รายพระนามพระมหากษัตริย์ศรีลังกา

พระมหากษัตริย์แห่งศรีลังกา ทรงเป็นประมุขแห่งรัฐและผู้ปกครองอาณาจักรของชาวสิงหลที่ตั้งอยู่ในศรีลังกาในปัจจุบัน ตั้งแต่ พ.ศ. 1 (ตามบันทึกในพงศาวดาร) จนกระทั่งถูกยกเลิกใน พ.ศ. 2358

 การต่อตั้งราชวงศ์ 
ราชวงศ์สิงหลเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับการตั้งถิ่นฐานของผู้อพยพที่พูดภาษาอินโด-อารยันจากอินเดียเหนือมายังเกาะศรีลังกาการขึ้นบกของพระเจ้าวิชัย (ตามที่บรรยายไว้ในพงศาวดารยุคแรกเริ่มของเกาะ ได้แก่ ทีปวงศ์ และ มหาวงศ์) ระบุวันที่ก่อตั้งอาณาจักรสิงหลแห่งแรกคือ พ.ศ. 1 เมื่อพระเจ้าวิชัย (พ.ศ. 1–39) และผู้ติดตาม 700 คนเสด็จถึงศรีลังกา และสถาปนา อาณาจักรตัมบาปัณณิ ในตำนานของชาวสิงหล เจ้าชายวิชัยและผู้ติดตามถือเป็นบรรพบุรุษของผู้คนชาวสิงหล อย่างไรก็ตาม ตามเรื่องราวใน ทิวยาวทาน ผู้อพยพอาจไม่ได้นำโดยเชื้อพระวงศ์ของราชสำนักอินเดีย ดังที่เล่าในตำนานโรแมนติก แต่อาจเป็นกลุ่มพ่อค้าผู้กล้าได้กล้าเสียและผู้บุกเบิกที่สำรวจดินแดนใหม่ ในทางกลับกัน นักประวัติศาสตร์อื่น ๆ เช่น G.C. Mendis ได้เสนอว่าเรื่องราวของพระเจ้าวิชัยเป็นเพียงตำนานและไม่มีพื้นฐานทางประวัติศาสตร์

อาณาจักรสิงหลประกอบด้วยรัฐทางการเมืองของชาวสิงหลและบรรพบุรุษของพวกเขา ซึ่งดำรงอยู่ต่อเนื่องกันเป็นชุดอาณาจักรที่เรียกชื่อตามเมืองที่เป็นศูนย์กลางการปกครอง อาณาจักรเหล่านี้เรียงตามลำดับเวลา ได้แก่ อาณาจัรกตัมพปัณณิ อุปติสสนุวร อนุชราธปุระ โปโฬนนารุวะ ทัมบาเดนิยะ คัมโปละ โกฏเฏ สีตาวัคะ และ แคนดี อาณาจักรสิงหลสุดท้ายสิ้นสุดลงในปี พ.ศ. 2358 พร้อมกับการสละราชสมบัติของพระเจ้าศรีวิกรมราชสิงหะ หลังจากได้รับอิทธิพลและการก่อกบฏจากเจ้าอาณานิคมยุโรปมาหลายชั่วอายุคน

ในช่วงสองสหัสวรรษของอาณาจักรสิงหล ยังมีหน่วยงานทางการเมืองอื่น ๆ อยู่บนเกาะด้วย ได้แก่ อาณาจักรจาฟนา หัวหน้าเผ่าวรรณี และอาณานิคมของชาวโปรตุเกสและ ดัตช์ หน่วยงานทางการเมืองเหล่านี้ถือว่าแยกจากอาณาจักรสิงหล รายพระนามกษัตริย์แห่งอาณาจักรจาฟนามีอยู่ในบทความแยกต่างหาก

 ความสำคัญของพระพุทธศาสนาและพระทันตธาตุ 
ในรัชสมัยของพระเจ้าเทวานัมปิยติสสะ (พ.ศ. 237–277) พระพุทธศาสนาได้ถูกนำเข้าสู่เกาะโดยพระเจ้าอโศกมหาราช ในสมัยของพระเจ้าสิริเมฆวรรณ (พ.ศ. 847–875) เจ้าชายทันทกุมาร ผู้เป็นอุปราชแห่งกลิงคะ และพระนางเหมมาลา ได้อัญเชิญพระทันตธาตุของพระพุทธเจ้ามายังศรีลังกาเนื่องจากความไม่สงบในประเทศ พระเจ้าสิริเมฆวรรณทรงจัดขบวนแห่และประดิษฐานพระธาตุไว้ในตำหนักชื่อ ทาฐาธาตุฆระ พระองค์ทรงมีพระบรมราชโองการให้มีการจัดขบวนแห่นี้เป็นประจำทุกปี และยังคงเป็นประเพณีในประเทศมาจนถึงทุกวันนี้ พระทันตธาตุของพระพุทธเจ้าได้กลายเป็นหนึ่งในวัตถุที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในประเทศและเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นกษัตริย์ บุคคลใดที่ครอบครองพระทันตธาตุจะถูกพิจารณาว่าเป็นผู้ปกครองที่ชอบธรรมของประเทศ

