พื้นที่อพยพ บี

พื้นที่อพยพ บี () หรือ กรีนฮิลล์ () เป็นค่ายผู้ลี้ภัยบนชายแดนไทย–กัมพูชา ก่อตั้งขึ้นในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2528 ภายใต้การบริหารงานของ UNBRO ตั้งอยู่ที่พื้นที่ตำบลเทพรักษา อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์ ถือเป็นค่ายผู้อพยพเพียงแห่งเดียวที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของฟุนซินเปก

พื้นที่อพยพ บี ถูกปิดในกลางปี ​​พ.ศ. 2536 และประชากรส่วนใหญ่ถูกส่งตัวกลับกัมพูชาโดยสมัครใจGrant M, Grant T, Fortune G, Horgan B. Bamboo & Barbed Wire: Eight Years as a Volunteer in a Refugee Camp. Mandurah, W.A.: DB Pub., 2000.

 ประวัติ 
พื้นที่อพยพ บี ตั้งอยู่ห่างจากชายแดนประเทศกัมพูชาประมาณ 9 กิโลเมตร ลึกเข้ามาในจังหวัดสุรินทร์ ห่างจากตัวจังหวัดสุรินทร์ประมาณ 70 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานครไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 500 กิโลเมตร ประชากรของพื้นที่อพยพนี้รวมกลุ่มกันเป็นค่ายผู้อพยพครั้งแรกในปี พ.ศ. 2524 ซึ่งมีการเปลี่ยนชื่อเรียกและตำแหน่งที่ตั้งมาหลายครั้งด้วยกัน

ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2526 ค่ายถูกเรียกว่า ค่ายผู้อพยพโอร์เสม็ด (; น่าจะมาจากชื่อเมืองโอร์เสม็ด) และเปลี่ยนเป็น ค่ายผู้อพยพตาตุม (, น่าจะมาจากชื่อตำบลตาดุม) ต่อมาในปี พ.ศ. 2527 ใช้ชื่อว่า ค่ายผู้อพยพเดวิด () และ ค่ายผู้อพยพบ้านบาระแนะ (, หมู่บ้านในอำเภอละหานทราย จังหวัดบุรีรัมย์) โดยผู้อพยพได้เข้ามาตั้งรกรากในสถานที่ปัจจุบันตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2528 และรองรับผู้อพยพจากพื้นที่อื่น ๆ มากขึ้นจนกลายเป็นพื้นที่อพยพขนาดใหญ่ขึ้นมา

พื้นที่อพยพ บี กลายเป็นพื้นที่อพยพขนาดใหญ่หลังจากการบุกโจมตีของเวียดนามในปี พ.ศ. 2527–2528 เนื่องจากฐานทัพของกองกำลังต่อต้านเกือบทั้งหมดในกัมพูชาถูกยึดครอง และการควบคุมประชากรผู้ลี้ภัยภายใต้กลุ่มต่าง ๆ ก็เป็นทางการมากขึ้นเมื่อผู้อพยพหลั่งไหลเข้ามาในประเทศไทย

ฝ่ายบริหารของพื้นที่อพยพ บี ยอมรับความช่วยเหลือจากภายนอกอย่างไม่เต็มใจ จากนั้นได้นำความช่วยเหลือต่าง ๆ ไปแจกจ่ายภายในพื้นที่อพยพและโฆษณาชวนเชื่อว่าเป็นทรัพยากรจากอิทธิพลทางการเมืองของกลุ่มที่มีอิทธิพลอยู่ ในหลาย ๆ แง่มุม ความเป็นอิสระและความภาคภูมิใจของพวกเขานั้นน่านับถือ แต่สิ่งเหล่านั้นมักกลายเป็นการเล่นเกมเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองเสมอ และพวกเขาไม่ลังเลที่จะทำร้ายประชาชนของตนเองเพื่อให้บรรลุเป้าหมายทางการเมือง

