สื่อของรัฐ

สื่อของรัฐ () โดยทั่วไปเป็นที่เข้าใจกันว่าคือบรรดาสื่อที่เป็นเจ้าของ ดำเนินการ หรือได้รับอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญจากรัฐบาล ในบางครั้งสื่อประเภทนี้จะมีความแตกต่างจากสื่อบริการสาธารณะ ซึ่งได้รับการออกแบบมาเพื่อรับใช้ประโยชน์สาธารณะ ดำเนินการอย่างเป็นอิสระจากการควบคุมของรัฐบาล และได้รับเงินอุดหนุนผ่านการผสมผสานระหว่างเงินงบประมาณสาธารณะ ค่าธรรมเนียมใบอนุญาต และในบางครั้งอาจรวมถึงรายได้จากการโฆษณา ความแตกต่างที่สำคัญอยู่ที่ระดับความเป็นอิสระจากอิทธิพลของรัฐบาลและความมุ่งมั่นในการสร้างความเชื่อมั่นและรับใช้ประโยชน์สาธารณะในวงกว้างมากกว่าที่จะรับใช้ผลประโยชน์ของพรรคการเมืองใดพรรคการเมืองหนึ่งหรือวาระของรัฐบาล

สื่อของรัฐทำหน้าที่เป็นเครื่องมือสำหรับการทูตสาธารณะและการสร้างชุดคำอธิบาย สื่อเหล่านี้สามารถแพร่ภาพกระจายเสียงผ่านโทรทัศน์ วิทยุ สิ่งพิมพ์ และมีการใช้งานผ่านสื่อสังคมเพิ่มมากขึ้น เพื่อถ่ายทอดทัศนะของรัฐบาลไปยังผู้ชมภายในประเทศและระหว่างประเทศ แนวทางการใช้สื่อของรัฐอาจมีความหลากหลาย โดยมุ่งเน้นไปที่ชุดคำอธิบายเชิงบวก การปรับแก้ชุดคำอธิบายย้อนหลัง หรือการแพร่กระจายข่าวสารที่บิดเบือนผ่านการรณรงค์ในสื่อสังคมที่มีความซับซ้อน

 นิยามอื่น 
สื่อของรัฐยังหมายถึงหน่วยงานสื่อที่ได้รับการบริหาร ให้เงินอุดหนุน จัดการ หรือควบคุมโดยตรงโดยรัฐบาลของประเทศ ปัจจัยสามประการที่สามารถส่งผลกระทบต่อความเป็นอิสระของสื่อของรัฐเมื่อเวลาผ่านไป ได้แก่ การให้เงินอุดหนุน ความเป็นเจ้าของ/การธรรมาภิบาล และความเป็นอิสระในการกำหนดเนื้อหา หน่วยงานเหล่านี้สามารถมีขอบเขตตั้งแต่การถูกควบคุมโดยรัฐอย่างสมบูรณ์ ซึ่งรัฐบาลมีอำนาจควบคุมเต็มรูปแบบเหนือการให้เงินอุดหนุน การจัดการ และเนื้อหาที่นำเสนอ ไปจนถึงการเป็นสื่อบริการสาธารณะที่เป็นอิสระ ซึ่งแม้จะได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐบาล แต่ก็ดำเนินงานด้วยความเป็นอิสระในการกำหนดเนื้อหา และได้รับการบริหารโดยโครงสร้างที่ออกแบบมาเพื่อคุ้มครองสื่อจากการแทรกแซงทางการเมืองโดยตรง

สื่อของรัฐมักถูกเชื่อมโยงกับรัฐบาลอำนาจนิยมที่ใช้สื่อของรัฐเพื่อควบคุม สร้างอิทธิพล และจำกัดข้อมูลข่าวสาร

