ประวัติศาสตร์เกาหลีใต้

ประวัติศาสตร์เกาหลีใต้ เริ่มต้นจากการยอมจำนนของญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945 ในเวลานั้น เกาหลีใต้และเกาหลีเหนือถูกแบ่งออกจากกัน ทั้งที่เป็นประชาชนกลุ่มเดียวกันและอยู่บนคาบสมุทรเดียวกัน ใน ค.ศ. 1950 สงครามเกาหลีได้อุบัติขึ้น เกาหลีเหนือรุกรานเกาหลีใต้จนกระทั่งกองกำลังสหประชาชาตินำโดยสหรัฐเข้ามาแทรกแซง เมื่อสงครามสิ้นสุดใน ค.ศ. 1953 เส้นแบ่งเขตแดนระหว่างฝ่ายใต้และฝ่ายเหนือยังคงมีลักษณะใกล้เคียงกับของเดิม ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองฝ่ายยังคงดำเนินต่อไป เกาหลีใต้มีการปกครองสลับไปมาระหว่างระบอบเผด็จการและประชาธิปไตยเสรี และผ่านการพัฒนาทางเศรษฐกิจอย่างมหาศาล

 ภูมิหลัง 
หลังความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นในสงครามแปซิฟิกเมื่อ ค.ศ. 1945 ภูมิภาคเกาหลีซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนญี่ปุ่น ถูกเข้ายึดครองโดยกองทัพอเมริกาและกองทัพโซเวียต ใน ค.ศ. 1948 เมื่อการปกครองโดยรัฐบาลทหารของสหรัฐสิ้นสุดลง เกาหลีใต้ประกาศเอกราชจากญี่ปุ่นในฐานะสาธารณรัฐเกาหลี ต่อมาใน ค.ศ. 1952 เมื่อญี่ปุ่นให้การรับรองเอกราชของภูมิภาคเกาหลีภายใต้สนธิสัญญาสันติภาพซานฟรานซิสโก เกาหลีใต้ก็กลายเป็นประเทศเอกราชและมีอำนาจอธิปไตยอย่างสมบูรณ์ตามกฎหมายระหว่างประเทศ การยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขของญี่ปุ่นนำไปสู่การแบ่งเกาหลีออกเป็นสองเขตยึดครอง (คล้ายสี่เขตยึดครองในเยอรมนี) โดยสหรัฐดูแลพื้นที่ครึ่งใต้ของคาบสมุทรและสหภาพโซเวียตดูแลพื้นที่ทางเหนือของเส้นขนานที่ 38 การแบ่งนี้ถูกกำหนดให้เป็นเพียงเรื่องชั่วคราว (เช่นเดียวกับในเยอรมนี) และในตอนแรกมีความตั้งใจจะคืนเกาหลีที่รวมเป็นหนึ่งเดียวให้แก่ประชาชนหลังสหรัฐ สหราชอาณาจักร สหภาพโซเวียต และจีนสามารถตั้งรัฐบาลเดียวสำหรับคาบสมุทรแห่งนี้ได้

คู่กรณีทั้งสองฝ่ายไม่สามารถตกลงกันได้เกี่ยวกับการดำเนินการตามระบบภาวะทรัสตีร่วมเหนือเกาหลีเนื่องจากมีสองความเห็นที่แตกต่างกัน정해구 (1996). 특별연구③ 분단과 이승만 : 1945~1948. Critical Review of History,, 252-288. นำไปสู่การตั้งรัฐบาลสองชุดแยกกันใน ค.ศ. 1948 ด้วยอุดมการณ์ที่ตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง ได้แก่ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (DPRK) ที่ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์และสาธารณรัฐเกาหลีที่หนึ่งที่ฝักใฝ่ตะวันตก แต่ละฝ่ายต่างอ้างตนว่าเป็นรัฐบาลที่ชอบธรรมเหนือเกาหลีทั้งหมด วันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1950 สงครามเกาหลีอุบัติขึ้น หลังจากความสูญเสียอย่างหนัก สงครามสิ้นสุดลงในวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1953 โดยสถานะเดิมใน ค.ศ. 1948 ถูกฟื้นฟูกลับมา เนื่องจากทั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีและสาธารณรัฐที่หนึ่งต่างไม่ประสบความสำเร็จในการพิชิตดินแดนอีกส่วนของเกาหลีที่ถูกแบ่ง คาบสมุทรแห่งนี้จึงถูกแบ่งโดยเขตปลอดทหารเกาหลีและรัฐบาลที่แยกจากกันทั้งสองชุดได้มั่นคงขึ้นจนกลายเป็นนิติบุคคลการเมืองที่มีอยู่ในปัจจุบันอย่างเกาหลีเหนือและใต้

ประวัติศาสตร์ถัดมาของเกาหลีใต้ถูกทำเครื่องหมายด้วยช่วงเวลาของการปกครองระบอบประชาธิปไตยและอัตตาธิปไตยสลับกันไป รัฐบาลพลเรือนถูกจัดลำดับตามธรรมเนียมตั้งแต่สาธารณรัฐที่หนึ่งของอี ซึง-มันไปจนถึงสาธารณรัฐที่หกในปัจจุบัน สาธารณรัฐที่หนึ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นประชาธิปไตยในช่วงเริ่มต้น (แม้จะมีการกวาดล้างผู้ต่อต้านคอมมิวนิสต์และต่อต้านสังคมนิยมครั้งใหญ่ก่อนหน้านั้น) แต่กลายเป็นอัตตาธิปไตยมากขึ้นจนกระทั่งล่มสลายใน ค.ศ. 1960 สาธารณรัฐที่สองมีความเป็นประชาธิปไตยอย่างเข้มแข็งแต่ถูกโค่นล้มในเวลาไม่ถึงหนึ่งปีและถูกแทนที่โดยระบอบทหาร ส่วนสาธารณรัฐที่สาม สี่ และห้ามีชื่อว่าเป็นประชาธิปไตยในนาม แต่ถูกมองอย่างกว้างขวางว่าเป็นความต่อเนื่องของการปกครองโดยทหาร จนกระทั่งในสาธารณรัฐที่หกปัจจุบัน ประเทศได้ค่อย ๆ มั่นคงขึ้นจนกลายเป็นประชาธิปไตยเสรี

นับตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง เกาหลีใต้ได้เห็นการพัฒนาอย่างมหาศาลทั้งในด้านการศึกษา เศรษฐกิจ และวัฒนธรรม ตั้งแต่ทศวรรษ 1960 ประเทศได้พัฒนาจากหนึ่งในประเทศที่ยากจนที่สุดในเอเชียสู่หนึ่งในประเทศที่ร่ำรวยที่สุดในโลก การศึกษาโดยเฉพาะระดับอุดมศึกษา ได้ขยายตัวอย่างก้าวกระโดด กล่าวกันว่าเกาหลีใต้เป็นหนึ่งใน "สี่เสือ" แห่งรัฐเอเชียที่กำลังรุ่งเรืองร่วมกับสิงคโปร์ ไต้หวัน และฮ่องกงWill the four Asian tigers lead the way again in 2010, Times of Malta, 1 February 2010

 รัฐบาลทหารสหรัฐ (ค.ศ. 1945–1948) 


จักรพรรดิฮิโรฮิโตะประกาศการยอมจำนนของจักรวรรดิญี่ปุ่นต่อฝ่ายสัมพันธมิตรในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1945 คำสั่งทั่วไปหมายเลข 1 ว่าด้วยการยอมจำนนของญี่ปุ่น (จัดทำโดยคณะเสนาธิการร่วมกองทัพสหรัฐและได้รับอนุมัติในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945) กำหนดขั้นตอนการยอมจำนนที่แยกจากกันสำหรับกองกำลังญี่ปุ่นในเกาหลีตอนเหนือและตอนใต้ของเส้นขนานที่ 38 หลังญี่ปุ่นยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตร (อย่างเป็นทางการในวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945) การแบ่งที่เส้นขนานที่ 38 กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเข้ายึดครองของสหภาพโซเวียตในทางเหนือและสหรัฐในทางใต้ตามลำดับ การแบ่งนี้ถูกกำหนดให้เป็นเพียงเรื่องชั่วคราว เพื่อจะถูกแทนที่โดยภาวะทรัสตี (การดูแล) ของสหรัฐ สหราชอาณาจักร สหภาพโซเวียต และสาธารณรัฐจีนซึ่งจะเตรียมการสำหรับการประกาศเอกราชของเกาหลี ภาวะทรัสตีนี้ได้รับการหารือในการประชุมยอลตาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945Lee Hyun-hee (2005, pp 583–585)The Academy of Korean Studies (2005, pp150-153)Yalta Conference, Lillian Goldman Law Library กองกำลังสหรัฐเดินทางถึงอินช็อนในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1945 และตั้งรัฐบาลทหารขึ้นหลังจากนั้นไม่นานLee (1984, p. 374); Cumings (1997, p. 189). โดยมีพลโท จอห์น อาร์. ฮอดจ์ ผู้บัญชาการ เป็นผู้รับผิดชอบการปกครองNahm, Cumings, loc. cit. เมื่อต้องเผชิญกับความไม่พอใจของประชาชนที่เพิ่มมากขึ้น ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945 ฮอดจ์ตั้งสภาที่ปรึกษาเกาหลี รัฐบาลชั่วคราวสาธารณรัฐเกาหลี ซึ่งเคยดำเนินงานอยู่ในประเทศจีน ส่งคณะผู้แทนพร้อมล่ามสามคนไปพบฮอดจ์ แต่เขาปฏิเสธจะพบด้วย ทำนองเดียวกัน ฮอดจ์ปฏิเสธการรับรองสาธารณรัฐประชาชนเกาหลีที่เพิ่งสถาปนาใหม่รวมถึงคณะกรรมการประชาชน และประกาศให้เป็นกลุ่มนอกกฎหมายในวันที่ 12 ธันวาคม หนึ่งปีหลังจากนั้น มีการตั้งสภานิติบัญญัติชั่วคราวและรัฐบาลชั่วคราวขึ้น โดยมีคิม คยู-ซิกและอี ซึง-มันเป็นผู้นำตามลำดับ ความวุ่นวายทางการเมืองและเศรษฐกิจ – เกิดจากสาเหตุที่หลากหลาย – รุมเร้าประเทศในช่วงเวลานี้ ผลตกค้างจากการกดขี่ของญี่ปุ่นยังคงหลงเหลืออยู่ในภาคใต้เช่นเดียวกับในภาคเหนือNahm (1996, p. 351); Lee (1984, p. 375). นอกจากนี้ กองทัพสหรัฐยังไม่มีความพร้อมอย่างมากสำหรับความท้าทายในการบริหารประเทศ โดยเดินทางมาถึงพร้อมความรู้เพียงน้อยนิดเกี่ยวกับภาษา วัฒนธรรม หรือสถานการณ์การเมืองNahm (1996, p. 340). ด้วยเหตุนี้ นโยบายหลายอย่างของพวกเขาจึงส่งผลให้เกิดความไม่มั่นคงโดยไม่ได้ตั้งใจ คลื่นผู้อพยพจากเกาหลีเหนือและผู้ที่เดินทางกลับจากต่างประเทศยิ่งซ้ำเติมความโกลาหลให้มากขึ้นLee (1984, p. 375).

