ดะรอ อะบู อันนะญา

ดะรอ อะบู อันนะญา () เป็นที่ตั้งของนครสุสานที่ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ที่ธีบส์ ประเทศอียิปต์ ใกล้กับปากทางหุบเขาที่ทอดขึ้นไปสู่อัดดัยรุลบะห์รี และอยู่ทางเหนือของนครสุสานอัลอะซะซีฟ อีกทั้งยังตั้งอยู่ไม่ไกลจากหุบเขากษัตริย์

 ความเป็นมาของนครสุสาน 
ตามข้อมูลของสถาบันโบราณคดีเยอรมัน (ดีเอไอ) ระบุว่า "นครสุสานดะรอ อะบู อันนะญาเป็นหนึ่งในสุสานที่มีการใช้งานต่อเนื่องยาวนานที่สุดในอียิปต์โบราณ โดยถูกใช้เป็นสถานที่ฝังศพแทบจะอย่างต่อเนื่องตั้งแต่สมัยราชอาณาจักรกลางจนถึงยุคคริสต์ศาสนาตอนต้น (ยุคคอปติก) รวมระยะเวลาประมาณ 2,500 ปี หลุมฝังศพที่เก่าแก่ที่สุดที่ได้รับการบันทึกไว้จนถึงปัจจุบันมีอายุย้อนไปถึงปลายราชวงศ์ที่สิบเอ็ด (ราว 2000 ปีก่อนคริสตกาล) ในช่วงราชวงศ์ที่สิบเจ็ดและต้นราชวงศ์ที่ สิบแปด ฟาโรห์และเชื้อพระราชวงศ์ถูกฝังพระศพไว้ที่นี่ในสุสานพีระมิดขนาดเล็ก เช่น ฟาโรห์นุบเคเปอร์เร อินเทฟ, ฟาโรห์เซเคมเร-เวปมาอัต อินเทฟ, ฟาโรห์โซเบคเอมซาฟที่ 1 (มีความเป็นไปได้สูง), พระราชินีอาห์โฮเทปที่ 2 และอาจรวมถึงทั้งฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 1 และพระราชินีอาห์โมส-เนเฟอร์ทาริในสุสานเอเอ็นบีด้วย ความหลากหลายทางสถานะทางสังคมในสุสานแห่งนี้ครอบคลุมตั้งแต่หลุมศพแบบเรียบง่ายที่มีเครื่องอุทิศศพเพียงไม่กี่ชิ้น ไปจนถึงสุสานของบุคคลชั้นสูง เช่น มหาปุโรหิตแห่งอามุนที่คาร์นัก และข้าราชสำนักระดับสูงคนอื่นๆ ในช่วงต้นสมัยราชอาณาจักรกลาง ช่วงปลายสมัยระหว่างกลางที่สอง และช่วงต้นสมัยราชอาณาจักรใหม่ นครสุสานดะรอ อะบู อันนะญาได้กลายเป็นสุสานประจำราชสำนัก เนื่องจากธีบส์หรือวาเซตได้เลื่อนสถานะเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิและศูนย์กลางการปกครองในช่วงเวลาดังกล่าว ความสำคัญของนครสุสานในฐานะพื้นที่ฝังศพอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งยิ่งทวีความสำคัญจากการมีหมู่สุสานหลวง ตั้งอยู่ตรงข้ามกับวิหารคาร์นัก และเป็นที่ทราบกันดีว่าวิหารคาร์นักเป็นศูนย์กลางลัทธิบูชาเทพอามุนมาตั้งแต่สมัยราชอาณาจักรกลาง และต่อมาได้กลายเป็นหนึ่งในวิหารที่สำคัญที่สุดของอียิปต์โบราณในสมัยราชอาณาจักรใหม่"

ในยุคคอปติก ได้มีการสร้างอารามที่อัดดัยรุลบะคีตบนยอดเนินเขาเหนือสุสานฟาโรห์ โดยอารามแห่งนี้ได้รับการระบุว่าเป็น อารามนักบุญเปาโลแห่งธีบส์

 การขุดสำรวจสุสาน 
 อัดดัยรุลบะคีต 
สถาบันโบราณคดีเยอรมัน (ดีเอไอ) ร่วมกับมหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก (LMU Munich) ได้ดำเนินงานวิจัยและขุดค้นอารามที่อัดดัยรุลบะคีตตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 จนอย่างน้อยถึงปี ค.ศ. 2004 ในการกำกับดูแลของศาสตราจารย์ ดร. กึนเทอร์ บูร์คาร์ด และรองศาสตราจารย์ ดร. ดาเนียล โพลซ์

