การทิ้งระเบิดเปียงยาง

การทิ้งระเบิดเปียงยาง ดำเนินไปโดยเป็นส่วนหนึ่งของการทิ้งระเบิดทางอากาศในประเทศเกาหลีเหนืออย่างค่อยเป็นค่อยไปและต่อเนื่องโดยกองบัญชาการสหประชาชาติในช่วงสงครามเกาหลี การโจมตีทางอากาศเพื่อทิ้งระเบิดเป้าหมายในเปียงยางครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1950 สี่วันหลังเกาหลีเหนือรุกรานเกาหลีใต้ เมื่อถึงเวลาที่มีการลงนามในความตกลงการสงบศึกในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1953 พื้นที่ร้อยละ 75 ของเปียงยางได้ถูกทำลายลง

การโจมตีทางอากาศ
หลังจากเกาหลีเหนือรุกรานเกาหลีใต้เมื่อ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1950 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความขัดแย้ง พลเอก ดักลาส แมกอาเทอร์ ผู้บัญชาการทหารกองบัญชาการตะวันออกไกล สั่งให้กองทัพอากาศตะวันออกไกล (FEAF) ดำเนินการโจมตีทางอากาศต่อเกาหลีเหนือ เพื่อป้องกันมิให้กองกำลังเกาหลีเหนือรุกรานจนยึดครองประเทศได้สำเร็จ สภาพอากาศที่เลวร้ายทำให้ปฏิบัติการทางอากาศต้องล่าช้าออกไปจนถึงวันที่ 29 มิถุนายน เมื่อแมกอาเทอร์อนุมัติให้กองทัพอากาศตะวันออกไกลโจมตีสนามบินต่าง ๆ ในเกาหลีเหนือ เป็นครั้งแรกที่ B-26 ของกองบินน้อยทิ้งระเบิดที่ 3 ได้โจมตีสนามบินเฮโจใกล้เปียงยาง เมืองหลวงของเกาหลีเหนือ โดยอ้างว่าสามารถทำลายอากาศยานของศัตรูบนพื้นดินได้ถึง 25 ลำ

สนามบินอนจ็องรีถูกโจมตีด้วยเช่นกัน ส่งผลให้ Yak-3 จำนวน 2 ลำถูกทำลาย และอากาศยานอื่น ๆ อีก 10 ลำบนพื้นดินได้รับความเสียหาย เมื่อ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1950 อากาศยานจากกองกำลังเฉพาะกิจที่ 77 ได้โจมตีสนามบินในเปียงยางอีกครั้ง โดยทำลายอากาศยานได้ 14 ลำและสร้างความเสียหายอีก 13 ลำ

ภายหลังการยึดเปียงยางเมื่อ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1950 สนามบินเฮโจถูกนำมาใช้งานโดยกองกำลังสหประชาชาติ ซึ่งกองทัพอากาศสหรัฐกำหนดรหัสเรียกว่า K-23

กองกำลังสหประชาชาติละทิ้งฐานทัพแห่งนี้เมื่อ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1950 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการอพยพออกจากเปียงยางเนื่องจากการแทรกแซงของจีนAppleman, p.316 เมื่อ10 ธันวาคม ค.ศ. 1950 B-29 ได้ทิ้งระเบิดใส่สนามบินด้วยระเบิดแรงสูงFutrell, p.263

นครเปียงยางถูกทิ้งระเบิดในวันที่ 3 ถึง 5 มกราคม ค.ศ. 1951 ส่งผลให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี ยื่นคำประท้วงต่อคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ

เมื่อ 23 มกราคม ค.ศ. 1951 เครื่องบิน F-80 จำนวน 46 เครื่องของกองบินขับไล่-ทิ้งระเบิดที่ 49 ได้โจมตีตำแหน่งต่อสู้อากาศยานรอบเปียงยาง และเมื่อภารกิจเสร็จสิ้น B-29 จำนวน 21 เครื่องจากกองบินน้อยทิ้งระเบิดที่ 19 และ 307 จากโอกินาวะได้เข้าทิ้งระเบิดในสนามบินFutrell, p.288 

B-29 จากกองบินน้อยทิ้งระเบิดที่ 98 ได้ดำเนินปฏิบัติการทิ้งระเบิดเพลิงแบบ "ทุ่มเทกำลังสูงสุด" สองครั้งในเปียงยางเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1951 

