เกเลน เวสตัน

วิลลาร์ด กอร์ดอน เกเลน เวสตัน โอเอ ซีวีโอ โอออนท์ (; 29 ตุลาคม ค.ศ. 1940 – 12 เมษายน ค.ศ. 2021) เป็นนักธุรกิจมหาเศรษฐีชาวบริติช-แคนาดา และประธานกิตติคุณของจอร์จ เวสตัน ลิมิเตด ซึ่งเป็นบริษัทแปรรูปอาหารรวมถึงจัดจำหน่ายอาหารของประเทศแคนาดา เวสตันและครอบครัวของเขาซึ่งมีทรัพย์สินสุทธิประมาณ 8.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ได้ติดอันดับผู้ที่ร่ำรวยที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศแคนาดา และอันดับที่ 178 ของโลก โดยนิตยสารฟอบส์ (มิถุนายน ค.ศ. 2019)

นอกจากจะเป็นหนึ่งในผู้ทำขนมปังชั้นนำของประเทศผ่านทางบริษัทในเครือเวสตันฟูดส์แล้ว เขายังเป็นผู้ค้าปลีกซูเปอร์มาร์เก็ตที่มีประสบการณ์ซึ่งยังคงถือหุ้นส่วนใหญ่ในลอบลอว์คัมปะนีส์ ซึ่งเป็นผู้ค้าปลีกอาหารที่ใหญ่ที่สุดในประเทศแคนาดาผ่านทางบริษัทผู้ถือหุ้นของครอบครัว นอกจากนี้ เวสตันยังเป็นหัวหน้าผู้ค้าปลีกสินค้าฟุ่มเฟือยรายใหญ่เป็นอันดับสองของโลกในฐานะประธานของโฮลต์ เรนฟรูว์ ในประเทศแคนาดา และเซลฟริดเจสกรุป ที่เป็นเจ้าของเซลฟริดเจสในสหราชอาณาจักร, ห้างสรรพสินค้าบราวน์ ธอมัส ในประเทศไอร์แลนด์, เครือห้างสรรพสินค้าเดอเบคอร์ฟในประเทศเนเธอร์แลนด์ และห้างสรรพสินค้าโอเกิลวี ในมอนทรีออล รวมถึงเวสตันเป็นประธานของมูลนิธิเดอะ ดับเบิลยู. การ์ฟีลด์ เวสตัน ซึ่งเป็นมูลนิธิการกุศลของประเทศแคนาดาที่มอบเงินบริจาคเกือบ 200 ล้านดอลลาร์ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา

 ชีวิตแรกเริ่ม 
เวสตันเกิดเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1940 โดยเป็นบุตรของเรตา ไลลา (ฮาวเวิร์ด) และดับเบิลยู. การ์ฟีลด์ เวสตัน ซึ่งอาศัยอยู่ที่มาร์โลว์ในบักกิงแฮมเชอร์ ห่างจากลอนดอนไปทางตะวันตกประมาณ  โดยเป็นบุตรคนสุดท้องจากพี่น้องทั้งหมดเก้าคน ซึ่งจอร์จ เวสตัน บิดาของการ์ฟีลด์ เวสตัน นักธุรกิจชาวแคนาดา ได้ก่อตั้งบริษัทจอร์จ เวสตัน ลิมิเตด และประสบความสำเร็จในการขยายกิจการไปยังต่างประเทศในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 โดยการเข้าซื้อและปรับปรุงโรงงานผลิตบิสกิตและขนมปังทั่วสหราชอาณาจักร ซึ่งใน ค.ศ. 1945 เวสตันและครอบครัวของเขาเดินทางกลับแคนาดา แต่ต้องย้ายที่อยู่บ่อยครั้งเนื่องจากบิดาของเขาทำธุรกิจหลายอย่าง รวมถึงเครือซูเปอร์มาร์เก็ตในทวีปอเมริกาเหนือและยุโรป เวสตันเติบโตขึ้นมาและทำงานในสโตร์ที่เป็นทรัพย์สินของบิดา ครั้งหนึ่งเขาเคยกล่าวไว้ว่า "ผมเคยเป็นเด็กขนของมาแล้วนับพันครั้งในบรรดาห้าภาษา" ส่วนระหว่าง ค.ศ. 1954 ถึง ค.ศ. 1959 เขาได้รับการศึกษาที่โรงเรียนเซนต์พอล ซึ่งเป็นโรงเรียนชั้นนำแห่งหนึ่งของลอนดอนในสหราชอาณาจักร

 ประเทศไอร์แลนด์ 
ใน ค.ศ. 1962 หลังจากเรียนบริหารธุรกิจที่ฮูรอนยูนิเวอร์ซิตีคอลเลจในมหาวิทยาลัยเวสเทิร์นออนแทรีโอได้ไม่นาน เวสตันก็ย้ายไปที่เมืองดับลินเพื่อเปิดสโตร์ของชำ ต่อมาจึงเปิดสาขาที่สอง และร้านค้าดังกล่าวก็ได้พัฒนาเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตเครือเพาเวอส์ ซึ่งเวสตันพบว่าประเทศไอร์แลนด์เป็นดินแดนแห่งโอกาส:

