ยากิซูงิ

ยากิซูงิ () เป็นวิธีการถนอมไม้แบบดั้งเดิมและเก่าแก่มากของญี่ปุ่น เรียกในภาษาอังกฤษว่า burnt timber cladding ('การเคลือบด้วยไม้เผา') และยังเรียกอีกชื่อว่า ยาเกอิตะ () อักษร 板 หมายถึง "ไม้กระดาน"

การเผาพื้นผิวไม้ให้ไหม้เกรียมเพียงเล็กน้อยโดยไม่เผาไม้ทั้งชิ้น ทำให้พื้นผิวทนน้ำได้จากกระบวนการคาร์บอนไนเซชัน และในขณะเดียวกันความชื้นของไม้ก็ลดลงเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงทางเคมีของเซลล์ระหว่างกระบวนการทำให้เกิดถ่าน ส่งผลให้ไม้มีความทนทานมากขึ้น นอกจากนี้ยังช่วยปกป้องไม้จากแมลงและเชื้อรา รวมถึงทำให้เป็นวัสดุที่ทนไฟได้ดีอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม การศึกษาวิจัยบางกรณีแสดงให้เห็นว่าการเผาไม้เพียงเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ไม้มีความทนทานหรือทนไฟมากขึ้น และไม้ก็ยังไม่กันน้ำด้วย

เทคนิคเก่านี้มีความคล้ายคลึงกับวิธีการดัดแปลงไม้ด้วยความร้อนสมัยใหม่หลายประการ ที่ใช้ในยุโรปและที่อื่นๆ

 ประวัติ 
ยากิซูงิเป็นเทคนิคดั้งเดิมที่ใช้ในพื้นที่ทางตะวันตกของจังหวัดชิงะ ใช้สำหรับไม้ฝาที่ผนังภายนอกและแผ่นไม้กันดินที่ฝังอยู่ใต้ดิน ยากิซูงิไม่ได้นำมาใช้ในภาคตะวันออกของญี่ปุ่น ในภาคคันโตทางทิศตะวันออกมีการทำให้ได้ผิวไม้คล้าย ๆ กันด้วยการทาด้วยหมึก การเคลือบพื้นผิวสีดำสนิทนั้นหายากทั่วโลก แต่แหล่งที่มาและเหตุผลที่เป็นที่รู้จักเฉพาะในญี่ปุ่นภาคตะวันตกเท่านั้นยังไม่เป็นที่ชัดเจน

ในปี ค.ศ. 1973 (โชวะที่ 48) เพื่อตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงของสถานที่ก่อสร้างและการออกแบบสถาปัตยกรรมในสมัยนั้น โยชิโอะ นิชิชิตะ () แห่งบริษัท เคียวเอ โมคุไซ โคเกียว ( ปัจจุบันคือ บริษัท เคียวเอ โมคุไซ ) ได้ประดิษฐ์เครื่องจักรสำหรับผลิตยากิซูงิในโรงงาน และเริ่มดำเนินการผลิตเพื่อฟื้นฟูยากิซูงิซึ่งก่อนหน้านั้นได้เสื่อมความนิยมในการใช้เป็นวัสดุผนังภายนอก และเพื่อใช้ไม้ซีดาร์เนื้อหยาบ (เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 20–30 ซม.) ซึ่งมีการใช้ประโยชน์น้อยมากสำหรับผนังภายนอก หลังจากนั้น ยากิซูงิก็เริ่มถูกใช้กันอย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิภาคทะเลในเซโตะ และฐานการผลิตก็แผ่ขยายไปทั่วญี่ปุ่นภาคตะวันตก และพื้นที่ที่ใช้ก็ขยายไปจนถึงภาคคันไซ รวมถึงจังหวัดโอกายามะและเกียวโต ต่อมา ตามคำแนะนำของนิชิชิตะ ยากิซูงิประเภทหนึ่งที่มีการนำถ่านออกจากพื้นผิวก็แพร่หลายโดยเฉพาะในเกียวโต และมีอิทธิพลอย่างมากต่อสถาปัตยกรรมญี่ปุ่น หลังจากนั้นวัฒนธรรมการใช้ยากิซูงิก็เป็นที่รู้จักนอกพื้นที่ภาคตะวันตก และปัจจุบันตลาดได้ขยายไปยังต่างประเทศในชื่อ "YAKISUGI" นอกจากนี้ยังมีการออกเสียงว่า "โชซูงิบัง" () ที่ไม่ถูกต้องอย่างแพร่หลาย แต่สาเหตุยังไม่ชัดเจน

 วิธีการผลิต 
กระบวนการผลิตไม้ยากิซูงิมีขั้นตอนดังนี้ ในอดีตช่างไม้จะเผาไม้ยากิซูงิที่หน้างาน

 นำไม้ซีดาร์สามแผ่นประกอบเป็นรูปปริซึมสามเหลี่ยมแล้วมัดด้วยเชือกเปียกเพื่อป้องกันการไหม้ จากนั้นสอดลิ่มระหว่างเชือกกับไม้เพื่อขันให้แน่น
 นำหนังสือพิมพ์ม้วนใส่เข้าไปในปลายเสาสามเหลี่ยมแล้วจุดไฟ ในอดีตจะใช้ขี้เลื่อยแทนหนังสือพิมพ์
 เมื่อตั้งเสาสามเหลี่ยมขึ้นแล้ว ด้านในของแผ่นไม้ซึ่งคล้ายปล่องไฟจะเริ่มไหม้ ในบริเวณที่เปลวไฟอ่อน จะใช้เคียวสอดเข้าไประหว่างแผ่นไม้เพื่อเปิดช่องว่างและให้อากาศเข้าไปได้
 เมื่อพื้นผิวของกระดานสุกพอประมาณแล้ว ให้วางปริซึมสามเหลี่ยมลง คลายเชือกออก แล้วนำไปแช่ในน้ำเพื่อให้เย็นลง เวลาในการเผาประมาณ 5 นาที

ไม้ซีดาร์ที่ไหม้ด้วยเหตุอื่นก็มีขายเช่นกัน ไม้ซีดาร์เผาด้วยมือสามารถอยู่ได้นาน 60 ถึง 70 ปี แต่ไม้ซีดาร์ที่ไหม้จากเหตุอื่นจะมีรอยไหม้ไม่ลึกนัก ดังนั้นชั้นที่ไหม้จะหลุดออกอย่างรวดเร็วและไม่คงทน

 ตัวอย่างการใช้งานในสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ 
เทรูโนบุ ฟูจิโมริ () นักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมและสถาปนิก ได้ออกแบบผลงานโดยใช้ไม้ยากิซูงิเช่น อุทยานแมลงโยโระ (, ) และรามุเนะ อนเซ็งกัง (, Ramune Onsenkan)

เคนโกะ คุมะ () ออกแบบ COMICO ART MUSEUM YUFUIN ซึ่งใช้ไม้ยากิซูงิเป็นผนังด้านนอก

นากามูระ โยชิฟูมิ () และ Lemming House () ออกแบบพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์อิตามิ จูโซ () โดยมีผนังด้านนอกที่ทำจากไม้ซีดาร์ที่ไหม้เกรียม

 อ้างอิง 

 บรรณานุกรม 





 แหล่งข้อมูลอื่น 



หมวดหมู่:เคหการในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:งานไม้
หมวดหมู่:คำศัพท์เกี่ยวกับไม้
หมวดหมู่:ซีดาร์