แปดผู้อาวุโส

แปดเจ้าหน้าที่ชั้นผู้ใหญ่ผู้ทรงเกียรติ () เรียกอย่างย่อว่า แปดผู้อาวุโส () เป็นกลุ่มสมาชิกอาวุโสของพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่มีอำนาจมากที่สุดในสองทศวรรษสุดท้ายของศตวรรษที่ 20 ในภาษาอังกฤษอาจเรียกคนเหล่านี้ว่า The Eight Immortals แปลว่าแปดคนอมตะ หมายถึง ป๊าเซียน เป็นการอ้างอิงถึงเทพเจ้าเต๋าที่เรียกอีกอย่างว่า โป๊ยเซียน

เติ้ง เสี่ยวผิง ผู้ซึ่งก้าวขึ้นเป็นผู้นำสูงสุดของจีนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1978 จากการประชุมเต็มคณะครั้งที่ 3 ของคณะกรรมธิการกลางชุดที่ 11 ถือเป็นผู้ทรงอำนาจที่สุดในกลุ่ม แต่การใช้อำนาจของเขาไม่เคยเบ็ดเสร็จเด็ดขาดและเขาต้องปรึกษาและประนีประนอมกับผู้อาวุโสอีกเจ็ดคน โดยผู้ที่โดดเด่นที่สุดได้แก่ เฉิน ยฺหวินและหลี่ เซียนเนี่ยน (ถือเป็นผู้มีอำนาจอันดับ 2 และ 3 ตามลำดับ และทั้งคู่มีความสัมพันธ์กับกลุ่มสายแข็งฝ่ายซ้ายและฝ่ายต่อต้านการปฏิรูปและเศรษฐกิจแบบเน้นตลาด) พันธมิตรของเติ้งในหมู่ผู้อาวุโส ได้แก่ หยาง ช่างคุนและเผิง เจิน ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 ผู้อาวุโสทุกคน รวมถึงเติ้งเอง ต่างร่วมกันต่อต้านการปฏิรูปการเมืองเพิ่มเติม ขณะที่มีมุมมองต่างกันในเรื่องเศรษฐกิจและการต่างประเทศ

ตามที่จ้าว จื่อหยาง เลขาธิการฝ่ายปฏิรูปได้กล่าวไว้ว่าในบรรดาผู้อาวุโสทั้งหมด หลี่ เซียนเนี่ยนเป็นผู้ที่โดดเด่นที่สุด กระตือรือร้นมากที่สุด และประสบความสำเร็จมากที่สุดในการต่อต้านและขัดขวางการเปลี่ยนแปลงและปฏิรูปในประเด็นทางการเมืองและเศรษฐกิจMacFarquhar, Roderick. "Foreword" in Zhao Ziyang (2009). Prisoner of the State: The Secret Journal of Zhao Ziyang. New York, NY: Simon and Schuster.  การตัดสินใจสำคัญมักเกิดขึ้นที่บ้านของเติ้ง แปดผู้อาวุโสสามารถกำจัดผู้นำพรรคได้สามคน ระหว่าง ค.ศ. 1978 ถึง 1981 ฮฺว่า กั๋วเฟิงค่อย ๆ ถูกปลดจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีและประธานพรรค หู เย่าปังถูกปลดใน ค.ศ. 1987 และจ้าว จื่อหยางถูกปลดใน ค.ศ. 1989Xiang, Lanxin (April 20, 2012). "Bo Xilai probe shows up China's outdated system of government". South China Morning Post เติ้ง แกนหลักของแปดผู้อาวุโสทั้ง เกษียณอายุหลังการประชุมเต็มคณะครั้งที่ 5 ของคณะกรรมการกลางชุดที่ 13 (พฤศจิกายน ค.ศ. 1989) ซึ่งเขาลาออกจากตำแหน่งทางการสุดท้ายของเขา (ประธานคณะกรรมาธิการการทหารกลาง) และผู้อาวุโสที่เหลือก็เกษียณอายุอย่างเป็นทางการหลังการประชุมสมัชชาใหญ่พรรคครั้งที่ 14 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1992 ซึ่งคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลางถูกยุบ พวกเขายังคงมีอิทธิพลเด็ดขาดอยู่เบื้องหลังจนกระทั่งเติ้งเสียชีวิตในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997

 สมาชิก 
ไม่เคยมีการระบุสมาชิกอย่างเป็นทางการ โดยมีเติ้ง เสี่ยวผิงเป็นผู้กุมอำนาจหลัก แปดผู้อาวุโสที่ได้รับการยอมรับให้รวมอยู่ด้วย ได้แก่:

