พหุศัพท์

พหุศัพท์ (;  ) ประเภทของเนื้อดนตรีที่ประกอบด้วยทำนองเพลงอิสระตั้งแต่สองแนวขึ้นไปบรรเลงหรือขับร้องพร้อมกัน แตกต่างจากเนื้อดนตรีที่มีเพียงเสียงเดียวหรือเอกศัพท์ (monophony) หรือเนื้อดนตรีที่มีเสียงหลักเพียงหนึ่งแนวพร้อมด้วยคอร์ดประกอบหรือสหศัพท์ (homophony)

ในบริบทของขนบดนตรีตะวันตก คำว่า พหุศัพท์ มักใช้เพื่อกล่าวถึงดนตรีปลายยุคกลางและยุคเรอเนสซองส์ ส่วนรูปแบบดนตรียุคบาโรกเช่น ฟิวก์ (fugue) ซึ่งอาจจัดว่าเป็นพหุศัพท์เช่นกัน มักจะเรียกว่า ทำนองสัมพันธ์ (counterpoint) แทน

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:เสียงประสาน
หมวดหมู่:เนื้อดนตรี