 สุสานในสมัยอียิปต์โบราณ 
ตามข้อมูลของดีเอไอระบุว่า "ภาพจิตรกรรมฝาผนังบางส่วนจากสุสานที่มีการตกแต่งประดับประดาภายในนครสุสานแห่งนี้ ซึ่งสืบย้อนไปได้ถึงสมัยราชอาณาจักรใหม่ ได้รับการบันทึกและจัดพิมพ์เผยแพร่ในปี ค.ศ. 1845 ระหว่างการสำรวจซึ่งนำโดยคาร์ล ริชาร์ด เลปซิอุสในเวลานั้น พีระมิดสมัยสมัยอียิปต์โบราณจำนวนมากถูกได้รื้อถอนหินที่ก่อสร้างไปแล้ว เหลือเพียงหลุมฝังศพเท่านั้น การขุดค้นที่มีความสำคัญและมีการบันทึกบางส่วนเป็นครั้งแรกดำเนินการโดยโจเซฟ ปาสซาลาควาระหว่างปี ค.ศ. 1822–1825 โดยมุ่งเน้นไปที่สุสานแบบปล่องหลายแห่ง นครสุสานดะรอ อะบู อันนะญาได้รับความสนใจเพิ่มขึ้นอย่างมากหลังจากการค้นพบโลงพระศพของเหล่าเชื้อพระวงศ์จำนวนสามใบจากช่วงสมัยระหว่างกลางที่สอง ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นของฟาโรห์นุบเคเปอร์เร อินเทฟ ซึ่งถูกโจรปล้นสุสานพบในปี ค.ศ. 1827 และต่อมาถูกซื้อโดยพิพิธภัณฑ์บริติชในกรุงลอนดอนเมื่อปี ค.ศ. 1835" (ส่วนโลงอีกสองใบเป็นของฟาโรห์คาโมส และพระมเหสีอาห์โฮเทปที่ 2)

"ระหว่างปี ค.ศ. 1860 – 1862 โอกุสต์ มาริเอตต์ ได้ริเริ่มการค้นหาสุสานของฟาโรห์พระองค์นี้ ซึ่งดูเหมือนจะประสบความสำเร็จ อย่างไรก็ตาม มาริเอตต์ไม่ได้บันทึกตำแหน่งที่ตั้งของสุสานไว้ และปัจจุบันมีเพียงคำอธิบายสั้น ๆ และคลุมเครือเท่านั้น ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีโครงการสำรวจและขุดค้นหลายครั้งในดะรอ อะบู อันนะญา ซึ่งระหว่างนั้นได้มีการขุดค้นสุสานเดี่ยวและกลุ่มสุสาน พร้อมทั้งบันทึกการตกแต่งภายใน (เช่น นอร์แธมป์ตัน/ชปีเกิลแบร์ก/นิวเบอร์รี, 1898/99; เอช. โกตีเยร์, 1906; คาร์เตอร์/คาร์นาร์วอน, 1908; ดับเบิลยู.เอ็ม.เอฟ. เพทรี, 1909)"

คลาเรนซ์ ฟิชเชอร์ จากพิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ซึ่งเป็นผู้นำการขุดค้นระหว่างปี ค.ศ. 1921–1923 ซึ่งรวมถึงการขุดค้น “ในสุสานของข้าราชสำนักจากสมัยอาณาจักรใหม่ และในหมู่สิ่งปลูกสร้างประกอบพิธีพระบรมศพของฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 1 จากราชวงศ์ที่สิบแปด และพระมเหสีเนเฟอร์ทาริ (1525–1504 ปีก่อนคริสตกาล)” ต่อมาในปี ค.ศ. 1967 แลนนี เบลล์ ได้ดำเนินงานต่อ โดยมุ่งเน้น "การจัดทำสำเนาจารึกทางโบราณคดีและการอนุรักษ์สุสานแบบเจาะหน้าผาที่มีการตกแต่งภายในแห่งราชวงศ์ที่สิบเก้า (1292 – 1190 ปีก่อนคริสตกาล)" งานเหล่านี้ก่อให้เกิดโบราณวัตถุสำคัญสำหรับพิพิธภัณฑ์ เช่น ประติมากรรม เครื่องปั้นดินเผา เครื่องประกอบพิธีศพ และภาพสลักระบายสี

