เขตผิงกู่

ผิงกู่ () เดิมคือ อำเภอผิงกู่ () เป็นเขตหนึ่งที่ตั้งอยู่ทิศตะวันออกสุดของปักกิ่ง มีพื้นที่ประมาณ  และมีประชากร 457,313 คน (สำมะโน ค.ศ. 2020) แบ่งการปกครองออกเป็น 2 แขวง 14 เมือง และ 2 ตำบล มีอาณาเขตติดกับเขตมี่ยฺหวินและชุ่นอี้ของปักกิ่งทางทิศเหนือและตะวันตกตามลำดับ เขตจี้โจวของเทียนจินทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และอำเภอซิงหลงและซานเหอในมณฑลเหอเป่ย์ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือและใต้ตามลำดับ

 การแบ่งเขตการปกครอง 
ผิงกู่แบ่งออกเป็น 2 แขวง 14 เมือง และ 2 ตำบล:
 ชื่อ  ภาษาจีน (ตัวย่อ)  ฮั่นยฺหวี่พินอิน  จำนวนประชากร (ค.ศ. 2010)  พื้นที่ (ตร.กม.) แขวงซิ่งกู่      53,000  15.00 แขวงปินเหอ      44,897  3.36 เมืองผิงกู่      56,015  27.50 เมืองยฺวี่โข่ว      26,493  64.10 เมืองหม่าฟาง      17,949  44.00 เมืองจินไห่หู      26,835  128.53 เมืองตงเกาชุน      27,945  57.00 เมืองชานตงจวง      16,439  50.00 เมืองหนานตู๋เล่อเหอ      20,449  69.00 เมืองต้าฮฺว่าชาน      16,396  96.64 เมืองเซี่ยเก้อจวง      20,958  59.60 เมืองหม่าชางอิ๋ง      16,303  28.80 เมืองหวังซินจวง      29,686  96.00 เมืองต้าซิงจวง      17,297  33.00 เมืองหลิวเจียเตี้ยน      7,509  35.60 เมืองเจิ้นหลัวอิ๋ง      8,875  80.90 ตำบลสฺยงเอ๋อร์ไจ้      5,498  59.20 ตำบลหวงซงยฺวี่      3,414  64.40

 ภูมิอากาศ
ผิงกู่มีภูมิอากาศแบบชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Dwa) อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในชุ่นอี้อยู่ที่  ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่  โดยเดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนกรกฎาคม ประมาณ  และต่ำสุดในเดือนมกราคม ประมาณ 

 ประวัติศาสตร์ 
เขตผิงกู่เดิมเป็นอำเภอมาก่อนจนกระทั่ง ค.ศ. 2001 สนามกีฬาผิงกู่ความจุ 10,000 ที่นั่งเปิดใช้งานใน ค.ศ. 1986

 เศรษฐกิจ 
เขตผิงกู่มีความภาคภูมิใจในการเพาะปลูกท้อ

ใน ค.ศ. 2009 มีพื้นที่เพาะปลูกมากกว่า 6,000 เฮกตาร์และมีผลผลิตประจำปีสูงถึง 270 ล้านกิโลกรัมจากท้อกว่า 200 สายพันธุ์ในสี่กลุ่มหลัก การเพาะปลูกท้อนี้สร้างงานให้ผู้คนกว่า 150,000 คนและเป็นแหล่งสำคัญของการเติบโตทางเศรษฐกิจสำหรับประชาชนในภูมิภาคนี้ ท้อมีถิ่นกำเนิดในประเทศจีนและมีการเพาะปลูกมานานหลายพันปี ต้นท้อมีความสำคัญเป็นพิเศษในวัฒนธรรมจีน โดยถือว่าเป็น "ต้นไม้แห่งชีวิต" และท้อได้รับการยกย่องให้เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นอมตะและความสามัคคี สิ่งที่ทำให้ท้อผิงกู่ต่างจากท้อที่ปลูกในภูมิภาคอื่นคือสีสันที่สวยงาม ปริมาณน้ำตาลสูง รสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ และขนาดที่ใหญ่ ลักษณะเหล่านี้เป็นผลโดยตรงจากคุณสมบัติทางภูมิศาสตร์อันเป็นเอกลักษณ์ของผิงกู่ ด้วยภูเขาล้อมรอบสามด้านและมีที่ราบอยู่ตรงกลาง อากาศที่บริสุทธิ์ มลพิษต่ำ ดินที่เป็นทราย น้ำที่อุดมสมบูรณ์ และความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืนที่ชัดเจนของผิงกู่ ทำให้เกิดสภาพที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการปลูกท้อ ภายใน ค.ศ. 2005 เจ้าของสวนได้ส่งออกท้อไปยังกว่ายี่สิบมณฑลในประเทศจีน รวมถึงตลาดต่างประเทศ เช่น บรูไน สหภาพยุโรป รัสเซีย สิงคโปร์ และประเทศไทย

เพื่อขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (Geographical Indication - GI) สำหรับท้อผิงกู่ เจ้าของสวนและรัฐบาลเขตผิงกู่ได้ร่วมกันก่อตั้ง ศูนย์บริการการผลิตและจัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรอำเภอผิงกู่ (Pinggu County Production and Distribution Service Center of Agricultural Products - PDSCAP) ความร่วมมือนี้ส่งผลให้ท้อผิงกู่เป็นผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรแรกของจีนที่ได้รับการขึ้นทะเบียน GI ใน ค.ศ. 2002

 การคมนาคม 
สายผิงกู่ที่กำลังวางแผนไว้จะเชื่อมต่อเขตเข้ากับระบบรถไฟใต้ดินปักกิ่ง

 การศึกษา 

 เมืองพี่น้อง 
 เขตทงจัก โซล ประเทศเกาหลีใต้ (1995) 
 ลิเรีย บาเลนเซีย ประเทศสเปน (2018)

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 เว็บไซต์ทางการของรัฐบาลเขตผิงกู่


หมวดหมู่:เขตของปักกิ่ง