สถานีเติมเชื้อเพลิง

สถานีเติมเชื้อเพลิง () หรือที่เรียกอีกอย่างว่า สถานีเติมถ่านหิน () คือคลังเก็บเชื้อเพลิง (ในช่วงแรกเป็นถ่านหิน และต่อมาเป็นน้ำมัน) ที่ใช้สำหรับเรือพาณิชย์และเรือนาวี 

 ประวัติ 
เดิมทีสถานีเติม ถ่านหิน ได้รับการตั้งชื่อว่าสถานีเติมถ่านหินเนื่องจากใช้ถ่านหินในการผลิตไอน้ำ สถานีเติมเชื้อเพลิงถูกสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์ในการเติมถ่านหินสำหรับเรือหรือหัวรถจักรรถไฟ คำนี้มักเกี่ยวข้องกับท่าเรือในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่เกี่ยวข้องกับบลู-วอเตอร์เนวี ซึ่งใช้สถานีเติมถ่านหินเป็นวิธีการขยายขอบเขตการทำงานของเรือรบ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เรือกลไฟที่ขับเคลื่อนด้วยถ่านหินเริ่มเข้ามาแทนที่เรือใบในฐานะวิธีการขับเคลื่อนหลักสำหรับการขนส่งทางทะเล สถานีเติมเชื้อเพลิงเปลี่ยนมาใช้น้ำมันเนื่องจากหม้อไอน้ำเปลี่ยนจากการใช้ถ่านหินเป็นเชื้อเพลิงน้ำมันหรือไฮบริดน้ำมันและถ่านหิน โดยต่อมาถ่านหินถูกแทนที่ทั้งหมดเนื่องจากเครื่องยนต์ไอน้ำถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์สันดาปภายในEncyclopædia Britannica, Fourteenth Edition, Volume Pg 899, 1938 และโรงไฟฟ้ากังหันก๊าซ

ความต้องการสถานีเติมเชื้อเพลิงทางทะเลเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดอาณานิคมในโอเชียเนีย ข้อพิพาทระหว่างอเมริกาและเยอรมนีเกี่ยวกับสถานีเติมถ่านหิน ปาโกปาโก เป็นปัจจัยสำคัญที่อยู่เบื้องหลังวิกฤตการณ์ซามัวในปี พ.ศ. 2430-2432 เกาะนิวแคลิโดเนียในเมลานีเชียซึ่งมีเหมืองถ่านหินในท้องถิ่นทำให้สามารถขนส่งทางทะเลภายในจักรวรรดิอาณานิคมแห่งที่สองของฝรั่งเศสได้Guégan, Floriane. "Transportations nantaises à travers l'océan Indien (1884-1914)" Cahiers Nantais 52, no. 1 (1999) : 29-34. และกระตุ้นให้เกิดการแข่งขันกับผลประโยชน์ทางกองทัพเรือของญี่ปุ่นและออสเตรเลียRechniewski, Elizabeth. "The Perils of Proximity: The Geopolitical underpinnings of Australian views of New Caledonia in the nineteenth century." Portal: Journal of Multidisciplinary International Studies 12, no. 1 (2015) : 69-85.

 สถานีเติมเชื้อเพลิงทหารเรือ 
ประเทศที่มีกำลังทหารเรือขนาดใหญ่ต้องรักษาแหล่งเชื้อเพลิงสำหรับทัพเรือของตนในยามสงคราม เพื่อจุดประสงค์นี้ สถานีเติมเชื้อเพลิงจึงได้รับการตั้งขึ้นรอบ ๆ พื้นที่ปฏิบัติการ ตัวอย่างของสถานีเติมเชื้อเพลิงดังกล่าว ได้แก่ ท่าเรือหลักเกือบทั้งหมดในบริติชไอลส์ แคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ แอฟริกาของอังกฤษ หรืออินเดีย นอกจากนี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับเรือบรรทุกถ่านหินที่เซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ในมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ ที่จาเมกาและเบอร์มิวดาในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ที่ยิบรอลตาร์ มอลตา และพอร์ตซาอิดในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ที่เอเดน บนอ่าวเอเดน ที่โคลัมโบในศรีลังกา ที่สิงคโปร์ และที่ลาบวนในทะเลจีน ที่ฮ่องกงบนชายฝั่งจีน ที่ชากอส เซเชลส์ หรือมอริเชียสในมหาสมุทรอินเดีย ที่เกาะเธิร์สเดย์และซูวา ฟีจี ในแปซิฟิกใต้ (อังกฤษ) และที่โฮโนลูลู ปาโกปาโก และมะนิลาในแปซิฟิกสำหรับสหรัฐอเมริกาEncyclopædia Britannica, Fourteenth Edition, Volume Pg 899, 1938 แม้ว่าการป้องกันสถานีเชื้อเพลิงทหารเรือมักเน้นไปที่การโจมตีโดยมหาอำนาจทางทะเลอื่น ๆGlobal security website แต่เหตุการณ์ระเบิดของเรือ เรือยูเอสเอส โคล ที่ท่าเรือเอเดนของเยเมนในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2543 ได้ดึงความสนใจไปที่ความสำคัญของการป้องกันเรือในระหว่างปฏิบัติการเติมน้ำมันแม้แต่ในสถานีเติมเชื้อเพลิงของฝ่ายพันธมิตร

 สถานีเติมเชื้อเพลิงเชิงพาณิชย์ 
เนื่องจากการค้าระหว่างประเทศมีเส้นทางเดินเรือที่แน่นอนเพิ่มขึ้น จึงมีการจัดตั้งเส้นทางเดินเรือขึ้น โดยมีสถานีเติมเชื้อเพลิงปรากฏอยู่ตามจุดยุทธศาสตร์ต่าง ๆ ตลอดเส้นทางเหล่านี้ เนื่องจากสถานีเติมเชื้อเพลิงส่วนใหญ่ไม่มีทรัพยากรธรรมชาติ เช่น ถ่านหินหรือน้ำมัน "การเติมน้ำมัน" เชิงพาณิชย์เพื่อขนส่งถ่านหินและน้ำมันไปยังสถานีเติมน้ำมันจึงใช้ปริมาณการขนส่งทางเรือไปเป็นจำนวนมากEncyclopædia Britannica, Fourteenth Edition, Volume Pg 899, 1938 เมื่อการต่อเรือพัฒนาไปสู่เรือที่มีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ความจุในการจัดเก็บเชื้อเพลิงเพิ่มเติมจึงถูกผนวกเข้ากับการออกแบบเรือ ซึ่งทำให้มีระยะทางระหว่างจุดเติมน้ำมันที่มากขึ้น ปัจจุบัน เรือเดินทะเลส่วนใหญ่มีความสามารถในการเติมน้ำมันเพื่อข้ามมหาสมุทรอย่างไม่สะดุดที่ปลายทางก่อนออกสู่ทะเล

 ดูเพิ่ม 
 เรือพาณิชย์

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:การบริหารจัดการเรือ