อุตสาหกรรมอาวุธ

อุตสาหกรรมอาวุธ () หรือที่เรียกอีกอย่างว่า อุตสาหกรรมป้องกันประเทศ (defense/defence industry) อุตสาหกรรมการทหาร (military industry) หรือ การค้าอาวุธ (arms trade) เป็นอุตสาหกรรมระดับโลกที่ผลิตและจำหน่ายอาวุธและเทคโนโลยีทางทหารอื่น ๆ ให้แก่ลูกค้าที่หลากหลาย รวมถึงกองทัพของรัฐต่าง ๆ และบุคคลหรือองค์กรพลเรือน ผลิตภัณฑ์ของอุตสาหกรรมอาวุธประกอบด้วย อาวุธ กระสุน แท่นอาวุธ ระบบสื่อสาร และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อื่น ๆ รวมถึงอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง อุตสาหกรรมอาวุธยังให้บริการที่เกี่ยวข้องกับการป้องกันประเทศ เช่น การสนับสนุนด้านการส่งกำลังบำรุงและการปฏิบัติการ ในฐานะนโยบาย รัฐบาลของประเทศอุตสาหกรรมหลายแห่งมักจะคงไว้หรือสนับสนุนเครือข่ายขององค์กร สิ่งอำนวยความสะดวก และทรัพยากรเพื่อผลิตอาวุธและอุปกรณ์สำหรับกำลังทหารของตน (และบางครั้งก็สำหรับประเทศอื่น ๆ) สิ่งนี้มักถูกเรียกว่าฐานอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ (defense industrial base) หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการผลิตอาวุธเพื่อวัตถุประสงค์ทางทหารมีความหลากหลายอย่างมาก รวมถึงบริษัทพาณิชย์ภาคเอกชน รัฐวิสาหกิจและองค์กรภาครัฐ รวมถึงสถาบันทางวิทยาศาสตร์และวิชาการ หน่วยงานเหล่านี้ทำหน้าที่หลากหลาย เช่น การวิจัยและพัฒนา วิศวกรรม การผลิต และการบริการบำรุงรักษาวัสดุ อุปกรณ์ และสิ่งอำนวยความสะดวกทางทหาร อาวุธที่พวกเขาผลิตมักถูกสร้าง ดูแลรักษา และจัดเก็บไว้ในคลังแสง

ในบางภูมิภาคของโลก มีการค้าอาวุธปืนอย่างถูกกฎหมายจำนวนมากเพื่อใช้งานส่วนตัว (วัตถุประสงค์ที่กล่าวถึงบ่อยคือการป้องกันตัว และการล่าสัตว์/กีฬา) ส่วนการค้าอาวุธขนาดเล็กที่ผิดกฎหมายนั้นเกิดขึ้นในหลายประเทศและภูมิภาคที่ได้รับผลกระทบจากความไม่มั่นคงทางการเมือง

ประวัติศาสตร์
ในช่วงสมัยใหม่ตอนต้น อังกฤษ ฝรั่งเศส สวีเดน และเนเธอร์แลนด์กลายเป็นประเทศที่พึ่งพาตนเองได้ในการผลิตอาวุธ โดยมีการเผยแพร่และโยกย้ายของแรงงานทักษะไปยังประเทศรอบนอกมากขึ้น เช่น โปรตุเกสและรัสเซีย

