ยากจนจำนวนมากมักถูกขับไล่ ไม่สามารถหาซื้อที่อยู่อาศัยหรูหราที่มาแทนบ้านที่ถูกรื้อถอนได้ ในทศวรรษ 1990 มีประมาณการว่า 40% ของเมืองเก่าปักกิ่ง ซึ่งรวมถึงตงเฉิง ถูกรื้อถอนไปแล้ว บางการคาดการณ์ชี้ว่า หากการรื้อถอนยังคงดำเนินไปในอัตราปัจจุบัน ในที่สุด 90% ของเมืองเก่าก็จะหายไป, Campanella, 150–51 ความพยายามของนักอนุรักษ์ที่จะปกป้อง หูท่ง ประสบความสำเร็จเพียงบางส่วนเท่านั้น และนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์กับเจ้าหน้าที่มักเพิกเฉยต่อพวกเขา การต่อสู้เรื่องการพัฒนาพื้นที่ถนชื่อจื่อใต้ ที่อยู่ติดกับมุมตะวันออกเฉียงใต้ของพระราชวังต้องห้าม ในตอนแรกดึงดูดความสนใจเนื่องจากเป็นทำเลที่โดดเด่น แต่ท้ายที่สุดมี ซื่อเหอเยฺวี่ยน เพียงเก้าหลังจากกว่า 200 หลังในบล็อกทางตะวันออกของถนนที่รอดพ้นจากการรื้อถอน บ้านเหล่านี้ถูกแทนที่ด้วยอาคารก่อสร้างใหม่ที่เข้ากันทางสถาปัตยกรรม ซึ่งเป็นหนึ่งในที่อยู่อาศัยที่แพงที่สุดในเมือง, Campanella, 153–59

การปกครอง
ตงเฉิงบริหารโดยคณะกรรมาธิการหลายชุด คณะกรรมาธิการเขตของพรรคคอมมิวนิสต์จีนเป็นองค์กรท้องถิ่นของเขต สภาประชาชนเขตมีหน้าที่รับผิดชอบการตัดสินใจที่สำคัญส่วนใหญ่ รวมถึงการบังคับใช้กฎหมายและข้อบังคับระดับชาติและท้องถิ่น สมาชิกของสภาประชาชนเขต ทั้งหมดได้รับการแต่งตั้งโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีน จะเป็นผู้เลือกผู้นำและเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น รัฐบาลประชาชน ประกอบด้วยคณะกรรมการท้องถิ่นหลายชุด ทำหน้าที่ออกกฎหมายท้องถิ่นและบังคับใช้นโยบายการบริหาร สุดท้าย คณะกรรมาธิการเขตของสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีน มีหน้าที่เป็นที่ปรึกษา คณะกรรมาธิการทั้งสี่ชุดนี้มีประธานเป็นหัวหน้า ได้รับแต่งตั้งโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีนให้ดำรงตำแหน่งวาระห้าปี

แม้หน่วยงานภาครัฐหลักส่วนใหญ่ของจีนจะมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเขตซีเฉิงซึ่งเป็นเขตเพื่อนบ้าน แต่ก็มีหน่วยงานย่อยอีกนับร้อยแห่งในสำนักงานทั่วเขตตงเฉิง หน่วยงานหลักสองแห่งในเขตนี้คือสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศจีน (CAAC) ซึ่งตั้งอยู่ในอาคารขนาดใหญ่บนถนนตงซื่อ และสำนักงานความปลอดภัยทางทะเลแห่งประเทศจีน บนถนนเจี้ยนกั๋วเหมินใน"English ." Civil Aviation Administration of China. Retrieved on June 9, 2009. ".""Home  ." China Maritime Safety Administration.  Retrieved on January 17, 2012. "11#, Jianguomennei Avenue, Beijing, China 100736" - Address in Chinese : "" สำนักความมั่นคงสาธารณะเทศบาลกรุงปักกิ่งก็มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเขตตงเฉิง"Home " (English). Beijing Municipal Public Security Bureau. Retrieved on November 21, 2014. "Beijing Municipal Public Security Bureau No.9, Dongdajie, Qianmen, Dongcheng District, Beijing" Address in Chinese : "" เช่นเดียวกับสำนักงานความร่วมมือเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศแห่งประเทศจีน (China Aid)