ระหว่างปี ค.ศ. 1991–2000 สถาบันดีเอไอในความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส (UCLA) ได้ดำเนินการขุดค้นพื้นที่ดังกล่าว "เนื่องจากในขณะนั้น ความรู้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรม องค์ประกอบของสุสาน และแนวปฏิบัติด้านพิธีศพในสมัยช่วงสมัยระหว่างกลางที่สองและช่วงต้นราชอาณาจักรใหม่ (ราชวงศ์ที่ 13 – 18 ราว 1790 – 1425 ปีก่อนคริสตกาล) ยังคงมีอยู่อย่างจำกัด" โดยให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับหมู่สุสานหลวงแห่งราชวงศ์ที่สิบเจ็ด เนื่องจากก่อนหน้านั้น "ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกลุ่มสุสานเหล่านี้มีที่มาจากเพียงโบราณวัตถุแบบกระจัดกระจาย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องประกอบพิธีศพเท่านั้น แต่ยังขาดหลักฐานแหล่งที่มาอย่างชัดเจน (เช่น โลงไม้ปิดทองสองใบและยอดพีระมิดหินปูน (พีระมิดิออน) ซึ่งโบราณวัตถุเหล่านี้ได้ถูกลักลอบนำออกจากสุสานในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และค่อย ๆ เข้าสู่ตลาดศิลปะ ก่อนจะกระจายไปยังชุดสะสมของโบราณต่าง ๆ ในยุโรป และหมู่สิ่งปลูกสร้างประกอบพิธีศพเองและตำแหน่งที่ตั้งที่แท้จริงยังไม่เคยได้รับการบันทึก ดังนั้น เป้าหมายหลักประการหนึ่งคือระบุตำแหน่งที่ตั้งของกลุ่มสุสานเหล่านี้ การบันทึกรูปแบบทางสถาปัตยกรรม ตลอดจนการจำลองบริบทดั้งเดิมของโบราณวัตถุ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนประกอบของเครื่องอุทิศศพ"

นับตั้งแต่เดือนมกราคม เมื่อปี ค.ศ. 2002 สภาวิจัยแห่งชาติสเปนในกรุงมาดริดได้ดำเนินงานโบราณคดีในพื้นที่นี้อย่างต่อเนื่อง "คณะสำรวจเริ่มดำเนินการศึกษาโดยมุ่งเน้นไปที่บริเวณภายในและรอบๆ สุสานหินเจาะแบบห้องสวดของดเจฮูตีและเฮรี (สุสานทีที 11 และทีที 12) ซึ่งทั้งสองเป็นข้าราชสำนักระดับสูงผู้ถวายงานในรัชสมัยของพระนางฮัตเชปซุต และพระราชชนนีอาห์โฮเทปตามลำดับ (ประมาณ 1,520 – 1,460 ปีก่อนคริสตกาล) ... ต่อมาในปี ค.ศ. 2008 คณะสำรวจชาวสเปนได้ค้นพบหลุมฝังศพจากสมัยราชวงศ์ที่สิบเอ็ดหรือช่วงต้นราชวงศ์ที่สิบสอง ซึ่งฝังอยู่ใต้พื้นลานกว้างหน้าสุสานของดเจฮูตี (สุสานทีที 11) ลึกลงไปประมาณ 1 เมตร ภายในพบโลงศพไม้ทาสีแดงพร้อมจารึกหลากสี บริเวณด้านข้างทั้งสี่ด้านและบนฝาโลง และเจ้าของมัมมี่มีชื่อว่า อิเกอร์ ซึ่งได้รับการบรรจุศพโดยให้นอนตะแคงซ้าย พร้อมกับไม้เท้า 3 อันและคันธนู 2 คันวางข้างศพ”  ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2011 เป็นต้นมา ได้มีการขุดพบสุสานปล่องจำนวน 20 แห่ง ห้องถวายเครื่องอุทิศศพที่ก่ออิฐดินจำนวน 4 แห่ง, สุสานหินเจาะเพิ่มเติมอีกจำนวน 4 แห่งจากสมัยราชวงศ์ที่สิบเอ็ดต่อช่วงต้นสมัยราชวงศ์ที่สิบสอง และสวนพิธีศพ (ขนาด 3 x 2.2 เมตร)" สวนแห่งนี้บุด้วยดินตะกอนและปูนขาว "ประกอบด้วยพืชที่เกี่ยวข้องกับเครื่องถวายอาหาร ควบคู่กับพืชชนิดอื่นที่น่าจะมีความหมายเชิงสุนทรียะและ/หรือเชิงสัญลักษณ์ เพื่อถวายแด่ผู้ตายเป็นการอธิษฐานขอชีวิตหรือการเกิดใหม่"