 บทบาททางศาสนาและการปกครอง 
บทบาทของพระมหากษัตริย์นั้นเป็นแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ พระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขแห่งรัฐ แต่ได้รับความช่วยเหลือจากขุนนางระดับสูงและเสนาบดี พระมหากษัตริย์ถูกมองว่าเป็นผู้ปกครองสูงสุดทั่วทั้งเกาะในภายหลัง แม้ในช่วงเวลาที่พระองค์ไม่ได้มีอำนาจเบ็ดเสร็จเหนือเกาะก็ตาม อย่างไรก็ตาม จารึกยุคแรกสุดที่สืบย้อนไปถึงศตวรรษที่ 3 ถึง 2 ก่อนคริสต์ศักราชชี้ให้เห็นว่าเกาะถูกแบ่งออกเป็นหลายหัวเมืองและอาณาจักรย่อยระดับภูมิภาค จนกระทั่งเกิดสงครามรวมชาติที่นำโดยพระเจ้าทุฏฐคามณี กษัตริย์ยุคแรกเหล่านี้พยายามที่จะสถาปนาอำนาจควบคุมทั่วทั้งเกาะ แม้ว่าในความเป็นจริงจะเป็นเพียงความปรารถนา อย่างไรก็ตาม มีช่วงเวลาที่การควบคุมทั่วทั้งเกาะมีประสิทธิภาพเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว พระมหากษัตริย์ยังทรงมีอำนาจและอิทธิพลทางตุลาการ ขนบธรรมเนียม ประเพณี และหลักการทางศีลธรรมทางพุทธศาสนาถูกนำมาใช้เป็นพื้นฐานของกฎหมาย กฎหมายและมาตรการทางกฎหมายถูกประกาศใช้โดยพระมหากษัตริย์ และต้องปฏิบัติตามโดยฝ่ายบริหารงานยุติธรรม อย่างไรก็ตาม พระมหากษัตริย์ทรงเป็นผู้พิพากษาสูงสุดในการโต้แย้งทางกฎหมาย และทุกคดีที่เกี่ยวข้องกับสมาชิกราชวงศ์และขุนนางระดับสูงของรัฐจะถูกตัดสินโดยพระองค์ แม้ว่าอำนาจนี้จะต้องถูกใช้อย่างระมัดระวังและหลังจากปรึกษาหารือกับที่ปรึกษาแล้ว

 รายพระนามพระมหากษัตริย์ 
บทความนี้คือรายชื่อพระมหากษัตริย์ที่ปกครองอาณาจักรทั้งเก้าที่สืบทอดต่อเนื่องกันของราชวงศ์สิงหล โดยอ้างอิงจากรายชื่อพระมหากษัตริย์ตามประเพณีที่บันทึกไว้ในพงศาวดารของเกาะ โดยเฉพาะ มหาวงศ์ และ ราชาวลียา

รายชื่อนี้ไม่ใช่รายชื่อของกษัตริย์ที่มีเชื้อสายสิงหลโดยชาติพันธุ์เท่านั้น แต่รวมถึงผู้ปกครองทั้งหมดของอาณาจักรสิงหล ทั้งเชื้อสายสิงหลและชาวต่างชาติ กษัตริย์แต่ละพระองค์เป็นสมาชิกของราชวงศ์เก้าราชวงศ์ และมีพระนามครองราชย์ตามประเพณีที่ใช้ตลอดช่วงเวลาของราชวงศ์ เช่น พระนามวิชัยพาหุ ถูกใช้ 7 ครั้งข้ามหลายอาณาจักรและหลายราชวงศ์ในช่วงเวลา 500 ปี และไม่มีการซ้ำกันของเลขลำดับ ได้แก่ วิชัยพาหุที่ 1-7 เช่นเดียวกับพระนามอื่น ๆ เช่น อัคคโพธิ ภูวไนยกพาหุ กัสสปะ มหินทะ ปรากรมพาหุ เป็นต้น

