สิทธิมนุษยชนในประเทศเกาหลีเหนือ

บันทึกด้านสิทธิมนุษยชนของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีมักถูกพิจารณาว่าเลวร้ายที่สุดในโลกและได้รับการประณามไปทั่วโลก โดยสหประชาชาติและกลุ่มต่าง ๆ เช่น ฮิวแมนไรตส์วอตช์และฟรีดอมเฮาส์ได้ให้การประณาม แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลพิจารณาว่าเกาหลีเหนือไม่มีประเทศใดในยุคปัจจุบันที่เทียบเคียงได้ ในแง่การละเมิดเสรีภาพ

เสรีภาพในการพูดของพลเมืองนั้นแทบจะไม่มีอยู่จริง โดยมีเพียงผู้ให้บริการสื่อที่ดำเนินการโดยรัฐบาลเท่านั้นที่ถูกกฎหมาย ตามรายงานจากแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลและคณะกรรมการเพื่อสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือของสหรัฐระบุว่าภายใน ค.ศ. 2017 มีนักโทษที่ถูกคาดการณ์จำนวน 200,000 คน ถูกคุมขังในค่ายที่อุทิศให้แก่การกระทำผิดทางการเมือง และต้องเผชิญกับการบังคับใช้แรงงาน การทารุณกรรมร่างกาย การทรมาน และการประหารชีวิต

รัฐบาลเกาหลีเหนือเฝ้าติดตามกิจกรรมของผู้มาเยือนจากต่างประเทศอย่างเข้มงวด แม้แต่เจ้าหน้าที่บรรเทาทุกข์ยังต้องได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียดและถูกกันออกจากบางสถานที่และภูมิภาคที่รัฐบาลไม่ต้องการให้พวกเขาเข้าไป เนื่องจากพลเมืองเกาหลีเหนือไม่สามารถเดินทางได้อย่างอิสระผ่านประเทศของตนเอง นับประสาอะไรกับการเดินทางไปต่างประเทศ บันทึกด้านสิทธิมนุษยชนของประเทศนี้จึงถูกสร้างขึ้นส่วนใหญ่จากเรื่องเล่าของผู้ลี้ภัยและผู้แปรพักตร์ จุดยืนของรัฐบาลซึ่งแสดงออกผ่านสำนักข่าวกลางเกาหลี (KCNA) คือการที่นานาชาติวิพากษ์วิจารณ์บันทึกด้านสิทธิมนุษยชนของตนนั้นเป็นข้ออ้างในการโค่นล้มระบอบที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของชูเช ในขณะที่การล่วงละเมิดของผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์ตนกลับไม่ได้รับการลงโทษ

ตั้งแต่ ค.ศ  2003 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติรับรองข้อมติประณามบันทึกด้านสิทธิมนุษยชนของประเทศนี้เป็นประจำทุกปี ข้อมติเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2011 ซึ่งผ่านด้วยคะแนนเสียง 123 ต่อ 16 และงดออกเสียง 51 เสียง เรียกร้องให้รัฐบาลในเปียงยางยุติ "การละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างเป็นระบบ เป็นวงกว้างและร้ายแรง" ซึ่งรวมถึงการประหารชีวิตในที่สาธารณะและการกักขังโดยพลการ เกาหลีเหนือปฏิเสธข้อมติดังกล่าว โดยระบุว่าเป็นการกระทำที่มีแรงจูงใจทางการเมืองและตั้งอยู่บนพื้นฐานของเรื่องที่กุขึ้นซึ่งไม่เป็นความจริง ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 คณะกรรมาธิการพิเศษของสหประชาชาติเผยแพร่รายงานรายละเอียดจำนวน 400 หน้าซึ่งอ้างอิงจากคำให้การโดยตรงที่บันทึกถึง "ความโหดร้ายที่เกินจะพรรณนา" ที่กระทำโดยระบอบเกาหลีเหนือ

คณะกรรมาธิการสอบสวนสิทธิมนุษยชนในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี

วันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 คณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติประกาศแต่งตั้งไมเคิล เคอร์บีจากออสเตรเลีย, ซอนยา บิเซร์โกจากเซอร์เบีย และมาร์ซูกี ดารุสมันจากอินโดนีเซียเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการสอบสวนสิทธิมนุษยชนในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีของสหประชาชาติ

คณะกรรมาธิการสอบสวนจะตรวจสอบการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่เป็นไปอย่างมีระบบ เป็นวงกว้าง และร้ายแรงในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี ... รวมถึงการละเมิดสิทธิในอาหาร การละเมิดที่เกี่ยวข้องกับค่ายกักกันนักโทษ การทรมานและการปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรม การกักขังโดยพลการ การเลือกปฏิบัติ การละเมิดเสรีภาพในการแสดงออก การละเมิดสิทธิในชีวิต การละเมิดเสรีภาพในการเคลื่อนย้าย และการบังคับบุคคลให้สูญหาย รวมถึงในรูปแบบของการลักพาตัวพลเมืองของรัฐอื่น โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้เกิดความรับผิดชอบอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่การละเมิดเหล่านี้อาจเข้าข่ายอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ

วันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2013 คณะกรรมาธิการเริ่มการไต่สวนสาธารณะเป็นเวลาห้าวัน ณ มหาวิทยาลัยย็อนเซ ในโซล ประเทศเกาหลีใต้ โดยรับฟังคำให้การจากผู้แปรพักตร์ และในวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2013 ณ ประเทศญี่ปุ่น จากญาติของพลเมืองญี่ปุ่นที่ถูกเกาหลีเหนือลักพาตัวในทศวรรษ 1970 และ 1980"UN human rights probe on DPR Korea set to begin hearings in Japan" , UN News Centre, August 23, 2013. เกาหลีเหนืออธิบายว่าการสอบสวนนี้เป็น "แผนการสมคบคิดทางการเมือง" และไม่ได้อนุญาตให้พนักงานสอบสวนเข้าประเทศ คณะผู้พิจารณาของสหประชาชาติสัมภาษณ์พยานในเกาหลีใต้ ญี่ปุ่น และสหราชอาณาจักร และยังดำเนินการไต่สวนในสหรัฐเมื่อวันที่ 30 และ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2013 คณะกรรมาธิการกล่าวว่าตนร้องขอตัวแทนเกาหลีเหนืออย่างสม่ำเสมอให้เข้าร่วมในการไต่สวนสาธารณะและซักถามพยาน

วันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 คณะผู้พิจารณาเผยแพร่ผลการสืบสวนในรายงานจำนวน 400 หน้า คณะกรรมาธิการกล่าวหาว่ารัฐบาลเกาหลีเหนือมีส่วนเกี่ยวข้องกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างเป็นระบบ เป็นวงกว้าง และร้ายแรง ประธานคณะผู้พิจารณา ไมเคิล เคอร์บี อธิบายถึงการกระทำบางอย่างโดยระบุว่ามีความคล้ายกับการกระทำที่นาซีเคยกระทำ

โรเบอร์ตา โคเอน ประธานร่วมของคณะกรรมการเพื่อสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือ กล่าวว่าขณะนี้เป็นหน้าที่ของประชาคมโลกที่จะต้องดำเนินการเพื่อปกป้องผู้ที่ถูกประหัตประหารและนำตัวผู้กระทำความผิดมาสู่กระบวนการยุติธรรม สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีปฏิเสธผลการสืบสวน ในแถลงการณ์ระบุว่าคณะกรรมาธิการเป็น "ผลผลิตจากการทำให้เรื่องสิทธิมนุษยชนเป็นเรื่องทางการเมืองในส่วนของสหภาพยุโรปและญี่ปุ่น โดยเป็นพันธมิตรร่วมกับนโยบายที่เป็นปฏิปักษ์ของสหรัฐ" วันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 สหประชาชาติลงมติเห็นชอบต่อร่างข้อมติที่จะส่งเรื่องเกาหลีเหนือไปยังศาลอาญาระหว่างประเทศในข้อหาอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ

จุดยืนของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี
วาทกรรมด้านสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือมีประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นก่อนการสถาปนารัฐใน ค.ศ. 1948 ทฤษฎีสิทธิมนุษยชนของเกาหลีเหนือซึ่งอ้างอิงจากทฤษฎีมาร์กซิสต์ ประเพณีขงจื๊อ และแนวคิดชูเช ถือว่าสิทธิเป็นสิ่งที่มีเงื่อนไขมากกว่าจะเป็นสากล โดยยึดถือว่าสิทธิของส่วนรวมมีความสำคัญเหนือกว่าสิทธิส่วนบุคคล และสิทธิในสวัสดิการและการดำรงชีพนั้นเป็นสิ่งสำคัญ

คิม อิล-ซ็องระบุว่าแนวคิดเรื่องประชาธิปไตยไม่สามารถ "มอบเสรีภาพและสิทธิให้แก่กลุ่มที่เป็นปฏิปักษ์ซึ่งต่อต้านสังคมนิยมหรือกลุ่มที่ไม่บริสุทธิ์ซึ่งกระทำการขัดต่อผลประโยชน์ของประชาชนได้"

รัฐบาลเกาหลีเหนืออ้างว่ารัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีรับประกันสิทธิมนุษยชนของประชาชน และการรับประกันเหล่านี้ถูกระบุไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วนในกฎหมายและระเบียบข้อบังคับต่าง ๆ ทั้งยังอ้างว่าการรับประกันสิทธิมนุษยชนและกฎหมายเหล่านี้มีการบังคับใช้อย่างเคร่งครัดทั่วประเทศและต่อบุคคลทุกคน

เจ็ดเดือนหลังจากมีการเผยแพร่รายงานของคณะกรรมาธิการสอบสวน เกาหลีเหนือเผยแพร่รายงานของสมาคมเพื่อการศึกษาสิทธิมนุษยชนสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (DPRK Association for Human Rights Studies) ของตนเอง ซึ่งอ้างว่าชาวเกาหลีเหนือได้รับ "สิทธิมนุษยชนอย่างแท้จริง" เกาหลีเหนือยังตกลงจะดำเนินการตามคำแนะนำ 113 ข้อจากทั้งหมด 268 ข้อเพื่อปรับปรุงการดำเนินงานด้านสิทธิมนุษยชนที่เสนอในกลไกการทบทวนสถานการณ์สิทธิมนุษยชนของประเทศ (UPR) ของคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ เคอร์บีกล่าวถึงการที่เกาหลีเหนือเข้าร่วมในกลไกการทบทวนสถานการณ์สิทธิมนุษยชนของประเทศ การที่ประเทศเผยแพร่รายงานด้านสิทธิมนุษยชนของตนเอง และการเดินทางไปเยือนเอเชียนเกมส์ 2014 ของฮวัง พย็อง-โซว่าเป็น "ปฏิบัติการเชิงรุกเพื่อสร้างภาพลักษณ์" และแสดงความสงสัยว่ารัฐบาลเกาหลีเหนือเริ่มมีความกังวลเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนอย่างแท้จริงหรือเพียงแค่เตรียมพร้อมรับมือการวิพากษ์วิจารณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในสหประชาชาติ เคอร์บีตอบรับเนื้อหาบางส่วนของรายงานสมาคมเพื่อการศึกษาสิทธิมนุษยชนสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีว่าเป็น "ข้อคิดเห็นที่ยุติธรรม" แต่ตั้งข้อสังเกตว่ารายงานดังกล่าวล้มเหลวที่จะกล่าวถึงประเด็นต่าง ๆ ที่ถูกหยิบยกขึ้นในรายงานของคณะกรรมาธิการสอบสวน

เสรีภาพพลเมือง
คิม อิล-ซ็อง ผู้ก่อตั้งประเทศเกาหลีเหนือ ปฏิเสธแนวคิดเรื่องสิทธิพลเมืองสำหรับผู้ที่ต่อต้านระบอบ มีระบบผู้ให้ข้อมูลหรือสายข่าวที่กว้างขวางทั่วเกาหลีเหนือซึ่งทำหน้าที่เฝ้าติดตามชาวเกาหลีในประเด็นเกี่ยวกับความผิดทางการเมืองและความผิดอื่น ๆ ที่อาจเกิดขึ้นโดยไม่มีการอ้างอิงถึงสิทธิพลเมืองอย่างเป็นทางการ

สำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ (OHCHR) ได้ยอมรับอย่างเป็นทางการถึงการละเมิดสิทธิมนุษยชนเป็นวงกว้างที่เกิดขึ้นเป็นประจำในเกาหลีเหนือ ข้อมติสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติที่ 2005/11 ระบุถึงประเภทของการล่วงละเมิดเฉพาะเจาะจงภายในเกาหลีเหนือ ดังนี้:

สิทธิแรงงาน
เกาหลีเหนือเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศในโลกที่ไม่ได้เป็นสมาชิกองค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) อย่างไรก็ตาม อนุสัญญาของ ILO ถือเป็นมาตรฐานแรงงานระหว่างประเทศโดยไม่คำนึงถึงการให้สัตยาบัน พรรคแรงงานเกาหลีซึเป็นพรรครัฐบาลควบคุมองค์กรสหภาพแรงงานเพียงแห่งเดียวที่ได้รับอนุญาตอย่างเข้มงวด คือ สหพันธ์สหภาพแรงงานแห่งประเทศเกาหลี (General Federation of Trade Unions of Korea)"Labor Rights" , Chapter on North Korea (page 2), World Report 2013, Human Rights Watch. Retrieved September 25, 2013.

การบังคับใช้แรงงานตามคำสั่งของรัฐบาลได้รับการจัดตั้งเป็นระบบสถาบัน เด็ก (บางคนอายุเพียง 11 ปี) ถูกบังคับให้ทำงานในฟาร์มและเขตก่อสร้างตามคำสั่งของรัฐบาล และอาจถูกโรงเรียนเรียกตัวให้เก็บเศษโลหะและวัสดุอื่น ๆ เพื่อนำไปขาย นอกจากนี้ เด็ก ๆ ยังต้องทำงานด้านภูมิทัศน์ เช่น การทำความสะอาดริมฝั่งแม่น้ำและการปลูกต้นไม้ แรงงานดังกล่าวอาจเป็นงานหนักและเด็กที่อาศัยอยู่ใน ควันลีโซ (ค่ายกักกัน) ของประเทศก็ถูกบังคับให้ทำงานหนักเช่นกัน

รายงานโดยสำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติว่าด้วยการบังคับใช้แรงงานในเกาหลีเหนือสรุปว่าชาวเกาหลีเหนือถูกเอารัดเอาเปรียบโดยระบบการบังคับใช้แรงงานที่ซับซ้อนหลายชั้นซึ่งมุ่งเน้นไปที่ผลประโยชน์ของรัฐมากกว่าประชาชนและเป็นเครื่องมือสำหรับรัฐบาลในการควบคุม เฝ้าติดตาม และปลูกฝังอุดมการณ์แก่ประชากร รายงานพบว่าระบบการบังคับใช้แรงงานที่เป็นระบบสถาบันนี้เริ่มต้นตั้งแต่เด็กที่ยังอยู่ในโรงเรียนและต่อเนื่องไปจนถึงวัยผู้ใหญ่ ผู้ที่ถูกเกณฑ์ทหารมักถูกบังคับให้ทำงานในภาคเกษตรกรรมและการก่อสร้างเป็นประจำ หลังจบการศึกษาและรับรัฐการทหารแล้ว ชาวเกาหลีเหนือจะถูกรัฐกำหนดงานให้โดยไม่มีเสรีภาพในการเลือกงาน และอาจยังคงถูกระดมพลเข้าสู่ "หน่วยจู่โจม" เพื่อใช้แรงงานทั่วไป ซึ่งมักเป็นงานเกษตรกรรมและก่อสร้าง โดยได้รับค่าตอบแทนเพียงเล็กน้อยหรือไม่ได้รับเลย ชาวเกาหลีเหนือที่ทำงานบังคับต้องเผชิญสภาพการทำงานที่ย่ำแย่โดยไม่มีค่าจ้าง ถูกทุบตี และสตรียังมีความเสี่ยงต่อความรุนแรงทางเพศ รายงานพบว่ามีการล่วงละเมิดอย่างกว้างขวางในการเอารัดเอาเปรียบนักโทษเพื่อใช้แรงงานจนถึงขั้นที่อาจถือได้ว่าเป็นทาส

เสรีภาพในการพูดและการชุมนุม
รัฐธรรมนูญเกาหลีเหนือมีบทบัญญัติที่รับประกันเสรีภาพในการพูดและการชุมนุมตามนิตินัย แต่ในทางปฏิบัติ บทบัญญัติอื่น ๆ กลับมีความสำคัญเหนือกว่า รวมถึงข้อกำหนดที่ว่าพลเมืองจะต้องปฏิบัติตามวิถีชีวิตแบบสังคมนิยม การวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลและผู้นำถูกจำกัดอย่างเข้มงวด และการกล่าวถ้อยคำเช่นนั้นอาจเป็นสาเหตุให้ถูกจับกุมและส่งตัวไปยังค่าย "ปรับทัศนคติ" แห่งใดแห่งหนึ่งของเกาหลีเหนือ

มีองค์กรภาคประชาสังคมจำนวนมาก แต่ดูเหมือนว่าองค์กรทั้งหมดเหล่านั้นถูกดำเนินงานโดยรัฐบาล ทุกองค์กรต่างสรรเสริญรัฐบาลและสืบทอดลัทธิบูชาบุคคลของตระกูลคิมเป็นกิจวัตร ผู้แปรพักตร์ระบุว่าการส่งเสริมลัทธิบูชาบุคคลเป็นหนึ่งในหน้าที่หลักของภาพยนตร์ ละครเวที และหนังสือแทบทุกเล่มที่ผลิตขึ้นภายในประเทศ

เสรีภาพทางข้อมูลข่าวสาร
ข้อมูลเกี่ยวกับโลกภายนอกถูกจำกัดอย่างเข้มงวด พลเมืองเกาหลีเหนือส่วนใหญ่ (ยกเว้นเพียงส่วนน้อยนิด) ถูกสั่งห้ามไม่ให้ใช้อินเทอร์เน็ต รัฐบาลดูแลอินทราเน็ตที่เรียกว่าควังมย็อง ซึ่งถูกตัดขาดจากอินเทอร์เน็ตทั่วโลก รัฐบาลเป็นผู้แจกจ่ายเครื่องรับวิทยุและโทรทัศน์ทั้งหมด พลเมืองถูกสั่งห้ามไม่ให้ดัดแปลงเครื่องรับดังกล่าวเพื่อให้สามารถรับการแพร่ภาพกระจายเสียงจากประเทศอื่นได้ การกระทำเช่นนั้นมีโทษสถานหนัก การบริโภคสื่อจากต่างประเทศเป็นสิ่งต้องห้ามอย่างเคร่งครัดและอาจได้รับโทษถึงขั้นประหารชีวิต

เสรีภาพทางศาสนา

รัฐธรรมนูญของเกาหลีเหนือคุ้มครองเสรีภาพทางศาสนาในนาม ตราบเท่าที่สิ่งนั้นไม่ถูกใช้เพื่อทำลายรัฐหรือระเบียบทางสังคม อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติกลับไม่มีเสรีภาพทางศาสนาอย่างแท้จริง และรัฐบาลจำกัดกิจกรรมทางศาสนาอย่างเข้มงวดเว้นแต่จะได้รับความควบคุมดูแลโดยองค์กรรัฐบาล

รายงานจากผู้ลี้ภัย ผู้แปรพักตร์ มิชชันนารี และองค์กรเอกชนระบุว่าบุคคลที่ดำเนินกิจกรรมเผยแผ่ศาสนา มีความสัมพันธ์กับกลุ่มอีแวนเจลิคัล (evangelical) ในต่างประเทศที่ดำเนินงานในจีน หรือผู้ที่ถูกส่งตัวกลับจากจีนและพบว่ามีการติดต่อกับชาวต่างชาติหรือมิชชันนารีมีแนวโน้มที่จะถูกจับกุมและลงโทษอย่างรุนแรง

ผู้ลี้ภัยและผู้แปรพักตร์กล่าวหาว่าพวกเขาเห็นการจับกุมและการประหารชีวิตสมาชิกของคริสตจักรคริสเตียนใต้ดินโดยระบอบ ด้วยประเทศนี้เข้าถึงได้ยากและไม่สามารถได้รับข้อมูลอย่างทันท่วงที การดำเนินอยู่ของกิจกรรมเหล่านี้จึงยังคงยากที่จะตรวจสอบยืนยัน

การประหัตประหารคริสต์และพุทธศาสนิกชน

ข้อมูลจากคริสเตียนโอเพนดอส์ระบุว่าเกาหลีเหนือเป็นผู้นำในบรรดาประเทศที่ประหัตประหารคริสต์ศาสนิกชน คริสเตียนโซลิดาริตีเวิลด์ไวด์กล่าวว่ามีรายงานจำนวนมากเกี่ยวกับผู้คนที่ถูกส่งไปยังค่ายกักกันนักโทษ และต้องเผชิญกับการทรมานและการปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรมเนื่องจากความเชื่อของพวกเขา มีประมาณการว่ามีคริสต์ศาสนิกชน 50,000–70,000 คนถูกคุมขังในค่ายกักกันนักโทษของเกาหลีเหนือ นอกจากนี้ยังมีรายงานเกี่ยวกับการประหารชีวิตคริสต์ศาสนิกชนในที่สาธารณะ ตัวอย่างเช่น รี ฮย็อน-อก ถูกกล่าวหาว่าถูกประหารชีวิตในที่สาธารณะที่ย่านรย็องช็อนเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2009 ข้อหาแจกจ่ายคัมภีร์ไบเบิล ในขณะที่สามีและลูกของเธอถูกเนรเทศไปยังค่ายกักกันนักโทษการเมืองฮเวรย็อง หากทางการตรวจพบว่าผู้ลี้ภัยชาวเกาหลีเหนือที่ถูกส่งตัวกลับจากจีนได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ พวกเขาจะได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้ายยิ่งขึ้น การทรมาน และการจำคุกเป็นเวลานาน รัฐบาลถือว่ากิจกรรมทางศาสนาเป็นอาชญากรรมทางการเมือง เพราะสิ่งเหล่านี้อาจท้าทายลัทธิบูชาบุคคลและการยกย่องคิม อิล-ซ็องและครอบครัวของเขาประดุจเทพเจ้า

ตั้งแต่ ค.ศ. 1949 ถึงช่วงกลางทศวรรษ 1950 ภายใต้การปกครองของคิม อิล-ซ็อง โบสถ์ทุกแห่งถูกสั่งปิด ข้อมูลจากเอเชียนิวส์ ระบุว่าบาทหลวงคาทอลิกที่ไม่ใช่ชาวต่างชาติทั้งหมดถูกประหารชีวิต และผู้นำนิกายโปรเตสแตนต์ที่ไม่ยอมละทิ้งความเชื่อถูกกวาดล้างในฐานะ "สายลับอเมริกัน" การพลีชีพของนักบวชคณะเบเนดิกตินแห่งอารามต็อกว็อนได้ถูกบันทึกไว้ ในขณะที่มีการเริ่มกระบวนการประกาศให้พวกเขาเป็นบุญราศี มีเพียงวัดพุทธ 60 จาก 400 แห่งเท่านั้นที่รอดพ้นจากการประหัตประหารทางศาสนาในทศวรรษ 1950 พระสงฆ์ 1,600 รูปถูกสังหาร สูญหายในค่ายกักกันหรือถูกบังคับให้ละทิ้งความเชื่อ วัดที่เหลืออยู่ในปัจจุบันได้รับการอนุรักษ์ไว้ในฐานะมรดกทางวัฒนธรรมแห่งชาติ ผู้แปรพักตร์เกาหลีเหนือรายงานว่า "พระสงฆ์" ที่รัฐบาลจ้างมาทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลและมัคคุเทศก์สำหรับนักท่องเที่ยว แต่พวกเขาไม่เคยเห็นการสักการะอย่างแท้จริง ตามรายงานระบุว่าพุทธศาสนิกชนส่วนใหญ่กลัวที่จะปฏิบัติศาสนกิจอย่างเปิดเผยในบริเวณวัดและปฏิบัติศาสนกิจอย่างลับ ๆ เท่านั้น อย่างไรก็ตาม ในโอกาสพิเศษ รัฐบาลอนุญาตให้จัดพิธีกรรมได้

