สื่อมวลชนในประเทศเกาหลีเหนือ

สื่อมวลชนในประเทศเกาหลีเหนือ ถือเป็นหนึ่งในสื่อที่ถูกควบคุมอย่างเข้มงวดที่สุดในโลก รัฐธรรมนูญมีการระบุถึงเสรีภาพในการพูดและเสรีภาพสื่อเพียงในนามเท่านั้น อย่างไรก็ตาม รัฐบาลมักละเลยสิทธิเหล่านี้เป็นปกติ และพยายามหล่อหลอมข้อมูลตั้งแต่แหล่งกำเนิด ตัวอย่างที่ชัดเจนของกรณีนี้คืออสัญกรรมของคิม จ็อง-อิล ซึ่งข่าวไม่ได้ถูกเปิดเผยจนกระทั่งสองวันหลังจากเกิดขึ้น คิม จ็อง-อึน ผู้ซึ่งก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำแทนบิดา ได้เจริญรอยตามทั้งคิม อิล-ซ็อง ผู้เป็นปู่ และบิดาของเขาเป็นส่วนใหญ่ อย่างไรก็ตาม เทคโนโลยีใหม่ ๆ เริ่มมีการเปิดให้ใช้งานได้อย่างอิสระมากขึ้นภายในประเทศ สำนักสื่อที่ดำเนินงานโดยรัฐกำลังจัดตั้งเว็บไซต์ ในขณะที่การครอบครองโทรศัพท์เคลื่อนที่ภายในประเทศได้เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว "ไม่มีประเทศใดที่ผูกขาดและควบคุมอินเทอร์เน็ตและข้อมูลข่าวสารได้เบ็ดเสร็จเท่าเกาหลีเหนือ" คัง ชิน-ซัม ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีของเกาหลีเหนือและประธานร่วมของความร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อเสรีภาพทางข้อมูลในเกาหลีเหนือ องค์การไม่แสวงหาผลกำไรที่มีฐานในเกาหลีใต้กล่าว เกาหลีเหนือมีผู้สมัครใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ประมาณสี่ล้านรายในช่วง ค.ศ. 2022 คิดเป็นสัดส่วนประมาณหนึ่งในหกของประชากร และเป็นจำนวนสี่เท่าของจำนวนใน ค.ศ. 2012 ตามประมาณการโดยคิม ย็อน-โฮ นักวิจัยอาวุโสจากบัณฑิตวิทยาลัยนานาชาติศึกษาชั้นสูง มหาวิทยาลัยจอนส์ ฮอปกินส์

นักข่าวไร้พรมแดนได้จัดอันดับเกาหลีเหนือไว้ที่ระดับล่างสุดหรือใกล้เคียงกับระดับล่างสุดในดัชนีเสรีภาพสื่อรายปีอย่างสม่ำเสมอนับตั้งแต่มีการออกรายงานครั้งแรกใน ค.ศ. 2002 รายงานล่าสุดซึ่งเผยแพร่ใน ค.ศ. 2024 จัดให้เกาหลีเหนืออยู่ในลำดับที่ 177 จากทั้งหมด 180 อันดับ

สำนักข่าวของรัฐเป็นสำนักสื่อเพียงแห่งเดียวในเกาหลีเหนือ

 เสรีภาพสื่อ 
มาตรา 67 ของรัฐธรรมนูญเกาหลีเหนือให้การคุ้มครองเสรีภาพในการพูดและเสรีภาพสื่อ อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ สื่อถูกควบคุมอย่างเข้มงวดโดยรัฐ และรัฐบาลอนุญาตเฉพาะการพูดที่สนับสนุนรัฐบาลและพรรคแรงงานเกาหลีซึ่งเป็นพรรครัฐบาลเท่านั้นSavada (1994)  เกาหลีเหนืออยู่ในอันดับสุดท้ายในดัชนีเสรีภาพสื่อประจำปีของนักข่าวไร้พรมแดน

หนังสือของคิม จ็อง-อิลผู้ล่วงลับ The Great Teacher of Journalists (บรมครูแห่งวารสารศาสตร์) ให้คำแนะนำว่า "หนังสือพิมพ์ต้องลงบทความที่ยึดมั่นในการเทิดทูนประธานาธิบดีอย่างมิเสื่อมคลาย แสดงความจงรักภักดี และสรรเสริญท่านในฐานะผู้นำการปฏิวัติที่ยิ่งใหญ่" รายงานข่าวในเกาหลีเหนือน้อมนำไปสู่การนำเสนอเพียงด้านเดียวและเกินจริง โดยมี "บทบาทน้อยมากหรือไม่มีเลยในการรวบรวมและเผยแพร่ข้อมูลสำคัญที่เป็นจริงตามข้อเท็จจริง" และทำหน้าที่เป็นเครื่องมือโฆษณาชวนเชื่อให้แก่ระบอบChong (1995), p. 228.

