สมัยใหม่ตอนต้น

สมัยใหม่ตอนต้น () คือยุคสมัยในประวัติศาสตร์ที่ถูกนิยามว่าเป็นส่วนหนึ่งของสมัยใหม่หรือก่อนหน้าสมัยใหม่ทันที โดยแบ่งตามประวัติศาสตร์ยุโรปและแนวคิดกว้าง ๆ เกี่ยวกับความทันสมัยเป็นหลัก ไม่มีวันที่แน่นอนที่บ่งบอกถึงจุดเริ่มต้นหรือจุดสิ้นสุดของสมัยใหม่ตอนต้น และขอบเขตของสมัยใหม่ตอนต้นอาจแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับสาขาประวัติศาสตร์ที่กำลังศึกษา โดยทั่วไป สมัยใหม่ตอนต้นถือว่ามีระยะเวลาตั้งแต่ประมาณต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 (ประมาณ ค.ศ. 1500–1800) ในบริบทของยุโรป สมัยใหม่ถูกนิยามว่าเป็นยุคสมัยหลังสมัยกลางและก่อนการมาถึงของความทันสมัย แต่ช่วงเวลาของขอบเขตเหล่านี้ยังไม่เป็นที่แน่ชัด ในบริบทของประวัติศาสตร์โลก คำว่าสมัยใหม่ตอนต้นมักถูกนำมาใช้แม้ในบริบทที่ไม่มี "สมัยกลาง" ที่เทียบเท่ากัน

เหตุการณ์และการเปลี่ยนแปลงทางประวัติศาสตร์ต่าง ๆ ถูกเสนอให้เป็นจุดเริ่มต้นของสมัยใหม่ตอนต้น รวมถึงการเสียกรุงคอนสแตนติโนเปิลในปี ค.ศ. 1453 การเริ่มต้นของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา การสิ้นสุดของสงครามครูเสด การปฏิรูปศาสนาในเยอรมนีซึ่งนำไปสู่การกำเนิดของนิกายโปรเตสแตนต์ และจุดเริ่มต้นของยุคแห่งการสำรวจ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการล่าอาณานิคมครั้งแรกของยุโรป จุดสิ้นสุดของสมัยนี้อยู่ที่เหตุการณ์การปฏิวัติฝรั่งเศส และบางครั้งก็รวมถึงการปฏิวัติอเมริกาหรือการขึ้นสู่อำนาจของนโปเลียนChristopher Alan Bayly, The birth of the modern world, 1780–1914: global connections and comparisons (2004). P. 123. พร้อมกับการมาถึงของการล่าอาณานิคมครั้งที่สองของลัทธิจักรวรรดินิยมใหม่

ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา นักประวัติศาสตร์ได้โต้แย้งว่า จากมุมมองทั่วโลก ลักษณะสำคัญที่สุดของสมัยใหม่ตอนต้นคือลักษณะโลกาภิวัตน์แบบดั้งเดิมซึ่งแผ่ขยายออกไปมากขึ้น พร้อมกันนี้เศรษฐกิจและสถาบันใหม่ ๆ ได้เกิดขึ้น โดยมีความซับซ้อนและแสดงออกในระดับโลกมากขึ้นตลอดสมัย และยังรวมถึงการเพิ่มขึ้นของอิทธิพลของลัทธิพาณิชยนิยมในฐานะทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ โดยแนวโน้มสำคัญอื่น ๆ ของสมัยนี้ ได้แก่ การพัฒนาวิทยาศาสตร์เชิงทดลอง ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่รวดเร็วขึ้น การเมืองภาคประชาชนที่เน้นเรื่องความเป็นฆราวาส การเดินทางที่เร่งตัวขึ้นอันเนื่องมาจากการพัฒนาแผนที่และการออกแบบเรือ และการเกิดขึ้นของรัฐชาติ

บทนิยาม
สมัยใหม่ตอนต้นแบ่งย่อยออกเป็นสามสมัยหลัก ๆ ของประวัติศาสตร์ยุโรป ได้แก่ สมัยคลาสสิก สมัยกลาง และสมัยใหม่ คำว่า "สมัยใหม่ตอนต้น" ถูกเสนอขึ้นครั้งแรกโดยลินน์ ธอร์นไดค์ (Lynn Thorndike) นักประวัติศาสตร์สมัยกลาง ในผลงานของเขาในปี ค.ศ. 1926 ชื่อ A Short History of Civilization เพื่อเป็นทางเลือกที่กว้างกว่าคำว่ายุคฟื้นฟูศิลปวิทยา คำว่า "สมัยใหม่ตอนต้น" ถูกนำมาใช้ครั้งแรกในสาขาประวัติศาสตร์เศรษฐกิจในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 และ 1950 และค่อย ๆ แพร่หลายไปยังนักประวัติศาสตร์คนอื่น ๆ ในทศวรรษต่อมา และเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในหมู่นักวิชาการในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990

อ้างอิง

หมวดหมู่:ยุคสมัยในประวัติศาสตร์
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์สมัยใหม่
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์โลก