รัฐบาลเกาหลีเหนือประมาณการจำนวนผู้นับถือศาสนาใน ค.ศ. 2002 ว่ามีชาวโปรเตสแตนต์ 12,000 คน พุทธศาสนิกชน 10,000 คน และชาวคาทอลิก 800 คน ขณะที่ประมาณการโดยกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับคริสตจักรระหว่างประเทศและเกาหลีใต้นั้นสูงกว่าอย่างมาก นอกจากนี้ พรรคชอนโดอิสต์ช็องอู (Chondoist Chongu Party) ขบวนการทางศาสนาแบบประเพณีที่รัฐบาลให้การรับรอง มีผู้ปฏิบัติธรรมประมาณ 15,000 คน

ตั้งแต่ ค.ศ. 1988 มีการสร้างอาคารคริสตจักร 4 แห่งในเปียงยางด้วยเงินบริจาคจากต่างประเทศ: แบ่งเป็นคาทอลิก 1 แห่ง โปรเตสแตนต์ 2 แห่ง และรัสเซียออร์ทอดอกซ์ 1 แห่ง อย่างไรก็ตาม โบสถ์เหล่านี้เปิดเฉพาะสำหรับชาวต่างชาติเท่านั้น และพลเมืองเกาหลีเหนือไม่สามารถเข้าร่วมพิธีกรรมได้ พิธีกรรมเหล่านี้ถูกใช้เพื่อดึงเงินตราต่างประเทศจากผู้มาเยือนชาวต่างชาติ รวมถึงชาวเกาหลีใต้

เสรีภาพในการเคลื่อนย้าย

พลเมืองเกาหลีเหนือโดยปกติไม่สามารถเดินทางภายในประเทศได้อย่างอิสระ นับประสาอะไรกับการเดินทางออกนอกประเทศ<ref name=DOS2011 / การย้ายถิ่นออกและการย้ายถิ่นเข้าถูกควบคุมอย่างเข้มงวด พลเมืองเกาหลีเหนือจะต้องได้รับใบอนุญาตเพื่อเดินทางออกนอกอำเภอที่ตนพำนัก และเมื่อถึงจุดหมายปลายทางจะต้องรายงานการมาถึงต่อเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น ตามคำให้การของผู้แปรพักตร์ระบุว่าการขอใบอนุญาตดังกล่าวสามารถเร่งให้เร็วขึ้นได้ผ่านการติดสินบนFreedom of Movement in North Korea การบังคับย้ายถิ่นฐานของพลเมืองและครอบครัวทั้งครอบครัว โดยเฉพาะเพื่อเป็นการลงโทษด้วยเหตุผลทางการเมือง ถูกกล่าวว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นปกติ

พลเมืองเกาหลีเหนือถูกห้ามไม่ให้ออกนอกประเทศโดยไม่ได้รับอนุญาต และผู้ที่ถูกจับได้ว่าพยายามกระทำการดังกล่าวจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง รัฐบาลเกาหลีเหนือปฏิบัติต่อผู้ที่ย้ายถิ่นออกจากประเทศในฐานะผู้แปรพักตร์ การเดินทางไปต่างประเทศถูกควบคุมอย่างเข้มงวด การออกหนังสือเดินทางถูกจำกัดอย่างหนัก และผู้ที่ได้รับอนุญาตให้เดินทางไปต่างประเทศจะต้องทิ้งสมาชิกในครอบครัวไว้ในเกาหลีเหนือเพื่อเป็นตัวประกันเพื่อให้มั่นใจว่าพวกเขาจะเดินทางกลับมา“A Sense of Terror Stronger than a Bullet”Studying abroad with your family held hostage

ผู้ลี้ภัยชาวเกาหลีเหนือที่หนีไปยังประเทศจีนมักถูกเจ้าหน้าที่บังคับส่งตัวกลับมายังเกาหลีเหนือในภายหลัง และมักถูกทุบตีและส่งไปยังค่ายกักกันนักโทษหลังจากถูกส่งตัวกลับ การปฏิบัติเช่นนี้จะรุนแรงยิ่งขึ้นในกรณีที่ผู้ลี้ภัยชาวเกาหลีเหนือได้ติดต่อกับองค์การนอกภาครัฐ (NGOs) ที่เกี่ยวข้องกับเกาหลีใต้หรือศาสนา โดยเฉพาะศาสนาคริสต์ ในกรณีที่รัฐบาลเกาหลีเหนือพบว่ามีการติดต่อเกิดขึ้นระหว่างผู้ลี้ภัยและองค์การิกภาครัฐเหล่านี้ บทลงโทษสำหรับผู้ลี้ภัยเหล่านี้คือการทรมานและการประหารชีวิตเมื่อถูกส่งตัวกลับมายังเกาหลีเหนือ

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2016 คิม จ็อง-อึนสั่งห้ามการจัดงานแต่งงานและงานศพทั่วประเทศชั่วคราว รวมถึงห้ามเสรีภาพในการย้ายเข้าและออกจากเมืองหลวง เพื่อเตรียมการสำหรับการประชุมพรรคแรงงานเกาหลีในวันที่ 6 พฤษภาคม ซึ่งเป็นการรวมตัวครั้งแรกในลักษณะนี้ในรอบ 36 ปี

วันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ฝ่ายสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติรายงานว่าสตรีที่ถูกกักขังในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีต้องเผชิญกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรงหลายประการด้วยน้ำมือเจ้าหน้าที่ความมั่นคงและตำรวจ สตรีเหล่านี้ได้รับอาหารในปริมาณที่ไม่เพียงพอและมีคุณภาพต่ำ นำไปสู่ภาวะทุพโภชนาการอย่างรุนแรง

เสรีภาพสื่อ

 เกาหลีเหนืออยู่ในอันดับสุดท้ายของดัชนีเสรีภาพสื่อที่เผยแพร่โดยนักข่าวไร้พรมแดน รัฐธรรมนูญของเกาหลีเหนือระบุถึงเสรีภาพสื่อ แต่ในทางปฏิบัติ สื่อทั้งหมดถูกควบคุมอย่างเข้มงวดโดยรัฐบาล สื่อระดับชาติมุ่งเน้นเกือบทั้งหมดไปที่การโฆษณาชวนเชื่อทางการเมืองและการส่งเสริมลัทธิบูชาบุคคลรอบตัวคิม อิล-ซ็องและคิม จ็อง-อิล โดยเน้นย้ำถึงความคับข้องใจทางประวัติศาสตร์ที่มีต่อสหรัฐและญี่ปุ่น

นักข่าวไร้พรมแดนอ้างว่าเครื่องรับวิทยุหรือโทรทัศน์ที่สามารถหาซื้อได้ในเกาหลีเหนือถูกตั้งค่าล่วงหน้าให้รับได้เฉพาะความถี่ของรัฐบาลและถูกปิดผนึกด้วยตราประทับเพื่อป้องกันการดัดแปลงอุปกรณ์ การดัดแปลงเครื่องรับและรับสัญญาณวิทยุหรือโทรทัศน์จากภายนอกเกาหลีเหนือถือเป็นความผิดอาญาร้ายแรง ในการรณรงค์ของพรรคเมื่อ ค.ศ. 2003 หัวหน้าหน่วยพรรคในแต่ละละแวกบ้านและหมู่บ้านได้รับคำสั่งให้ตรวจสอบตราประทับบนเครื่องรับวิทยุทั้งหมด

เนื่องจากเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ใช้ระบบโทรทัศน์แตกต่างกัน (PAL และ NTSC ตามลำดับ) จึงไม่สามารถรับชมการออกอากาศข้ามพรมแดนระหว่างสองประเทศได้ อย่างไรก็ตาม มีรายงานว่าในพื้นที่พรมแดนติดกับประเทศจีนสามารถรับสัญญาณโทรทัศน์จากประเทศนั้นได้ ทูตพิเศษสหประชาชาติรายงานว่าพลเมืองเกาหลีเหนือคนใดก็ตามที่ถูกจับได้ว่าชมภาพยนตร์เกาหลีใต้อาจถูกส่งไปยังค่ายแรงงาน ใน ค.ศ. 2020 เกาหลีเหนือผ่านกฎหมายว่าด้วยการต่อต้านอุดมการณ์และวัฒนธรรมปฏิกิริยา ซึ่งกำหนดโทษตั้งแต่การบังคับใช้แรงงานไปจนถึงประหารชีวิตสำหรับผู้ที่ต้องการเก็บหรือเผยแพร่สื่อวัฒนธรรม เช่น รายการโทรทัศน์ หนังสือ และเพลง จาก "ประเทศศัตรู" รวมถึงเกาหลีใต้ ญี่ปุ่น และสหรัฐ

สิทธิกลุ่มน้อย

ประชากรเกาหลีเหนือถือเป็นหนึ่งในกลุ่มที่มีความบริสุทธิ์ทางชาติพันธุ์มากที่สุดในโลก และการย้ายถิ่นฐานเข้ามานั้นแทบจะไม่มีอยู่จริง ในบรรดาผู้อพยพจำนวนน้อยที่เดินทางเข้าสู่เกาหลีเหนือด้วยความสมัครใจนั้นรวมถึงคู่สมรสชาวญี่ปุ่น (โดยทั่วไปคือภรรยา) ของชาวเกาหลีที่เดินทางกลับจากญี่ปุ่นในช่วง ค.ศ. 1945 ถึงต้นทศวรรษ 1980 ชาวญี่ปุ่นเหล่านี้ถูกบังคับให้ปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมท้องถิ่น และโดยส่วนใหญ่แล้ว มีรายงานว่าผู้ที่เดินทางกลับมาทั้งหมดไม่ได้รับการยอมรับเข้าสู่สังคมเกาหลีเหนืออย่างเต็มที่ (ยกเว้นข้อยกเว้นเพียงไม่กี่กรณี เช่น ผู้ที่ได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาล) และมักจะลงเอยด้วยการเป็นกลุ่มคนชายขอบของสังคม ส่วนชาวต่างชาติที่มาเยือนประเทศโดยทั่วไปจะได้รับการเฝ้าติดตามอย่างเข้มงวดโดยผู้ควบคุมของรัฐบาล และถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าสถานที่บางแห่ง

ใน ค.ศ. 2014 หลังจากคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติเผยแพร่รายงานว่าด้วยสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือ ซึ่งแนะนำให้มีการส่งเรื่องไปยังศาลอาญาระหว่างประเทศ สำนักข่าวกลางเกาหลี สื่อทางการ ตอบโต้ด้วยบทความที่มีการใช้ถ้อยคำดูหมิ่นในเชิงเหยียดเพศทางเลือกต่อไมเคิล เคอร์บี ผู้เขียนรายงาน ซึ่งเปิดเผยตนเองว่าเป็นเกย์ บทความของสำนักข่าวกลางเกาหลีระบุต่อไปว่า การแต่งงานของคนเพศเดียวกันนั้น "ไม่สามารถพบได้ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีที่ภาคภูมิใจในสุขภาพจิตที่เข้มแข็งและศีลธรรมอันดี และการรักเพศเดียวกันได้กลายเป็นเป้าหมายของการวิพากษ์วิจารณ์จากสาธารณชนแม้ในประเทศตะวันตกด้วยเช่นกัน ในความเป็นจริงแล้ว มันเป็นเรื่องน่าตลกที่คนที่เป็นเกย์เช่นนั้น  จะมาอุปถัมภ์การจัดการกับประเด็นสิทธิมนุษยชนของผู้อื่น"

สิทธิความพิการ

ในฐานะรัฐภาคีแห่งกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม (ICESCR) และอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก (CRC) เกาหลีเหนือมีพันธกรณีระหว่างประเทศที่จะต้องละเว้นจากการเลือกปฏิบัติต่อประชาชนของตนอันเนื่องมาจากความทุพพลภาพ (รวมถึงเกณฑ์อื่น ๆ) ภายใต้มาตรา 2 ของอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก "รัฐภาคีจะเคารพและรับประกันสิทธิที่ระบุไว้ในอนุสัญญานี้แก่เด็กแต่ละคนที่อยู่ในเขตอำนาจของตนโดยปราศจากการเลือกปฏิบัติใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องเชื้อชาติ สีผิว เพศ ภาษา ศาสนา ความคิดเห็นทางการเมืองหรือทางอื่น ต้นกำเนิดทางชาติพันธุ์ สังคม หรือระดับชาติ ทรัพย์สิน ความทุพพลภาพ การเกิด หรือสถานะอื่น ๆ ของเด็ก หรือของบิดามารดา หรือผู้ปกครองตามกฎหมาย"

วันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 2006 แอสโซซิเอเต็ดเพรสรายงานจากเกาหลีใต้ว่ารี ควัง-ช็อล แพทย์ชาวเกาหลีเหนือที่แปรพักตร์ อ้างว่าทารกที่เกิดมาพร้อมกับความบกพร่องทางร่างกายจะถูกทำให้เสียชีวิตอย่างรวดเร็วและนำไปฝัง รายงานโดยผู้รายงานพิเศษของสหประชาชาติว่าด้วยสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือเน้นย้ำถึงรายงานจากผู้แปรพักตร์ที่บรรยายว่าผู้พิการถูกกล่าวหาว่าถูก "กวาดต้อน" และส่งไปยัง "ค่ายพิเศษ"

อย่างไรก็ตาม องค์กรการกุศล แฮนดิแคปอินเตอร์เนชันแนล รายงานว่าองค์กรได้ดำเนินงานในเกาหลีเหนือมาตั้งแต่ ค.ศ. 1999 โดยช่วยเหลือสหพันธ์เกาหลีเพื่อการคุ้มครองผู้พิการ (Korean Federation for the Protection of Disabled People) รวมถึงสนับสนุนศูนย์กายอุปกรณ์ที่ให้บริการผู้พิการหลายพันคน คณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ (ICRC) รายงานใน ค.ศ. 2006 ว่าได้ช่วยจัดตั้งศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพสำหรับผู้พิการในเปียงยาง โครงการรณรงค์ระหว่างประเทศเพื่อห้ามทุ่นระเบิดสังหารบุคคลรายงานว่าเกาหลีเหนือ "มีระบบที่ครอบคลุมสำหรับการช่วยเหลือบุคคลที่มีความทุพพลภาพ อย่างไรก็ตาม ระบบนี้ถูกจำกัดด้วยสถานการณ์ทางเศรษฐกิจโดยรวมของประเทศ" เกาหลีเหนือเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 2012

ถึงกระนั้น มาร์ซูกี ดารุสมัน ผู้รายงานพิเศษด้านสิทธิมนุษยชนในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี ระบุไว้ในรายงานต่อหน้าการประชุมสมัยที่ 22 ของคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติดังนี้::

ตามรายงาน Marked for Life: Songbun, North Korea's Social Classification System (ตีตราตลอดชีวิต: ซ็องบุน ระบบแบ่งชั้นทางสังคมของเกาหลีเหนือ) เกาหลีเหนือผ่านกฎหมายใน ค.ศ. 2003 เพื่อส่งเสริมการเข้าถึงบริการสาธารณะอย่างเท่าเทียมสำหรับผู้พิการและอ้างในรายงานฉบับที่สองว่าด้วยการปฏิบัติตามกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมว่าพลเมืองที่ทุพพลภาพได้รับการคุ้มครอง โดยเกาหลีเหนือเข้าเป็นภาคีในกติกานี้เมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1981 อย่างไรก็ตาม กฎหมายดังกล่าวไม่ได้ถูกนำไปปฏิบัติ และผู้ลี้ภัยชาวเกาหลีเหนือในเกาหลีใต้ให้การว่าผู้ทุพพลภาพถูกเลือกปฏิบัติอย่างรุนแรง เว้นแต่จะเป็นทหารบาดเจ็บที่ระบุว่าบาดแผลของตนเป็นผลมาจากการรุกรานของสหรัฐในช่วงสงครามเกาหลี

สิทธิในอาหาร

รายงานในเดือนมกราคม ค.ศ. 2004 โดยแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ระบุว่า "เกาหลีเหนือยังคงต้องพึ่งพาความช่วยเหลือด้านอาหารเพื่อเลี้ยงดูประชากรของตน แต่กระนั้นนโยบายของรัฐบาลยังคงขัดขวางการกระจายความช่วยเหลือนี้อย่างรวดเร็วและเท่าเทียม ในขณะที่ประชากรถูกปฏิเสธสิทธิในเสรีภาพการเคลื่อนย้าย ซึ่งจะช่วยให้ผู้คนสามารถออกไปค้นหาอาหารได้" รายงานพบว่ารัฐบาลเกาหลีเหนือ "ล้มเหลวในหน้าที่ที่จะค้ำจุนและปกป้อง" สิทธิในอาหารและการกระทำของระบอบ "ได้ทำให้ผลกระทบของความอดอยากและวิกฤตอาหารรุนแรงขึ้น"

หลังจากนั้นไม่นาน คณะกรรมการเพื่อสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือตีพิมพ์หนังสือ Hunger and Human Rights: The Politics of Famine in North Korea (โดยสเตฟาน แฮกการ์ดและมาร์คัส โนแลนด์, 2005) ซึ่งอภิปรายถึงความเป็นไปได้ที่การขาดแคลนอาหารของเกาหลีเหนือในทศวรรษ 1990 เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดจากฝีมือมนุษย์ (ระบอบ) และด้วยการปรับเปลี่ยนนโยบายอย่างสมเหตุสมผล เช่น การนำเข้าอาหารตามเงื่อนไขทางการค้าอย่างต่อเนื่องหรือการแสวงหาความช่วยเหลือพหุภาคีอย่างจริงจัง รัฐบาลเกาหลีเหนือย่อมสามารถเลี่ยงความอดอยากและการขาดแคลนอาหารได้ แต่แทนที่จะทำเช่นนั้น ระบอบกลับขัดขวางความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมและยักย้ายทรัพยากรไปยังกองทัพ เพื่อความพยายามอย่างสิ้นหวังในการรักษาทรัพยากรไว้ให้แก่รัฐบาลเกาหลี

ใน ค.ศ. 2016 เฮเซล สมิธ นักวิชาการชาวบริติช รายงานว่าสุขภาพและโภชนาการของประชากรดีขึ้นอย่างมากและเทียบได้กับประเทศกำลังพัฒนาอื่น ๆ เธอโต้แย้งมุมมองที่ว่านโยบายของรัฐบาลกำลังสร้างวิกฤตสิทธิมนุษยชนที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเกาหลีเหนือเพียงผู้เดียว

การเลือกปฏิบัติและการเข้าถึงอาหารที่ไม่เท่าเทียม
การปฏิรูปเศรษฐกิจยกเลิกระบบคูปองแบบเก่าในเกาหลีเหนือ ซึ่งเคยเอื้อประโยชน์แก่พลเมืองที่ไม่ได้อยู่ในภาคการผลิตในการเข้าถึงอาหาร หลังจากระบบคูปองหายไป ครอบครัวในเมืองโดยเฉลี่ยต้องใช้จ่ายเงินระหว่างร้อยละ 75 ถึง 85 ของรายได้ไปกับค่าอาหาร ในขณะที่เกษตรกรของรัฐใช้จ่ายเพียงหนึ่งในสามของรายได้ไปกับอาหาร ความเหลื่อมล้ำเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าเกาหลีเหนือไม่มีกลไกข่ายใยความคุ้มครองทางสังคม (safety net) เพื่อปกป้องกลุ่มคนเปราะบางในสังคม เช่น แม่บ้านและผู้สูงอายุ

เมื่อวิกฤตอาหารเริ่มต้นขึ้น การเข้าถึงอาหารต้องผ่านระบบการกระจายสาธารณะ (PDS) ที่ควบคุมโดยระบอบ และสิทธิได้รับอาหารถือเป็นส่วนหนึ่งของสถานะทางการเมือง เมื่อระบบเศรษฐกิจแบบวางแผนพังทลายลงและตลาดพัฒนาขึ้นเพื่อตอบสนองต่อความไม่สามารถของรัฐในการทำตามพันธกรณีภายใต้สัญญาประชาคมแบบเดิม ลักษณะของวิกฤตจึงเปลี่ยนไป การขาดแคลนในปัจจุบันมีความคล้ายคลึงกับภาวะฉุกเฉินด้านอาหารในระบบเศรษฐกิจแบบตลาดและระบบเศรษฐกิจช่วงเปลี่ยนผ่านมากขึ้น ซึ่งการเข้าถึงอาหารจะถูกกำหนดโดยความสามารถของบุคคลในการจัดหาทรัพยากรในตลาด ภาวะฉุกเฉินประเภทนี้ไม่ได้รุนแรงน้อยลง แต่สร้างความท้าทายที่แตกต่างกันให้แก่ผู้บริจาคภายนอก

อาหารจะถูกแจกจ่ายไปยังพลเมืองของเกาหลีเหนือผ่านสองช่องทาง แรงงานในฟาร์มของรัฐและฟาร์มสหกรณ์คิดเป็นประมาณร้อยละ 30 ของประชากร และเกษตรกรเหล่านี้ส่วนใหญ่จะได้รับส่วนแบ่งธัญพืชประจำปีในช่วงเวลาเก็บเกี่ยว อย่างไรก็ตาม ประเทศนี้มีความเป็นเมืองสูง และประชากรส่วนใหญ่ได้รับอาหารผ่านระบบการกระจายสาธารณะซึ่งจะแจกจ่ายอาหารเป็นส่วนแบ่งรายเดือนหรือทุกสองสัปดาห์ ส่วนแบ่งเหล่านี้จะแตกต่างกันไปตามสถานะทางอาชีพและอายุ ตัวอย่างเช่น เจ้าหน้าที่ระดับสูงของพรรค รัฐบาล และกองทัพ จะได้รับอาหารผ่านช่องทางแจกจ่ายแยกต่างหากและได้รับส่วนแบ่งสูงกว่า เช่นเดียวกับแรงงานบางประเภท

ในการเผชิญกับท่าทีที่ไม่ให้ความร่วมมืออย่างสิ้นเชิงของรัฐบาลเกาหลีเหนือ ชุมชนด้านมนุษยธรรมได้ดำเนินกลยุทธ์พื้นฐานสองประการเพื่อรับประกันความซื่อตรงของการช่วยเหลือ คือการมุ่งเป้าไปที่กลุ่มเปราะบาง และการเฝ้าติดตามการส่งมอบอาหารเพื่อให้มั่นใจว่าเข้าถึงประชากรเป้าหมายเหล่านั้น รัฐบาลเกาหลีเหนือได้วางสิ่งกีดขวางในแทบทุกจุดต่อชุมชนผู้บริจาคในเกาหลีเหนือ ซึ่งประสบความสำเร็จได้เท่าที่เห็นเพียงเพราะความช่างสังเกตและความยืดหยุ่นเป็นพิเศษเท่านั้น กระนั้น แม้จะยอมรับด้วยตนเอง ความพยายามในการเฝ้าติดตามนี้ก็ยังเหมือน "ตะแกรงที่รั่ว" และมีการคาดการณ์ว่าความช่วยเหลือด้านอาหารถือร้อยละ 10 ถึง 30 ถูกยักย้ายไป ความกังวลส่วนใหญ่เรื่องการยักย้ายมุ่งไปที่การแย่งชิงอาหารโดยกองทัพ ชนชั้นนำในกองทัพและในพรรคมีแหล่งอาหารอื่น ๆ อยู่แล้ว ปัญหาที่เท่ากันหรืออาจจะมากกว่าคือการยักย้ายอาหารไปยังตลาดหรือกลุ่มคนที่ไม่สมควรได้รับ

นอกจากนี้ ภูมิภาคห่างไกลที่ประสบกับทุพภิกขภัยรุนแรงที่สุดเป็นภูมิภาคแรก ๆ ที่หยุดรับการขนส่งเสบียงอาหาร และในขณะเดียวกัน เมื่ออุตสาหกรรมท้องถิ่นล่มสลาย อำนาจซื้อของผู้อยู่อาศัยก็ลดลง

ข้อจำกัดในเสรีภาพการเคลื่อนย้ายทำให้สิ่งที่เรียกว่า "ชนชั้นปรปักษ์" ซึ่งสมาชิกถูกย้ายไปยังพื้นที่ภูเขาห่างไกล ต้องทนทุกข์ทรมานจากการเข้าถึงอาหารอย่างจำกัด

รายงานของสำนักงานสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติที่เผยแพร่ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2019 เน้นย้ำถึงระดับความหิวโหยอย่าง "น่าตกใจ" ซึ่งส่งผลกระทบต่อผู้คนประมาณ 10.9 ล้านคน โดยเฉพาะในจังหวัดทางตะวันออกเฉียงเหนือและพื้นที่ชนบทของเกาหลีเหนือ มิเชล บาเชเล ข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ กล่าวว่า "สิทธิในอาหาร สุขภาพ ที่อยู่อาศัย งาน เสรีภาพในการเคลื่อนย้าย และเสรีภาพส่วนบุคคลเป็นสิทธิสากลและไม่อาจพรากจากกันได้ แต่ในเกาหลีเหนือ สิ่งเหล่านี้ขึ้นอยู่กับความสามารถของบุคคลในการติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐเป็นหลัก"

การขาดแคลนอาหารและทุพโภชนาการในสถานกักขัง
ตามคำให้การของพยานที่เคยถูกคุมขัง สถานกักขังมักมีความแออัดยัดเยียดอย่างรุนแรงและมีการขาดแคลนอาหารอย่างหนัก "[มัน] ทำให้ชีวิตในโยด็อกยากลำบากมาก เราได้รับข้าวข้าวโพดในปริมาณเพียงเล็กน้อย บางครั้งเราได้เพียงซุปเกลือกับใบกะหล่ำปลี ไม่มีการเสิร์ฟเนื้อสัตว์ เราหิวอยู่ตลอดเวลา และต้องหันไปกินหญ้าในช่วงฤดูใบไม้ผลิ มีคนสามหรือสี่คนเสียชีวิตจากภาวะทุพโภชนาการ เมื่อมีคนตาย เพื่อนนักโทษจะชะลอการรายงานการตายต่อเจ้าหน้าที่ เพื่อที่พวกเขาจะได้กินอาหารเช้าในส่วนแบ่งของคนตายคนนั้น"

สตรีและการบังคับค้าประเวณี

กลุ่มชื่อว่า "อะวูแมนส์วอยซ์อินเตอร์เนชันแนล" (A Woman’s Voice International) กล่าวหาว่ารัฐบังคับเกณฑ์เด็กสาวที่มีอายุเพียง 14 ปีเพื่อทำงานในกลุ่มที่เรียกว่ากิปปึมโจ (kippŭmjo) ซึ่งรวมถึงทีมค้าประเวณีด้วย อย่างไรก็ตาม แหล่งข้อมูลที่ใช้ยังไม่ชัดเจนว่ามีเพียงสมาชิกกิปปึมโจที่เป็นผู้ใหญ่เท่านั้นที่ถูกส่งไปค้าประเวณี หรือมีการค้าประเวณีเด็กด้วยหรือไม่ ส่วนกิจกรรมอื่น ๆ ของกิปปึมโจ ได้แก่ การนวดและการเต้นคาบาเรต์ นอกจากนี้ ตัวแทนของ "อะวูแมนส์วอยซ์อินเตอร์เนชันแนล" ยังอ้างว่า สตรีเหล่านี้จะได้รับคำสั่ง "ให้แต่งงานกับองครักษ์ของคิม จ็อง-อิลหรือวีรบุรุษของชาติ" เมื่อพวกเธอมีอายุครบ 25 ปี"" at the United Nations Commission on Human Rights in April 2004; speaker: Ji Sun JEONG for A Woman's Voice International 

การบังคับทำแท้ง

สาธารณรัฐประชาชนจีนส่งตัวผู้ลี้ภัยทั้งหมดจากเกาหลีเหนือกลับประเทศ โดยปฏิบัติกับคนเหล่านี้ในฐานะผู้อพยพเข้าเมืองผิดกฎหมาย และมักจะกักขังพวกเขาไว้ในสถานกักกันระยะสั้น สตรีที่ต้องสงสัยว่าตั้งครรภ์กับชายชาวจีนจะถูกบังคับทำแท้ง ส่วนทารกที่คลอดออกมาโดยยังมีชีวิตอยู่จะถูกฆ่า การทำแท้งแม้จะตั้งครรภ์จนครบกำหนดจะถูกกระตุ้นด้วยการฉีดยา ทารกที่คลอดก่อนกำหนดขณะที่มีชีวิตหรือทารกที่คลอดออกมาเมื่อครบกำหนดในบางครั้งจะถูกฆ่า แต่โดยปกติแล้วมักจะถูกนำไปทิ้งในถังหรือกล่องแล้วนำไปฝัง ทารกเหล่านั้นอาจมีชีวิตอยู่ได้หลายวันภายในภาชนะที่นำไปทิ้งนั้น

กระบวนการยุติธรรมทางอาญา
โทษประหารชีวิตมักกระทำโดยปราศจากวิถีทางที่ถูกต้องแห่งกฎหมาย มีการบังคับใช้กับอาชญากรรมทางการเมืองและอาชญากรรมทั่วไปที่หลากหลาย ความพยายามหลบหนีออกนอกประเทศหรือหนีออกจากค่ายกักกันภายในประเทศอาจส่งผลให้ถูกประหารชีวิตในที่เกิดเหตุ บุคลากรในระบบยุติธรรมทางอาญามีอำนาจในการใช้ดุลยพินิจอย่างกว้างขวางและถูกกล่าวหาว่าได้รับอนุญาตให้ปฏิบัติหน้าที่โดยไม่ต้องคำนึงถึงสิทธิทางกฎหมายอย่างเป็นทางการของชาวเกาหลี

สมาชิกจำนวนหนึ่งของระบอบเองก็สูญหายหรือถูกประหารชีวิตหลังจากไม่เป็นที่โปรดปรานอีกต่อไป ตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุดคือชัง ซ็อง-แท็ก อาของคิม จ็อง-อึน ผู้นำเกาหลีเหนือ เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 2013 ชังถูกขับออกจากพรรคแรงงานเกาหลี พรรครัฐบาลอย่างเปิดเผยต่อสาธารณะ ข้อกล่าวหาบางประการรวมถึง "ความสัมพันธ์อันผิดทำนองคลองธรรมกับสตรี การขัดขวางกิจการทางเศรษฐกิจของชาติ และการกระทำอันเป็นฝักฝ่ายต่อต้านพรรค" ต่อมาในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2013 สื่อของรัฐได้ประกาศว่าชังถูกประหารชีวิตแล้ว 

การพิจารณาคดี
รัฐธรรมนูญระบุว่าศาลมีความเป็นอิสระและการดำเนินการทางตุลาการต้องเป็นไปตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด อย่างไรก็ตาม ฝ่ายตุลาการที่เป็นอิสระนั้นไม่มีอยู่จริง มีข้อมูลเพียงน้อยนิดเกี่ยวกับขั้นตอนและการปฏิบัติในกระบวนการยุติธรรมทางอาญาอย่างเป็นทางการ โดยการเข้าถึงระบบกฎหมายจากภายนอกถูกจำกัดอยู่เพียงการพิจารณาคดีการละเมิดกฎจราจรและความผิดลหุโทษอื่น ๆ เท่านั้น

กระทรวงความมั่นคงสังคม (MSS) ของเกาหลีเหนือ ละเว้นการพิจารณาคดีในคดีทางการเมืองและส่งตัวนักโทษไปยังกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐเพื่อรับการลงโทษ ข้อมูลจากฮิดเดินกูลักระบุว่าผู้ต้องขังส่วนใหญ่ในค่ายกักกันมาถึงที่นั่นโดยไม่มีการพิจารณาคดี ไม่ทราบข้อหาที่ได้รับ และไม่มีที่ปรึกษาทางกฎหมาย รายงานจากวิตเนสทูทรานส์ฟอร์เมชัน"North Korea: Witness to Transformation" , Peterson Institute for International Economics. Retrieved September 25, 2013. ระบุว่ามีเพียงร้อยละ 13 จากผู้ตอบแบบสอบถาม 102 คนที่เคยถูกคุมขังในประเทศที่ได้รับการพิจารณาคดี

การประหารชีวิตในที่สาธารณะ

กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐระบุว่าเกาหลีเหนือกลับมาดำเนินการประหารชีวิตในที่สาธารณะอีกครั้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 หลังการประหารชีวิตในลักษณะดังกล่าวมีจำนวนลดลงในช่วงหลายปีหลัง ค.ศ. 2000 ท่ามกลางการวิพากษ์วิจารณ์จากนานาชาติ อาชญากรคนสำคัญที่ถูกประหารชีวิตรวมถึงเจ้าหน้าที่ที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานค้ายาเสพติดและการยักยอกทรัพย์ รายงานยังระบุถึงการประหารชีวิต — ส่วนใหญ่โดยชุดยิงเป้า — ของอาชญากรทั่วไปที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดในอาชญากรรม เช่น การฆาตกรรม การปล้น การข่มขืน การค้ายาเสพติด การลักลอบขนของเถื่อน โจรสลัด และการทำลายทรัพย์สิน ประเทศนี้ไม่มีการเปิดเผยสถิติอาชญากรรมระดับชาติหรือรายงานเกี่ยวกับระดับของอาชญากรรมต่อสาธารณะ

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 ชุดยิงเป้าประหารชีวิตหัวหน้าโรงงานในจังหวัดพย็องอันใต้ (ผู้ถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานโทรศัพท์ติดต่อระหว่างประเทศจากโทรศัพท์ 13 เครื่องที่เขาติดตั้งไว้ในชั้นใต้ดินของโรงงาน) ต่อหน้าฝูงชน 150,000 คนในสนามกีฬา ในอีกกรณีหนึ่ง มีผู้คน 15 คนถูกประหารชีวิตในที่สาธารณะใน ค.ศ. 2008 จากการเดินทางข้ามพรมแดนไปยังประเทศจีนPublic executions by North Korea is another injustice , Amnesty International, March 7, 2008. - "A North Korean official reportedly said that 13 women and two men were shot dead in the town of Onseong in late February 'to send a warning to people', according to South Korean NGO, Good Friends."

ใน ค.ศ. 2007 คณะกรรมการสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติรับรองร่างข้อมติ ซึ่งสนับสนุนโดยประเทศต่าง ๆ มากกว่า 50 ประเทศ โดยแสดง "ความกังวลอย่างยิ่ง" ต่อรายงานการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างกว้างขวางในเกาหลีเหนือ รวมถึงการประหารชีวิตในที่สาธารณะ เกาหลีเหนือประณามร่างข้อมติดังกล่าวว่าไม่ถูกต้องและมีความอคติ แต่ร่างข้อมตินี้ยังคงถูกส่งไปยังสมัชชาใหญ่ซึ่งขณะนั้นมีสมาชิก 192 ประเทศเพื่อการลงมติขั้นสุดท้าย

ตามข้อมูลจากวิทยุเอเชียเสรี ใน ค.ศ. 2011 มีผู้ถูกประหารชีวิตสองคนต่อหน้าผู้ชม 500 คนในข้อหาจัดการใบปลิวโฆษณาชวนเชื่อที่ลอยข้ามพรมแดนมาจากเกาหลีใต้ เห็นได้ชัดว่าเป็นส่วนหนึ่งของการรณรงค์โดยคิม จ็อง-อิล อดีตผู้นำเกาหลีเหนือ เพื่อกระชับการควบคุมทางอุดมการณ์ในขณะที่เขากำลังปั้นคิม จ็อง-อึน บุตรชายคนเล็ก ให้เป็นผู้สืบทอดอำนาจในที่สุด

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019 กลุ่มสิทธิมนุษยชนที่มีฐานอยู่ในโซล กลุ่มทำงานเพื่อความยุติธรรมในระยะเปลี่ยนผ่าน (Transitional Justice Working Group) อ้างว่าสามารถระบุสถานที่อย่างน้อย 323 แห่งในเกาหลีเหนือที่ใช้เป็นที่ประหารชีวิตในที่สาธารณะ ทางกลุ่มระบุว่าข้อหาที่พบบ่อยที่สุดสำหรับการประหารชีวิตมีตั้งแต่ "การขโมยทองแดงและปศุสัตว์" ไปจนถึงกิจกรรม "ต่อต้านรัฐ" และการลักลอบข้ามพรมแดนไปยังจีนอย่างผิดกฎหมาย

เรือนจำ


ตามข้อมูลจากหลายองค์กร สภาพภายในเรือนจำของเกาหลีเหนือนั้นโหดร้ายและเป็นอันตรายต่อชีวิต นอกจากนี้ นักโทษยังต้องเผชิญกับการทรมานและการปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรมโดยเจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือ มักมีการประหารชีวิตนักโทษทั้งแบบเปิดเผยและแบบลับ รวมถึงเด็ก โดยเฉพาะในกรณีที่พยายามหลบหนี ตลอดจนมีการบังคับทำแท้งและการฆ่าทารก อัตราการเสียชีวิตนั้นสูงมาก เนื่องจากนักโทษจำนวนมากเสียชีวิตจากความอดอยาก โรคภัยไข้เจ็บ อุบัติเหตุจากการทำงาน หรือการทรมาน