นักข่าวชาวเกาหลีเหนือทุกคนเป็นสมาชิกพรรคแรงงานFreedom House Map of Press Freedom: North Korea , accessed November 30, 2008. ผู้สมัครเข้าเรียนในโรงเรียนวารสารศาสตร์ไม่เพียงแต่ต้องพิสูจน์ตนเองว่ามีความบริสุทธิ์ทางอุดมการณ์เท่านั้น แต่ยังต้องมาจากครอบครัวที่มีความน่าเชื่อถือทางการเมืองด้วยThe voice of North Korea. Dec 8, 2009. The World. (). นักข่าวที่ไม่ปฏิบัติตามกฎหมายที่เข้มงวดจะต้องเผชิญกับการลงโทษในรูปแบบของการใช้แรงงานหนักหรือการจำคุก หรือในบางครั้งอาจถึงขั้นประหารชีวิตAnnual Press Freedom Index  . Reporters Without Borders. อนุญาตเฉพาะข่าวที่เอื้อประโยชน์ต่อระบอบเท่านั้น ในขณะที่ข่าวที่ครอบคลุมปัญหาทางเศรษฐกิจและการเมืองภายในประเทศ หรือการวิพากษ์วิจารณ์ระบอบจากต่างประเทศนั้นไม่ได้รับอนุญาต สื่อในประเทศและประชาชนไม่ได้รับอนุญาตให้นำเสนอหรืออ่านเรื่องราวจากสื่อต่างประเทศและอาจถูกลงโทษหากกระทำการดังกล่าว

 ลัทธิบูชาบุคคล 
สื่อมวลชนได้สนับสนุนลัทธิบูชาบุคคลของตระกูลคิมมาอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่การก่อตั้งประเทศ มีการรายงานถึงกิจกรรมของคิม จ็อง-อิล ผู้นำผู้ล่วงลับอยู่บ่อยครั้ง โดยรายงานถึงกิจกรรมประจำวันของเขาเป็นประจำ รวมถึง "การสวดภาวนา" ต่อคิม อิล-ซ็อง ผู้นำผู้ก่อตั้งประเทศ ก่อนหน้านี้ สื่อมวลชนจะเรียกคิม จ็อง-อิลว่า "ผู้นำที่รัก" แม้คำเรียกนี้จะถูกยกเลิกไปใน ค.ศ. 2004 อย่างไรก็ตาม ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1981 ระหว่างช่วงไม่กี่เดือนแรกของการก้าวเข้าสู่การเมืองของคิม จ็อง-อิล ผลสำรวจพบว่าสื่อมวลชนให้ความสำคัญกับความกังวลด้านเศรษฐกิจมากกว่าการสนับสนุนลัทธิบูชาบุคคล โดยร้อยละ 60 ถึง 70 ของการนำเสนอข่าวในสื่อมุ่งเน้นไปที่เรื่องเศรษฐกิจในเดือนมกราคมของปีนั้น และระหว่างเดือนมกราคมถึงกันยายน บทบรรณาธิการร้อยละ 54 ในโรดงชินมุน ยังกล่าวถึงปัญหาทางเศรษฐกิจ โดยมีเพียงร้อยละ 20 ที่เป็นเรื่องการเมือง ร้อยละ 10 เป็นเรื่องการรวมชาติ และร้อยละ 4 เป็นเรื่องการต่างประเทศShinn (1982). สัญญาณบ่งชี้ทั้งหมดแสดงให้เห็นว่าสิ่งนี้ยังคงดำเนินต่อไปภายใต้ผู้นำคนที่สามและผู้นำคนปัจจุบันของประเทศ คิม จ็อง-อึน ซึ่งไม่นานหลังบิดาของเขาถึงแก่อสัญกรรม เขาได้รับการยกย่องว่าเป็น "ผู้สืบทอดผู้ยิ่งใหญ่"

เวลาในการออกอากาศประมาณร้อยละ 90 ของการรายงานข่าวต่างประเทศในเกาหลีเหนือคือการโฆษณาชวนเชื่อที่ใช้ไปกับการอธิบายถึงการตีพิมพ์ผลงานของคิม จ็อง-อิลและการแสดงภาพกลุ่มศึกษาต่าง ๆ ในต่างประเทศ ซึ่งถูกกล่าวอ้างว่าเพื่อทำให้สาธารณชนเกาหลีเหนือเข้าใจผิดเกี่ยวกับมุมมองของโลกภายนอกที่มีต่อประเทศHunter (1999), p. 22. เมื่อคิม จ็อง-อิลเยือนรัสเซียในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2001 สื่อทางการของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (DPRK) รายงานว่าชาวรัสเซียต่าง "ตกตะลึง" จากการพบเห็นและแสดงความเคารพต่อความสามารถของคิม จ็อง-อิลในการ "สั่งให้ฝนหยุดตกและทำให้ดวงอาทิตย์ขึ้น"

