ร่างพระราชบัญญัติการรับรองเพศ

ร่างพระราชบัญญัติการรับรองเพศ เป็นร่างกฎหมายที่เสนอต่อสภาผู้แทนราษฎรเพื่อให้ประชาชนสามารถเลือกคำนำหน้าทางเพศของตนเองได้ และให้ทางเลือกที่เป็นกลางทางเพศสำหรับผู้ที่เลือกที่จะไม่ระบุเพศว่าเป็นชายหรือหญิง

 เบื้องหลัง 
ภายหลังการผ่านพระราชบัญญัติสมรสเท่าเทียมซึ่งเป็นกฎหมายสำคัญที่มีผลใช้บังคับในเดือนมกราคม พ.ศ. 2568 ภาคประชาสังคมได้เรียกร้องให้รัฐบาลผ่านร่างพระราชบัญญัติการรับรองเพศ การแต่งงานระหว่างบุคคลข้ามเพศและบุคคลที่มีภาวะกำกวมทางเพศที่ดำเนินการภายใต้พระราชบัญญัติสมรสเท่าเทียมอาจมีการใช้คำนำหน้าทางเพศที่ไม่ตรงกับอัตลักษณ์ทางเพศของพวกเขา

 การพิจารณา 
ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2567 ธัญวัจน์ กมลวงศ์วัฒน์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคก้าวไกลในขณะนั้น ได้เสนอร่างพระราชบัญญัติการรับรองเพศ กฎหมายดังกล่าวมีพื้นฐานมาจากกฎหมายที่คล้ายคลึงกันซึ่งออกในมอลตาและอาร์เจนตินา เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 ร่างกฎหมายฉบับแรกถูกสภาผู้แทนราษฎรปฏิเสธด้วยคะแนน 257–154 เสียง โดยมีผู้งดออกเสียง 1 เสียงและไม่ลงคะแนนเสียง 1 เสียง

ณ เดือนมกราคม พ.ศ. 2568 มีร่างกฎหมายในทำนองเดียวกันเสนอต่อรัฐสภาอีก 4 ฉบับ ได้แก่ฉบับที่ยกร่างโดยกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ และอีก 3 ฉบับที่ยกร่างโดยพรรคประชาชน อินเตอร์เซ็กซ์ไทยแลนด์ และองค์กรภาคประชาสังคม

 อ้างอิง 

การรับรองเพศ