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1945 มีการจัดประชุมที่มอสโกเพื่อหารือเกี่ยวกับอนาคตของเกาหลี มีการพูดถึงภาวะทรัสตีเป็นเวลาห้าปี และมีการตั้ง ขึ้น คณะกรรมาธิการประชุมกันเป็นระยะ ๆ ในโซลแต่กลับถึงทางตันในประเด็นการตั้งรัฐบาลแห่งชาติ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1947 เมื่อมองไม่เห็นหนทางแก้ไข สหรัฐจึงเสนอประเด็นเกาหลีต่อสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ

ข้อมติจากสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติเรียกร้องให้มีการเลือกตั้งทั่วไปในเกาหลีภายใต้การกำกับดูแลของสหประชาชาติ แต่หลังจากทางเหนือปฏิเสธข้อเสนอนี้ การเลือกตั้งทั่วไปสำหรับสภาร่างรัฐธรรมนูญจึงเกิดขึ้นเฉพาะในทางใต้ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1948 มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญซึ่งกำหนดรูปแบบการปกครองเป็นระบบประธานาธิบดีและระบุวาระการดำรงตำแหน่งสี่ปี ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ การเลือกตั้งประธานาธิบดีทางอ้อมจึงเกิดขึ้นในเดือนกรกฎาคม อี ซึง-มัน ในฐานะประธานของสภาชุดใหม่ เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีและประกาศสถาปนาสาธารณรัฐเกาหลี (เกาหลีใต้) ในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1948The Academy of Korean Studies (2005, pp154-157; pp162-163)Lee Hyun-hee (2005, pp 584–586)South Korea under US Occupation 1945–1948, Country studies: South Korea

 สาธารณรัฐที่หนึ่ง (ค.ศ. 1948–1960) 

วันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1948 สาธารณรัฐเกาหลีได้รับการสถาปนาขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยมีอี ซึง-มันเป็นประธานาธิบดีคนแรก ด้วยการตั้งรัฐบาลของอี อำนาจอธิปไตยตามกฎหมายจึงถูกส่งมอบต่อไปยังรัฐบาลชุดใหม่นี้ วันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1948 รัฐบาลคอมมิวนิสต์หรือสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (เกาหลีเหนือ) ก็ได้รับการประกาศสถาปนาขึ้นภายใต้คิม อิล-ซ็อง อย่างไรก็ดี วันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1948 โดยข้อมติที่ 195 ในการประชุมสมัชชาใหญ่ครั้งที่สาม สหประชาชาติให้การรับรองสาธารณรัฐเกาหลีเป็นรัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงหนึ่งเดียวของเกาหลี

ใน ค.ศ. 1946 ฝ่ายเหนือดำเนินการปฏิรูปที่ดินโดยการยึดทรัพย์สินส่วนบุคคล รวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกและโรงงานที่เป็นของญี่ปุ่นและผู้ฝักใฝ่ญี่ปุ่น แล้วนำมาไว้ภายใต้ความเป็นเจ้าของโดยรัฐ ความต้องการปฏิรูปที่ดินในฝ่ายใต้เริ่มรุนแรงขึ้น และในที่สุดก็มีการตรากฎหมายในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1949 ชาวเกาหลีที่มีการถือครองที่ดินจำนวนมากถูกบังคับให้สละที่ดินส่วนใหญ่ของตน ครัวเรือนเกษตรกรรมทั้งหมดประมาณร้อยละ 40 กลายเป็นเจ้าของที่ดินรายย่อยThe Syngman Rhee era, Country studies: South Korea อย่างไรก็ดี เนื่องจากมีการให้บุริมสิทธิแก่บุคคลที่มีความสัมพันธ์กับเจ้าของที่ดินมาก่อนการประกาศเอกราช กลุ่มผู้ฝักใฝ่ญี่ปุ่นจำนวนมากจึงได้รับหรือยังคงรักษาทรัพย์สินเหล่านั้นไว้ได้

เมื่อประเทศถูกแบ่ง ความสัมพันธ์ระหว่างเกาหลีทั้งสองก็เริ่มเป็นศัตรูกันมากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป หลังจากกองทัพโซเวียตถอนตัวใน ค.ศ. 1948 เกาหลีเหนือกดดันให้ฝ่ายใต้ขับไล่กองกำลังสหรัฐออกไป แต่อีพยายามจะให้รัฐบาลของตนเป็นพันธมิตรอย่างเหนียวแน่นกับอเมริกา และต่อต้านทั้งเกาหลีเหนือและญี่ปุ่นYang (1999, pp. 194–195). แม้จะมีการเจรจาเพื่อปรับความสัมพันธ์กับญี่ปุ่นให้เป็นปกติ แต่ก็ประสบความสำเร็จเพียงเล็กน้อยYang (1999, p. 194). ขณะเดียวกัน รัฐบาลได้รับเงินช่วยเหลือจำนวนมหาศาลจากอเมริกา ในปริมาณที่บางครั้งเกือบเท่าขนาดงบประมาณแผ่นดินทั้งหมดCumings (1997, p. 255, p. 306). รัฐบาลชาตินิยมยังคงดำเนินแนวปฏิบัติหลายอย่างตามแบบรัฐบาลทหารของสหรัฐ ใน ค.ศ. 1948 รัฐบาลของอีปราบปรามการลุกฮือของทหารในเชจู ซุนชอนและยอซู ในระหว่างการก่อกบฏและการปราบปรามนั้น มีผู้เสียชีวิตจากการสู้รบทั้งหมดประมาณ 14,000 ถึง 60,000 คนCumings (1997, p. 221). เป็นที่น่าสังเกตว่าระบอบของประธานาธิบดีอีไม่ยอมให้มีการคัดค้าน เหตุการณ์สำคัญที่ตอกย้ำเรื่องนี้คือการจับกุมและตัดสินโทษพัก จ็อง-ฮี (ผู้จะได้เป็นประธานาธิบดีในอนาคต) ในข้อหาสมคบคิดกับคอมมิวนิสต์ใน ค.ศ. 1948

นโยบายหลักของสาธารณรัฐที่หนึ่งของเกาหลีใต้คือการต่อต้านคอมมิวนิสต์และ "การรวมชาติด้วยการขยายอำนาจไปทางเหนือ" กองทัพของฝ่ายใต้ไม่มียุทธภัณฑ์เพียงพอและไม่มีการเตรียมพร้อม แต่รัฐบาลของอีมีความมุ่งมั่นจะรวมเกาหลีด้วยกำลังทหารโดยความช่วยเหลือจากสหรัฐ อย่างไรก็ดี ในการเลือกตั้งรัฐสภาครั้งที่สองซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1950 ที่นั่งส่วนใหญ่ตกเป็นของผู้สมัครอิสระที่ไม่สนับสนุนแนวทางนี้ เป็นการยืนยันถึงการขาดการสนับสนุนและสภาวะที่เปราะบางของประเทศThe Academy of Korean Studies (2005, pp166-171)Yang (1999, p. 193)

เมื่อกองทัพคอมมิวนิสต์โจมตีจากทางเหนือในเดือนมิถุนายน กองกำลังเกาหลีใต้ที่กำลังล่าถอยได้สังหารหมู่ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นคอมมิวนิสต์หรือผู้ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์หลายหมื่นคน ทั้งในเรือนจำหรือในขบวนการปรับทัศนคติ ซึ่งเป็นที่รู้จักในนามการสังหารหมู่สันนิบาตโบโด

วันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1950 กองกำลังเกาหลีเหนือรุกรานเกาหลีใต้ นำโดยสหรัฐ กองกำลังผสม 16 ประเทศดำเนินการร่วมกันเป็นครั้งแรกภายใต้กองบัญชาการสหประชาชาติ (UNC) เพื่อปกป้องเกาหลีใต้The Academy of Korean Studies (2005, pp172-177) Procession of the 6.25 War and the UN  at Doosan EncyclopediaLee Hyun-hee (2005, pp 586–590) แนวรบที่พลิกผันไปมาทำให้เกิดความสูญเสียต่อพลเรือนจำนวนมากและสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวง เมื่อสาธารณรัฐประชาชนจีนเข้าสู่สงครามเพื่อช่วยเหลือเกาหลีเหนือในช่วงปลาย ค.ศ. 1950 การสู้รบก็เข้าสู่ภาวะคุมเชิงกันใกล้กับเส้นปักปันเขตเดิม การเจรจาสงบศึกซึ่งเริ่มขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1951 ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปในวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1953Korean Armistice Agreement ที่พันมุนจ็อม ปัจจุบันอยู่ในเขตปลอดทหาร (DMZ) หลังการสงบศึก รัฐบาลเกาหลีใต้กลับคืนสู่โซลในวันที่อันเป็นสัญลักษณ์คือ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1953The Korean War, Country studies: South Korea