 การนำเสนอข่าวในและระหว่างประเทศ 
สื่อถูกใช้เพื่อส่งเสริมวาระการประชุมภายในประเทศและระหว่างประเทศที่ตัดกัน กล่าวกันว่า คิม อิล-ซ็องตระหนักถึงพลังของสื่อในการโน้มน้าวชาวเกาหลีเหนือและสร้างความสับสนแก่โลกภายนอกQuick (2003), p. 687. บ่อยครั้งที่มีการปล่อยข่าวสู่ประชาคมระหว่างประเทศแต่ถูกปกปิดไม่ให้ประชาชนในประเทศเกาหลีเหนือรับรู้ และในทางกลับกัน ข่าวบางอย่างถูกปล่อยภายในประเทศแต่ไม่มีการเปิดเผยในระดับสากลOh; Hassig (2000), p. xv.

แม้จะมีการนำเสนอข่าวต่างประเทศบ้างในสื่อของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี แต่ข่าวจำนวนมากถูกละเลย"North Korean media remains silent on US attacks". Yonhap. September 12, 2001 หรือถูกกล่าวถึงเพียงสั้น ๆU.S. in great panic . Korean Central News Agency. September 12, 2001 หรือประกาศหลังเหตุการณ์ผ่านไปแล้วหลายวัน ดังเช่นกรณีภัยพิบัติรยงช็อนใน ค.ศ. 2004Bloomfield, Steve (April 25, 2004). How news broke in Pyongyang - silently. The Independent. รายงานต่าง ๆ ยังเป็นที่เลื่องลือในด้านความลับ สื่อยังคงนิ่งเฉยต่อประเด็นในประเทศ โดยไม่รายงานเกี่ยวกับการปฏิรูปเศรษฐกิจที่นำเสนอโดยรัฐบาล เช่น การเพิ่มค่าจ้างและราคาอาหารNorth Korean media silent on economic reforms. Asia Africa Intelligence Wire. August 8, 2002. แทบไม่กล่าวถึงคิม จ็อง-อิลจนกระทั่งเขาได้รับตำแหน่งในพรรคเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1980Clippinger (1981). และการยิงขีปนาวุธN Korea missiles could strike South. The Times (South Africa). July 6, 2009. ข้อจำกัดในการแพร่กระจายข้อมูลไม่เพียงแต่บังคับใช้กับพลเรือนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือเองด้วย ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับระดับชั้นตำแหน่งHassig et al. (2004).

ในทางตรงกันข้าม แนวคิดเรื่องการรวมชาติของเกาหลีทั้งสองเป็นประเด็นที่แพร่หลายในสื่อเกาหลีเหนือHodge (2003). เช่นเดียวกับ "ภัยคุกคาม" ที่เกิดขึ้นเกือบตลอดเวลาของ "การโจมตีที่ใกล้จะเกิดขึ้น" โดยต่างประเทศPinkston (2003). ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา สื่อได้บรรยายรายละเอียดเกี่ยวกับการปล่อยดาวเทียมที่ส่งขึ้นโดยประเทศในฐานะสัญญาณของ "ความเก่งกาจทางเศรษฐกิจ" ของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี สื่อแทบไม่รายงานข่าวร้ายจากภายในประเทศ อย่างไรก็ตาม มีโอกาสที่หาได้ยากครั้งหนึ่งที่สื่อมวลชนยอมรับเรื่องทุพภิกขภัยและการขาดแคลนอาหารในทศวรรษ 1990Goodkind; West (2001).

สื่อมีบทบาทในการสนับสนุนการชุมนุมประท้วงต่อต้านรัฐบาลในเกาหลีใต้ ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 สื่อเริ่มรณรงค์โฆษณาชวนเชื่อกระตุ้นให้ชาวเกาหลีใต้ "ต่อสู้กับ 'รัฐบาล' โดยไม่มีการผ่อนปรนและการประนีประนอม" โดยใช้การกล่าวอ้างอันเป็นเท็จเพื่อพรรณนาว่าการชุมนุมเป็นการต่อสู้เพื่อคอมมิวนิสต์ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นการสนับสนุนประชาธิปไตยเสรีนิยม สื่อยังคงสนับสนุนกลุ่มต่อต้านรัฐบาลในเกาหลีใต้ โดยอ้างถึงสมาคมและสหภาพแรงงานที่เกี่ยวข้องซึ่งวิพากษ์วิจารณ์นโยบายของรัฐบาล Struggle for Punishment of Lee Myung Bak "Government" Launched in S. Korea . Korean Central News Agency. July 1, 2009. และประณามการ "ปราบปราม" ของรัฐบาล พร้อมเรียกร้องสิทธิเสรีภาพในการแสดงออกและประชาธิปไตยสำหรับพลเมืองเกาหลีใต้Campaign for Second Declaration on Situation Launched in S. Korea . Korean Central News Agency. July 5, 2009. ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ถึง 22 มิถุนายน ค.ศ. 2009 มีรายงานว่าสื่อเกาหลีเหนือวิพากษ์วิจารณ์อี มย็อง-บัก ประธานาธิบดีเกาหลีใต้ในขณะนั้น เป็นจำนวน 1,700 ครั้ง หรือเฉลี่ย 9.9 ครั้งต่อวัน