 อาณาจักรตัมพปัณณิ (พ.ศ.1-107) 
ราชวงศ์วิชัย (พ.ศ.1-107)
รัชกาลรายพระนามครองราชย์สิ้นสุดหมายเหตุ1พระเจ้าวิชัยพ.ศ. 1พ.ศ. 39ทรงสถาปนาอาณาจักร2พระเจ้าอุปติสสะพ.ศ. 39พ.ศ. 40อัครมหาเสนาบดีของพระเจ้าวิชัย3พระเจ้าปัณฑุวาสเทวะพ.ศ. 40พ.ศ. 70พระราชนัดดาของพระเจ้าวิชัย4พระเจ้าอภัยพ.ศ. 70พ.ศ. 90พระราชโอรสของพระเจ้าปัณฑุวาสเทวะ5พระเจ้าติสสะพ.ศ. 90พ.ศ. 107พระอนุชาของพระเจ้าอภัย

 อาณาจักรอนุราธปุระ (พ.ศ.107-1560) 
ราชวงศ์วิชัย (พ.ศ.107-307)
รัชกาลรายพระนามครองราชย์สิ้นสุดหมายเหตุ6พระเจ้าปัณฑุกาภยะพ.ศ. 107พ.ศ. 177 พระราชนัดดาของพระเจ้าปัณฑุวาสุเทวะ 7พระเจ้ามุฏศิวะพ.ศ. 177พ.ศ. 237พระราชโอรสของพระเจ้าปัณฑุกาภยะ8พระเจ้าเทวานัมปิยติสสะพ.ศ. 237พ.ศ. 277พระราชโอรสของพระเจ้ามุฏศิวะ9พระเจ้าอุติยะพ.ศ. 277พ.ศ. 28710พระเจ้ามหาศิวะพ.ศ. 287พ.ศ. 29711พระเจ้าสุรติสสะพ.ศ.297พ.ศ.307
ราชวงศ์เสนาและคุตติกะ (พ.ศ.307-329) (ผู้รุกรานชาวทมิฬ)
รัชกาลรายพระนามครองราชย์สิ้นสุดหมายเหตุ11พระเจ้าเสนา และพระเจ้าคุตติกะพ.ศ. 307พ.ศ. 329เอาชนะพระเจ้าสุรติสสะในการรบ
ราชวงศ์วิชัย (พ.ศ.329-339)
รัชกาลรายพระนามครองราชย์สิ้นสุดหมายเหตุ12พระเจ้าอเสละพ.ศ. 329พ.ศ. 339พระราชโอรสของพระเจ้ามุฏศิวะ
ราชวงศ์เอฬาระ (พ.ศ.339-383) (ผู้รุกรานชาวทมิฬ)
รัชกาลรายพระนามครองราชย์สิ้นสุดหมายเหตุ13พระเจ้าเอฬาระพ.ศ. 339พ.ศ. 383เอาชนะพระเจ้าอเสละในการรบ
ราชวงศ์วิชัย (พ.ศ.383-441)
รัชกาลรายพระนามครองราชย์สิ้นสุดหมายเหตุ14พระเจ้าทุฏฐคามณีอภัยมหาราชพ.ศ. 383พ.ศ. 407 พระราชโอรสองค์โตในพระเจ้ากาวันติสสะ 15พระเจ้าสัทธาติสสะพ.ศ. 177พ.ศ. 237พระอนุชาของพระเจ้าทุฏฐคามณีอภัยมหาราช16พระเจ้าธูลัตถนะพ.ศ. 237พ.ศ. 277พระราชโอรสของพระเจ้าสัทธาติสสะ17พระเจ้าลัญฉติสสะพ.ศ. 277พ.ศ. 28718พระเจ้าขัลลาฏนาคพ.ศ. 287พ.ศ. 29719 (1)พระเจ้าวัฏฏคามณีอภัยพ.ศ.297พ.ศ.307
ราชวงศ์ปุลหัตตะ (พ.ศ.441-455) (ผู้รุกรานชาวทมิฬ)
รัชกาลรายพระนามครองราชย์สิ้นสุดหมายเหตุ20พระเจ้าปุลหัตตะพ.ศ. 441พ.ศ. 444หัวหน้าชาวทมิฬ21พระเจ้าพาหิยะพ.ศ. 444พ.ศ. 446มหาเสนาบดีของพระเจ้าปุลหัตตะ22พระเจ้าปัญญามาระพ.ศ. 446พ.ศ. 453มหาเสนาบดีของพระเจ้าพาหิยะ23พระเจ้าปิรัญมาระพ.ศ. 453พ.ศ. 454มหาเสนาบดีของพระเจ้าปัญญามาระ24พระเจ้าทาฐิกะพ.ศ. 454พ.ศ. 455มหาเสนาบดีของพระเจ้าปิรัญมาระ
