ซีเรียสมัยพรรคบะอษ์

ซีเรียสมัยพรรคบะอษ์ หรือมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐอาหรับซีเรีย เป็นรัฐซีเรียระหว่างปี ค.ศ. 1963 ถึง 2024 โดยอยู่ภายใต้การปกครองโดยพรรคบะอษ์สังคมนิยมอาหรับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1971 จนถึงปี ค.ศ. 2024 ได้ถูกปกครองโดยตระกูลอัลอะซัด และมักถูกเรียกขานว่า ระบอบอัลอะซัด

ระบอบการปกครองนี้ได้เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1963 จากการรัฐประหารที่นำโดยนายทหารชาวอะละวีสังกัดพรรคบะอษ์ การรัฐประหารอีกครั้งในปี ค.ศ. 1966 ทำให้ซาลอฮ์ จาฎิด กลายเป็นผู้นำโดยพฤตินัยของประเทศ ขณะที่นูรุดดีน อัลอัตตาซี ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ต่อมาในปี ค.ศ. 1970 จาฎิดและอัตตาซีถูกโค่นล้มโดยฮาฟิซ อัลอะซัด ในเหตุการณ์ที่เรียกว่า "การเคลื่อนไหวเพื่อแก้ไข" และในปีถัดมา ฮาฟิซได้ขึ้นเป็นประธานาธิบดีหลังจากชนะการเลือกตั้งที่ถูกมองว่าเป็นการเลือกตั้งลวง

หลังจากที่ขึ้นสู่อำนาจ ฮาฟิซได้จัดระเบียบรัฐใหม่ตามแนวแบ่งแยกนิกาย (โดยให้ชาวซุนนีและกลุ่มอื่น ๆ ทำหน้าที่เป็นเพียงตัวแทนในสถาบันทางการเมือง ขณะที่ชาวอะละวีเข้าควบคุมกองทัพ หน่วยข่าวกรอง ระบบราชการ และองค์กรความมั่นคง) ซีเรียภายใต้พรรคบะอษ์ยังได้เข้าไปยึดครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของเลบานอนในช่วงสงครามกลางเมืองเลบานอน ขณะเดียวกัน การก่อกบฏของกลุ่มอิสลามิสต์เพื่อต่อต้านการปกครองของอัลอะซัด ได้นำไปสู่การที่รัฐบาลก่อเหตุสังหารหมู่ฮามาในปี ค.ศ. 1981 และ 1982 ระบอบการปกครองนี้ถูกมองว่าเป็นหนึ่งในระบอบที่กดขี่มากที่สุดในยุคสมัยใหม่ และในที่สุดก็ก้าวไปถึงระดับเผด็จการเบ็ดเสร็จ และถูกจัดอันดับอย่างต่อเนื่องให้เป็นหนึ่งใน “ประเทศที่เลวร้ายในบรรดาประเทศที่เลวร้ายที่สุด” ภายในดัชนีของ Freedom House

ฮาฟิซ อัลอะซัด เสียชีวิตในปี 2000 และบัชชาร อัลอะซัด บุตรชายของเขาได้ขึ้นสืบตำแหน่งต่อ การประท้วงต่อต้านการปกครองของพรรคบะอษ์ในปี 2011 ระหว่างกระแสอาหรับสปริง นำไปสู่การเกิดสงครามกลางเมืองซีเรีย ซึ่งทำให้ระบอบอัลอะซัดสูญเสียการควบคุมพื้นที่บางส่วน อย่างไรก็ตาม รัฐบาลพรรคบะอษ์ยังคงอยู่ในอำนาจและสามารถยึดพื้นที่กลับมาได้ด้วยการสนับสนุนจากรัสเซีย อิหร่าน และฮิซบุลลอฮ์ แต่ต่อมาในเดือนธันวาคม 2024 การโจมตีอย่างไม่คาดคิดโดยกลุ่มฝ่ายค้านหลายฝ่ายได้ส่งผลให้ระบอบการปกครองล่มสลายลงในที่สุด