+ชื่อภาพตำแหน่งที่ดำรงอยู่สถานที่เกิด(บรรพบุรุษ)อ้างอิงเติ้ง เสี่ยวผิง(1904–1997)100pxผู้นำสูงสุด (1978–1989)กรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง (1977–1987)ประธานสภาที่ปรึกษาการเมือง (1978–1983)ประธานคณะกรรมาธิการการทหารกลาง (1981–1989)ประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลาง (1982–1987)กว่างอาน มณฑลเสฉวน(จี๋ฉุ่น มณฑลเจียงซี)เฉิน ยฺหวิน(1905–1995)100pxกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง (1978–1987)เลขาธิการคณะกรรมาธิการตรวจสอบวินัยกลาง คนที่หนึ่ง (1979–1987)ประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลาง (1987–1992)ชิงผู่ เซี่ยงไฮ้หลี่ เซียนเนี่ยน(1909–1992)100pxกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง (1977–1987)ประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีน (1983–1988)ประธานสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีน (1988–1992)หงอาน มณฑลหูเป่ย์เผิง เจิน(1902–1997)100pxประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ (1983–1988)โหวหม่า มณฑลชานซีหยาง ช่างคุน(1907–1998)100pxประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีน (1988–1993)รองประธานคณะกรรมาธิการการทหารกลาง (1982–1992)ถงหนาน ฉงชิ่งปั๋ว อีปัว(1908–2007)100pxรองประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลาง (1982–1992)ติ้งเซียง มณฑลชานซีหวัง เจิ้น(1908–1993) 100pxรองประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีน (1988–1993)รองประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลาง (1985–1992)หลิวหยาง มณฑลหูหนานซ่ง เหรินฉฺยง(1909–2005)100pxรองประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลาง (1985–1992)หลิวหยาง มณฑลหูหนานเติ้ง อิ่งเชา(1904–1992) alt=Portrait of Deng Yingchao|151x151pxรองประธานสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีน (1983–1988)หนานหนิง มณฑลกว่างซี(กวางชาน มณฑลเหอหนาน)สี จ้งซฺวิน(1913–2002)100pxกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน (1982–1987)รองประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ(1988–1993)ฟู่ผิง มณฑลฉ่านซี(เติ้งโจว มณฑลเหอหนาน)ว่าน หลี่(1916–2015)รองนายกรัฐมนตรีสาธารณรัฐประชาชนจีน (1980–1988)ประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ (1988–1993)กรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน (1982–1992)ตงผิง มณฑลชานตง

เส้นเวลาอายุขัยของสมาชิก

 บุตรหลาน 
บุตรหลานของแปดผู้อาวุโสซึ่งได้รับประโยชน์อย่างมากจากระบบอุปถัมภ์และระบบพวกพ้องรวมตัวกันเป็นกลุ่มที่ปัจจุบันรู้จักกันในนาม "เจ้าชายน้อย" หรือ "พรรคมกุฎราชกุมาร" สมาชิกที่เติบโตมาจากตำแหน่งต่าง ๆ ของพรรค สามารถล้มล้างฝ่ายค้านในเขตอำนาจของตนได้อย่างง่ายดาย แม้พวกเขาจะได้รับมอบหมายให้ดำรงตำแหน่งบริหารส่วนท้องถิ่นก็ตาม มักพบว่าพวกเขามีอำนาจสูงกว่าเจ้าหน้าที่พรรคอื่นและมีเกียรติยศมากกว่าด้วยสายเลือดของพวกเขา บลูมเบิร์ก ได้รายงานเกี่ยวกับความมั่งคั่งอันมหาศาลที่สะสมโดยลูกหลานเหล่านี้ผ่านบทบาทของพวกเขาในบริษัทมหาชนและเอกชนต่าง ๆ

หมายเหตุ

+การเป็นสมาชิกตามผู้เขียนต่าง ๆลำดับแอลเอไทมส์ 1992แคซิก 2004เอสซีเอ็มพี 2008บลูมเบิร์ก 2012อังเดรซี 2015เบนดินี 20161เติ้ง เสี่ยวผิงเติ้ง เสี่ยวผิงเติ้ง เสี่ยวผิงเติ้ง เสี่ยวผิงเติ้ง เสี่ยวผิง2หยาง ช่างคุนหยาง ช่างคุนหยาง ช่างคุนหยาง ช่างคุนหยาง ช่างคุน3เฉิน ยฺหวินเฉิน ยฺหวินเฉิน ยฺหวินเฉิน ยฺหวินเฉิน ยฺหวิน4หลี่ เซียนเนี่ยนหลี่ เซียนเนี่ยนหลี่ เซียนเนี่ยนหลี่ เซียนเนี่ยนหลี่ เซียนเนี่ยน5เผิง เจินเผิง เจินเผิง เจินเผิง เจินเผิง เจิน6หวัง เจิ้นหวัง เจิ้นหวัง เจิ้นหวัง เจิ้นหวัง เจิ้น7ปั๋ว อีปัวปั๋ว อีปัวปั๋ว อีปัวปั๋ว อีปัวปั๋ว อีปัว8ซ่ง เหรินฉฺยงซ่ง เหรินฉฺยงซ่ง เหรินฉฺยง8เติ้ง อิ่งเชาเติ้ง อิ่งเชาเติ้ง อิ่งเชาอื่น ๆสี จ้งซฺวินสี จ้งซฺวินว่าน หลี่

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
 AsiaWeek article
 John Ruwitch 'China's leaders tug strings of power in retirement' (Reuters)

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน
หมวดหมู่:อ็อกเต็ต
หมวดหมู่:พรรคคอมมิวนิสต์จีน