ราวงศ์วิชัย (พ.ศ.455-610)
รัชกาลรายพระนามครองราชย์สิ้นสุดหมายเหตุ25 (2)พระเจ้าวัฏฏคามณีอภัยพ.ศ. 455พ.ศ. 467พระราชโอรสอของพระเจ้าสัทธาติสสะ26พระเจ้ามหากุลิมหาติสสะพ.ศ. 467พ.ศ. 481พระราชโอรสของพระเจ้าขัลลาฏนาค27พระเจ้าโจรนาคพ.ศ. 481พ.ศ. 493พระราชโอรสของพระเจ้าวัฏฏคามณีอภัย28พระเจ้ากุฑฑติสสะพ.ศ. 493พ.ศ. 496พระราชโอรสของพระเจ้ามหากุลิมหาติสสะ29พระเจ้าศิวะที่ 1พ.ศ. 496ไม่ปรากฏความสัมพันธ์30พระเจ้าวาตุกะ31พระเจ้าฑารุภาติกะติสสะ32พระเจ้านิลิยะ33พระนางอนุฬาพ.ศ. 496พ.ศ. 500พระมเหสีของพระเจ้าโจรนาคและพระเจ้ากุฑฑติสสะ34พระเจ้ากุฏกัณณะติสสะพ.ศ. 500พ.ศ. 522พระราชโอรสองค์ที่สองของพระเจ้ามหากุลิมหาติสสะ35พระเจ้าภาติกภยอภัยพ.ศ. 522พ.ศ. 560พระราชโอรสของพระเจ้ากุฏกัณณติสสะ36พระเจ้ามหาฑาฐิกะมหานาคพ.ศ. 560พ.ศ. 572พระอนุชาของพระเจ้าภาติกภัยอภัย37พระเจ้าอามัณฑคามณีอภัยพ.ศ. 572พ.ศ. 582พระราชโอรสของพระเจ้ามหาฑาฐิกมหานาค38พระเจ้ากนิราชาณุติสสะพ.ศ. 582พ.ศ. 585พระอนุชาของพระเจ้าอามัณฑคามณีอภัย39พระเจ้าจุฬาภัยพ.ศ. 585พ.ศ. 586พระราชโอรสของพระเจ้าอามัณฑคามณีอภัย40พระนางสีวลีพ.ศ. 586พระขนิษฐาของพระเจ้าจุฬาภัยสมัยว่างกษัตริย์ พ.ศ. 58641พระเจ้าอิลนาคพ.ศ. 586พ.ศ. 596พระราชภาติยะของพระนางสีวลี42พระเจ้าจัณฑมุขพ.ศ. 596พ.ศ. 605พระราชโอรสของพระเจ้าอิลนาค43พระเจ้ายัสสลักกะพ.ศ. 605พ.ศ. 613พระอนุชาของพระเจ้าจัณฑมุขสิวะ44พระเจ้าสุภราชพ.ศ. 613พ.ศ. 620เจ้าพนักงานเฝ้าห้องโถงของพระเจ้ายัสสลลักกะ
ราชวงศ์ลัมพกรรณะ (พ.ศ. 620-972)
รัชกาลรายพระนามครองราชย์สิ้นสุดหมายเหตุ45พระเจ้าวสภะพ.ศ. 620พ.ศ. 664ชาวลัมพกรรณะ46พระเจ้าวัลกนาสิกติสสะพ.ศ. 664พ.ศ. 667พระราชโอรสของพระเจ้าวสภะ47พระเจ้าคชพาหุที่ 1พ.ศ. 667พ.ศ. 689พระราชโอรสของพระเจ้าวัลกนาสิกติสสะ48พระเจ้ามหัลลกนาคพ.ศ. 689พ.ศ. 696พระสัสสุระของพระเจ้าคชพาหุที่ 149พระเจ้าภาติกติสสะพ.ศ. 696พ.ศ. 720พระราชโอรสของพระเจ้ามหัลลกนาค50พระเจ้ากนิฏฐติสสะพ.ศ. 720พ.ศ. 739พระอนุชาของพระเจ้าภาติกติสสะ51พระเจ้าจุฬนาคพ.ศ. 739พ.ศ. 740พระราชโอรสของพระเจ้ากนิฏฐติสสะ52พระเจ้ากุฑฑนาคพ.ศ. 740พ.ศ. 742พระอนุชาของพระเจ้าจุฬนาค53พระเจ้าสิรินาคที่ 1พ.ศ. 742พ.