หลังการสงบศึก เกาหลีใต้ต้องเผชิญกับความวุ่นวายทางการเมืองภายใต้การนำแบบอัตตาธิปไตยหลายปีของอี ซึง-มัน ซึ่งสิ้นสุดลงด้วยการปฏิวัติของนักศึกษาใน ค.ศ. 1960 ตลอดช่วงเวลาที่เขาครองอำนาจ อีพยายามใช้ขั้นตอนต่าง ๆ เพื่อกระชับอำนาจในการควบคุมรัฐบาล สิ่งนี้เริ่มต้นใน ค.ศ. 1952 เมื่อรัฐบาลยังคงตั้งอยู่ที่ปูซานด้วยสงครามที่กำลังดำเนินอยู่ ในเดือนพฤษภาคมปีนั้น อีผลักดันการแก้ไขรัฐธรรมนูญซึ่งทำให้ตำแหน่งประธานาธิบดีมาจากการเลือกตั้งโดยตรง เพื่อที่จะทำเช่นนี้ เขาประกาศกฎอัยการศึก จับกุมสมาชิกสภารัฐสภาฝ่ายค้าน ผู้ประท้วง และกลุ่มต่อต้านรัฐบาล ผลที่ตามมาคืออีได้รับเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงท่วมท้น Rhee Syngman at Doosan EncyclopediaLee Hyun-hee (2005, pp 588–590)The Academy of Korean Studies (2005, pp 178–181)

อีกลับมาควบคุมรัฐสภาได้อีกครั้งในการเลือกตั้ง ค.ศ. 1954 และหลังจากนั้นได้ผลักดันการแก้ไขกฎหมายเพื่อยกเว้นตนเองจากข้อจำกัดวาระการดำรงตำแหน่งแปดปี และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งใน ค.ศ. 1956Institute of Historical Studies (2004, pp 320–321) หลังจากนั้นไม่นาน รัฐบาลของอีจับกุมสมาชิกพรรคฝ่ายค้านและประหารชีวิตผู้นำพรรคหลังกล่าวหาว่าเป็นสายลับเกาหลีเหนือ Jo Bongam  at Doosan Encyclopedia

การบริหารประเทศเริ่มมีความเผด็จการมากขึ้นในขณะที่ครอบงำพื้นที่ทางการเมือง และใน ค.ศ. 1958 รัฐบาลพยายามแก้ไขกฎหมายความมั่นคงแห่งชาติเพื่อกระชับการควบคุมของรัฐบาลในทุกระดับของการบริหาร รวมถึงหน่วยงานท้องถิ่น

มาตรการเหล่านี้สร้างความไม่พอใจอย่างมากในหมู่ประชาชน แต่ถึงแม้จะมีเสียงคัดค้านจากสาธารณะ รัฐบาลของอีก็ทุจริตการเลือกตั้งประธานาธิบดีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1960 และชนะการเลือกตั้งอย่างถล่มทลายThe Academy of Korean Studies (2005, pp 186–189)

ในวันเลือกตั้งนั้นเอง การประท้วงโดยนักศึกษาและประชาชนเพื่อต่อต้านความไม่ชอบมาพากลของการเลือกตั้งปะทุขึ้นในมาซาน ในตอนแรกการประท้วงเหล่านี้ถูกปราบปรามด้วยกำลังโดยตำรวจท้องที่ แต่เมื่อพบศพนักศึกษาคนหนึ่งลอยอยู่ในท่าเรือมาซาน ทั้งประเทศก็โกรธแค้นและการประท้วงได้แพร่กระจายไปทั่วประเทศ Cause of the 4.19 Revolution at Doosan Encyclopedia วันที่ 19 เมษายน นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยและโรงเรียนต่างๆ รวมตัวกันและเดินขบวนประท้วงบนถนนในโซล เหตุการณ์นี้ถูกเรียกว่าการปฏิวัติเดือนเมษายน รัฐบาลประกาศกฎอัยการศึก เรียกกองทัพเข้ามา และปราบปรามฝูงชนด้วยการเปิดฉากยิงLee Hyun-hee (2005, pp 591–592) 4.19 Revolution at Doosan Encyclopedia และหลังจากการประท้วงยกระดับขึ้นโดยมีศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยออกมาร่วมเดินขบวนบนท้องถนนในวันที่ 25 เมษายน อีก็ยื่นลาออกอย่างเป็นทางการในวันที่ 26 เมษายนและลี้ภัยออกนอกประเทศ

สาธารณรัฐที่สอง (ค.ศ. 1960–1963) 

หลังจากปฏิวัติโดยนักศึกษา อำนาจตกไปอยู่ในมือรัฐบาลรักษาการภายใต้รัฐมนตรีต่างประเทศ ฮอ จ็อง เป็นเวลาสั้น ๆYonhap (2004, p. 270). ต่อมามีการจัดการเลือกตั้งรัฐสภาขึ้นในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1960 พรรคประชาธิปไตย ซึ่งเคยเป็นพรรคฝ่ายค้านในช่วงสาธารณรัฐที่หนึ่ง ก้าวขึ้นสู่อำนาจอย่างง่ายดายและมีการสถาปนาสาธารณรัฐที่สองขึ้น รัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขกำหนดให้สาธารณรัฐที่สองใช้ระบบรัฐสภาโดยที่ประธานาธิบดีจะมีบทบาทเพียงในนามเท่านั้น นี่ถือเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เกาหลีใต้เปลี่ยนมาใช้ระบบรัฐสภาแทนระบบประธานาธิบดี Parliamentary cabinet system in the 2nd Republic at Naver dictionary ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1960 สภาเลือกยุน โบ-ซ็อนเป็นประธานาธิบดีและชัง มย็อนเป็นนายกรัฐมนตรีและหัวหน้ารัฐบาลLee Hyun-hee (2005, pp 592–593) The 2nd Republic Democratic Interlude, South Korea: A Country Study

สาธารณรัฐที่สองเห็นถึงการแพร่ขยายของกิจกรรมทางการเมืองซึ่งเคยถูกปราบปรามภายใต้อำนาจของระบอบอี ซึง-มัน กิจกรรมส่วนใหญ่มาจากกลุ่มฝ่ายซ้ายและนักศึกษาที่มีบทบาทสำคัญในการโค่นล้มสาธารณรัฐที่หนึ่ง สมาชิกและการดำเนินงานของสหภาพแรงงานเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงเดือนท้าย ๆ ของ ค.ศ. 1960 รวมถึงสหภาพครู สหภาพนักหนังสือพิมพ์ และสหพันธ์สหภาพแรงงานเกาหลีThe Academy of Korean Studies (2005, p189)Yang (1999, p. 196); Nahm (1996, pp. 410–412); Yonhap (2004, p. 270) มีการชุมนุมประท้วงเกิดขึ้นประมาณ 2,000 ครั้งในช่วงเวลาแปดเดือนของสาธารณรัฐที่สองYang (1999, p. 196). Nahm (1996, p. 412) gives "2,000."

ภายใต้แรงกดดันจากฝ่ายซ้าย รัฐบาลของชัง มย็อนดำเนินการกวาดล้างเจ้าหน้าที่ทหารและตำรวจที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกิจกรรมต่อต้านประชาธิปไตยหรือการทุจริต มีการผ่านกฎหมายพิเศษเพื่อการนี้ในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1960Nahm (1996, p. 411). Policies of the 2nd Republic  at Doosan Encyclopedia โดยมีประชาชน 40,000 คนถูกตรวจสอบ ในจำนวนนี้มีเจ้าหน้าที่รัฐมากกว่า 2,200 คนและเจ้าหน้าที่ตำรวจ 4,000 คนถูกปลดออก นอกจากนี้ รัฐบาลยังพิจารณาลดขนาดกองทัพลง 100,000 นาย แม้แผนการนี้จะถูกระงับไปในภายหลังNahm, loc. cit.

ในแง่เศรษฐกิจ รัฐบาลต้องเผชิญกับความไม่มั่นคงที่เพิ่มมากขึ้น รัฐบาลจัดทำแผนพัฒนาเศรษฐกิจห้าปี แต่ไม่สามารถดำเนินการได้ก่อนจะถูกโค่นล้มNahm (1996, p. 412); Yonhap (2004, pp. 270–271) สาธารณรัฐที่สองเห็นค่าเงินฮวันลดลงไปครึ่งหนึ่งเมื่อเทียบกับเงินดอลลาร์ในช่วงระหว่างฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1960 ถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1961Nahm (1996, p. 412)

แม้รัฐบาลจะได้รับการจัดตั้งขึ้นด้วยการสนับสนุนจากประชาชน แต่ก็ล้มเหลวในการดำเนินปฏิรูปที่มีประสิทธิภาพซึ่งนำไปสู่ความไม่สงบในสังคม ความปั่นป่วนทางการเมืองอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และในท้ายที่สุดคือกองทัพก่อรัฐประหาร 16 พฤษภาคม

การปกครองโดยทหาร (ค.ศ. 1961–1963)

รัฐประหาร 16 พฤษภาคม นำโดยพลตรี พัก จ็อง-ฮี ในวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1961 ยุติสาธารณรัฐที่สองลงอย่างสิ้นเชิง พักเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้นำทางทหารที่ผลักดันให้กองทัพออกจากการเมือง พวกเขาไม่พอใจกับมาตรการสะสางที่ดำเนินการโดยสาธารณรัฐที่สองและเชื่อมั่นว่าสภาวะที่สับสนวุ่นวายในขณะนั้นจะทำให้ประเทศล่มสลายและกลายเป็นคอมมิวนิสต์ พวกเขาจึงตัดสินใจดำเนินการด้วยตนเองLee Hyun-hee (2005, pp 593–595)The Academy of Korean Studies (2005, pp192-193) 5.16 coup d'état at Doosan Encyclopedia

สภานิติบัญญัติแห่งชาติถูกยุบและนายทหารเข้ามาแทนที่เจ้าหน้าที่พลเรือน ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1961 คณะผู้ยึดอำนาจการปกครองประกาศ "คำปฏิญาณแห่งการปฏิวัติ" อันได้แก่: การต่อต้านคอมมิวนิสต์; การเสริมสร้างความสัมพันธ์กับสหรัฐ; การยุติการทุจริตในรัฐบาลที่เรียกว่า "ศีลธรรมที่สดใสและสะอาด"; เศรษฐกิจพึ่งพาตนเอง; การทำงานเพื่อการรวมชาติ; และการกลับคืนสู่รัฐบาลพลเรือนที่เป็นประชาธิปไตยภายในสองปีPark Chung-Hee, South Korea: A Country Study

