รถบัสเล็ก

รถบัสเล็ก หรือ มินิบัส หรือ ไมโครบัส หรือ มินิโคช () คือยานยนต์โดยสารที่ออกแบบมาเพื่อบรรทุกผู้โดยสารได้มากกว่ารถอเนกประสงค์หรือรถตู้เล็ก แต่บรรทุกผู้โดยสารได้น้อยกว่ารถบัสขนาดใหญ่ ในสหราชอาณาจักร คำว่า "มินิบัส" มักใช้เรียกรถตู้หรือรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่บรรทุกผู้โดยสารได้ รถบัสเล็กมีความจุที่นั่งระหว่าง 12 ถึง 30 ที่นั่ง รถบัสเล็กขนาดใหญ่อาจเรียกว่ามิดิบัส โดยทั่วไปรถบัสเล็กจะเป็นรถสเต็ปอินที่มีเครื่องยนต์วางหน้า แม้ว่ารถบัสเล็กชานต่ำจะพบเห็นได้ทั่วไปในญี่ปุ่น

 ประวัติ 
ไม่ทราบแน่ชัดว่ารถบัสเล็กคันแรกได้รับการพัฒนาขึ้นเมื่อใด ยกตัวอย่างเช่น รถฟอร์ด โมเดลที ได้รับการดัดแปลงสำหรับการขนส่งผู้โดยสารโดยบริษัทรถบัสและผู้ประกอบการในยุคแรก ๆ ฟอร์ดได้ผลิตรถรุ่นนี้ขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 ซึ่งสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ถึง 12 คน

ในสหภาพโซเวียต การผลิตรถบัสเล็กเริ่มขึ้นในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยรถบัสเล็กรุ่นแรกที่ผลิตจำนวนมากได้แก่ RAF-10, UAZ-451B และ Start ตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2504 รถบัสเล็ก RAF-977D "ลัตเวีย" เริ่มมีการผลิตเพื่อการค้าจำนวนมาก

 ความแตกต่างในแต่ละภูมิภาค 

มีบริการขนส่งสาธารณะรูปแบบต่างๆ มากมายทั่วโลกที่ให้บริการโดยใช้ยานพาหนะที่ถือเป็นรถบัสเล็ก:
 ไมโครบัส ในกัวเตมาลา
 อังก็อต () ในอินโดนีเซีย 
 Bas Mini ในมาเลเซีย
 Chiva bus ในโคลอมเบียและเอกวาดอร์
 Colectivo ในอเมริกาใต้ตอนใต้
 รถบัสชุมชน ( komiunitibasu) ในประเทศญี่ปุ่น (รวมรถบัสเล็กและรถมิดิบัส)
 Dala dala  ในแทนซาเนีย
 Dollar van หรือที่เรียกว่ารถจิทนีย์ ในสหรัฐอเมริกา
  ในตุรกี
 โมเดิร์นจี๊ปนีย์ ในฟิลิปปินส์
 มาอึลบัส () ในเกาหลีใต้
 Marshrutka ในยุโรปตะวันออก
 Matatu ทั่วเคนยา
 Minibus taxi ในแอฟริกาใต้ เอธิโอเปีย 
 Pesero, รถบัสเล็กที่ให้บริการเป็นรถโดยสารประจำทางในเม็กซิโก โดยเฉพาะในเม็กซิโกซิตี้
 รถโดยสารขนาดเล็ก () ในฮ่องกง
 Sherut ในอิสราเอล
 สองแถว ทั่วไทยและลาว
 Tap tap ในเฮติ
 Tro tro ทั่วกานา
 Weyala ในเอธิโอเปีย

 ใบขับขี่ 
บางประเทศอาจกำหนดให้ต้องมีใบอนุญาตขับขี่ประเภทอื่นนอกเหนือจากใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ส่วนบุคคลทั่วไป และบางประเทศอาจกำหนดให้ต้องมีใบอนุญาตขับขี่เชิงพาณิชย์เต็มรูปแบบ ความจำเป็นในการมีใบอนุญาตดังกล่าวอาจขึ้นอยู่กับ:
 น้ำหนักหรือขนาดของรถ
 ความจุที่นั่ง
 อายุผู้ขับขี่
 วัตถุประสงค์การใช้งาน
 การฝึกอบรมเพิ่มเติม (เช่น โครงการสร้างความตระหนักรู้ให้กับผู้ขับขี่รถบัสเล็กในสหราชอาณาจักร)

ในสหราชอาณาจักร: ผู้ถือใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ธรรมดาที่ได้รับก่อนเดือนมกราคม พ.ศ. 2540 เมื่อมีอายุครบ 21 ปีบริบูรณ์ สามารถขับรถบัสเล็กที่มีความจุผู้โดยสารได้ 16 คน หากได้รับ "ใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ธรรมดา" หลังเดือนธันวาคม พ.ศ. 2539 จะต้องเข้ารับการทดสอบแยกต่างหากสำหรับการขับขี่รถยนต์ที่มีความจุผู้โดยสารมากกว่า 8 คน อย่างไรก็ตาม มีข้อยกเว้นสำหรับผู้ขับขี่อาสาสมัครบางราย โดยรถยนต์จะต้องมีน้ำหนักรวม (GVW) ไม่เกิน 3,500 กิโลกรัม (หรือ 4,250 กิโลกรัม หากรถยนต์ได้รับการออกแบบให้รองรับรถเข็นได้)

ใบอนุญาตขับขี่ที่ออกใน ออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา ซึ่งเทียบเท่ากับใบอนุญาตขับขี่รถยนต์คลาสบี ของสหราชอาณาจักร หรือคลาสบี (ในกรณีของออนแทรีโอ ใบอนุญาตคลาสจี) อนุญาตให้ผู้ถือใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ด้วย:
 มวลสูงสุดที่ได้รับอนุญาต 11 ตัน รวมถึงรถพ่วงที่มีมวลรวมภายใน (MAM) 4.6 ตัน (6 ตันในบางกรณี)
 ความจุที่นั่งผู้โดยสาร 9 ที่นั่งหรือน้อยกว่า

ผู้ที่ต้องการขับขี่ยานพาหนะในออนแทรีโอ ซึ่งมีข้อจำกัด MAM เท่ากับยานพาหนะคลาสจี ที่มีที่นั่งผู้โดยสารน้อยกว่า 25 ที่นั่ง แต่อย่างน้อย 10 ที่นั่ง จะต้องได้รับใบอนุญาตรถโดยสาร ใบอนุญาตนี้จะทำให้ผู้ถือใบอนุญาตสามารถขับรถตู้โดยสารขนาด 12 และ 15 ที่นั่ง ซึ่งกรมการขนส่งแคนาดากำหนดให้เป็นรถตู้โดยสารขนาดใหญ่ได้

 ดูเพิ่ม 

 แชสซีรถตู้แบบเปิดท้าย (Cutaway van chassis)
 ฟ็อลคส์วาเกิน ทรานสปอร์ตเตอร์
 แชร์แท็กซี่

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:รถบัสแบ่งตามชนิด