การยิงฉาก (ปืนใหญ่)

ในวิชาการทหาร การยิงฉากโรงเรียนรักษาดินแดน ศูนย์การนักศึกษาวิชาทหาร. คู่มือนักศึกษาวิชาทหารชายชั้นปีที่ 4 (เหล่าทหารปืนใหญ่) () หมายถึง การยิงปืนใหญ่อย่างต่อเนื่องให้กระสุนตกที่จุดบนแนวเส้นที่กำหนด โดยมีเป้าหมายเพื่อทำลายข้าศึกที่อยู่ในเขตสังหาร และในขณะเดียวกัน ก็มีเพื่อยับยั้งการเคลื่อนไหวของข้าศึก และป้องกันไม่ให้ข้าศึกสามารถข้ามแนวฉาก (line of barrage) จุดยิงกระสุนแต่ละจุดบนเส้นแนวฉากอาจห่างกันประมาณ 20 ถึง 30 เมตร โดยความยาวรวมของแนวฉากอาจมีตั้งแต่หลายร้อยไปจนถึงหลายพันเมตร การยิงฉากอาจประกอบด้วยหลายแนวเส้น โดยทั่วไปมักเว้นระยะห่างกันประมาณ 100 เมตร โดยการยิงจะเคลื่อนไปทีละแนวตามลำดับเวลา หรืออาจยิงหลายแนวพร้อมกันก็ได้

การยิงฉากอาจดำเนินการโดยปืนใหญ่เพียงไม่กี่ระบบ หรือหลายสิบระบบก็ได้ (ในบางกรณีที่พบได้ยาก อาจมีปืนใหญ่เพียงระบบเดียว) โดยทั่วไปแล้ว ปืนใหญ่แต่ละระบบในการยิงฉากจะทำการยิงแบบอ้อม (indirect fire) ยิงต่อเนื่องด้วยความถี่คงที่ไปยังตำแหน่งที่ได้รับพิกัด และยิงตามระยะเวลาที่กำหนด ก่อนจะย้ายไปยังเป้าหมายถัดไปตามตารางเวลาของปฏิบัติการ การยิงฉากมักใช้กระสุนระเบิดแรงสูง แต่ก็อาจใช้กระสุนลูกแตก, กระสุนควัน, กระสุนส่องสว่าง หรืออื่นๆ ได้เช่นกัน

300px|thumb|แผนที่ของฝ่ายสัมพันธมิตรในยุทธการอีเปอร์ครั้งที่หนึ่ง สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แสดงเส้นแนวฉากที่จะยิงเข้าในพื้นที่ของทหารเยอรมัน 
การยิงฉากมีความแตกต่างจากการรวมกำลังยิง (concentrated fire) ซึ่งมุ่งยิงเป้าหมายเดียวอย่างชัดเจน เช่น ตำแหน่งข้าศึกที่ตรวจพบ หรือสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ และแตกต่างจากการเล็งยิง (direct fire) ซึ่งเป็นการยิงเป้าหมายซึ่งมองเห็นได้โดยตรงจากปืน

การยิงฉากสามารถใช้ได้ทั้งในเชิงรับและเชิงรุก ทั้งยังมีรูปแบบหลากหลาย การยิงฉากเชิงรับมักเป็นแบบคงที่ (เช่น standing barrage) ขณะที่การยิงฉากเชิงรุกจะเคลื่อนไปพร้อมกับการรุกของกองกำลังฝ่ายมิตร (เช่น creeping, rolling, หรือ block barrages) โดยอาจยิงตามแนวหน้าหรือยิงลึกเข้าไปในพื้นที่หลังแนวรบของข้าศึกเพื่อแยกตำแหน่งบางจุดของข้่าศึกออกจากกัน (เช่น box barrage) ในหนึ่งยุทธการอาจมีการใช้รูปแบบการยิงฉากหลายประเภทต่อเนื่องกัน โดยการยิงแต่ละครั้งอาจกินเวลาหลายนาทีหรือหลายชั่วโมงก็ได้ การยิงฉากมักเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยหลายหน่วยรบ ตั้งแต่ระดับกองพลไปจนถึงกองทัพ ซึ่งต้องใช้การวางแผนล่วงหน้าอย่างแม่นยำเป็นเวลาหลายวันหรือหลายสัปดาห์

การยิงฉากเริ่มต้นขึ้นโดยกองทัพอังกฤษในสงครามบูร์ครั้งที่สองPakenahm, p 345 และกลายเป็นยุทธวิธีสำคัญในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยเฉพาะกำลังรบนอกประเทศบริติช ตั้งแต่ปลายปี 1915 เป็นต้นมา เมื่ออังกฤษตระหนักว่าผลของการยิงปืนใหญ่เพื่อกดดันข้าศึกนั้นเป็นกุญแจสำคัญในการเจาะแนวป้องกันของข้าศึก ภายในปลายปี 1916 “การยิงฉากแบบคลาน” (Creeping Barrage) กลายเป็นมาตรฐานของการสนับสนุนการรุกของทหารราบ โดยทหารราบจะรุกคืบตามแนวกระสุนที่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างใกล้ชิด วิธีนี้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการยิงปืนใหญ่ในการ "กดดัน" หรือการ "พร่ากำลังข้าศึก" มากกว่าการทำลายข้าศึกโดยตรง และยังพบว่า การยิงฉากที่ตามด้วยการรุกของทหารราบทันทีให้ผลลัพธ์ดีกว่าการยิงถล่มเป็นเวลาหลายสัปดาห์ก่อนบุก

ดูเพิ่ม
 การระดมยิง (salvo)
 การโหมยิง (saturation fire)

อ้างอิง

หมวดหมู่:ยุทธวิธีทางทหาร