เพื่อเป็นเครื่องมือในการตรวจสอบฝ่ายค้าน อำนาจทหารได้ตั้งสำนักข่าวกรองกลางเกาหลี (KCIA) ขึ้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1961 โดยมีคิม จง-พิล ญาติของพัก เป็นผู้อำนวยการคนแรก KCIA at Doosan Encyclopedia ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1962 มีการทำประชามติเพื่อกลับไปสู่การปกครองระบบประธานาธิบดี ซึ่งกล่าวกันว่าผ่านความเห็นชอบด้วยคะแนนเสียงส่วนใหญ่ถึงร้อยละ 78Yonhap (2004, p. 271). พักและผู้นำทหารคนอื่น ๆ ให้คำมั่นว่าจะไม่ลงสมัครรับเลือกตั้งในครั้งต่อไป อย่างไรก็ดี พักกลับกลายเป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของพรรคสาธารณรัฐประชาธิปไตย (DRP) ที่จัดตั้งขึ้นใหม่ ซึ่งประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ KCIA เป็นหลัก เขาลงสมัครรับเลือกตั้งและชนะการเลือกตั้ง ค.ศ. 1963 ด้วยคะแนนเสียงเฉียดฉิว

 สาธารณรัฐที่สาม (ค.ศ. 1963–1972) 

รัฐบาลของพักเริ่มต้นสาธารณรัฐที่สามด้วยการประกาศแผนพัฒนาเศรษฐกิจห้าปี นโยบายการสร้างอุตสาหกรรมเน้นการส่งออก ลำดับความสำคัญสูงสุดถูกวางไว้ที่การเติบโตของเศรษฐกิจที่พึ่งพาตนเองได้และการทำประเทศให้เป็นสมัยใหม่ คำขวัญในยุคนั้นคือ "พัฒนาก่อน รวมชาติทีหลัง" และเศรษฐกิจก็เติบโตอย่างรวดเร็วด้วยการปรับปรุงโครงสร้างอุตสาหกรรมขนานใหญ่ โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมพื้นฐานและอุตสาหกรรมเคมีหนักLee Hyun-hee (2005, pp 595–599) Major policies of the 3rd Republic  at Doosan Encyclopedia การพัฒนาดังกล่าวจำเป็นต้องใช้เงินทุน ดังนั้นระบอบพักจึงใช้เงินช่วยเหลือจากต่างประเทศที่หลั่งไหลมาจากญี่ปุ่นและสหรัฐเพื่อปล่อยเงินกู้ให้ธุรกิจส่งออก โดยให้สิทธิพิเศษในการรับเงินกู้จากธนาคารในอัตราดอกเบี้ยต่ำและสิทธิประโยชน์ทางภาษี ธุรกิจเหล่านี้ซึ่งร่วมมือกับรัฐบาล ต่อมาได้กลายเป็นกลุ่มธุรกิจแชโบลEconomic development, Country studies: South Korea

ความสัมพันธ์กับญี่ปุ่นกลับคืนสู่ระดับปกติด้วยสนธิสัญญาเกาหลี–ญี่ปุ่น ซึ่งได้รับสัตยาบันในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1965Cumings (1997, p. 320). 1965 Korea-Japan treaty at Doosan Encyclopedia สนธิสัญญานี้นำมาซึ่งเงินทุนจากญี่ปุ่นในรูปแบบของเงินกู้และการชดเชยความเสียหายที่เกิดขึ้นในสมัยอาณานิคมโดยไม่มีคำขอโทษอย่างเป็นทางการจากรัฐบาลญี่ปุ่น ก่อให้เกิดการประท้วงอย่างหนักไปทั่วประเทศ

รัฐบาลยังคงรักษาความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับสหรัฐและได้รับความช่วยเหลือจำนวนมากอย่างต่อเนื่อง ความตกลงว่าด้วยสถานภาพกองกำลังได้ข้อสรุปใน ค.ศ. 1966 เพื่อทำให้สถานะทางกฎหมายของกองทัพสหรัฐที่ประจำการอยู่ที่นั่นมีความชัดเจนKim Dangtaek (2002, p486)US-ROK Status of Forces Agreement 1966–1967 , United States Forces Korea หลังจากนั้นไม่นาน เกาหลีเข้าร่วมสงครามเวียดนาม โดยส่งทหารรวมทั้งสิ้น 300,000 นายตั้งแต่ ค.ศ. 1964 ถึง 1973 เพื่อร่วมรบกับกองทัพสหรัฐและกองกำลังเวียดนามใต้Nahm (1996, p. 425)

การเติบโตทางเศรษฐกิจและเทคโนโลยีในช่วงเวลานี้ช่วยยกระดับมาตรฐานการครองชีพ ซึ่งเป็นการขยายโอกาสทางการศึกษา แรงงานที่มีการศึกษาระดับสูงถูกดูดซับเข้าสู่ภาคอุตสาหกรรมและพาณิชยกรรมที่เติบโตอย่างรวดเร็ว และประชากรในเขตเมืองก็พุ่งสูงขึ้นSociety under Park, Country studies: South Korea การก่อสร้างทางด่วนคย็องบูเสร็จสมบูรณ์และเชื่อมต่อโซลเข้ากับภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ รวมถึงเมืองท่าอินช็อนและปูซาน อย่างไรก็ดี แม้เศรษฐกิจจะเติบโตอย่างมหาศาล แต่มาตรฐานการครองชีพของแรงงานในเมืองและเกษตรกรยังคงต่ำ แรงงานต้องทำงานด้วยค่าแรงต่ำเพื่อเพิ่มความสามารถในการแข่งขันด้านราคาสินค้าสำหรับแผนเศรษฐกิจเน้นการส่งออก และเกษตรกรต้องตกอยู่ในสภาวะเกือบยากจนเนื่องจากรัฐบาลควบคุมราคาสินค้าเกษตรThe Academy of Korean Studies (2005, pp194-197) ทว่า เมื่อเศรษฐกิจชนบทถดถอยลงอย่างต่อเนื่องและก่อความไม่พอใจในหมู่เกษตรกร รัฐบาลจึงตัดสินใจดำเนินมาตรการเพื่อเพิ่มผลผลิตและรายได้ของไร่นาโดยการตั้งขบวนการแซมาอึล ("ขบวนการหมู่บ้านใหม่") ใน ค.ศ. 1971 เป้าหมายของขบวนการนี้คือเพื่อปรับปรุงคุณภาพชีวิตในชนบท ปรับปรุงสังคมทั้งในชนบทและเมืองให้ทันสมัยและลดช่องว่างทางรายได้ระหว่างกันLee Hyun-hee (2005, pp 600–604)
พักลงสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีอีกครั้งใน ค.ศ. 1967 และได้รับคะแนนเสียงร้อยละ 51.4 ในขณะนั้นรัฐธรรมนูญจำกัดให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีได้เพียงสองสมัย แต่มีการผลักดันการแก้ไขรัฐธรรมนูญผ่านสภานิติบัญญัติแห่งชาติใน ค.ศ. 1969 เพื่ออนุญาตให้เขาดำรงตำแหน่งเป็นสมัยที่สามThe Academy of Korean Studies (2005, pp198-201)Nahm (1996, p. 423); Yonhap, loc. cit. การประท้วงและการเดินขบวนครั้งใหญ่ต่อต้านการแก้ไขรัฐธรรมนูญอุบัติขึ้น พร้อมกับที่ผู้นำฝ่ายค้าน คิม แด-จุง ได้รับความนิยมอย่างมาก แต่พักก็ยังคงได้รับการเลือกตั้งกลับมาอีกครั้งในการเลือกตั้งประธานาธิบดี ค.ศ. 1971Nahm (1996, p. 424);

การเลือกตั้งรัฐสภาเกิดขึ้นตามมาไม่นานหลังการเลือกตั้งประธานาธิบดีซึ่งพรรคฝ่ายค้านสามารถกวาดที่นั่งได้เป็นส่วนใหญ่ ทำให้พวกเขามีอำนาจในการผ่านร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญ พักซึ่งรู้สึกถูกคุกคามจึงประกาศภาวะฉุกเฉินแห่งชาติในวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1971 ท่ามกลางความไม่มั่นคงภายในนี้ ลัทธินิกสันได้ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดระหว่างมหาอำนาจโลกในเวทีสากล ซึ่งสร้างความลำบากใจให้กับพัก ผู้ซึ่งใช้เหตุผลเรื่องนโยบายรัฐในการต่อต้านคอมมิวนิสต์มาสร้างความชอบธรรมแก่ระบอบของตน ในท่าทีที่กะทันหัน รัฐบาลประกาศแถลงการณ์ร่วมเพื่อการรวมชาติกับเกาหลีเหนือในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1972 และมีการเจรจาสภากาชาดในโซลและเปียงยาง อย่างไรก็ดี ไม่มีการเปลี่ยนแปลงในนโยบายของรัฐบาลเกี่ยวกับการรวมชาติ และในวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1972 พักประกาศกฎอัยการศึก ยุบสภานิติบัญญัติแห่งชาติและระงับการใช้รัฐธรรมนูญThe Academy of Korean Studies (2005, pp201-203)

 สาธารณรัฐที่สี่ (ค.ศ. 1972–1981) 

สาธารณรัฐที่สี่เริ่มต้นด้วยการประกาศใช้รัฐธรรมนูญยูชินในวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1972 รัฐธรรมนูญฉบับใหม่นี้ทำให้พักมีอำนาจเบ็ดเสร็จในการควบคุมรัฐสภาและเปิดโอกาสให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีได้ตลอดชีพ โดยประธานาธิบดีจะได้รับเลือกผ่านการเลือกตั้งทางอ้อมโดยคณะผู้เลือกตั้ง และวาระการดำรงตำแหน่งถูกขยายออกไปเป็นหกปีโดยไม่มีข้อจำกัดในการดำรงตำแหน่งซ้ำ ฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายตุลาการถูกควบคุมโดยรัฐบาล และแนวทางการศึกษาก็อยู่ภายใต้การสอดส่องโดยตรงเช่นกัน ตำราเรียนที่สนับสนุนอุดมการณ์รัฐบาลทหารได้รับอนุมัติจากรัฐบาล เป็นการลดทอนบทบาทหน้าที่ของกระทรวงศึกษาธิการ