ในปี ค.ศ. 2023 คณะโบราณคดีของอียิปต์ได้ค้นพบห้องฝังศพที่ดะรอ อะบู อันนะญา ซึ่งภายในมีโลงศพหินแกรนิตของเสนาบดีอังค์คูจากช่วงต้นสมัยราชวงศ์ที่สิบสามPhotos: First family burials from Second Intermediate Period unearthed in west Luxor

 สุสานและสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ 
 นครสุสานธีบส์ 
ในนครสุสานธีบส์มีสุสานที่ได้รับการบันทึกข้อมูลไว้จำนวนอย่างน้อย 415 แห่ง โดยนครสุสานดะรอ อะบู อันนะญาเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ดังกล่าว จากจำนวนนี้ สุสานต่อไปนี้ตั้งอยู่ในเฉพาะพื้นที่ดะรอ อะบู อันนะญา

 ทีที (Theban Tomb) หมายเลข 1–100 
 ทีที 11 – ดเจฮูตี เจ้ากรมพระคลังในรัชสมัยพระนางฮัตเชปซุตBaikie, James (1932). Egyptian Antiquities in the Nile Valley. Methuen. (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 12 – เฮรี เจ้ากรมยุ้งฉางของพระราชินีอาห์โฮเทป (ราชวงศ์ที่สิบเจ็ด)หรือสิบแปด)[8]
 ทีที 13 – ชูรอย หัวหน้าพนักงานอัญเชิญกระถางไฟแห่งเทพอามุน (ราชวงศ์ที่ยี่สิบ)[8]
 ทีที 14 – ฮูอิ นักบวชแห่งอเมนโฮเทป ผู้เป็นภาคอวตารแห่งเทพอามุน (ราชวงศ์ที่สิบเก้า)
 ทีที 15 – เตติคี บุตรของราโฮเทป เจ้าเมืองธีบส์ (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 16 – พาเนห์ซี ข้ารับใช้แห่งอเมนโฮเทปประจำลานหน้าวิหาร (ราชวงศ์ที่สิบเก้า)
 ทีที 17 – เนบอามุน อาลักษณ์และแพทย์ประจำพระองค์ (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 18 – บากิ หัวหน้าพนักงานชั่งทองคำแห่งเทพอามุน (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 19 – อเมนโมส มหาปุโรหิตแห่งอเมนโฮเทปประจำลานหน้าวิหาร (ราชวงศ์ที่ยี่สิบ)
 ทีที 20 – มอนตูเคอร์คอปเชฟ เจ้าเมืองบูซิริส (ราชวงศ์ที่สิบแปด)

