การลงโทษของพระเจ้า

การลงโทษของพระเจ้า เป็นการลงโทษอย่างเหนือธรรมชาติต่อบุคคล กลุ่มคนหรือทุกคนโดยพระเป็นเจ้า หลายวัฒนธรรมมีเรื่องราวเกี่ยวกับการลงโทษผู้อาศัยในดินแดนของพระเป็นเจ้าจนนำไปสู่ความวิบัติของคนกลุ่มนั้น

ตัวอย่างการลงโทษของพระเจ้าที่พบในหลายวัฒนธรรม คือ ตำนานน้ำท่วมโลก ดังปรากฏในมหากาพย์กิลกาเมช พระเวทและหนังสือปฐมกาล (6:9–8:22) ซึ่งพระเป็นเจ้าทรงเลือกผู้รอดชีวิตสำคัญหนึ่งคน ได้แก่ อุตนาปิชทิม พระมนูไววัสวัตและโนอาห์ตามลำดับ ให้สร้างเรือเพื่อบรรทุกครอบครัวของเขา สัตว์และเมล็ดพืชก่อนจะเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ ตัวอย่างอื่นในวรรณกรรมศาสนาภาษาฮีบรู ได้แก่ การกระจายตัวของผู้สร้างหอคอยบาเบล (ปฐมกาล 11:1–9) การทำลายเมืองโสโดมและโกโมราห์ (ปฐมกาล 18:20–21, 19:23–28) (อัลกุรอาน 7:80–84) และภัยพิบัติแห่งอียิปต์ (อพยพ, บทที่ 7–12) คัมภีร์ไบเบิลบรรยายว่าการลงโทษของพระเจ้าส่วนใหญ่ถูกชะลอเพื่อให้เกิดขึ้นในอนาคตลูกา 3:7; โรม 2:5 การลงโทษของพระเจ้ามักเกิดขึ้นกับผู้ไม่ศรัทธาในพระวจนะของพระเป็นเจ้าเพราะว่าเรารอดโดยความหวัง แต่ความหวังในสิ่งที่เราเห็นได้นั้นไม่ได้เป็นความหวังเลย... (โรม 8:24) วิลเลียม เลน เครก นักปรัชญาคริสต์กล่าวว่า "ในสายตาของเปาโล พระลักษณะ ฤทธานุภาพและเทวสภาพของพระเป็นเจ้านั้นเป็นที่ประจักษ์แล้วในการสร้างสรรพสิ่ง ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลในการไม่เชื่อในพระผู้สร้างผู้ดำรงอยู่ตลอดกาลและทรงพลานุภาพ เปาโลกล่าวว่า แท้จริงแล้วพวกไม่เชื่อในพระเป็นเจ้าต่างรู้ว่าพระองค์มีจริง แต่กดเก็บความรู้นี้ไว้เนื่องจากบาปของพวกเขา"

ในประมวลเรื่องปรัมปรากรีก เทพีฮีรามักพยาบาทต่อชายาองค์อื่น ๆ ของซูส พระสวามี และบันดาลให้บุตรของชายาเหล่านั้นพบกับเภทภัยต่าง ๆ เมดูซาในบางตำนานกลายเป็นสัตว์ประหลาดเนื่องจากความหยิ่งทะนงของนาง ขณะที่บางตำนานบรรยายว่าเธอถูกเทพีมิเนอร์วาสาปหลังถูกเทพโพไซดอนข่มขืนในวิหารของพระนาง

จุดยืนทางศาสนาและปรัชญาบางกลุ่มไม่มีแนวคิดการลงโทษของพระเจ้า หรือเชื่อว่าพระเป็นเจ้าจะสำแดงอารมณ์อิจฉา คิดแค้นหรือโกรธเกรี้ยวอย่างมนุษย์ อาทิ เทวัสนิยมและสรรพเทวัสนิยมมีความเห็นว่าพระผู้สร้างจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับจักรวาลของมนุษย์ไม่ว่าจะในทางที่ดีหรือร้าย ดังนั้นพระองค์จึงไม่มีพฤติกรรมนี้ ขณะที่สรรพเทวนิยมถือว่าพระเป็นเจ้ากับจักรวาลเป็นสิ่งเดียวกัน จึงไม่จำเป็นต้องมีการลงโทษ เพราะสิ่งที่ขัดกับพระประสงค์ก็คือพระองค์อยู่แล้ว

