ผลกระทบต่อสุขภาพของยาสูบ

ผลิตภัณฑ์ยาสูบ โดยเฉพาะเมื่อใช้ในรูปแบบการสูบหรือการใช้ทางปาก ส่งผลกระทบร้ายแรงต่อสุขภาพของมนุษย์ การสูบบุหรี่และการใช้ยาสูบชนิดไม่มีควันถือเป็นสาเหตุสำคัญที่สุดของการเสียชีวิตที่สามารถป้องกันได้ในทั่วโลก ผู้ใช้ยาสูบประมาณครึ่งหนึ่งเสียชีวิตจากภาวะแทรกซ้อนที่เกี่ยวข้องกับการใช้ยาสูบ และผู้ที่สูบบุหรี่ในปัจจุบันมีแนวโน้มเสียชีวิตเร็วกว่าผู้ที่ไม่สูบโดยเฉลี่ยราว 10 ปี องค์การอนามัยโลกประเมินว่าในแต่ละปีมีผู้เสียชีวิตจากสาเหตุที่เกี่ยวข้องกับยาสูบมากกว่า 7 ล้านคน โดยในจำนวนนี้รวมถึงผู้ที่ไม่สูบบุหรี่ประมาณ 1.6 ล้านคนซึ่งได้รับผลกระทบจากควันบุหรี่มือสอง นอกจากนี้ ยังมีการประมาณว่ายาสูบเป็นสาเหตุของการเสียชีวิตมากถึง 100 ล้านคนตลอดศตวรรษที่ 20

ควันยาสูบประกอบด้วยสารเคมีที่ก่อมะเร็งมากกว่า 70 ชนิด นอกจากนี้ยังมีนิโคติน ซึ่งเป็นสารออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทที่ทำให้เสพติดได้สูง เมื่อมีการสูบยาสูบ นิโคตินจะก่อให้เกิดการพึ่งพาทั้งทางร่างกายและจิตใจ บุหรี่ที่จำหน่ายในประเทศพัฒนาน้อยที่สุดมักมีปริมาณน้ำมันดินสูงกว่าและมีโอกาสน้อยที่จะผ่านการกรอง ส่งผลให้ประชากรในภูมิภาคเหล่านี้มีความเสี่ยงต่อโรคที่เกี่ยวข้องกับการสูบยาสูบสูงยิ่งขึ้น

การใช้ยาสูบมักก่อให้เกิดโรคที่ส่งผลกระทบต่อหัวใจ ตับ และปอดเป็นหลัก โดยการสูบบุหรี่ถือเป็นปัจจัยเสี่ยงสำคัญของโรคหลายชนิด ได้แก่ ปอดบวม กล้ามเนื้อหัวใจตาย โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง (ซึ่งรวมถึงถุงลมโป่งพองและหลอดลมอักเสบเรื้อรัง) ตลอดจนมะเร็งหลายชนิด (โดยเฉพาะมะเร็งปอด มะเร็งกล่องเสียงและช่องปาก มะเร็งกระเพาะปัสสาวะ และมะเร็งตับอ่อน) นอกจากนี้ การสูบบุหรี่ยังเป็นสาเหตุของโรคของหลอดเลือดส่วนปลายและความดันโลหิตสูง ความรุนแรงของผลกระทบต่อสุขภาพขึ้นอยู่กับความถี่และระยะเวลาของการสูบ โดยการเริ่มสูบบุหรี่ตั้งแต่อายุน้อยและการสูบบุหรี่ที่มีปริมาณน้ำมันดินสูงจะยิ่งเพิ่มความเสี่ยงของการเกิดโรคเหล่านี้ นอกเหนือจากการสูบบุหรี่โดยตรง การได้รับควันบุหรี่จากสิ่งแวดล้อมในรูปแบบควันบุหรี่มือสองและมือสามยังพบว่าก่อให้เกิดผลเสียต่อสุขภาพในคนทุกช่วงวัย สำหรับสตรีมีครรภ์ การใช้ยาสูบถือเป็นปัจจัยเสี่ยงสำคัญของการแท้งบุตรเอง และยังส่งผลกระทบต่อทารกในครรภ์ เช่น การคลอดก่อนกำหนด น้ำหนักแรกเกิดต่ำ รวมถึงเพิ่มความเสี่ยงของกลุ่มอาการทารกตายกะทันหันประมาณ 1.4-3 เท่า นอกจากนี้ ยังพบว่าอุบัติการณ์ของภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศในผู้ชายที่สูบบุหรี่สูงกว่าผู้ที่ไม่สูบประมาณร้อยละ 85

หลายประเทศได้ดำเนินมาตรการเพื่อควบคุมการบริโภคยาสูบ โดยการจำกัดการใช้และการจำหน่ายผลิตภัณฑ์ยาสูบ หนึ่งในมาตรการสำคัญคือการกำหนดให้มีข้อความเตือนบนบรรจุภัณฑ์ นอกจากนี้ ยังมีการบังคับใช้กฎหมายห้ามสูบบุหรี่ในสถานที่สาธารณะ เช่น ที่ทำงาน โรงภาพยนตร์ บาร์ และร้านอาหาร เพื่อลดการได้รับควันบุหรี่มือสอง รวมถึงการจัดเก็บภาษียาสูบเพื่อเพิ่มราคาผลิตภัณฑ์ยาสูบ

ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 และตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 19 วงการแพทย์เริ่มยอมรับแนวคิดที่ว่าการใช้ยาสูบก่อให้เกิดโรคบางชนิด รวมถึงมะเร็งในช่องปาก อย่างไรก็ตาม ในคริสต์ทศวรรษ 1880 การนำระบบอัตโนมัติมาใช้ในการผลิตทำให้ต้นทุนของบุหรี่ลดลงอย่างมาก บริษัทบุหรี่จึงขยายการทำตลาดอย่างกว้างขวาง ส่งผลให้การบริโภคยาสูบเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890 เป็นต้นมา มีรายงานความเชื่อมโยงระหว่างการใช้ยาสูบกับโรคมะเร็งและโรคหลอดเลือดอย่างต่อเนื่อง และภายในคริสต์ทศวรรษ 1930 นักวิจัยหลายรายได้สรุปตรงกันว่าการใช้ยาสูบเป็นสาเหตุของโรคมะเร็ง และผู้ใช้ยาสูบมีอายุขัยสั้นกว่าคนทั่วไปอย่างมีนัยสำคัญ งานวิจัยเพิ่มเติมในประเด็นนี้ถูกเผยแพร่ในนาซีเยอรมนีในปี ค.ศ. 1939 และ 1943 รวมถึงในเนเธอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1948 อย่างไรก็ตาม งานวิจัยที่ได้รับความสนใจในวงกว้างเป็นครั้งแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1950 จากนักวิจัยในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร แม้งานเหล่านี้จะถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากในระยะแรก การศึกษาติดตามผลในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 พบว่า ผู้ที่สูบบุหรี่มีอัตราการเสียชีวิตสูงกว่า และมีความเสี่ยงต่อการเสียชีวิตจากมะเร็งปอดและโรคระบบหัวใจหลอดเลือดมากกว่า ผลการศึกษาดังกล่าวได้รับการยอมรับในวงการแพทย์ และเริ่มเผยแพร่สู่สาธารณชนอย่างกว้างขวางในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ยาสูบ