หลังจากการล่มสลายของพรรคบะอษ์ในอิรัก ซีเรียกลายเป็นประเทศเดียวที่ยังปกครองโดยกลุ่มนีโอบะอษ์ ทำให้ระบอบการปกครองนี้ได้สร้างลัทธิบุคลิกภาพของครอบครัวอัลอะซัดอย่างเข้มข้น และถูกประณามอย่างกว้างขวางจากการปราบปรามประชาชนอย่างรุนแรงและอาชญากรรมสงคราม ก่อนการล่มสลายของระบอบอัลอะซัด ซีเรียถูกจัดอันดับเป็นประเทศที่มีความเปราะบางมากที่สุดเป็นอันดับที่สี่ในดัชนีรัฐล้มเหลว ปี 2024 และยังถือเป็นหนึ่งในสถานที่ที่อันตรายที่สุดในโลกสำหรับนักข่าว เสรีภาพสื่อมวลชนถูกจำกัดอย่างเข้มงวด โดยซีเรียถูกจัดให้อยู่ในอันดับที่แย่เป็นอันดับสองของโลกในดัชนีเสรีภาพสื่อมวลชนโลก ปี 2024 นอกจากนี้ยังถูกจัดให้เป็นประเทศที่มีการทุจริตสูงที่สุดในภูมิภาคตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ (MENA) และอยู่ในอันดับสองของโลกในดัชนีการรับรู้การทุจริต ปี 2023 อีกทั้งซีเรียยังกลายเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมแคปตากอนที่ได้รับการสนับสนุนโดยตระกูลอัลอะซัด และส่งออกยาเสพติดผิดกฎหมายมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ต่อปี จนทำให้ประเทศกลายเป็นหนึ่งในรัฐค้ายาเสพติดที่ใหญ่ที่สุดในโลก

 ประวัติศาสตร์ 
 รัฐประหารปี 1963 
หลังการรัฐประหารในปี 1961 ซึ่งยุติการรวมตัวทางการเมืองระหว่างอียิปต์และซีเรีย ความไม่มั่นคงที่ตามมาส่งผลให้เกิดรัฐประหารของพรรคบะอษ์ในวันที่ 8 มีนาคม 1963 โดยผู้นำพรรคในขณะนั้นได้เข้าควบคุมอำนาจในการปกครองประเทศ ซึ่งกลายเป็นรัฐเผด็จการที่พรรคบะอษ์ครอบงำทุกด้านของประเทศ เช่น การเมือง การศึกษา วัฒนธรรม และศาสนา พร้อมด้วยการควบคุมสังคมผ่านมุคฮาบารัต (ตำรวจลับ) และกองทัพที่ผสานเข้ากับพรรค 

รัฐประหารครั้งนี้เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในประวัติศาสตร์ซีเรีย พรรคบะอษ์ผูกขาดอำนาจ สร้างรัฐพรรคการเมืองเดียว และดำเนินการกำจัดฝ่ายตรงข้ามทางการเมือง รวมถึงนักการเมืองและทหารที่สนับสนุนการแยกตัวจากสหสาธารณรัฐอาหรับ (UAR) ทั้งยังลิดรอนสิทธิ์ทางสังคมและกฎหมายของกลุ่มเหล่านี้ เพื่อกำจัดชนชั้นการเมืองของสาธารณรัฐซีเรียที่ 2 อย่างสิ้นเชิง
 รัฐประหารปี 1966 

เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 1966 คณะทหารกลุ่มนีโอบะอษ์ทำการกบฏภายในพรรค โดยจับกุมประธานาธิบดี อะมีน อัลฮาฟิซ และตั้งรัฐบาลพลเรือนของพรรคบะอษ์ในวันที่ 1 มีนาคม แม้ นูรุดดีน อัลอัตตาซี จะเป็นประธานาธิบดี แต่ ซาลอฮ์ จาฎิด เป็นผู้ปกครองตัวจริงจนถึงเดือนพฤศจิกายน 1970 ก่อนถูกโค่นล้มโดยฮาฟิซ อัลอะซัด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมในขณะนั้น

การรัฐประหารนี้ทำให้พรรคบะอษ์แตกเป็นสองฝ่ายคือฝ่ายอิรักและฝ่ายซีเรีย ในปี 1967 ซีเรียทำสงครามกับอิสราเอลในสงครามหกวัน ซึ่งนำไปสู่การสูญเสียสองในสามของที่ราบสูงโกลันให้กับอิสราเอล ความพ่ายแพ้ทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างจาฎิดและอัลอะซัด

