วิทยุโทรเลข

วิทยุโทรเลข () หรือ โทรเลขไร้สาย () คือการส่งข้อความโดยใช้คลื่นวิทยุ ซึ่งมีหน้าที่คล้ายกับโทรเลขไฟฟ้าที่ใช้สายเคเบิล ก่อนประมาณปี 1910 คำว่า วิทยุโทรเลข ยังใช้เรียกเทคโนโลยีทดลองอื่น ๆ สำหรับการส่งสัญญาณโทรเลขโดยไม่ใช้สายอีกด้วย ในการสื่อสารด้วยวิทยุโทรเลข ข้อมูลจะถูกส่งโดยพัลส์ของคลื่นวิทยุที่มีความยาวสองแบบต่างกัน เรียกว่า "จุด" และ "เส้น" ซึ่งสะกดออกมาเป็นข้อความ โดยปกติจะเป็นรหัสมอร์ส ในระบบมือ ผู้ส่งจะกดสวิตช์ที่เรียกว่า กุญแจโทรเลข ซึ่งจะเปิดและปิดเครื่องส่ง ทำให้เกิดพัลส์ของคลื่นวิทยุ ที่เครื่องรับ จะได้ยินพัลส์จากลำโพงของเครื่องรับเป็นเสียงปี๊บ ๆ ซึ่งจะถูกแปลงกลับเป็นข้อความโดยเจ้าหน้าที่ที่รู้รหัสมอร์ส

วิทยุโทรเลขเป็นวิธีการสื่อสารทางวิทยุในยุคแรก เครื่องส่งและเครื่องรับวิทยุแบบใช้งานจริงเครื่องแรกที่ประดิษฐ์ขึ้นใน ค.ศ. 1894–1895 โดยกูลเยลโม มาร์โกนี ใช้วิทยุโทรเลข ในช่วงไม่กี่ทศวรรษแรกของวิทยุ ยังคงเป็นประเภทเดียวของการส่งสัญญาณวิทยุที่เรียกว่า "ยุควิทยุโทรเลข" จนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อมีการพัฒนาการวิทยุโทรศัพท์แบบกล่ำแอมพลิจูด (AM) ทำให้สามารถส่งเสียง (สัญญาณเสียง) ผ่านวิทยุได้ ตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 1908 สถานีวิทยุโทรเลขข้ามมหาสมุทรที่ทรงพลังได้ส่งสัญญาณโทรเลขเชิงพาณิชย์ระหว่างประเทศ ด้วยอัตราความเร็วสูงสุด 200 คำต่อนาที

วิทยุโทรเลขถูกใช้สำหรับการสื่อสารทางไกลแบบตัวต่อตัวในทางการค้า การทูต และการทหารตลอดช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 และแปรเปลี่ยนเป็นสมรรถภาพที่สำคัญทางยุทธศาสตร์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เนื่องจากประเทศที่ไม่มีสถานีวิทยุโทรเลขระยะไกลอาจถูกแยกออกจากส่วนอื่น ๆ ของโลกได้จากการที่ถูกศัตรูตัดสายโทรเลขใต้น้ำ วิทยุโทรเลขยังคงได้รับความนิยมในวิทยุสมัครเล่น นอกจากนี้ยังได้รับการสอนโดยกองทหารเพื่อใช้ในการสื่อสารฉุกเฉินอีกด้วย อย่างไรก็ตาม ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ระบบวิทยุโทรเลขเชิงพาณิชย์ได้ถูกแทนที่ด้วยเครือข่ายวิทยุโทรพิมพ์และล้าสมัยไปแล้ว

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:โทรเลข