อุตสาหกรรมอาวุธสมัยใหม่ถือกำเนิดขึ้นในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 อันเป็นผลมาจากการก่อตั้งและการขยายตัวของบริษัทกลุ่มอุตสาหกรรมทหาร ด้วยประเทศขนาดเล็กและแม้แต่ประเทศที่เพิ่งเริ่มเข้าสู่อุตสาหกรรมอย่างรัสเซียและญี่ปุ่นไม่สามารถผลิตยุทธภัณฑ์ล้ำสมัยด้วยทรัพยากรที่อิงตามศักยภาพพื้นเมืองของตนได้อีกต่อไป พวกเขาจึงเริ่มทำสัญญากับผู้ผลิตยุทธภัณฑ์จากหน่วยงานทหารของรัฐบาลต่างประเทศมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่น เรือรบ ปืนใหญ่ และปืนเล็กยาว ใน พ.ศ. 2397 รัฐบาลอังกฤษได้มอบสัญญาแก่บริษัท Elswick Ordnance ให้จัดหาปืนใหญ่บรรจุท้ายเรือรุ่นล่าสุด สิ่งนี้กระตุ้นให้ภาคเอกชนเข้าสู่การผลิตอาวุธ โดยผลผลิตส่วนเกินที่เพิ่มขึ้นได้ถูกส่งออกไปยังต่างประเทศ William Armstrong กลายเป็นหนึ่งในผู้ค้าอาวุธระหว่างประเทศรายแรก ๆ โดยขายระบบของเขาให้แก่รัฐบาลทั่วโลกตั้งแต่บราซิลไปจนถึงญี่ปุ่น ใน พ.ศ. 2427 เขาเปิดอู่ต่อเรือที่เอลสวิกเพื่อเชี่ยวชาญในการผลิตเรือรบ ซึ่งในขณะนั้นเป็นโรงงานแห่งเดียวในโลกที่สามารถต่อเรือรบและติดตั้งอาวุธได้อย่างสมบูรณ์ โรงงานนี้ผลิตเรือรบให้กองทัพเรือต่างชาติ รวมถึงกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น เรือลาดตระเวนของ Armstrong หลายลำมีบทบาทสำคัญในการเอาชนะทัพเรือรัสเซียในยุทธนาวีที่สึชิมะใน พ.ศ. 2448 ในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกาใน พ.ศ. 2404 ฝ่ายเหนือมีกำลังการผลิตประมาณสิบเท่าของเศรษฐกิจของสมาพันธรัฐอเมริกา ความได้เปรียบเหนือฝ่ายใต้นี้รวมถึงความสามารถในการผลิต (ในจำนวนที่ค่อนข้างน้อย) ปืนเล็กยาวบรรจุท้ายลำกล้องเพื่อใช้ต่อสู้กับปืนคาบศิลาบรรจุปากกระบอกของฝ่ายใต้ นี่เป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนผ่านไปสู่การผลิตอาวุธแบบกลไกที่ผลิตในโรงงานอุตสาหกรรม เช่น ปืนแก็ตลิง

นวัตกรรมทางอุตสาหกรรมในอุตสาหกรรมป้องกันประเทศนี้ถูกนำไปใช้โดยปรัสเซียในการเอาชนะเดนมาร์กใน พ.ศ. 2407 ออสเตรียใน พ.ศ. 2409 และฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2413–14 ตามลำดับ เมื่อถึงเวลานี้ ปืนกลได้เริ่มเข้าสู่คลังแสง ตัวอย่างแรก ๆ ที่แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพของมันคือใน พ.ศ. 2442 ในช่วงสงครามบูร์และใน พ.ศ. 2448 ในช่วง สงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น อย่างไรก็ดี เยอรมนีเป็นผู้นำด้านนวัตกรรมอาวุธและความได้เปรียบในด้านอาวุธของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งนี้เกือบจะเอาชนะฝ่ายสัมพันธมิตรได้thumb|กองกระสุนปืนในโรงงานบรรจุกระสุนแห่งชาติ ชิลเวล ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ใน พ.ศ. 2428 ฝรั่งเศสตัดสินใจแสวงหาผลประโยชน์จากการค้านี้ที่ทำกำไรมากขึ้นเรื่อย ๆ และได้ยกเลิกการห้ามส่งออกอาวุธ กรอบการกำกับดูแลในช่วงจนถึงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งมีลักษณะเป็นนโยบายปล่อยให้ทำไปที่ขัดขวางการส่งออกอาวุธเพียงเล็กน้อย ด้วยการสังหารหมู่ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ผู้ค้าอาวุธจึงเริ่มถูกมองด้วยความรังเกียจว่าเป็น "พ่อค้าความตาย" และถูกกล่าวหาว่ายุยงและทำให้สงครามยืดเยื้อเพื่อทำกำไรจากการขายอาวุธ การไต่สวนข้อกล่าวหาเหล่านี้ในอังกฤษไม่พบหลักฐานสนับสนุน อย่างไรก็ดี การเปลี่ยนแปลงทัศนคติเกี่ยวกับสงครามโดยทั่วไปมากขึ้นหมายความว่ารัฐบาลเริ่มควบคุมและกำกับดูแลการค้าด้วยตนเอง ปริมาณการค้าอาวุธเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงศตวรรษที่ 20 และเริ่มถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง โดยเฉพาะในช่วงสงครามเย็นเมื่อสหรัฐและสหภาพโซเวียตจัดหาอาวุธให้ตัวแทนของตนทั่วโลก โดยเฉพาะประเทศโลกที่สาม (ดูลัทธินิกสัน)

