จังหวัดกีวูเหนือ

จังหวัดกีวูเหนือ () เป็นจังหวัดที่อยู่ติดกับทะเลสาบกีวูทางตะวันออกของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก มีเมืองเอกคือเมืองโกมา จังหวัดนี้มีพื้นที่ประมาณ 59,483 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 8,985,711 คน ณ ปี ค.ศ. 2020 โดยมีอาณาเขตทิศเหนือติดกับจังหวัดอีตูรี ทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดกับจังหวัดโชโป ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับจังหวัดมานีมา ทิศใต้ติดกับจังหวัดกีวูใต้ ทิศตะวันออกติดกับประเทศยูกันดาและรวันดา

ประวัติการปกครองของจังหวัดกีวูเหนือย้อนกลับไปในยุคอาณานิคม โดยในตอนแรกเคยเป็นส่วนหนึ่งของเขตสแตนลีย์ฟอลส์ (Stanley Falls District) ภายใต้อาณานิคมเสรีรัฐคองโก หลังจากมีการปรับปรุงเขตแดนหลายครั้ง กีวูเหนือได้ถูกผนวกรวมเข้ากับจังหวัดโอเรียนตาเล ซึ่งมีเมืองสแตนลีย์วิลล์ (ปัจจุบันคือเมืองคิซังกานี) เป็นเมืองเอก พื้นที่นี้ได้รับการยกฐานะเป็นจังหวัดในปี ค.ศ. 1962 แต่ถูกลดฐานะลงเป็นอำเภอภายใต้การปกครองของโมบูตู เซเซ เซโกในปี ค.ศ. 1965 ต่อมาได้รับการยกฐานะกลับคืนเป็นจังหวัดอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1988 ตามกฎหมายท้องถิ่นฉบับที่ 88/1976 และ 88-031 ซึ่งได้กำหนดให้จังหวัดกีวูเดิมแยกออกเป็นสามจังหวัด ได้แก่ กีวูเหนือ กีวูใต้ และมานีมา ปัจจุบันจังหวัดกีวูเหนือประกอบด้วยสามเมืองได้แก่ โกมา บูเทมโบ และเบนี รวมถึงหกอำเภอได้แก่ เบนี ลูเบโร มาซีซี รุทชูรู นยีรากงโก และวาลิคาเล นอกจากนี้ยังมีกฤษฎีกาในปี ค.ศ. 2013 ที่เสนอให้คาซินดี ออยชา และลูโฮลู ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองด้วย พรมแดนด้านตะวันออกของจังหวัดเป็นที่ตั้งของทิวเขารูเวนโซรีซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรอยแยกอัลเบอร์ไทน์ (Albertine Rift) เทือกเขานี้เป็นแหล่งน้ำจืดที่สำคัญและเป็นที่อยู่อาศัยของระบบนิเวศที่หลากหลาย นอกจากนี้ กีวูเหนือยังเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติวีรูงกาซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก และเป็นบ้านของกอริลลาภูเขาที่ใกล้สูญพันธุ์

จังหวัดกีวูเหนือกำลังเผชิญกับปัญหาด้านความมั่นคงที่ต่อเนื่อง โดยมีสาเหตุมาจากกลุ่มติดอาวุธ ความขัดแย้งเกี่ยวกับทรัพยากร และความตึงเครียดทางเชื้อชาติ กลุ่มกบฏ M23 ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากประเทศรวันดา ถือเป็นต้นเหตุหลักของความไม่มั่นคงนี้ จากข้อมูลเมื่อต้นปี ค.ศ. 2024 ความรุนแรงที่เกี่ยวข้องกับกลุ่ม M23 ได้ทำให้ประชาชนต้องพลัดถิ่นถึงประมาณ 1.7 ล้านคน ซึ่งคิดเป็นเกือบร้อยละ 14 ของประชากรทั้งหมดในจังหวัดกีวูเหนือ

นอกจากปัญหาความไม่สงบแล้ว จังหวัดกีวูเหนือยังเป็นพื้นที่ที่เกิดการระบาดของโรคไวรัสอีโบลาหลายครั้ง (รวมถึงครั้งล่าสุดในเดือนสิงหาคม 2022) และยังเป็นศูนย์กลางของการระบาดของโรคอีโบลาในกีวูช่วงปี ค.ศ. 2018–2020 ซึ่งเป็นการระบาดครั้งใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองในประวัติศาสตร์ โดยมีผู้ป่วยมากกว่า 3,400 ราย และมีผู้เสียชีวิตถึง 2,200 ราย รองลงมาจากการระบาดในแอฟริกาตะวันตกช่วงปี ค.ศ. 2014–2016

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น


หมวดหมู่:จังหวัดของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก