ปฏิบัติการโกร๊ะคอล

ปฏิบัติการโกร๊ะคอล หรือ ยุทธการที่เดอะเลดจ์ หรือ ปฏิบัติการสันเขา () เป็นปฏิบัติการของอังกฤษในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2484 เพื่อรุกรานภาคใต้ของประเทศไทยภายหลังการบุกครองมาลายาและบุกครองไทยของญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปฏิบัติการนี้ได้รับอนุมัติจากพลโท อาร์เธอร์ เพอร์ซิวาล ในฐานะ "มินิมาทาดอร์" หลังจากปฏิบัติการมาทาดอร์ ซึ่งเป็นการโจมตีเชิงรุกเข้าสู่ประเทศไทยซึ่งถูกต่อต้านโดยรัฐบาลอังกฤษและไม่ได้ปฏิบัติการ เนื่องจากความล่าช้าในการอนุมัติของ เพอร์ซิวาล และในการสั่งการคำสั่งของเขา ความจำเป็นในการจัดสำหรับปฏิบัติการโกร๊ะคอลแทนปฏิบัติการมาทาดอร์ และการต่อต้านจากตำรวจไทย ทำให้กองกำลังในปฏิบัติการโกร๊ะคอลไม่สามารถไปถึงเดอะเลดจ์ได้ทันเวลา


 มินิมาทาดอร์ 
แทนที่จะใช้ปฏิบัติการมาทาดอร์ กลุ่มชุดรบเฉพาะกิจ (ad hoc column) จำนวน 3 ชุดจึงถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อคุกคามและชะลอการรุกคืบของญี่ปุ่นจากฐานที่มั่นที่สงขลาและปัตตานี

โกร๊ะคอล () เป็นหน่วยที่สำคัญที่สุดใน 3 ชุดนี้ โกร๊ะคอลได้รับมอบหมายให้ทำลายพื้นที่ที่เรียกว่า เดอะเลดจ์ การทำลาย เดอะเลดจ์จะปิดกั้นเส้นทางจากปัตตานีได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงรับประกันความปลอดภัยของเส้นทางคมนาคมและการล่าถอยของกองพลทหารราบอินเดียที่ 11 สำหรับญี่ปุ่น การยึดเดอะเลดจ์ จะทำให้เข้าถึงพื้นที่ด้านหลังของกองพลทหารราบอินเดียที่ 11 ได้ ซึ่งอาจทำให้กองทัพอังกฤษต้องล่าถอยจากเประและเกอดะฮ์ หรือหากกองทัพมีความเร็วเพียงพอ ก็สามารถตัดขาดกองพลทหารราบอินเดียที่ 11 ได้เลย

 กองกำลัง 

 กองกำลังเครือจักรภพบริเตน 
กองกำลังนี้ถูกตั้งชื่อว่า โกร๊ะคอล () เนื่องจากปฏิบัติการจากเมืองโกร๊ะที่ชายแดนรัฐเประ-ไทย และ "คอล" () เป็นคำย่อของ  คอลัมน์ (ซึ่งหมายถึงกลุ่มชุดรบ)

โกร๊ะคอล ดั้งเดิมจะประกอบด้วย:
 กองพันที่ 3 กรมทหารปัญจาบที่ 16 - พันโท เฮนรี่ ดอว์สัน มัวร์เฮด
 กองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 - พันโท ซิริล เลิฟซีย์ ลอว์เรนซ์ สโตกส์ ( ถูกจับกุมเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 หลังจากยุทธการที่แม่น้ำสลิม)
 กองร้อยทหารปืนใหญ่ภูเขาอินเดียที่ 10 - พันตรี ดี.จี.ซี. โควี
 กองร้อยสนามที่ 45 ทหารช่างและงานเหมืองบอมเบย์ - พันตรี เจ.อาร์. ดินวิดดีSolah Punjab

กลุ่มชุดรบที่ออกเดินทางจากโกร๊ะ ประกอบด้วยทหารจากกองพันที่ 3 กรมทหารปัญจาบที่ 16 และทหารช่างบางส่วนภายใต้การบังคับบัญชาของ พันโท เฮนรี่ มัวร์เฮด ซึ่งบรรทุกมาในรถบรรทุกขับเคลื่อนสี่ล้อ มาร์มอน-เฮอริงตัน ของกองร้อยขนส่งยานยนต์ออสเตรเลียที่ 2/3 ภายใต้การนำของ พันตรี ดี.จี.ซี. โควี โกร๊ะคอลมีกำลังพลน้อยกว่าที่กำหนดและล่าช้าเนื่องจากกองพันที่ 2 ของกองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 และกองร้อยทหารปืนใหญ่เบามาไม่ถึงตรงเวลา กองกำลังออกเดินทางโดยไม่มีหน่วยที่กล่าวข้างต้น เป้าหมายของกองกำลังคือถนนความยาว 6 ไมล์ (10 กิโลเมตร) ที่ตัดผ่านเนินเขาที่ลาดชันและข้ามไปอีกด้านหนึ่งโดยตกลงไปในแม่น้ำและรู้จักกันในชื่อเดอะเลดจ์ หากโจมตีจากเนินเขาลงมาที่ถนนจะทำให้กองกำลังรุกรานของญี่ปุ่นต้องประสบความล่าช้าในการเดินทัพ

 กองกำลังของไทย 
กรมตำรวจ

หน่วยที่ป้องกันการรุกรานจากเครือจักรภพนี้ถูกต่อต้านโดยตำรวจและอาสาสมัครจากเบตงภายใต้การนำของ พันตรี ประยูร รัตนกิจ มีกำลังประมาณ 120 คนหลักฐานชั้นต้นจากการค้นคว้าของ Siam Historical Cafe ในวีดีทัศน์  ซึ่งหนึ่งในนั้นมี นายร้อยตำรวจโท หวน มุตตาหารัช อยู่ในนั้นด้วย ซึ่งทำให้กองกำลังของอังกฤษประสบกับความยากลำบากในการเคลื่อนกำลัง ขณะเดียวกันกำลังของตำรวจไทยก็ได้ต่อสู้กับกองพลที่ 5 ของญี่ปุ่นที่ปัตตานีเพื่อต่อต้านการบุกของญี่ปุ่น ก่อนที่จะมีการหยุดยิงระหว่างทั้งสองฝ่าย นอกจากนี้กำลังอีกส่วนของไทยที่ช่วยเหลือในการต่อต้านคือนักโทษที่ถูกปล่อยออกมาจากคุกเพื่อช่วยสนับสนุนการต่อต้านการรุกรานจากอังกฤษ

 ความสูญเสีย 
กำลังของฝ่ายไทยที่เสียชีวิตระหว่างการต่อต้านการรุกรานในวันที่ 8 - 9 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ประกอบไปด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวน 4 นาย คือ

 นายร้อยตำรวจโท เยื้อง พวงพยอม
 จ่านายสิบตำรวจ เหี๊ย อยู่ดี
 จ่านายสิบตำรวจ อิ้น จงถาวร
 จ่านายสิบตำรวจ ทองคำ โรจนกิจต์

 กองกำลังของญี่ปุ่น 
กองพลทหารราบที่ 5 กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น
 กรมทหารราบที่ 42 - พันเอก ทาดาโอะ อันโดะ
 ทหาร 1 กองพัน จากกรมทหารที่ 42 - พันตรี ชิเกฮารุ อาซาเอดะ
 กองร้อยรถถัง 2 กองร้อย กรมรถถังที่ 14

 ยุทธการที่เบตง 

 8 ธันวาคม 
โกร๊ะคอลใช้เวลาในการข้ามชายแดนประมาณ 14 ชั่วโมง หลังญี่ปุ่นขึ้นบกที่เมืองโกตาบารู และได้พบกับกองกำลังต่อต้านจากตำรวจไทยและอาสาสมัครพลเรือน นำโดย พันตรี ประยูร รัตนกิจ ผู้บัญชาการตำรวจเมืองเบตง 

