การค้นหาและกู้ภัยในการรบ

การค้นหาและกู้ภัยในการรบ () คือการปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยที่ดำเนินการในระหว่างสงครามซึ่งอยู่ภายในหรือใกล้เขตการสู้รบ

ภารกิจการค้นหาและกู้ภัยในการรบอาจดำเนินการโดยกองกำลังเฉพาะกิจที่ประกอบด้วยเฮลิคอปเตอร์, อากาศยานโจมตีภาคพื้นดิน, เครื่องบินเติมเชื้อเพลิงทางอากาศ และที่บัญชาการในอากาศCombat Aircraft (European Edition) (magazine), Ian Allan Publishing, September 2003, page 28 USAF HC-130 ซึ่งเปิดตัวในปี พ.ศ. 2508 ทำหน้าที่สองบทบาทหลังCombat Aircraft (European Edition) (magazine), Ian Allan Publishing, September 2003, page 29

 ประวัติ 
สงครามโลกครั้งที่หนึ่งเป็นพื้นหลังสำหรับการพัฒนาหลักนิยมนการค้นหาและช่วยเหลือในการรบในระยะเริ่มแรก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่สงครามที่มีการเปลี่ยนแปลงมากขึ้นในบอลข่านและตะวันออกกลาง

ในช่วงเริ่มต้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง กองยานเกราะของกองทัพเรืออังกฤษได้จัดตั้งกองยานเกราะขึ้นโดยมีรถหุ้มเกราะและรถทัวร์ริ่งเพื่อค้นหาและรับลูกเรือที่ถูกบังคับให้ลงจอด เมื่อสงครามสนามเพลาะทำให้ไม่สามารถปฏิบัติการดังกล่าวได้ ยานเกราะจึงถูกย้ายไปยังพื้นที่อื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตะวันออกกลาง

ในปี พ.ศ. 2458 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ผู้บัญชาการฝูงบิน ริชาร์ด เบลล์-เดวีส์ แห่งกองทัพอากาศอังกฤษได้ปฏิบัติภารกิจค้นหาและกู้ภัยในการรบเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ เขาใช้เครื่องบินที่นั่งเดียวช่วยชีวิตเพื่อนร่วมรบที่ถูกยิงตกในบัลแกเรีย รางวัลวิกตอเรียครอสของเขาประกอบด้วย "ผู้บัญชาการฝูงบินเดวีส์ได้ลดระดับลงจากเครื่องบินที่กำลังลุกไหม้ในระยะที่ปลอดภัย เข้าควบคุมเรือโท สไมลี แม้ว่าฝ่ายศัตรูจะเข้ามาใกล้ และเดินทางกลับสนามบิน ซึ่งเป็นการแสดงฝีมือการบินที่หาใครเทียบได้ยากในด้านทักษะและความกล้าหาญ"

ในระหว่างการทัพเมโสโปเตเมีย กองกำลังอังกฤษและกองกำลังเครือจักรภพอื่น ๆ เริ่มใช้ยุทธวิธีที่คล้ายคลึงกันในระดับที่ใหญ่กว่า นักบินที่ถูกยิงตกในดินแดนเบดูอินที่เป็นศัตรู มักจะถูกค้นหาโดยหน่วยค้นหาบนอากาศและสามารถให้ความช่วยเหลือได้

ประเทศอื่นๆ ยังได้มีส่วนสนับสนุนการพัฒนาภารกิจการค้นหาและกู้ภัยในการรบในยุคปัจจุบัน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพอากาศเยอรมัน (องค์กร Seenotdienst) ปฏิบัติการเครื่องบินกู้ภัยทางอากาศและทางทะเลที่พรางตัวติดอาวุธFeltus, Pamela. History and the Headlines. "Air-Sea Rescue." ABC-CLIO, 2008. Retrieved: 23 April 2011.

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2486 ศัลยแพทย์ประจำกองบิน พันเอก ดอน ฟลิกกิงเกอร์ และช่างเทคนิคศัลยกรรมการรบ 2 นาย คือ จ่าสิบเอก ริชาร์ด เอส. พาสซีย์ และพลทหารวิลเลียม จี. แม็คเคนซี โดดร่มลงมาจากเครื่องบินค้นหาในเขตนาคาของพม่าเพื่อช่วยเหลือและดูแลผู้ได้รับบาดเจ็บ


จากประสบการณ์การค้นหาและกู้ภัยในการรบภาคพื้นดินในเวียดนาม กองทัพสหรัฐยังปรับปรุงขีดความสามารถของเฮลิคอปเตอร์และอาวุธต่อต้านพื้นที่ในเวลากลางคืนอีกด้วย

ในช่วงสงครามเวียดนาม กองกำลังรค้นหาและกู้ภัยของสหรัฐช่วยชีวิตคนได้ 3,883 คน โดยต้องสูญเสียเจ้าหน้าที่กู้ภัยไป 71 นายและเครื่องบิน 45 ลำ

 ภารกิจที่สำคัญ 
 สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง 
เมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2460 กัปตันริชาร์ด วิลเลียมส์ แห่งกองบินออสเตรเลียได้ลงจอดด้านหลังแนวข้าศึกเพื่อช่วยเหลือเพื่อนร่วมรบที่ถูกยิงตกในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งCutlack, The Australian Flying Corps, p.63