 ภาพรวม 
เนื้อหาของสื่อของรัฐ ตามข้อมูลจากบางแหล่งระบุว่า มักมีลักษณะเชิงชี้นำมากกว่า โดยบอกแก่ผู้ชมว่าควรคิดอย่างไร โดยเฉพาะเมื่อสื่อประเภทนี้ไม่ได้อยู่ภายใต้ความกดดันในการดึงดูดระดับความนิยมหรือการสร้างรายได้จากการโฆษณาSilverblatt & Zlobin, 2004, p. 22 และด้วยเหตุนั้นจึงอาจตอบสนองต่อกลุ่มอำนาจที่ควบคุมรัฐ ตรงกันข้ามกับกลุ่มอำนาจที่ควบคุมบรรษัท ดังที่มีการอธิบายไว้ในแบบจำลองการโฆษณาชวนเชื่อ (propaganda model) ของสื่อมวลชน ในภูมิภาคที่มีการควบคุมอย่างเข้มงวด รัฐอาจเซ็นเซอร์เนื้อหาที่ตนพิจารณาว่าผิดกฎหมาย ผิดศีลธรรม หรือไม่เป็นผลดีต่อรัฐบาล และในขณะเดียวกันก็อาจกำกับดูแลรายการใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสื่อ ด้วยเหตุนี้ สื่อจึงไม่มีความเป็นอิสระจากพรรครัฐบาลPrice, Rozumilowicz & Verhulst, 2002, p. 6 ในสภาพแวดล้อมประเภทนี้ นักข่าวอาจถูกกำหนดให้ต้องเป็นสมาชิกหรือมีความเกี่ยวข้องกับพรรครัฐบาล เช่น ในกลุ่มตะวันออกซึ่งเคยเป็นอดีตรัฐสังคมนิยมอย่างสหภาพโซเวียต จีน หรือเกาหลีเหนือ ภายในประเทศที่มีระดับการแทรกแซงสื่อโดยรัฐบาลสูง รัฐอาจใช้สื่อสิ่งพิมพ์ของรัฐเพื่อวัตถุประสงค์ในการทำโฆษณาชวนเชื่อ ดังนี้:
 เพื่อส่งเสริมภาพลักษณ์ของรัฐในเชิงบวก
 เพื่อประณามฝ่ายตรงข้ามรัฐบาลด้วยการเริ่มการรณรงค์ใส่ร้ายป้ายสี
 การนำเสนอทัศนะของฝ่ายค้านอย่างบิดเบือน หรือ
 ทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงเพื่อสนับสนุนอุดมการณ์ของรัฐ
นอกจากนี้ สื่อที่ควบคุมโดยรัฐอาจรายงานเกี่ยวกับกฎหมายหลังจากที่ได้ประกาศใช้เป็นกฎหมายแล้วเท่านั้นเพื่อยับยั้งการถกเถียงใด ๆKaratnycky, Motyl & Schnetzer, 2001, p. 105, 106, 228, 384 สื่อเหล่านี้สร้างความชอบธรรมให้แก่การดำรงอยู่ของตนโดยการย้ำเน้นเรื่อง "ความเป็นปึกแผ่นของชาติ" เพื่อต่อต้าน "ผู้รุกราน" ทั้งภายในและต่างประเทศHoffmann, p. 48 ในบริบทที่มีความเปิดกว้างและมีการแข่งขันมากขึ้น รัฐอาจควบคุมหรือให้เงินอุดหนุนหน่วยงานสื่อของตนเองและอยู่ในการแข่งขันกับสื่อที่ควบคุมโดยฝ่ายค้านและ/หรือสื่ออิสระ โดยปกติแล้วสื่อของรัฐจะมีระดับการควบคุมจากรัฐบาลน้อยกว่าในสังคมที่เปิดกว้างมากกว่าและสามารถนำเสนอเนื้อหาที่มีความสมดุลได้มากกว่าสื่อที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของรัฐKaratnycky, Motyl & Schnetzer, 2001, p. 149

โดยปกติหน่วยงานสื่อของรัฐมักได้รับเงินอุดหนุนและเงินช่วยเหลือเพิ่มขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับคู่แข่งที่เป็นสื่อเอกชน แต่สิ่งนี้อาจสร้างความไม่มีประสิทธิภาพให้เกิดขึ้นในสื่อของรัฐได้Stability Pact Anti-Corruption Initiative, 2002, p. 78 อย่างไรก็ตาม ในสาธารณรัฐประชาชนจีนซึ่งมีการควบคุมสื่อโดยรัฐในระดับสูง ระดับการให้เงินอุดหนุนสำหรับหน่วยงานสื่อของรัฐกลับถูกปรับลดลง ซึ่งบีบบังคับให้สื่อของพรรคคอมมิวนิสต์จีนต้องเลี่ยงข้อจำกัดอย่างเป็นทางการในด้านเนื้อหาหรือจัดพิมพ์ฉบับ "เนื้อหาเบาสมอง" เช่น ฉบับวันหยุดสุดสัปดาห์ เพื่อสร้างรายได้Sen & Lee, 2008, p. 14

