การถ่ายเรณู

การถ่ายเรณู () คือการถ่ายโอนละอองเรณูจากเกสรเพศผู้ของพืชไปยังยอดเกสรตัวเมียของพืช ซึ่งต่อมาจะทำให้เกิดการปฏิสนธิและการผลิตเมล็ด ตัวนำพาการถ่ายเรณูอาจเป็นสัตว์ เช่น แมลง (ผึ้ง ด้วง ผีเสื้อ ฯลฯ) นกและค้างคาว น้ำ ลม และแม้แต่ตัวพืชเอง สัตว์ที่ถ่ายเรณูจะเดินทางจากพืชต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่ง โดยนำพาละอองเรณูติดไปบนลำตัว ซึ่งเป็นอันตรกิริยาที่สำคัญอย่างยิ่งที่ช่วยให้เกิดการถ่ายโอนสารพันธุกรรมที่จำเป็นต่อระบบสืบพันธุ์ของพืชดอกส่วนใหญ่ การถ่ายเรณูในต้นเดียวกัน (self-pollination) เกิดขึ้นภายในดอกที่ปิดอยู่ การถ่ายเรณูมักเกิดขึ้นภายในพืชชนิดเดียวกัน เมื่อการถ่ายเรณูเกิดขึ้นระหว่างพืชต่างชนิดกัน) ก็สามารถผลิตลูกหลานที่เรียกว่าลูกผสมได้ทั้งในธรรมชาติและในงานการปรับปรุงพันธุ์พืช

งานวิจัยเกี่ยวกับการถ่ายเรณูครอบคลุมหลากหลายสาขาวิชา เช่น พฤกษศาสตร์ พืชกรรมสวน กีฏวิทยา และนิเวศวิทยา กระบวนการถ่ายเรณูในฐานะอันตรกิริยาระหว่างดอกไม้และพาหะถ่ายเรณูถูกกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยคริสเตียน คอนราด สเปรงเกล การถ่ายเรณูมีความสำคัญในด้านพืชกรรมสวนและเกษตรกรรม เนื่องจากการออกผลต้องอาศัยการปฏิสนธิ ซึ่งเป็นผลมาจากการถ่ายเรณู 
นอกจากนี้ยังมีการศึกษาในด้านเศรษฐศาสตร์ที่พิจารณาถึงข้อดีและข้อเสียของการถ่ายเรณู โดยเน้นไปที่ผึ้งและวิธีการที่กระบวนการนี้ส่งผลกระทบต่อพาหะถ่ายเรณูเอง

อ้างอิง

หมวดหมู่:การถ่ายเรณู
หมวดหมู่:พืชกรรมสวน