กองกำลังดังกล่าวต่อต้านกองกำลังอังกฤษจากบริเวณที่ปลอดภัยในป่าโดยรอบ และโค่นต้นยางพาราขวางถนนแคบ ๆ ทำให้การเคลื่อนที่ของเบรน กัน แคริเออร์ล่าช้าลง ในระหว่างนั้น ชาวไทยจำนวนมากในเบตงอพยพออกจากเมือง โดยทิ้งพ่อค้าชาวจีนและอินเดียไว้เบื้องหลัง เนื่องจากสองกลุ่มที่ไม่อพยพนั้นได้ชักธงยูเนียนแจ็คของอังกฤษและธงสาธารณรัฐจีนขึ้นเพื่อรอต้อนรับกองกำลังของอังกฤษ 

 9 ธันวาคม 
ฝ่ายไทยได้ต้านทานกองกำลังของอังกฤษต่อเนื่องจากวันที่ 8 แต่ด้วยกำลังของฝ่ายไทยที่น้อยกว่า ทำให้ต้องถอยร่นแนวตั้งรับจนมาถึงหลักกิโลเมตรที่ 35 ถึง 38 บริเวณอำเภอธารโต ซึ่งในการต่อต้านครั้งนั้น ฝ่ายไทยได้เรียกขานว่า ปฏิบัติการสันเขา การต่อต้านของไทยทำให้กองทัพปัญจาบล่าช้าจนถึงช่วงบ่ายและพวกเขาก็ไปถึงเมืองเบตงซึ่งอยู่ห่างจากชายแดนเพียง 5 ไมล์ (8 กิโลเมตร) จนกระทั่งตอนเย็น ต่อมาเมื่อโกร๊ะคอลเข้าสู่เบตง ผู้บัญชาการตำรวจเบตงได้อนุญาตให้พวกเขาผ่านไปได้โดยไม่มีการต่อต้าน จากนั้นเขาก็เข้าพบ พันโท มัวร์เฮด และขอโทษอย่างสุภาพสำหรับ "ความผิดพลาด" ดังกล่าว อย่างไรก็ตาม ไม่ทราบว่าเหตุใดมัวร์เฮดจึงไม่เดินหน้าต่อไปยังเดอะเลดจ์ในทันที และความล่าช้านั้นเองกลับกลายเป็นอันตรายต่อกองกำลังอังกฤษในอนาคต

 มุ่งหน้าสู่เดอะเลดจ์ 

 10 ธันวาคม 
เช้าวันที่ 10 ธันวาคม กองพันที่ 3 กรมทหารปัญจาบที่ 16 ออกเดินทางจากเบตงและมุ่งหน้าสู่เดอะเลดจ์ซึ่งอยู่ห่างออกไป 26 ไมล์ (42 กิโลเมตร) กรมทหารที่ 42 ของญี่ปุ่นแห่งกองพลที่ 5 พร้อมด้วยกองร้อยรถถังเบา 2 กองพันซึ่งยกพลขึ้นบกที่ปัตตานีเวลา 03:00 น. สามารถไปถึงเลดจ์ได้ก่อนในตอนเที่ยงของวันที่ 10 ธันวาคมMackenzie, Eastern Epic 