 การจัดประเภท 
สื่อของรัฐสามารถจัดประเภทได้ตามความสัมพันธ์ที่มีต่อรัฐ ซึ่งรวมถึงปัจจัยต่าง ๆ เช่น ความเป็นเจ้าของ ความเป็นอิสระในการกำหนดเนื้อหา การให้เงินอุดหนุน และความสอดคล้องทางการเมือง กรอบแนวคิดนี้ถูกใช้โดยทั่วไปโดยหน่วยงานเฝ้าระวังสื่อ และองค์การระหว่างประเทศเพื่อประเมินเสรีภาพสื่อ ความโปร่งใส และบทบาทของสื่อในระบอบประชาธิปไตยหรืออำนาจนิยม
 สื่อที่รัฐเป็นเจ้าของ (หรือ สื่อที่ควบคุมโดยรัฐ) ได้รับการจัดการอย่างเข้มงวดโดยรัฐ โดยไม่มีความเป็นอิสระในการกำหนดเนื้อหาหรือมีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หน่วยงานเหล่านี้มักทำหน้าที่เป็นเครื่องมือในการสื่อสารของรัฐบาล ส่งเสริมชุดคำอธิบายอย่างเป็นทางการ และปิดกั้นความเห็นต่าง
 สื่อที่มีความเกี่ยวพันกับรัฐ หน่วยงานสื่อเหล่านี้อาจไม่ได้เป็นของรัฐโดยนิตินัย แต่มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับรัฐบาลที่บริหารประเทศหรือชนชั้นนำทางการเมือง นโยบายการกำหนดเนื้อหาอาจสะท้อนถึงจุดยืนของรัฐบาล และเนื้อหาสามารถถูกแทรกแซงผ่านการสนับสนุนทางการเงิน การเซ็นเซอร์ หรือการกดดันทางการเมือง
 การแพร่ภาพกระจายเสียงสาธารณะ ได้รับเงินอุดหนุนจากสาธารณะแต่มีโครงสร้างเพื่อดำเนินการอย่างเป็นอิสระจากอิทธิพลของรัฐบาล การแพร่ภาพกระจายเสียงสาธารณะได้รับมอบหมายภารกิจให้นำเสนอเนื้อหาที่มีความเที่ยงธรรม มีความหลากหลาย และให้การศึกษา โดยปกติแล้วการธรรมาภิบาลจะเกี่ยวข้องกับคณะกรรมการอิสระหรือองค์กรกำกับดูแลเพื่อคุ้มครองเสรีภาพในการกำหนดเนื้อหา
 สื่ออิสระ แม้จะไม่มีความเกี่ยวพันกับรัฐ แต่ถูกรวมไว้ในระบบการจัดประเภทเพื่อสร้างความเปรียบเทียบ หน่วยงานเหล่านี้ดำเนินการโดยไม่มีการควบคุมทางการเมืองโดยตรง และได้รับเงินอุดหนุนจากการโฆษณา การสมัครสมาชิก การบริจาค หรือความเป็นเจ้าของโดยเอกชน การตัดสินใจด้านเนื้อหาดำเนินไปอย่างเป็นอิสระ

 ทฤษฎีความเป็นเจ้าของโดยรัฐ 
มีสองทฤษฎีที่แตกต่างกันเกี่ยวกับการควบคุมสื่อโดยรัฐ ได้แก่ ทฤษฎีประโยชน์สาธารณะหรือทฤษฎีปีกู (Pigouvian theory) ซึ่งระบุว่าความเป็นเจ้าของโดยรัฐนั้นเป็นประโยชน์ ในขณะที่ทฤษฎีทางเลือกสาธารณะ (public choice theory) เสนอว่าการควบคุมโดยรัฐทำลายเสรีภาพทางเศรษฐกิจและการเมือง

