บ้านเฟรเดอริก ดับเบิลยู. วินเทอส์

บ้านเฟรเดอริก ดับเบิลยู. วินเทอส์ () ในเบลวิว รัฐวอชิงตัน สหรัฐ สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1929 ในรูปแบบมิชชันรีไวเวิล โดยได้รับการขึ้นทะเบียนในทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติใน ค.ศ. 1992 และเป็นทรัพย์สินแห่งเดียวในเมืองเบลวิวที่ได้รับการขึ้นทะเบียนระดับชาติ อาคารแห่งนี้เป็นของเมืองเบลวิว และถูกปิดใน ค.ศ. 2016 เพื่อก่อสร้างรถไฟรางเบาไปตามเบลวิวเวย์

 ประวัติ 
เฟรเดอริกและเซซิเลีย วินเทอส์ ได้ตั้งรกรากในพื้นที่เบลวิวใน ค.ศ. 1916 โดยซื้อฟาร์มต้นฮอลลีขนาดเล็ก และต่อมาได้ซื้อฟาร์มขนาด  ริมหนองเมอร์เซอร์ ครอบครัววินเทอส์ปลูกอาแซเลียเพื่อขายในภาคตะวันตกและชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐในเรือนกระจกหลายแห่งบนที่ดินดังกล่าว ซึ่งได้ขยายเพิ่มอีก  ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1920 เพื่อสนับสนุนการปลูกหัวใต้ดิน เฟรเดอริก วินเทอส์ ปลูกนาร์ซิสซัส, ไอริสดัตช์ และไอริสสเปน โดยแสวงหากำไรจากการกักกันหัวดอกไม้ที่นำเข้าทั่วประเทศ ซึ่งมีมาตั้งแต่ตั้งแต่ ค.ศ. 1926 ถึง ค.ศ. 1938

ครอบครัววินเทอส์สร้างบ้านหลังที่สามใน ค.ศ. 1929 บนพื้นที่ที่อยู่ห่างจากฟาร์มหัวใต้ดินของพวกเขาไปทางเหนือหนึ่งไมล์ () ด้วยงบประมาณ 32,000 ดอลลาร์ เอลเมอร์ เอช. โรเดล พี่ชายของเซซิเลีย ได้ออกแบบบ้านสองชั้นโดยใช้การผสมผสานระหว่างรูปแบบสถาปัตยกรรมผสมผสานสเปนและมิชชันรีไวเวิลที่ได้รับความนิยม โดยได้รับแรงบันดาลใจจากบ้านของเขาเองในเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน โดยในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1930 ฟาร์มวินเทอส์มีเรือนหัวใต้ดินเพิ่มเติมหลายเรือน, บ้านพักส่วนตัวสำหรับแขก, ที่พักของคนงาน และเรือนกระจกแปดหลัง ทว่าการขยายฟาร์มของครอบครัววินเทอส์เพิ่มเติมต้องหยุดชะงักลงเนื่องจากพื้นที่เป็นโคลนในหนอง และครอบครัวนี้ก็ค่อย ๆ ขายที่ดินที่ถือครองไปในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 ครอบครัววินเทอร์ย้ายไปอยู่ที่เคนต์ และขายบ้านกับเรือนหัวใต้ดินให้แก่ผู้อพยพชาวออสเตรีย ซึ่งคืออันนาและฟรังค์ รีพล์ เมื่อ ค.ศ. 1943 ในราคา 40,000 ดอลลาร์ ครอบครัวรีพล์ได้สร้างโครงสร้างใหม่หลายรายการบนที่ดินแห่งนี้ แต่มีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญเพียงเล็กน้อยต่อตัวบ้านหลัก โดยมีการให้เช่าแก่ผู้เช่าหลายราย ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นผู้ยิงอันนา รีพล์ จนได้รับบาดเจ็บใน ค.ศ. 1962 จากนั้น อันนา รีพล์ ได้ขายบ้านหลังนี้ใน ค.ศ. 1980 ในราคา 330,000 ดอลลาร์ แต่ยังคงอาศัยอยู่ในบ้านทรุดโทรมหลังนี้ต่อไป กระทั่งเธอถูกผู้พิทักษ์ที่ศาลแต่งตั้งให้ย้ายออกไปโดยใช้กำลังในสามปีต่อมา

ทางเมืองเบลวิวได้ซื้อที่ดินขนาด  เมื่อ ค.ศ. 1988 ในราคา 1.7 ล้านดอลลาร์ โดยใช้มาตรการลงคะแนนพื้นที่เปิดโล่งของเทศมณฑล และเริ่มการปรับปรุงครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 1990 ตามคำสั่งของสมาคมประวัติศาสตร์เบลวิว การปรับปรุงใหม่ดังกล่าวมีค่าใช้จ่าย 335,623 ดอลลาร์ และรวมถึงการเพิ่มศูนย์ข้อมูล ตลอดจนจุดเริ่มต้นเส้นทางสำหรับเส้นทางเมอร์เซอร์สลัฟ บ้านวินเทอส์นี้ได้รับการเพิ่มในทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติใน ค.ศ. 1992 และเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมอีกครั้งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1994 ส่วนสมาคมประวัติศาสตร์เบลวิว ซึ่งต่อมาได้รวมเข้ากับศูนย์มรดกอีสต์ไซด์ ได้ย้ายเข้ามาในคฤหาสน์ที่ได้รับการปรับปรุงใหม่นี้ โดยมีเฟอร์นิเจอร์โบราณที่บริจาคโดยผู้อยู่อาศัยและธุรกิจในเมืองเบลวิว หนึ่งในสิ่งของดังกล่าวเป็นโทรศัพท์ของแท้จากยุคคริสต์ทศวรรษ 1930 ซึ่งเล่นเสียงสนทนาจำลองระหว่างเซซิเลีย วินเทอส์ และเพื่อนบ้านของเธอ โดยเป็นส่วนหนึ่งของตารางรายการที่พิพิธภัณฑ์นี้

อาคารนี้ปิดให้บริการใน ค.ศ. 2016 เพื่อก่อสร้างโครงการรถไฟรางเบาส่วนต่อขยายด้านตะวันออกตามแนวเบลวิวเวย์ รถไฟรางเบาจะวิ่งผ่านหน้าบ้านวินเทอส์ในร่องตามแนวเบลวิวเวย์ในระยะ  ซึ่งจะมีสิ่งปกปิดเพื่อช่วยลดเสียงเช่นกัน

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 


หมวดหมู่:บ้านในเทศมณฑลคิง (รัฐวอชิงตัน)