ไอร์แลนด์ใต้ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ถือเป็นประเทศที่มีโอกาสเติบโตอย่างแท้จริง ประชากรเริ่มอพยพมายังเมืองดับลิน และประชาคมยุโรปก็เริ่มตระหนักถึงประเทศไอร์แลนด์มากขึ้นเรื่อย ๆ เลอแมสเริ่มมีมุมมองที่แตกต่างออกไปในเรื่องเงินทุนที่เข้ามาในประเทศ และดูเหมือนว่าจะมีโอกาสในการเติบโตขึ้นอย่างมาก

ใน ค.ศ. 1965 ธุรกิจของเวสตันเติบโตขึ้นสู่สโตร์หกแห่ง สี่ปีต่อมา เขาได้ขยายธุรกิจของเขาด้วยการซื้อห้างสรรพสินค้าที่ล้มละลายชื่อว่าท็อด เบินส์ จากนั้น เขาได้เปลี่ยนชื่อเป็นเพนนีส์ (ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อไพรมาร์กนอกประเทศไอร์แลนด์) และภายในปีเดียว ได้มีสโตร์เปิดเพิ่มขึ้นอีกสี่แห่ง โดยทั้งหมดมีรูปแบบส่วนลดที่คล้ายกัน กระทั่งสองปีต่อมา เพนนีส์สาขาแรกนอกเมืองดับลินก็เปิดตัวขึ้น ตามมาด้วยสโตร์อีกสิบเอ็ดแห่ง รวมถึงหนึ่งแห่งในไอร์แลนด์เหนือ ในขณะเดียวกัน เวสตันได้แต่งงานกับฮิลารี เฟรย์น ซึ่งเป็นหนึ่งในนางแบบแฟชันชั้นนำของไอร์แลนด์ใน ค.ศ. 1966

ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 เวสตันได้ขยายธุรกิจขายของชำของเขาด้วยการซื้อกิจการของคู่แข่งอย่างควินส์เวิร์ธ ส่วนใน ค.ศ. 1971 เวสตันได้ซื้อหุ้นในห้างสรรพสินค้าบราวน์ ธอมัส ซึ่งเป็นห้างสรรพสินค้าหรูหราในดับลิน และมอบให้ภรรยาของเขาเป็นของขวัญ กระทั่งในที่สุดพวกเขาก็ได้มาซึ่งความเป็นเจ้าของอย่างเต็มรูปแบบใน ค.ศ. 1984

 ลอบลอว์ 
ใน ค.ศ. 1971 เวสตันได้รับการขอร้องจากการ์ฟีลด์ เวสตัน ประธานบริษัท จอร์จ เวสตัน ลิมิเตด ให้ตรวจสอบลอบลอส์ ซึ่งเป็นเครือซูเปอร์มาร์เก็ตที่ตั้งอยู่ในรัฐออนแทรีโอของบริษัท ที่ดูเหมือนว่าจะมุ่งหน้าสู่การล้มละลาย โดยเขาพบว่าบริษัทมีหนี้สินล้นพ้นตัว, มีสาขาเล็ก ๆ จำนวนมากที่เก่าแก่ และส่วนแบ่งทางการตลาดก็ลดลงไปครึ่งหนึ่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ "คำถามใหญ่ก็คือเราควรปิดเครือข่ายนี้หรือไม่ หรือเราควรลงทุนทั้งเงินและเวลามหาศาลเพื่อนำมันกลับไปสู่จุดเดิม ผมรู้สึกว่าจากมุมมองของการขายปลีกลอบลอส์ถือเป็นศูนย์กลางของบริษัทที่มีศักยภาพสูงสุดในประเทศแคนาดา"

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1972 เวสตันได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการผู้จัดการของลอบลอว์คัมปะนีส์และเริ่มดำเนินการรวมกิจการทันที โดยมีการจัดหาเงินทุนผ่านบริษัทโฮลดิงของตระกูลเวสตัน เพื่อให้ทางลอบลอว์หลุดพ้นจากข้อตกลงการเช่าคืนทรัพย์ที่ขายไป และภายในหนึ่งปี สาขาที่ขาดทุน 78 แห่งได้ถูกปิดลง ซึ่งเวสตันกล่าวว่า "ในฐานะที่เป็นเครือข่ายร้านค้า 200 สาขา เราดูไม่ค่อยดีนัก แต่ในฐานะที่เป็นเครือข่ายร้านค้า 100 สาขา เราดูดีมากทีเดียว"

 อ้างอิง 

 แหล่งที่มา 






 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Forbes.com: Forbes World's Richest People


หมวดหมู่:มหาเศรษฐีชาวสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:มหาเศรษฐีชาวแคนาดา
หมวดหมู่:ตระกูลเวสตัน