เวลาประมาณ 14.00 น. ขณะกำลังเดินหน้าผ่านหุบเขาเหนือแม่น้ำปัตตานีและยังห่างอีก 1.6 กิโลเมตรจากเดอะเลดจ์ที่กิโลเมตรที่ 37 กองร้อยเอ (ปัญจาบ) ส่วนหน้าของโกร๊ะคอล (สุบาดาร์ เชอร์ ข่าน) ก็ถูกยิงโจมตีอีกครั้ง คราวนี้เป็นการโจมตีจากกองพลที่ 5 ของญี่ปุ่น กองร้อยเอได้เดินหน้าอ้อมเนินเขาและถูกซุ่มโจมตี มัวร์เฮดส่งกองร้อยดี (ปัญจาบ) (ร้อยโท ซาริฟ ข่าน) ไปข้างหน้าตามถนนเพื่อสนับสนุนกองร้อยเอ และกองร้อยซี (โดกราส) (ร้อยเอก เค.เอ.เอช. แคสสัน) ถูกส่งไปข้ามเนินเขาที่ปกคลุมไปด้วยป่าทึบทางด้านซ้าย กองร้อยบี (ซิกข์) (ร้อยโท จี.บี. พาล์มเมอร์) คุ้มกันปีกขวาของกองพัน

หลังจากนั้นไม่นาน มัวร์เฮดก็สูญเสียการติดต่อกับกองร้อยหลักทั้ง 3 กองร้อย ในช่วงบ่ายวันหนึ่ง ผู้ส่งข่าวจากกองร้อยดี (ปัญจาบ) รายงานว่ากองร้อยเอ (ปัญจาบ) กำลังต่อสู้กับรถถังและทหารราบอย่างสิ้นหวัง โดยมีกองร้อยดีคอยสนับสนุน ผู้ช่วยผู้บังคับบัญชาของกองพัน ร้อยเอก เอ.อี. ชาร์ลตัน เดินข้ามสะพานไม้ข้ามลำธารกัมปงโต และพร้อมกับผู้ส่งข่าว เขาได้เลี้ยวโค้งหักศอกไปข้างหน้าประมาณ 100 เมตร เมื่อเลี้ยวโค้ง ชาร์ลตันพบรถถังญี่ปุ่นอยู่ไม่ไกลข้างหน้า และพบกองร้อยเอที่ยิงปืนครกกำลังต่อสู้อย่างหนัก ชาร์ลตันรีบกลับไปที่สะพานไม้และนำหมวดต่อต้านรถถังของกองพันเข้ามา ทหารช่างของ พันตรี ดินวิดดี แยกสะพานออกด้วยมือ เมื่อรถถังเลี้ยวโค้ง ก็ได้รับการต่อต้านอย่างหนักจากปืนเล็กยาวต่อสู้รถถังบอยส์ของกองพันและถอยร่นไป แต่เวลาเดียวกันทหารราบญี่ปุ่นก็ได้ยึดถนนข้างหน้าแล้ว กองร้อยบีและซีได้ถอยร่นกลับมาไม่นานก่อนพลบค่ำ ในช่วงเที่ยงคืนของวันที่ 10 ธันวาคม พันโท สโตกส์ พร้อมด้วยกองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 และกองร้อยทหารปืนใหญ่ภูเขาอินเดียที่ 10 ซึ่งขนส่งโดยกองร้อยขนส่งยานยนต์ออสเตรเลียที่ 2/3 ได้มาถึงจุดนัดหมายแรกที่โกร๊ะแล้ว

เนื่องจากไม่มีความเป็นไปได้ที่จะรุกคืบต่อไปได้อีก และปัจจุบันถูกตัดขาดจากกองร้อยทั้ง 2 กองร้อยของเขา มัวร์เฮด จึงยังคงอยู่กับกองร้อยบังคับการและกองร้อยบีที่ตั้งบริเวณสะพาน โดยมีเสียงการสู้รบหนักหน่วงดำเนินไปตลอดทั้งคืน

 11 ธันวาคม 
สถานการณ์ในเช้าวันที่ 11 ธันวาคม ก็คือ มัวร์เฮดยึดสะพานที่กิโลเมตรที่ 37 (ทางเหนือของเบตง 25 ไมล์) แต่เขาก็สูญเสียการติดต่อกับกองร้อยเอและดีไปโดยสิ้นเชิง ฮาวิลดาร์ มานาวาร์ ข่าน และลูกน้องอีก 8 คนจากกองร้อยเอCatto, Solah Punjab p206 กลับมาพร้อมกับข่าวว่า ซูบาดาร์ เชอร์ ข่าน และกองร้อยเอถูกละลายจนหมดสิ้นด้วยรถถังและทหารราบของญี่ปุ่นCompton, Eastern Epic

