ท้ายเรือ

ท้ายเรือ () คือส่วนหลังหรือส่วนที่อยู่ท้ายสุดของเรือไม่ว่าจะเป็นเรือกำปั่นหรือเรือ ในทางเทคนิค ท้ายเรือหมายถึงบริเวณที่สร้างขึ้นมาเหนือทวนท้าย (sternpost) ซึ่งทอดยาวขึ้นไปจากราวกันตกจนถึงราวท้าย ท้ายเรืออยู่ตรงข้ามกับหัวเรือ (bow) ส่วนที่อยู่หน้าสุดของเรือ เดิมที ศัพท์นี้ใช้เรียกเฉพาะส่วนท้ายเรือทางกราบซ้ายเท่านั้น แต่ภายหลังก็ถูกใช้เรียกส่วนหลังทั้งหมดของเรือ ส่วนท้ายของเรือจะมีการติดตั้งไฟสัญญาณเดินเรือสีขาวในเวลากลางคืน

ท้ายเรือบนเรือใบไม้ของยุโรปและอเมริกาเริ่มต้นด้วยรูปทรงหลักสองแบบคือ แบบสี่เหลี่ยมหรือแบบตัด และแบบรี หางพัด หรือแบบเรือพาณิชย์ และได้รับการพัฒนาตามลำดับ ส่วนโครงสร้างตัวเรือของเรือใบที่อยู่ก่อนถึงท้ายเรือประกอบด้วยชุดโครงรูปตัวยูคล้ายซี่โครงที่จัดเรียงแบบลาดเอียง โดยโครงสุดท้ายก่อนถึงท้ายเรือเรียกว่าแฟชันทิมเบอร์ (fashion timber) หรือแฟชันพีซ (fashion piece) ซึ่งตั้งชื่อตามการ "สร้างรูปทรง" ส่วนท้ายของเรือ โครงนี้ออกแบบมาเพื่อรองรับคานต่าง ๆ ที่ประกอบกันเป็นท้ายเรือ

ใน ค.ศ. 1817 เซอร์ รอเบิร์ต เซปปิงส์ นาวาสถาปนิกชาวยรบติช นำเสนอแนวคิดเรื่องท้ายเรือทรงมน ท้ายเรือทรงสี่เหลี่ยมเคยเป็นเป้าโจมตีที่ง่ายสำหรับปืนใหญ่ของข้าศึก และไม่สามารถรองรับน้ำหนักของปืนไล่ท้ายเรือได้ อย่างไรก็ตาม การออกแบบของเซปปิงส์ทำให้หัวหางเสือโผล่ออกมา และถูกมองว่าน่าเกลียดสำหรับหลายคน ซึ่งไม่มีเรือรบอเมริกันลำใดได้รับการออกแบบให้มีท้ายเรือแบบนี้เลย และท้ายเรือทรงมนก็ถูกแทนที่อย่างรวดเร็วด้วยท้ายเรือทรงรี  สหรัฐเริ่มสร้างเรือรบที่มีท้ายเรือทรงรีลำแรกใน ค.ศ. 1820 เร็วกว่าอังกฤษถึงสิบปี ยูเอสเอส แบรนดีไวน์กลายเป็นเรือใบที่ใช้ท้ายเรือแบบดังกล่าวเป็นลำแรก แม้จะมีการพัฒนาที่ดีขึ้นอย่างมากเมื่อเทียบกับท้ายเรือทรงตัดในแง่ของความเสี่ยงต่อการถูกโจมตีเมื่ออยู่ภายใต้การยิง แต่ท้ายเรือทรงรียังคงมีจุดอ่อนที่เห็นได้ชัด ซึ่งการพัฒนาท้ายเรือครั้งสำคัญครั้งต่อไป นั่นคือท้ายเรือทรงลาดตระเวนเหล็ก ได้เข้ามาแก้ไขได้ดีกว่ามากและใช้วัสดุแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ

อ้างอิง

หมวดหมู่:คำศัพท์ทางทะเล
หมวดหมู่:การต่อเรือ
หมวดหมู่:ส่วนประกอบของพาหนะทางน้ำ