เก้ามณฑล

คำว่า เก้ามณฑล หรือ เก้าภูมิภาค ในภาษาจีนเรียกว่า จิ่วโจว () ถูกใช้ในประวัติศาสตร์จีนโบราณเพื่อหมายถึงเขตหรือดินแดนทางภูมิศาสตร์ในช่วงยุคราชวงศ์เซี่ย (夏) และราชวงศ์ชาง (商) และปัจจุบันได้กลายเป็นคำที่สื่อถึงประเทศจีนในเชิงสัญลักษณ์ คำว่า "มณฑล" เป็นคำที่ใช้แปลคำภาษาจีนว่า โจว (州) ในช่วงก่อนยุคราชวงศ์ถัง (唐) ซึ่งถือเป็นหน่วยการแบ่งเขตแดนของจีนที่ใหญ่ที่สุด แม้นิยามในปัจจุบันของเก้ามณฑลปรากฏหลักฐานตั้งแต่ยุควสันตสารท (春秋 ชุนชิว) และยุครณรัฐ (戰國 จ้านกั๋ว) แต่ในช่วงเวลานั้นเก้ามณฑลยังไม่ได้มีฐานะเป็นเขตการปกครองอย่างแท้จริงจนกระทั่งเข้าสู่ยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (東漢 ตงฮั่น)

 การตีความเก้ามณฑลที่แตกต่างกัน 
หรงเฉิงชื่อ (容成氏) ซึ่งเป็นเอกสารซีกไม้ไผ่จากรัฐฉู่ (楚) มีการตีความเก้ามณฑลที่เก่าแก่ที่สุด แต่นิยามของเก้ามณฑลในยุคต้นนี้มีความแตกต่างอย่างมากจากนิยามของเก้ามณฑลที่ได้รับการยอมรับในปัจจุบัน เก้ามณฑลตามที่ระบุใน หรงเฉิงชื่อ ได้แก่ ถู (涂), เจีย (夾), จิ้ง (竞), จฺวี่ (莒), โอ่ว (藕), จิง (荊), หยาง (陽), ซฺวี่ (敘) และฉัว (虘) 上博简《容成氏》九州柬释  禹画九州论 

 ดูเพิ่ม 
สิบแปดมณฑล
สี่ทะเล
หฺวาเซี่ย
เก้าติ่ง
ชานไห่จิง
ใต้ฟ้า
จัตุรัสลั่วชู
สิบสองมณฑล

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ชื่อของประเทศจีน
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาจีน
หมวดหมู่:มณฑลของจีนโบราณ
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ประวัติของประเทศจีน