ในเดือนกันยายน 1970 ซีเรียภายใต้การนำของอัตตาซีและจาฎิดบุกจอร์แดนเพื่อสนับสนุนกองกำลังองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ แต่การบุกล้มเหลวเมื่อซีเรียสูญเสียรถถัง 120 คันและทหาร 1,500 นาย ขณะที่จอร์แดนสูญเสียรถถัง 16 คันและมีผู้เสียชีวิตเพียง 112 คน

 ฮาฟิซ อัลอะซัด (1971–2000) 

ในเดือนพฤศจิกายน 1970 การต่อสู้แย่งชิงอำนาจสิ้นสุดลงด้วยการปฏิวัติแก้ไข ซึ่งเป็นการรัฐประหารที่ไม่มีการนองเลือด ส่งผลให้ ซาลอฮ์ จาฎิด ถูกปลดออกจากตำแหน่งและ ฮาฟิซ อัลอะซัด ขึ้นเป็นผู้นำรัฐบาล ฮาฟิซเปลี่ยนแปลงการปกครองจากรัฐแบบนีโอบะอษ์เป็นระบบรวบอำนาจเบ็ดเสร็จ โดยควบคุมทั้งพรรค กองทัพ ตำรวจลับ สื่อ การศึกษา วัฒนธรรม เศรษฐกิจ และทุกด้านของสังคม พร้อมกับมอบตำแหน่งสำคัญให้กับชนกลุ่มน้อยอะละวีที่ภักดีกับเขา รวมถึงสร้าง "ลัทธิบูชาบุคคล" รอบตัวตนและครอบครัวของเขา

เมื่อฮาฟิซขึ้นสู่อำนาจในปี 1971 กองทัพซีเรียเริ่มพัฒนาอย่างรวดเร็ว โดยขยายตัวขึ้น 162% ในช่วง 10 ปีแรก และเพิ่มขึ้น 264% ภายในปี 2000 โดย 70% ของจีดีพีประเทศถูกใช้กับกองทัพ ในปี 1973 ซีเรียและอียิปต์เริ่มสงครามยมคิปปูร์กับอิสราเอล แม้ช่วงแรกจะได้เปรียบ แต่ในที่สุดอิสราเอลโต้กลับและรุกลึกเข้ามาในดินแดนซีเรีย ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 การลุกฮือของกลุ่มมุสลิมภราดรภาพเกิดขึ้นเพื่อต่อต้านรัฐบาล โดยถึงจุดสูงสุดในเหตุการณ์สังหารหมู่ที่ฮะมาฮ์ในปี 1982 ซึ่งทหารซีเรียสังหารประชาชนมากกว่า 40,000 คน

ในปี 1976 ซีเรียเริ่มรุกรานเลบานอนในช่วงสงครามกลางเมือง โดยเข้ามาตามคำเชิญของประธานาธิบดีซูลีมาน ฟรานจีเยห์ เพื่อช่วยรัฐบาลเลบานอนต่อสู้กับองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์และกลุ่มคริสเตียนมารอนี แม้ในช่วงแรกจะมีทหารจากประเทศอาหรับอื่นๆ ร่วมด้วย แต่ในไม่กี่ปีต่อมา กองกำลังเหล่านั้นถอนตัวไป และกองกำลังซีเรียกลายเป็นผู้ครอบครองหลักในเลบานอน หลังจากสงครามปี 1982 กับอิสราเอล ซีเรียเริ่มต่อสู้กับพันธมิตรเดิมอย่าง PLO และคงการยึดครองเลบานอนไว้จนถึงปี 2005

ในด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ซีเรียเปลี่ยนท่าทีครั้งสำคัญด้วยการเข้าร่วมสงครามอ่าวครั้งแรกในปี 1990 โดยสนับสนุนสหรัฐเพื่อต่อต้านซัดดัม ฮุสเซน และเข้าร่วมการประชุมมาดริดในปี 1991 เพื่อเจรจาสันติภาพกับอิสราเอล แต่การเจรจาล้มเหลว และไม่มีการพูดคุยโดยตรงระหว่างซีเรียกับอิสราเอลอีกนับตั้งแต่การประชุมระหว่างฮาฟิซ อัลอะซัดและประธานาธิบดี บิล คลินตัน ในปี 2000