รัฐบาลเกาหลีเหนือปฏิเสธข้อกล่าวหาเรื่องการละเมิดสิทธิมนุษยชนในค่ายกักกันนักโทษทั้งหมดโดยสิ้นเชิง โดยอ้างว่าการกระทำดังกล่าวเป็นสิ่งต้องห้ามตามกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา แต่ดดีตนักโทษต่างให้การว่ามีกฎเกณฑ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงภายในค่ายกักกัน รัฐบาลเกาหลีเหนือล้มเหลวในการให้ข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับนักโทษหรือค่ายกักกันหรือแม้แต่การไม่อนุญาตให้องค์การด้านสิทธิมนุษยชนใด ๆ เข้าถึงข้อมูล

อี ซุน-อกให้การอย่างละเอียดเกี่ยวกับการปฏิบัติที่เธอได้รับในระบบเรือนจำเกาหลีเหนือต่อสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐใน ค.ศ. 2002 ในแถลงการณ์ของเธอระบุว่า "ดิฉันขอเป็นพยานว่านักโทษส่วนใหญ่จาก 6,000 คนที่อยู่ที่นั่นตอนที่ดิฉันไปถึงใน ค.ศ. 1987 ได้เสียชีวิตลงอย่างเงียบ ๆ ภายใต้สภาพเรือนจำที่โหดร้ายในช่วงเวลาที่ดิฉันได้รับการปล่อยตัวใน ค.ศ. 1992" อดีตนักโทษคนอื่น ๆ อีกหลายคน เช่น คัง ช็อล-ฮวัน ได้ให้การอย่างละเอียดเกี่ยวกับอาชญากรรมทางสิทธิมนุษยชนในค่ายกักกันนักโทษของเกาหลีเหนือ

ตามคำให้การของอัน มย็อง-ช็อล อดีตผู้คุมค่าย 22 ระบุว่าผู้คุมได้รับการฝึกฝนให้ปฏิบัติต่อผู้ถูกกักกันเสมือนไม่ใช่คนหรือเป็นทาส เขาเล่าเรื่องราวของเด็ก ๆ ในค่ายแห่งหนึ่งที่ต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงเมล็ดข้าวโพดเมล็ดหนึ่งที่เก็บได้จากมูลวัวเพื่อนำมาเป็นอาหารNational Geographic: Inside North Korea, aired on the History Channel in 2006, accessed on Netflix July 22, 2011

สถานกักกันในเรือนจำเกาหลีเหนือสามารถแบ่งออกเป็น ค่ายกักกันขนาดใหญ่สำหรับนักโทษการเมือง (ควันลีโซในภาษาเกาหลี) และค่ายกักกันเพื่อการดัดสันดาน (คโยฮวาโซในภาษาเกาหลี)

วันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 2020 ฮิวแมนไรตส์วอตช์เผยแพร่รายงานความยาว 88 หน้าในหัวข้อ "'Worth Less Than an Animal': Abuses and Due Process Violations in Pretrial Detention in North Korea" ("'มีค่าน้อยกว่าสัตว์': การล่วงละเมิดและการละเมิดกระบวนการอันควรแห่งกฎหมายในการควบคุมตัวระหว่างรอกระบวนการพิจารณาในเกาหลีเหนือ") โดยให้รายละเอียดเกี่ยวกับการทรมาน การล่วงละเมิด และสภาพที่ไม่ถูกสุขลักษณะของผู้ถูกกักกันในศูนย์กักกันระหว่างรอกระบวนการพิจารณาของเกาหลีเหนือ รายงานดังกล่าวเปิดเผยระบบยุติธรรมทางอาญาที่คลุมเครือ และชี้ให้เห็นถึงระบบการสอบสวนที่ "ตามอำเภอใจ รุนแรง โหดร้าย และย่ำยีศักดิ์ศรี" ของเกาหลีเหนือ

ค่ายกักกันสำหรับนักโทษการเมือง

ค่ายกักกันสำหรับบุคคลที่ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดทางการเมืองหรือถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ไม่น่าไว้วางใจทางการเมืองนั้นดำเนินการโดยกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ ในอดีตนักโทษการเมืองต้องตกอยู่ภายใต้หลักการรับผิดชอบร่วมของครอบครัว ซึ่งหมายความว่าสมาชิกในครอบครัวสายตรงของอาชญากรทางการเมืองที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดจะถูกถือว่าเป็นอาชญากรทางการเมืองและถูกกักกันไปด้วย อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ ค.ศ. 1994 เป็นต้นมา มีการยกเลิกหลักการรับผิดชอบร่วมของครอบครัวนี้ไปเกือบทั้งหมด

ค่ายกักกันเหล่านี้ตั้งอยู่ในภาคกลางและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาหลีเหนือ ประกอบด้วยนิคมแรงงานนักโทษจำนวนมากในหุบเขาห่างไกลซึ่งถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง จำนวนนักโทษทั้งหมดคาดการณ์ว่าอยู่ที่ 80,000 ถึง 120,000 คน ค่ายกักกันโยด็อกและพุกชังแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งสำหรับนักโทษการเมืองที่ถูกกักตัวตลอดชีวิต อีกส่วนหนึ่งคล้ายกับค่ายดัดสันดานซึ่งนักโทษจะรับโทษในระยะยาวด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าจะได้รับการปล่อยตัวในที่สุด

นักโทษถูกบังคับให้ทำงานทาสที่หนักและอันตรายด้วยเครื่องมือพื้นฐานในด้านเหมืองแร่และเกษตรกรรม สัดส่วนอาหารนั้นน้อยมาก ทำให้นักโทษหมิ่นเหม่ต่อความอดอยากอยู่ตลอดเวลา เมื่อรวมกับการทำงานหนัก สิ่งนี้ส่งผลให้นักโทษเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก คาดการณ์ว่าร้อยละ 40 ของนักโทษเสียชีวิตจากการขาดสารอาหาร นอกจากนี้ นักโทษจำนวนมากยังพิการจากอุบัติเหตุจากการทำงาน หิมะกัด หรือการทรมาน มีระบบการลงโทษอย่างเข้มงวดในค่าย นักโทษที่ทำงานช้าเกินไปหรือไม่ปฏิบัติตามคำสั่งจะถูกทุบตีหรือทรมาน ในกรณีของการขโมยอาหารหรือพยายามหลบหนี นักโทษจะถูกประหารชีวิตในที่สาธารณะ

ในตอนแรกมีค่ายกักกันนักโทษการเมืองประมาณสิบสองแห่ง แต่บางแห่งถูกยุบรวมหรือปิดตัวลง (เช่น ค่ายกักกันอนซ็อง หรือควันลีโซหมายเลข 12 ถูกปิดตัวลงหลังเกิดการจลาจลที่ไม่สำเร็จใน ค.ศ. 1987 ซึ่งนักโทษประมาณ 5,000 คนถูกสังหาร) ปัจจุบันมีค่ายกักกันนักโทษการเมืองหกแห่งในเกาหลีเหนือ (ดูด้านล่าง) ค่ายส่วนใหญ่ถูกบันทึกไว้ในคำให้การของผู้ที่ระบุว่าเป็นอดีตนักโทษ และมีพิกัดรวมถึงภาพถ่ายดาวเทียมของค่ายทั้งหมด

 ชื่อภาษาไทย ชื่ออย่างเป็นทางการ ขนาดDetermined from satellite images.  จำนวนนักโทษEstimated by former prisoners.  ค่ายกักกันนักโทษการเมืองแคช็อล  ควันลีโซ หมายเลข 14   15,000 ค่ายกักกันนักโทษการเมืองโยด็อก  ควันลีโซ หมายเลข 15    46,500 ค่ายกักกันนักโทษการเมืองฮวาซ็อง  ควันลีโซ หมายเลข 16    10,000 ค่ายกักกันนักโทษการเมืองพุกชัง  ควันลีโซ หมายเลข 18    50,000 ค่ายกักกันนักโทษการเมืองฮเวรย็อง  ควันลีโซ หมายเลข 22    50,000 ค่ายกักกันนักโทษการเมืองช็องจิน  ควันลีโซ หมายเลข 25    3,000+

คัง ช็อล-ฮวัน นักข่าวชาวเกาหลีใต้ เป็นอดีตนักโทษของค่ายกักกันนักโทษการเมืองโยด็อก และได้เขียนหนังสือชื่อ The Aquariums of Pyongyang (ตู้ปลาแห่งเปียงยาง) เกี่ยวกับช่วงเวลาของเขาในค่าย แนวร่วมระหว่างประเทศเพื่อยุติอาชญากรรมต่อมนุษยชาติในเกาหลีเหนือ (ICNK) คาดการณ์ว่ามีผู้เสียชีวิตในค่ายกักกันเกาหลีเหนือมากกว่า 10,000 คนในแต่ละปี

ค่ายปรับทัศนคติ

ค่ายปรับทัศนคติสำหรับอาชญากรดำเนินการโดยกระทรวงภายใน มีเส้นแบ่งที่เลือนลางระหว่างอาชญากรรมทั่วไปและอาชญากรรมทางการเมือง เนื่องจากบุคคลที่ทำให้กลุ่มผู้มีอำนาจไม่พอใจมักถูกใส่ร้ายด้วยข้อหาเท็จ จากนั้นพวกเขาจะถูกส่งไปยังศูนย์กักกัน ถูกข่มขู่ด้วยการทรมานอย่างโหดร้ายและถูกบังคับให้รับสารภาพเท็จ (เช่น อี ซุน-อก ต้องคุกเข่าท่ามกลางน้ำที่สาดใส่ในอุณหภูมิจุดเยือกแข็งพร้อมกับนักโทษคนอื่น ๆ ซึ่งหกคนในนั้นไม่รอดชีวิต) และจากนั้นจะถูกตัดสินในการพิจารณาคดีแบบฉาบฉวยให้รับโทษจำคุกระยะยาว ในเกาหลีเหนือ อาชญากรรมทางการเมืองมีความหลากหลายมากตั้งแต่การข้ามพรมแดนไปจนถึงการรบกวนระเบียบทางการเมือง และจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง ด้วยสภาพเรือนจำที่ย่ำแย่ด้วยความหิวโหยและการทรมาน นักโทษจำนวนมากจึงไม่รอดชีวิตจนครบกำหนดโทษ

ค่ายปรับทัศนคติเป็นกลุ่มอาคารเรือนจำขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบด้วยกำแพงสูง ความทุกข์ยากของนักโทษนั้นคล้ายกับในค่ายกักกันนักโทษการเมือง พวกเขาต้องทำงานทาสในโรงงานของเรือนจำ หากพวกเขาทำงานไม่ครบตามโควตา จะถูกทรมานและ (อย่างน้อยในค่ายแคช็อล) จะถูกขังไว้หลายวันในห้องขังพิเศษที่เล็กเกินกว่าจะยืนหรือนอนเหยียดตัว

สิ่งที่แตกต่างจากค่ายกักกันนักโทษการเมืองคือ นักโทษในค่ายปรับทัศนคติจะได้รับการอบรมทางอุดมการณ์หลังเลิกงานและถูกบังคับให้ท่องจำสุนทรพจน์ของคิม อิล-ซ็องและคิม จ็อง-อิลและต้องผ่านพิธีการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง นักโทษจำนวนมากมีความผิดในคดีอาญาทั่วไปซึ่งมีบทลงโทษในประเทศอื่น ๆ เช่นกัน แต่มักจะกระทำลงไปด้วยความจำเป็นทางเศรษฐกิจ เช่น การข้ามพรมแดนอย่างผิดกฎหมาย การขโมยอาหาร หรือการค้าขายอย่างผิดกฎหมาย

มีค่ายปรับทัศนคติประมาณ 15–20 แห่งในเกาหลีเหนือ มีสองแห่งที่มีการบันทึกพิกัด ภาพถ่ายดาวเทียมและคำให้การของอดีตนักโทษไว้

