ภาษาแองโกล-นอร์มัน

ภาษาแองโกล-นอร์มัน (; ) เป็นภาษาย่อยของภาษานอร์มันเก่าที่เคยใช้ในราชอาณาจักรอังกฤษ และบางส่วนใช้ในพื้นที่อื่นๆ ในบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ในอังกฤษสมัยแองโกล-นอร์มันIan Short, A Companion to the Anglo-Norman World, "Language and Literature", Boydell & Brewer Ltd, 2007. (p. 193)

การใช้และพัฒนาการ
แม้ว่าภาษาแองโกล-เฟรนช์จะถูกนำมาใช้เป็นประจำในราชสำนัก แต่ก็ไม่ได้เป็นภาษาราชการหลักในอังกฤษ ส่วนภาษาละตินนั้นใช้บันทึกข้อมูลในเอกสารทางกฎหมายและเอกสารราชการอื่นๆ ตลอดช่วงยุคกลาง อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 ภาษาแองโกล-เฟรนช์ถูกนำมาใช้ในรายงานทางกฎหมาย กฎบัตร พระราชกฤษฎีกา จดหมายราชการ และการค้าในทุกระดับอย่างมาก อีกทั้งยังเป็นภาษาของกษัตริย์ ราชสำนัก และชนชั้นสูงอีกด้วย นอกจากนี้ ยังมีหลักฐานที่แสดงว่าคำภาษาต่างประเทศ (ละติน กรีก อิตาลี อาหรับ และสเปน) มักเข้ามาในภาษาอังกฤษผ่านทางภาษาแองโกล-นอร์มัน

ภาษาที่ใช้ในเอกสารยุคหลังได้นำเอาการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เกิดขึ้นในภาษาฝรั่งเศสภาคพื้นทวีปมาใช้ และสูญเสียลักษณะเฉพาะของสำเนียงดั้งเดิมไปหลายอย่าง ดังนั้น ภาษาแองโกล-เฟรนช์จึงยังคงเป็นส่วนหนึ่งของสำเนียงภาษาฝรั่งเศสสมัยใหม่ (อย่างน้อยในบางแง่มุมและอย่างน้อยในระดับสังคมบางระดับ) โดยมักมีการสะกดที่แตกต่างกัน เมื่อเวลาผ่านไป การใช้ภาษาแองโกล-เฟรนช์ได้ขยายไปสู่สาขาต่างๆ เช่น กฎหมาย การบริหาร การพาณิชย์ และวิทยาศาสตร์ ซึ่งล้วนมีสารคดีอันทรงคุณค่าหลงเหลืออยู่ ซึ่งบ่งบอกถึงความมีชีวิตชีวาและความสำคัญของภาษา

อย่างไรก็ตาม ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ภาษาฝรั่งเศสเฉพาะกลุ่มที่ยังคงเหลืออยู่กลับกลายเป็นภาษาฝรั่งเศสแบบอังกฤษอย่างมาก ซึ่งเรียกว่า ภาษาฝรั่งเศสกฎหมาย (Law French) โดยภาษานี้ยังคงเป็นที่รู้จักในชื่อ "ภาษาฝรั่งเศสแบบนอร์มัน" จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 แม้ว่าในทางภาษาศาสตร์จะไม่มีลักษณะอะไรที่เป็นแบบนอร์มันเลยก็ตามPollock and Maitland, p. 87 note 3.

มารี เดอ ฟรองซ์ เป็นหนึ่งในนักเขียนที่มีความสำคัญแห่งเครือจักรภพวัฒนธรรมแองโกล-นอร์มัน

อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาสูญแล้ว