ภาคส่วน

อาวุธบนบก
alt=British Mark V Tank|thumb|รถถัง Mark V ของอังกฤษ
หมวดหมู่นี้รวมทุกอย่างตั้งแต่อาวุธเบาไปจนถึงปืนใหญ่หนัก ผู้ผลิตส่วนใหญ่เป็นรายเล็ก หลายรายตั้งอยู่ในประเทศโลกที่สาม การค้าระหว่างประเทศในปืนพก ปืนกล รถถัง รถลำเลียงพลหุ้มเกราะ และอาวุธอื่น ๆ ที่ค่อนข้างราคาไม่แพงมีจำนวนมาก มีการควบคุมในระดับนานาชาติค่อนข้างน้อย และเป็นผลให้อาวุธจำนวนมากตกไปอยู่ในมือขององค์กรอาชญากรรม กองกำลังกบฏ ผู้ก่อการร้าย หรือรัฐบาลที่อยู่ภายใต้การคว่ำบาตร

อาวุธขนาดเล็ก

ใน พ.ศ. 2560 มีอาวุธปืนหมุนเวียนอยู่ทั่วโลกหนึ่งพันล้านกระบอก ในจำนวนนี้ 857 ล้านกระบอก (85%) ถูกครอบครองโดยพลเรือน 133 ล้านกระบอก (13%) ถูกครอบครองโดยกองทัพแห่งชาติ และ 23 ล้านกระบอก (2%) เป็นของหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย ณ พ.ศ. 2546 มีบริษัท 1,135 แห่งซึ่งตั้งอยู่ในกว่า 98 ประเทศที่ผลิตอาวุธขนาดเล็ก รวมถึงส่วนประกอบและกระสุนต่าง ๆ ของอาวุธเหล่านั้น

ระบบการบินและอวกาศ

ภาคส่วนนี้ครอบคลุมอากาศยานทหาร (ทั้งการบินทหารบกและการบินทหารเรือ) ขีปนาวุธตามแบบ และดาวเทียมทหาร นี่เป็นภาคส่วนที่ล้ำหน้าทางเทคโนโลยีมากที่สุดของตลาด นอกจากนี้ยังเป็นภาคส่วนที่มีการแข่งขันน้อยที่สุดจากมุมมองทางเศรษฐกิจ มีบริษัทเพียงไม่กี่แห่งที่ครองตลาดทั้งหมด ลูกค้ารายใหญ่และผู้ผลิตหลักแทบทั้งหมดตั้งอยู่ในโลกตะวันตกและรัสเซีย โดยที่สหรัฐครองอันดับหนึ่งได้อย่างง่ายดาย บริษัทการบินและอวกาศที่โดดเด่น ได้แก่ โรลส์-รอยซ์, บีเออี ซิสเต็มส์, ซ้าบ, ดัสซอลต์เอวิเอชัน, ซุคฮอย, มิโคยัน, แอร์บัสกรุ๊ป, เลโอนาร์โด, ทาเลสกรุป, ล็อกฮีดมาร์ติน, นอร์ธรอปกรัมแมน, อาร์ทีเอกซ์คอร์ปอเรชัน และโบอิง นอกจากนี้ยังมีกลุ่มพันธมิตรข้ามชาติหลายกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับการผลิตเครื่องบินขับไล่ เช่น ยูโรไฟเตอร์ สัญญาทางทหารที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ ซึ่งลงนามในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2544 เกี่ยวข้องกับการพัฒนา Joint Strike Fighter

 ระบบทางทะเล 
มหาอำนาจของโลกหลายแห่งยังคงรักษากำลังทางเรือจำนวนมากเพื่อแสดงแสนยานุภาพทั่วโลก โดยชาติที่ใหญ่ที่สุดมีเรือบรรทุกเครื่องบิน เรือดำน้ำนิวเคลียร์ และระบบป้องกันทางอากาศขั้นสูง เรือทหารส่วนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานตามแบบ แต่บางลำขับเคลื่อนด้วยพลังงานนิวเคลียร์ นอกจากนี้ยังมีการค้าเรือเดินทะเลมือสองขนาดใหญ่ทั่วโลก โดยทั่วไปประเทศกำลังพัฒนาซื้อไปจากรัฐบาลตะวันตก

 ความมั่นคงทางไซเบอร์ 

คาดว่าอุตสาหกรรมความมั่นคงทางไซเบอร์จะมีความสำคัญเพิ่มขึ้นต่อหน่วยงานด้านการป้องกันประเทศ หน่วยข่าวกรอง และความมั่นคงภายใน

การโอนย้ายอาวุธระหว่างประเทศ

 ช่วงเวลา 

 พ.ศ. 2553–2557 

 พ.ศ. 2557–2561 
SIPRI ระบุว่ามี 67 ประเทศที่เป็นผู้ส่งออกอาวุธหลักในช่วง พ.ศ. 2557–61 โดยผู้ส่งออกห้าอันดับแรกในช่วงดังกล่าวคิดเป็น 75% ของการส่งออกอาวุธทั้งหมด องค์ประกอบของห้าผู้ส่งออกอาวุธรายใหญ่ที่สุดเปลี่ยนแปลงไปในช่วง พ.ศ. 2557 ถึง 2561 และยังคงไม่เปลี่ยนแปลงเมื่อเทียบกับ พ.ศ. 2552–56 แม้ยอดรวมการส่งออกอาวุธหลักรวมกันจะสูงขึ้น 10% ก็ตาม ในช่วง พ.ศ. 2557–61 มีการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในการส่งออกอาวุธจาก สหรัฐ ฝรั่งเศส และเยอรมนี ในขณะที่การส่งออกของจีนเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยและการส่งออกของรัสเซียลดลง

ในช่วง พ.ศ. 2557–61 มี 155 ประเทศ (ประมาณสามในสี่ของประเทศทั้งหมด) ที่นำเข้าอาวุธหลัก โดยผู้รับห้าอันดับแรกคิดเป็น 33% ของการนำเข้าอาวุธทั้งหมดในช่วงเวลาดังกล่าว ผู้นำเข้าอาวุธห้าอันดับแรก ไดแก่ ซาอุดีอาระเบีย อินเดีย อียิปต์ ออสเตรเลีย และแอลจีเรีย คิดเป็น 35% ของการนำเข้าอาวุธทั้งหมดในช่วง พ.ศ. 2557–61 ในบรรดาประเทศเหล่านี้ ซาอุดีอาระเบียและอินเดียอยู่ในกลุ่มผู้นำเข้าห้าอันดับแรกทั้งในช่วง พ.ศ. 2552–56 และ 2557–61

ในช่วง พ.ศ. 2557–61 ปริมาณการโอนย้ายอาวุธหลักระหว่างประเทศสูงกว่า พ.ศ. 2552–56 ถึง 7.8% และสูงกว่า พ.ศ. 2547–51 ถึง 23% ผู้นำเข้าอาวุธรายใหญ่ที่สุดคือซาอุดีอาระเบีย ซึ่งนำเข้าอาวุธส่วนใหญ่จากสหรัฐ สหราชอาณาจักร และฝรั่งเศ ระหว่าง พ.ศ. 2552–56 และ 2557–61 การไหลของอาวุธไปยังตะวันออกกลางเพิ่มขึ้น 87% เมื่อรวมอินเดีย อียิปต์ ออสเตรเลีย และแอลจีเรีย ผู้นำเข้าห้าอันดับแรกได้รับ 35% ของการนำเข้าอาวุธทั้งหมดในช่วง พ.ศ. 2557–61 ผู้ส่งออกรายใหญ่ที่สุดห้าอันดับแรก ได้แก่ สหรัฐ รัสเซีย ฝรั่งเศส เยอรมนี และจีน