เศรษฐกิจ

ใน ค.ศ. 2017 จีดีพีระดับภูมิภาคของเขตนี้อยู่ที่ 392,070 ล้านหยวนhttp://tjj.beijing.gov.cn/nj/qxnj/2018/zk/indexch.htm  "Regional Yearbook of Beijing,2018" โดยมีจีดีพีต่อหัวอยู่ที่ 321,400 หยวน

เนื่องจากมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย เศรษฐกิจส่วนใหญ่ของเขตตงเฉิงจึงอยู่ในภาคบริการ ซึ่งใน ค.ศ. 2001 คิดเป็น 88% ของสัดส่วนผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศของจีนที่มาจากเขตนี้ การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศในเวลานั้นประมาณการไว้ที่ 247.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และกำลังเพิ่มขึ้น ตงเฉิงเป็นที่ตั้งของโรงแรมที่มีชื่อเสียงที่สุดบางแห่งของปักกิ่ง เช่น กลุ่มโรงแรมปักกิ่งและโรงแรมแกรนด์ไฮแอทที่อยู่ใกล้เคียงบนถนนฉางอันตะวันออกใกล้จัตุรัสเทียนอันเหมิน ใกล้กับโรงแรมเหล่านั้นคือแหล่งชอปปิงของห้างสรรพสินค้าที่โอเรียนทัลพลาซา ครั้งหนึ่งเคยเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่สุดในเอเชีย และถนนคนเดินหวังฝูจิ่ง ซึ่งเป็นแหล่งดึงดูดนักท่องเที่ยวในประเทศอย่างมาก ทางตอนเหนือขึ้นไป ชาวปักกิ่งและชาวต่างชาติที่อายุน้อยกว่ามักไปเยี่ยมชม หูท่ง ของหนานหลัวกู่เซี่ยง ทางตะวันออกของหอกลองและหอระฆัง สำหรับข้อเสนอด้านบาร์และสถานบันเทิงยามค่ำคืนMcCrohan and Eimer, 86–87.

ขณะที่อาคารสำนักงานใหญ่ส่วนใหญ่ของบริษัทขนาดใหญ่ในปักกิ่งตั้งอยู่ในย่านธุรกิจกลางของเมืองในเขตเฉาหยางซึ่งอยู่ทางเหนือและตะวันออกของเขตตงเฉิง แต่ก็มีบางแห่งอยู่ในเขตตงเฉิงเช่นกัน บริษัทปิโตรเลียมแห่งชาติจีนและบริษัทย่อยปิโตรไชนาใช้สำนักงานใหญ่ร่วมกันแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ภายในเขตตงเฉิงตรงแยกเฉาหยางเหมินริมถนนวงแหวนรอบที่ 2"Contact Us." China National Petroleum Corporation. Retrieved on July 8, 2010."Contact Us ." PetroChina. Retrieved on July 8, 2010. "Address: 9 Dongzhimen North Street, Dongcheng District, Beijing, P.R.China." ส่วนสายการบินแอร์โครยอ มีสำนักงานอยู่ในโรงแรมสวิสโซเทล ปักกิ่งในเขตตงเฉิง"Contact ." Air Koryo. Retrieved on August 6, 2009.

แผนแม่บทปัจจุบันของปักกิ่งกำหนดให้เขตตงเฉิงเป็นหนึ่งในสี่เขตหลักของเมือง เพื่อส่งเสริมการผสมผสานระหว่างแหล่งท่องเที่ยวเชิงพาณิชย์และวัฒนธรรมของเขต แผนนี้จึงให้ความสำคัญกับอุตสาหกรรมบริการและเทคโนโลยีขั้นสูงในพื้นที่ โดยเฉพาะสามพื้นที่ที่ได้รับความสนใจเป็นพิเศษ ได้แก่ หวังฝูจิ่ง ฝั่งตะวันออกของถนนวงแหวนรอบที่ 2 และอุทยานเทคโนโลยีขั้นสูงใกล้วัดลามะบริเวณถนนยงเหอกงและถนนวงแหวน แผนดังกล่าวยังเรียกร้องให้มีการ "อนุรักษ์ภูมิทัศน์ทางประวัติศาสตร์ของเมืองและการปรับปรุงบ้านเรือนที่ทรุดโทรม" นอกจากนี้ ยังมีเครดิตภาษีสำหรับธุรกิจที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่สร้างรายได้จากการบริจาคอย่างน้อย 500,000 หยวนในปีแรกของการดำเนินงานในเขตนี้