แม้จะมีความไม่สงบทางสังคมและการเมือง แต่เศรษฐกิจยังคงรุ่งเรืองภายใต้การปกครองแบบอำนาจนิยมด้วยนโยบายการสร้างอุตสาหกรรมเน้นการส่งออก แผนพัฒนาเศรษฐกิจห้าปีสองฉบับแรกประสบความสำเร็จ และแผนฉบับที่ 3 และ 4 มุ่งเน้นไปที่การขยายอุตสาหกรรมหนักและเคมีภัณฑ์ การเพิ่มขีดความสามารถในการผลิตเหล็กและการกลั่นน้ำมัน อย่างไรก็ดี กลุ่มธุรกิจยักษ์ใหญ่ แชโบล ได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษอย่างต่อเนื่องและเข้ามาครอบงำตลาดภายในประเทศ ด้วยความเข้มแข็งส่วนใหญ่มาจากการลงทุนจากต่างประเทศ กำไรส่วนใหญ่จึงถูกนำกลับไปใช้คืนเงินกู้และดอกเบี้ย

นักศึกษาและนักเคลื่อนไหวเพื่อประชาธิปไตยยังคงดำเนินการชุมนุมและประท้วงเพื่อเรียกร้องให้ยกเลิกระบบยูชินและเมื่อเผชิญกับความไม่สงบของมวลชนที่ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง รัฐบาลของพักจึงประกาศใช้กฤษฎีกาสถานการณ์ฉุกเฉินใน ค.ศ. 1974 และ 1975 ซึ่งนำไปสู่การจำคุกผู้เห็นต่างหลายร้อยคน การประท้วงขยายตัวใหญ่ขึ้นและเข้มแข็งขึ้น โดยมีนักการเมือง ปัญญาชน ผู้นำทางศาสนา แรงงาน และเกษตรกรต่างเข้าร่วมในขบวนการเพื่อประชาธิปไตย ใน ค.ศ. 1978 พักได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งอีกวาระหนึ่งผ่านการเลือกตั้งทางอ้อม ซึ่งเผชิญกับการชุมนุมและประท้วงที่มากขึ้น รัฐบาลตอบโต้ด้วยการถอดถอนคิม ย็อง-ซัม ผู้นำฝ่ายค้านออกจากสภาและปราบปรามเหล่านักเคลื่อนไหวด้วยวิธีการรุนแรง ใน ค.ศ. 1979 เกิดการประท้วงต่อต้านรัฐบาลครั้งใหญ่ทั่วประเทศ ท่ามกลางความวุ่นวายทางการเมืองนี้ พัก จ็อง-ฮีถูกลอบสังหารโดยคิม แจ-กยู ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองกลางเกาหลี (KCIA) สิ้นสุดการปกครองโดยระบอบทหารที่ยาวนานถึง 18 ปีMilitary in Politics, Country studies: South Korea

 สาธารณรัฐที่ห้า (ค.ศ. 1981–1988) 

alt=Mangwol-dong cemetery (2008)|thumb|สุสานผู้เสียชีวิตจากการก่อการกำเริบควังจู ณ สุสานมังว็อลดง
หลังการลอบสังหารพัก จ็อง-ฮี นายกรัฐมนตรีชเว กยู-ฮาก้าวขึ้นมารับตำแหน่งประธานาธิบดี แต่กลับถูกแย่งชิงอำนาจในอีก 6 วันต่อมาโดยรัฐประหาร 12 ธันวาคม ค.ศ. 1979 ของพลตรี ช็อน ดู-ฮวัน ในเดือนพฤษภาคมปีถัดมา ภาคประชาสังคมที่ตื่นตัวซึ่งประกอบด้วยนักศึกษามหาวิทยาลัยและสหภาพแรงงานเป็นหลักนำการประท้วงอย่างรุนแรงต่อต้านการปกครองแบบเผด็จการไปทั่วประเทศ ช็อน ดู-ฮวันประกาศกฎอัยการศึกในวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 และการประท้วงก็ทวีความรุนแรงขึ้น คู่แข่งทางการเมือง คิม แด-จุงและคิม จง-พิล ถูกจับกุม ส่วนคิม ย็อง-ซัม ถูกกักบริเวณในบ้านLee Hyun-hee (2005, pp 605–609)

วันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 เกิดการเผชิญหน้าขึ้นในควังจูระหว่างนักศึกษาที่ประท้วงจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติช็อนนัมและกองกำลังทหารที่ถูกส่งมาโดยกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายใต้กฎอัยการศึก เหตุการณ์ดังกล่าวกลายเป็นการประท้วงทั่วทั้งเมืองที่ยืดเยื้อนานเก้าวันจนถึงวันที่ 27 พฤษภาคมและส่งผลให้เกิดการสังหารหมู่ที่ควังจู การประเมินจำนวนผู้เสียชีวิตที่เป็นพลเรือนในทันทีมีตั้งแต่ไม่กี่สิบคนไปจนถึง 2,000 คน โดยการสอบสวนอย่างเต็มรูปแบบในภายหลังโดยรัฐบาลพลเรือนพบผู้เสียชีวิตเกือบ 200 รายและบาดเจ็บ 850 รายThe Kwangju uprising, South Korea: A Country Study "May 18th Pro-Democracy Movement" at Doosan Encyclopedia. Originally called Gwangju Uprising, the event has officially been named as the 5.18 Pro-Democracy Movement or Gwangju Pro-Democracy Movement since 1995.The Academy of Korean Studies (2005, pp 206–208) ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1980 ชอนสั่งให้ยุบสมัชชาแห่งชาติ หลังจากนั้นเขาตั้งคณะกรรมการนโยบายฉุกเฉินเพื่อการป้องกันประเทศและแต่งตั้งตนเองเป็นสมาชิก วันที่ 17 กรกฎาคม เขาลาออกจากตำแหน่งผู้อำนวยการ KCIA และดำรงตำแหน่งสมาชิกคณะกรรมการเพียงตำแหน่งเดียว ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1980 ประธานาธิบดีชเว กยู-ฮาถูกบีบให้ลาออกจากตำแหน่งเพื่อเปิดทางให้ช็อน ดู-ฮวัน

ในเดือนกันยายนปีนั้น ชอนได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีโดยการเลือกตั้งทางอ้อมและเข้าพิธีสาบานตนในเดือนมีนาคมปีถัดไป ถือเป็นการเริ่มต้นสาธารณรัฐที่ห้าอย่างเป็นทางการ รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ได้รับการประกาศใช้พร้อมการเปลี่ยนแปลงสำคัญ ได้แก่ การคงระบอบประธานาธิบดีไว้แต่จำกัดให้ดำรงตำแหน่งได้เพียงวาระเดียวเป็นเวลา 7 ปี การเสริมสร้างอำนาจของสมัชชาแห่งชาติ และการมอบหน้าที่การแต่งตั้งฝ่ายตุลาการให้แก่ประธานศาลสูงสุด อย่างไรก็ดี ระบบการเลือกตั้งประธานาธิบดีทางอ้อมยังคงอยู่ และบุคคลจากกองทัพจำนวนมากได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งระดับสูงในรัฐบาล ซึ่งยังคงหลงเหลือกลิ่นอายของสมัยยูชิน The 5th Republic
รัฐบาลสัญญาว่าจะนำไปสู่ยุคใหม่ของการเติบโตทางเศรษฐกิจและความยุติธรรมทางประชาธิปไตย กฎหมายการเงินที่เข้มงวดและอัตราดอกเบี้ยที่ต่ำส่งผลให้ราคาสินค้ามีเสถียรภาพและช่วยให้เศรษฐกิจเฟื่องฟู โดยมีการเติบโตที่โดดเด่นในอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ เซมิคอนดักเตอร์ และยานยนต์ ประเทศเปิดรับการลงทุนจากต่างประเทศและ GDP พุ่งสูงขึ้นเมื่อการส่งออกของเกาหลีเพิ่มขึ้น อย่างไรก็ดี การเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วนี้ขยายช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจน ระหว่างเขตเมืองและชนบท และยังทำให้ความขัดแย้งระหว่างภูมิภาครุนแรงขึ้น ความขัดแย้งเหล่านี้ เมื่อรวมกับมาตรการขั้นเด็ดขาดที่ใช้จัดการกับฝ่ายต่อต้านรัฐบาล ส่งผลให้ขบวนการชนบทและนักศึกษาที่ดำเนินมาตั้งแต่เริ่มต้นสาธารณรัฐมีความเข้มข้นขึ้น

ในด้านนโยบายต่างประเทศ ความสัมพันธ์กับญี่ปุ่นได้รับการเสริมสร้างให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นจากการเยือนญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการของช็อนและการเยือนเกาหลีของนายกรัฐมนตรียาซูฮิโระ นากาโซเนะของญี่ปุ่น ประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกนแห่งสหรัฐก็ได้มาเยือนเช่นกัน และความสัมพันธ์กับสหภาพโซเวียตและจีนก็ดีขึ้น ความสัมพันธ์กับเกาหลีเหนือตึงเครียดขึ้นเมื่อใน ค.ศ. 1983 เหตุระเบิดก่อการร้ายในพม่าคร่าชีวิตเจ้าหน้าที่ระดับสูง 17 รายที่เข้าร่วมพิธีรำลึก โดยมีการกล่าวหาว่าเกาหลีเหนืออยู่เบื้องหลังการโจมตี อย่างไรก็ดี ใน ค.ศ. 1980 เกาหลีเหนือเสนอข้อเสนอการรวมชาติแบบ "หนึ่งประเทศ สองระบบ" ซึ่งได้รับการตอบรับด้วยข้อเสนอจากฝ่ายใต้ให้มีการพบปะและเตรียมรัฐธรรมนูญรวมชาติและรัฐบาลผ่านการลงประชามติ ประเด็นด้านมนุษยธรรมเกี่ยวกับการรวมญาติที่พลัดพรากได้รับการจัดการเป็นอันดับแรก และในเดือนกันยายน ค.ศ. 1985 ครอบครัวจากทั้งสองฝั่งชายแดนได้เดินทางข้ามไปเยี่ยมเยียนโซลและเปียงยางในเหตุการณ์ประวัติศาสตร์