ทฤษฎีประโยชน์สาธารณะ
ทฤษฎีประโยชน์สาธารณะระบุว่าความเป็นเจ้าของสื่อโดยรัฐเป็นสิ่งพึงปรารถนาDjankov, McLeish, Nenova & Shleifer, 2003, p. 341 โดยมีเหตุผลสนับสนุนสามประการ ประการแรก การเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารเป็นสินค้าสาธารณะ และการปิดกั้นข้อมูลจะเป็นผลเสียอย่างมากแม้ข้อมูลนั้นจะไม่ต้องจ่ายเงินซื้อ ประการที่สอง ต้นทุนในการจัดหาและเผยแพร่ข้อมูลนั้นสูง แต่เมื่อเกิดต้นทุนขึ้นแล้ว ต้นทุนส่วนเพิ่มในการจัดหาข้อมูลจะต่ำและส่งผลให้เกิดการประหยัดจากขนาดDjankov, McLeish, Nenova & Shleifer, 2003, p. 342 ประการที่สาม ความเป็นเจ้าของสื่อโดยรัฐสามารถลดอคติ มีความครบถ้วนและแม่นยำมากกว่า หากผู้บริโภคขาดความรู้ และเป็นส่วนเสริมจากสื่อเอกชนที่มักจะรับใช้ชนชั้นปกครอง อย่างไรก็ตาม นักเศรษฐศาสตร์สำนักปีกูซึ่งสนับสนุนการกำกับดูแลและการโอนมาเป็นของรัฐ ก็ยังคงสนับสนุนสื่อที่เสรีและสื่อเอกชนLewis, 1955; Myrdal, 1953 ทฤษฎีประโยชน์สาธารณะยึดถือว่าเมื่อดำเนินการอย่างถูกต้อง ความเป็นเจ้าของสื่อโดยรัฐคือสินค้าสาธารณะที่สร้างประโยชน์แก่ประเทศนั้น ๆ ซึ่งขัดแย้งกับความเชื่อที่ว่าสื่อของรัฐทั้งหมดคือการโฆษณาชวนเชื่อ และแย้งว่ารัฐส่วนใหญ่ต้องการกระแสข้อมูลที่ไม่มีอคติ เข้าถึงง่าย และเชื่อถือได้ สื่อของรัฐสามารถจัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นช่องทางให้รัฐนำเสนอข่าวสารที่สม่ำเสมอในขณะที่บริษัทข่าวเอกชนก็ดำเนินการควบคู่กันไปได้ ประโยชน์และโทษของแนวทางนี้มักขึ้นอยู่กับความเป็นอิสระในการกำหนดเนื้อหาขององค์กรสื่อจากรัฐบาล

ข้อวิจารณ์ต่อทฤษฎีประโยชน์สาธารณะจำนวนมากพุ่งเป้าไปที่ความเป็นไปได้ของความเป็นอิสระในการกำหนดเนื้อหาที่แท้จริงจากรัฐ แม้จะมีแรงจูงใจด้านกำไรเพียงเล็กน้อย แต่องค์กรสื่อกลับต้องได้รับการสนับสนุนเงินทุนจากรัฐบาลแทน ซึ่งสามารถสร้างสภาวะพึ่งพิงต่อความเต็มใจของรัฐบาลในการให้เงินอุดหนุนแก่หน่วยงานที่มักจะวิพากษ์วิจารณ์การทำงานของตนเอง ความน่าเชื่อถือของหน่วยงานสื่อที่บริหารโดยรัฐมักขึ้นอยู่กับความน่าเชื่อถือของรัฐในการส่งเสริมเสรีภาพสื่ออย่างมาก หน่วยงานสื่อที่บริหารโดยรัฐหลายแห่งในประเทศประชาธิปไตยตะวันตกสามารถนำเสนอสื่อสารมวลชนที่เป็นอิสระได้ ในขณะที่แห่งอื่น ๆ ในระบอบอำนาจนิยมกลับกลายเป็นกระบอกเสียงให้แก่รัฐเพื่อสร้างความชอบธรรมให้แก่การกระทำของตน

