Æ

class=skin-invert-image|thumb|Æ อยู่ตัวเดียวและในบริบทที่เขียนเป็นคำ

Æ (ตัวพิมพ์เล็ก: æ) เป็นตัวอักษรที่เกิดจากการรวมตัวอักษร a และ e เข้าด้วยกัน แรกเริ่มใช้เป็นอักขระแฝดแทนการออกเสียงสระกล้ำคือ ae ในภาษาละติน   ต่อมาได้รับความนิยมใช้เป็นอักขระตัวหนึ่งในหลายภาษา ได้แก่ ชุดตัวอักษรเดนมาร์กและนอร์เวย์ ภาษาไอซ์แลนด์ และภาษาแฟโร  ตัวอักษรนี้เคยใช้ในทั้งภาษาสวีเดนเก่า (ก่อนจะถูกแทนที่ด้วย ä) และภาษาอังกฤษเก่า (ก่อนจะถูกยกเลิกไปโดยสิ้นเชิง โดยให้ใช้เพียง a)  ในสัทอักษรสากลสมัยใหม่ ยังใช้อักษรนี้แทนเสียง near-open front unrounded vowel (เสียงสระ  'a' ในภาษาอังกฤษ เช่น cat) รูปแบบที่มีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรอื่น ๆ ได้แก่ Ǣ/ǣ, Ǽ/ǽ, Æ̀/æ̀, Æ̂/æ̂ and Æ̃/æ̃.

ในฐานะตัวอักษรละตินของภาษาอังกฤษเก่า อักขระนี้เรียกว่า , "ash tree", ตาม  Anglo-Saxon futhorc rune ᚫ ซึ่งได้ทับศัพท์มา ชื่อในภาษาอังกฤษยังคงเป็น ash หรือ æsh () (ถ้าเขียนด้วยสระกล้ำ) ซึ่งได้ใช้มาตั้งแต่ดั่งเดิม

ภาษา
ภาษาอังกฤษ


สำหรับภาษาอังกฤษการใช้อักขระแฝดดังกล่าวมีความแตกต่างไปตามบริบทและเนื้อหาแต่พบเห็นได้น้อย ในงานศิลปะการใช้ตัวพิมพ์สมัยใหม่ ถ้าเทคโนโลยีมีข้อจำกัดในการใช้ตัวอักษร æ (อาทิ ในการใช้ของเครื่องพิมพ์ดีด, โทรเลข และแอสกี) ทวิอักษรในรูป ae มักนำมาใช้แทน

ในภาษาอังกฤษเก่า æ เป็นตัวอักษรแทนเสียงระหว่าง a และ e () ซึ่งคล้ายกับลักษณะเสียงสั้นของตัวอักษร  a ในคำว่า  cat ของภาษาอังกฤษสมัยใหม่ ถ้าสระเสียงยาวสามารถที่จะแยกจากสระเสียงสั้นได้ สระเสียงยาว  จะมีเครื่องหมายกำกับรวมทั้งมาครอน (ǣ) หรืออะคิวต์ (ǽ) ที่พบน้อยกว่า 

ในภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน ปัญหาเกี่ยวกับการใช้อักขระแฝดได้หลีกเลี่ยงในหลายกรณีโดยการสะกดอย่างง่าย ๆ ด้วยตัวอักษร "e" ซึ่งสามารถเห็นได้ในตัวอักษร œ เช่นกัน อาทิ การสะกดคำว่า archeology เป็นที่นิยมใช้มากกว่าการสะกดในรูป archaeologyMerriam-Webster Advanced Learner's Dictionary. Accessed June 2nd, 2024. โดยทั้งนี้การใช้ตัวสระประสมอย่าง ae อาจแตกต่างกันไป ตัวอย่างเช่น รูปเขียนคำว่า medieval เป็นที่นิยมใช้มากกว่า mediaeval (และในรูปแบบเก่า mediæval) ซึ่งเกิดขึ้นแม้กระทั่งในภาษาอังกฤษแบบสหราชอาณาจักรThe spelling medieval is given priority in both Oxford and Cambridge Advanced Learner's Dictionary. Accessed June 2nd, 2024.

ภาษาฝรั่งเศส
ในตัวอักษรภาษาฝรั่งเศสสมัยใหม่ æ (หรือสามารถเรียกได้ว่า  'e in the a') เป็นการใช้โดยยืมมาจากภาษาละตินและภาษากรีกเช่นคำว่า curriculum vitæ, et cætera, ex æquo, tænia และในชื่อบุคคลอย่าง Lætitia ซึ่งปรากฏในเพลง Elaeudanla Téïtéïa ของ เซร์ช เกนสบูร์จากการสะกดคำว่า Lætitia ในภาษาฝรั่งเศสว่า "L, A, E dans l'A, T, I, T, I, A"

ภาษาละติน
ในภาษาละตินแบบคลาสสิก การรวมตัวอักษร AE เพื่อระบุเสียงสระประสม  มีการออกเสียงคล้ายกับสระเสียงยาวที่แทนด้วยตัวอักษร i อาทิ คำว่า fine ในภาษาอังกฤษสมัยใหม่James Morwood (1999). Latin Grammar, Oxford University Press. , p. 3 โดยทั้งในรูปแบบคลาสสิกและสมัยใหม่จะเขียนตัวอักษรดังกล่าวในรูปแบบที่ต่างกัน แต่ตัวอักขระแฝดได้ถูกนำมาใช้ในการเขียนของยุคสมัยกลางและยุตสมัยใหม่ตอนต้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะ æ ได้ถูกนำมาลดเป็นสระเสียงเดี่ยว  ในช่วงจักรวรรดิโรมัน ในตัวอักษรของสมัยยุคกลางตัวเชื่อมดังกล่าวได้ถูกทำให้เขียนง่ายขึ้นโดยการนำเครื่องหมายออกอแนกมาใช้ร่วมกับตัวอักษร e ในรูปแบบของ ę ซึ่งเรียกในภาษาละตินว่า e caudata (โดยจากภาษาละตินสามารถแปลได้ว่า "หางของตัวอักษร e") ซึ่งต่อมาได้ถูกทำให้เขียนง่ายขึ้นเป็นเพียงแค่ตัวอักษร e โดยอาจเป็นทั้งผลลัพธ์หรืออิทธิพลที่มีผลต่อการออกเสียงที่เปลี่ยนไป อย่างไรก็ตามอักขระแฝดดังกล่าวยังคงพบเห็นได้บ่อยในหนังสือประกอบพิธีกรรมและบทประพันธ์ดนตรี

สัทอักษรสากล
สัญลักษณ์  ยังใช้ในสัทอักษรสากล (IPA) เพื่อแทนเสียง :en:near-open front unrounded vowel เช่นเดียวกับคำว่า cat ในหลายสำเนียงของภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นเสียงที่คล้ายกับเสียงตัวอักษรของภาษาอังกฤษเก่า  ในระบบ IPA อักษรนี้เขียนด้วยตัวพิมพ์เล็ก  เป็นตัวยกในระบบสัทอักษรสากล

ยูนิโคด

เชิงอรรถ
หมายเหตุ

อ้างอิง

 แหล่งข้อมูลอื่น