 หลัง พ.ศ. 2561 
การนำเข้าอาวุธหลักโดยรัฐในยุโรปเพิ่มขึ้น 155% ระหว่าง พ.ศ. 2558–62 และ 2563–67 ในขณะที่ปริมาณรวมของการโอนย้ายอาวุธระหว่างประเทศทั่วโลกลดลงเล็กน้อย 0.6% ผู้นำเข้าอาวุธรายใหญ่ที่สุดห้าอันดับแรกใน พ.ศ. 2563–67 ได้แก่ ยูเครน อินเดีย กาตาร์ ซาอุดีอาระเบีย และปากีสถาน ในขณะที่ผู้ส่งออกอาวุธรายใหญ่ที่สุดห้าอันดับแรก ได้แก่ สหรัฐ ฝรั่งเศส รัสเซีย จีน และเยอรมนี

 ผู้ส่งออกอาวุธรายใหญ่ที่สุดของโลก 

อันดับ 2563-2567ผู้ส่งออกส่วนแบ่งการส่งออกอาวุธทั่วโลก(%)1  432  9.63  7.84   5.95  5.66  4.87  3.68  3.19  3.010  2.2

ในขณะที่การส่งออกอาวุธของรัสเซีย จีน และเยอรมนีลดลงจากช่วง พ.ศ. 2558–2562 การส่งออกอาวุธของสหรัฐและฝรั่งเศสกลับเพิ่มขึ้น ผู้ส่งออกอาวุธ 25 อันดับแรกคิดเป็น 98% ของการส่งออกอาวุธของโลกในช่วง พ.ศ. 2563–67 รัฐในอเมริกาเหนือและยุโรปรวมกันคิดเป็น 87% ของการส่งออกอาวุธทั้งหมดในช่วงดังกล่าว ผู้ส่งออกรายใหญ่ที่สุดห้าอันดับแรกในยุโรปตะวันตกจัดหาส่วนแบ่งประมาณหนึ่งในสี่ของการส่งออกอาวุธทั่วโลกทั้งหมดในช่วง พ.ศ. 2563–67

ผู้ส่งออกอาวุธรายใหญ่ที่สุดของโลกตั้งแต่ พ.ศ. 2493
SIPRI ใช้ "ค่าตัวบ่งชี้แนวโน้ม" (Trend-Indicator Values: TIV) ซึ่งอิงตามต้นทุนการผลิตอาวุธต่อหน่วยที่ทราบและแสดงถึงการโอนย้ายทรัพยากรทางทหารมากกว่ามูลค่าทางการเงินของการโอนย้าย
อันดับ 2493–2565ผู้จัดหาการส่งออกอาวุธ (พันล้าน TIV)1  729,1612  (2493–2534) 450,7863  (2535–-
ปัจจึบัน) 155,9264  144,5695  136,3476  90,7017  61,2838  37,3289  (2493–2535) 31,06610  25,632

 ผู้นำเข้าอาวุธรายใหญ่ที่สุดของโลก 
อันดับการนำเข้าอาวุธมีความผันผวนอย่างมากเมื่อประเทศต่าง ๆ เข้าและออกจากสงคราม ดังนั้นค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ 5 ปีจึงแสดงภาพรวมของปริมาณการนำเข้าได้แม่นยำกว่ามาก โดยปราศจากความผันผวนรายปี

อันดับ 2563-2567ผู้นำเข้าส่วนแบ่งการนำเข้าอาวุธทั่วโลก(%)1  8.82  8.33  6.84  6.85  4.66  3.97  3.58  3.39  3.110  2.9

