การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2495

การเลือกตั้งประธานาธิบดีจัดขึ้นในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 1952 ผู้สมัครจากพรรครีพับลิกันของนายพลดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ และวุฒิสมาชิก ริชาร์ด นิกสัน เอาชนะผู้สมัครจากพรรคเดโมแครตของ แอดไล สตีเวนสัน ที่ 2 ผู้ว่าการรัฐอิลลินอยส์ และวุฒิสมาชิก จอห์น สปาร์คแมน ด้วยชัยชนะถล่มทลาย ส่งผลให้เขาเป็นประธานาธิบดีจากพรรครีพับลิกันคนแรกในรอบ 20 ปี นับเป็นการเลือกตั้งครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 1928 ที่ไม่มีประธานาธิบดีคนปัจจุบันอยู่ในบัตรลงคะแนน

สตีเวนสันได้รับชัยชนะในการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งที่สามของการประชุมใหญ่แห่งชาติของพรรคเดโมแครตในปี 1952 โดยเอาชนะเอสเตส เคฟอเวอร์ วุฒิสมาชิกจากเทนเนสซี ริชาร์ด รัสเซลล์ จูเนียร์ วุฒิสมาชิกจากจอร์เจีย และผู้สมัครคนอื่นๆ การเสนอชื่อชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของพรรครีพับลิกันมีคู่แข่งหลักคือไอเซนฮาวร์ ซึ่งเป็นนายพลที่ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางจากการเป็นผู้นำในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และโรเบิร์ต เอ. แทฟต์ วุฒิสมาชิกจากโอไฮโอสายอนุรักษ์นิยม ด้วยการสนับสนุนของโทมัส อี. ดิวอี้และผู้นำพรรคคนอื่นๆ ไอเซนฮาวร์จึงเอาชนะแทฟต์ไปได้อย่างหวุดหวิดในการประชุมใหญ่แห่งชาติของพรรครีพับลิกันในปี 1952 เขาเลือกริชาร์ด นิกสัน วุฒิสมาชิกจากแคลิฟอร์เนียวัยหนุ่มเป็นคู่หูในการหาเสียงชิงตำแหน่งประธานาธิบดีที่ออกอากาศทางโทรทัศน์ครั้งแรก ไอเซนฮาวร์เป็นคนมีเสน่ห์และมีชื่อเสียงมาก ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับสตีเวนสัน

พรรครีพับลิกันโจมตีการจัดการสงครามเกาหลีและสงครามเย็นของประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน โดยกล่าวหาว่าสายลับโซเวียตแทรกซึมเข้าไปในรัฐบาลสหรัฐฯ พรรคเดโมแครตตำหนิไอเซนฮาวร์ที่ไม่ยอมประณามวุฒิสมาชิกโจเซฟ แมคคาร์ธี วิลเลียม อี. เจนเนอร์ และสมาชิกรีพับลิกันหัวรุนแรงคนอื่นๆ ซึ่งพรรคเดโมแครตกล่าวหาว่าได้โจมตีอย่างไม่รอบคอบและไม่มีเหตุผล สตีเวนสันพยายามแยกตัวจากรัฐบาลทรูแมนที่ไม่เป็นที่นิยม แต่กลับรณรงค์หาเสียงโดยอาศัยความนิยมของนโยบายนิวดีล และปลุกปั่นความกลัวว่าจะเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ขึ้นอีกครั้งภายใต้รัฐบาลรีพับลิกัน

ไอเซนฮาวร์ยังคงได้รับความนิยมอย่างล้นหลามจากสงคราม ดังจะเห็นได้จากสโลแกนหาเสียงของเขาที่ว่า "ฉันชอบไอค์" การสนับสนุนจากสาธารณชนของไอเซนฮาวร์ประกอบกับความไม่นิยมในตัวทรูแมนทำให้เขาสามารถชนะการเลือกตั้งได้อย่างสบายๆ ด้วยคะแนนเสียงนิยม 55.18% และเอาชนะทุกรัฐนอกภาคใต้ได้สำเร็จ เขายังสามารถเอาชนะเวอร์จิเนีย เทนเนสซี ฟลอริดา และเท็กซัส ซึ่งเป็นรัฐทางใต้ที่ลงคะแนนเสียงให้พรรคเดโมแครตมาตั้งแต่สิ้นสุดการฟื้นฟูประเทศ ยกเว้นในปี 1928 (เทนเนสซีก็ลงคะแนนให้พรรครีพับลิกันในปี 1920 เช่นกัน) ไอเซนฮาวร์ได้รับคะแนนเสียงมากกว่า 34 ล้านคะแนน ซึ่งในเวลานั้นถือเป็นส่วนแบ่งคะแนนเสียงนิยมสูงสุดที่ผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีได้รับ แซงหน้าสถิติของแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ในปี 1936 พรรครีพับลิกันได้รับคะแนนเสียงจากพรรคเดโมแครต โดยเฉพาะชาวเมืองและชานเมืองทางใต้ และกลุ่มชาติพันธุ์ผิวขาวในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและมิดเวสต์

 บุคคลที่ได้รับการเสนอชื่อ 
 พรรครีพับลิกัน 

65px|center|link=Republican Party (United States)|Republican Party (United States)1952 Republican Party ticket  แคนดิเดตประธานาธิบดีแคนดิเดตรองประธานาธิบดี center|200x200px center|200x200px ผู้บัญชาการทหารสูงสุดฝ่ายพันธมิตรยุโรป (1951–1952) สมากชิกวุฒิสภาจากรัฐแคลิฟอร์เนีย (1950–1953)Campaign

 พรรคเดโมแครต 


65px|center|link=Democratic Party (United States)|Democratic Party (United States)1952 Democratic Party ticket   แคนดิเดตประธานาธิบดีแคนดิเดตรองประธานาธิบดี center|200x200px center|200x200px ผู้ว่าการรัฐอิลลินอยส์คนที่ 31 (1949–1953) วุฒิสภาสหรัฐอเมริกาจากรัฐอลาบามา (1946–1979)Campaign
 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

หมวดหมู่:การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