รัฐบาลใช้ความพยายามอย่างมากในการพัฒนาวัฒนธรรม: พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเกาหลี ศูนย์ศิลปะโซล และพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยแห่งชาติ ล้วนถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลานี้ เอเชียนเกมส์ 1986 ประสบความสำเร็จอย่างดี และการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ในโซลก็ประสบความสำเร็จเช่นกัน

แม้จะมีการเติบโตทางเศรษฐกิจและความสำเร็จในความสัมพันธ์ทางการทูต แต่รัฐบาลที่ได้อำนาจมาจากรัฐประหารก็ยังคงเป็นระบอบทหารโดยเนื้อแท้และแรงสนับสนุนรวมถึงความไว้วางใจจากประชาชนก็อยู่ในระดับต่ำเมื่อคำมั่นสัญญาในการปฏิรูปประชาธิปไตยไม่เคยเกิดขึ้นจริง ในการเลือกตั้งสมัชชาแห่งชาติ ค.ศ. 1985 พรรคฝ่ายค้านได้รับคะแนนเสียงมากกว่าพรรครัฐบาล บ่งชี้อย่างชัดเจนว่าประชาชนต้องการความเปลี่ยนแปลง หลายคนเริ่มเห็นอกเห็นใจนักศึกษาที่ประท้วง การสังหารหมู่ที่ควังจูไม่เคยถูกลืม และในเดือนมกราคม ค.ศ. 1987 เมื่อนักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งชาติโซลที่ร่วมประท้วงเสียชีวิตระหว่างการสอบสวนของตำรวจ ความโกรธแค้นของประชาชนก็รุนแรงมหาศาล ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1987 ประธานาธิบดีช็อนประกาศว่าจะมีมาตรการปกป้องรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน แทนการปฏิรูปเพื่อให้มีการเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยตรง คำประกาศนี้ทำให้ฝ่ายค้านรวมตัวกันและเข้มแข็งยิ่งขึ้น ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1987 นักศึกษาและประชาชนมากกว่าหนึ่งล้านคนเข้าร่วมการประท้วงต่อต้านรัฐบาลทั่วประเทศในการต่อสู้เดือนมิถุนายนLee Hyun-hee (2005, pp 610–611) June Democracy Movement  at Doosan Encyclopedia

วันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1987 โน แท-อู ผู้สมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีของฝ่ายรัฐบาล ยอมจำนนต่อข้อเรียกร้องและประกาศแถลงการณ์ 29 มิถุนายน ซึ่งเรียกร้องให้มีการจัดการเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยตรงและฟื้นฟูสิทธิพลเมือง ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1987 รัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขได้รับความเห็นชอบจากการลงประชามติทั่วประเทศ และมีการจัดการเลือกตั้งโดยตรงสำหรับประธานาธิบดีคนใหม่ในเดือนธันวาคม เป็นผลให้สาธารณรัฐที่ห้าสิ้นสุดลง

 สาธารณรัฐที่หก (ค.ศ. 1988–ปัจจุบัน) 
สาธารณรัฐที่หกได้รับการสถาปนาเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 และยังคงเป็นระบอบในปัจจุบันของเกาหลีใต้ ถือเป็นระบอบที่ยาวนานที่สุดเท่าที่เคยมีมา

โน แท-อู (ค.ศ. 1988–1993)

โน แท-อูดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสมัยที่ 13 จากการเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยตรงครั้งแรกในรอบ 16 ปี แม้โนจะมีภูมิหลังมาจากกองทัพและเป็นหนึ่งในผู้นำรัฐประหารของช็อน แต่การที่ผู้นำฝ่ายค้าน คิม แด-จุงและคิม ย็อง-ซัม ไม่สามารถตกลงกันเรื่องการส่งผู้สมัครรวมเป็นหนึ่งเดียวได้ ส่งผลให้เขาได้รับเลือกตั้งLee Hyun-hee (2005, pp 610–613)The Academy of Korean Studies (2005, pp 210–213) แม้แต่ผู้สมัครประธานาธิบดีหญิงคนแรก ฮง ซุก-จา ยังถอนตัวจากการเลือกตั้งเพื่อสนับสนุนคิม ย็อง-ซัมในการแข่งกับโน

โนเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 รัฐบาลเริ่มกำจัดร่องรอยของการปกครองแบบอำนาจนิยมในอดีตโดยการแก้ไขกฎหมายและข้อบังคับต่าง ๆ ให้สอดคล้องกับบทบัญญัติทางประชาธิปไตย เสรีภาพสื่อมวลชนได้รับการขยายตัว ความเป็นอิสระของมหาวิทยาลัยได้รับการยอมรับ และมีการยกเลิกข้อจำกัดในการเดินทางไปต่างประเทศRobert E. Bedeski (1994, pp 27–28) อย่างไรก็ดี การเติบโตของเศรษฐกิจชะลอตัวลงเมื่อเทียบกับทศวรรษ 1980 ส่งผลให้การส่งออกหยุดนิ่งในขณะที่ราคาสินค้าเพื่อการบริโภคยังคงสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง


หลังการเข้ารับตำแหน่งของโนได้ไม่นาน โอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ถูกจัดขึ้น ช่วยยกระดับการยอมรับในระดับนานาชาติของเกาหลีใต้และส่งผลกระทบอย่างมากต่อนโยบายต่างประเทศ รัฐบาลของโนประกาศแผนการรวมชาติอย่างเป็นทางการที่เรียกว่านโยบายเหนือ (Nordpolitik) และสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับสหภาพโซเวียต จีน และประเทศในยุโรปตะวันออก

เหตุการณ์ประวัติศาสตร์เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1990 เมื่อเกาหลีเหนือยอมรับข้อเสนอสำหรับการแลกเปลี่ยนระหว่างสองเกาหลี นำไปสู่การเจรจาระดับสูงและการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมและกีฬา ใน ค.ศ. 1991 ทั้งสองฝ่ายบรรลุความตกลงร่วมเรื่องการทำให้คาบสมุทรเกาหลีปลอดอาวุธนิวเคลียร์ และทั้งสองเกาหลีได้เข้าเป็นสมาชิกสหประชาชาติพร้อมกันAdrian Buzo (2007, p205)

คิม ย็อง-ซัม (ค.ศ. 1993–1998)

คิม ย็อง-ซัมได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีในการเลือกตั้ง ค.ศ. 1992 ต่อจากวาระของโน เขาเป็นประธานาธิบดีพลเรือนคนแรกของประเทศในรอบ 30 ปีนับตั้งแต่ ค.ศ. 1962 และให้คำมั่นว่าจะสร้าง "เกาหลีใหม่"Lee Hyun-hee (2005, pp615-619) รัฐบาลมุ่งจัดการกับระบอบอำนาจนิยมของรัฐบาลชุดก่อน ๆ มีการเลือกตั้งรัฐบาลท้องถิ่นใน ค.ศ. 1995 และการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาตามมาใน ค.ศ. 1996 เพื่อตอบสนองต่อข้อเรียกร้องของประชาชน อดีตประธานาธิบดีช็อนและโนถูกฟ้องร้องในข้อหาเกี่ยวกับการรับสินบน เงินทุนผิดกฎหมาย และในกรณีของช็อน คือความรับผิดชอบต่อการก่อการกำเริบควังจู ทั้งสองถูกตัดสินจำคุกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1996 The administration of Kim Young Sam at Doosan Encyclopedia

ความสัมพันธ์กับเกาหลีเหนือดีขึ้น มีแผนจัดการประชุมสุดยอดแต่ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนดด้วยการถึงแก่อสัญกรรมของคิม อิล-ซ็อง ความตึงเครียดระหว่างสองเกาหลีผันผวนหลังจากนั้น โดยมีวงจรของการปะทะกันทางทหารขนาดเล็กและการกล่าวคำขอโทษสลับกันไป รัฐบาลยังดำเนินการปฏิรูปการเงินและเศรษฐกิจครั้งใหญ่ โดยได้เข้าเป็นสมาชิก OECD ใน ค.ศ. 1996 แต่ต้องเผชิญกับอุปสรรคจากเรื่องอื้อฉาวทางการเมืองและการเงินที่เกี่ยวข้องกับบุตรชายของเขา นอกจากนี้ประเทศยังเผชิญกับหายนะต่าง ๆ เช่น อุบัติเหตุรถไฟสถานีกูโพ และการอับปางของเรือเอ็มวี ซอแฮใน ค.ศ. 1993 เหตุสะพานซ็องซูถล่มใน ค.ศ. 1994 และเหตุห้างสรรพสินค้าซัมพุงถล่มใน ค.ศ. 1995

ใน ค.ศ. 1997 ประเทศประสบกับวิกฤตการณ์การเงินอย่างรุนแรง และรัฐบาลได้เข้าหากองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) เพื่อขอความช่วยเหลือ คิม แด-จุง ผู้นำฝ่ายค้าน ชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปีนั้น ถือเป็นครั้งแรกของประเทศ

คิม แด-จุง (ค.ศ. 1998–2003)

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 คิม แด-จุงเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ เกาหลีใต้ยังคงรักษาความมุ่งมั่นในการทำให้กระบวนการทางการเมืองเป็นประชาธิปไตยและนี่ถือเป็นการถ่ายโอนอำนาจรัฐบาลระหว่างพรรคการเมืองโดยสันติวิธีเป็นครั้งแรก รัฐบาลของคิมต้องเผชิญกับภารกิจที่ยากลำบากในการก้าวผ่านวิกฤตเศรษฐกิจ แต่ด้วยความพยายามร่วมกันของรัฐบาลในการดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศอย่างจริงจัง ความร่วมมือจากภาคอุตสาหกรรม และการรณรงค์บริจาคทองคำของประชาชน ทำให้ประเทศสามารถออกจากวิกฤตได้ในระยะเวลาค่อนข้างสั้นKoreans give up their gold to help their country, BBC News, 14 January 1998. Retrieved 7 July 2010 The administration of Kim Dae-jung  at Doosan EncyclopediaLee Hyun-hee (2005, pp 620–626)

