28 บอลเชวิค

28 บอลเชวิค (; ) คือกลุ่มภายในพรรคคอมมิวนิสต์จีนในยุคแรกเริ่ม กลุ่มดังกล่าวถูกก่อตั้งขึ้นในหมู่คอมมิวนิสต์จีนที่กำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยซุน ยัตเซ็นในมอสโกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1930 พวกเขาได้รับฉายานั้นเนื่องจากให้การสนับสนุนอย่างแข็งขันต่อจุดยืนทางการเมืองแบบดั้งเดิมที่โจเซฟ สตาลินและพาเวล มิฟสนับสนุน ผู้นำของกลุ่มนี้ ได้แก่ หวัง หมิง, ปั๋ว กู่, ลั่ว ฝู่, เฮ่อ จื่อชู่, หวัง เจี้ยเสียง และเฉิ่น เจ๋อหมิน มหาวิทยาลัยซุน ยัตเซ็นปิดตัวลงใน ค.ศ. 1930 และนักศึกษาได้เดินทางกลับประเทศจีน

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1931 สมาชิกหลายคนจาก 28 บอลเชวิคได้รับการเลื่อนตำแหน่งเข้าสู่คณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในการประชุมเต็มคณะครั้งที่สี่ของพรรค ต่อมาในปีเดียวกันนั้น หวัง หมิง และจากนั้นปั๋ว กู่ได้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน ปั๋วจะได้ทำงานในตำแหน่งนี้ต่อไปอีกสี่ปี พวกเขายุติแนวนโยบายที่ก้าวร้าวของหลี่ ลี่ซานในการโจมตีเมืองต่าง ๆ และพยายามนำโซเวียตจีนที่กระจายอยู่ทั่วทุกหนแห่งมาอยู่ภายใต้การควบคุมจากส่วนกลางที่เข้มงวดมากขึ้น นโยบายหลังนี้ทำให้พวกเขาขัดแย้งกับเหมา เจ๋อตง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผู้นำส่วนกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีนถูกบังคับให้หลบหนีไปยังโซเวียตเจียงซีของเหมาในช่วงปลาย ค.ศ. 1931 ท้ายที่สุดเหมาก็ได้รับชัยชนะเหนือสมาชิกส่วนใหญ่ของพรรค และปลด 28 บอลเชวิคออกจากอำนาจในการประชุมจุนอี้ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1935

 ภูมิหลัง 
สหภาพโซเวียตทุ่มทรัพยากรจำนวนมากเพื่อสนับสนุนการปฏิวัติในจีน โดยได้จัดตั้งเครือข่ายมหาวิทยาลัยเพื่อฝึกฝนนักปฏิวัติชาวจีน ซึ่งที่สำคัญที่สุดคือมหาวิทยาลัยซุน ยัตเซ็นในมอสโก มหาวิทยาลัยซุน ยัตเซ็นก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1925 เป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงแนวร่วมที่หนึ่งที่โซเวียตเป็นผู้ไกล่เกลี่ยระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์จีนกับก๊กมินตั๋ง (KMT) มหาวิทยาลัยมีอิทธิพลสำคัญต่อประวัติศาสตร์จีนสมัยใหม่โดยการให้การศึกษาแก่บุคคลสำคัญทางการเมืองจีนจำนวนมาก ตั้งแต่เริ่มต้น มหาวิทยาลัยแตกแยกด้วยการต่อสู้ระหว่างกลุ่มผู้สนับสนุนเลออน ทรอตสกีและโจเซฟ สตาลิน ซึ่งท้ายที่สุดนำไปสู่การปิดมหาวิทยาลัยใน ค.ศ. 1930

 สมาชิก 
แม้การกล่าวถึง "28 บอลเชวิค" จะปรากฏอยู่บ้างในสุนทรพจน์ของเหมาและงานยุคแรก ๆ บางส่วนเกี่ยวกับพรรคคอมมิวนิสต์จีน แต่รายชื่อเต็มของทั้ง 28 คนนั้นไม่ได้ปรากฏจนกระทั่งหลายทศวรรษต่อมา มีรายชื่อ 28 รายชื่อที่แตกต่างกันหลายรายการ ทุกคนเห็นตรงกันในสมาชิก 23 คน ขณะที่ 13 ชื่อปรากฏในบางรายการแต่ไม่ใช่ทั้งหมด สมาชิก 23 คนที่ได้รับการตกลงร่วมกัน ได้แก่ ปั๋ว กู่, หวัง หมิง และ ภรรยา, เฉิน ชางฮ่าว และตู้ จั้วเสียง (杜作祥) ภรรยา, เฉิ่น เจ๋อหมิน และจาง ฉินชิว ภรรยา, , ,  จาง เหวินเทียน, จู จื้อชุน (朱自舜, หญิง), จู อาเกิน, , หวัง เจี้ยเสียง, หยาง ช่างคุน, เซี่ย ซี, เฮ่อ จื่อชู่, เชิ่ง จงเลี่ยง, หวัง ยฺหวินเฉิง, เฉิน ยฺเหวียนเต้า, หลี่ จู๋เชิง, อิน เจี้ยน, ยฺเหวียน เจียยง

13 คนที่ปรากฏในบางรายชื่อ แต่ไม่ปรากฏในรายชื่อทั้งหมด ได้แก่ ไข่ เฟิง, , ตู้ ถิง, กั๋ว เมี่ยวเกิง, หลี่ ยฺเหวียนเจี๋ย (李元杰), หวัง เป๋าหลี่ (王宝礼), ซ่ง ผานหมิน, เซี่ยว เท่อฝู่ (肖特甫), สฺวี อี้ซิน, ยฺหวิน ยฺวี่หรง, หวัง ซิ่ว, เฉิ่น จื้อยฺเหวียน, และหลิว ฉฺวินเซียน (หญิง)

 การขึ้นและการลง 
มหาวิทยาลัยซุน ยัตเซ็นปิดตัวลงใน ค.ศ. 1930 แม้สมาชิกของกลุ่มจะกระจัดกระจายไปหลังจากนั้นและไม่เคยรวมตัวกันอีกในฐานะกลุ่ม 28 คน แต่เมื่อพวกเขากลับมายังประเทศจีน สมาชิกส่วนน้อยที่มีนัยสำคัญก็จะมีบทบาทสำคัญในการเมืองของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ผู้ที่เดินทางมาถึงเซี่ยงไฮ้ใน ค.ศ. 1930 เข้าร่วมกระแสวิพากษ์วิจารณ์ที่กำลังเพิ่มขึ้นต่อหลี่ ลี่ซาน ผู้ซึ่งในขณะนั้นมีอำนาจครอบงำความเป็นผู้นำของพรรค หลี่ได้สนับสนุนการโจมตีเมืองใหญ่ในทันที นโยบายที่ล้มเหลวและส่งผลร้ายแรงต่อฐานทัพโซเวียต อย่างไรก็ตาม ตรงข้ามกับที่แหล่งข้อมูลตะวันตกยุคแรกจำนวนมากเข้าใจกัน 28 โบลเชวิคไม่ได้มีบทบาทสำคัญในการขับไล่หลี่ ลี่ซาน หลี่ถูกปลดจากตำแหน่ง ส่วนใหญ่เป็นผลมาจากการแทรกแซงของโคมินเทิร์น ซึ่งส่งโจว เอินไหลและฉฺวี ฉิวไป่ สมาชิกคณะกรรมการกลาง กลับมาจากมอสโกเพื่อควบคุมหลี่ เมื่อแผนนี้ล้มเหลว โคมินเทิร์นจึงเรียกตัวหลี่ไปมอสโกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1930

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1931 คณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนจัดการประชุมเต็มคณะครั้งที่ 4 และด้วยการเข้าร่วมและการสนับสนุนโดยตรงของพาเวล มิฟ หวัง หมิงและกลุ่มของเขาจึงได้รับชัยชนะอย่างถล่มทลาย หวังได้รับเลือกเข้าสู่กรมการเมืองของพรรคคอมมิวนิสต์ ขณะที่ปั๋ว กู่และจาง เหวินเทียนดำรงตำแหน่งสำคัญอื่น ๆ ที่มีความสำคัญเท่ากัน

ด้วยเหตุนี้ความขัดแย้งระหว่างคณะกรรมการกลางกับสาธารณรัฐโซเวียตจีนที่เพิ่งตั้งไข่ของเหมา เจ๋อตง จึงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แม้หวัง หมิงจะกลับไปมอสโกหลังพำนักในเซี่ยงไฮ้ได้ไม่นาน แต่ทั้งปั๋ว กู่และจาง เหวินเทียนต่างก็เข้าดำรงตำแหน่งเลขาธิการใหญ่คณะกรรมธิการกลางพรรคตามลำดับ และนำการปฏิวัติจีนในลักษณะที่รุนแรง/เอียงซ้าย

ภายหลังการสังหารหมู่ที่เซี่ยงไฮ้ ค.ศ. 1927 ของเจียงไคเชก พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้หลบซ่อนลงใต้ดินในเซี่ยงไฮ้และเมืองอื่น ๆ ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1930 แม้แต่ที่นั่นก็ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปและบรรดาผู้นำเริ่มมารวมตัวกันที่โซเวียตเจียงซีของเหมา ในบรรดาผู้ที่มาถึงเป็นกลุ่มแรก และเริ่มลดทอนอำนาจของเหมา คือโจว เอินไหล ใน ค.ศ. 1933 เมื่อปั๋ว กู่มาถึง งานส่วนใหญ่ก็เสร็จสิ้นแล้ว

หลังประสบความสำเร็จในการป้องกันการโจมตีของกองทัพชาตินิยมหลายครั้ง ที่ปรึกษาชาวเยอรมันของเจียงเปลี่ยนกลยุทธ์และเริ่มสร้างวงแหวนปราการที่มีศูนย์กลางร่วมกันโดยขยับเข้ามาใกล้ฐานที่มั่นของคอมมิวนิสต์มากขึ้นเรื่อย ๆ สิ่งนี้บังคับให้พรรคต้องเริ่มการเดินทัพทางไกลอันโด่งดังในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1934 ถึงตุลาคม ค.ศ. 1935 ไม่นานหลังการเดินทัพเริ่มต้นขึ้น ผู้นำพรรคจัดการประชุมใหญ่ขยายผลเพื่อกำหนดทิศทางและผู้นำของการปฏิวัติ ในการประชุมจุนอี้ใน ค.ศ. 1935 28 บอลเชวิคพ่ายแพ้ต่อเหมาและพันธมิตรของเขา หลัก ๆ แล้วเป็นเพราะการสนับสนุนของโจว เอินไหล และจู เต๋อ และการแปรพักตร์ของจาง เหวินเทียนและหวัง เจี้ยเสียง

ปั๋ว กู่สนับสนุนอ็อทโท เบราน์ ที่ปรึกษาทางการทหารของโคมินเทิร์น ขณะที่จาง เหวินเทียนและหวัง เจี้ยเสียง ผู้บัญชาการทหารของกองทัพแดง และหยาง ช่างคุน ผู้บัญชาการกองทัพสนามที่ 3 ของกองทัพแดงในเวลานั้น แปรพักตร์ไปเข้ากับเหมา สิ่งนี้นำไปสู่การแตกแยกของ 28 บอลเชวิค หวัง หมิงถูกเนรเทศไปกรุงมอสโกและเสียชีวิตที่นั่นในภายหลัง จางถูกลดตำแหน่งไปอยู่ในแวดวงการวิจัยด้านอุดมการณ์ในเหยียนอาน และต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศหลัง ค.ศ. 1949 เขาเสียชีวิตในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรมหลังก่อตั้ง "กลุ่มต่อต้านการปฏิวัติ" ร่วมกับเผิง เต๋อหวย (หรือที่รู้จักกันในชื่อกลุ่มต่อต้านพรรคของเผิง เต๋อหวย) ปั๋ว กู่เสียชีวิตในอุบัติเหตุเครื่องบินตกใน ค.ศ. 1946 ขณะเดินทางกลับไปยังเหยียนอานจากฉงชิ่ง เมืองหลวงชั่วคราวของรัฐบาลก๊กมินตั๋ง

 ข้อโต้แย้ง 
การตีความแบบตะวันตกมาตรฐานคือกลุ่มละเลยการมีส่วนร่วมของชาวนาและการปฏิรูปที่ดินซึ่งมีส่วนช่วยให้การสงครามเคลื่อนที่ของเหมาประสบความสำเร็จ นอกจากนี้ ในฐานะที่เป็นลูกศิษย์ในอุปถัมภ์ของพาเวล มิฟ พวกเขาคิดว่าตนเองถูกกำหนดให้เป็นผู้นำการปฏิวัติจีน

หนังสือ Mao Zedong, Zhou Enlai and the Evolution of the Chinese Communist Leadership ของทอมัส คัมเพน กล่าวว่าพวกเขา (เหมาและโจว) เป็นกลุ่มที่มีความสอดคล้องกันเฉพาะในมอสโก โดยต่อต้านทั้งอิทธิพลของก๊กมินตั๋งและลัทธิทรอตสกีในหมู่นักศึกษาจีน ยังมีข้อกล่าวอ้างว่าพวกเขาเดินทางกลับประเทศจีนในหลายช่วงเวลาแต่ไม่สามารถจัดตั้งกลุ่มที่มีประสิทธิภาพได้ นอกจากนี้ ยังมีข้อสงสัยว่าทั้งกลุ่มได้รับชื่อเสียงก็เพียงเพราะเกี่ยวพันกับทฤษฎีของสมาชิกที่โดดเด่นที่สุดอย่างหวัง หมิงหรือไม่ เฟรเดอริก ลิตเทินเขียนเห็นด้วยกับคัมเพนว่าไม่มีกลุ่มฝักใฝ่เช่นนั้นในโซเวียตเจียงซีและยังตั้งข้อสงสัยต่อไปอีกว่ากลุ่มนั้นดำเนินการในลักษณะประสานงานกันหรือไม่ มุมมองของลิตเทนคือแนวคิดเรื่องการแบ่งแยก "ฝ่ายซ้าย" กับ "ลัทธิเหมา" ในเวลานั้นเป็นสิ่งที่คิดขึ้นในภายหลังที่ถูกนำมาใช้ย้อนหลัง

28 บอลเชวิคกลายเป็นหมากในเกมชิงอำนาจระหว่างพาเวล มิฟ ผู้ให้คำปรึกษาของพวกเขา กับพรรคคอมมิวนิสต์จีน สมาชิกของกลุ่มนั้นค่อนข้างไร้เดียงสาในวิถีแห่งการปฏิวัติแม้พวกเขาจะมีพลังรวมกันก็ตาม สมาชิกของกลุ่มมีชะตากรรมแตกต่างกัน แต่ในฐานะกลุ่มแล้ว 28 บอลเชวิคถูกกำหนดให้ล้มเหลว ในประเทศจีนปัจจุบัน คำว่า "28 บอลเชวิค" มีความหมายเหมือนกับลัทธิถือมั่นในหลักการอย่างเคร่งครัด

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:คอมมิวนิสต์ชาวจีน
หมวดหมู่:ชาวจีนในสหภาพโซเวียต