ทฤษฎีทางเลือกสาธารณะ
ทฤษฎีทางเลือกสาธารณะยืนยันว่าสื่อที่รัฐเป็นเจ้าของจะบิดเบือนและบิดเบือนข้อมูลเพื่อประโยชน์ของพรรครัฐบาลและทำให้อำนาจการปกครองฝังรากลึก พร้อมทั้งขัดขวางไม่ให้สาธารณชนสามารถตัดสินใจบนพื้นฐานของข้อมูลที่ครบถ้วน ซึ่งเป็นการทำลายสถาบันทางประชาธิปไตย สิ่งนี้จะขัดขวางสื่อเอกชนและสื่ออิสระซึ่งทำหน้าที่นำเสนอทางเลือกที่หลากหลายที่ช่วยให้บุคคลสามารถเลือกนักการเมือง สินค้า บริการ และอื่น ๆ ได้โดยไม่ต้องหวาดกลัวจากการปฏิบัติงาน นอกจากนี้ยังยับยั้งการแข่งขันระหว่างบริษัทสื่อที่จะช่วยรับประกันว่าผู้บริโภคมักจะได้รับข้อมูลที่ไม่มีอคติและแม่นยำ ยิ่งไปกว่านั้น การแข่งขันนี้เป็นส่วนหนึ่งของระบบการตรวจสอบและถ่วงดุลของประชาธิปไตย หรือที่รู้จักในนามฐานันดรที่สี่ ร่วมกับฝ่ายตุลาการ บริหาร และนิติบัญญัติ รัฐต้องพึ่งพาสาธารณชนสำหรับความชอบธรรมที่ทำให้ตนสามารถดำเนินการได้ การไหลเวียนของข้อมูลจึงกลายเป็นสิ่งสำคัญยิ่งต่อความอยู่รอดของรัฐ และทฤษฎีทางเลือกสาธารณะแย้งว่าเราไม่อาจคาดหวังให้รัฐเพิกเฉยต่อผลประโยชน์ของตนเองได้ ดังนั้น แหล่งข้อมูลข่าวสารจึงต้องคงความเป็นอิสระจากรัฐให้ได้มากที่สุด ทฤษฎีทางเลือกสาธารณะแย้งว่าวิธีเดียวที่จะรักษาความเป็นอิสระในองค์กรสื่อไว้ได้คือการอนุญาตให้สาธารณชนแสวงหาแหล่งข้อมูลที่ดีที่สุดด้วยตนเอง แนวทางนี้มีประสิทธิภาพในการสร้างสื่อเสรีที่สามารถวิพากษ์วิจารณ์สถาบันของรัฐและสืบสวนเหตุการณ์การทุจริตของรัฐบาลได้

ผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์ทฤษฎีทางเลือกสาธารณะแย้งว่าแรงจูงใจทางเศรษฐกิจที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจสาธารณะบีบบังคับให้องค์กรสื่อต้องละทิ้งสื่อสารมวลชนที่ไร้อคติและมุ่งไปสู่บทบรรณาธิการแบบประชานิยมเพื่อดึงดูดความสนใจจากสาธารณชน สิ่งนี้กลายเป็นประเด็นถกเถียงเกี่ยวกับประสิทธิภาพขององค์กรสื่อที่ต้องพึ่งพาความสนใจของสาธารณชน การนำเสนอข่าวแบบผัสสาการนิยมกลายเป็นจุดเน้นสำคัญและหันเหออกจากเรื่องที่เป็นประโยชน์สาธารณะเพื่อไปเน้นเรื่องที่ดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมากที่สุด การมุ่งเน้นที่การนำเสนอข่าวแบบผัสสาการนิยมและความสนใจของสาธารณชนอาจนำไปสู่การเผยแพร่ข่าวสารที่บิดเบือนเพื่อเอาใจฐานผู้บริโภคของตน ในกรณีเหล่านี้ เป้าหมายในการนำเสนอข้อมูลที่แม่นยำแก่สาธารณชนจะล้มเหลวลงและกลับกลายเป็นว่ามีอคติต่ออุดมการณ์กระแสหลักแทน

 ปัจจัยกำหนดการควบคุมโดยรัฐ 
ทั้งสองทฤษฎีมีนัยสำคัญเกี่ยวกับปัจจัยกำหนดและผลกระทบของความเป็นเจ้าของสื่อDjankov, La Porta, Lopez-de-Silanes & Sheleifer, 2002, 28-29 ทฤษฎีประโยชน์สาธารณะบ่งชี้ว่ารัฐบาลที่มีธรรมาภิบาลมากกว่าควรมีระดับการควบคุมสื่อที่สูงกว่า ซึ่งในทางกลับกันจะช่วยเพิ่มเสรีภาพสื่อ ตลอดจนเสรีภาพทางเศรษฐกิจและการเมือง ในทางตรงกันข้าม ทฤษฎีทางเลือกสาธารณะยืนยันว่าสิ่งที่เป็นจริงคือทางตรงกันข้าม กล่าวคือ รัฐบาลที่มี "จิตสาธารณะ" และเปี่ยมด้วยเมตตาธรรมควรมีการควบคุมที่น้อยกว่าซึ่งจะช่วยเพิ่มเสรีภาพเหล่านี้Djankov, McLeish, Nenova & Shleifer, 2003, p. 343

