เขตพย็องช็อน

เขตพย็องช็อน () เป็นหนึ่งใน 19 เขต (กูย็อก) ของเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับแม่น้ำแทดงทางทิศใต้และคลองโพทงกังทางทิศเหนือและแม่น้ำโพทงทางทิศตะวันตก และเขตชุงทางทิศตะวันออก ซึ่งถูกแบ่งด้วยพื้นที่ลานของสถานีรถไฟเปียงยาง

 ประวัติศาสตร์ 
ชื่อของเขตนี้ สืบทอดมาจากพย็องชอน-มย็อนเดิม หมายถึงพื้นที่ราบ ซึ่งมีน้ำไหลผ่าน

ถูกสถาปนาขึ้นใหม่ในฐานะเขต (กูย็อก) เมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1960 โดยคณะกรรมาธิการประชาชนนครเปียงยางผ่านคำสั่งของคณะกรรมาธิการกลางพรรคแรงงานเกาหลี

ใน ค.ศ. 1963 ส่วนหนึ่งของย่านพย็องช็อนถูกแยกออกไปเพื่อก่อตั้งย่านแฮอุน ส่วนหนึ่งของย่านคันซ็องถูกแยกออกไปเพื่อก่อตั้งย่านรยุกกโย และส่วนหนึ่งของย่านพุกซ็องและย่านพงจีถูกแบ่งแยกออกไปเพื่อก่อตั้งย่านพงนัมและย่านอันซัน

ใน ค.ศ. 1967 ย่านรยุกกโยถูกแบ่งออกเป็นสองย่าน และส่วนหนึ่งของย่านพย็องช็อนถูกแยกออกเพื่อสร้างย่านแซมาอึล

ใน ค.ศ. 1972 ย่านพย็องช็อนและย่านแซมาอึลต่างถูกแบ่งออกเป็นสองย่าน

ใน ค.ศ. 1989 ย่านพุกซ็องและย่านแฮอุนต่างถูกแบ่งออกเป็นสองย่าน

 เหตุอาคารถล่ม ค.ศ. 2014 
เมื่อ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 อาคาร 23 ชั้นที่อยู่ระหว่างการก่อสร้างในย่านอันซัน 1 พังถล่มลงมา โดยการเก็บกวาดซากปรักหักพังดูเหมือนจะกินเวลาอย่างมากที่สุด 4 วัน จากภาพถ่ายของนักท่องเที่ยวที่ถ่ายจากหอคอยชูเช อาคารดังกล่าวหายไปจากภาพที่ถ่ายในช่วงกลางวันของวันที่ 13 พฤษภาคม และเวลา 9:35 น. ของวันที่ 14 พฤษภาคม เป็นการยืนยันรายงานที่จัดทำโดยโรดงชินมุน ขณะที่ในวันที่ 13 พฤษภาคม องค์กรเอกชนแห่งหนึ่งได้รับการติดต่อเพื่อให้จัดหาที่พักพิงชั่วคราว ก่อนการพังถล่ม ภาพถ่ายของอาคารที่ถ่ายในเดือนเมษายนและพฤษภาคมเผยให้เห็นว่าอาคารมีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย ซึ่งอาจบ่งชี้ว่าอาคารถูกทิ้งร้าง เมื่ออาคารถล่มลงมา อาคารดังกล่าวไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับอาคารใกล้เคียง เผยให้เห็นว่าอาคารน่าจะถล่มลงมาในแนวดิ่ง ซึ่งตามที่ผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับการสัมภาษณ์โดยเอ็นเคนิวส์กล่าวไว้ อาจบ่งชี้ถึงการรื้อถอนอาคารที่ดูเหมือนถูกทิ้งร้าง

แหล่งข่าวเกาหลีใต้คาดการณ์ว่าการนำเสนอข่าวเหตุการณ์ตึกถล่มนั้นเป็นการแสดงให้เห็นถึงความเอาใจใส่ของรัฐบาล ตรงกันข้ามกับเหตุการณ์ภัยพิบัติเรือเซวอล ขณะที่เอ็นเคนิวส์ในตอนแรกอ้างว่ารัฐบาลไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเปิดเผยอุบัติเหตุดังกล่าวเนื่องจากชาวต่างชาติทราบเรื่องแล้ว แต่ทว่าอุบัติเหตุนั้นไม่เป็นที่ทราบจนกระทั่งสื่อของรัฐรายงาน และการดำเนินการดังกล่าวมีแนวโน้มที่จะเป็นการเปลี่ยนแปลงโดยรวมของสื่อของรัฐในการรายงานเหตุการณ์เชิงลบเพื่อแสดงให้เห็นว่ารัฐบาลมีความรับผิดชอบต่อปัญหาต่าง ๆ มากขึ้น ภายหลังเหตุการณ์ คิม จ็อง-อึนเดินทางไปเยี่ยมทหารที่ได้รับบาดเจ็บที่โรงพยาบาลแทซ็องซัน ซึ่งอาจเป็นคนงานก่อสร้างจากเหตุตึกถล่ม

ข้อกล่าวอ้างที่ไม่ได้รับการยืนยันจากผู้แปรพักตร์ระบุว่าอาคารดังกล่าวอาจมีความสูงเกินกว่ากำหนดสำหรับพื้นที่นั้นและส่วนผสมคอนกรีตที่ใช้ไม่ได้มาตรฐาน นอกจากนี้ยังมีการกล่าวหาเพิ่มเติมว่ามีน้ำรั่วลงสู่ชั้นใต้ดินขณะที่ 'หินโผล่และแทงทะลุคอนกรีต' และผู้จัดการโรงงานบางคนยักยอกวัสดุเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว นำไปสู่คุณภาพผลิตภัณฑ์ที่ลดลง จากการสัมภาษณ์ของแอสโซซิเอเต็ดเพรสระบุว่า อุบัติเหตุดังกล่าวเกิดขึ้นเนื่องจาก 'พวกเขาละเมิดกฎและวิธีการก่อสร้าง' ในวารสารเศรษฐศาสตร์เกาหลีเหนือ คย็องเจย็อนกู (Kyongje Yongu) ระบุว่า 'ข้อกำหนดทางเทคนิคและวิธีการก่อสร้างถูกละเลยเมื่อโครงการถูกเร่งรัดให้แล้วเสร็จตามกำหนดเวลา ซึ่งมักถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าให้ตรงกับวันหยุดหรือวันครบรอบ' และเพื่อส่งเสริมความยั่งยืนด้วยตนเอง จึงมีการใช้วัสดุที่ไม่ได้มาตรฐาน

การแบ่งเขตการปกครอง
เขตพย็องช็อนแบ่งออกเป็น 17 ย่าน หรือทง (dong)
โซซ็อนกึลฮันจาโชซ็อนกึลฮันจาย่านอันซัน 1안산1동1ย่านพงนัม봉남동ย่านอันซัน 2안산2동2ย่านพุกซ็อง 1북성1동1ย่านช็องพย็อง정평동ย่านพุกซ็อง 2북성2동2ย่านแฮอุน 1해운1동1ย่านพย็องช็อน 1평천1동1ย่านแฮอุน 2해운2동2ย่านพย็องช็อน 2평천2동2ย่านคันซ็อง간성동ย่านรยุกกโย 1륙교1동1ย่านพงจี봉지동ย่านรยุกกโย 2륙교2동2ย่านพงฮัก봉학동ย่านแซมาอึล 1새마을1동새마을1ย่านแซมาอึล 2새마을2동새마을2

