ระเบิดร่อน

ระเบิดร่อน () คือระเบิดอากาศสู่พื้น ที่ถูกออกแบบให้สามารถร่อนในอากาศเป็นระยะทางไกลก่อนถึงเป้าหมาย ต่างจากระเบิดธรรมดาที่จะตกลงตามแรงโน้มถ่วงทันทีหลังปล่อย การติดตั้งปีกหรือครีบช่วยให้ระเบิดร่อนออกไปได้ไกลหลายสิบถึงร้อยกิโลเมตร ทำให้เครื่องบินโจมตีสามารถปล่อยอาวุธจากนอกระยะป้องกันทางอากาศของข้าศึกSpick, Mike. Precision Guided Munitions. Airlife Publishing, 1995. แนวคิดของระเบิดร่อนเกิดขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตัวอย่างที่สำคัญคือ Fritz X ของเยอรมนี ซึ่งถือเป็นระเบิดร่อนนำวิถีรุ่นแรกที่ใช้วิทยุบังคับในการโจมตีเรือรบOvery, Richard. The Air War: 1939–1945. Europa Publications, 1980. ต่อมาแนวคิดนี้ถูกต่อยอดโดยหลายประเทศ เช่น สหรัฐ สหภาพโซเวียต และฝรั่งเศส โดยเพิ่มระบบนำวิถีด้วยเลเซอร์, GPS/INS เพื่อเพิ่มความแม่นยำJane’s Air-Launched Weapons. IHS Markit, 2010.

260px|thumb|FAB-3000 ระเบิดร่อนติดชุดอุปกรณ์นำวิถีของรัสเซีย
ในยุคปัจจุบัน ระเบิดร่อนถูกใช้แพร่หลายและมีหลายตระกูล เช่น GBU-39 Small Diameter Bomb (SDB) ของสหรัฐ, KAB-500S-E ของรัสเซีย และ LS-6 ของจีน ซึ่งทั้งหมดออกแบบให้มีรัศมีการโจมตีไกลและแม่นยำ ลดความเสี่ยงต่อเครื่องบินที่ใช้ปล่อยอาวุธFederation of American Scientists (FAS). “Glide Bombs and Precision Strike.” ข้อดีของระเบิดร่อนคือความสามารถในการโจมตีเป้าหมายจากระยะปลอดภัย เพิ่มโอกาสรอดของอากาศยาน และใช้จำนวนอาวุธน้อยลงต่อภารกิจ ข้อจำกัดคือมีราคาสูงกว่าระเบิดธรรมดา และต้องอาศัยระบบนำวิถีที่ซับซ้อน

อ้างอิง

หมวดหมู่:ระเบิดนำวิถี
หมวดหมู่:ระเบิดทางอากาศ