 ทีที หมายเลข 101–200 
 ทีที 140 – เคฟีอา หรือเนเฟอร์รอนเพต ช่างทองและประติมากรรูปเหมือน (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 141 – บาเคนคอนส์ นักบวชขั้นต้นประจำหน้าวิหารเทพอามุน (สมัยรามเสส)
 ทีที 142 – ซามุต นายงานก่อสร้างแห่งวิหารเทพอามุน-ราที่คาร์นัก (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 143 – ไม่ทราบชื่อ
 ทีที 144 – นู ผู้กำกับแรงงานประจำเขตที่ดินหลวง (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 145 – เนบอามอน หัวหน้ากองพลธนู (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 146 – เนบอามอน เจ้ากรมยุ้งฉางแห่งเทพอามุน ผู้นับจำนวนเมล็ดพืช และอินีของพระมเหสีแห่งเทพ (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 147 – สันนิษฐานว่าเป็นของ เฮบี อาลักษณ์ผู้นับจำนวนโคของเทพอามุนแห่งอียิปต์บนและล่าง หัวหน้าผู้อาวุโสประจำประตูคาร์นัก
 ทีที 148 – อเมนเอมโอเพต นักบวชแห่งอามุนPorter and Moss, Topographical Bibliography: The Theban Necropolis (สมัยรามเสส)
 ทีที 149 – อเมนโมส อาลักษณ์หลวงประจำโต๊ะบูชาของเจ้าแห่งสองแผ่นดิน เจ้ากรมพรานหลวงแห่งเทพอามุน (สมัยรามเสส)
 ทีที 150 – อูเซอร์เฮต เจ้ากรมโคแห่งเทพอามุน (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 151 – เฮตี อาลักษณ์ ผู้นับจำนวนโคของพระมเหสีแห่งเทพอามุน และผู้ดูแลทรัพย์สินของพระมเหสีแห่งเทพอามุน (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 152 – ไม่ทราบชื่อ (เดิมสร้างขึ้นในราชวงศ์ที่สิบแปด แต่ถูกยึดมาใช้ใหม่อีกครั้งในสมัยรามเสส)
 ทีที 153 – ไม่ทราบชื่อ
 ทีที 154 – ตาติ พนักงานเชิญจอกเสวย (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 155 – อินเทฟ ผู้ประกาศพระราชโองการ (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 156 – เพนเนซุตทาวี ผู้บัญชาการทหาร ข้าหลวงประจำดินแดนทางใต้ (ราชวงศ์ที่สิบเก้า)
 ทีที 157 – เนบเวนเอนเอฟ มหาปุโรหิตแห่งเทพอามุน (ราชวงศ์ที่สิบเก้า)
 ทีที 158 – โทเนเฟอร์ ปุโรหิตแห่งเทพอามุนขั้นที่สาม (ราชวงศ์ที่ยี่สิบ)
 ทีที 159 – ราเอีย ปุโรหิตแห่งเทพอามุนขั้นที่สี่ (ราชวงศ์ที่ยี่สิบ)
 ทีที 160 – เบสเอนมุต ข้าหลวงผู้ใกล้ชิดพระองค์ (ราชวงศ์ที่ยี่สิบหก)
 ทีที 161 – นัคต์ พนักงานเชิญดอกไม้บูชาของเทพอามุน (ราชวงศ์ที่สิบแปด)[
 ทีที 162 – เคนอามอน เจ้าเมืองธีบส์ เจ้ากรมยุ้งฉางแห่งเทพอามุน (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 163 – อเมนเอมฮัต เจ้าเมืองธีบส์ อาลักษณ์หลวง (ราชวงศ์ที่สิบเก้า)
 ทีที 164 – อินเทฟ อาลักษณ์ผู้ลงบัญชีเกณฑ์ (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 165 – เนเฮมาวาย ช่างทอง (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 166 – ราโมส นายงานก่อสร้างในคาร์นัก เจ้ากรมโค (ช่วงปลายราชวงศ์ที่สิบแปดถึงช่วงต้นราชวงศ์ที่สิบเก้า)
 ทีที 167 – ไม่ทราบชื่อ (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 168 – อานี เทพบิดรผู้มีหัตถ์อันพิสุทธิ์ ผู้อ่านบทสวดที่ได้รับเลือกของทวยเทพ (ราชวงศ์ที่สิบเก้า)
 ทีที 169 – เซเนนา หัวหน้าช่างทองของเทพอามุน (ราชวงศ์ที่สิบแปด)