ศ.762พระเทวัญของพระเจ้ากุฑฑนาค54พระเจ้าโวหาริกติสสะพ.ศ. 762พ.ศ. 784พระราชโอรสของพระเจ้าสิรินาคที่ 155พระเจ้าอภัยนาคพ.ศ. 784พ.ศ. 793พระอนุชาของพระเจ้าโวหาริกติสสะ56พระเจ้าสิรินาคที่ 2พ.ศ. 793พ.ศ. 795พระราชโอรสของพระเจ้าโวหาริกติสสะ57พระเจ้าวิชัยกุมารพ.ศ. 795พ.ศ. 796พระราชโอรสของพระเจ้าสิรินาคที่ 258พระเจ้าสังฆติสสะที่ 1พ.ศ. 796พ.ศ. 800ชาวลัมพกรรณะ59พระเจ้าสิริสังฆโพธิที่ 1พ.ศ. 800พ.ศ. 80260พระเจ้าโคฐาภัยพ.ศ. 802พ.ศ. 815เสนาบดี61พระเจ้าเชฏฐติสสะที่ 1พ.ศ. 815พ.ศ. 826พระราชโอรสองค์โตของพระเจ้าโคฐาภัย62พระเจ้ามหาเสนะพ.ศ. 826พ.ศ. 84463พระเจ้าสิริเมฆวรรณพ.ศ. 844พ.ศ. 871พระราชโอรสของพระเจ้ามหาเสนะ64พระเจ้าเชฏฐติสสะที่ 2พ.ศ. 871พ.ศ. 880พระอนุชาของพระเจ้าสิริเมฆวรรณ65พระเจ้าพุทธทาสพ.ศ. 880พ.ศ. 908พระราชโอรสของพระเจ้าเชฏฐติสสะที่ 266พระเจ้าอุปติสสะที่ 1พ.ศ. 908พ.ศ. 949พระราชโอรสองค์โตของพระเจ้าพุทธทาส67พระเจัามหานามพ.ศ. 949พ.ศ. 971พระอนุชาของพระเจ้าอุปติสสะที่ 168พระเจ้าโสตถิเสนะพ.ศ. 971พระราชโอรสของพระเจ้ามหา69พระเจ้าฉัตตคาหกะชันตุพระสวามีของพระนางสังฆา (พระราชธิดาของพระเจ้ามหานาม)70พระเจ้ามิตตเสนพ.ศ. 971พ.ศ. 972โจรปล้นสะดม
ราชวงศ์ปัณฑุ (พ.ศ. 972-998) (ผู้รุกรานชาวทมิฬ)
รัชกาลรายพระนามครองราชย์สิ้นสุดหมายเหตุ71พระเจ้าปัณฑุพ.ศ. 972พ.ศ. 977ชาวปาณฑยะ72พระเจ้าปรินฑุพ.ศ. 977พ.ศ. 980พระราชโอรสของพระเจ้าปัณฑุ73พระเจ้าขุททปรินฑุพ.ศ. 980พ.ศ. 995พระอนุชาของพระเจ้าปัณฑุ74พระเจ้าติริตระพ.ศ. 995ชาวทมิฬ75พระเจ้าทาฐิยะพ.ศ. 995พ.ศ. 99876พระเจ้าปิถิยะพ.ศ. 998
ราชวงศ์โมริยะ (พ.ศ.998-1234)
รัชกาลรายพระนามครองราชย์สิ้นสุดหมายเหตุ77พระเจ้าธาตุเสนพ.ศ. 998พ.ศ. 1016พระราชโอรสของพระนางสังฆา (พระราชธิดาของพระเจ้ามหานาม)78พระเจ้ากัสสปะที่ 1พ.ศ. 1016พ.ศ. 1040พระราชโอรสของพระเจ้าธาตุเสน 79พระเจ้าโมคคัลลานะที่ 1พ.ศ. 1040พ.ศ. 105880พระเจ้ากุมารธาตุเสนพ.ศ. 1058พ.ศ. 1067พระราชโอรสของพระเจ้าโมคคัลลานะที่ 181พระเจ้ากีรติเสนพ.ศ. 1067พระราชโอรสของพระเจ้ากุมารธาตุเสน82พระเจ้าศิวะที่ 2พ.ศ. 1067พ.ศ. 1068พระมาตุลาของพระเจ้ากีรติเสน83พระเจ้าอุปติสสะที่ 2พ.ศ. 1068พ.ศ. 1069พระชามาดาของพระเจ้ากุมารธาตุเสน84พระเจ้าสีลกาล อัมพัสสมเนระพ.