พันโท สโต๊คส์ กองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 และกองร้อยทหารปืนใหญ่ภูเขาอินเดียที่ 10 ใช้เวลาช่วงเช้าเตรียมตั้งรับแบบที่มั่นที่โกร๊ะ ขณะที่สโต๊คส์เดินไปข้างหน้าเพื่อหารือกับมัวร์เฮด มัวร์เฮดสั่งให้สโต๊คส์เตรียมที่มั่นที่ระยะ 9 ไมล์ (14 กิโลเมตร) ทางเหนือของเบตง เพื่อคุ้มกันกองพันเมื่อถอนกำลัง สโต๊คส์ออกจากกองร้อยซี (ปัญจาบ) กองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 (ร้อยโท ซี.อี.เอ็น. ฮอปกินส์-ฮัสสัน) ที่โกร๊ะ และเดินหน้าพร้อมกับส่วนที่เหลือของกองพันของเขาและกองร้อยภูเขาไปยังจุดยุทธศาสตร์ 15 กิโลเมตร ซึ่งพวกเขาได้จัดเตรียมที่มั่นตั้งรับใหม่Catto, Solah Punjab p 179

นายทหารชั้นประทวนรายงานว่าเมื่อวันก่อน กองร้อยเอได้เคลื่อนพลไป 700 หลา (640 เมตร) เลยสะพานไปแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นรถถังและทหารราบของญี่ปุ่นกำลังมาจากที่มั่นเดอะเลดจ์ สุบาดาร์ เชอร์ ข่าน ได้ส่งกองร้อยของเขาเข้าไปในป่าทางทิศตะวันออกของถนนและปล่อยให้รถถังสองคันที่นำหน้าผ่านไป เมื่อผ่านไปแล้ว ข่านก็สั่งให้ลูกน้องของเขาโจมตีทหารราบของญี่ปุ่น ข่านได้รับบาดเจ็บสาหัสเกือบจะในทันที แต่เขายังคงคุกเข่าอยู่ข้างถนนเพื่อให้กำลังใจลูกน้องของเขา ผลจากการโจมตีทำให้ทหารญี่ปุ่นล่าถอยอย่างไร้รูปขบวน ทิ้งความสูญเสียไว้เป็นจำนวนมาก กลุ่มที่สองซึ่งประกอบด้วยรถถังและรถทหารราบสองคันมาถึงในเวลาไม่นานหลังจากนั้น และรถถังคันแรกก็พุ่งชน สุบาดาร์ที่บาดเจ็บ ทำให้เขาเสียชีวิตในทันที สมาชิกกองร้อยที่เหลือต่อสู้กันอย่างดุเดือดเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง ทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก แต่เมื่อติดอยู่บนถนนที่เปิดโล่ง พวกเขาจึงถูกกองกำลังของญี่ปุ่นกวาดล้างในที่สุด มีนายทหารชั้นประทวนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่หลบหนีได้ พร้อมด้วยผู้รอดชีวิตอีก 8 คน

เวลา 11.00 น. ของวันที่ 11 ธันวาคม ร้อยโท ซาริฟ ข่าน และกองร้อยดี ได้เดินทางกลับผ่านป่าเพื่อช่วยเหลือมัวร์เฮด โดยยึดที่มั่นของตนไว้จนกระทั่งพลบค่ำ ร้อยโท ข่าน ได้ถอนกำลังกลับเข้าไปในป่าและอ้อมไปอ้อมมาจนมาถึงที่มั่นของกองพัน โดยเสียกำลังพลไป 15 นาย