 ทีที  หมายเลข 201–300 
 ทีที 231 – เนบอามุน อาลักษณ์ ผู้นับจำนวนเมล็ดพืชของเทพอามุนในพระคลังเครื่องบูชา (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 232 – ทาร์วาส อาลักษณ์ผู้รักษาตราประทับศักดิ์สิทธิ์ประจำพระคลังแห่งเทพอามุน (สมัยรามเสส)
 ทีที 233 – ซารอย และอาเมนโฮเทป อาลักษณ์หลวงประจำโต๊ะบูชาของเจ้าแห่งสองแผ่นดิน อาลักษณ์หลวงผู้ดูแลเครื่องเสวย อาลักษณ์หลวงต่อหน้าพระพักตร์ของกษัตริย์ หัวหน้างานเฉลิมฉลอง ผู้นับจำนวนโคแห่งวิหารเทพอามุน ราชทูตผู้จาริกดินแดนภูเขา เจ้ากรมพรานหลวงแห่งเทพอามุน (สมัยรามเสส)
 ทีที 234 – รอย เจ้าเมือง (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 236 – ฮอร์นัคต์ ปุโรหิตแห่งเทพอามุนขั้นที่สอง และเจ้ากรมพระคลังแห่งเทพอามุน (สมัยรามเสส)
 ทีที 237 – เวนเนเฟอร์ หัวหน้านักบวชผู้อ่านบทสวด (สมัยรามเสส)
 ทีที 241 – อาห์โมส อาลักษณ์ผู้จดบันทึกคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ เด็กที่เติบโตในพระราชฐานฝ่ายใน หัวหน้าผู้ดูแลพิธีกรรมลับแห่งเรือนรุ่งอรุณ (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 255 – รอย อาลักษณ์หลวง ผู้ดูแลทรัพย์สินของฮอร์เอมเฮบและเทพอามุน (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 260 – อูเซอร์ อาลักษณ์ ผู้ชั่งน้ำหนักทรัพย์สินของเทพอามุน เจ้ากรมนาแห่งเทพอามุน (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 261 – คาเอมวาเซต นักบวชขั้นต้นแห่งอเมนโฮเทปที่ 1 (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 262 – ไม่ทราบชื่อ เจ้ากรมนา (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 282 – นัคต์มิน (ผู้บัญชาการทหาร) หัวหน้ากองพลธนู ข้าหลวงประจำดินแดนทางใต้ (ราชวงศ์ที่สิบเก้า)
 ทีที 283 – โรมา หรือ รอย มหาปุโรหิตแห่งอามุน (ราชวงศ์ที่สิบเก้า)
 ทีที 284 – พาห์เอมเนทเจอร์ อาลักษณ์ผู้กำกับเครื่องบูชาแด่เทพทั้งปวง (สมัยรามเสส)
 ทีที 285 – อินี หัวหน้าพระคลังพัสดุของเทพีมุต (สมัยรามเสส)
 ทีที 286 – นิอาย อาลักษณ์ประจำโต๊ะบูชา (สมัยรามเสส)
 ทีที 287 – เพนดูอา นักบวชขั้นต้นแห่งเทพอามุน (สมัยรามเสส)
 ทีที 288 – บาเคนคอนส์ อาลักษณ์ผู้จดบันทึกคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของเทพคอนซู (สมัยรามเสส)
 ทีที 289 – เซทาอู อุปราชแห่งคูช ข้าหลวงประจำดินแดนทางใต้ หัวหน้ากองพลธนูแห่งคูช (ราชวงศ์ที่สิบเก้า)
 ทีที 293 – ราเมสเซสนัคต์ มหาปุโรหิตแห่งอามุน (ราชวงศ์ที่ยี่สิบ)
 ทีที 300 – อันโฮเทป อุปราชแห่งคูช (ราชวงศ์ที่สิบเก้า)

 ทีที  หมายเลข 301–400 
 ทีที 301 – โฮริ อาลักษณ์ประจำโต๊ะบูชาของฟาโรห์ในเขตอันศักดิ์สิทธิ์ของเทพอามุน (สมัยรามเสส)
 ทีที 302 – พาราเอมเฮบ เจ้ากรมพระคลังพัสดุ (สมัยรามเสส)
 ทีที 303 – พาเซอร์ หัวหน้าพระคลังพัสดุขแห่งเทพอามุน ปุโรหิตแห่งอามุนขั้นที่สาม (สมัยรามเสส)
 ทีที 304 – พิอาย อาลักษณ์ประจำโต๊ะบูชาของเทพอามุน อาลักษณ์ของเจ้าแห่งสองแผ่นดิน (สมัยรามเสส)
 ทีที 305 – พาเซอร์ นักบวชขั้นต้นผู้ปฏิบัติศาสนกิจเฉพาะพระพักตร์เทพอามุน (สมัยรามเสส)
 ทีที 306 – อิร์ดจาเนน ผู้เปิดประตูแห่งเขตอันศักดิ์สิทธิ์ของเทพอามุน (สมัยรามเสส)
 ทีที 307 – โทเนเฟอร์ (สมัยรามเสส)
 ทีที 332 – เพนเรนูเทต หัวหน้าเวรยามประจำยุ้งฉางในเขตอันศักดิ์สิทธิ์ของเทพอามุน (สมัยรามเสส)
 ทีที 333 และทีที 334 – ไม่ทราบชื่อ (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 344 – พิอาย เจ้ากรมโค (สมัยรามเสส)
 ทีที 375, ทีที 376, ทีที 377, ทีที 378 และ ทีที 379 – ไม่ทราบชื่อทั้งหมด (สมัยรามเสส)
 ทีที 393 และทีที 396 – ไม่ทราบชื่อ (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 394 และทีที 395 – ไม่ทราบชื่อ (สมัยรามเสส)