ในสมัยครุชชอฟของสหภาพโซเวียต เมื่อความสัมพันธ์เกิดความตึงเครียด สื่อเกาหลีเหนือจะตีพิมพ์บทความที่วิพากษ์วิจารณ์สหภาพโซเวียตอย่างเปิดเผย ซึ่งมักเขียนโดยเจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือZhebin (1995). อย่างไรก็ตาม เมื่อความสัมพันธ์ระหว่างสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีและสหภาพโซเวียตดีขึ้น บทความเหล่านั้นก็จะไม่ปรากฏอีกต่อไปKun (1967). ในปีต่อ ๆ มา ทั้งสื่อเกาหลีเหนือและโซเวียตต่างลดความสำคัญของวันครบรอบที่ละเอียดอ่อนลงZagoria (1977).

 หนังสือพิมพ์ 

เกาหลีเหนือมีหนังสือพิมพ์หลัก 12 ฉบับและวารสารหลัก 20 ฉบับ ทั้งหมดจัดพิมพ์ในเปียงยางPervis (2007), p. 22. หนังสือพิมพ์ต่างประเทศไม่มีวางจำหน่ายตามท้องถนนในเมืองหลวงMarshall Cavendish Corporation; Macdonald; Stacey; Steele (2004), p. 341. ในทุกปี สื่อเกาหลีเหนือจะร่วมกันตีพิมพ์บทบรรณาธิการวันขึ้นปีใหม่ ซึ่งมีการออกอากาศผ่านสำนักข่าวกลางเกาหลี (KCNA) ด้วย โดยบทบรรณาธิการนี้ได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนระดับนานาชาติเป็นประจำOh; Hassig (2000), p. 90."Chinese agency reports on North Korean New Year editorial." Asia Africa Intelligence Wire. January 1, 2004

หนังสือพิมพ์ต่าง ๆ ประกอบด้วย:

 โรดงชินมุน (แรงงานรายวัน) – (คณะกรรมการกลางพรรคแรงงานเกาหลี)
 โชซ็อนอินมินกุน (กองทัพประชาชนเกาหลีรายวัน)
 มินจูโชซ็อน (ประชาธิปไตยเกาหลี) – กระบอกเสียงของรัฐบาล
 โรดงจาชินมุน (หนังสือพิมพ์แรงงาน)
 เดอะเปียงยางไทมส์ (ภาษาอังกฤษ ตีพิมพ์ในเมืองหลวง)

มีนักข่าวหนังสือพิมพ์หลายคนจากเกาหลีเหนือที่ได้รับการฝึกฝนอย่างลับ ๆ ในจีนเพื่อรายงานเหตุการณ์ภายในเกาหลีเหนืออย่างปกปิด หนังสือพิมพ์เหล่านี้รวมถึงฉบับที่มีการจำกัดการหมุนเวียน เช่น ชัมโกชินมุน ‘ A newspaper exclusive to party officials briefly mentioned that Seoul and Havana had established relations; it did not assess or analyze the development’ ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์ด้านกิจการระหว่างประเทศ จัดพิมพ์โดยแผนกสิ่งพิมพ์ของคณะกรรมการกลาง และแจกจ่ายให้แก่เจ้าหน้าที่พรรคเท่านั้น ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 เป็นวาระของการจัดพิมพ์นิตยสารริมจินกัง เป็นครั้งแรก ซึ่งมีการแจกจ่ายอย่างลับ ๆ ในเกาหลีเหนือและประเทศเพื่อนบ้าน นิตยสารดังกล่าวนำเสนอสถานการณ์ทางเศรษฐกิจและการเมืองภายในประเทศ นอกจากนี้นักข่าวยังได้ส่งมอบภาพวิดีโอการประหารชีวิตในที่สาธารณะให้แก่สื่อเกาหลีใต้และญี่ปุ่น