ในช่วงบ่ายของวันที่ 11 ธันวาคม กองพันถูกโจมตีสามครั้ง การโจมตีครั้งสุดท้ายก่อนพลบค่ำเป็นการโจมตีกำลังพลของกองพันตลอดแนวปริมณฑลของกองพันที่ 3 กรมทหารปัญจาบที่ 16 ปืนใหญ่ภูเขาทหารราบของกรมทหารญี่ปุ่นทำลายยานเกราะของกรมทหารปัญจาบได้เกือบหมด แต่สุดท้ายก็ถูกปืนครกขนาด 2 นิ้ว (51 มม.) ของกรมทหารปัญจาบยิงตอบโต้จนเสียหายทั้งหมด โดยกองร้อยขนส่งยานยนต์ออสเตรเลียที่ 2/3 และหน่วยรถพยาบาลสนามที่ 36 ได้อพยพผู้บาดเจ็บชาวปัญจาบตลอดทั้งวันMackenzie, Eastern Epic

เมื่อจำนวนผู้บาดเจ็บล้มตายเพิ่มมากขึ้น มัวร์เฮดจึงตัดสินใจถอยกลับไปที่เบตง โดยได้รับอนุญาตจากกองบัญชาการกองพล มัวร์เฮดโทรศัพท์ไปหา พันเอก แฮร์ริสัน (GSO 1) ซึ่งบอกเขาว่าเขาต้องรอจนกว่าคำสั่งจะมาถึง ต้องมีการส่งสารด้วยมอเตอร์ไซค์จากเมอร์เรย์-ไลออนที่ตั้งกองบัญชาการของเขา ซึ่งอยู่ห่างออกไป 113 ไมล์ (182 กิโลเมตร) เพื่อขออนุญาตถอนกำลัง

 12 ธันวาคม 
กองพันยังคงรักษาที่มั่นไว้ได้ตลอดทั้งคืน แต่เมื่อรุ่งสางก็เห็นได้ชัดว่ากองทัพญี่ปุ่นกำลังพยายามโจมตีกองพันจากทางตะวันออกและทางใต้ ไม่นานหลังจากนั้น เวลา 07.00 น. การโจมตีครั้งใหญ่ที่สุดของกองทัพญี่ปุ่นก็เริ่มขึ้น โดยมีกองกำลังโจมตีจากทางตะวันออกและทางใต้คอยช่วยเหลือ มัวร์เฮดตัดสินใจว่าเขาต้องพยายามถอนทัพโดยเร็วที่สุด

กองร้อยซิกข์ของ ร้อยโท พาล์มเมอร์ สามารถถอนตัวออกมาได้ แต่ต้องสูญเสียทหารไป 30 นาย ในขณะที่กองร้อยโดกราส ของ ร้อยเอก แคสสัน พบว่าถูกกองกำลังของญี่ปุ่นล้อมไว้หมดแล้วในไม่ช้า แคสสันจึงสั่งให้ลูกน้องต่อสู้เพื่อหาทางหนีออกมา ผู้รอดชีวิตจำนวนหนึ่งไปถึงที่มั่นของกองร้อยดี ผู้รอดชีวิตรายงานว่าทั้งแคสสันและร้อยโท แฟรงก์ สกายร์ม ผู้บังคับบัญชาลำดับที่สองของเขาเสียชีวิตในการสู้รบระยะประชิด ร้อยเอก แฮร์รี แคสสัน (จากเกาะเซนต์วินเซนต์) มีรายงานว่าสูญหายระหว่างการรบ โดยเชื่อว่าเสียชีวิตแล้ว ในความเป็นจริง เขารอดชีวิตจากการสู้รบ แต่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เขารอดชีวิตในป่าเป็นเวลาห้าเดือนต่อมา และในที่สุดก็ถูกจับในวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2485

