นักร้องเบื้องหลัง

นักร้องเบื้องหลัง นิยมเรียกในภาพยนตร์อินเดียหรือภาพยนตร์เอเชียใต้ว่า เพลย์แบคซิงเกอร์ () หรือ โกสต์ซิงเกอร์ () ในภาพยนตร์ตะวันตก เป็นนักร้องที่บันทึกเสียงร้องเพลงไว้ล่วงหน้าเพื่อใช้เป็นซาวด์แทร็ก นักร้องที่ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์จะบันทึกเสียงเพลงประกอบภาพยนตร์และจะไม่ปรากฏบนหน้าจอ ขณะนักแสดงจะทำการลิปซิงค์เพลงประกอบต่อหน้ากล้องบันทึกภาพ โดยทั่วไปแล้ว นักร้องที่ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์จะได้รับรู้อารมณ์และบรรยากาศของเพลงทั้งหมด เพื่อให้นักร้องสามารถถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกให้ตรงกับบทบาทและฉากในภาพยนตร์

เอเชียใต้
ภาพยนตร์เอเชียใต้ที่ผลิตในอนุทวีปอินเดียมักใช้เทคนิคนี้ ภาพยนตร์อินเดียส่วนใหญ่รวมถึงภาพยนตร์ปากีสถานมักจะมีเพลงประกอบหกหรือเจ็ดเพลงต่อหนึ่งเรื่อง โดยหลังจากการฉายภาพยนตร์เรื่อง อะลัมอะรา (1931) ซึ่งเป็นภาพยนตร์พากย์เสียงเรื่องแรกของอินเดีย นักร้องมักจะบันทึกเสียงสองชุดไว้สำหรับภาพยนตร์เรื่องหนึ่งเป็นเวลาหลายปี ครั้งแรกบันทึกเสียงระหว่างการถ่ายทำ และครั้งที่สองบันทึกเสียงในห้องบันทึกเสียง เทคนิคดังกล่าวได้ใช้จนถึงปี ค.ศ. 1952 หรือ ค.ศ. 1953 นักร้องเบื้องหลังที่ได้รับความนิยมในอินเดียมักจะมีสถานะที่โด่งดังเทียบเท่ากับนักแสดงและผู้เรียบเรียงเพลงยอดนิยม  และได้รับความชื่นชมจากสาธารณชนอย่างกว้างขวาง นักร้องเบื้องหลังส่วนใหญ่มักจะได้รับการฝึกฝนให้ร้องแบบพื้นเมืองอินเดียในช่วงแรก แต่ต่อมาพวกเขามักจะขยายขอบเขตการร้องออกไป 

โมฮัมเหม็ด ราฟิ และอะฮ์มัด รุชดี ถือเป็นสองในนักร้องเบื้องหลังที่มีอิทธิพลมากที่สุดในเอเชียใต้ * พี่น้องลตา มังเคศกร และอาศา โภสเล ซึ่งส่วนใหญ่ทำงานในภาพยนตร์ฮินดี ถือเป็นนักร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงและมีผลงานมากที่สุดในอินเดีย * ในปี ค.ศ. 2011 กินเนสส์ได้ยกย่องอย่างเป็นทางการให้อาศาเป็นศิลปินที่ได้รับการบันทึกเสียงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ดนตรี 

แหล่งอ้างอิง

หมวดหมู่:นักร้องแบ่งตามแนวดนตรี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อินเดีย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมอินเดีย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เพลง