ชายแดนไทย–เวียดนาม

ชายแดนไทย–เวียดนาม เป็นเขตแดนทางทะเลทั้งหมดระหว่างประเทศไทยและประเทศเวียดนามซึ่งอยู่ในอ่าวไทย ข้อตกลงนี้ลงนามในปี พ.ศ. 2540 ถือเป็นข้อตกลงฉบับแรกนับตั้งแต่อนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเลในภูมิภาคที่เป็นข้อพิพาทระหว่างประเทศชายแดนอ่าวต่าง ๆ

 แนวพรมแดน 
ประเทศเวียดนามใต้ได้ประกาศเขตพื้นที่ไหล่ทวีปครั้งแรกในปี พ.ศ. 2514 ขณะที่ประเทศไทยได้ประกาศเขตไหลทวีปเช่นกันในปี พ.ศ. 2516 กระทั่งเวียดนามใต้ล่มสลายและเกิดการรวมประเทศในปี พ.ศ. 2518 รัฐบาลเวียดนามหลังจากนั้นก็ยังคงยึดถือตามเส้นเดิม

หากนำพื้นที่อ้างสิทธิ์ทั้งสองส่วนมาคำนวณ พื้นที่ทับซ้อนทั้งหมดมีพื้นที่รวม 6,074 ตารางกิโลเมตร ทั้งสองประเทศเริ่มการเจรจาอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2517 และ พ.ศ. 2535Maritime delimitation between Vietnam and her neighboring countries เพื่อกำหนดพื้นที่ดังกล่าว โดยบรรลุข้อตกลงหลังจากมีการประชุม 9 รอบในระยะเวลา 7 ปี และจัดสรรพื้นที่ร้อยละ 32.5 ให้แก่เวียดนาม มีความยาวประมาณ 

ข้อตกลงดังกล่าวชื่อว่า ความตกลงระหว่างรัฐบาลแห่งราชอาณาจักรไทย และรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ว่าด้วยการแบ่งเขตทางทะเลระหว่างประเทศทั้งสองในอ่าวไทย () ได้รับการลงนามอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2540 และมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2541 โดยกำหนดส่วนตรงตามสองจุดดังนี้:

 จุด C: 
 เป็นจุดเหนือสุดของพื้นที่พัฒนาร่วมที่กำหนดไว้โดยบันทึกความเข้าใจปี พ.ศ. 2522 และตรงกับจุดที่ 43 ของการเรียกร้องไหล่ทวีปของมาเลเซียที่ยื่นในปี พ.ศ. 2522
 จุด K: 
 เป็นจุดที่ตั้งอยู่บนพรมแดนทางทะเลระหว่างสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามและกัมพูชา ซึ่งเป็นเส้นตรงที่มีระยะห่างเท่ากันจากเกาะปูลูไวและหมู่เกาะโถเจิว

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 ความตกลงระหว่างรัฐบาลแห่งราชอาณาจักรไทย และรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ว่าด้วยการแบ่งเขตทางทะเลระหว่างประเทศทั้งสองในอ่าวไทย

เวียดนาม
ไทย