โกร๊ะคอลเริ่มถอยจากภาคพื้นโดยถูกญี่ปุ่นโจมตีจากด้านข้างและถูกยิงถล่มด้วยปืนใหญ่หนัก พันเอก มัวร์เฮด ซึ่งถือปืนไรเฟิลอยู่หลังรถเบรน กัน แคริเออร์ 1 ใน 4 คันที่เหลือรอดอยู่ได้ถอนกำลังออกมา ซึ่งรถเบรน แคริเออร์ 2 คันถูกกระสุนปืนยิงเข้าใส่จนเสียหาย มัวร์เฮดกระโดดขึ้นไปบนรถเบรน แคริเออร์ที่เหลืออีก 2 คัน โดยระหว่างนั้นเขาได้ช่วยทหารปัญจาบที่ได้รับบาดเจ็บไว้ได้ (มัวร์เฮดเห็นเขานอนอยู่บนถนนที่ถูกกระสุนปืนยิงใส่ ทหารนายนั้นยกมือให้เขาด้วยสภาพที่เจ็บหนัก เขาจึงกระโดดลงจากรถ อุ้มทหารไว้บนไหล่ และกลับไปที่เบรน แคริเออร์)

มัวร์เฮดถูกบังคับให้ถอยทัพกลับเบตงตลอดวันที่ 12 ธันวาคม โดยผ่านกองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 ของ พันโท สโตกส์ ซึ่งกำลังขุดหลุมและเตรียมการป้องกัน กองพันที่ 3 กรมทหารปัญจาบที่ 16 มีกำลังพลลดลงเหลือเพียงนายทหารและพลทหารประมาณ 350 นาย

หน่วยลาดตระเวนของญี่ปุ่นพบที่มั่นของกองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 ในเวลาไม่นานหลังจากเข้าสู่ช่วงค่ำ และได้สำรวจพื้นที่ดังกล่าวตลอดทั้งคืน

 13 ธันวาคม 
เมื่อแสงแรกของวันที่ 13 ธันวาคม ญี่ปุ่นได้โจมตีที่มั่นดังกล่าวด้วยรถถังเบาและทหารราบยานยนต์ รถถังเบาหนึ่งคันถูกทำลาย และทหารราบที่โจมตีในแนวหน้าสามารถเข้าตีแนวได้ ญี่ปุ่นสามารถส่งทหารไปรอบ ๆ แนวรบของสโตกส์ได้ในไม่ช้า ทำให้กองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 ถูกบังคับให้ล่าถอยกลับไปที่โกร๊ะ ซึ่งพวกเขาได้ล่าถอยอย่างเป็นระบบโดยสูญเสียทหารไปเพียงเล็กน้อย

ชาวญี่ปุ่นปล่อยนักโทษคนหนึ่งออกจากคุกในท้องถิ่น ซึ่งเป็นอดีตโจรที่รู้จักพื้นที่นี้เป็นอย่างดี เบตงถูกยึดครองอีกครั้ง และกองกำลังภายใต้การนำของ พันตรี ประยูรเริ่มดำเนินการลงโทษชาวจีนในพื้นที่ ซึ่งเชื่อกันว่าต้อนรับโกร๊ะคอลด้วยการชักธงยูเนียนแจ็กและธงก๊กมินตั๋ง ชาวอินเดียในพื้นที่คนหนึ่งที่ถูกกล่าวหาว่าอาสาให้บริการ (เป็นมัคคุเทศก์) แก่โกร๊ะคอล เขาถูกตามล่า ต้อนจนมุม และยิงเสียชีวิตโดยกลุ่มคนไทยที่ต้องการแก้แค้น

