จรงซา

จรงซา () เดิมชื่อ ตงซา (, , ) เป็นเมืองหรือชรมเด (Thromde, ) และเป็นเมืองหลักของเขตจรงซาในตอนกลางของประเทศภูฏาน วัดแห่งแรกของเมืองสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1543 โดยลามะดรุกปะ งักขี วังชุก ()

 จรงซาจ๋ง 
จรงซาจ๋ง หรือ ชยาโครับแตนเจจ๋ง () เป็นจ๋งที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1644 เคยเป็นที่ประทับของราชวงศ์วังชุกก่อนที่จะสถาปนาขึ้นเป็นกษัตริย์ภูฏานในปี ค.ศ. 1907 ตามธรรมเนียมแล้วผู้ที่จะขึ้นเป็นกษัตริย์ภูฏานจะดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองจรงซา () ก่อนที่จะได้รับการแต่งตั้งเป็นมกุฎราชกุมาร และลำดับต่อมาได้รับการสถาปนาเป็นกษัตริย์ จ๋งนี้สร้างขึ้นบนยอดเขาสูงเหนือหุบเขาของแม่น้ำมังเต้ () ซึ่งควบคุมการค้าขายระหว่างทางตะวันออกและตะวันตกของประเทศมานานหลายศตวรรษ ถนนสายเดียวที่เชื่อมระหว่างภูฏานตะวันออกและตะวันตก (ซึ่งเป็นต้นแบบของทางหลวงตะวันออก-ตะวันตก ในปัจจุบัน) ผ่านลานของจ๋ง เมื่อประตูขนาดใหญ่ถูกปิดลงจากคำสั่งของผู้ว่าราชการก็สามารถแบ่งประเทศออกเป็นสองส่วนได้

บนไหล่เขาสูงขึ้นไปคือหอสังเกตการณ์ที่เรียกว่า "ตาจ๋ง" () สร้างขึ้นเพื่อป้องกันจ๋งจากศัตรู แต่ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์และโบสถ์น้อยที่อุทิศแด่จิกมี นัมเกล ผู้ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองจรงซาในช่วงปี ค.ศ. 1853 ถึง 1870

 การก่อตั้งจรงซาจ๋งในช่วงแรก 
ตามคำทำนาย () ของลาถังลามะ () ในปี ค.ศ. 1543 อาจารย์ (ยงจิน ) ของกวินเคียน ปัทเม การ์โป () เดินทางมายังหมู่บ้าน เออลีง (yoeling, ) ทางทิศเหนือของจรงซาจ๋งในปัจจุบัน ซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดเออลีง ด้วยนิมิตอันแจ่มชัดพระองค์ทรงเห็นแสงระยิบระยับปรากฏขึ้นในยามค่ำคืนจากหน้าผากลางป่า ต่อมาในวันนั้นเมื่อพระองค์เสด็จไปยังสถานที่นั้น พระองค์ทรงเห็นภค () ของรินโปเช พักโม () และทะเลสาบแห่งวิญญาณ () ของศรีเทวี (พระแม่กาลี, ) เช่นเดียวกับรอยเท้าม้าทรงของพระนางที่เลียบไปตามขอบหน้าผา ยงจวีน รินโปเช () ได้สร้างอาศรมขึ้น ณ สถานที่แห่งนี้ และได้ปฏิบัติธรรม ณ บริเวณนั้น ซึ่งท่านได้นิมิตเห็นพระแม่กาลีทำให้ตระหนักว่านี่คือคำทำนายว่าสถานที่แห่งนี้จะมีจ๋งอันสง่างาม ซึ่งจะตามมาด้วยความรุ่งเรืองของรัชสมัยภูฏานอันรุ่งโรจน์ ()

 หุบเขาจรงซา 
จรงซา หรือที่รู้จักกันในชื่อ มังเต้ก () ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนเป็น มังเต้ () โดยมีการเปลี่ยนการสะกดและการออกเสียงคำที่สอง ประวัติความเป็นมาของชื่อนี้ ย้อนกลับไปถึงสมัยที่  () นักปราชญ์ทางพุทธศาสนา เดินทางมาที่จรงซา ประมาณปี ค.ศ. 1357 และได้เทศนาสั่งสอนทางจิตวิญญาณ ณ สถานที่ที่เรียกว่า ซเยรับลีง () ในช่วงเวลานั้น ชาวจรงซาผู้ศรัทธาได้นำธัญญาหาร (จรูนา, ) จำนวนมากมาถวาย กวินเคียน รินโปเช ได้สาธยายมนต์ว่า "เมื่อพวกท่านนำจรูนามาถวายอาตมามากมาย สถานที่แห่งนี้จึงจะถูกเรียกว่า มังเต้ก" โดย มัง () หมายถึง มากมาย และ เต้ก () หมายถึง ยึดมั่น ดังนั้นชื่อของสถานที่นี้จึงมีที่มาดังกล่าว และต่อมาได้เปลี่ยนเป็น มักเต้ เมื่อกาลเวลาผ่านไป

 ระเบียงภาพ 

 ภูมิอากาศ 

 ดูเพิ่ม 
 จรงซาจ๋ง
 เขตจรงซา

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 


หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในประเทศภูฏาน
หมวดหมู่:เขตจรงซา