ศ. 1069พ.ศ. 1082พระชามาดาของพระเจ้าอุปติสสะ เจ้าชายเชื้อสายลัมพกรรณะ85พระเจ้าทัตถัปปภูติพ.ศ. 1082พ.ศ. 1083พระราชโอรสองค์ของพระเจ้าสีลกาล86พระเจ้าโมคคัลลานะที่ 2พ.ศ. 1083พ.ศ. 1103พระเชษฐาของพระเจ้าทัตถปปภูติ87พระเจ้ากิตติสิริเมฆวรรณพ.ศ. 1103พ.ศ. 1104พระราชโอรสของพระเจ้าโมคคัลลานะที่ 288พระเจ้ามหานาคพ.ศ. 1104พ.ศ. 1107เสนาบดีฝ่ายยุทธสงครามในรัชสมัยพระเจ้าทาถปติสสะ89พระเจ้าอัคคโพธิที่ 1พ.ศ. 1107พ.ศ. 1141พระราชโอรสของพระอนุชาพระมารดาและพระอุปราชของพระเจ้ามหานาค90พระเจ้าอัคคโพธิที่ 2พ.ศ. 1141พ.ศ. 1151พระราชภาติยะและพระชามาดาของพระเจ้าอัคคโพธิที่ 191พระเจ้าสังฆติสสะที่ 2พ.ศ. 1151พระอนุชาและเจ้าพนักงานผู้ถือพระแสงขรรค์ของพระเจ้าอัคคโพธิที่ 292พระเจ้าโมคคัลลานะที่ 3พ.ศ. 1151พ.ศ.1157อัครมหาเสนาบดีของพระเจ้าอัคคโพธิที่ 293พระเจ้าสีลเมฆวรรณพ.ศ. 1157พ.ศ. 1166เจ้าพนักงานผู้ถือพระแสงขรรค์ของพระเจ้าโมคคัลานะที่ 394พระเจ้าอัคคโพธิที่ 3 
(ครองราชย์ครั้งที่ 1)พ.ศ. 1166พระราชโอรสของพระเจ้าสีลเมฆวรรณ95พระเจ้าเชฏฐติสสะที่ 3พ.ศ. 1166พ.ศ. 1167พระราชโอรสของพระเจ้าสังฆติสสะ96พระเจ้าอัคคโพธิที่ 3
(ครองราชย์ครั้งที่ 2)พ.ศ. 1167พ.ศ. 1183พระราชโอรสของพระเจ้าสีลเมฆวรรณ97พระเจ้าทาโถปติสสะที่ 1พ.ศ. 1183พ.ศ. 1195แม่ทัพของพระเจ้าเชฏฐติสส98พระเจ้ากัสสปะที่ 2พ.ศ. 1195พ.ศ. 1204พระอนุชาของพระเจ้าอัคคโพธิที่ 3 99พระเจ้าทุปปุฬะที่ 1พ.ศ. 1204พ.ศ. 1207พระชามาดาของพระเจ้าสีลเมฆวรรณ100พระเจ้าทาโถปติสสะที่ 2พ.ศ. 1207พ.ศ. 1216พระราชภาติยะของพระเจ้าทาโถปติสสะที่ 1101พระเจ้าอัคคโพธิที่ 4พ.ศ. 1216พ.ศ. 1234พระอนุชาของพระเจ้าทาโถปติสสะ102พระเจ้าอุนหนาคระ หัตถทาถพ.ศ. 1234ขุนนางเชื้อพระวงศ์ที่ได้รับการแต่งตั้งโดยข้าราชการชาวทมิฬ
ราชวงศ์ลัมพกรรณะ (พ.ศ. 1234-1560) 
รัชกาลรายพระนามครองราชย์สิ้นสุดหมายเหตุ103พระเจ้ามานวัมมะพ.ศ. 1234พ.ศ. 1279พระราชโอรสของพระเจ้ากัสสปะที่ 1 สืบเชื้อสายจากพระเจ้าสีลเมฆวรรณ104พระเจ้าอัคคโพธิที่ 5พ.ศ. 1279พ.ศ. 1285พระราชโอรสของพระเจ้ามานวัมมะ105พระเจ้ากัสสปะที่ 3พ.ศ. 1285พ.ศ. 1291พระอนุชาของพระเจ้าอัคคโพธิที่ 5106พระเจ้ามหินทะที่ 1พ.ศ. 1291พ.ศ. 1294พระอนุชาของพระเจ้ากัสสปะที่ 3107พระเจ้าอัคคโพธิที่ 6พ.