 วารสารศาสตร์การถ่ายภาพ 
วารสารศาสตร์การถ่ายภาพถูกควบคุมอย่างหนักโดยรัฐบาล ด้วยกระแสการไหลเวียนของข้อมูลข่าวสารออกนอกประเทศที่มีจำกัดอย่างยิ่ง จึงไม่มีมติที่เป็นเอกฉันท์ว่าแท้จริงแล้วมีกฎเกณฑ์ใดบ้างที่บังคับใช้เพื่อควบคุมวารสารศาสตร์การถ่ายภาพโดยสมาชิกของสำนักข่าวต่างประเทศ สำนักข่าวกลางเกาหลี ซึ่งเป็นกิจการของรัฐบาลมีการจ้างงานนักข่าวภาพถ่ายและบรรณาธิการภาพจำนวนมาก

เหล่าผู้นำเกาหลีเหนือเชื่อว่ากฎระเบียบและระบบการตรวจพิจารณาของตนมีความจำเป็นเพื่อรักษาการควบคุมประชาชน "เพื่อป้องกันการเกิดการวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับรัฐบาล"

 โทรทัศน์และวิทยุ 

การแพร่ภาพกระจายเสียงโทรทัศน์บริหารโดยคณะกรรมการแพร่ภาพกระจายเสียงกลางแห่งประเทศเกาหลี (จนถึง ค.ศ. 2009 ใช้ชื่อว่าคณะกรรมการวิทยุและโทรทัศน์สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี) เครื่องรับวิทยุและโทรทัศน์ในเกาหลีเหนือจะถูกจัดหามาโดยมีการตั้งค่าคลื่นความถี่ล่วงหน้าให้รับได้เฉพาะสถานีของเกาหลีเหนือและต้องได้รับการตรวจสอบพร้อมกับลงทะเบียนกับตำรวจ แม้ชาวเกาหลีเหนือบางส่วนจะครอบครองวิทยุจากจีนซึ่งสามารถรับสถานีต่างชาติได้ก็ตาม การปรับจูนเพื่อรับฟังการออกอากาศจากต่างประเทศถือเป็นสิ่งต้องห้าม สถานีโทรทัศน์หลักมี 4 สถานี ได้แก่ สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศเกาหลี สถานีโทรทัศน์รยงนัมซัน (เดิมคือ) สถานีวิทยุโทรทัศน์แคซ็อง (ซึ่งมุ่งเป้าไปยังเกาหลีใต้) และ (ตั้งแต่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2015) โทรทัศน์ของรัฐมักจะงดการออกอากาศจนกว่าจะถึงเวลาเริ่มรายการข่าวภาคค่ำตอน 17:00 น. ยกเว้นในวันหยุดสุดสัปดาห์ซึ่งเริ่มเวลา 06:00 น. และในเหตุการณ์ฉุกเฉิน การถ่ายทอดสด และวันหยุดประจำชาติ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 เกาหลีเหนือเปิดตัวบริการสตรีมมิงผ่านอินเทอร์เน็ต (Over-the-top) ที่รู้จักในชื่อมันบัง (แปลว่า "ทุกหนทุกแห่ง" หรือ "ทุกทิศทาง") ซึ่งถ่ายทอดโทรทัศน์รายการสด (รวมถึงสถานีโทรทัศน์เพื่อการศึกษา มันซูแด)  วิดีโอออนดีมานด์ และบทความจากหนังสือพิมพ์ (จากโรดงชินมุน ของรัฐ) ผ่านทางอินเทอร์เน็ต KCTV อธิบายว่าบริการนี้เป็น "การพักจากสัญญาณวิทยุรบกวน"

รายการข่าวเกาหลีเหนือมีชื่อเสียงในด้านการแสดงออกที่เกินจริง รี ชุน-ฮี ผู้ประกาศข่าวหลักของสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศเกาหลีตั้งแต่ ค.ศ. 1974 ถึง 2012 เป็นที่รู้จักกันดีจากน้ำเสียงที่สั่นเครือและเปี่ยมด้วยพลังที่เธอใช้เมื่อสรรเสริญผู้นำของชาติและน้ำเสียงที่แสดงถึงความเกลียดชังเมื่อประณามประเทศที่ถูกมองว่าเป็นศัตรูต่อระบอบ นักข่าวเกาหลีเหนือบางคนที่แปรพักตร์ไปยังเกาหลีใต้ตั้งข้อสังเกตถึงความแตกต่างกับสไตล์การกระจายเสียงของเกาหลีใต้ที่มีลักษณะเป็นการสนทนามากกว่าthumb|โทรทัศน์กลางแจ้งในเปียงยาง

สื่อกระจายเสียงทั้งหมดมีลักษณะเป็นการส่งเสริมอุดมการณ์และจุดยืนของระบอบในทางใดทางหนึ่ง เช่น ชูเช และประณามการกระทำของเกาหลีใต้ ญี่ปุ่น จีน อิสราเอล สหรัฐ และประเทศอื่น ๆ เป็นประจำ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา สื่อได้ประณามสหประชาชาติและจุดยืนขององค์การที่ต่อต้านโครงการนิวเคลียร์ของประเทศ โดยทั่วไปสื่อจะไม่มีโฆษณา แม้จะมีการโฆษณาสินค้าท้องถิ่นบ้างในสถานีโทรทัศน์มันซูแด