 ทีที  หมายเลข 401–415 
 ทีที 401 – เนบเซนิ เจ้ากรมช่างทองแห่งเทพอามุน (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 ทีที 402 – ไม่ทราบชื่อ (ราชวงศ์ที่สิบแปด)

 สุสานที่ค้นพบแล้วแต่ไม่ทราบที่ตั้งในปัจจุบัน 
 สุสาน เอ.1 – อเมนเอมเฮต ข้ารับใช้คา (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 สุสาน เอ.2 – "สุสานนักเต้นระบำ"
 สุสาน เอ.3 – รูรู ผู้บัญชาการกองกำลังพิทักษ์นคร (สมัยราชอาณาจักรใหม่)
 สุสาน เอ.4 – ซิ-อูเซอร์ อาลักษณ์ เจ้าเมืองนครทางใต้ เจ้ากรมยุ้งฉาง (ราชวงศ์ที่สิบเก้า)
 สุสาน เอ.5 – เนเฟอร์โฮเทป เจ้ากรมยุ้งฉาง (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 สุสาน เอ.6 – ดเจฮูติเนเฟอร์ เจ้ากรมที่ลุ่มน้ำของเจ้าแห่งสองแผ่นดิน (ราชวงศ์ที่สิบเก้า)
 สุสาน เอ.7 – อเมนโฮเทป อาลักษณ์ (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 สุสาน เอ.8 – อเมนเอมฮับ อาลักษณ์หลวง ผู้ดูแลพระตำหนักแห่งอเมนโฮเทปที่ 1 บนฝั่งตะวันตกของธีบส์ (ราชวงศ์ที่สิบแปดหรือสิบเก้า)
 สุสาน เอ.9 – ไม่ทราบชื่อ (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 สุสาน เอ.10 – ดเจฮูตีเฟอร์ เจ้ากรมพระคลัง (ราชวงศ์ที่สิบแปด)
 สุสาน เอ.24 – ซิมุต ปุโรหิตแห่งเทพอามุนขั้นที่สอง

 สุสานคัมพ์ 
เป็นสุสานที่ค้นพบและขุดค้นโดยฟรีเดอรีเคอ คัมพ์-ไซฟรีท และได้รับการตั้งชื่อสุสานตามเธอ

 คัมพ์ 150 – ลงอายุไว้ราวราชวงศ์ที่สิบแปด
 คัมพ์ 157 – อูเซอร์ฮัต ลงอายุไว้ราชวงศ์ที่สิบแปด ภายในพบมัมมี่ 8 ร่าง โลงไม้ 10 ใบ และตุ๊กตาชวาบติมากกว่า 1,000 ตัว
 คัมพ์ 161 – คาดว่าเป็นสุสานจากสมัยราชวงศ์ที่สิบแปดF. Kampp, Die thebanische Nekropole. Zum Wandel des Grabgedankens von der XVIII. bis zur XX. Dynastie, Theben 13.1–2 (Mainz 1996), Vol. II, p. 712