 บัชชาร อัลอะซัด (2000–2024) 

ฮาฟิซ อัลอะซัด เสียชีวิตเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2000 บัชชาร อัลอะซัด บุตรชายของเขาได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีในการเลือกตั้งที่ไม่มีผู้สมัครคนอื่นแข่งขัน การเลือกตั้งของเขานำไปสู่การกำเนิดของ ดามัสกัสสปริง ซึ่งสร้างความหวังในการปฏิรูป แต่ภายในฤดูใบไม้ร่วงปี 2001 รัฐบาลได้ปราบปรามขบวนการดังกล่าวและจับกุมปัญญาชนบางคน แทนที่จะเป็นเช่นนั้น การปฏิรูปกลับจำกัดอยู่เพียงการปฏิรูปด้านตลาดบางประการเท่านั้น เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2003 อิสราเอลได้ทิ้งระเบิดใส่พื้นที่ใกล้กรุงดามัสกัส โดยอ้างว่าเป็นสถานที่ฝึกอบรมฃสมาชิกกลุ่มญิฮาด ในเดือนมีนาคม 2004 ชาวเคิร์ดและชาวอาหรับในซีเรียเกิดการปะทะกันในเมืองอัลกามิชลีทางตะวันออกเฉียงเหนือ และมีสัญญาณของการจลาจลเกิดขึ้นในเมืองกามิชลีและฮาซาเคห์ ในปี 2005 ซีเรียได้ถอนทหารออกจากเลบานอน การลอบสังหารเราะฟีก อัลฮะรีรีในปี 2005 นำไปสู่การประณามจากนานาชาติและกระตุ้นให้เกิดการปฏิวัติซีดาร์ที่เรียกร้องให้ซีเรียถอนทหารออกจากเลบานอน และยุติการยึดครองทางทหารในเลบานอนที่ยาวนานกว่า 29 ปี เมื่อวันที่ 6 กันยายน 2007 เครื่องบินรบต่างชาติที่สงสัยว่าเป็นของอิสราเอลรายงานว่าได้ดำเนินการปฏิบัติการออชาร์ด ซึ่งเป็นการทิ้งระเบิดทำลายโรงงานนิวเคลียร์ที่สงสัยว่าก่อสร้างโดยช่างเทคนิคชาวเกาหลีเหนือ
 การปฏิวัติและสงครามกลางเมือง (2011–2024) 

การปฏิวัติในซีเรียเริ่มต้นขึ้นในปี 2011 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกระแสการเปลี่ยนแปลงในโลกอาหรับที่เรียกว่า "อาหรับสปริง" โดยการประท้วงเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 26 มกราคม 2011 และพัฒนาเป็นการลุกฮือทั่วประเทศ ประชาชนเรียกร้องให้ประธานาธิบดีบัชชาร อัลอะซัด ลาออกจากตำแหน่ง และให้ยุติการปกครองของพรรคบะอษ์ที่ดำเนินมายาวนานกว่า 50 ปี และต้องการการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองอย่างสมบูรณ์ รัฐบาลซีเรียส่งกองทัพเข้าปราบปรามผู้ชุมนุมในหลายเมือง ทำให้เกิดความไม่สงบต่อเนื่อง โดยมีรายงานว่าทหารบางนายที่ปฏิเสธคำสั่งให้กราดยิงประชาชนถูกประหารชีวิต   

ตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงปี 2011 มีการก่อตั้งกลุ่มฝ่ายค้านจากพลเรือนและผู้แปรพักตร์จากกองทัพ รวมตัวเป็น "กองทัพปลดปล่อยซีเรีย" เพื่อทำสงครามต่อต้านรัฐบาล แม้กลุ่มต่อต้านจะจัดตั้งกองกำลังได้ แต่ก็ยังขาดผู้นำที่มีการจัดการอย่างมีประสิทธิภาพ  