ด้วยสภาวะทางเศรษฐกิจในประเทศและระยะเวลาการออกอากาศที่สั้น วิทยุจึงเป็นสื่อที่มีการใช้งานกว้างขวางที่สุด ใน ค.ศ. 2006 มีสถานีวิทยุกระจายเสียงระบบ AM 16 สถานี ระบบ FM 14 สถานี และวิทยุคลื่นสั้น 11 สถานี สถานีวิทยุหลักคือเปียงยางเอฟเอ็ม เสียงเกาหลี และสถานีวิทยุกระจายเสียงกลางแห่งประเทศเกาหลี นอกจากนี้ยังมีสถานีโฆษณาชวนเชื่อสีดำที่เรียกว่าวิทยุโฆษณาชวนเชื่อ ซึ่งอ้างว่าออกอากาศมาจากเกาหลีใต้Kwang-im, Kim (August 8, 2001). NK Actively Reporting on Media Reform in South . The Chosun Ilbo. สถานีวิทยุกระจายเสียงต่างชาติบางแห่งที่มุ่งเป้ามายังเกาหลีเหน้อมักจะถูกรบกวนสัญญาณ แม้จะมีความแตกต่างกันไปในแต่ละกรณี ทางการระบุว่าสื่อต่างชาติเหล่านั้นเป็น "ศัตรูของระบอบ"

เนื้อหาบางอย่างที่มีความอ่อนไหวทางการเมืองเป็นพิเศษสามารถรับชมได้ผ่านการเชื่อมต่อวิทยุแบบใช้สายเท่านั้น ระบบนี้อาจสร้างขึ้นด้วยโครงสร้างพื้นฐานที่นำเข้ามาจากสหภาพโซเวียต ซึ่งใช้ระบบที่คล้ายกันที่เรียกว่าราดีโอตอชกา (radiotochka - ภาษาอังกฤษคือ radio socket) การส่งสัญญาณวิทยุผ่านสายเป็นที่รู้จักในหมู่ชาวเกาหลีเหนือในชื่อ "การกระจายเสียงที่สาม" หรือ "เครือข่ายที่สาม" มีรายงานว่าเครือข่ายที่สามเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1982 หลังจากที่คิม จ็อง-อึนระบุถึงความตั้งใจที่จะปรับปรุง "การกระจายเสียงผ่านสาย" เครือข่ายที่สามจึงได้รับการติดตั้งในห้องชุดของอพาร์ตเมนต์ใหม่ ๆ แม้ว่าในทศวรรษ 90 สายส่งสัญญาณดูเหมือนจะถูกปล้นเพื่อนำไปขายเป็นเศษเหล็กก็ตาม เครื่องรับวิทยุนี้มีความคล้ายกับระบบวิทยุแบบใช้สายของโซเวียต คือเป็นอุปกรณ์ที่เรียบง่ายทางเทคโนโลยี มีส่วนประกอบอิเล็กทรอนิกส์เพียงไม่กี่ชิ้นนอกจากลำโพงและขดลวดควบคุมระดับเสียง และไม่มีสวิตช์ "ปิด" แต่สามารถถอดปลั๊กออกได้ 

รายการโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ไม่สามารถรับชมได้ในเกาหลีเหนือด้วยความไม่เข้ากันของระบบโทรทัศน์ (เกาหลีเหนือใช้ระบบ PAL ขณะที่เกาหลีใต้ใช้ระบบ NTSC/ATSC) และเครื่องรับที่ถูกตั้งค่าคลื่นไว้ล่วงหน้า อย่างไรก็ตาม ตามคำบอกเล่าของผู้แปรพักตร์ ละครน้ำเน่า ภาพยนตร์เกาหลีใต้ และภาพยนตร์ตะวันออกจากฮอลลีวูด กล่าวกันว่ากำลังแพร่กระจายด้วย "อัตราที่รวดเร็ว" ทั่วเกาหลีเหนือแม้จะมีการขู่เข็ญด้วยบทลงโทษ ข้อมูล ณ ค.ศ. 2011 ยูเอสบีแฟลชไดรฟ์มียอดขายดีในเกาหลีเหนือ ส่วนใหญ่ใช้สำหรับรับชมละครและภาพยนตร์เกาหลีใต้บนคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล

การออกอากาศของเกาหลีเหนือถูกตรวจรับสัญญาณได้ในเกาหลีใต้ และได้รับการเฝ้าติดตามโดยกระทรวงการรวมชาติในโซล ซึ่งทำหน้าที่ดูแลความสัมพันธ์ข้ามพรมแดนและการแลกเปลี่ยนสื่อ