 สถานะทางการเมือง 
พื้นที่อพยพ บี เป็นพื้นที่อิทธิพลของรัฏฐาภิบาลผสมกัมพูชาประชาธิปไตย (CGDK) ของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ หรือรู้จักกันในชื่อของพรรคฟุนซินเปก ซึ่งก่อตั้งขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2524 ซึ่งหลังจากนั้นส่วนกองกำลังทหารคือ ANS หรือ  (กองทัพแห่งชาติแห่งสีหนุ) ก่อตั้งขึ้นในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2524 ก็เคลื่อนไหวอยู่ในพื้นที่อพยพเช่นกัน

 ประชากร 
พื้นที่อพยพ บี แต่เดิมนั้นประชากรของพื้นที่เริ่มต้นจากประมาณ 850 คน เมื่อเวลาผ่านไปประชากรในพื้นที่เพิ่มชึ้นจนมีประมาณประมาณ 63,535 คน ณ วันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2532 ขณะที่การสำรวจในปี พ.ศ. 2534 พื้นที่อพยพมีประชากรประมาณ 63,157 คน

จากผลการสำรวจข้อมูลประชากรจะแสดงให้เห็นว่าผู้ตอบแบบสอบถามในพื้นที่อพยพ บี มากกว่าร้อยละ 89 เป็นผู้หญิง สิ่งนี้สามารถอธิบายได้จากการมีส่วนร่วมของกองทัพในระดับสูงในหมู่ประชากรชายวัยผู้ใหญ่ของพื้นที่อพยพ ผู้หญิงที่สำรวจมักจะระบุอาชีพของสามีว่าคือ "ทหาร" ผู้ตอบแบบสอบถามชายส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในค่ายทำงานด้านพลเรือนหรือการบริหาร ประชากรของพื้นที่อพยพ บี ค่อนข้างเป็นเนื้อเดียวกัน โดยผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่มาจากจังหวัดพระตะบองและเสียมราฐ ประชากรส่วนใหญ่มาจากจังหวัดอุดรมีชัยเมื่อเทียบกับค่ายอื่น ๆ ที่สำรวจ ซึ่งไม่น่าแปลกใจ เนื่องจากจังหวัดดังกล่าวอยู่ใกล้กับพื้นที่อพยพมาก เช่นเดียวกับพื้นที่อพยพอื่น ๆ ที่สำรวจ ผู้ตอบแบบสอบถามมากกว่าครึ่งหนึ่งในพื้นที่อพยพ บี อาศัยอยู่ที่ชายแดนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522

 การบริหาร 
หน่วยบรรเทาทุกข์ชายแดนแห่งสหประชาชาติ (UNBRO) มีหน้าที่รับผิดชอบในการประสานงานเรื่องต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการให้ความช่วยเหลือและความช่วยเหลือในพื้นที่อพยพ โดยรับผิดชอบโดยตรงในการจัดหาอาหารและน้ำ ส่วนการสนับสนุนอื่น ๆ ทั้งหมดนั้นจัดทำโดยองค์กรพัฒนาเอกชน ซึ่งได้รับทุนจากสหประชาชาติหรือจากเอกชน
พื้นที่อพยพ บี แบ่งออกเป็น 28 ส่วน ส่วนละประมาณ 500 ครอบครัว ฝ่ายบริหารส่วนกลางของค่ายจะแต่งตั้งหัวหน้าส่วน และกำกับดูแลความปลอดภัยภายใน โปรแกรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน และบริการต่าง ๆ ด้วยความช่วยเหลือจากหน่วยบรรเทาทุกข์ชายแดนแห่งสหประชาชาติ (UNBRO) ฝ่ายบริหารดูเหมือนจะจัดระเบียบได้ดีมาก ทำงานเป็นหน่วยงานที่ประสานกันได้อย่างเหนียวแน่น เจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารส่วนใหญ่พูดภาษาตะวันตกได้อย่างน้อยหนึ่งภาษา และเป็นที่ตั้งข้อสังเกตว่าในระบบบริหารงานมีชาวกัมพูชาที่อพยพไปอยู่ต่างประเทศหลายคนเดินทางกลับมาทำงานในพื้นที่ค่าย ซึ่งโดยปกติแล้วจะทำงานที่พรรคฟุนซินเปกในกรุงเทพมหานครก่อน ก่อนจะย้ายกลับมาปฏิบัติงานที่พื้นที่ค่ายหลังจากสามารถตั้งรกรากใหม่ในต่างประเทศเรียบร้อยแล้ว ผู้ที่มีตำแหน่งหน้าที่รับผิดชอบดูเหมือนจะแสดงออกถึงความภักดีและมีแรงจูงใจทางการเมือง ในขณะที่ฝ่ายบริหารดำเนินการภายใต้ขอบเขตอำนาจที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน

หน่วยงานที่ให้ความช่วยเหลือภายในพื้นที่อพยพ เช่น

 สำนักงานคาทอลิกสงเคราะห์ผู้ประสบภัยและผู้ลี้ภัย (โคเออร์) : CRS - การแพทย์และทันตกรรม
 สำนักงานคาทอลิกสงเคราะห์ผู้ประสบภัยและผู้ลี้ภัย (โคเออร์) : ดอนบอสโก - การฝึกอบรมอาชีวศึกษา
 คณะกรรมการกู้ภัยระหว่างประเทศ (IRC) : โรงพิมพ์สำหรับพิมพ์เอกสารต่าง ๆ เช่น ตำราเรียน เอกสารที่จำเป็น หรือหนังสือพิมพ์

 การปิดค่าย 
พื้นที่อพยพ บี ถูกปิดลงช่วงกลางปี ​​พ.ศ. 2536 และประชากรส่วนใหญ่ถูกส่งตัวกลับกัมพูชาโดยสมัครใจ

 การพัฒนา 

หลังจากการปิดพื้นที่อพยพ บี รวมถึงค่ายผู้อพยพอื่น ๆ และประชากรในค่ายถูกส่งตัวกลับกัมพูชาแล้ว สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี องค์ประธานสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ ได้มีพระราชดำริให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องดำเนินการพัฒนาพื้นที่ดังกล่าวภายใต้ชื่อว่า โครงการทับทิมสยาม 04 จังหวัดสุรินทร์ และจัดที่ดินทำกินให้กับราษฎร์ไทยที่ไร้ที่ดินทำกินและยากจนเข้าทำประโยชน์จากกรมป่าไม้ เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2537 คิดเป็นพื้นที่ประมาณ 2,463 ไร่ ให้กับประชากรจำนวน 100 ครัวเรือน 

 ดูเพิ่ม 

 วิกฤตการณ์ด้านมนุษยธรรมของกัมพูชา
 วิกฤตผู้ลี้ภัยอินโดจีน
 ศูนย์ที่พักพิงชั่วคราวสำหรับผู้หลบหนีเข้าเมืองจากกัมพูชาเขาอีด่าง
 ค่ายผู้อพยพหนองจาน
 ค่ายผู้อพยพหนองเสม็ด
 ค่ายผู้อพยพสระแก้ว

 หมายเหตุ 

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 Thai / Cambodia Border Refugee Camps

หมวดหมู่:อดีตค่ายผู้ลี้ภัยในประเทศไทย
หมวดหมู่:เขตแดนกัมพูชา–ไทย
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2524
หมวดหมู่:ค่ายผู้ลี้ภัยในเอเชีย
หมวดหมู่:สิ้นสุดในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2536
หมวดหมู่:สงครามกัมพูชา–เวียดนาม
หมวดหมู่:อำเภอสังขะ
หมวดหมู่:ค่ายผู้ลี้ภัยกัมพูชาในประเทศไทย