 ค่ายปรับทัศนคติ ชื่ออย่างเป็นทางการ ขนาด จำนวนนักโทษ ค่ายปรับทัศนคติแคช็อล  คโยฮวาโซหมายเลข 1    6,000 ค่ายปรับทัศนคติช็อนกอรี  คโยฮวาโซหมายเลข 12    2,000

ส่วนค่ายอื่น ๆ มีการบันทึกไว้ด้วยคำให้การสั้น ๆ ของบุคคลที่ระบุว่าเป็นอดีตนักโทษ
 คโยฮวาโซหมายเลข 3 ชินอึยจู (นักโทษประมาณ 2,500 คน) ในจังหวัดพย็องอันเหนือ
 คโยฮวาโซหมายเลข 3 คังดง (นักโทษประมาณ 7,000 คน) ในจังหวัดพย็องอันใต้
 คโยฮวาโซหมายเลข 8 ยงดัม (นักโทษประมาณ 3,000 คน) ในจังหวัดคังว็อน
 คโยฮวาโซหมายเลข 11 ชุงซัน (นักโทษประมาณ 3,300 คน) ในจังหวัดพย็องอันใต้
 คโยฮวาโซหมายเลข 15 ฮัมฮึง (นักโทษประมาณ 500 คน) ในจังหวัดฮัมกย็องใต้
 คโยฮวาโซหมายเลข 77 ทันช็อน (นักโทษประมาณ 6,000 คน) ในจังหวัดฮัมกย็องใต้
 คโยฮวาโซฮเวรย็อง (นักโทษประมาณ 1,500 คน) ในจังหวัดฮัมกย็องเหนือ
นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงค่ายอื่น ๆ ในแทฮึงและซึงโฮรี (ซึ่งปิดตัวลงแล้ว)

อี ซุน-อก นักกิจกรรมสิทธิมนุษยชนชาวเกาหลีใต้ ได้เขียนหนังสือ Eyes of the Tailless Animals: Prison Memoirs of a North Korean Woman (ดวงตาของสัตว์ที่ไม่มีหาง: บันทึกความจำจากเรือนจำของหญิงเกาหลีเหนือคนหนึ่ง) เกี่ยวกับช่วงเวลาของเธอในค่ายและให้การต่อวุฒิสภาสหรัฐ

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2014 เกาหลีเหนือยอมรับเป็นครั้งแรกว่ามีค่ายแรงงาน ชเว มย็อง-นัม โฆษกกระทรวงการต่างประเทศเกาหลีเหนือกล่าวว่า "ทั้งในด้านกฎหมายและทางปฏิบัติ เรามีค่ายกักกันเพื่อการปฏิรูปผ่านแรงงาน – ไม่ใช่สิ เป็นศูนย์กักกัน – ที่ซึ่งผู้คนได้รับการปรับปรุงผ่านทางจิตใจและมองย้อนดูการกระทำผิดของตนเอง"

การลักพาตัวระหว่างประเทศ

ในช่วงหลายทศวรรษหลังสงครามเกาหลี มีรายงานว่าเกาหลีเหนือได้ลักพาตัวชาวต่างชาติจำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นชาวเกาหลีใต้และชาวญี่ปุ่น มีคำให้การจำนวนมากระบุว่าพลเมืองยุโรปเก้าคนและพลเมืองสหรัฐอีกหลายคนถูกลักพาตัวไปยังเกาหลีเหนือเช่นกัน"Les captives étrangèresde la Corée du Nord". Le Figaro. Retrieved June 3, 2015. เป็นเวลาหลายปีที่เรื่องเหล่านี้ถูกปฏิเสธว่าเป็นทฤษฎีสมคบคิดแม้กระทั่งจากกลุ่มผู้วิพากษ์วิจารณ์ระบอบนี้ อย่างไรก็ตาม ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2002 คิม จ็อง-อิลยอมรับบางส่วนต่อนายกรัฐมนตรีจุนอิชิโร โคอิซูมิของญี่ปุ่นถึงการมีส่วนเกี่ยวข้องของ "สถาบันพิเศษ" ของเกาหลีเหนือในการลักพาตัวพลเมืองญี่ปุ่นในช่วงเวลาหกปีตั้งแต่ ค.ศ. 1977 ถึง 1983"Abduction – An Unforgivable Crime – Japanese Government Internet TV". Japanese Government Internet TV. Retrieved June 3, 2015. คิมยอมรับอย่างเป็นทางการว่ามีการลักพาตัวพลเมืองญี่ปุ่น 13 จากทั้งหมด 17 คนที่รัฐบาลญี่ปุ่นกล่าวหาว่าเกาหลีเหนือลักพาตัวไป โดยระบุว่าผู้ที่ต้องรับผิดชอบได้รับการลงโทษแล้ว

เหยื่อผู้รอดชีวิตห้ารายได้รับอนุญาตให้กลับประเทศญี่ปุ่นและตัดสินใจไม่กลับไปยังเกาหลีเหนือ สำหรับผู้ถูกลักพาตัวชาวญี่ปุ่นอีกแปดราย ทางการอ้างว่าเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุหรืออาการเจ็บป่วย ทางด้านญี่ปุ่นระบุว่ายังมีอีกสองรายที่ยังไม่ทราบชะตากรรม และกล่าวว่าสิ่งที่เกาหลีเหนืออ้างว่าเป็นเถ้ากระดูกของเมงูมิ โยโกตะนั้นไม่ใช่ของเธอ

แม้จะมีการยอมรับต่อนายกรัฐมนตรีโคอิซูมิ แต่รัฐบาลเกาหลีเหนือยังคงปฏิเสธการลักพาตัวพลเมืองต่างชาติรายอื่น ๆ และปฏิเสธความร่วมมือใด ๆ ในการสืบสวนกรณีที่ต้องสงสัยว่าเป็นการลักพาตัวเพิ่มเติม ใน ค.ศ. 2017 ฮาซูอิเกะ อดีตผู้ถูกลักพาตัวชาวญี่ปุ่นกล่าวต่อสาธารณะว่า "นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นต้องไปเยือนเกาหลีเหนืออีกครั้ง" โดยกระตุ้นให้นายกรัฐมนตรีชินโซ อาเบะไปเยือนเกาหลีเหนือเพื่อหารือเกี่ยวกับประเด็นการลักพาตัวที่ยังคงค้างคาระหว่างเกาหลีเหนือและญี่ปุ่น โดยอาศัยประโยชน์จากปฏิญญาเปียงยาง

ทางการรัฐบาลเกาหลีใต้อ้างว่าเชื่อว่ามีชาวเกาหลีใต้จำนวน 486 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวประมง ถูกลักพาตัวนับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเกาหลี กลุ่มผู้สนับสนุนและสมาชิกในครอบครัวได้กล่าวหารัฐบาลว่าดำเนินการเพียงเล็กน้อยหรือไม่ดำเนินการใด ๆ เลยเพื่อให้ได้มาซึ่งอิสรภาพของคนเหล่านั้น เกาหลีใต้ยอมรับอย่างเป็นทางการว่ามีผู้ถูกลักพาตัวชาวเกาหลีใต้จำนวน 480 คนที่ถูกกักตัวไว้ในเกาหลีเหนือ แม้หลังสงครามเกาหลี เกาหลีเหนือยังถูกกล่าวหาว่าลักพาตัวชาวเกาหลีใต้ เช่น คิม ดง-ชิก ซึ่งถูกลักพาตัวเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 2000 และจิน กย็อง-ซุก ผู้แปรพักตร์เกาหลีเหนือสู่เกาหลีใต้ซึ่งถูกลักพาตัวเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 2004

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2013 กลุ่มภาคประชาสังคม สมาคมครอบครัวผู้ถูกลักพาตัวในสงครามเกาหลี (Korean War Abductees Family Association - KWAFA) ประกอบด้วยสมาชิกครอบครัวของชาวเกาหลีใต้ที่ถูกลักพาตัวไปยังเกาหลีเหนือระหว่างสงครามเกาหลี (1950–1953) กล่าวว่าจะนำตัวผู้นำเกาหลีเหนือ คิม จ็อง-อึน ขึ้นศาลอาญาระหว่างประเทศ (ICC) ในข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวผู้ถูกลักพาตัวโดยมิชอบด้วยกฎหมายและล้มเหลวในการจัดการกับการล่วงละเมิดที่เกี่ยวข้อง"Civic group to file suit with ICC against NK leader" , Chung Min-uck, The Korea Times, November 18, 2013. Retrieved November 18, 2013.

ตัวอย่างของบุคคลที่ไม่ใช่ชาวเกาหลีหรือชาวญี่ปุ่นที่ถูกลักพาตัวโดยเกาหลีเหนือ ได้แก่ โดอินา บุมเบอา จากโรมาเนีย และอโนชา ปันจ้อย จากประเทศไทย ตลอดจนบุคคลอื่น ๆ อีกหลายราย

ปฏิกิริยาจากนานาชาติ

หลายประเทศและองค์การพหุภาคีได้วิพากษ์วิจารณ์เกาหลีเหนือสำหรับการกล่าวหาเรื่องการละเมิดสิทธิมนุษยชน ตั้งแต่ ค.ศ. 2008 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้ให้การรับรองข้อมติเพื่อประณามสถานการณ์สิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือเป็นประจำทุกปี

อย่างไรก็ตาม มีหลายประเทศที่แสดงท่าทีวิพากษ์วิจารณ์ต่อข้อกล่าวหาที่มีต่อเกาหลีเหนือ โดยคณะผู้แทนของจีนประจำสหประชาชาติกล่าวว่าเกาหลีเหนือได้ "มีความก้าวหน้าอย่างมากในการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน" รัฐบาลซูดานกล่าวว่าแทนที่จะวิพากษ์วิจารณ์ประเทศนี้ ประชาคมโลกควรให้การสนับสนุนความพยายามของเกาหลีเหนือในการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน คณะผู้แทนของเวเนซุเอลาประจำสหประชาชาติยืนยันว่าข้อกล่าวหาที่ผู้สังเกตการณ์ของสหประชาชาติมีต่อเกาหลีเหนือนั้น "ตั้งอยู่บนเกณฑ์ที่บกพร่องและไม่มีความน่าเชื่อถือ" ส่วนคณะผู้แทนของคิวบาประจำสหประชาชาติระบุว่าข้อเรียกร้องขององค์การที่มีต่อเกาหลีเหนือนั้น "มีแรงจูงใจทางการเมืองและมุ่งหวังจะบังคับให้เกิดการโดดเดี่ยวและสร้างความกดดันต่อประเทศ ถือเป็นการละเมิดหลักการที่ระบุไว้ของคณะมนตรีสิทธิมนุษยชน"

สหรัฐและญี่ปุ่นได้ผ่านกฎหมายและแต่งตั้งทูตพิเศษเพื่อดึงความสนใจของสาธารณชนมายังประเด็นนี้ โดยเริ่มแรกสหรัฐผ่านรัฐบัญญัติสิทธิมนุษยชนเกาหลีเหนือ ค.ศ. 2004 ในเดือนตุลาคมปีนั้น และต่ออายุกฎหมายใน ค.ศ. 2008 นอกจากนี้ยังตั้งสำนักงานในกระทรวงการต่างประเทศที่เน้นเรื่องสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือโดยเฉพาะ เริ่มแรกบริหารงานโดยทูตพิเศษ เจย์ เลฟโกวิทซ์

องค์การนอกภาครัฐ ฟรีดอมเฮาส์ จัดลำดับเกาหลีเหนือไว้ในอันดับต่ำสุดของการจัดอันดับ "เสรีภาพในโลก" นับตั้งแต่เริ่มทำการสำรวจครั้งแรกใน ค.ศ. 1973The Worst of the Worst:  The World's Most Repressive Societies . Freedom House, 2012. ในการสำรวจ ค.ศ. 2013 เกาหลีเหนือเป็นหนึ่งในเก้าประเทศที่ได้รับคะแนน 7 (คะแนนต่ำสุด) ทั้งในด้านสิทธิทางการเมืองและเสรีภาพพลเมืองCountry ratings  for 2013 Freedom in the World survey รายงานฉบับปัจจุบันระบุว่าเกาหลีเหนืออยู่ในกลุ่มประเทศที่ "ไม่เสรี" และระบุว่าแทบไม่มีองค์กรใดเลยที่เป็นอิสระจากการควบคุมโดยรัฐFreedom in the World 2015 – North Korea , Freedom House. ด้านเกาหลีเหนือโต้ว่าผู้ที่กล่าวหาเรื่องสิทธิมนุษยชนในประเทศนั้นกำลังแทรกแซงกิจการภายในและพยายามยัดเยียดค่านิยมของตนเอง