การแบ่งเขตการปกครอง
เขตนี้ประกอบด้วย 17 แขวง:

 ชื่อแขวง  ภาษาจีน (ตัวย่อ)  ฮั่นยฺหวี่พินอิน  จำนวนประชากร (ค.ศ. 2010)  พื้นที่ (ตร.กม.) แขวงจิ่งชาน     40,308  1.64 แขวงตงหฺวาเหมิน     61,366  5.35 แขวงเจียวเต้าโข่ว     49,196  1.45 แขวงอันติ้งเหมิน     44,358  1.76 แขวงเป่ย์ซินเฉียว     82,273  2.62 แขวงตงซื่อ     43,731  1.53 แขวงเฉาหยางเหมิน     36,702  1.24 แขวงเจี้ยนกั๋วเหมิน     57,170  2.70 แขวงตงจื๋อเหมิน     46,018  2.07 แขวงเหอผิงหลี่     112,058  5.02 แขวงเฉียนเหมิน     12,924  1.10 แขวงฉงเหวินเหมินไว่     48,817  1.12 แขวงตงฮฺวาชื่อ     52,775  1.92 แขวงหลงถาน     56,257  3.06 แขวงถี่ยฺวี่กว่านลู่     40,303  1.84 แขวงเทียนถาน     50,304  4.03 แขวงหย่งติ้งเหมินไว่     84,693  3.33

การคมนาคม
รถไฟใต้ดิน
ปัจจุบันตงเฉิงมีรถไฟใต้ดินปักกิ่ง 9 สายให้บริการ:
  - เทียนอันเหมินตะวันออก, หวังฝูจิ่ง , ตงตาน , เจี้ยนกั๋วเหมิน 
  - เฉียนเหมิน , ฉงเหวินเหมิน , สถานีรถไฟปักกิ่ง, เจี้ยนกั๋วเหมิน , เฉาหยางเหมิน , ตงซื่อฉือเถียว, ตงจื๋อเหมิน , วัดหยงเหอกงลามะ , อันติ้งเหมิน, กู่โหลวต้าเจีย 
  - เหอผิงหลี่เป่ย์เจีย, วัดหยงเหอกงลามะ , เป่ย์ซินเฉียว , จางจื้อจงลู่, ตงซื่อ , เติงชื่อโข่ว, ตงตาน , ฉงเหวินเหมิน , จื๋อชี่โข่ว , เทียนถานตงเหมิน
  - หนานหลัวกู่เซี่ยง , ตงซื่อ , เฉาหยางเหมิน 
  - จูชื่อโข่ว , สถานีเฉียววาน, จื๋อชื่โข่ว , กว่างฉฺวีเหมินเน่ย์, กว่างฉฺวีเหมินไว่
  - อันเต๋อหลี่เป่ย์เจีย, กู่โหลวต้าเจีย , ฉือช่าไห่, หลานหลัวกู่เซี่ยง , จงกั๋วเหม่ย์ชู่กว่าน (พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติ), จินยฺหวีหูท่ง, หวังฝูจิ่ง , เฉียนเหมิน , จูชื่อโข่ว , เทียนเฉียว, หย่งติ้งเหมินไว่ , มู่ซียฺเหวียน
  - ตงจื๋อเหมิน 
16x16px|link=Beijing Subway  - หย่งติ้งเหมินไว่ , จิ่งไท่
  - ตงจื๋อเหมิน , เป่ย์ซินเฉียว 

การศึกษา
โรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษา


โรงเรียนรัฐบาลหลายแห่งของปักกิ่งตั้งอยู่ในตงเฉิง โรงเรียนมัธยมศึกษาบางแห่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโรงเรียนดีเด่นของเมือง ซึ่งเป็นโรงเรียนที่รักษามาตรฐานระดับสูงอย่างสม่ำเสมอ ในจำนวนนี้ได้แก่ โรงเรียนมัธยมปักกิ่งที่ 166 บนตรอกถงฟู่ถัดจากถนนเติงชื่อโข่ว โรงเรียนมัธยมปักกิ่งฮุ่ยเหวินบนถนนเพ่ย์ซินในอดีตเขตฉงเหวิน และโรงเรียนมัธยมปักกิ่งที่ 5 บนตรอกซีกวนทางตะวันออกของหนานหลัวกู่เซี่ยง สถาบันการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่น่าสนใจอีกแห่งคือ โรงเรียนปักกิ่งจิ่งชาน ตั้งอยู่บนถนนเติงชื่อโข่ว บนถนนเฉาหยางเหมินใน

โรงเรียนมัธยมปักกิ่งที่ 25 มีหลักสูตรประกาศนียบัตรสองสัญชาติ จีน-แคนาดา"Introduction of the school" (). Beijing No. 25 Middle School. Retrieved on October 15, 2015. "55 Dengshikou Dajie Beijing, China 100006" - Chinese address : ""

โรงเรียนประถมปักกิ่งตงเฉิงหุยหมิน () ให้บริการแก่ชาวหุยในท้องถิ่นHome page (Archive). Beijing Dongcheng District Huimin Elementary School. Retrieved on January 10, 2014. ""

โรงเรียนหลังมัธยมศึกษา
นับตั้งแต่ก่อตั้งในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 จนถึงการยึดครองภาคตะวันออกของจีนโดยญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1937 มหาวิทยาลัยปักกิ่งตั้งอยู่ในอาคารอิฐแดงที่ออกแบบโดยชาวเบลเยียม เรียกว่า หงโหลว () หรือ "ตึกแดง" ที่ถนนอู่ซื่อและเป่ย์เหอเหยียน เหมา เจ๋อตงเคยทำงานในห้องสมุดที่นั่น ซึ่งเขาเป็นหนึ่งในผู้นำของขบวนการสี่พฤษภาคมที่เป็นที่มาของชื่อถนนอู่ซื่อ ประสบการณ์นี้ในภายหลังนำพาเขาไปช่วยก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์จีน มหาวิทยาลัยย้ายไปยังวิทยาเขตที่ใหญ่ขึ้นในเขตไห่เตี้ยนเมื่อเหมาสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนใน ค.ศ. 1949 และปัจจุบันหงโหลวเป็นพิพิธภัณฑ์thumb|สถาบันการละครกลาง
หลังมหาวิทยาลัยย้ายไปไม่นาน เหมาก็ก่อตั้งสถาบันการละครกลาง สถาบันอุดมศึกษาแห่งเดียวที่ตั้งอยู่ในเขตนั้นในปัจจุบัน มีนักแสดงจีนที่ประสบความสำเร็จจำนวนมากจบการศึกษาจากที่นี่ และสถาบันแห่งนี้ได้รับยกย่องให้เป็นหนึ่งในโรงเรียนการละครที่ดีที่สุดในจีน เอเชียตะวันออกและเอเชีย ตั้งอยู่ที่ตรอกเหมียนฮฺวา อยู่ห่างจากหนานหลัวกู่เซี่ยงไปทางตะวันตกไม่ไกล

แหล่งท่องเที่ยว
พื้นที่ที่มีชื่อเสียงบางแห่งในเขตตงเฉิง ได้แก่:

พระราชวังต้องห้าม
สวนจงชาน
เทียนอันเหมิน
จัตุรัสเทียนอันเหมิน
สุสานเหมา เจ๋อตง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติจีน
ย่านสถานทูต
เฉียนเหมิน
หวังฝูจิ่ง
วัดยงเหอ
วัดขงจื๊อ
กั๋วจื่อเจียน (ราชวิทยาลัย)
วิหารแห่งโลก
โบสถ์คาทอลิกเซนต์โจเซฟ (ตงถัง)
หอกลองและหอระฆัง
โรงเบียร์ต้าเยฺว่
พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติจีน
วัดจื้อฮฺว่า
 พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเยาวชน (ชิงเช่าเหนียนเคอจี้กว่าน)
ตลาดกลางคืนตงหฺวาเหมิน
หอสักการะฟ้า
สวนทะเลสาบหลงถาน
สวนชิงเหนียนหู
ฮฺวาชื่อ
เลขที่ 81 เฉาเน่ย์

เมืองแฝด
  จังหวัดฟอร์ลี-เชเซนา แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา ประเทศอิตาลี (ค.ศ. 2012)

ดูเพิ่ม

อ้างอิง

หนังสืออ่านเพิ่ม
 Lonely Planet Beijing, 10th Edition (Oakland, CA: Lonely Planet Publications, 2007), 133–137.
 Calum MacLeod, "Beijing bulldozes its old neighborhoods: Some decry loss; others cheer change", USA Today, May 27, 2010, p. A7.

แหล่งข้อมูลอื่น

District government homepage


หมวดหมู่:เขตของปักกิ่ง
หมวดหมู่:เมืองอารยธรรมแห่งชาติ