มีการดำเนินการปรับโครงสร้างอุตสาหกรรมของกลุ่มธุรกิจยักษ์ใหญ่แชโบล มีการตั้งระบบบำนาญแห่งชาติใน ค.ศ. 1998 การปฏิรูปการศึกษา และการเพิ่มการสนับสนุนจากรัฐบาลในด้านไอที รวมถึงทรัพย์สินทางวัฒนธรรมสำคัญได้รับการจดทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก UNESCO การเป็นเจ้าภาพร่วมฟุตบอลโลก 2002 กับญี่ปุ่น ถือเป็นเหตุการณ์ทางวัฒนธรรมครั้งใหญ่ที่มีผู้สนับสนุนหลายล้านคนออกมารวมตัวกันเชียร์ตามที่สาธารณะ 2002 World Cup  at Doosan Encyclopedia

ในด้านการทูต คิม แด-จุงดำเนิน "นโยบายตะวัยฉาย" (Sunshine Policy) ชุดของความพยายามเพื่อสร้างความปรองดองกับเกาหลีเหนือChristoph Bluth (2007, pp 92–103) สิ่งนี้บรรลุผลสูงสุดด้วยการรวมตัวกันของครอบครัวที่พลัดพรากจากสงครามเกาหลีและการเจรจาสุดยอดกับผู้นำเกาหลีเหนือ คิม จ็อง-อิล จากความพยายามเหล่านี้ คิม แด-จุงจึงได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพใน ค.ศ. 2000Nobel Prize in Peace 2000, Nobel Prize Organization

โน มู-ฮย็อน (ค.ศ. 2003–2008)

โน มู-ฮย็อนได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2002 ผ่านการเลือกตั้งโดยตรง ชัยชนะของเขาได้รับแรงสนับสนุนอย่างมากจากคนรุ่นใหม่และภาคประชาสังคมที่มีความหวังในประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม รัฐบาลของโนจึงเปิดตัวด้วยคำขวัญ "รัฐบาลแห่งการมีส่วนร่วม" รัฐบาลตัดสินใจใช้มุมมองระยะยาวและดำเนินการปฏิรูปตามกลไกตลาดอย่างค่อยเป็นค่อยไปTom Ginsburg, Albert H. Y. Chen (2008, p104) ซึ่งแนวทางนี้ไม่เป็นที่ถูกใจของสาธารณชนนัก ส่งผลให้คะแนนนิยมลดลงเมื่อสิ้น ค.ศ. 2003Edward A. Olsen (2005, p92)

รัฐบาลของโนประสบความสำเร็จในการเอาชนะค่านิยมภูมิภาคนิยมในการเมืองเกาหลี ลดความสัมพันธ์เชิงสมรู้ร่วมคิดระหว่างการเมืองและธุรกิจ เพิ่มอำนาจให้ภาคประชาสังคม ยุติข้อพิพาททางการค้าระหว่างเกาหลีใต้–สหรัฐ ดำเนินการเจรจาสุดยอดกับเกาหลีเหนือต่อไป และเปิดตัวระบบรถไฟความเร็วสูง KTX แต่แม้ตลาดหุ้นจะเฟื่องฟู แต่อัตราการว่างงานของเยาวชนยังคงสูง ราคาอสังหาริมทรัพย์พุ่งทะยาน และเศรษฐกิจซบเซา Roh Moo-hyun at Doosan Encyclopedia

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2004 สมัชชาแห่งชาติลงมติถอดถอนโนในข้อหาละเมิดกฎหมายเลือกตั้งและการทุจริต การเคลื่อนไหวนี้ทำให้กลุ่มผู้สนับสนุนเขารวมตัวกันและส่งผลต่อผลการเลือกตั้งรัฐสภาในเดือนเมษายน โดยพรรครัฐบาลกลายเป็นเสียงข้างมาก โนได้รับตำแหน่งคืนในเดือนพฤษภาคมโดยศาลรัฐธรรมนูญซึ่งกลับคำตัดสิน อย่างไรก็ดี พรรครัฐบาลสูญเสียเสียงข้างมากในการเลือกตั้งซ่อม ค.ศ. 2005 ด้วยแผนการปฏิรูปที่หยุดชะงัก ความไม่สงบในแรงงานอย่างต่อเนื่อง ความขัดแย้งส่วนตัวของโนกับสื่อ และความตึงเครียดทางการทูตกับสหรัฐและญี่ปุ่นนำไปสู่การวิพากษ์วิจารณ์ความสามารถของรัฐบาลในประเด็นทางการเมือง เศรษฐกิจ สังคม และการต่างประเทศObituary:Roh Moo-hyun, BBC News, 23 May 2009. Retrieved 7 July 2010.US to roll out tepid welcome for President of South Korea, New York Times, 14 September 2006.

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2009 หลังพ้นจากตำแหน่ง โน มู-ฮย็อนและสมาชิกในครอบครัวถูกสอบสวนเรื่องการรับสินบนและการทุจริต โดยโนปฏิเสธข้อกล่าวหา วันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 โนกระทำการอัตวินิบาตกรรมด้วยการกระโดดลงจากหน้าผาEx-Pres. Roh MH Denies Bribery Charges, Donga Ilbo, 1 May 2010. Retrieved 7 July 2010.S. Korea stunned by Roh's suicide, BBC News, 25 May 2009. Retrieved 7 July 2010.

อี มย็อง-บัก (ค.ศ. 2008–2013)

ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากโน อี มย็อง-บัก เข้ารับตำแหน่งในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 รัฐบาลของอีระบุว่า "ปฏิบัตินิยมเชิงสร้างสรรค์" เป็นหลักการชี้นำ และมุ่งฟื้นฟูเศรษฐกิจที่ซบเซา สร้างพลังใหม่ให้ความสัมพันธ์ทางการทูต สร้างเสถียรภาพในสวัสดิการสังคม และเผชิญหน้ากับความท้าทายของโลกาภิวัตน์Lee Myung-bak takes over as South Korean president, The New York Times, 25 February 2008. Retrieved 7 July 2010. Administration of Lee Myung-bak  at Doosan Encyclopedia ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2008 พรรครัฐบาลคว้าเสียงข้างมากในการเลือกตั้งสมัชชาแห่งชาติ 4.9 election results, Yonhap News, 10 April 2008. Retrieved 7 July 2010. ในเดือนเดียวกันนั้น การเจรจาสุดยอดกับสหรัฐได้หารือเกี่ยวกับความตกลงการค้าเสรีเกาหลี–สหรัฐและช่วยคลี่คลายความตึงเครียดที่เกิดขึ้นจากรัฐบาลชุดก่อน อีตกลงยกเลิกการห้ามนำเข้าเนื้อวัวจากสหรัฐ ซึ่งก่อให้เกิดการประท้วงครั้งใหญ่ในเดือนต่อ ๆ มา ด้วยความตื่นตระหนกเรื่องโรควัวบ้าแพร่กระจายไปทั่วประเทศSouth Korea beef protests, BBC News, 25 June 2008. Retrieved 7 July 2010.

ปัญหามากมายถาโถมเข้าใส่รัฐบาล เริ่มตั้งแต่เหตุลอบวางเพลิงประตูนัมแดมุน ซึ่งรัฐบาลถูกกล่าวหาว่ารักษาความปลอดภัยไม่เพียงพอ ความขัดแย้งเพิ่มเติมเกิดขึ้นตลอดหลายปีเกี่ยวกับการแต่งตั้งข้ารัฐการระดับสูง ความขัดแย้งทางการเมืองที่รุนแรง ข้อกล่าวหาเรื่องการกดขี่สื่อ และความสัมพันธ์ทางการทูตที่ตึงเครียดกับเกาหลีเหนือและญี่ปุ่นLee Myung-bak administration presses against freedom of press, The Hankyoreh, 27 March 2006. Retrieved 7 July 2010. ภาวะเศรษฐกิจถดถอยทั่วโลกส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจเนื่องจากประเทศเผชิญกับวิกฤตเศรษฐกิจที่เลวร้ายที่สุดนับตั้งแต่ ค.ศ. 1997  2008 politics #1, Yonhap News, 15 December 2008. Retrieved 7 July 2010. รัฐบาลของอีรับมือปัญหาเหล่านี้ด้วยการออกแถลงการณ์ การปรับคณะรัฐมนตรี และการปฏิรูปการบริหารและอุตสาหกรรม 2008 politics #2, Yonhap News, 15 December 2008. Retrieved 7 July 2010.

เศรษฐกิจฟื้นตัวกลับมาหลังการปฏิรูปกฎระเบียบและเศรษฐกิจ โดยเศรษฐกิจของประเทศขยายตัวและฟื้นตัวจากภาวะถดถอยทั่วโลกLee Administration Reshuffles Economic Team, Donga Ilbo, 20 January 2009. Retrieved 7 July 2010; Government claims deregulation progress, Joongang Daily, 2010-7-15.Lee Myung-bak Administration's Economic Progress Over the Past 2 Years , Arirang, 23 February 2010. Retrieved 7 July 2010.President Lee Myung-bak's performance during the past two years and challenges facing his administration , KBS World, 25 February 2010. Retrieved 7 July 2010.Korea Raises Rates as Asia Leads Recovery, Bloomberg Business Week, 9 July 2010. Retrieved 13 July 2010 รัฐบาลยังดำเนินความสัมพันธ์ทางการทูตที่ดีขึ้นโดยการจัดการประชุมสุดยอดกับสหรัฐ จีน และญี่ปุ่น และเข้าร่วมการประชุมสุดยอดอาเซียน–เกาหลีใต้เพื่อกระชับความสัมพันธ์กับประเทศอื่น ๆ ในเอเชียDiplomatic Achievements in the First Two Years of the Lee Myung-bak Administration , Ministry of Foreign Affairs and Trade, 26 February 2010. Retrieved 7 July 2010. การประชุมสุดยอดกลุ่ม 20 ค.ศ. 2010 จัดขึ้นในโซล ซึ่งมีการหารือประเด็นเกี่ยวกับวิกฤตเศรษฐกิจโลก2010 G20 Seoul Summit , Official Site

