ราชวงศ์ชวาทซ์บวร์ค

ราชวงศ์ชวาทซ์บวร์ค เป็นหนึ่งในตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่สุดของรัฐทือริงเงิน ซึ่งตั้งอยู่ในตอนกลางของประเทศเยอรมนีในปัจจุบัน เมื่อเจ้าชายฟรีดริช กึนเทอร์สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1971 การอ้างสิทธิ์ในการเป็นประมุขราชวงศ์จึงตกไปยังเจ้าหญิงมารี อันโทอาเน็ทเทอแห่งชวาทซ์บวร์ค ซึ่งเป็นพระเชษฐภคินีในตามกฎหมายกึ่งแซลิก (Semi-Salic primogeniture) โดยเจ้าหญิงมารีอา อันโทเน็ตทรงสมรสกับฟรีดริช มักนุส เคานต์ที่ 5 แห่งซ็อลมส์-วิลเดินเฟ็ลส์The House of Schwarzburg on Heraldica.orgJames, John Almanach de Gotha, Volume I, 2013. ราชวงส์นี้เคยปกครองเคาน์ตีชวาทซ์บวร์คซึ่งก่อตั้งโดยซิสโซที่ 1 เคานต์แห่งชวาทซ์บวร์ค (เสียชีวิตใน ค.ศ. 1160) โดยภายหลังคริสต์ศตวรรษที่ 16 ราชวงศ์ได้แตกออกเป็นสองสาย คือ ชวาทซ์บวร์ค-ซ็อนเดิร์สเฮาเซินและชวาทซ์บวร์ค-รูด็อลชตัท โดยสายซ็อนเดิร์สเฮาเซินสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1909

 ประวัติ 
เคาน์ตีชวาทซ์บวร์คเป็นรัฐหนึ่งในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1195 ถึง 1595 ก่อนจะถูกแบ่งออกเป็นชวาทซ์บวร์ค-ซ็อนเดิร์สเฮาเซินและชวาทซ์บวร์ค-รูด็อลชตัท ซึ่งมีขุนนางจากตระกูลชวาทซ์บวร์คปกครอง โดยปราสาทชวาทซ์บวร์คถูกกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในยันทึกเมื่อ ค.ศ. 1071 และใน ค.ศ. 1123 เคานต์ซิสโซที่ 3 แห่งเคเฟิร์นบวร์ค (Käfernburg หรือ Kevernburg) ซึ่งตามบันทึกของนักพงศาวลีวิทยาในยุคกลางอย่าง ลัมแบร์ทแห่งไฮร์ชเฟ็ลด์ (Lambert of Hersfeld) และเอกสาร แอนนาลิสทา ซัคโซ (Annalista Saxo) ระบุว่าเป็นพระนัดดาในเจ้าชายยาโรโปก อิซยาสลาวิชแห่งตูรอฟผ่านทางพระมารดา ทรงบูรณะปราสาทแห่งนี้และเริ่มใช้พระยศเป็น "เคานต์แห่งชวาทซ์บวร์ค" นอกจากนี้ ซิสโซยังได้ก่อตั้งอารามเกออร์เงินธัล (Georgenthal Abbey) และใน ค.ศ. 1157 พระองค์ยังได้ร่วมเดินทางไปกับจักรพรรดิฟรีดริช บาร์บาร็อสซาระหว่างการทำศึกกับดยุกโบเลสลาฟที่ 4 แห่งโปแลนด์

ใน ค.ศ. 1197 ไฮน์ริชที่ 2 เคานต์แห่งชวาทซ์บวร์ค ซึ่งเป็นพระนัดดาในซิสโซ ทรงแบ่งมรดกกับพระอนุชาของพระองค์ กึนเทอร์ที่ 3 และตั้งปราสาทชวาทซ์บวร์คเป็นที่ประทับ ดินแดนของพระองค์จึงรวมถึงปราสาทแบล็งเกินบวร์ค ที่อยู่ใกล้เคียงด้วย

สมาชิกที่มีชื่อเสียงที่สุดของราชวงศ์คือ กึนเทอร์ที่ 21 ฟ็อน ชวาทซ์บวร์ค ซึ่งใน ค.ศ. 1349 ได้รับเลือกเป็นพระมหากษัตริย์เยอรมันโดยเสียงข้างมากจากผู้เลือกตั้ง (electors) อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการสนับสนุนลดลง พระองค์จึงสละบัลลังก์เพียงไม่กี่เดือนและสิ้นพระชนม์ในเวลาต่อมา
ดินแดนของราชวงศ์ชวาทซ์บวร์คถูกแบ่งแยกกันอีกครั้งในรุ่นถัดไป จนกระทั่ง ค.ศ. 1538 กึนเทอร์ที่ 40 เคานต์แห่งชวาทซ์บวร์ค สามารถรวบรวมดินแดนทั้งหมด รวมถึงแฟรงเคินเฮาเซินและรูด็อลชตัทไว้ภายใต้การปกครองของตนได้สำเร็จ หลังจากพระองค์สิ้นพระชนม์ ตำแหน่งตกเป็นของพระนัดดาพระองค์โตคือกึนเทอร์ที่ 41  อย่างไรก็ตาม หลังจากที่พระองค์สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1583 พระอนุชาของพระองค์ก็ได้แบ่งเคาน์ตีออกอีกครั้ง โยฮัน กึนเทอร์ที่ 1 ได้รับดินแดนรอบๆ อานชตัทซึ่งต่อมาเรียกว่า ชวาทซ์บวร์ค-ซ็อนเดิร์สเฮาเซิน ส่วนอัลเบร็ชท์ที่ 7 ได้รับดินแดนชวาทซ์บวร์ค-รูด็อลชตัท การแบ่งเขตนี้ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการโดยสนธิสัญญาชตัททิม (Treaty of Stadtilm) ใน ค.ศ. 1599

 ดูเพิ่ม 

 ชวาทซ์บวร์ค-รูด็อลชตัท
 ชวาทซ์บวร์ค-ซ็อนเดิร์สเฮาเซิน

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ราชวงศ์เยอรมัน
หมวดหมู่:ราชวงศ์ชวาทซ์บวร์ค
หมวดหมู่:ราชาธิปไตยในอดีต