เชสนา A-37 ดราก้อนฟลาย

เชสนา A-37 ดราก้อนฟลาย (Cessna A-37 Dragonfly) หรืออีกชื่อคือ ซูเปอร์ทวีต (Super Tweet) เป็นเครื่องบินโจมตีขนาดเบาที่ถูกพัฒนามาจากเครื่องบินฝึก T-37 ทวีต จุดเริ่มต้นของ A-37 มาจากความต้องการในช่วงสงครามเวียดนาม ที่กองทัพอากาศสหรัฐต้องการเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินที่มีขนาดเล็ก คล่องตัว ราคาถูก และบำรุงรักษาง่าย แต่ยังคงมีอำนาจการยิงที่เพียงพอ การออกแบบจึงยึดแนวคิดจาก T-37 ที่มีโครงสร้างเรียบง่ายแล้วติดตั้งเครื่องยนต์ที่ทรงพลังกว่า เสริมโครงสร้าง และเพิ่มความสามารถในการบรรทุกอาวุธ

ขีดความสามารถ
A-37A ดราก้อนฟลาย ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบแฟน General Electric J85 สองหน่วย ให้แรงขับเพียงพอที่จะรองรับการติดตั้งอาวุธและเกราะเสริม น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบินอยู่ที่ประมาณ 6,350 กิโลกรัม ตัวเครื่องบินมีขนาดเล็กและปีกต่ำ ทำให้คล่องตัวสูงและสามารถขึ้นลงจากรันเวย์สั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ตาม การที่มันมีขนาดเล็กนี้เอง ทำให้บรรทุกได้แค่ 1,800 กก. ถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับ A-10 ธันเดอร์โบลท์ทู ที่บรรทุกได้กว่า 7,000 กก. มันจึงเหมาะกับการโจมตีเป้าหมายขนาดเล็ก มากกว่าการโจมตีขนาดใหญ่

ใต้ปีกทั้งสองข้างมีตำบลติดอาวุธรวมจำนวน 8 จุด สามารถติดตั้งระเบิดทั่วไป จรวดนำวิถี หรือแม้แต่ปืนกลแบบติดตั้งภายนอก ทั้งนี้ยังมีปืนกลขนาด 7.62 มม. แบบติดลำตัวไว้ใช้งานเป็นมาตรฐาน ดราก้อนฟลายถูกออกแบบให้มีความทนทานและใช้งานง่าย นักบินเพียง 1 หรือ 2 นายสามารถควบคุมได้โดยไม่ซับซ้อน การบำรุงรักษายังสะดวก เนื่องจากส่วนใหญ่พัฒนาจากเครื่องฝึกที่มีโครงสร้างไม่ซับซ้อน ทำให้เหมาะสมกับสนามรบที่ต้องการการซ่อมบำรุงด่วน

เมื่อพบว่า A-37A ยังมีข้อจำกัดหลายด้าน กองทัพอากาศสหรัฐจึงสั่งให้ปรับปรุงเป็นรุ่น A-37B เพื่อให้ทนทานและมีสมรรถนะสูงขึ้น รุ่นนี้ได้รับการเสริมโครงสร้างลำตัว ปีก และฐานล้อให้แข็งแรงขึ้น เพื่อรองรับการขึ้นบินด้วยน้ำหนักที่มากกว่าเดิม รวมถึงการปฏิบัติภารกิจซ้ำ ๆ จากสนามบินชั่วคราวที่สภาพพื้นรันเวย์ไม่สมบูรณ์ รุ่นนี้ใช้เครื่องยนต์ General Electric J85-GE-17A สองหน่วย ให้แรงขับเพิ่มขึ้นเป็น 2,850 ปอนด์ต่อเครื่อง ส่งผลให้มีอัตราเร่งและพลังบรรทุกมากขึ้นกว่ารุ่นเอ น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบินเพิ่มขึ้นจากเดิมจนถึงระดับ 6,350 กิโลกรัม สามารถติดตั้งอาวุธได้มากกว่า 2,500 กิโลกรัมบนจุดแขวนใต้ปีกทั้งแปดตำแหน่ง