นอกจากนี้ยังมีการจัดตั้งองค์การนอกภาครัฐระหว่างประเทศอื่น ๆ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อบรรเทาการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่ชาวเกาหลีเหนือต้องเผชิญ เช่น ศูนย์ยุทธศาสตร์เกาหลีเหนือ ทำหน้าที่จัดหาช่องทางให้ผู้ที่อาศัยในเกาหลีเหนือเข้าถึงวิดีโอ ดนตรี และสื่อภายนอกอื่น ๆ ที่ส่งเสริมสิทธิมนุษยชนและประชาธิปไตย องค์กรชื่อว่า ลิเบอร์ตีอินนอร์ทโคเรีย (Liberty in North Korea) รับบริจาคเพื่อทำภารกิจช่วยเหลือผู้แปรพักตร์ที่พยายามหลบหนีออกจากเกาหลีเหนือผ่านทางจีน และยังมีองค์กรอื่น ๆ ที่มุ่งเน้นการช่วยเหลือผู้แปรพักตร์หลังจากเดินทางถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เกาหลีใต้ สหรัฐ หรือจุดหมายอื่น ๆ เช่น เซโจวี (Saejowi) องค์กรนอกภาครัฐที่มีฐานในโซล มีเป้าหมายเพื่อให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์แก่ผู้แปรพักตร์ในเกาหลีใต้ เนื่องจากพวกเขามักไม่เข้าใจทางเลือกในการรักษาที่มีให้

ยกเว้นเพียงประเด็นการลักพาตัวระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับชาวญี่ปุ่น ชาวอเมริกัน และชาวเกาหลีใต้ ซึ่งเกาหลีเหนือระบุว่าได้รับการ "แก้ไขอย่างสมบูรณ์แล้ว" นอกเหนือจากนั้นเกาหลีเหนือปฏิเสธรายงานการละเมิดสิทธิมนุษยชนทั้งหมดอย่างรุนแรงและกล่าวหาว่าผู้แปรพักตร์ "ส่งเสริมเพียงวาระที่ต่อต้านเกาหลีเหนือเท่านั้น"Ridiculous Move of S. Korean Pro-U.S. Elements under Fire , KCNA, December 20, 2005.

วันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2020 สำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติในโซลเผยแพร่รายงานระบุว่าเสียงของพลเมืองสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี รวมถึงสตรี กำลังถูกปิดกั้น และเรียกร้องให้สหรัฐและเกาหลีใต้ยกประเด็นความกังวลเรื่องการละเมิดสิทธิมนุษยชนขึ้นมาหารือทุกครั้งเมื่อมีการเจรจากับเกาหลีเหนือ ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ.2024 ความร่วมมือที่เพิ่มขึ้นระหว่างเกาหลีเหนือและรัสเซียได้ตอกย้ำความสำคัญสำหรับเกาหลีใต้ ในฐานะสมาชิกคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ ที่จะต้องให้ลำดับความสำคัญกับสิทธิมนุษยชนในการเจรจาเกี่ยวกับภัยคุกคามด้านความมั่นคงของเกาหลีเหนือ เมื่อพิจารณาจากทางตันในคณะมนตรีความมั่นคงปัจจุบัน เกาหลีใต้ควรสนับสนุนในสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติเพื่อให้มีการเชื่อมโยงการละเมิดสิทธิมนุษยชนของเกาหลีเหนือเข้ากับโครงการอาวุธของตน โดยต่อยอดจากข้อมติเดือนเมษายน ค.ศ. 2024 ที่เพิ่มความเข้มข้นในการตรวจสอบบันทึกด้านสิทธิมนุษยชนของเกาหลีเหนือ

จำนวนเหยื่อ
การคาดการณ์โดยอิงจากสำมะโนของเกาหลีเหนือบ่งชี้ว่ามีผู้เสียชีวิตจำนวน 240,000 ถึง 420,000 คนอันเป็นผลมาจากทุพภิกขภัยในเกาหลีเหนือและอัตราการเสียชีวิตส่วนเกินตลอดช่วงเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1993 ถึง 2008 อยู่ระหว่าง 600,000 ถึง 850,000 คน ทุพภิกขภัยดังกล่าวถูกอธิบายว่าเป็นผลมาจากนโยบายทางเศรษฐกิจของรัฐบาลเกาหลีเหนือ หรือเป็นการจงใจทำให้เกิด "ความอดอยากที่น่าสะพรึงกลัว"Rosefielde, Stephen (2009), Red Holocaust, Routledge, p. 109.

ตามข้อมูลของอาร์.เจ. รัมเมล การบังคับใช้แรงงาน การประหารชีวิต และค่ายกักกันเป็นต้นเหตุของการเสียชีวิตมากกว่าหนึ่งล้านคนในเกาหลีเหนือตั้งแต่ ค.ศ. 1948 ถึง 1987 ในขณะที่ผู้อื่นคาดการณ์ว่ามีการเสียชีวิตถึง 400,000 คนในค่ายกักกันเพียงอย่างเดียว ปิแอร์ รีกลู ผู้เขียนร่วมของหนังสือ The Black Book of Communism (หนังสือดำแห่งคอมมิวนิสต์) คาดการณ์ว่ามีการประหารชีวิต 100,000 ครั้ง มีผู้เสียชีวิต 1.5 ล้านคนในค่ายกักกันและมีผู้เสียชีวิต 500,000 คนจากทุพภิกขภัย รวมเป็นเหยื่อทั้งหมด 2.1 ล้านคน (ไม่นับรวมทหารและพลเรือนชาวเกาหลี 1.3 ล้านคนที่เสียชีวิตทั้งสองฝ่ายในช่วงสงครามเกาหลี) ในช่วงสงครามเกาหลี สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีได้ "กำจัด" พลเรือนไป 29,000 คนในช่วง 3 เดือนแรกของการเข้ายึดครองเกาหลีใต้ROK civilians "liquidated" during 3 months of DPRK occupation; Micheal Clodfelter, Warfare and Armed Conflicts: A Statistical Reference to Casualty and Other Figures, 1500-2000, 2nd ed. (Jefferson, NC: McFarland, 2002), 726.

ดูเพิ่ม
รายชื่อรายงานการค้นหาข้อเท็จจริงว่าด้วยสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือ
การทดลองในมนุษย์ในประเทศเกาหลีเหนือ
เชลยศึกสงครามเกาหลีที่ถูกกักตัวในประเทศเกาหลีเหนือ
คตเจบี, ศัพท์ภาษาเกาหลีที่หมายถึงเด็กและผู้สูงอายุไร้บ้านในเกาหลีเหนือ
กิจกรรมผิดกฎหมายของประเทศเกาหลีเหนือ
การค้ามนุษย์ในประเทศเกาหลีเหนือ
การเมืองเกาหลีเหนือ
การโฆษณาชวนเชื่อในประเทศเกาหลีเหนือ
รายชื่อชาวต่างชาติที่ถูกกักตัวในประเทศเกาหลีเหนือ
การสังหารหมู่ภายใต้ระบอบคอมมิวนิสต์

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
 Choi Sung Chul: Human Rights and North Korea. Hanyang University, Seoul 1999, .

แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์
เดลีเอ็นเค ดำเนินการโดยเครือข่ายเพื่อประชาธิปไตยและสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือ รวมถึงรายงานที่อ้างอิงข้อมูลจากผู้แจ้งข่าวภายในประเทศเกาหลีเหนือ
ลิเบอร์ตีอินนอร์ทโคเรีย, เว็บไซต์ขององค์กรที่มีฐานอยู่ในอเมริกาเหนือซึ่งอุทิศให้แก่ประเด็นสิทธิมนุษยชนและวิกฤตการณ์ด้านมนุษยธรรมในเกาหลีเหนือ
รายชื่อบทความและการศึกษาเกี่ยวกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวข้องกับเกาหลีเหนือ, ฮิวแมนไรตส์วอตช์
เครือข่ายเพื่อประชาธิปไตยและสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือ , เว็บไซต์, มีฐานอยู่ในโซล ประเทศเกาหลีใต้
การรายงานข่าวเกี่ยวกับเกาหลีเหนือ ที่เครือข่ายระหว่างประเทศเพื่อการแลกเปลี่ยนเสรีภาพในการแสดงออก
นอร์ทโคเรียฟรีดอมโคอะลิชัน, เว็บไซต์
เอกสารทางการที่เกี่ยวข้องกับกฎหมายสิทธิมนุษยชนเกาหลีเหนือ
คณะกรรมการเพื่อสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือของสหรัฐ, เว็บไซต์
คณะกรรมาธิการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติเกาหลี, เว็บไซต์

บทความและรายงาน
สำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ – รายงานของคณะกรรมาธิการสอบสวนด้านสิทธิมนุษยชนในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี
"บทของประเทศ: เกาหลีเหนือ", รายงานโลก 2013, ฮิวแมนไรตส์วอตช์
เกาหลีเหนือ: ค่ายกักกันนักโทษการเมือง – เอกสารของแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลว่าด้วยสภาพความเป็นอยู่ในค่ายกักกันของเกาหลีเหนือ (พฤษภาคม 2011)
รายงานการสำรวจค่ายกักกันนักโทษการเมืองในเกาหลีเหนือ (PPC) – การวิเคราะห์ค่ายกักกันนักโทษการเมืองโดยคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติเกาหลีบนพื้นฐานของการสัมภาษณ์เชิงลึกกับพยานชาวเกาหลีเหนือ (ธันวาคม 2009)
การหนีออกจากเกาหลีเหนือ, โดยทอม โอเนลล์, เนชันแนล จีโอกราฟิก (กุมภาพันธ์ 2009)
รายงานฉบับสุดท้ายของเจย์ เลฟโกวิตซ์ ทูตพิเศษสหรัฐด้านสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือ (มกราคม 2009)
คุกที่ปราศจากลูกกรง – คำให้การของผู้ลี้ภัยและผู้แปรพักตร์เกี่ยวกับการละเมิดเสรีภาพทางศาสนาหรือความเชื่ออย่างรุนแรงในเกาหลีเหนือ ตามรายงานของคณะกรรมาธิการสหรัฐว่าด้วยเสรีภาพทางศาสนาระหว่างประเทศ (มีนาคม 2008)
ค่ายกักกันที่ใหญ่ที่สุดของเกาหลีเหนือบนกูเกิล เอิร์ธ – ภาพถ่ายดาวเทียมและคำบอกเล่าของพยานเกี่ยวกับค่ายกักกันนักโทษการเมืองและค่ายปรับทัศนคติของเกาหลีเหนือ (2006–2008)
การรวมตัวกันของความไร้มนุษยธรรม – การวิเคราะห์ของฟรีดอมเฮาส์ต่อปรากฏการณ์การปราบปรามที่เกี่ยวข้องกับค่ายแรงงานการเมืองของเกาหลีเหนือ (พฤษภาคม 2007)
เกาหลีเหนือ: กรณีที่ต้องตอบคำถาม – การเรียกร้องให้ลงมือทำ – รายงานโดยคริสเตียนโซลิดาริตีเวิลด์ไวด์เพื่อเน้นย้ำถึงความจำเป็นเร่งด่วนในการยุติการสังหารหมู่ การจำคุกโดยพลการ การทรมาน และอาชญากรรมระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้อง (2007)
ขอบคุณท่านพ่อ คิม อิล ซุง – คำบอกเล่าของประจักษ์พยานเกี่ยวกับการละเมิดเสรีภาพทางความคิด มโนธรรม และศาสนาอย่างรุนแรงในเกาหลีเหนือ รายงานโดยคณะกรรมาธิการสหรัฐว่าด้วยเสรีภาพทางศาสนาระหว่างประเทศ (พฤศจิกายน 2005)
"โซลเทรน", ที่อินดิเพนเดนต์เลนส์ สารคดีของพีบีเอสโดยจิม บัตเตอร์เวิร์ท, ลิซา สลีท และ แอรอน ลูบาร์สกี มีให้รับชมในชื่อ "โซลเทรน" ที่โกลบอลวอยซ์ (2004)


เกาหลีเหนือ