อุดมการณ์ของพรรคแรงงานเกาหลี

พรรคแรงงานเกาหลี (WPK) พรรครัฐบาลของเกาหลีเหนือ (สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี) เป็นพรรคคอมมิวนิสต์ที่นำโดยลัทธิคิมอิลซ็อง–คิมจ็องอิล ซึ่งเป็นการสังเคราะห์ความคิดของคิม อิล-ซ็องและคิม จ็อง-อิล พรรคยึดมั่นในชูเช อุดมการณ์ที่อ้างถึงคิม อิล-ซ็องซึ่งส่งเสริมความเป็นอิสระของชาติและการพัฒนาผ่านความพยายามของมวลชน แม้ชูเชจะถูกนำเสนอในตอนแรกว่าเป็นการตีความลัทธิมากซ์–เลนินแบบเกาหลี แต่ปัจจุบันพรรคนำเสนอว่าเป็นปรัชญาอิสระของคิม อิล-ซ็อง พรรคแรงงานเกาหลียอมรับว่าตระกูลคิมที่ปกครองเป็นแหล่งที่มาสูงสุดของความคิดทางการเมือง การประชุมพรรคครั้งที่สี่ซึ่งจัดขึ้นใน ค.ศ. 2012 แก้ไขกฎของพรรคให้ระบุว่าลัทธิคิมอิลซ็อง–คิมจ็องอิลเป็น "แนวคิดชี้นำเดียวของพรรค" ภายใต้การปกครองของคิม จ็อง-อิล ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการป้องกันประเทศ ลัทธิคอมมิวนิสต์ถูกลบออกจากเอกสารของพรรคและรัฐอย่างต่อเนื่องเพื่อสนับสนุนซ็อนกุน หรือการเมืองที่ให้ความสำคัญกับทหารเป็นอันดับแรก กองทัพถูกกำหนดให้เป็นฐานของอำนาจทางการเมืองมากกว่าชนชั้นแรงงาน อย่างไรก็ตาม คิม จ็อง-อึน ผู้สืบทอดตำแหน่งของคิม จ็อง-อิลกลับจุดยืนนี้ใน ค.ศ. 2021 โดยแทนที่ซ็อนกุนด้วย "การเมืองแบบประชาชนมาก่อน" ในฐานะวิธีการทางการเมืองของพรรค และยืนยันความมุ่งมั่นของพรรคต่อลัทธิคอมมิวนิสต์อีกครั้ง

พรรคแรงงานเกาหลียังคงภาพลักษณ์ฝ่ายซ้าย และปกติจะส่งคณะผู้แทนเข้าร่วมการประชุมพรรคคอมมิวนิสต์และพรรคแรงงานนานาชาติ ซึ่งพรรคได้รับการสนับสนุนบ้าง กฎของพรรคแรงงานเกาหลีระบุว่าพรรคยึดมั่นใน "หลักการปฏิวัติของลัทธิมากซ์–เลนิน" อย่างไรก็ตาม นักวิชาการจำนวนหนึ่งโต้แย้งว่าอุดมการณ์ของพรรคแรงงานเกาหลีมีลักษณะเป็นชาตินิยมหรือขวาจัดมากกว่า

 ชูเช 


 ความสัมพันธ์กับลัทธิมากซ์-เลนิน 
แม้คำว่า "ชูเช" จะถูกใช้ครั้งแรกในสุนทรพจน์ของคิม อิล-ซ็อง (ที่กล่าวใน ค.ศ. 1955) เรื่อง "ว่าด้วยการขจัดสิทธันตนิยมและรูปแบบนิยมและการสร้างชูเชในงานทางอุดมการณ์" แต่ชูเชในฐานะอุดมการณ์ที่สอดคล้องกันไม่ได้พัฒนาจนกระทั่งทศวรรษ 1960 คล้ายกับลัทธิสตาลิน มันนำไปสู่การพัฒนาระบบอุดมการณ์ที่ไม่เป็นทางการ (ต่อมาทำให้เป็นทางการ) เพื่อปกป้องความเป็นผู้นำของพรรคส่วนกลาง จนกระทั่งราว ค.ศ. 1972 ชูเชถูกเรียกว่า "การประยุกต์ใช้อย่างสร้างสรรค์" ของลัทธิมากซ์–เลนิน และ "ลัทธิมากซ์–เลนินในปัจจุบัน" และคิม อิล-ซ็องได้รับการยกย่องว่าเป็น "นักมากซ์–เลนินผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในสมัยเรา" อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1976 ชูเชได้กลายเป็นอุดมการณ์แยกต่างหาก คิม จ็อง-อิลเรียกมันว่า "อุดมการณ์ที่เป็นเอกลักษณ์ เนื้อหาและโครงสร้างที่ไม่สามารถอธิบายได้ว่าเป็นลัทธิมากซ์–เลนิน"

ในการประชุมใหญ่ครั้งที่ 5 ชูเชถูกยกฐานะให้เทียบเท่ากับลัทธิมากซ์-เลนิน มันได้รับความโดดเด่นมากขึ้นในช่วงทศวรรษ 1970 และในการประชุมใหญ่ครั้งที่ 6 ใน ค.ศ.1980 มันได้รับการยอมรับว่าเป็นอุดมการณ์เดียวของพรรคแรงงานเกาหลี ในช่วงทศวรรษต่อมา ชูเชเปลี่ยนจากแนวปฏิบัติไปสู่อุดมการณ์บริสุทธิ์ หนังสือ "ว่าด้วยแนวคิดชูเช" (On the Juche Idea) เป็นตำราหลักเกี่ยวกับชูเช ได้รับการตีพิมพ์ในนามของคิมจ็อง-อิลใน ค.ศ. 1982 ตามการศึกษานี้ ชูเชเชื่อมโยงอย่างแยกไม่ออกกับคิม อิล-ซ็องและ "แสดงถึงแนวคิดชี้นำของการปฏิวัติเกาหลี ... เรากำลังเผชิญกับภารกิจอันทรงเกียรติในการสร้างแบบจำลองสังคมทั้งหมดตามแนวคิดชูเช" ในงานเขียนนั้น คิม จ็อง-อิลกล่าวว่าชูเชไม่ใช่แค่การประยุกต์ใช้อย่างสร้างสรรค์ของลัทธิมากซ์-เลนินเท่านั้น แต่เป็น "สมัยใหม่ในการพัฒนาประวัติศาสตร์โลก" การที่พรรคแรงงานเกาหลีละทิ้งหลักการพื้นฐานของลัทธิมากซ์–เลนินถูกระบุไว้อย่างชัดเจนในบทความ "ขอเราเดินขบวนภายใต้ผืนธงแห่งลัทธิมากซ์-เลนินและแนวคิดชูเช" ("Let Us March Under the Banner of Marxism–Leninism and the Juche Idea")

แม้ชูเชจะถูกมองว่าเป็นการประยุกต์ใช้ลัทธิมากซ์และเลนินอย่างสร้างสรรค์ นักวิชาการบางคนโต้แย้งว่ามันมีความเชื่อมโยงโดยตรงกับพวกมันน้อยมาก นโยบายต่าง ๆ อาจถูกอธิบายได้โดยไม่ต้องมีเหตุผลแบบมาร์กซิสต์หรือเลนินิสต์ ทำให้การระบุอิทธิพลที่เฉพาะเจาะจงจากอุดมการณ์เหล่านี้เป็นเรื่องยาก นักวิเคราะห์บางคนกล่าวว่าการเชื่อมโยงชูเชกับชาตินิยมนั้นง่ายกว่า แต่ไม่ใช่ชาตินิยมรูปแบบเฉพาะตัว แม้พรรคแรงงานเกาหลีจะอ้างว่าเป็นชาตินิยมสังคมนิยม นักวิเคราะห์บางคนระบุว่าชาตินิยมสังคมนิยมของมันจะคล้ายกับชาตินิยมกระฎุมพีมากกว่า ความต่างหลักคือชาตินิยมสังคมนิยมเป็นชาตินิยมในรัฐสังคมนิยม ชูเชพัฒนาขึ้นเพื่อตอบสนองต่อการยึดครอง การแทรกแซงและอิทธิพลจากต่างประเทศ (โดยหลัก ๆ คือจีนและสหภาพโซเวียต) ในกิจการของเกาหลีเหนือ และอาจถูกอธิบายได้ว่า "เป็นการตอบสนองที่เป็นปกติและดีต่อสุขภาพของประชาชนเกาหลีต่อการถูกกดขี่ที่พวกเขาได้รับภายใต้การครอบงำจากต่างชาติ" อย่างไรก็ตาม ไม่มีอะไรที่เป็นมาร์กซิสต์หรือเลนินิสต์โดยเฉพาะในการตอบสนองนี้ เหตุผลหลักที่มันถูกอธิบายว่าเป็น "คอมมิวนิสต์" คือมันเกิดขึ้นในรัฐสังคมนิยมที่ประกาศตนเอง พรรคแรงงานเกาหลี (และผู้นำเกาหลีเหนือโดยทั่วไป) ไม่ได้อธิบายรายละเอียดว่านโยบายของพวกเขาเป็นมาร์กซิสต์ เลนินิสต์ หรือคอมมิวนิสต์อย่างไร ชูเชถูกกำหนดให้เป็น "เกาหลี" และอื่น ๆ ถูกกำหนดให้เป็น "ต่างชาติ"

 หลักการพื้นฐาน 

เป้าหมายหลักของชูเชสำหรับเกาหลีเหนือคือความเป็นอิสระทางการเมือง เศรษฐกิจและการทหาร คิม อิล-ซ็อง ในสุนทรพจน์ "ให้เราปกป้องจิตวิญญาณแห่งการปฏิวัติของความเป็นอิสระ การพึ่งพาตนเอง และการป้องกันตนเองให้ทั่วถึงยิ่งขึ้นในทุกด้านของกิจกรรมของรัฐ" ต่อสมัชชาประชาชนสูงสุดใน ค.ศ. 1967 ได้สรุปหลักการชูเชไว้ดังนี้: 

ความเป็นอิสระทางการเมือง (ชาจู; chaju) เป็นหนึ่งในหลักการสำคัญของชูเช ชูเชเน้นความเท่าเทียมและการเคารพซึ่งกันและกันระหว่างชาติ ยืนยันว่าทุกรัฐมีสิทธิ์ในการกำหนดการปกครองด้วยตนเอง ในทางปฏิบัติ ความเชื่อในเรื่องการกำหนดการปกครองด้วยตนเองและอำนาจอธิปไตยที่เท่าเทียมกันได้เปลี่ยนเกาหลีเหนือให้กลายเป็น "อาณาจักรฤๅษี" ที่ถูกมองเช่นนั้น ตามที่พรรคแรงงานเกาหลีตีความ การยอมจำนนต่อแรงกดดันหรือการแทรกแซงจากต่างประเทศจะเป็นการละเมิดหลักการชาจูและคุกคามความสามารถของประเทศในการปกป้องอำนาจอธิปไตยของตนเอง สิ่งนี้อาจอธิบายได้ว่าทำไมคิม จ็อง-อิลจึงเชื่อว่าการปฏิวัติเกาหลีจะล้มเหลวหากเกาหลีเหนือพึ่งพาหน่วยงานต่างประเทศ ในความสัมพันธ์กับประเทศสังคมนิยมที่เป็นพันธมิตรอย่างจีนและสหภาพโซเวียต คิม อิล-ซ็องกระตุ้นให้เกิดความร่วมมือ การสนับสนุนซึ่งกันและกันและการพึ่งพาอาศัยกัน โดยยอมรับว่ามันเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเกาหลีเหนือที่จะเรียนรู้จากประเทศอื่น อย่างไรก็ตาม เขาเกลียดความคิดที่ว่าเกาหลีเหนือสามารถ (หรือควร) พึ่งพาประเทศทั้งสองและไม่ต้องการปฏิบัติตามตัวอย่างของพวกเขาอย่างดื้อรั้น คิม อิล-ซ็องกล่าวว่าพรรคแรงงานเกาหลีจำเป็นต้อง "ปฏิเสธแนวโน้มที่จะกลืนสิ่งของของผู้อื่นโดยไม่ย่อยหรือเลียนแบบพวกมันอย่างกลไก" อย่างเด็ดเดี่ยว โดยให้เหตุผลว่าความสำเร็จของเกาหลีเหนือขึ้นอยู่กับความเป็นอิสระของพรรคแรงงานเกาหลีในการดำเนินนโยบาย เพื่อให้แน่ใจว่าเกาหลีเหนือจะมีความเป็นอิสระ การประกาศอย่างเป็นทางการเน้นย้ำถึงความจำเป็นที่ประชาชนจะต้องรวมกันภายใต้พรรคแรงงานเกาหลีและผู้นำผู้ยิ่งใหญ่

ความเป็นอิสระทางเศรษฐกิจ (ชาริบ; ) ถูกมองว่าเป็นพื้นฐานทางวัตถุของชาจู หนึ่งในความกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคิม อิล-ซ็องเกี่ยวข้องกับการพึ่งพาความช่วยเหลือจากต่างประเทศของเกาหลีเหนือ เขาเชื่อว่ามันจะคุกคามความสามารถของประเทศในการพัฒนาสังคมนิยม ซึ่งมีเพียงรัฐที่มีเศรษฐกิจที่แข็งแกร่งและเป็นอิสระเท่านั้นที่สามารถทำได้ ชาริบเน้นเศรษฐกิจระดับชาติที่เป็นอิสระโดยมีพื้นฐานจากอุตสาหกรรมหนัก ในทางทฤษฎี ภาคส่วนนี้จะขับเคลื่อนเศรษฐกิจส่วนที่เหลือ คิม จ็อง-อิล กล่าวว่า:

คิม อิล-ซ็องถือว่าความเป็นอิสระทางทหาร (ชาวี; ) เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง แม้จะยอมรับว่าเกาหลีเหนืออาจต้องการการสนับสนุนทางทหารในการทำสงครามกับศัตรูจักรวรรดินิยม แต่เขาเน้นย้ำถึงการตอบสนองภายในประเทศ และสรุปทัศนคติของพรรค (และรัฐ) ต่อการเผชิญหน้าทางทหารว่า "เราไม่ต้องการสงคราม และเราก็ไม่กลัวสงคราม และเราก็ไม่ขอร้องสันติภาพจากพวกจักรวรรดินิยม"

ตามชูเช เนื่องจากสติสัมปชัญญะของมนุษย์ทำให้มนุษย์สามารถควบคุมตนเองได้อย่างสูงสุดและมีความสามารถในการเปลี่ยนแปลงโลก สิ่งนี้ต่างจากลัทธิมากซ์แบบดั้งเดิม ซึ่งเชื่อว่ามนุษย์ขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ของตนกับปัจจัยการผลิตมากกว่าตัวตนของพวกเขาเอง ทัศนะของชูเชเกี่ยวกับการปฏิวัติที่นำโดยผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ แทนที่จะเป็นกลุ่มนักปฏิวัติที่มีความรู้ เป็นการแตกหักจากแนวคิดของเลนินเกี่ยวกับพรรคแนวหน้า

 ซ็อนกุน 


ซ็อนกุน () ถูกกล่าวถึงครั้งแรกในวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1997 ในหนังสือพิมพ์โรดงชินมุนภายใต้หัวข้อ "ชัยชนะของสังคมนิยมอยู่ในปืนและระเบิดของกองทัพประชาชน" () คำอธิบายในบทความสะท้อนถึงความคิดที่เน้นทหารเป็นศูนย์กลางในเวลานั้น: "[ซ็อนกุนคือ] ปรัชญาปฏิวัติเพื่อปกป้องสังคมนิยมแบบของเราภายใต้สถานการณ์ใด ๆ" แนวคิดนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นของคิม จ็อง-อิล ซึ่งตั้งสมมติฐานว่าซ็อนกุนเป็นขั้นต่อไปของการพัฒนาชูเช

บทบรรณาธิการร่วมชื่อ "การเมืองแบบทหารมาก่อนของพรรคเราจะบรรลุชัยชนะอย่างเลี่ยงไม่ได้และจะไม่มีวันปราชัย" () ได้รับการตีพิมพ์โดยกึลโลจาและโรดงชินมุน (นิตยสารทฤษฎีและหนังสือพิมพ์ของพรรคแรงงานเกาหลี ตามลำดับ) ในวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1999 ในนั้นระบุว่าซ็อนกุนหมายถึง "แนวทางการเป็นผู้นำภายใต้หลักการให้ความสำคัญกับทหารเป็นอันดับแรกและแก้ไขปัญหาที่อาจเกิดขึ้นในระหว่างการปฏิวัติและการสร้างสรรค์ ตลอดจนสถาปนากองทัพให้เป็นแกนหลักของการปฏิวัติในระหว่างการบรรลุภารกิจทั้งหมดของสังคมนิยม" ขณะที่บทความอ้างถึง "พรรคเรา" บ่อยครั้ง นี่ไม่ใช่การอ้างถึงพรรคแรงงานเกาหลี แต่เป็นการอ้างอิงถึงความเป็นผู้นำส่วนบุคคลของคิม จ็อง-อิล

คณะกรรมการป้องกันประเทศ องค์กรทางทหารสูงสุด ถูกกำหนดให้เป็นองค์กรสูงสุดของรัฐโดยการแก้ไขรัฐธรรมนูญเกาหลีเหนือใน ค.ศ. 1998 สมัยซ็อนกุนถือว่าเริ่มต้นด้วยการแก้ไขครั้งนี้

ในปลาย ค.ศ. 2021 คิม จ็อง-อึนประกาศว่า "การเมืองแบบทหารมาก่อน" แบบซ็อนกุนจะถูกแทนที่ด้วย "การเมืองแบบประชาชนมาก่อน" () ภายใต้การชี้นำของเขา

 ซูรย็อง 

ซูรย็อง () เป็นทฤษฎีปฏิวัติที่เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ระหว่างความเป็นผู้นำกับสังคม ต่างจากลัทธิมากซ์–เลนิน ซึ่งพิจารณาการพัฒนาในเงื่อนไขทางวัตถุของการผลิตและการแลกเปลี่ยนเป็นแรงขับเคลื่อนของความก้าวหน้าทางประวัติศาสตร์ (รู้จักในชื่อวัตถุนิยมทางประวัติศาสตร์) ชูเชพิจารณามนุษย์โดยทั่วไปว่าเป็นแรงขับเคลื่อนในประวัติศาสตร์ สรุปได้ว่า "มวลชนถูกวางไว้ในศูนย์กลางของทุกสิ่ง และผู้นำคือศูนย์กลางของมวลชน" เกาหลีเหนือยืนยันว่าชูเชเป็น "อุดมการณ์ที่มนุษย์เป็นศูนย์กลาง" ซึ่ง "มนุษย์เป็นนายของทุกสิ่งและตัดสินใจทุกสิ่ง" ตรงกันข้ามกับลัทธิมากซ์–เลนิน ซึ่งการตัดสินใจของประชาชนถูกกำหนดโดยความสัมพันธ์ของพวกเขากับปัจจัยการผลิต ชูเชโต้แย้งว่าการตัดสินใจของประชาชนคำนึงถึง แต่เป็นอิสระจากปัจจัยภายนอก เช่นเดียวกับลัทธิมากซ์–เลนิน ชูเชเชื่อว่าประวัติศาสตร์ถูกควบคุมโดยกฎหมาย แต่มีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่ขับเคลื่อนความก้าวหน้า โดยระบุว่า "มวลชนเป็นผู้ขับเคลื่อนประวัติศาสตร์" กระบวนการสำหรับมวลชนในการเข้าถึงจิตสำนึก ความเป็นอิสระ และความคิดสร้างสรรค์จำเป็นต้องมี "ความเป็นผู้นำของผู้นำผู้ยิ่งใหญ่" ลัทธิมากซ์–เลนินโต้แย้งว่ามวลชนจะเป็นผู้นำ (บนพื้นฐานของความสัมพันธ์กับการผลิต) แต่ในเกาหลีเหนือ บทบาทของความเป็นผู้นำที่ถูกต้องเป็นสิ่งจำเป็นในการจัดระเบียบกลุ่มที่เป็นเอกภาพและมีประสิทธิภาพ ลี กโย-ดุก นักรัฐศาสตร์เกาหลีใต้ โต้แย้งว่าซูรย็องช่วยให้คิม อิล-ซ็องสร้างระบบเอกภาพเหนือเกาหลีเหนือ

ทฤษฎีกล่าวว่าผู้นำมีบทบาทชี้ขาดในฐานะผู้นำสูงสุด ผู้นำเปรียบเสมือนสมองของชนชั้นแรงงาน ซึ่งเป็นพลังขับเคลื่อนการปฏิวัติ ผู้นำยังเป็นมนุษย์ที่ไร้ที่ติ ผู้ซึ่งไม่เคยทำผิดพลาด และเป็นผู้ชี้นำมวลชน มวลชนคือพลังขับเคลื่อนของประวัติศาสตร์ แต่พวกเขาต้องการการชี้นำจากผู้นำพรรค

 ลัทธิคิมอิลซ็อง–คิมจ็องอิล 

ลัทธิคิมอิลซ็อง () และสิบหลักการสำหรับการสถาปนาระบบอุดมการณ์เอกานุภาพได้รับการแนะนำอย่างเป็นทางการโดยคิม จ็อง-อิลใน ค.ศ. 1974 มีรายงานว่าคิม จ็อง-อิลทำเช่นนั้นเพื่อเสริมสร้างตำแหน่งของเขาภายในพรรคแรงงานเกาหลี โดยใช้ประโยชน์จากอำนาจทางการเมืองสูงสุดของบิดา ลัทธิคิมอิลซ็องหมายถึงแนวคิดของคิม อิล-ซ็อง ขณะที่สิบหลักการทำหน้าที่เป็นแนวทางสำหรับชีวิตทางการเมืองและสังคมของเกาหลีเหนือ คิม จ็อง-อิลโต้แย้งว่าแนวคิดของบิดาได้พัฒนาขึ้นและดังนั้นจึงสมควรได้รับชื่อที่ต่างกันของตนเอง สื่อของรัฐเกาหลีเหนือก่อนหน้านี้ได้อธิบายแนวคิดของคิม อิล-ซ็องว่าเป็น "ลัทธิมากซ์–เลนินร่วมสมัย" โดยเรียกแนวคิดเหล่านั้นว่า "ลัทธิคิมอิลซ็อง" คิม จ็อง-อิลพยายามยกระดับแนวคิดของบิดาให้มีสถานะเทียบเท่ากับลัทธิสตาลินและลัทธิเหมา ไม่นานหลังการแนะนำ "ลัทธิคิมอิลซ็อง" เข้าสู่พจนานุกรมของเกาหลีเหนือ คิม จ็อง-อิลเริ่มเรียกร้องให้มีการ "เปลี่ยนแปลงสังคมเกาหลีเหนือให้เป็นแบบลัทธิคิมอิลซ็อง"

ลิม แจ-ช็อน นักวิเคราะห์การเมือง โต้แย้งว่าไม่มีความต่างที่สังเกตได้ระหว่างลัทธิคิมอิลซ็องกับชูเช และทั้งสองคำนี้สามารถใช้แทนกันได้ อย่างไรก็ตาม ในสุนทรพจน ค.ศ. 1976 ของเขาเรื่อง "ว่าด้วยการทำความเข้าใจอย่างถูกต้องเกี่ยวกับความเป็นต้นฉบับของลัทธิคิมอิลซ็อง" คิม จ็อง-อิลกล่าวว่าลัทธิคิมอิลซ็องประกอบด้วย "แนวคิดชูเชและทฤษฎีการปฏิวัติและวิธีการเป็นผู้นำที่กว้างไกลซึ่งพัฒนามาจากแนวคิดนี้" เขากล่าวเพิ่มเติมว่า "ลัทธิคิมอิลซ็องเป็นแนวคิดดั้งเดิมที่ไม่สามารถอธิบายได้ภายในกรอบของลัทธิมากซ์–เลนิน แนวคิดชูเช ซึ่งเป็นแก่นแท้ของลัทธิคิมอิลซ็อง เป็นแนวคิดที่ค้นพบใหม่ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ" คิม จ็อง-อิลกล่าวต่อไปอีกว่าลัทธิมากซ์–เลนินล้าสมัยและต้องถูกแทนที่ด้วยลัทธิคิมอิลซ็อง:

ตามที่ชิน กี-วุก นักวิเคราะห์กล่าวไว้ แนวคิดของชูเชและลัทธิคิมอิลซ็องนั้นโดยแก่นแท้แล้วเป็นการ "แสดงออกถึงความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเกาหลีเหนือเหนือลัทธิลัทธิมากซ์–เลนิน ซึ่งถูกมองว่ามีความเป็นสากลกว่า" ศัพท์ใหม่นี้บ่งบอกถึงการเปลี่ยนแปลงจากสังคมนิยมไปสู่ชาตินิยม สิ่งนี้ปรากฏชัดในสุนทรพจน์ที่คิม จ็อง-อิลกล่าวใน ค.ศ. 1982 ระหว่างการเฉลิมฉลองวันเกิดครบรอบ 70 ปีของบิดา ซึ่งเขากล่าวว่าความรักชาติมาก่อนความรักสังคมนิยม ความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะนี้ก่อให้เกิดแนวคิดต่าง ๆ เช่น "ทฤษฎีชาติเกาหลีเป็นอันดับหนึ่ง" () และ "สังคมนิยมแบบของเรา" ().

หลังอสัญกรรมของคิม จ็อง-อิลในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2554 ลัทธิคิมอิลซ็องกลายเป็น ลัทธิคิมอิลซ็อง–คิมจ็องอิล () ในการประชุมครั้งที่ 4 ของพรรคแรงงานเกาหลีในเดือนเมษายน ค.ศ. 2012 สมาชิกพรรคในการประชุมกล่าวว่าพรรคแรงงานเกาหลีเป็น "พรรคของคิม อิล-ซ็องและคิม จ็อง-อิล" และประกาศว่าลัทธิคิมอิลซ็อง–คิมจ็องอิลเป็น "แนวคิดชี้นำเดียวของพรรค หลังจากนั้น สำนักข่าวกลางเกาหลี (KCNA) กล่าวว่า "ประชาชนเกาหลีเรียกนโยบายปฏิวัติและแนวคิดของท่านประธานาธิบดี [คิม อิล-ซ็อง] และคิม จ็อง-อิลว่าลัทธิคิมอิลซ็อง–คิมจ็องอิลมานานแล้วและยอมรับว่าเป็นแนวทางชี้นำของชาติ"  คิม จ็อง-อึน บุตรชายของคิม จ็อง-อิล ซึ่งสืบทอดตำแหน่งผู้นำพรรคแรงงานเกาหลีกล่าวว่า:

เนนารา (Naenara) เว็บทำอย่างเป็นทางการของรัฐบาลเกาหลีเหนือ ประกาศว่า: "สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีเป็นรัฐสังคมนิยมอิสระที่ชี้นำโดยลัทธิคิมอิลซ็อง–คิมจ็องอิลอันยิ่งใหญ่ในการดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ"

 ลัทธิคิมจ็องอึน 
ในช่วงปลาย ค.ศ. 2021 สำนักข่าวกรองแห่งชาติ (NIS) ของเกาหลีใต้รายงานต่อสภานิติบัญญัติของประเทศว่าคิม จ็อง-อึนได้เริ่มใช้ศัพท์ใหม่ "ลัทธิคิมจ็องอึน" () เพื่อส่งเสริมแนวคิดและความสำคัญของตนเองซึ่งต่างจากของบิดาและปู่ของเขา อย่างไรก็ตาม ณ ค.ศ. 2023 ศัพท์นี้ยังไม่ปรากฏในสิ่งพิมพ์หลักของรัฐหรือพรรคใด ๆ เช่น โรดงชินมุน

ก่อนการสรุปใน ค.ศ. 2021 โดย NIS คิม จ็อง-อึนได้ดำเนินการหลายอย่างเพื่อเสริมสร้างอำนาจทางการเมืองของเขา รวมถึงการแต่งตั้งตนเองเป็นเลขาธิการใหญ่พรรคแรงงานเกาหลี (ตำแหน่งที่ก่อนหน้านี้สงวนไว้เป็นตำแหน่งหลังมรณกรรมสำหรับคิม จ็อง-อิล) การถอดภาพเหมือนของบิดาและปู่ของเขาออกจากอาคารสำคัญของพรรค (เช่น ภายในหอวัฒนธรรม 25 เมษายน) และการเพิ่มศัพท์ "แนวคิดปฏิวัติของคิม จ็อง-อึน" () ลงในกฎของพรรค นักวิเคราะห์การเมืองชาวเกาหลีใต้และตะวันตกจำนวนมากโต้แย้งว่าการกระทำเหล่านี้บ่งชี้ถึงความปรารถนาของคิม จ็อง-อึนที่จะสร้างมรดกของตนเอง แยกจากของบรรพบุรุษของเขา องค์ประกอบหลักของการเปลี่ยนแปลงทางอุดมการณ์ของคิม จ็อง-อึนรวมถึงการเน้นย้ำโครงการอาวุธนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนือและการยืนยันอีกครั้งถึงความมุ่งมั่นของพรรคแรงงานเกาหลีต่อลัทธิคอมมิวนิสต์

 ชาตินิยม 

คาร์ล มาคส์และฟรีดริช เอ็งเงิลส์ไม่ได้อธิบายความแตกต่างระหว่างรัฐและกฎหมายอย่างชัดเจน โดยมุ่งเน้นไปที่การแบ่งแยกชนชั้นภายในชาติ พวกเขาแย้งว่าชาติและกฎหมาย (ในรูปแบบที่เป็นอยู่ ณ ขณะนั้น) จะถูกล้มล้างและแทนที่ด้วยการปกครองของชนกรรมาชีพ นี่คือมุมมองหลักของนักทฤษฎีโซเวียตในช่วงทศวรรษ 1920 อย่างไรก็ตาม เมื่อสตาลินขึ้นสู่อำนาจใน ค.ศ. 1929 มุมมองนี้ก็ถูกโจมตี เขาวิพากษ์วิจารณ์จุดยืนของนีโคไล บูฮารินที่ว่าชนกรรมาชีพเป็นปฏิปักษ์ต่อแนวโน้มของรัฐ โดยแย้งว่าเนื่องจากรัฐ (สหภาพโซเวียต) กำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านจากทุนนิยมไปสู่สังคมนิยม ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐและชนกรรมาชีพจึงเป็นไปอย่างกลมกลืน ใน ค.ศ. 1936 สตาลินแย้งว่ารัฐจะยังคงอยู่ต่อไปแม้สหภาพโซเวียตจะบรรลุสู่วิถีการผลิตแบบคอมมิวนิสต์แล้วก็ตาม แต่โลกสังคมนิยมถูกล้อมรอบด้วยกำลังทุนนิยม คิม อิล-ซ็องนำจุดยืนนี้ไปสู่ข้อสรุปเชิงตรรกะ โดยแย้งว่ารัฐจะยังคงอยู่ต่อไปหลังจากที่เกาหลีเหนือบรรลุสู่วิถีการผลิตแบบคอมมิวนิสต์แล้ว จนกว่าจะเกิดการปฏิวัติโลกในอนาคต ตราบใดที่ทุนนิยมยังคงอยู่ แม้โลกสังคมนิยมจะมีความโดดเด่นเหนือกว่า เกาหลีเหนือก็ยังคงถูกคุกคามจากการฟื้นฟูของระบบทุนนิยมได้

การฟื้นคืนชีพของคำว่า "รัฐ" ในสหภาพโซเวียตภายใต้สตาลินนำไปสู่การฟื้นคืนชีพของคำว่า "ชาติ" ในเกาหลีเหนือภายใต้คิม อิล-ซ็อง แม้จะมีข้อกล่าวอ้างอย่างเป็นทางการว่าสหภาพโซเวียตมีพื้นฐานอยู่บน "ชนชั้น" มากกว่า "รัฐ" แต่คำหลังนี้ก็ได้รับการฟื้นฟูขึ้นในช่วงทศวรรษ 1930 ในปี 1955 คิม อิลซุงได้แสดงมุมมองที่คล้ายคลึงกันในสุนทรพจน์ของเขา "ว่าด้วยการขจัดสิทธันตนิยมและรูปแบบนิยมและการสร้างชูเชในงานทางอุดมการณ์":

นับแต่นั้นมา เขากับพรรคแรงงานเกาหลีได้เน้นย้ำบทบาทของ "ประเพณีปฏิวัติ" และประเพณีทางวัฒนธรรมของเกาหลีในการปฏิวัติของตน ในการประชุมพรรค สมาชิกและแกนนำได้เรียนรู้เกี่ยวกับศักดิ์ศรีแห่งชาติของเกาหลีเหนือและการฟื้นฟูที่กำลังจะมาถึง มีการฟื้นฟูขนบธรรมเนียมประเพณีเพื่อแสดงความเป็นเกาหลี ใน ค.ศ. 1965 คิม อิล-ซ็องกล่าวว่าหากคอมมิวนิสต์ยังคงต่อต้านความเป็นปัจเจกและอธิปไตย ขบวนการก็จะถูกคุกคามโดยสิทธันตนิยมและลัทธิแก้ เขาตำหนิพวกคอมมิวนิสต์ที่เขาเชื่อว่ายึดถือ "สุญนิยมชาติโดยการยกย่องทุกสิ่งที่เป็นของต่างชาติและใส่ร้ายทุกสิ่งที่เป็นของชาติ" และพยายามที่จะนำรูปแบบต่างชาติมาใช้กับประเทศของตน ในช่วงทศวรรษ 1960 ชูเชเป็นอุดมการณ์เต็มรูปแบบซึ่งเรียกร้องให้มีการสร้างสังคมนิยมของเกาหลีเหนือในแนวทางที่แตกต่างและไม่แทรกแซงกิจการภายใน อย่างไรก็ตาม ในทศวรรษต่อมาชูเชถูกกำหนดให้เป็นระบบที่มี "หลักการพื้นฐานคือการตระหนักถึงอธิปไตย"

แม้นักทฤษฎีของพรรคแรงงานเกาหลีในช่วงแรกจะมีความเป็นปฏิปักษ์ต่อคำว่า "ชาติ" และ "ชาตินิยม" เนื่องจากอิทธิพลของคำจำกัดความแบบสตาลินที่ว่า "รัฐ" แต่ในช่วงกลางทศวรรษ 1960 คำจำกัดความของพวกเขาที่ว่าชาติคือ "ชุมชนที่มีเสถียรภาพ ก่อตัวขึ้นตามประวัติศาสตร์ของผู้คนบนพื้นฐานของภาษา อาณาเขต ชีวิตทางเศรษฐกิจ และวัฒนธรรมร่วมกัน" ได้รับการแก้ไขและลักษณะของ "สายเลือดเดียวกัน" ถูกเพิ่มเข้าไปในคำจำกัดความนั้น ในช่วงทศวรรษ 1980 ชีวิตทางเศรษฐกิจร่วมกันถูกลบออกจากคำจำกัดความ โดยที่สายเลือดเดียวกันได้รับการเน้นย้ำมากขึ้น พรรคแรงงานเกาหลีปรับปรุงความหมายของชาตินิยมเพื่อตอบสนองต่อการเปลี่ยนผ่านสู่ประชาธิปไตยในเกาหลีใต้และการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ก่อนหน้านี้ถูกกำหนดในแง่ของสตาลินว่าเป็นอาวุธของชนชั้นกระฎุมพีในการเอารัดเอาเปรียบกรรมกร ชาตินิยมได้เปลี่ยนจากแนวคิดปฏิกิริยาไปสู่แนวคิดก้าวหน้า คิม อิล-ซ็องแยก "ชาตินิยม" ออกจากสิ่งที่เขาเรียกว่า "ชาตินิยมที่แท้จริง" ขณะที่ชาตินิยมที่แท้จริงเป็นแนวคิดที่ก้าวหน้า ชาตินิยมยังคงเป็นปฏิกิริยา:

 ข้อกล่าวหาเรื่องความเกลียดกลัวต่างชาติและความเหยียดเชื้อชาติ 

ในช่วงทศวรรษ 1960 พรรคแรงงานเกาหลีเริ่มบังคับให้ชาวเกาหลีหย่าร้างกับคู่สมรสชาวยุโรป (ซึ่งส่วนใหญ่มาจากกลุ่มตะวันออก) โดยเจ้าหน้าที่ระดับสูงของพรรคแรงงานเกาหลีเรียกการแต่งงานเหล่านี้ว่าเป็น "อาชญากรรมต่อเชื้อชาติเกาหลี" และสถานทูตของกลุ่มตะวันออกในประเทศเริ่มกล่าวหาว่าระบอบเป็นฟาสซิสต์ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1963 นักการทูตโซเวียตคนหนึ่งบรรยายถึงวงการเมืองของคิม อิล-ซ็องว่าเป็น "ตำรวจลับทางการเมือง" เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ จากกลุ่มตะวันออกในเกาหลีเหนือก็แสดงความเห็นที่คล้ายคลึงกัน โดยเอกอัครราชทูตเยอรมนีตะวันออกเรียกนโยบายนี้ว่า "แบบเกิบเบิลส์" (อ้างถึงโยเซ็ฟ เกิบเบิลส์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงประชาบาลและโฆษณาการของฮิตเลอร์) แม้สิ่งนี้จะถูกกล่าวในช่วงที่ความสัมพันธ์ระหว่างเกาหลีเหนือและกลุ่มตะวันออกตกต่ำ แต่ก็แสดงให้เห็นถึงการรับรู้ถึงการเหยียดเชื้อชาติในนโยบายของคิม อิล-ซ็อง

ในหนังสือของเขาเรื่อง The Cleanest Race (2010) ไบรอัน เรย์โนลส์ ไมเออส์ปฏิเสธแนวคิดที่ว่าชูเชเป็นอุดมการณ์นำของเกาหลีเหนือ เขาเห็นว่าการยกย่องต่อสาธารณะนั้นถูกออกแบบมาเพื่อหลอกลวงชาวต่างชาติ มันดำรงอยู่เพื่อให้ถูกสรรเสริญมากกว่าจะถูกปฏิบัติตาม ไมเออส์เขียนว่าชูเชเป็นอุดมการณ์จอมปลอม ที่พัฒนาขึ้นเพื่อยกย่องคิม อิล-ซ็องให้เป็นนักคิดทางการเมืองที่เทียบเท่าเหมา เจ๋อตง ตามความเห็นของไมเออส์ นโยบายทหารมาก่อนของเกาหลีเหนือ การเหยียดเชื้อชาติและความเกลียดกลัวต่างชาติ (ดังตัวอย่างจากเหตุการณ์ที่มีมูลเหตุจากเชื้อชาติ เช่น ความพยายามรุมประชาทัณฑ์นักการทูตชาวคิวบาผิวดำและการบังคับทำแท้งหญิงเกาหลีเหนือที่ตั้งครรภ์กับชายชาวจีน) บ่งชี้ถึงรากฐานทางการเมืองขวาจัด (ที่สืบทอดมาจากจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงที่เข้ายึดครองเกาหลี) มากกว่าซ้ายจัด

 การวิเคราะห์ชนชั้นของเกาหลีเหนือ 

ต่างจากราชวงศ์โชซ็อน ซึ่งมีความเหลื่อมล้ำอย่างมากระหว่างชนชั้นสูงและชนชั้นล่าง รัฐบาลเกาหลีเหนือพัฒนาแนวคิดเรื่อง "ประชาชน" ที่รวมกัน แทนที่จะเป็นลำดับชั้นทางสังคมที่เข้มงวด รัฐบาลเกาหลีเหนือแบ่งประชากรของประเทศออกเป็นสามชนชั้น ได้แก่ กรรมกรอุตสาหกรรม ชาวนา และซามูว็อน () เกาหลีเหนือเป็นสังคมที่ชนชั้นทั้งสามถือว่ามีความสำคัญเท่าเทียมกัน ชนชั้นซามูว็อนประกอบด้วยปัญญาชนและชนชั้นกระฎุมพีขนาดเล็ก เช่น เสมียน พ่อค้ารายย่อย ข้ารัฐการ อาจารย์และนักเขียน ชนชั้นนี้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะในการวิเคราะห์ชนชั้นของเกาหลีเหนือและได้รับการคิดค้นขึ้นเพื่อเพิ่มอัตราการศึกษาและการรู้หนังสือในหมู่ประชากรของประเทศ

โดยปกติแล้ว รัฐที่ปกครองด้วยลัทธิมากซ์–เลนินจะให้ความสำคัญกับชาวนาหรือกรรมกรเท่านั้น ดังนั้น ในสหภาพโซเวียต ปัญญาชนจึงไม่ถูกนิยามว่าเป็นชนชั้นอิสระของตนเอง แต่ถูกนิยามว่าเป็น "กลุ่มทางสังคม" ที่คัดเลือกสมาชิกจากเกือบทุกชนชั้น ได้แก่ ชนกรรมาชีพ ชนชั้นกระฎุมพีขนาดเล็กและชนชั้นกระฎุมพี อย่างไรก็ตาม ไม่เคยมีการกล่าวถึง "ปัญญาชนชาวนา" และ "ปัญญาชนกรรมาชีพ" ได้รับการยกย่องเพราะประกอบด้วยนักวิทยาศาสตร์หัวก้าวหน้าและนักทฤษฎีคอมมิวนิสต์ แต่ "ปัญญาชนนายทุน" ถูกประณามว่าผลิต "อุดมการณ์กระฎุมพี" ซึ่งหมายถึงโลกทัศน์ที่ไม่ใช่ลัทธิมากซ์–เลนิน

ชาวเกาหลีเหนือเชื่อมั่นในการบรรลุความก้าวหน้าทางอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วด้วยแรงงานและการควบคุมธรรมชาติให้อยู่ภายใต้เจตจำนงของมนุษย์ โดยการปรับโครงสร้างชนชั้นทางสังคมให้กลายเป็นมวลชนที่ทุกคนเท่าเทียมกันในทางทฤษฎี รัฐบาลเกาหลีเหนืออ้างว่าจะสามารถบรรลุการพึ่งพาตนเองได้ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า อย่างไรก็ตาม ข้ออ้างนี้ถูกตั้งคำถามโดยผู้สังเกตการณ์ชาวต่างชาติเนื่องจากปัญหาการขาดแคลนอาหารอย่างรุนแรงของประเทศและความจำเป็นในการพึ่งพาความช่วยเหลือจากต่างประเทศในเวลาต่อมา

 สังคมนิยมในแบบของเรา 
"สังคมนิยมในแบบของเรา" () ในเกาหลีเหนือเรียกว่า "สังคมนิยมแบบเกาหลี" และ "สังคมนิยมแบบของเรา" เป็นแนวคิดทางอุดมการณ์ที่คิม จ็อง-อิลนำเสนอเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1990 ในสุนทรพจน์เรื่อง "สังคมนิยมในประเทศของเราคือสังคมนิยมในแบบของเราที่สืบทอดมาจากแนวคิดชูเช" () ในการกล่าวสุนทรพจน์ภายหลังการปฏิวัติ ค.ศ. 1989 ที่ล้มล้างประเทศกลุ่มตะวันออก คิม จ็อง-อิลกล่าวอย่างชัดเจนว่าเกาหลีเหนือจำเป็นต้องมีและอยู่รอดได้ด้วยสังคมนิยมในแบบของเรา เขาอ้างว่าสังคมนิยมในยุโรปตะวันออกล้มเหลวเพราะพวกเขา "เลียนแบบประสบการณ์ของโซเวียตในลักษณะกลไก" ตามความเห็นของคิม พวกเขาไม่เข้าใจว่าประสบการณ์ของโซเวียตนั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานของสถานการณ์ทางประวัติศาสตร์และสังคมที่เฉพาะเจาะจงและไม่สามารถนำไปใช้ได้กับประเทศอื่นนอกจากสหภาพโซเวียตเอง เขาเสริมว่า "หากถือว่าประสบการณ์เป็นสิ่งที่สัมบูรณ์และยอมรับอย่างดันทุรัง ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างสังคมนิยมอย่างเหมาะสม เนื่องจากยุคสมัยเปลี่ยนแปลงไปและสถานการณ์เฉพาะของแต่ละประเทศก็แตกต่างกัน" คิม จ็อง-อิลกล่าวต่อไปวิพากษ์วิจารณ์ "การประยุกต์ใช้ลัทธิมากซ์–เลนินอย่างดันทุรัง" โดยระบุว่า:

เกาหลีเหนือจะไม่ประสบปัญหาเช่นนั้นเนื่องจากการก่อกำเนิดของชูเช ในคำกล่าวของเขา เกาหลีเหนือเป็น "สังคมกึ่งศักดินาที่เป็นอาณานิคมและล้าหลัง" เมื่อพวกคอมมิวนิสต์เข้ายึดอำนาจ แต่เนื่องจากคอมมิวนิสต์เกาหลีเหนือไม่ยอมรับลัทธิมากซ์ ซึ่งมีพื้นฐานมาจากประสบการณ์ของยุโรปกับทุนนิยม หรือลัทธิเลนิน ซึ่งมีพื้นฐานมาจากประสบการณ์ของรัสเซีย พวกเขาจึงคิดค้นชูเช เขาเชื่อว่าสถานการณ์ในเกาหลีเหนือมีความซับซ้อนกว่าเนื่องจากการมีอยู่ของอเมริกาในเกาหลีใต้ที่อยู่ใกล้เคียง คิม จ็อง-อิลกล่าวว่าด้วยคุณูปการของคิม อิล-ซ็อง การปฏิวัติได้ "นำเสนอนโยบายและแนวทางที่เป็นเอกลักษณ์ซึ่งเหมาะสมกับความปรารถนาของประชาชนและความเฉพาะเจาะจงของสถานการณ์ในประเทศของเรา"  "ชูเชเป็นทฤษฎีการปฏิวัติที่ครองตำแหน่งสูงสุดของการพัฒนาอุดมการณ์ปฏิวัติของชนกรรมาชีพ" คิม จ็อง-อิลกล่าว และเสริมว่าความเป็นเอกลักษณ์และความเหนือกว่าของชูเชได้กำหนดและเสริมสร้างความเข้มแข็งให้กับสังคมนิยมเกาหลี จากนั้นเขาก็ยอมรับโดยกล่าวว่าสังคมนิยมในแบบของเราคือ "สังคมนิยมที่ยึดมนุษย์เป็นศูนย์กลาง" ซึ่งเป็นการแยกตัวอย่างชัดเจนจากแนวคิดพื้นฐานของลัทธิมากซ์–เลนิน ซึ่งแย้งว่าพลังทางวัตถุเป็นแรงขับเคลื่อนของความก้าวหน้าทางประวัติศาสตร์ ไม่ใช่ผู้คน สังคมนิยมในแบบของเราถูกนำเสนอในฐานะทฤษฎีทางสังคมและการเมืองแบบองค์รวม โดยใช้ภาษาของลัทธิมากซ์–เลนิน กล่าวว่า:

 ดูเพิ่ม 
 อุดมการณ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน
 อุดมการณ์ของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต

 อ้างอิง 

 บรรานุกรม 

 หนังสือ 



















 บทความวารสาร 





 ข่าวและบทความนิตยสาร 









 อื่น ๆ