เศรษฐกิจ

 การผลิตไฟฟ้า 
เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในฐานะที่ตั้งของโรงไฟฟ้าพลังความร้อนเปียงยาง ในเขตย่านแซมาอึล ซึ่งเป็นแหล่งผลิตไฟฟ้าและความร้อนสำหรับย่านใจกลางเปียงยางและภูมิภาคโดยรอบ โรงไฟฟ้าแห่งนี้มีกำลังการผลิตตามแบบ 700 เมกะวัตต์และกำลังการผลิตโดยประมาณ 500 เมกะวัตต์ แม้ในสถิติที่เผยแพร่ใน ค.ศ. 2009 จะผลิตไฟฟ้าได้ประมาณ 227 เมกะวัตต์ การคว่ำบาตรได้จำกัดปริมาณเชื้อเพลิงฟอสซิลที่มีอยู่ แต่พวกเขาก็ได้พัฒนาพลังงานทางเลือกอื่น ๆ โรงไฟฟ้าแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1960 ด้วยความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียต แม้ใน ค.ศ. 1960 เนื่องจากปริมาณน้ำฝนสูงกว่าค่าเฉลี่ย ทำให้มีไฟฟ้าที่ผลิตจากเขื่อนบนแม่น้ำยาลู่เพียงพอ แต่ก็ขึ้นอยู่กับปริมาณน้ำฝนและดังนั้นจึงไม่แน่นอนในบางครั้ง

ขณะที่อุปกรณ์ในโรงไฟฟ้าเริ่มเก่าลง แต่ได้รับการปรับปรุงใหม่ด้วยการจัดหาเครื่องกำเนิดไฟฟ้าใหม่สองเครื่องจากจีนใน ค.ศ. 2018 ตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 2000 เป็นต้นมา ส่วนต่าง ๆ ของโรงไฟฟ้าได้รับการปรับปรุง รวมถึงลานหม้อแปลง การขยายโรงบำบัดน้ำ พื้นที่คลังเชื้อเพลิง บ่อตกตะกอน และสิ่งอำนวยความสะดวกทางราง ใน ค.ศ. 2020 โรงไฟฟ้าได้รับการยกเครื่องครั้งใหญ่เพื่อฟื้นฟูขีดความสามารถการผลิตเดิม และใน ค.ศ. 2021 มีการนำนวัตกรรมต่าง ๆ มาใช้เพื่อให้หม้อไอน้ำทำงานเต็มกำลังการผลิต

 อุตสาหกรรมอื่น ๆ 
อุตสาหกรรมที่น่าสังเกตอื่น ๆ ในเขต ได้แก่ โรงงานปุ๋ยอินทรีย์โพทงกังในย่านช็องพย็อง และโรงงานแบตเตอรี่แทดงกังในย่านแซมาอึล

โรงงานรถไฟฟ้าล้อยางเปียงยางตั้งอยู่ในเขตพย็องช็อน แม้ที่อยู่จะระบุว่าอยู่ในเขตโพทงกัง"Trolley-Buses". Foreign Trade of the DPRK. 1974. p. 235.

การศึกษา
นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของ โรงเรียนและสตูดิโอศิลปะมันซูแด  และมหาวิทยาลัยศิลปะอุตสาหกรรมการพิมพ์เปียงยาง

การท่องเที่ยว
สำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติ ที่นี่เป็นที่ตั้งของโรงแรมโพทงและเรือนรับรองอันซันโชแดโซ (안산초대소)

แหล่งปฏิวัติพย็องช็อนในย่านพย็องช็อน 1 เป็นอนุสรณ์สถานที่ระลึกถึงสถานที่ที่คิม อิล-ซ็องเลือกเป็นที่ตั้งของโรงงานผลิตกระสุนแห่งแรกที่สร้างขึ้นหลังการปลดปล่อยเกาหลี

การขนส่ง
ทางรถไฟแห่งรัฐเกาหลีมีเส้นทางแยกของสายพย็องนัมในเขตนี้ โดยมีลานจัดขบวนที่พย็องยังโชชาจังในย่านช็องพย็อง และสถานีพย็องช็อนสำหรับขนส่งเฉพาะสินค้าในย่านแฮอุน 1 ซึ่งให้บริการขนส่งสินค้าทางรางแก่โรงงานอุตสาหกรรมหลายแห่งในพื้นที่นั้นKokubu, Hayato, 将軍様の鉄道  (Shōgun-sama no Tetsudō), 

เขตนี้มีสถานีพูฮึง สถานีปลายทางของสายช็อลลีมา  รถรางสาย 3 รถไฟฟ้าล้อยางสาย 5 เส้นทางรถประจำทางต่าง ๆ และทางน้ำ

 อ้างอิง 

พย็องช็อน