คีลอยด์

คีลอยด์ () หรือแผลเป็นคีลอยด์ เป็นการเกิดแผลเป็นชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยคอลลาเจนชนิดที่ 3 (ระยะเริ่มต้น) หรือชนิดที่ 1 (ระยะปลาย) เป็นหลัก เป็นผลมาจากการเจริญเติบโตมากเกินไปของเนื้อเยื่อแกรนูเลชัน (granulation tissue) จากคอลลาเจนชนิดที่ 3 ในบริเวณผิวหนังที่ได้รับบาดเจ็บที่หายแล้ว ซึ่งจะค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยคอลลาเจนชนิดที่ 1

คีลอยด์มีลักษณะเป็นแผลเป็น มีความแข็งคล้ายยางลบ (rubbery–firm consistency) เป็นปุ่ม (nodule) มันวาว อาจมีสีตั้งแต่สีชมพูไปจนถึงสีผิว หรือสีแดงไปจนถึงสีน้ำตาลเข้ม แผลเป็นคีลอยด์เป็นแผลชนิดไม่ร้ายแรง และไม่ติดต่อ แต่บางครั้งอาจมีอาการคันอย่างรุนแรงหรือปวด ในกรณีที่รุนแรง อาจส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของผิวหนัง ผู้ที่มีประวัติครอบครัวเป็นคีลอยด์และผู้ที่มีอายุระหว่าง 10 ถึง 30 ปี มีแนวโน้มที่จะเกิดคีลอยด์สูงกว่า

คีลอยด์จะโตเกินขอบเขตของบาดแผลเดิม ซึ่งไม่ควรสับสนกับแผลเป็นนูน (hypertrophic scar) ซึ่งจะไม่โตเกินขอบเขตของบาดแผลเดิม

จากการตรวจเนื้อเยื่อผ่านกล้องจุลทรรศน์ คีลอยด์เป็นเนื้องอกไฟโบรติกที่มีลักษณะเฉพาะคือกลุ่มของเซลล์สร้างเส้นใย (fibroblast) ที่ผิดปกติซึ่งมีการสะสมของสารเคลือบเซลล์ (extracellular matrix) มากเกินไป โดยเฉพาะคอลลาเจน ไฟโบรเนกติน อีลาสติน และโปรตีโอไกลแคน โดยทั่วไปแล้ว บริเวณตรงกลางของคีลอยด์นั้นไร้เซลล์และมีมัดคอลลาเจนหนาแน่นกว่าเมื่อเทียบกับบริเวณอื่น และก่อตัวเป็นก้อนในส่วนลึกของชั้นหนังแท้

การรักษามีหลากหลายวิธี ได้แก่ การรักษาด้วยแรงกด (pressure therapy) การแปะแผ่นเจลซิลิโคน (silicone gel sheeting) การฉีดไตรแอมซิโนโลนอะซิโทไนด์ (triamcinolone acetonide) ภายในรอยโรค การผ่าตัดด้วยความเย็น (cryosurgery) การฉายรังสี (radiation) การใช้ pulsed dye laser การใช้อินเตอร์เฟียรอน (interferon) การใช้ฟลูออโรยูราซิล (fluorouracil; 5-FU) และการผ่าตัดออก การรักษาแผลเป็นคีลอยด์ที่เหมาะสมนั้นขึ้นอยู่กับอายุ ไม่แนะนำให้ใช้การฉายรังสี ยาต้านเมตาบอไลต์ (anti-metabolites) และคอร์ติโคสเตอรอยด์ในเด็ก เพื่อหลีกเลี่ยงผลข้างเคียงที่เป็นอันตราย เช่น ความผิดปกติของการเจริญเติบโต

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

หมวดหมู่:การเจริญในผิวหนังและชั้นใต้ผิวหนัง