ในช่วง พ.ศ. 2563 ถึง 2567 ผู้นำเข้าอาวุธห้าอันดับแรกได้รับรวมกัน 35.3% ของการนำเข้าอาวุธทั้งหมด รัฐในเอเชียและโอเชียเนียคิดเป็น 33% ของการนำเข้าอาวุธทั้งหมดในช่วง พ.ศ. 2563–67 ตามมาด้วยยุโรป (28%) ตะวันออกกลาง (27%) อเมริกา (6.2%) และแอฟริกา (4.5%)

 รายชื่อผู้ผลิตอาวุธหลัก 

นี่คือรายชื่อผู้ผลิตอาวุธรายใหญ่ที่สุดของโลกและบริษัทบริการทางทหารอื่น ๆ ที่ทำกำไรได้มากที่สุดจากเศรษฐกิจสงคราม โดยแสดงแหล่งกำเนิดของบริษัทด้วย ข้อมูลนี้อ้างอิงจากรายชื่อที่เผยแพร่โดยสถาบันวิจัยสันติภาพระหว่างประเทศสตอกโฮล์ม (SIPRI) สำหรับ พ.ศ. 2566

 อันดับ 2566 ชื่อบริษัท รายได้จากอาวุธ (พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) % ของรายได้รวมจากอาวุธ 1  ล็อกฮีดมาร์ติน 60.81 90 2  อาร์ทีเอกซ์คอร์ปอเรชัน 40.66 59 3  นอร์ธรอปกรัมแมน 35.57 90.5 4  โบอิง 31.10 40 5  เจเนรัลไดนามิกส์ 30.20 71.4 6  บีเออี ซิสเต็มส์ 29.81 98.2 7  รอสเทค 21.73 65 8  บรรษัทอุตสาหกรรมการบินแห่งประเทศจีน 20.85 25 9  นอรินโค 20.56 26.8 10  บรรษัทกลุ่มเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์แห่งประเทศจีน 16.05 28.7 11  แอล3แฮร์ริส เทคโนโลยีส์ 14.76 76 12  แอร์บัส 12.89 18.2 13  เลโอนาร์โด 12.39 75 14  บรรษัทวิทยาศาสตร์และอุตสาหกรรมการบินและอวกาศแห่งประเทศจีน 12.35 30 15  บรรษัทต่อเรือแห่งรัฐจีน 11.48 23.5

เศรษฐศาสตร์ของอุตสาหกรรมอาวุธ
ความล้มเหลวของตลาด

ตลาดเสรีสำหรับอาวุธไม่สามารถดำรงอยู่ได้ภายในรัฐเพราะตลาดดังกล่าวจำเป็นต้องผูกขาดโดยผู้ซื้อ (monopsony) ซึ่งมีผู้ซื้อเพียงรายเดียวและมีผู้จัดหาน้อยราย ต้นทุนอาวุธที่สูงพร้อมกับการขาดตลาดเสรีทำให้การกำหนดราคามีข้อโต้แย้งและข้อกล่าวหาเรื่องการทุจริตและไร้ประสิทธิภาพเป็นเรื่องปกติ ยิ่งไปกว่านั้น ความซับซ้อนและการเป็นสินค้าเฉพาะทางที่เกี่ยวข้องกับอาวุธประกอบกับอุปสรรคในการเข้าสู่ตลาด (barriers to entry) ที่เกิดจากกระบวนการการจัดหาของรัฐบาลมักนำไปสู่สถานการณ์ ผูกขาดที่ผู้จัดหาสามารถเรียกเก็บราคาที่สูงและกำหนดเวลาส่งมอบที่ยาวนานได้ ลักษณะวัฏจักรของธุรกิจได้ผลักดันให้เกิดการรวมกิจการซึ่งยิ่งขัดขวางการกำหนดราคา