 สงครามเวียดนาม 
ในปี พ.ศ. 2515 พันโท ไอซีล แฮมเบิลตัน นำร่อง/เจ้าหน้าที่สงครามอิเล็กทรอนิกส์ที่มีพื้นฐานด้านเทคโนโลยีขีปนาวุธพิสัยไกลและมาตรการต่อต้านขีปนาวุธของกองทัพอากาศสหรัฐ เป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากเครื่องบิน EB-66 ที่ถูกยิงตกระหว่างการรุกอีสเตอร์ เขารอดพ้นการจับกุมของกองกำลังเวียดนามเหนือจนกระทั่งได้รับการช่วยเหลือ 11 วันครึ่งต่อมา ในระหว่างปฏิบัติการกู้ภัย เครื่องบินทหารสหรัฐ 5 ลำที่สนับสนุนความพยายามค้นหาและกู้ภัยในการรบถูกยิงตก ทหารสหรัฐ 11 นายเสียชีวิต และทหาร 2 นายถูกจับกุม ปฏิบัติการกู้ภัยครั้งนี้เป็นปฏิบัติการ "ค้นหาและกู้ภัยที่ใหญ่ที่สุด ยาวนานที่สุด และซับซ้อนที่สุด" ตลอดช่วงสงครามเวียดนาม ปฏิบัติการนี้ถูกตีพิมพ์ในหนังสือ 2 เล่มและภาพยนตร์เรื่อง Bat*21 ซึ่งส่วนใหญ่ในภาพยนตร์เป็นเรื่องแต่งDarrel D. Whitcomb, The Rescue of Bat 21 (Naval Institute Press, 1998)

 เหตุการณ์อื่น 
ฝูงบินยุทธวิธีพิเศษที่ 24 ของกองทัพอากาศสหรัฐ (USAF) มีส่วนร่วมในการสู้รบที่โมกาดิชูในปี พ.ศ. 2536 ทิโมธี วิลกินสัน ซึ่งเป็นพลร่มกู้ภัย ได้รับรางวัลแอร์ฟอร์ซครอสจากการกระทำอันกล้าหาญของเขาในระหว่างการสู้รบ

พลร่มกู้ภัยทางอากาศของกองทัพอากาศได้รับเหรียญเกียรติยศกองทัพอากาศสหรัฐ 1 เหรียญ และเหรียญกางเขนอากาศ 12 เหรียญ นับตั้งแต่เกิดความขัดแย้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ในช่วงเปิดฉากของปฏิบัติการพายุทะเลทราย ลูกเรือ MH-53 Pave Low จากฝูงบินปฏิบัติการพิเศษที่ 20 ได้พบนักบิน F-14 Tomcat ที่ถูกยิงตกเหนืออิรัก

เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2538 เครื่องบิน F-16C ของกองทัพอากาศสหรัฐถูกขีปนาวุธพื้นสู่อากาศ SA-6 ของกองทัพเซิร์บในบอสเนียยิงตกใกล้เมือง Mrkonjić Grad ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา นักบินชาวอเมริกัน Scott O'Grady ดีดตัวออกมาได้อย่างปลอดภัยและได้รับการช่วยเหลือในอีกหกวันต่อมา

ในปี พ.ศ. 2542 สมาชิกหน่วยพลร่มกู้ภัย กองทัพอากาศสหรัฐร่วมกับเครื่องบินกู้ภัยของหน่วยปฏิบัติการพิเศษของกองทัพอากาศได้ช่วยเหลือตัวนักบินของเครื่องบินโจมตีแบบ "ล่องหน" รุ่น F-117 ได้สำเร็จ (ดูเหตุการณ์เครื่องบิน F-117A ถูกยิงตกในปี 1999) และตัวนักบิน (เดวิด แอล. โกลด์เฟน) ของเครื่องบินขับไล่รุ่น F-16 ทั้งสองลำถูกยิงตกเหนือยูโกสลาเวียระหว่างภารกิจภายใต้การนำของเนโท

 ดูเพิ่ม 
 พลร่มกู้ภัย กองทัพอากาศไทย กองพันปฏิบัติการพิเศษ 2 กรมปฏิบัติการพิเศษ หน่วยบัญชาการอากาศโยธิน
 พลร่มกู้ภัย กองทัพอากาศสหรัฐ
 พลประจำยานลำน้ำสงครามพิเศษ
 กองทัพอากาศอิสราเอล หน่วย 669 และหน่วย 5101
 หน่วยค้นหาและกู้ภัยในการรบ (กองทัพตุรกี)
 หน่วยแยกค้นหาและกู้ภัยในการรบ (โรมาเนีย)
 กองกำลังเฉพาะกิจพิเศษ (ศรีลังกา)
 กรมพร้อมรบส่วนกลาง (ถูกส่งไปยังอัฟกานิสถานเพื่ออพยพพลเรือนญี่ปุ่นในประเทศระหว่างการล่มสลายของกรุงคาบูล)

 อ้างอิง 

 Leave No Man Behind: The Saga of Combat Search and Rescue. George Galdorisi, Thomas Phillips. MBI Publishing Company, 2009.  .

 แหล่งข้อมูลอื่น 

หมวดหมู่:ยุทธวิธีทางทหาร
หมวดหมู่:อากาศยานกู้ภัยทางทหาร
หมวดหมู่:การค้นหาและกู้ภัย