 ศาสนาพุทธ 
ศาสนาพุทธปฏิเสธแนวคิดการลงโทษของพระเจ้าอย่างแข็งขัน พระโคตมพุทธเจ้าทรงไม่สนับสนุนความเชื่อเรื่องพระผู้สร้างApproaching the Dhamma: Buddhist Texts and Practices in South and Southeast Asia by Anne M. Blackburn (editor), Jeffrey Samuels (editor). Pariyatti Publishing: 2003  p. 129 การสรรค์สร้าง และเตือนให้ไม่พึงตั้งคำถามถึงกำเนิดของโลก (อจินไตย) หลายคนมองว่าการไม่ยึดติดกับแนวคิดพระผู้สร้างและผู้เคลื่อนสิ่งที่ไม่เคลื่อนไหว (primum movens) นี้เป็นสิ่งสำคัญที่แยกศาสนาพุทธจากศาสนาอื่น

พุทธศาสนิกชนยอมรับการมีอยู่ของสรรพสิ่งในภพภูมิที่สูงกว่ามนุษย์ที่เรียกว่า เทวดา ซึ่งเวียนว่ายอยู่ในสังสารวัฏ และไม่จำเป็นต้องมีปัญญาเหนือกว่ามนุษย์ เทวดาเหล่านี้มีทั้งที่บรรลุธรรมแล้วตามคำสอนของพระพุทธเจ้า และเทวดาที่ยังไม่บรรลุธรรมซึ่งอาจหลงผิดบันดาลสิ่งร้าย ๆ ให้แก่มนุษย์

ศาสนาพุทธยอมรับแนวคิดเรื่องกรรมซึ่งส่งผลคล้ายการลงโทษ เช่น เกิดใหม่ในนรกภูมิอันเป็นผลจากอกุศลกรรม อย่างไรก็ตามผลกรรมนี้ไม่ได้ส่งผลตลอดกาลเหมือนเช่นศาสนาอับราฮัม แม้จะกินเวลายาวนานและไม่ใช่การลงโทษจากเบื้องบน

 ศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ 

"ความพิโรธของพระเจ้า" หรือความโกรธของพระเป็นเจ้าต่อบาปในเชิงมานุษยรูปนิยมปรากฏอยู่หลายครั้งในคัมภีร์ไบเบิล

 คัมภีร์ฮีบรู 
การลงโทษของพระเจ้าในทานัคหรือพันธสัญญาเดิม เช่น
 ปฐมกาล 3:14–24 – พระเป็นเจ้าสาปอาดัมและเอวาและขับออกจากสวนเอเดน
 ปฐมกาล 4:9–15 – พระเป็นเจ้าสาปคาอินหลังเขาฆ่าน้องชายชื่ออาเบล
 ปฐมกาล 6–7 – น้ำท่วมใหญ่และเนฟิล
 ปฐมกาล 11:1–9 – ความสับสนทางภาษา ณ หอคอยบาเบลและการกระจายตัวของมนุษย์ไปทั่วโลก
 ปฐมกาล 19:23–29 – การทำลายเมืองโสโดมและโกโมราห์
 ปฐมกาล 38:6–10 – การสังหารเอร์กับโอนันผู้ชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระเป็นเจ้า
 อพยพ 7–14 – ภัยพิบัติแห่งอียิปต์
 อพยพ 19:10–25 – พระเป็นเจ้าทรงเตือนโมเสสถึงความศักดิ์สิทธิ์ของภูเขาซีนาย
 อพยพ 32 – พระเป็นเจ้าประทานภัยพิบัติแก่พวกนับถือรูปโคทองคำ เป็นการลงโทษต่อการผิดพันธสัญญากับพระองค์
 เลวีนิติ 10:1–2 – นาดับกับอาบีฮูถูกเผา
 เลวีนิติ 26:14–39 – คำเตือนและคำสาปต่อผู้ไม่เชื่อฟังพระเป็นเจ้า
 กันดารวิถี 11 – พระเป็นเจ้าประทานภัยพิบัติแก่ผู้ปฏิเสธอาหารที่พระองค์ประทานให้
 กันดารวิถี 16 – กบฏของโคราห์ ดาธานและอาบีรัม ตามด้วยความตายของพวกเขาและภัยพิบัติ
 กันดารวิถี 20:9–13 – พระเป็นเจ้าตำหนิโมเสสในเหตุการณ์น้ำแห่งเมรีบาห์
 กันดารวิถี 21 – วงศ์วานอิสราเอลต่อว่าพระเป็นเจ้า พระองค์จึงลงโทษพวกเขาด้วยงูทองสัมฤทธิ์
 กันดารวิถี 25 – พระเป็นเจ้าประทานภัยพิบัติแก่พวกเล่นชู้กับสตรีชาวโมอับและเปลี่ยนไปนับถือพระบาอัลแห่งเปโอร์
 เฉลยธรรมบัญญัติ 28 – การตักเตือนและคำสาปต่อพวกไม่เชื่อในพระเป็นเจ้า
 1 ซามูเอล 6:19 – พระเป็นเจ้าสังหารชาวเบธเชเมช 70 คนหลังพวกเขามองเข้าไปในหีบแห่งพันธสัญญา
 2 ซามูเอล 6:1–7 – พระเป็นเจ้าสังหารอุสซาห์เมื่อเขาแตะต้องหีบแห่งพันธสัญญา
 1 พงศ์กษัตริย์ 11 – พระเป็นเจ้าตรัสกับซาโลมอนว่าพระองค์จะฉีกอาณาจักรของเขา แต่ละเว้นเผ่าหนึ่งแก่บุตรชายของซาโลมอน
 โยบ 14:13 – พระเป็นเจ้าประทานบททดสอบแก่โยบ