แม้ว่าการทำกำไรเกินควรของอุตสาหกรรมอาวุธมักถูกตำหนิว่าเป็นสาเหตุของต้นทุนการจัดหาด้านการป้องกันประเทศ แต่การเปรียบเทียบระหว่างบริษัทพาณิชย์และบริษัทด้านการป้องกันประเทศพบว่าความสามารถในการทำกำไรมีความแตกต่างกันเพียงเล็กน้อย ต้นทุนบานปลาย ดูเหมือนจะเกิดจากปัจจัยที่ซับซ้อนหลากหลายซึ่งมีอยู่ในโครงสร้างของการจัดหาทางทหารเองรวมถึงระดับความซับซ้อนทางเทคโนโลยีที่ไม่จำเป็น กระบวนการประมูลที่ให้รางวัลแก่การประมูลต่ำกว่าความเป็นจริง สูตรกำไรที่ให้รางวัลแก่ความไร้ประสิทธิภาพโดยการจ่ายเงินให้ผู้รับเหมาเป็นเปอร์เซ็นต์ของต้นทุนรวม โครงสร้างองค์กรการจัดหาที่ขัดขวางการตัดสินใจ และวิศวกรรมร่วมขนาน (concurrent engineering) ที่ต้องมีการปรับปรุงแก้ไขอุปกรณ์ที่ผลิตไปแล้ว การกำหนดทางเทคโนโลยี (technological determinism) อาจเกิดขึ้นได้เมื่อการแข่งขันระหว่างระบบอาวุธผลักดันให้เกิดการพัฒนาอาวุธใหม่อย่างไม่หยุดยั้ง ไม่ใช่เพราะจำเป็น แต่เพราะเป็นไปได้ แรงกดดันต่อรัฐบาลสหรัฐส่งผลให้เกิดระบบการจัดหาที่ไม่มีประสิทธิภาพโดยที่รัฐบาลเจรจาโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ผู้รับเหมามีกำไรต่ำแทนที่จะมีต้นทุนรวมที่ต่ำ

การจัดการจัดหาที่ย่ำแย่ในช่วง สงครามกลางเมืองอเมริกา ส่งผลให้ผู้บัญชาการและรัฐต่าง ๆ แข่งขันกันเองในการซื้ออาวุธ ซึ่งส่งผลให้เกิดตลาดของผู้ขาย (seller’s market) ที่ราคาสูงกว่าก่อนสงครามถึงสิบเท่าและสินค้าบางครั้งก็ใช้การไม่ได้ ปัญหาที่คล้ายกันเกิดขึ้นเมื่อเริ่มต้นสงครามโลกครั้งที่สองก่อนที่การจัดหาจะถูกรวมศูนย์ไปยังคณะกรรมการผลิตกรรมสงคราม (War Production Board) เพื่อป้องกันการแข่งขันที่ไร้ประโยชน์

การประมูลสัญญารัฐบาลอาจเกี่ยวข้องกับการรวมหัว (collusion) ระหว่างผู้ประมูลเพื่อดึงผลกำไรที่สูงเกินควร ความสามารถในการทำกำไรที่สูงของบริษัทที่เกี่ยวข้องกับการผลิตแผ่นเกราะสำหรับเรือซึ่งเป็นผลมาจากกลยุทธ์ต่อต้านการแข่งขันของพวกเขาในช่วงประมาณ พ.ศ. 2443 นำไปสู่ข้อโต้แย้งสาธารณะมากมาย สิ่งนี้สิ้นสุดลงด้วยรัฐบัญญัติงบประมาณและการบัญชี พ.ศ. 2464 (Budget and Accounting Act of 1921) เพื่อจำกัดการใช้อำนาจในทางที่ผิดที่กระทำโดยกลุ่มการค้าเหล็กกล้านิกเกิล ช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่งพบว่าเงินทุนของทบวงทหารเรือถูกใช้เป็นแหล่งอุปถัมภ์ของรัฐบาลกลาง

ชุมชนผลประโยชน์ต่อเนื่อง (continuing community of interests) ระหว่างกองทัพและอุตสาหกรรมสร้างศักยภาพให้เกิดเครือข่ายคนกันเอง (old boy network) ที่ควบคุมการจัดหาอาวุธซึ่งเป็นภัยคุกคามต่อผลประโยชน์สาธารณะ สิ่งนี้อาจเกี่ยวข้องกับพลวัต ประตูหมุน (revolving door) ที่บุคลากรมักเปลี่ยนงานระหว่างภาครัฐและภาคเอกชน ทำให้ความภักดีของพวกเขาไม่ชัดเจน

