นกเอี้ยงหงอนก้นลาย

นกเอี้ยงหงอนก้นลาย (Acridotheres cristatellus) เป็นนกเอี้ยงสายพันธุ์หนึ่งในสกุล Acridotheres ที่เป็นสัตว์พื้นถิ่นในจีนตะวันออกเฉียงใต้และอินโดจีนFeare, C., Craig, A., Croucher, B., Shields, C., Komolphalin, K. (1998). Starlings and Mynas. London: Christopher Helm Publisher Ltd.  ได้ชื่อมาจากขนปุยบนหน้าผากที่ดูคล้ายหงอน

นกเอี้ยงหงอนก้นลายโดยทั่วไปพบในพื้นที่เปิดใกล้พื้นที่เมืองและการเกษตร เป็นนกที่นิยมเลี้ยงในกรง และด้วยเหตุนี้จึงมีการปล่อยทิ้งโดยไม่ตั้งใจในบางพื้นที่นอกเหนือจากถิ่นที่อยู่ปกติของมัน เช่น มีผู้นำเข้าสายพันธุ์นี้ในพื้นที่แวนคูเวอร์ของรัฐบริติชโคลัมเบียประมาณ ค.ศ. 1890 ในระยะแรกนั้นประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยมีประชากรนับพันตัว แต่ต่อมาได้สูญพันธุ์ไปจากพื้นที่นั้นแล้ว

นกเอี้ยงหงอนก้นลายเป็นนกที่กินทั้งพืชและสัตว์ เหมือนกับนกกิ้งโครงหลายชนิด โดยกินอาหารได้หลากหลายชนิด รวมถึงหนอน ตัวอ่อนแมลง เมล็ดพืช ผลไม้ และแม้แต่ขยะ นกชนิดนี้เป็นประโยชน์ต่อเกษตรกรอย่างมาก เพราะมันกินแมลงและไม่ทำลายพืชผล

อนุกรมวิธาน
ใน ค.ศ. 1743 จอร์จ เอ็ดเวิร์ดส์ นักธรรมชาตินิยมชาวอังกฤษ ได้รวมภาพและคำอธิบายของนกเอี้ยงหงอนก้นลายไว้ในหนังสือ A Natural History of Uncommon Birds ของตนเอง โดยใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า "Chinese starling or Black Bird" ต่อมาใน ค.ศ. 1758 คาร์ล ลินเนียส นักธรรมชาตินิยมชาวสวีเดน ได้ปรับปรุงหนังสือ Systema Naturae ฉบับที่ 10 โดยจัดให้นกเอี้ยงหงอนก้นลายอยู่ในสกุล Gracula ร่วมกับนกเอี้ยงชนิดอื่น ๆ ลินเนียสได้ใส่คำอธิบายสั้น ๆ ตั้งชื่อทวินามว่า Gracula cristatella และอ้างอิงงานของเอ็ดเวิร์ดส์ ชื่อรองเฉพาะ cristatella เป็นคำย่อภาษาละตินของ cristatus ซึ่งหมายถึง "หงอน" หรือ "มีขน" ปัจจุบันนกเอี้ยงหงอนก้นลายถูกจัดอยู่ในสกุล Acridotheres ซึ่ง Louis Pierre Vieillot นักปักษีวิทยาชาวฝรั่งเศส ประดิษฐ์ขึ้นใน ค.ศ. 1816 ก่อนหน้านี้มันถูกจัดอยู่ในสกุล Aethiospar ซึ่งรวมนกเอี้ยงที่มีขนปกคลุมใบหน้าหรือมีขนเป็นกระจุก เดิมที Acridotheres เป็นกลุ่มของนกเอี้ยงที่ไม่มีขนปกคลุมใบหน้า ปัจจุบัน สกุลทั้งสองนี้รวมกันเป็นกลุ่มใหม่ที่ยังคงใช้ชื่อ Acridotheres

สายพันธุ์ย่อยสามชนิดที่ได้รับการยอมรับ ได้แก่:
 A. c. cristatellus (Linnaeus, 1758) – จีนใต้และตะวันออกเฉียงใต้
 A. c. brevipennis Hartert, E, 1910 – เกาะไห่หนาน (ริมจีนตะวันออกเฉียงใต้) และอินโดจีน
 A. c. formosanus (Hartert, E, 1912) – ไต้หวัน

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม

 Gregory-Smith R. (1997). Pale-bellied Myna Acridotheres cinereus in Sarawak. Malayan Nature Journal. vol 50, no 4. pp. 355–356.
 Hsieh YC, Chen SH, Wang CW, Lee YF, Chung WC, Tsai MC, Chang TC, Lien YY & Tsai SS. (2005). Unusual pox lesions found in Chinese jungle mynahs (Acridotheres cristatellus). Avian Pathology. vol 34, no 5. pp. 415–417.
 Montalti D & Kopij G. (2001). Bird community of inner La Plata City, Argentina. Acta Ornithologica. vol 36, no 2. pp. 161–164.
 Navas JR. (2002). Introduced and naturalized exotic birds in Argentina. Revista del Museo Argentino de Ciencias Naturales Nueva Serie. vol 4, no 2. pp. 191–202.
 Nguyenclausen A. (1975). PREENING BEHAVIOR OF GROUP OF MYNA BIRDS, ACRIDOTHERES-CRISTATELLUS(GM). Behaviour. vol 53, pp. 91–108.
 Pranty B. (2001). The use of Christmas Bird Count data to monitor populations of exotic birds. American Birds. vol 102, pp. 24–28.
 Schmidt RE. (1983). Hyper Mature Cataract in a Crested Myna Leucopsar-Rothschildi. Journal of Wildlife Diseases. vol 19, no 2. pp. 158–159.
 Tang Z-Z & Tang C-T. (1993). Studies on the life cycle of Brachylaima mesostoma (Rud., 1803) Baer, 1933 (Trematoda: Brachylaimidae). Acta Zoologica Sinica. vol 39, no 1. pp. 13–18.
 Wang Y-P, Chen S-h & Ding P. (2003). Breeding birds and their nests in street tree strips in Hangzhou city. Zoological Research. p. 2003.

หมวดหมู่:Acridotheres
หมวดหมู่:นกในประเทศจีน
หมวดหมู่:นกในไต้หวัน
หมวดหมู่:นกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้