การใช้งาน
A-37 ดราก้อนฟลายเริ่มเข้าสู่สนามรบจริงในช่วงปลายทศวรรษ 1960 โดยถูกใช้ในปฏิบัติการสงครามเวียดนามเป็นหลัก บทบาทสำคัญคือการโจมตีการสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิด สนับสนุนทหารราบ การลาดตระเวนติดอาวุธ และการโจมตีเป้าหมายขนาดเล็ก เช่น ค่ายกองกำลังเวียดกง เส้นทางลำเลียง และขบวนขนส่ง การที่ A-37 มีขนาดเล็กและบินช้าเมื่อเทียบกับเครื่องบินไอพ่นโจมตีรุ่นใหญ่กลับกลายเป็นข้อได้เปรียบ เพราะนักบินสามารถเล็งเป้าได้แม่นยำกว่า 

กองทัพอากาศไทยใช้งานดราก้อนฟลายในการลาดตระเวนชายแดนและปฏิบัติการต่อต้านกองกำลังติดอาวุธ ทั้งนี้เมื่อเวียดนามใต้ล่มสลายในปี 1975 นักบินชาวเวียดนามใต้นำ A-37B จำนวนสองเครื่องร่อนลงจอดบนถนนมิตรภาพ ในเขตอำเภอพล จังหวัดขอนแก่น กองทัพอากาศไทยจึงยึดไว้และตรวจสภาพ จากนั้นนำเข้าประจำการหนึ่งเครื่อง อีกหนึ่งเครื่องมีสภาพเก่ามากจึงใช้เป็นอะไหล่

หลังสงครามเวียดนามสิ้นสุด ดราก้อนฟลายได้ถูกส่งมอบให้พันธมิตรของสหรัฐหลายประเทศ เช่น เกาหลีใต้, ชิลี, เอลซัลวาดอร์, กัวเตมาลา 

รุ่นย่อย
 YAT-37D ต้นแบบเพื่อการทดสอบ
 A-37A รุ่นปฏิบัติการจริงรุ่นแรก ยังมีข้อจำกัดเรื่องน้ำหนักบรรทุก
 A-37B รุ่นที่ผลิตมากที่สุด เสริมโครงสร้างลำตัวและปีกให้แข็งแรงขึ้น ติดตั้งเครื่องยนต์ J85-GE-17A ที่แรงกว่า
 OA-37B รุ่นที่พัฒนาเพื่อใช้งานในฐานะการบินชี้เป้าให้เครื่องบินโจมตีอื่น

ข้อมูลจำเพาะ (A-37B)
 ลูกเรือ: 2 นาย 
 ความยาว: 8.62 เมตร
 ความกว้างปีก: 10.93 เมตร
 ความสูง: 2.70 เมตร
 พื้นที่ปีก: 17.1 ตร.ม.
 น้ำหนักตัวเปล่า: ประมาณ 2,635 กิโลกรัม
 น้ำหนักบรรทุกปกติ: 5,440 กิโลกรัม
 น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบิน: 6,350 กิโลกรัม
 เครื่องยนต์: เทอร์โบเจ็ต General Electric J85-GE-17A จำนวน 2 หน่วย
 แรงขับ: หน่วยละ 2,850 ปอนด์ (12.7 กิโลนิวตัน)
 ความเร็วสูงสุด: 820 กม/ชม. 
 พิสัยการรบ: 460 กม. พร้อมอาวุธเต็มอัตรา
 พิสัยบินไกลสุด: 1,800 กม. (เมื่อติดถังเชื้อเพลิงเสริม)
 เพดานบิน: 12,000 เมตร (39,500 ฟุต)
 อัตราการไต่: 2,700 ฟุต/นาที
 ปืนกลเล็ก: GAU-2B/A ขนาด 7.62 มม จำนวนหนึ่งกระบอก
 ตำบลติดอาวุธ: 8 จุดใต้ปีก
อ้างอิง

A-37
A-37