เมื่อ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1951 พลโท แมตทิว ริดจ์เวย์ ซึ่งเพิ่งเข้าดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารตะวันออกไกลและกองบัญชาการสหประชาชาติแทนพลเอก ดักลาส แมกอาเทอร์ ได้แจ้งต่อคณะเสนาธิการร่วมว่าเขาวางแผน "การโจมตีทางอากาศต่อเปียงยางอย่างเต็มกำลัง" โดยใช้เครื่องบินทิ้งระเบิด 140 ลำและเครื่องบินขับไล่ 230 ลำ ซึ่งจะเกิดขึ้นในคืนแรกที่อากาศปลอดโปร่งหลังวันที่ 24 กรกฎาคม ภายใต้ข้อเสนอดังกล่าว จะมีการทิ้งใบปลิวเตือนก่อนการโจมตี คณะเสนาธิการร่วมสั่งให้ริดจ์เวย์เลื่อนการโจมตีออกไปเพื่อรอคำสั่งเพิ่มเติม ด้วยความกังวลเกี่ยวกับผลกระทบทางการเมือง เพื่อตอบสนองต่อข้อกังวลของคณะเสนาธิการร่วมที่ว่าใบปลิวจะทำให้เมืองหลวงได้รับ "ความสำคัญเกินควร" ริดจ์เวย์จึงเสนอแผนที่แก้ไขโดยตัดการโปรยใบปลิวเหนือนครก่อนการทิ้งระเบิดออกไป การโจมตีเต็มกำลังเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม แต่สภาพอากาศที่เลวร้ายได้ขัดขวางประสิทธิภาพของปฏิบัติการ ต่อมาในวันที่ 14 สิงหาคม มีความพยายามครั้งที่สองซึ่งสภาพอากาศที่มีเมฆมากได้ขัดขวางประสิทธิภาพอีกครั้งCrane, pp. 76–78 

เมื่อ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1952 มีการโจมตีครั้งใหญ่ที่เรียกว่า "เพรสเชอร์พัมป์" (Pressure Pump) เกิดขึ้นเหนือนคร โดยมีการบินปฏิบัติการ 1,254 เที่ยวบินจากกองทัพอากาศที่ 5 นาวิกโยธิน กองทัพเรือ รวมถึงอากาศยานจากเกาหลี ออสเตรเลีย แอฟริกาใต้ และบริเตนในช่วงกลางวัน และ B-29 จำนวน 54 ลำในช่วงกลางคืน การโจมตีครั้งนี้มีการโปรยใบปลิวเตือนพลเรือนให้ละทิ้งนครล่วงหน้า เมื่อ 29 สิงหาคม ปฏิบัติการ "ออลยูไนเต็ดเนชันส์แอร์เอฟฟอร์ต" (All United Nations Air Effort) ได้ทิ้งระเบิดนครอีกครั้งด้วยจำนวน 1,400 เที่ยวบินCrane, pp. 122–123 

จากการประเมินผลการทิ้งระเบิดโดยกองทัพอากาศสหรัฐตลอดระยะเวลาของสงคราม ร้อยละ 75 ของสิ่งปลูกสร้างในเปียงยางถูกทำลายจากการทิ้งระเบิดของสหรัฐ ทำให้ระดับความเสียหายอยู่ในเกณฑ์กึ่งกลางเมื่อเทียบกับนครอื่น ๆ ในเกาหลี:Crane, p. 168 
 มูซัน – 5%
 ราจิน (ราชิน) – 5%
 อุงกี (อำเภอซ็อนบง) – 5%
 อันจู – 15%
 ชินอึยจู – 50%
 ซ็องจิน (คิมแช็ก) – 50%
 ช็องจู – 60%
 คังกเย – 60% (ลดลงจากประมาณการครั้งก่อน  75%)
 แฮจู – 75%
 เปียงยาง – 75%
 คย็อมอีโพ (ซงนิม) – 80%
 ฮัมฮึง – 80%
 ชินนัมโพ (นัมโพ) – 80%
 ว็อนซัน – 80%
 ฮึงนัม – 85%
 ซูนัน (เขตซูนัน) – 90%
 ซารีว็อน – 95%
 ฮวังจู (อำเภอฮวังจู) – 97%
 คูนูรี (คูนูดง) – 100%
 ชินอันจู – 100%

 ดูเพิ่ม  
 พิพิธภัณฑ์ความโหดร้ายป่าเถื่อนในสงครามของอเมริกา ซินช็อน

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 "การทิ้งระเบิดเกาหลีเหนือ ค.ศ. 1950–1953," SourceWatch

หมวดหมู่:การทัพที่เกี่ยวข้องกับสหรัฐ
หมวดหมู่:ปฏิบัติการทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์และการยุทธการ
หมวดหมู่:คริสต์ศตวรรษที่ 20 ในเปียงยาง
หมวดหมู่:ปฏิบัติการทางทหารในสงครามเกาหลี
เปียงยาง
หมวดหมู่:ปฏิบัติการทางอากาศและยุทธการในสงครามเกาหลี