ความขัดแย้งมีมิติทางศาสนา โดยฝ่ายต่อต้านส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิมซุนนี ขณะที่รัฐบาลนำโดยชาวอะละวีhttps://www.independent.co.uk/news/world/middle-east/syria-s-sectarian-war-goes-international-as-foreign-fighters-and-arms-pour-into-country-7216665.html ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของศาสนาอิสลามนิกายชีอะห์ รัฐบาลได้รับการสนับสนุนจากอิหร่านและกลุ่มฮิซบุลลอฮ์ ส่วนฝ่ายต่อต้านได้รับการสนับสนุนจากรัฐซุนนี  

สงครามกลางเมืองได้สร้างความสูญเสียครั้งใหญ่ โดยมีผู้เสียชีวิตกว่า 600,000 ราย และมีผู้ลี้ภัยชาวซีเรียมากกว่า 5 ล้านคนอาศัยอยู่นอกประเทศ และประชากรในประเทศกว่า 90% ตกอยู่ในความยากจน พร้อมกับวิกฤตด้านอาหารที่เลวร้าย  

ซีเรียกลายเป็นประเทศที่เสี่ยงอันตรายที่สุดสำหรับนักข่าว มีการจำกัดเสรีภาพสื่ออย่างรุนแรง และถูกจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในประเทศที่มีการทุจริตมากที่สุดในโลก สงครามกลางเมืองยังทำให้ซีเรียกลายเป็นศูนย์กลางของการค้ายาเสพติดที่ใหญ่ที่สุดในโลก ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจและสังคมในระดับรุนแรง

สันนิบาตอาหรับ สหรัฐ ประเทศในสหภาพยุโรป รัฐสมาชิกสภาความร่วมมือแห่งอ่าวอาหรับ และประเทศอื่น ๆ ได้ประณามการใช้ความรุนแรงต่อผู้ประท้วง จีนและรัสเซียหลีกเลี่ยงการประณามรัฐบาลหรือการใช้มาตรการคว่ำบาตร โดยให้เหตุผลว่าวิธีการดังกล่าวอาจนำไปสู่การแทรกแซงจากต่างชาติ โดยสันนิบาตอาหรับระงับสมาชิกภาพของซีเรียเนื่องจากการเหตุวิกฤตในครั้งนี้ แต่ได้ส่งคณะผู้สังเกตการณ์ในเดือนธันวาคม 2011 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของข้อเสนอเพื่อแก้ไขวิกฤตอย่างสันติ ความพยายามล่าสุดในการแก้ไขวิกฤตนี้ได้ดำเนินการผ่านการแต่งตั้งโคฟี แอนนัน เป็นทูตพิเศษเพื่อแก้ไขวิกฤตซีเรียในตะวันออกกลาง อย่างไรก็ตาม นักวิเคราะห์บางคนได้เสนอความเป็นไปได้ในการแบ่งภูมิภาคออกเป็นพื้นที่ ได้แก่ ภาคตะวันออกสำหรับชาวซุนนี ตอนเหนือสำหรับชาวเคิร์ด และภาคตะวันตกสำหรับชาวชีอะห์/อะละวี

 การล่มสลายของระบอบอัลอะซัด (2024) 

เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2024 ความรุนแรงปะทุขึ้นอีกครั้ง โดยกลุ่มฝ่ายค้านนำโดยกลุ่มฮัยอะฮ์ตะห์รีรุชชามและกองทัพแห่งชาติซีเรียที่ได้รับการสนับสนุนจากตุรกีเข้ายึดเมืองอะเลปโป ทำให้ประธานาธิบดีบัชชาร อัลอะซัดได้ตอบโต้ด้วยการโจมตีทางอากาศที่ได้รับการสนับสนุนจากรัสเซีย การโจมตีดังกล่าวซึ่งมุ่งเป้าไปที่พื้นที่ชุมชนและโรงพยาบาลหลายแห่งในเมืองอิดลิบซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของกบฎฝ่ายค้าน ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 25 คน ตามรายงานจากกลุ่มกู้ภัย "หมวกขาว" (White Helmets)

ในวันที่ 29 พฤศจิกายน กลุ่มกบฏในแนวหน้าทางตอนใต้ ยุติความพยายามในการปรองดองกับรัฐบาลซีเรียและเปิดการโจมตีในพื้นที่ทางตอนใต้ โดยหวังจะใช้กลยุทธ์ปิดล้อมกรุงดามัสกัสจากทั้งสองทิศทาง