ศ. 1294พ.ศ. 1334พระราชโอรสของพระเจ้ากัสสปะที่ 3108พระเจ้าอัคคโพธิที่ 7พ.ศ. 1334พ.ศ. 1340พระราชโอรสของพระเจ้ามหินทะที่ 1109พระเจ้ามหินทะที่ 2พ.ศ. 1340พ.ศ. 1360พระราชโอรสของพระเจ้าอัคคโพธิที่ 6110พระเจ้าทัปปุฬะที่ 2พ.ศ. 1360พ.ศ. 1365พระราชโอรสของพระเจ้ามหินทะที่ 2 111พระเจ้ามหินทะที่ 3พ.ศ. 1365พ.ศ. 1369พระราชโอรสของพระเจ้าทัปปุฬะที่ 2112พระเจ้าอัคคโพธิที่ 8พ.ศ. 1369พ.ศ. 1380พระอนุชาของพระเจ้ามหินทะที่ 3113พระเจ้าทัปปุฬะที่ 3พ.ศ. 1380พ.ศ. 1396พระอนุชาของพระเจ้าอัคคโพธิที่ 8114พระเจ้าอัคคโพธิที่ 9พ.ศ. 1396พ.ศ. 1399พระราชโอรสของพระเจ้าทัปปุฬะที่ 3115พระเจ้าเสนาที่ 1 พ.ศ. 1399พ.ศ. 1419พระอนุชาของพระเจ้าอัคคโพธิที่ 9116พระเจ้าเสนาที่ 2พ.ศ. 1419พ.ศ. 1444พระราชโอรสของพระเจ้ากัสสปะที่ 3117พระเจ้าอุทยะที่ 1พ.ศ. 1444พ.ศ. 1455พระอนุชาของพระอุปราชของพระเจ้าเสนาที่ 2118พระเจ้ากัสสปะที่ 4พ.ศ. 1455พ.ศ. 1472พระราชโอรสของพระเจ้าเสนาที่ 2119พระเจ้ากัสสปะที่ 5พ.ศ. 1472พ.ศ. 1482พระราชโอรสของพระเจ้ากัสสปะที่ 4120พระเจ้าทัปปุฬะที่ 4พ.ศ. 1482พ.ศ. 1483พระราชโอรสของพระเจ้ากัสสปะที่ 5121พระเจ้าทัปปุฬะที่ 5พ.ศ. 1483พ.ศ. 1495พระอนุชาของพระเจ้าทัปปุฬะที่ 4122พระเจ้าอุทยะที่ 2พ.ศ. 1495พ.ศ. 1498พระราชภาติยะของพระเจ้าเสนาที่ 2123พระเจ้าเสนาที่ 3พ.ศ. 1498พ.ศ. 1507พระอนุชาของพระเจ้าอุทยะที่ 2124พระเจ้าอุทยะที่ 3พ.ศ. 1507พ.ศ. 1515พระอุปราชของพระเจ้าเสนาที่ 3125พระเจ้าเสนาที่ 4พ.ศ. 1515พ.ศ. 1518พระราชโอรสของพระเจ้ากัสสปะที่ 5126พระเจ้ามหินทะที่ 4พ.ศ. 1518พ.ศ. 1534พระอนุชาของพระเจ้าเสนาที่ 4 127พระเจ้าเสนาที่ 5พ.ศ. 1534พ.ศ. 1544พระราชโอรสของพระเจ้ามหินทะที่ 4128พระเจ้ามหินทะที่ 5พ.ศ. 1544พ.ศ. 1560พระอนุชาของพระเจ้าเสนาที่ 5
 ช่วงการยึดครองอาณาจักรอนุราธปุระโดยจักรวรรดิโจฬะ (พ.ศ.1560-1598) 
รัชกาลรายพระนามครองราชย์สิ้นสุดหมายเหตุ129พระเจ้ากัสสปะที่ 6พ.ศ. 1572พ.ศ. 1583พระราชโอรสของพระเจ้ามหินทะที่ 5130พระเจ้ามหาลนากิตติพ.ศ. 1583พ.ศ. 1585131พระเจ้าวิกรมปัณฑุพ.ศ. 1585พ.ศ. 1586132พระเจ้าชคติปาละพ.ศ. 1586พ.ศ. 1589133พระเจ้าปรากรมปัณฑุพ.ศ. 1589พ.ศ. 1591134พระเจ้าโลกะพ.ศ. 1591พ.ศ. 1597135พระเจ้ากัสสปะที่ 7พ.ศ. 1597พ.ศ. 1598