 สุสานอื่น ๆ 
 สุสาน เอเอ็นบี – เป็นไปได้ว่าเป็นสุสานของฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 1 (ฟาโรห์พระองค์ที่สองของราชวงศ์ที่สิบแปด) และพระราชมารดาอาห์โมส-เนเฟอร์ทาริ
 สุสานที่ไม่ทราบที่ตั้งในปัจจุบันของอินเทฟผู้เฒ่า ผู้เป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์ที่สิบเอ็ด
 สุสานที่ไม่ทราบที่ตั้งในปัจจุบันของเนบอามุน จากการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ในปี ค.ศ. 2008–09 ระบุว่าตำแหน่งของสุสานตั้งอยู่บริเวณใกล้กับดะรอ อะบู อันนะญาRainer, Leslie. Reviewed Work: The Nebamun Wall Paintings: Conservation, Scientific Analysis and Display at the British Museum by Andrew Middleton, Ken Uprichard, Studies in Conservation, vol. 55, no. 2, [Taylor & Francis, Ltd., Maney Publishing, International Institute for Conservation of Historic and Artistic Works], 2010, pp. 146–48 "...the location of the tomb and any records about its excavation have been lost, apparently because of the secrecy with which early excavations in Egypt were conducted as excavators and collectors vied for their treasures.... Analytical results... indicate the location of the tomb-chapel of Nebamun in the vicinity of Dra Abu el-Naga."
 สุสานของเสนาบดีอังค์คู จากช่วงต้นสมัยราชวงศ์ที่สิบสาม
 เนเฟอร์โฮเทป สถานที่ค้นพบบันทึกปาปิรุสบูลักฉบับที่ 18
 เป็นไปได้ว่าหมู่โครงสร้าง เค 93.11 และ เค 93.12 อาจเป็นของของฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 1 และพระราชมารดาอาห์โมส-เนเฟอร์ทาริ
 ซากสุสานพีระมิดของฟาโรห์นุบเคเปอร์เร อินเทฟ (หนึ่งในฟาโรห์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ที่สิบเจ็ด) ถูกค้นพบและขุดค้นในปี ค.ศ. 2001 หลักฐานแสดงว่าถูกโจรเข้าปล้นสุสานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1827
 สุสานของข้าราชสำนักชั้นสูงนามว่า เตติ ในรัชสมัยฟาโรห์นุบเคเปอร์เร อินเทฟ
 สุสานพีระมิดที่ไม่ทราบที่ตั้งในปัจจุบันของฟาโรห์โซเบคเอมซาฟที่ 1 ซึ่งเชื่อว่าตราสคารับรูปหัวใจและหีบคาโนปิกไม้ที่ปรากฏพระนามของพระองค์มาจากสุสานดังกล่าว
 สุสานพีระมิดที่ไม่ทราบที่ตั้งในปัจจุบันของฟาโรห์โซเบคเอมซาฟที่ 2 ตามเอกสารบันทึกปาปิรุสแอบบอตต์และบันทึกปาปิรุสลีโอโพลด์-แอมเฮิร์สต์ ซึ่งลงเวลาไว้ปีที่ 16 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์รามเสสที่ 9 โดยระบุว่าสุสานพีระมิดของพระองค์ถูกโจรเข้าปล้นสุสานและทำลายCottrell, Leonard: The Lost Pharaohs, Pan Books, London and Sydney, 8th printing: (1977), p. 135.
 สุสานพีระมิดที่ไม่ทราบที่ตั้งในปัจจุบันของฟาโรห์เซเคมเร-เวปมาอัต อินเทฟ โดยยอดพีระมิดของพระองค์ถูกค้นพบและปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ในพิพิธภัณฑ์บริติช (บีเอ็ม อีเอ 478)Lehner, Mark. The Complete Pyramids. Thames & Hudson. [1997] (2008) (reprint). .Dodson, Aidan. The Tomb in Ancient Egypt. Thames and Hudson. (2008). p. 208. .
 สุสานพีระมิดที่ไม่ทราบที่ตั้งในปัจจุบันของฟาโรห์เซเคมเร-เฮรูเฮอร์มาอัต อินเทฟ โลงพระบรมศพของพระองค์ซึ่งปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ในฝรั่งเศส ซึ่งเชื่อว่ามาจากสุสานดังกล่าวKim Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period, Museum Tusculanum Press, (1997), p. 267
 สุสานพีระมิดที่ไม่ทราบที่ตั้งในปัจจุบันของฟาโรห์เซนัคต์เอนเร อาห์โมส
 สุสานพีระมิดที่ไม่ทราบที่ตั้งในปัจจุบันของฟาโรห์เซเคนเอนเร ทาโอ
 สุสานพีระมิดที่ไม่ทราบที่ตั้งในปัจจุบันของฟาโรห์คาโมส
 สุสานพีระมิดที่ไม่ทราบที่ตั้งในปัจจุบันของฟาโรห์อาห์โมสที่ 1
 สุสานของพระราชินีอาห์โฮเทปที่ 2 ซึ่งค้นพบในปี ค.ศ. 1859 ในพื้นที่บริเวณดังกล่าว (ราชวงศ์ที่สิบเจ็ดและสิบแปด)

 อ้างอิง 

 บรรณานุกรม 
 Marilina Betrò, Del Vesco Paolo, Gianluca Miniaci: Seven seasons at Dra Abu El-Naga. The tomb of Huy (TT 14): preliminary results, Progetti 3, Pisa 2009

 André J. Veldmeijer, (with contributions by Daniel Polz & Ute Rummel), Sailors, Musicians and Monks. The Leatherwork from Dra‘ Abu el Naga (Luxor, Egypt), Sidestone Press, 2017  PDF