ผู้แปรพักตร์ยังทำการสตรีมการออกอากาศโทรทัศน์ของเกาหลีเหนือบนอินเทอร์เน็ต

 อินเทอร์เน็ต 

การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตในเกาหลีเหนือถูกจำกัดไว้เฉพาะในอินเทอร์เน็ตคาเฟ่หรือโรงแรมที่จัดไว้สำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติในเปียงยาง และจำกัดการใช้งานสำหรับชาวเกาหลีเหนือเฉพาะผู้ใช้ที่มีความจำเป็น เช่น ธุรกิจระหว่างประเทศ ปริมาณการใช้งานอินเทอร์เน็ตเกือบทั้งหมดของเกาหลีเหนือถูกส่งผ่านประเทศจีน ประชาชนทั่วไปของเกาหลีเหนือไม่สามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาสามารถเข้าถึงควังมย็อง อินทราเน็ตที่จัดตั้งขึ้นโดยรัฐบาล ตัวประเทศเกาหลีเหนือเองมีการปรากฏตัวบนอินเทอร์เน็ตอย่างจำกัด โดยมีเว็บไซต์จำนวนหนึ่งที่ใช้ชื่อโดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ .kp ของตนเอง รูปแบบการกรองข้อมูลแบบมุ้งลวด (Mosquito Net) ที่ใช้ในเกาหลีเหนือมีความพยายามที่จะดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศ ในขณะที่ตัวกรองดังกล่าวจะปิดกั้นแนวคิดจากต่างประเทศไปพร้อม ๆ กัน

 วิดีโอเกม 

การเข้าถึงวิดีโอเกมเพิ่มสูงขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 2000 และทศวรรษ 2010 เมื่อโทรศัพท์เคลื่อนที่เริ่มเข้าสู่ตลาดเกาหลีเหนือ โดยเกมบนโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่ผลิตขึ้นภายในประเทศแบบง่าย ๆ กลายเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปมากขึ้น เกมบนเว็บที่พัฒนาโดยบริษัทของเกาหลีเหนือยังได้รับการพัฒนาขึ้นตลอดทศวรรษ 2010 ซึ่งมักจะมุ่งเน้นไปที่เรื่องการศึกษา

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2019 สื่อที่ดำเนินงานโดยรัฐประกาศการเปิดตัวระบบวิดีโอเกมที่ใช้การเคลื่อนไหวในชื่อโมรันบง ระบบดังกล่าวดูเหมือนจะแสดงคุณลักษณะที่คล้ายกับนินเท็นโด วีและเพลย์สเตชัน มูฟ โดยระบบนี้มีไม้ควบคุมสองอันที่มีลักษณะคล้ายกับตัวควบคุมของวี มีเครื่องตรวจจับการเคลื่อนไหวที่มีลักษณะคล้ายกับคิเน็กต์ และแผ่นรองที่ใช้เซนเซอร์ซึ่งตรวจจับการสั่งการด้วยเท้า ระบบนี้แท้จริงแล้วคือเวอร์ชันเปลี่ยนชื่อใหม่ของเครื่องซูบอร์ จี80 (Subor G80) เครื่องเล่นเกมของจีนที่รันระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์

 การเข้าถึงสื่อต่างชาติ 
แม้จะมีระเบียบข้อบังคับที่เข้มงวดอย่างยิ่งและบทลงโทษที่รุนแรง แต่ชาวเกาหลีเหนือ โดยเฉพาะชนชั้นนำ มีการเข้าถึงข่าวสารและสื่ออื่น ๆ ภายนอกสื่อที่รัฐควบคุมซึ่งได้รับอนุญาตจากรัฐบาลเพิ่มมากขึ้น แม้การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตจะถูกควบคุมอย่างแน่นหนา แต่วิทยุ ดีวีดี และยูเอสบีไดรฟ์เป็นสื่อปกติที่ใช้ในการเข้าถึงข้อมูล และในพื้นที่บริเวณชายแดนมีการเข้าถึงโทรทัศน์ด้วย บทลงโทษจะแตกต่างกันไปตามแหล่งที่มาของสื่อ โดยการถูกตรวจพบว่ามีสื่อเกาหลีใต้อาจถูกลงโทษรุนแรงกว่าการเข้าถึงสื่อจีน ประมาณการหนึ่งระบุว่าชาวเกาหลีเหนือประมาณร้อยละ 92 เข้าถึงสื่อต่างชาติอย่างน้อยหนึ่งครั้งต่อเดือน

 ดูเพิ่ม 
 การตรวจพิจารณาในประเทศเกาหลีเหนือ
 การโฆษณาชวนเชื่อในประเทศเกาหลีเหนือ
 โทรคมนาคมในประเทศเกาหลีเหนือ
 การรบกวนสัญญาณวิทยุในเกาหลี
 สื่อเกาหลีใต้
 การรายงานข่าวของสื่อเกี่ยวกับประเทศเกาหลีเหนือ