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 ศาลสูงสุดเกาหลีใต้ยืนยันโทษจำคุก 17 ปีแก่อดีตประธานาธิบดีอี มย็อง-บักในข้อหารับสินบนก่อนและระหว่างการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี

พัก กึน-ฮเย (ค.ศ. 2013–2017)

พัค กึน-ฮเยเข้ารับตำแหน่งในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 เธอเป็นประธานาธิบดีคนที่ 11 ของเกาหลีใต้และเป็นบุตรสาวคนโตของอดีตประธานาธิบดีทหารคนที่ 3 พัก จ็อง-ฮี เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีเกาหลีใต้ และเป็นประมุขแห่งรัฐหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ ชื่อเสียงของเธอระหว่างการดำรงตำแหน่งถูกทำลายลงด้วยความไร้ความสามารถในการจัดการโศกนาฏกรรมเรือข้ามฟากเซว็อล การแพร่ระบาดของโรคเมอร์ส ค.ศ. 2015 และต่อมาคือเรื่องอื้อฉาวครั้งใหญ่ที่นำไปสู่การถอดถอนเธอในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2016 เรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับการทุจริตที่มีชเว ซุน-ซิลเข้ามาเกี่ยวข้องลุกลามอย่างรวดเร็วหลังรายงานจากสื่อหลายแห่ง (ที่โดดเด่นที่สุดคือเจทีบีซี) ใน ค.ศ. 2016 มีการประท้วงทั่วประเทศทุกสัปดาห์ โดยมีจำนวนผู้เข้าร่วมสูงสุดกว่า 2.3 ล้านคน (ตามรายงานของผู้ประท้วง) การประท้วงเหล่านี้ถือเป็นการประท้วงมวลชนที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลี การประท้วงยังดำเนินต่อไปแม้หลังจากรัฐสภาลงมติถอดถอนพัก นายกรัฐมนตรีฮวัง กโย-อัน ทำหน้าที่รักษาการประธานาธิบดี ระหว่างรอผลการสอบสวน ศาลรัฐธรรมนูญยืนยันการถอดถอนในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 2017 สิ้นสุดการดำรงตำแหน่งของพักและบังคับให้เธอพ้นจากตำแหน่ง

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 อดีตประธานาธิบดีพัก กึน-ฮเยถูกตัดสินจำคุก 24 ปีในข้อหาใช้อำนาจในทางมิชอบและการทุจริต

มุน แจ-อิน (ค.ศ. 2017–2022)

มุน แจ-อินเข้ารับตำแหน่งในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 ในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่ง ความสัมพันธ์ทางการเมืองกับเกาหลีเหนือดีขึ้น มีความเห็นต่างบางประการที่เพิ่มขึ้นในพันธมิตรทางทหารกับสหรัฐ และการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาวในพย็องชังที่ประสบความสำเร็จ มุน แจ-อินพบกับประธานเกาหลีเหนือ คิม จ็อง-อึน ในการประชุมสุดยอดระหว่างเกาหลีเดือนเมษายน พฤษภาคม และกันยายน ค.ศ. 2018 ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ประธานาธิบดีมุนได้รับชื่อเสียงในด้านบวกทั้งในและต่างประเทศจากความสำเร็จในช่วงแรกของการควบคุมการระบาด อย่างไรก็ดี การระบาดระลอกต่อมาใน ค.ศ. 2021 ส่งผลให้คะแนนนิยมของเขาลดฮวบลง ใน ค.ศ. 2021 เกาหลีใต้บันทึกจำนวนผู้เสียชีวิตมากกว่าผู้เกิด ส่งผลให้จำนวนประชากรลดลงเป็นครั้งแรกตามบันทึกประวัติศาสตร์

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2020 พรรคประชาธิปไตยของประธานาธิบดีมุนได้รับชัยชนะอย่างถล่มทลายในการเลือกตั้งรัฐสภา โดยกวาดไป 180 ที่นั่งจากทั้งหมด 300 ที่นั่งในรัฐสภาร่วมกับพันธมิตร ส่วนพรรคพลังประชาชน (UFP) ซึ่งเป็นฝ่ายค้านได้ 103 ที่นั่ง

ประธานาธิบดีมุนสิ้นสุดวาระในวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 ผู้สืบทอดตำแหน่ง ยุน ซ็อก-ย็อล ผู้สมัครจากพรรคพลังประชาชน เข้ารับตำแหน่งในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 หลังชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดี ค.ศ. 2022 อย่างหวุดหวิด

ยุน ซ็อก-ย็อล (ค.ศ. 2022–2025)


วันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 2022 มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 153 คนจากการเบียดเสียดกันของฝูงชนในตรอกระหว่างการเฉลิมฉลองเทศกาลฮาโลวีนในย่านอีแทว็อนของโซล ประธานาธิบดียุนประกาศไว้อาลัยทั่วประเทศอย่างเป็นทางการ

"รัฐบัญญัติการรวมวิธีการคำนวณอายุ" มีผลบังคับใช้ในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 2023 กฎหมายนี้ได้รับการผลักดันเพื่อแก้ไขความสับสนและข้อพิพาททางสังคมและการบริหารที่เกิดจากการใช้วิธีคำนวณอายุที่หลากหลาย สิ่งนี้เป็นคำมั่นสัญญาหลักในการเลือกตั้งประธานาธิบดีของยุน ซ็อก-ย็อลและเป็นลำดับที่ 13 จาก 120 ภารกิจของรัฐบาล

ในการเลือกตั้งสมัชชาแห่งชาติครั้งที่ 22 ใจวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2024 พรรคพลังประชาชนที่ยุนสังกัดชนะไป 108 จาก 300 ที่นั่ง ในขณะที่พรรคประชาธิปไตยแห่งเกาหลีซึ่งเป็นฝ่ายค้านชนะไป 175 ที่นั่ง

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2024 เกาหลีใต้สั่งระงับความตกลงทางทหาร ค.ศ. 2018 กับเกาหลีเหนือ

วันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 2024 ยุนประกาศกฎอัยการศึกเพื่อกำจัดฝ่ายค้านที่เป็น 'อิทธิพลต่อต้านรัฐ' หลังเกิดความวุ่นวายไม่กี่ชั่วโมง สมัชชาแห่งชาติลงมติเป็นเอกฉันท์ให้ยกเลิกกฎอัยการศึก หลังจากมีการประท้วงยาวนานหลายชั่วโมง โดยที่กองทัพไม่สามารถถอยกลับได้หากไม่มีอำนาจจากประธานาธิบดี ในที่สุดยุนก็ยกเลิกการประกาศกฎอัยการศึกและสั่งให้กองทัพถอนกำลัง

ต่อมายุนถูกถอดถอนโดยสมัชชาแห่งชาติในวันที่ 14 ธันวาคมและถูกระงับการปฏิบัติหน้าที่เพื่อรอการตัดสินชี้ขาดจากศาลรัฐธรรมนูญว่าจะยืนยันการพ้นจากตำแหน่งประธานาธิบดีของเขาหรือไม่

วันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 2024 เครื่องบินเชจูแอร์ตกที่ท่าอากาศยานนานาชาติมูอันในเกาหลีใต้ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 179 คน ถือเป็นภัยพิบัติทางอากาศที่ร้ายแรงที่สุดบนแผ่นดินของประเทศ

วันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2025 ศาลรัฐธรรมนูญมีมติเป็นเอกฉันท์ 8-0 เสียง ยืนยันการถอดถอนยุน ทำให้เขาพ้นจากตำแหน่งอย่างเป็นทางการ และเป็นการวางรากฐานสำหรับการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งใหม่ที่จะจัดขึ้นในปีนั้น

อี แจ-มย็อง (ค.ศ. 2025–ปัจจุบัน)

วันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2025 อี แจ-มย็องสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีคนใหม่ของเกาหลีใต้ หลังจากชนะการเลือกตั้งซ่อมด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 49.4 ในนามผู้สมัครจากพรรคประชาธิปไตย

 ดูเพิ่ม 
การเลือกตั้งในเกาหลีใต้
ประวัติศาสตร์เอเชีย
ประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออก
ประวัติศาสตร์เกาหลีเหนือ
ประวัติศาสตร์เกาหลี
รายชื่อประธานาธิบดีเกาหลีใต้
การเมืองเกาหลีใต้
เกาหลียุคก่อนประวัติศาสตร์

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูล 










Country studies: South Korea: 

 The 1st Republic  at Doosan Encyclopedia
 The 2nd Republic  at Doosan Encyclopedia
 The 3rd Republic  at Doosan Encyclopedia
 The 4th Republic  at Doosan Encyclopedia
 The 5th Republic at Doosan Encyclopedia
 The 6th Republic at Doosan Encyclopedia
 6.25 War  at Doosan Encyclopedia

หนังสืออ่านเพิ่ม
 Cha, Victor, and Ramon Pacheco Pardo. Korea: A New History of South and North (Yale UP, 2023)
 Pardo,  Ramon Pacheco. Shrimp to Whale: South Korea from the Forgotten War to K-Pop (Oxford UP, 2022)
 Pardo,  Ramon Pacheco. South Korea's Grand Strategy: Making Its Own Destiny (Columbia UP, 2023)

แหล่งข้อมูลอื่น
 เว็บไซต์ทางการของสาธารณรัฐเกาหลี
 องค์การวิจัยประวัติศาสตร์เกาหลี 
 ภูมิหลังเบื้องต้น: เกาหลีใต้, กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ
 ประเทศและวัฒนธรรม: เกาหลีใต้
 ประวัติศาสตร์เกาหลี, องค์การข้อมูลเอเชีย
 สงครามเกาหลี, บีบีซี
 สงครามเกาหลี, กองบัญชาการประวัติศาสตร์และมรดกทางทะเล
 เกาหลีที่ซ่อนเร้น, พีบีเอส
 เกาหลี: กรณีศึกษาเกี่ยวกับหมากตัวหนึ่ง , ศูนย์ประวัติศาสตร์การทหารกองทัพบกสหรัฐ
 พอดแคสต์ Korea Society: ประวัติศาสตร์เกาหลี ตอนที่ 1 และ 2
  สถาบันประวัติศาสตร์ศึกษา
  พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์สมัยใหม่เกาหลี


หมวดหมู่:ประเทศเกาหลีใต้