โดยทั่วไป ความเป็นเจ้าของสื่อโดยรัฐมักพบในประเทศยากจน ปกครองด้วยระบบรวบอำนาจเบ็ดเสร็จ ไม่เป็นประชาธิปไตย และมีรัฐบาลที่มีแนวโน้มแทรกแซงสูงซึ่งมีความสนใจในการควบคุมการไหลเวียนของข้อมูลข่าวสารDjankov, 2002, p. 21 ประเทศที่มีรัฐบาลที่ "อ่อนแอ" จะไม่มีเจตจำนงทางการเมืองที่จะทลายการผูกขาดสื่อของรัฐPrice, 2004, p. 195 การควบคุมสื่อมักจะสอดคล้องกับความเป็นเจ้าของโดยรัฐในเศรษฐกิจด้วยDjankov, 2002, p. 20

ณ ค.ศ. 2002 สื่อสิ่งพิมพ์ในยุโรปส่วนใหญ่ (ยกเว้นเบลารุส รัสเซีย และยูเครน) ส่วนใหญ่เป็นของเอกชนและปราศจากการควบคุมและความเป็นเจ้าของโดยรัฐ เช่นเดียวกับอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้ (ยกเว้นคิวบาและเวเนซุเอลา)Djankov, 2002, p. 19 "บทบาท" ของสื่อสิ่งพิมพ์ในพลวัตระดับชาติและสังคมของสหรัฐอเมริกาและออสเตรเลียนั้นตกเป็นความรับผิดชอบของภาคพาณิชย์เอกชนมาโดยตลอดนับตั้งแต่ยุคแรกเริ่มของประเทศเหล่านี้Hoffmann-Riem, 1996, p. 3 ระดับความเป็นเจ้าของโดยรัฐจะสูงกว่าในบางประเทศในแอฟริกา ตะวันออกกลาง และบางประเทศในเอเชีย (ยกเว้นญี่ปุ่น อินเดีย อินโดนีเซีย มองโกเลีย เนปาล ฟิลิปปินส์ เกาหลีใต้ และไทย ซึ่งมีพื้นที่ขนาดใหญ่ของสื่อเอกชนดำรงอยู่) การผูกขาดโดยรัฐอย่างเต็มรูปแบบมีอยู่ในจีน เมียนมา และเกาหลีเหนือ

 ผลกระทบของความเป็นเจ้าของโดยรัฐ 
ประเด็นปัญหาของสื่อของรัฐรวมถึงความซับซ้อนด้านเสรีภาพสื่อและความเที่ยงธรรมของนักข่าว โดยทั่วไปแล้ว สื่อของรัฐมักมีระดับความเชื่อมั่นต่ำกว่าสื่อสาธารณะ คริสโตเฟอร์ วอล์กเกอร์ ระบุในวารสาร Journal of Democracy ว่า "หน่วยงานสื่อในระบอบอำนาจนิยมหรือรวบอำนาจเบ็ดเสร็จ" อาศัยความได้เปรียบจากทั้งสื่อในประเทศและต่างประเทศด้วยการเซ็นเซอร์ของรัฐในประเทศบ้านเกิดของตนและความเปิดกว้างของประเทศประชาธิปไตยที่สื่อเหล่านั้นแพร่ภาพกระจายเสียงไปถึง โดยเขาได้อ้างถึง CCTV ของจีน RT ของรัสเซีย และ TeleSUR ของเวเนซุเอลา เป็นตัวอย่าง

เสรีภาพสื่อ
upright=2.25|thumb|right|
ประเทศต่าง ๆ เช่น เดนมาร์ก นอร์เวย์ และฟินแลนด์ มีทั้งระดับเสรีภาพสื่อและสื่อแพร่ภาพกระจายเสียงสาธารณะในระดับสูงสุด เมื่อเทียบกับประเทศในระบอบอำนาจนิยมส่วนใหญ่ที่พยายามจำกัดเสรีภาพสื่อเพื่อควบคุมการแพร่กระจายของข้อมูลข่าวสาร การศึกษาหลายชิ้นพบว่าความเป็นเจ้าขององค์กรสื่อโดยรัฐบาลมีความเชื่อมโยงกับผลลัพธ์ทางประชาธิปไตยที่แย่ลง

