เดอะโนแอสโฮลรูล

เดอะโนแอสโฮลรูล: บิลดิงอะซิวิไลซ์เวิร์กเพลสแอนด์เซอร์ไววิงวันแดตอิเซินต์ () เป็นหนังสือโดยรอเบิร์ต ไอ. ซัตตัน ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ตอนแรกเขาเขียนเป็นบทความให้กับนิตยสาร Harvard Business Review ตีพิมพ์ในส่วนแนวคิดก้าวล้ำสำหรับปี 2004 หลังเขียนบทความเสร็จ เขาได้รับอีเมลและประสบการณ์ส่วนบุคคลที่ยืนยันแนวคิดมากกว่าหนึ่งพันฉบับ ในบรรดาเหตุผลต่าง ๆ ที่เปิดเผยในอีกบทความหนึ่งในนิตยสารเดียวกันจดหมายเหล่านี้เป็นเหตุผลหนึ่งที่โน้มนำให้เขาเขียนหนังสือซึ่งขายได้มากกว่า 115,000 เล่ม และได้รับรางวัล Quill ในฐานะหนังสือธุรกิจดีเด่นประจำปี 2007

ธีมหลักของหนังสือนี้คือการข่มเหงกลั่นแกล้งในที่ทำงานจะทำให้ขวัญกำลังใจและผลิตภาพแย่ลง ดังนั้น เพื่อคัดกรองพนักงานที่เป็นพิษออกไป ผู้เขียนจึงแนะนำให้ใช้ "กฎห้ามมีคนเลว[ในที่ทำงาน]" (no asshole rule) ผู้เขียนยืนกรานให้ใช้คำว่า "asshole" เนื่องจากคำอื่น ๆ เช่น การข่มเหงรังแก (Bully) หรือ ไอ้สารเลว (Jerk) "ไม่สามารถสื่อถึงความเลวร้ายในระดับเดียวกันได้" ในแง่ของการใช้คำดังกล่าวในชื่อหนังสือ เขากล่าวว่า "ชื่อเรื่องที่หยาบคายทำให้เกิดปฏิกิริยาทางอารมณ์ คุณ[คือผู้เขียนเอง]สามารถเลือกได้ระหว่างการเป็นคนหยาบคายหรือการถูกเพิกเฉย"

การรับรู้
มีการทดสอบสำหรับการรับรู้ถึงคนเลวสองแบบ:

 หลังเผชิญหน้ากับคน ๆ นี้แล้ว ผู้คนรู้สึกถูกกดขี่ อับอาย หรือแย่กว่านั้นเกี่ยวกับตัวเองหรือไม่?
 คน ๆ นี้เล็งเป้าไปที่คนที่มีอำนาจน้อยกว่าหรือไม่?

ซัตตันจัดหมวดหมู่พฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ของคน ๆ นี้เป็น "โหลสกปรก" (The Dirty Dozen):

 การดูถูก
 การละเมิดพื้นที่ส่วนตัว
 การสัมผัสโดยไม่ได้รับการร้องขอ
 การคุกคาม
 การเหน็บแนม
 การปะทะคารม
 การทำให้รู้สึกอัปยศ
 การทำให้อับขาย
 การขัดจังหวะ
 การนินทาลับหลัง
 การจ้องเขม็ง
 การดูแคลน

ซัตตันเชื่อว่ามีข้อแตกต่างระหว่างคนเลว "ชั่วคราว" ที่อาจมีช่วงเวลาหรือวันแย่ ๆ กับ คนเลวที่ "ผ่านการรับรอง" ซึ่ง "น่ารังเกียจอย่างต่อเนื่อง" เขายกตัวอย่างเมื่อเขาส่งอีเมลดูถูกเพื่อนร่วมงานเพราะเขาเชื่ออย่างผิด ๆ ว่าเธอกำลังพยายามแย่งตำแหน่งจากกลุ่มของเขา ในกรณีนี้ เขาทำตัวเหมือนคนเลวชั่วคราว และถ้าจะเป็นคนเลวที่ได้รับการรับรอง เขาจะต้องทำตัวเหมือนคนงี่เง่าอย่างต่อเนื่อง เจ้านายที่มีชื่อเสียง ซึ่งซัตตันระบุว่าทำให้ตำแหน่งของพวกเขาอ่อนแอลงด้วยพฤติกรรมที่ไม่ดี ได้แก่ แอล ดันแลปและไมเคิล ไอส์เนอร์ ซัตตันยังระบุด้วยว่า สก็อตต์ รูดิน เจ้านายในฮอลลีวูด เป็นตัวอย่างของคนเลวที่ผ่านการรับรอง รูดินได้ไล่ผู้ช่วยส่วนตัวออกไป 250 คนด้วยเหตุผลต่าง ๆ เช่น นำมัฟฟินผิดแบบมาให้เขา ซัตตันยืนยันว่ารูดินก็จัดอยู่ในประเภทคนเลวเช่นกัน เนื่องจากเป้าหมายของเขามีอำนาจน้อยกว่าเขาและถูกทำให้ขายหน้า

ซัตตันเตือนว่าแม้ว่าการคัดกรองคนเลวจะเป็นสิ่งสำคัญ แต่บริษัทก็ไม่ควรจ้าง "คนขี้ขลาด" (spineless wimps) เขาเชื่อว่าการโต้แย้งอย่างสร้างสรรค์จะเกิดประโยชน์ต่อบริษัทและช่วยให้พนักงานสามารถเสนอแนวคิดที่ดีกว่าได้ ซัตตันกล่าวว่า แอนดรูว์ โกรฟ ผู้ร่วมก่อตั้งอินเทล เชื่อว่าพนักงานควรท้าทายความคิดของกันและกัน อินเทลสอนพนักงานให้ "ต่อสู้" และกำหนดให้พนักงานใหม่เข้าชั้นเรียนเกี่ยวกับ "การเผชิญหน้าอย่างสร้างสรรค์"

ภาคต่อ
ใน ค.ศ. 2010 ซัตตันได้ตีพิมพ์ภาคต่อที่มีชื่อว่า Good Boss, Bad Boss: How to Be the Best... and Learn from the Worst ซึ่งให้คำแนะนำเกี่ยวกับการเป็นเจ้านายที่ดี ต่อมาใน ค.ศ. 2017 ก็มีหนังสือภาคต่อที่ชื่อว่า The Asshole Survival Guide: How to Deal with People Who Treat You Like Dirt ออกมา

ดูเพิ่ม










อ้างอิง


แหล่งข้อมูลอื่น
Excerpt from the book at 800-CEO-READ

Category:หนังสือใน ค.ศ. 2007
Category:การคุกคามและการกลั่นแกล้งในที่ทำงาน