 อ้างอิง 

 บรรณานุกรม 

 Chong, Bong-uk. (1995). North Korea, the land that never changes: before and after Kim Il-sung. Naewoe Press.
 Clippinger, Morgan E. (1981). "Kim Chong-il in the North Korean Mass Media: A Study of Semi-Esoteric Communication." Asian Survey. 21(3), 289—309.
 Djankov, Simeon; McLeish, Caralee; Nenova, Tatiana & Shleifer, Andrei. (2003). "Who owns the media?" Journal of Law and Economics. 46, pp. 341–381.
 Ford, G.; Kwon, S. (2008). North Korea on the brink: struggle for survival. Pluto Press. .
 Goodkind, Daniel; West, Loraine. (2001). "The North Korean Famine and Its Demographic Impact." Population and Development Review. 27(2), 219—238.
 Hassig, Kongdan Oh; Bermudez Jr, Joseph S.; Gause, Kenneth E.; Hassig, Ralph C.; Mansorov, Alexandre Y.; Smith, David J. (2004). "North Korean Policy Elites." Institute for Defense Analysis..
 Hodge, Homer T. (2003). "North Korea's Military Strategy." Parameters. 33.
 Kim, Mike. (2008). Escaping North Korea: Defiance and Hope in the World's Most Repressive Country. Rowman & Littlefield. .
 Kim, Samuel S. (2006). The two Koreas and the great powers. Cambridge University Press. .
 Kun, Joseph H. (1967). "North Korea: Between Moscow and Peking." The China Quarterly. 31, 48—58.
 Hunter, Helen-Louise. (1999). Kim Il-song's North Korea. Greenwood Publishing Group. .
 Marshall Cavendish Corporation; Macdonald, Fiona; Stacey, Gillian; Steele, Phillip. (2004). Peoples of Eastern Asia. Marshall Cavendish. .
 Oh, Kang Dong & Hassig, Ralph C. (2000). North Korea through the looking glass. Brookings Institution Press. .
 Pervis, Larinda B. (2007). North Korea Issues: Nuclear Posturing, Saber Rattling, and International Mischief. Nova Science Publishers. .
 Pinkston, Daniel A. (2003). "Domestic politics and stakeholders in the North Korean missile development program." The Nonproliferation Review. 10(2), 51—65.
 Quick, Amanda, C. (2003). World Press Encyclopedia: N-Z, index. Gale. .
 Savada, Andrea Matles. (1994). North Korea: A Country Study. Washington, D.C.: Federal Research Division Library of Congress. .
 Shin, Rin-Sup. (1982). "North Korea in 1981: First Year for De Facto Successor Kim Jong Il." Asian Survey. 22(1), 99—106.
 Zagoria, Donald S. (1977). "Korea's Future: Moscow's Perspective." Asian Survey. 17(11), 1103—1112.
 Zhebbin, Alexander. (1995). "Russia and North Korea: An Emerging, Uneasy Partnership." Asian Survey. 35(8), 726—739.

 แหล่งข้อมูลอื่น 

สำนักข่าว
 สำนักข่าวกลางเกาหลี (KCNA)
 โคเรียนนิวส์ (KCNA)
 เคเอ็นเอสโฟโตเซอร์วิซ 

หนังสือพิมพ์
 โรดงชินมุน
 โรดงชินมุน บนเว็บไซต์สำนักข่าวกลางเกาหลี  
 เดอะพีเพิลส์โคเรีย (ฐานการดำเนินงานในประเทศญี่ปุ่น)
 โชซ็อนชินโบ  (ฐานการดำเนินงานในประเทศญี่ปุ่น)

สื่อออนไลน์เกาหลีเหนือที่มุ่งเป้าไปยังผู้ชมต่างประเทศ
 อูรีมินจกกีรี  (ท่ามกลางชาติของเรา) 
 อูรีมินจกกีรี  
 ช่วงรายการโทรทัศน์เกาหลีเหนือ (ภาษาเกาหลีพร้อมคำบรรยายภาษาอังกฤษ)

สื่อต่างประเทศมุ่งเป้าไปที่เกาหลีเหนือ
 วิทยุเปิดเพื่อเกาหลีเหนือ (ORNK) 
 วิทยุเอเชียเสรี
 เดลีเอ็นเค
 วิทยุโชซ็อนเสรี

การวิเคราะห์
 ศัตรูอินเทอร์เน็ต: เกาหลีเหนือ, นักข่าวไร้พรมแดน
 เบื้องหลังม่าน


เกาหลีเหนือ
เกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:สื่อมวลชนแบ่งตามประเทศ