 กลุ่มชุดรบอีกสองกลุ่ม 

 เลย์คอล 
กองกำลังอื่น ๆ ประกอบด้วยทหารบรรทุก 200 นายจากกองพันที่ 1 กรมทหารปัญจาบที่ 8 และส่วนหนึ่งของกองร้อยต่อต้านรถถังที่ 273 ซึ่งทั้งหมดอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของ พันตรี อี.อาร์.แอนดรูว์ ได้ข้ามพรมแดนไทยในเวลาเดียวกับโกร๊ะคอล กองกำลังซึ่งตั้งชื่อว่า เลย์คอล () ตามชื่อ พลจัตวา วิลเลียม เลย์ ผู้บัญชาการกองพลน้อยทหารราบอินเดียที่ 6 ข้ามชายแดนเมื่อเวลา 17:30 น. ของวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2484 และเคลื่อนตัวไปทางจังหวัดสงขลาเพื่อโจมตีและขัดขวางการเคลื่อนที่ของศัตรู เลย์คอลได้เคลื่อนกำลังมาถึงบ้านสะเดา ซึ่งอยู่ห่างจากชายแดนไปทางเหนือ 10 ไมล์ (16 กิโลเมตร) ในตอนพลบค่ำ ซึ่งกองกำลังได้หยุดลงและตั้งที่มั่นทางเหนือของหมู่บ้าน

เลย์คอลได้ปะทะกับกลุ่มชุดรบยานยนต์ของญี่ปุ่นจากหน่วยลาดตระเวนของ พันเอก ซาเอกิ แห่งกองพลที่ 5 ของญี่ปุ่นกับกองร้อยรถถังจากกรมรถถังที่ 1 กองกำลังนี้นำขบวนโดยรถถังและเคลื่อนตัวเป็นรูปขบวนแบบประชิดตัวพร้อมไฟหน้ารถที่สว่างจ้า รถถังสองคันที่นำหน้าถูกปืนต่อต้านรถถังยิงจนเสียหาย แต่ทหารราบของญี่ปุ่นได้ถอนกำลังออกอย่างรวดเร็วและเริ่มเคลื่อนพลเข้าโอบล้อมแนวรบของปัญจาบ เลย์คอลถอนกำลังในวันที่ 11 ธันวาคมผ่านที่มั่นป้อมปราการที่กัมปงอิมาม โดยทำลายสะพานสองแห่งและทำลายสะพานที่สามบางส่วนระหว่างทางถอนกำลังกลับ

 รถไฟหุ้มเกราะ 
กลุ่มชุดรบสุดท้ายเป็นขบวนรถหุ้มเกราะ ประกอบด้วยทหารจากกองพันที่ 2 กรมทหารปัญจาบที่ 16 จำนวน 30 นาย และทหารช่างบางส่วน เคลื่อนพลเข้าสู่ประเทศไทยจากปาดังเบซาร์ในปะลิส ขบวนรถหุ้มเกราะนี้มาถึงคลองแงะในภาคใต้ของประเทศไทย และทำลายสะพานข้ามคลองอู่ตะเภาความยาว 200 ฟุต (60 เมตร) ได้สำเร็จ ก่อนจะถอนทัพกลับไปยังปาดังเบซาร์

 ดูเพิ่ม 
 ปฏิบัติการมาทาดอร์ (พ.ศ. 2484)
 การบุกครองไทยของญี่ปุ่น

 อ้างอิง 

 บรรณานุกรม 






 แหล่งข้อมูลอื่น 
 OPERATIONS OF MALAYA COMMAND, FROM 8TH DECEMBER, 1941 TO 15th FEBRUARY, 1942 Section XVII: — The Opening of Hostilities 6–8 December 1941, paragraph 130 
 Chronology of Malaya and Singapore 
 COFEPOW.org

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์การทหารของมาเลเซีย
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์การทหารของมาเลเซียระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
โกร๊ะคอล
หมวดหมู่:ยุทธการในสงครามโลกครั้งที่สองเกี่ยวข้องกับไทย
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์การทหารของไทยระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:ประเทศไทยในสงครามโลกครั้งที่สอง
โกร๊ะคอล
หมวดหมู่:บริติชมาลายาในปี พ.ศ. 2484
หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2484
หมวดหมู่:ทวีปเอเชียในปี พ.ศ. 2484
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ทางการทหารไทย–สหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:จักรวรรดิบริติชในสงครามโลกครั้งที่สอง