สถาปัตยกรรมไฮเทค

สถาปัตยกรรมไฮเทค () หรือที่เรียกอีกอย่างว่า สถาปัตยกรรมเอกซเพรสชันนิซึมเชิงโครงสร้าง (structural expressionism) เป็นประเภทหนึ่งของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ตอนปลายที่เกิดขึ้นในช่วงทศวรรษ 1970 โดยนำเอาองค์ประกอบของอุตสาหกรรมเทคโนโลยีขั้นสูงและเทคโนโลยีมาผสมผสานกับการออกแบบอาคาร สถาปัตยกรรมไฮเทคพัฒนามาจากรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ โดยใช้ประโยชน์จากความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและวัสดุก่อสร้าง เน้นย้ำถึงความโปร่งใสในการออกแบบและการก่อสร้าง โดยมุ่งเน้นที่จะสื่อสารโครงสร้างพื้นฐานและการใช้งานของอาคารตลอดทั้งภายในและภายนอก สถาปัตยกรรมไฮเทคมีการใช้อลูมิเนียม เหล็ก กระจก และใช้คอนกรีตน้อยลง (ซึ่งเป็นเทคโนโลยีที่ได้รับการพัฒนามาก่อนหน้านี้) เนื่องจากวัสดุเหล่านี้มีความก้าวหน้ามากขึ้นและมีให้เลือกใช้ในรูปแบบต่าง ๆ มากขึ้นในช่วงเวลาที่มีการพัฒนารูปแบบนี้ โดยทั่วไปแล้ว มีแนวโน้มที่มุ่งเน้นไปที่ใช้วัสดุน้ำหนักเบา

สถาปนิกที่โดดเด่นของแนวนี้ ได้แก่ เซอร์ ไมเคิล ฮอปกินส์, บรูซ เกรแฮม, ฟาซลูร์ ราห์มัน ข่าน, มิโนรุ ยามาซากิ, เซอร์นอร์มัน ฟอสเตอร์, เซอร์ริชาร์ด รอเจอส์, เรนโซ เปียโน และซานเตียโก กาลาตราบา

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมหลังสมัยใหม่
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม