เครื่องระเหย

เครื่องระเหย () เป็นอุปกรณ์แลกเปลี่ยนความร้อนชนิดหนึ่งที่ช่วยในการระเหยโดยใช้การถ่ายเทความร้อนแบบนำและการพา ซึ่งให้พลังงานความร้อนที่จำเป็นสำหรับการเปลี่ยนสถานะจากของเหลวเป็นไอ ภายในเครื่องระเหย ของเหลวที่ไหลเวียนจะสัมผัสกับสภาพแวดล้อมที่มีความดันบรรยากาศหรือความดันลดลง ทำให้ของเหลวนั้นเดือดที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดเดือดปกติภายใต้ความดันบรรยากาศ

ส่วนประกอบหลักสี่อย่างของเครื่องระเหยคือ:ความร้อนถูกถ่ายเทไปยังของเหลวภายในผนังท่อผ่านการนำความร้อน ซึ่งให้พลังงานความร้อนที่จำเป็นสำหรับการระเหย กระแสการพาความร้อนภายในท่อยังช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการถ่ายเทความร้อนอีกด้วย

มีการออกแบบเครื่องระเหยที่หลากหลายซึ่งเหมาะสมกับการใช้งานที่แตกต่างกัน รวมถึงแบบเปลือกและท่อ แบบแผ่น และแบบท่วม โดยทั่วไปใช้ในกระบวนการทางอุตสาหกรรม เช่น การกลั่นน้ำทะเล การผลิตพลังงาน และการปรับอากาศ เครื่องระเหยแบบแผ่นให้ความกะทัดรัด ขณะที่การออกแบบหลายขั้นตอนช่วยให้มีอัตราการระเหยสูงขึ้นโดยใช้ความร้อนน้อยลง ประสิทธิภาพโดยรวมของเครื่องระเหยขึ้นอยู่กับปัจจัยต่าง ๆ เช่น สัมประสิทธิ์การถ่ายเทความร้อน คุณสมบัติของวัสดุท่อ/แผ่น รูปแบบการไหล และคุณภาพไอที่ได้รับ

เทคนิคการควบคุมขั้นสูง เช่น การตรวจจับการเกิดคราบสกปรกแบบออนไลน์ ช่วยรักษาประสิทธิภาพเชิงความร้อนของเครื่องระเหยเมื่อเวลาผ่านไป นอกจากนี้ การสร้างแบบจำลองพลศาสตร์ของไหลเชิงคณนา (CFD) และความก้าวหน้าในเทคโนโลยีการเคลือบพื้นผิวยังคงช่วยเพิ่มขีดความสามารถในการถ่ายเทความร้อนและมวล ทำให้เกิดการสร้างไอที่มีประสิทธิภาพด้านพลังงานมากขึ้น เครื่องระเหยมีความสำคัญต่อหลายอุตสาหกรรมเนื่องจากความสามารถในการแยกเฟสผ่านกระบวนการเปลี่ยนสถานะที่ควบคุมได้

 อ้างอิง 

 Fennema, Owen R., Marcus Karel, and Daryl B. Lund. Physical Principles of Food Preservation. Marcel Deker, Inc. New York and Basel, 1975.
 Krijgsman, Ir J., principal scientist and research project manager, Gist-brocades, Delft and Delft University of Technology, Delft, and The Netherlands. Product Recovery in Bioprocess Technology. Butterworth-Heinemann, 1992.


หมวดหมู่:การบำบัดน้ำอุตสาหกรรม