"ผลลัพธ์ที่แย่ลง" มีความเกี่ยวพันกับระดับความเป็นเจ้าของสื่อโดยรัฐที่สูงขึ้น ซึ่งเป็นการปฏิเสธทฤษฎีปีกูDjankov, McLeish, Nenova & Shleifer, 2003, p. 344 สื่อข่าวมีความเป็นอิสระมากกว่าและมีนักข่าวจำนวนน้อยกว่าที่ถูกจับกุม กักตัว หรือถูกคุกคามในประเทศที่มีการควบคุมโดยรัฐน้อยกว่าDjankov, 2002, p. 23 การคุกคาม การจำคุก และระดับการเซ็นเซอร์อินเทอร์เน็ตที่สูงขึ้นเกิดขึ้นในประเทศที่มีระดับความเป็นเจ้าของโดยรัฐสูง เช่น สิงคโปร์ เบลารุส เมียนมา เอธิโอเปีย สาธารณรัฐประชาชนจีน อิหร่าน ซีเรียสมัยพรรคบะอษ์ เติร์กเมนิสถาน และอุซเบกิสถานDjankov, McLeish, Nenova & Shleifer, 2003, p. 367 ประเทศที่มีการผูกขาดสื่อโดยรัฐอย่างสมบูรณ์ เช่น เกาหลีเหนือและลาว จะประสบกับ "ปรากฏการณ์กัสโตร" ซึ่งการควบคุมโดยรัฐมีอำนาจมากพอจนไม่จำเป็นต้องมีการคุกคามนักข่าวเพื่อจำกัดเสรีภาพสื่อ ในอดีต สื่อของรัฐยังเคยมีอยู่ในช่วงสงครามเย็นในรัฐอำนาจนิยม เช่น สหภาพโซเวียต เยอรมนีตะวันออก สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) โปแลนด์ โรมาเนีย บราซิล และอินโดนีเซีย

สิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง
ทฤษฎีประโยชน์สาธารณะอ้างว่าความเป็นเจ้าของสื่อสิ่งพิมพ์โดยรัฐจะช่วยส่งเสริมสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง ในขณะที่ภายใต้ทฤษฎีทางเลือกสาธารณะ การกระทำดังกล่าวเป็นการตัดสิทธิเหล่านั้นโดยการยับยั้งการตรวจสอบรัฐบาลโดยสาธารณะและเอื้อต่อการทุจริตทางการเมือง การควบคุมสื่อโดยรัฐบาลในระดับสูงจนถึงระดับเบ็ดเสร็จมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับระดับสิทธิทางการเมืองและพลเมืองที่ต่ำกว่า ระดับการทุจริตที่สูงกว่า คุณภาพของการกำกับดูแล ความมั่นคงของทรัพย์สิน และอคติของสื่อDjankov, 2002, p. 24 ความเป็นเจ้าของสื่อสิ่งพิมพ์โดยรัฐสามารถลดทอนความพยายามในการตรวจสอบการเลือกตั้งและบดบังความซื่อตรงของกระบวนการเลือกตั้ง สื่ออิสระจะมีการตรวจสอบรัฐบาลโดยสื่อในระดับที่สูงกว่า ตัวอย่างเช่น การรายงานเรื่องการทุจริตเพิ่มสูงขึ้นในเม็กซิโก กานา และเคนยา หลังข้อจำกัดต่าง ๆ ถูกยกเลิกในทศวรรษ 1990 แต่สื่อที่ควบคุมโดยรัฐบาลกลับปกป้องเจ้าหน้าที่Simon, 1998Djankov, 2002, p. 25 สื่อของรัฐที่ได้รับอิทธิพลอย่างหนักสามารถเป็นวิธีการสำหรับระบอบที่ทุจริตในการต่อสู้กับความพยายามของผู้ประท้วง โฆษณาชวนเชื่อที่แพร่กระจายโดยองค์กรสื่อของรัฐสามารถลดทอนการรายงานข่าวที่แม่นยำและให้โอกาสแก่ระบอบในการสร้างอิทธิพลต่อความรู้สึกนึกคิดของสาธารณชน การประท้วงของมวลชนต่อต้านรัฐบาลที่ถูกพิจารณาว่าเป็นเผด็จการ เช่น ในจีน รัสเซีย อียิปต์ และอิหร่าน มักถูกบิดเบือนโดยองค์กรสื่อที่ดำเนินงานโดยรัฐ เพื่อใส่ร้ายผู้ประท้วงและนำเสนอภาพลักษณ์เชิงบวกต่อการกระทำของรัฐบาล