 อาณาจักรโปโฬนนารุวะ (พ.ศ.1598-1779) 

 อาณาจักรทัมบาเดนิยะ (พ.ศ.1763-1888) 

 อาณาจักรกัมโปละ (พ.ศ.1888-1955) 

 อาณาจักรโกฏเฏ (พ.ศ.1955-2140) 

 อาณาจักรสิถาวกะ (พ.ศ.2064-2137) 

 อาณาจักรกัณฏี (พ.ศ.2012-2358) 

 บรรณานุกรม 
Bandaranayake, S. D. (1974). Sinhalese monastic architecture: The Viháras of Anurádhapura. BRILL.

Blaze, L. E. (1938). History of Ceylon. Asian Educational Services.

Blaze, L. E. (1995). History of Ceylon. Asian Educational Services. ISBN 978-81-206-1074-3.

Cavendish, M. (2007). World and its peoples: Eastern and Southern Asia. Cavendish Square Publishing.

Codrington, H. W. (1926). The Dambadeniya and Gampola Kings. In A short history of Lanka. Macmillan. สืบค้นจาก https://lakdiva.org/codrington/chap7.html

Cousins, L. S. The dating of the historical Buddha: A review article. Indology. สืบค้นจาก http://indology.info/papers/cousins/

De Silva, K. M. (1981). A history of Sri Lanka. University of California Press. ISBN 978-0-19-561655-2.

De Silva, K. M. (2005). A history of Sri Lanka. Penguin Books India.

Dhammakitti. (1929). Culavamsa: Being the more recent part of the Mahavamsa (W. Geiger & C. H. Rickmers, ผู้แปล). Ceylon Govt. Information Dept. (ต้นฉบับปี 1212)

Dias, M., Koralage, S. B., & Asanga, K. (2016). The archaeological heritage of Jaffna peninsula. Department of Archaeology (Sri Lanka).

Emmanuel, W. D. J. B. P. (2000). Civilization in its own words: Inscriptions and archaeology in ancient Sri Lanka (วิทยานิพนธ์ปริญญาเอก). University of California.

Geiger, W. (ผู้แปล). (1912). The Mahawamsa or great chronicle of Ceylon. Oxford University Press (for the Pali Text Society).

Gosch, S. S., & Stearns, P. N. (2008). Premodern travel in world history. Routledge.

Gunasekara, B. (บ.ก.). (1900). The Rajavaliya: or, A historical narrative of Sinhalese kings from Vijaya to Vimala Dharma Surya II. Government Printer, Ceylon.

Gunawardana, R. A. L. H. (1998). Prelude to the state: An early phase in the evolution of political institutions in ancient Sri Lanka. In R. A. L. H. Gunawardana, S. Pathmanathan, & M. Rohanadeera (บ.ก.), Reflections on a heritage: Historical scholarship on premodern Sri Lanka (Vol. 1, Part 1, pp. 83-122). Central Cultural Fund.

History of Ceylon: Volume I (From the earliest time to 1505): Part II (From the Cola conquest in 1017 to the arrival of the Portuguese in 1505) (H. C. Ray, Ed.). (2016). Ceylon University Press.

Knox, R. (1681). An historical relation of the island Ceylon. Richard Chiswell.

List of the sovereigns of Lanka. (n.d.). Lakdiva.org. สืบค้นจาก https://lakdiva.org/sovereigns/

The Mahavamsa: Original version chapters 1 – 37. (2008, May 27). Mahavamsa.org. สืบค้นจาก https://www.mahavamsa.org/mahavamsa/original-version/chapters-1-37/

Malalgoda, K. (1976). Buddhism in Sinhalese society, 1750–1900: A study of religious revival and change. University of California Press.

Manogaran, C. (1987). Ethnic conflict and reconciliation in Sri Lanka. University of Hawaii Press.

Mendis, G. C. (1957). The Mahābhārata legends in the Mahāvaṃsa. The Journal of the Ceylon Branch of the Royal Asiatic Society of Great Britain & Ireland, 5(1), 81–84.

Mendis, R. C. (1999). The story of Anuradhapura. Lakshmi Mendis.

Mittal, J. P. (2006). Other dynasties. In History of ancient India: From 4250 BC to 637 AD (Vol. 2, pp. 405). Atlantic Publishers & Distributors.

Nicholas, C. W., & Paranavitana, S. (1961). A concise history of Ceylon. Colombo University Press.

Oldenberg, H. (บ.ก.). (1879). The Dîpavaṃsa, an ancient Buddhist historical record. Williams and Norgate.

Paranavithana, S. (1936). Two royal titles of the early Sinhalese, and the origin of kingship in ancient Ceylon. Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, 68(3), 443–462.

Perera, L. S. (2001). The institutions of ancient Ceylon from inscriptions (Vol. 1). International Centre for Ethnic Studies.

Rambukwelle, P. B. (1993). Commentary on Sinhala kingship — Vijaya to Kalinga Magha. Sridevi Printers.

483 BC – Arrival of Aryans to Sri Lanka. (n.d.). scenicsrilanka.com. สืบค้นจาก http://www.scenicsrilanka.com/483-bc-arrival-of-aryans-to-sri-lanka/

Siriweera, W. I. (2004). History of Sri Lanka. Dayawansa Jayakodi & Company.

Weerasinghe, S. G. M. (1995). A history of the cultural relations between Sri Lanka and China: An aspect of the Silk Route. Central Cultural Fund.

Wijesooriya, S. (2006). A concise Sinhala Mahavamsa. Participatory Development Forum.

Witzel, M. (2019). Early 'Aryans' and their neighbors outside and inside India. Journal of Biosciences, 44(3), 58.

หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์เอเชีย