 พันธสัญญาใหม่ 
พันธสัญญาใหม่บรรยายถึงความพิโรธของพระเจ้าโดยเฉพาะการพิพากษาครั้งสุดท้าย ซึ่งปรากฏเป็นเชิงเปรียบเทียบในโรม 2:5 พันธสัญญาใหม่กล่าวถึงความพิโรธของพระเจ้าอย่างน้อย 20 วรรค เช่น
 ยอห์น 3:36 – "ผู้ใดที่เชื่อในพระบุตรก็มีชีวิตนิรันดร์ แต่ผู้ใดที่ไม่ยอมรับพระบุตรก็จะไม่ได้เห็นชีวิต เพราะพระพิโรธของพระเจ้ายังอยู่กับเขา"
 กิจการ 5:1 – อานาเนียกับภรรยาชื่อสัปฟีราตายหลังขายที่ดินของตน แต่เก็บเงินค่าที่ดินส่วนหนึ่งไว้
 โรม 1:18 – "เพราะว่าพระเจ้าทรงสำแดงพระพิโรธของพระองค์จากสวรรค์ ต่อความหมิ่นประมาทพระองค์ และความชั่วร้ายทั้งมวลของมนุษย์ ที่เอาความชั่วร้ายนั้นบีบคั้นความจริง"
 โรม 5:9 – "เพราะฉะนั้นเมื่อเราถูกชำระให้ชอบธรรมแล้วโดยพระโลหิตของพระองค์ ยิ่งกว่านั้นเราจะพ้นจากพระพิโรธของพระเจ้าโดยพระองค์"
 โรม 12:19 – "ท่านผู้เป็นที่รักของข้าพเจ้า อย่าแก้แค้น แต่จงมอบการนั้นไว้ แล้วแต่พระเจ้าจะทรงลงโทษ เพราะมีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า "การแก้แค้นเป็นของเรา เราเองจะตอบแทน""
 เอเฟซัส 5:6 – "อย่าให้ใครล่อลวงท่านทั้งหลายด้วยคำพูดที่เหลวไหล เพราะสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดนี้พระพิโรธของพระเจ้าจึงมาถึงพวกที่ไม่เชื่อฟัง"
 วิวรณ์ 6:17 – "เพราะว่าวันสำคัญแห่งพระพิโรธของพระองค์มาถึงแล้ว และใครจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้เล่า"
 วิวรณ์ 14:19 – "ทูตสวรรค์นั้นก็ตวัดเคียวไปบนแผ่นดินโลก และเก็บรวบรวมเถาองุ่นของแผ่นดินโลก และเทลงไปในบ่อย่ำองุ่นใหญ่แห่งความกริ้วของพระเจ้า"
 วิวรณ์ 15:1 – "แล้วข้าพเจ้าเห็นหมายสำคัญในสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่และอัศจรรย์อีกอย่างหนึ่ง คือมีทูตสวรรค์เจ็ดองค์ถือภัยพิบัติเจ็ดอย่าง ซึ่งเป็นภัยพิบัติสุดท้าย เพราะว่าความกริ้วของพระเจ้าจะสิ้นสุดลงด้วยภัยพิบัติเหล่านั้น"
 วิวรณ์ 19:15 – "มีพระแสงคมกริบออกมาจากพระโอษฐ์ของพระองค์ เพื่อพระองค์จะทรงใช้มันฟาดฟันประชาชาติต่าง ๆ และพระองค์จะทรงครอบครองเขาทั้งหลายด้วยคทาเหล็ก พระองค์จะทรงย่ำบ่อย่ำองุ่นแห่งพระพิโรธรุนแรงของพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด"

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ตำนาน
หมวดหมู่:พระเป็นเจ้า
หมวดหมู่:คำศัพท์ศาสนาคริสต์