วันที่ 4 ธันวาคม การปะทะอย่างหนักเกิดขึ้นในเมืองฮะมาฮ์ ขณะที่กองทัพซีเรียต่อสู้กับกลุ่มฝ่ายค้านเพื่อหยุดยั้งการเดินทัพไปยังเมืองฮะมาฮ์ แม้กองทัพรัฐบาลจะได้ส่งกำลังเสริมพร้อมการสนับสนุนทางอากาศ แต่กบฏยังคงสามารถยึดเมืองได้ในวันที่ 5 ธันวาคม โดยมีผู้เสียชีวิตมากกว่า 600 คน โดยที่ 104 คนเป็นพลเรือน

ในช่วงเย็นของวันที่ 6 ธันวาคม กองกำลังทางตอนใต้ได้ยึดเมืองสุเวย์ดาในทางตอนใต้ของซีเรีย หลังจากกองกำลังรัฐบาลถอนตัวออกจากเมืองนั้น ขณะเดียวกันกองกำลังประชาธิปไตยซีเรียซึ่งนำโดยชาวเคิร์ดได้ยึดเมืองเดียร์อซซอร์จากกองกำลังรัฐบาล ในขณะที่กองกำลังต่อต้านในเขตผู้ว่าการดัรอาได้ยึดเมืองดัรอาและ 90% ของพื้นที่ในจังหวัดนั้น

วันที่ 7 ธันวาคม 2024 กองกำลังสนับสนุนรัฐบาลถอนตัวจากเขตผู้ว่าการอัลกุนัยฏิเราะฮ์ ซึ่งติดกับที่ราบสูงโกลันที่ถูกอิสราเอลยึดครอง โดยในวันเดียวกัน กองทัพอิสราเอลช่วยหน่วยสังเกตการณ์ของสหประชาชาติเพื่อป้องกันการโจมตี

และในวันเดียวกัน, กองกำลังแนวหน้าทางตอนใต้ได้เข้ายึดชานกรุงดามัสกัส ขณะที่ในเวลาเดียวกันกองทัพเสรีซีเรียได้โจมตีจากทางทิศเหนือ ทำให้บัชชาร อัลอะซัดต้องขึ้นเครื่องบินหลบหนีออกจากดามัสกัสไปยังมอสโก ซึ่งในเวลาต่อมาเขาได้รับสถานะผู้ลี้ภัยทางการเมืองจากประธานาธิบดีวลาดิมีร์ ปูตินของรัสเซีย ในวันถัดมา กองกำลังฝ่ายค้านของซีเรียได้ยึดเมืองฮอมส์และดามัสกัส หลังจากการยึดครองกรุงดามัสกัส ทำให้ระบอบอัลอะซัดล่มสลาย และนายกรัฐมนตรี มุฮัมมัด ฆอซี อัลญะลาลี ได้จัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลโดยได้รับอนุญาตจากกลุ่มฝ่ายค้าน

 การเมืองและรัฐบาล 
ตั้งแต่การรัฐประหารโดยคณะทหารกลุ่มนีโอบะอษ์ในปี 1963 จนถึงการล่มสลายของระบอบอัลอะซัดในปี 2024 พรรคสังคมนิยมอาหรับบะอษ์ได้ปกครองซีเรียในฐานะรัฐเผด็จการตำรวจ หลังจากช่วงเวลาของความขัดแย้งภายในพรรค ฮาฟิซ อัลอะซัดได้ควบคุมพรรคหลังจากการรัฐประหารในปี 1970 และครอบครัวของเขาก็ครอบงำการเมืองของประเทศ

หลังจากที่ซีเรียภายใต้พรรคบะอษ์ได้ประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ในปี 2012 ระบบการเมืองของประเทศดำเนินการภายใต้ระบอบประธานาธิบดี ในทางปฏิบัติ ซีเรียภายใต้พรรคบะอษ์ยังคงเป็นรัฐพรรคเดียวที่ห้ามกิจกรรมทางการเมืองที่เป็นอิสระหรือการต่อต้านใด ๆ

 หมายเหตุ 

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ซีเรีย
หมวดหมู่:ประเทศซีเรีย
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2506
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2567