เสรีภาพทางเศรษฐกิจ
เป็นเรื่องปกติสำหรับประเทศที่มีการควบคุมสื่อสิ่งพิมพ์อย่างเข้มงวดที่จะมีบริษัทจดทะเบียนในตลาดต่อจำนวนประชากรน้อยกว่าLa Porta et al, 1997 และมีระบบธนาคารที่พัฒนาน้อยกว่าBeck, Demirguc-Kunt & Levine, 1999 การค้นพบเหล่านี้สนับสนุนทฤษฎีทางเลือกสาธารณะ ซึ่งชี้ให้เห็นว่าระดับความเป็นเจ้าของสื่อสิ่งพิมพ์โดยรัฐที่สูงขึ้นจะเป็นผลเสียต่อการพัฒนาทางเศรษฐกิจและการเงิน สิ่งนี้เนื่องมาจากสื่อของรัฐมักมีความเชื่อมโยงกับระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จที่ซึ่งเสรีภาพทางเศรษฐกิจถูกจำกัดอย่างรุนแรงและมีการทุจริตจำนวนมากภายในระบบเศรษฐกิจและระบบการเมือง

 ความเชื่อมั่น 
ในประเทศอย่างฮังการี (ณ ค.ศ. 2024) และโปแลนด์ (ณ ค.ศ. 2022) สื่อของรัฐประสบกับปัญหาความเชื่อมั่นในระดับต่ำ การสำรวจ โทรทัศน์ที่รัฐเป็นเจ้าของในรัสเซียถูกมองโดยสาธารณชนรัสเซียว่าเป็นหนึ่งในสถาบันที่มีอำนาจหน้าที่และได้รับความไว้วางใจมากที่สุดในประเทศ

 ดูเพิ่ม 
 รายชื่อสื่อของรัฐเรียงตามประเทศ

 เชิงอรรถ 

 อ้างอิง 

 Beck, Thorsten; Demirguc-Kunt, Asli & Levine, Ross. A New Database on Financial Development and Structure. Policy Research Working paper 2146, World Bank, Washington D.C., 1999.
 Djankov, Simeon. Who owns the media? World Bank Publications, 2002. .
 Djankov, Simeon; La Porta, Rafael; Lopez-de-Silanes & Shleifer, Andrei. Regulation of Entry. The Quarterly of Economics, 117(1), pp. 1–37. 2002.
 Djankov, Simeon; McLeish, Caralee; Nenova, Tatiana & Shleifer, Andrei. Who owns the media? Journal of Law and Economics, 46, pp. 341–381, 2003.
 Hoffmann, Bert. The politics of the Internet in Third World development: challenges in contrasting regimes with case studies of Costa Rica and Cuba. Routledge, 2004. .
 Hoffmann-Riem, Wolfgang. Regulating Media: The Licensing and Supervision of Broadcasting in Six Countries. Guilford Press, 1996. ,
 Islam, Roumeen; Djankov, Simeon & McLiesh, Caralee. The right to tell: the role of mass media in economic development. World Bank Publications, 2002. .
 Karatnycky, Adrian; Motyl, Alexander; Schnetzer, Amanda; Freedom House. Nations in transit, 2001: civil society, democracy, and markets in East Central Europe and the newly independent states. Transaction Publishers, 2001. .
 La Porta, Rafael; Lopez-de-Silanes, Shleifer, Andrei & Vishny, Robert. Legal Determinants of External Finance. Journal of Finance, 52(3), 1131–1150, 1997.
 Lewis, Arthur. The Theory of Economic Growth. Routledge, 2003 (originally published 1955). .
 Myrdal, Gunnar. The Political Element in the Development of Economic Theory. Transaction Publishers, 1990 (originally published 1953). .
 Price, Monroe. Media and Sovereignty: The Global Information Revolution and Its Challenge to State Power. MIT Press, 2004. .
 Price, Monroe; Rozumilowicz, Beata & Verhulst, Stefaan. Media reform: democratizing the media, democratizing the state. Routledge, 2002. .
 Sen, Krishna; Lee, Terence. Political regimes and the media in Asia. Routledge, 2008. .
 Simon, Joel. Hot on the Money Trail. Columbia Journalism Review, 37(1), pp. 13–22, 1998.
 Silverbatt, Art; Zlobin, Nikolai. International communications: a media literacy approach. M.E. Sharpe, 2004. .
 Stability Pact Anti-Corruption Initiative, Organisation for Economic Co-operation and Development. Anti-corruption measures in South Eastern Europe: civil society's involvement. OECD Publishing, 2002. .

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 รายชื่อองค์กรสื่อ โดยศูนย์วิจัยสื่อและสื่อสารมวลชน (Media & Journalism Research Center) ซึ่งทำการประเมินความเป็นอิสระของกองบรรณาธิการจากรัฐบาล


หมวดหมู่:วารสารศาสตร์
หมวดหมู่:ประเด็นสื่อมวลชน
หมวดหมู่:สื่อข่าว