การค้าระหว่างประเทศ
บริษัทข้ามชาติก่อตัวเป็นเครือข่ายทั่วโลกที่เชื่อมโยงกันด้วยข้อตกลงซึ่งกันและกันและการถือครองหุ้นไขว้ที่อาจแสวงหาวัตถุประสงค์ที่ขัดแย้งกับประเทศที่พวกเขาใช้ทรัพยากร ตัวอย่างเช่น Vickers ผู้ผลิตอาวุธสัญชาติบริติช จัดหาปืนสนามให้เยอรมนีก่อน พ.ศ. 2457 ปืนเหล่านี้ถูกนำไปใช้ต่อสู้กับทหารอังกฤษในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

นอกจากนี้ยังมีความสมดุลที่ต้องแลกกันระหว่างการจัดหาชิ้นส่วนและวัสดุเฉพาะทางที่ดีที่สุดจากธุรกิจระหว่างประเทศกับการพยายามบรรลุการพึ่งพาตนเอง โดยการพัฒนาสิ่งทดแทนภายในประเทศล้วน ๆ ในช่วงสงครามอ่าว เกิดการขาดแคลนส่วนประกอบเซรามิกขั้นสูงสำหรับมิสไซล์โทมาฮอว์ก สิ่งนี้เกิดจากผู้ผลิตเซรามิกที่ตั้งอยู่ในสหรัฐถูกกดดันโดยบริษัทแม่ของตนที่เป็นชาวญี่ปุ่น ซึ่งต่อมาถูกกดดันโดยสมาชิกพรรคสังคมนิยมของสภานิติบัญญัติแห่งชาติของญี่ปุ่นให้ระงับการสนับสนุนสงคราม

การควบคุมอาวุธ

การควบคุมอาวุธ หมายถึง ข้อจำกัดระหว่างประเทศเกี่ยวกับการพัฒนา การผลิต การสะสม การแพร่กระจาย และการใช้อาวุธขนาดเล็ก อาวุธตามแบบ (conventional weapons) และอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง โดยทั่วไปแล้วจะดำเนินการผ่านการใช้การทูต ซึ่งพยายามโน้มน้าวให้รัฐบาลยอมรับข้อจำกัดดังกล่าวผ่านความตกลงและสนธิสัญญา แม้ว่าอาจถูกบังคับใช้กับรัฐบาลที่ไม่ยินยอมก็ตาม

สนธิสัญญาควบคุมอาวุธระหว่างประเทศที่สำคัญ
 สนธิสัญญาการค้าอาวุธ สรุปใน พ.ศ. 2556 และมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2557
 อนุสัญญาห้ามอาวุธชีวภาพ ลงนามใน พ.ศ. 2515 และมีผลบังคับใช้ใน พ.ศ. 2518
 อนุสัญญาว่าด้วยอาวุธเคมี ลงนามใน พ.ศ. 2536 และมีผลบังคับใช้ใน พ.ศ. 2540
 พิธีสารเจนีวา ว่าด้วยอาวุธชีวภาพและอาวุธเคมีใน พ.ศ. 2468
 ระบอบควบคุมเทคโนโลยีขีปนาวุธ (MTCR) ตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2530
 อนุสัญญาออตตาวา ว่าด้วยทุ่นระเบิดสังหารบุคคล ลงนามใน พ.ศ. 2540 และมีผลบังคับใช้ใน พ.ศ. 2542
 สนธิสัญญาอวกาศส่วนนอก ลงนามและมีผลบังคับใช้ใน พ.ศ. 2510
 สนธิสัญญานิวสตาร์ต ลงนามโดยรัสเซียและสหรัฐอเมริกาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2553 และมีผลบังคับใช้ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
 ความตกลงวัซเซนาร์ จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2539

ดูเพิ่ม

อ้างอิง


หมวดหมู่:การควบคุมอาวุธ
หมวดหมู่:การค้าอาวุธ
หมวดหมู่:อุตสาหกรรม (เศรษฐศาสตร์)
หมวดหมู่:การค้าอาวุธ