หลักเหวียต

หลักเหวียต  () หรือ ลั่วเยฺว่ (;  ← ภาษาจีนยุคกลาง: *lɑk̚-ɦʉɐt̚ ← ภาษาจีนเก่า *râk-watSchuessler, Axel. (2007) An Etymological Dictionary of Old Chinese. University of Hawaii Press. p. 372) เป็นกลุ่มชนโบราณที่อาศัยอยู่ในภาคเหนือของประเทศเวียดนาม โดยเฉพาะบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงในยุคโบราณ เมื่อประมาณ 700 ปีก่อนคริสตกาลถึง ค.ศ. 100 ในช่วงปลายของยุคหินใหม่และช่วงต้นของสมัยคลาสสิก ชนชาวหลักเหวียตพูดภาษาในตระกูลภาษาขร้า–ไทและตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก จากมุมมองทางโบราณคดี ชนชาวหลักเหวียตเป็นที่รู้จักในชื่อชาวดงเซิน (Dongsonian) ชนชาวหลักเหวียตมีชื่อเสียงในด้านการหล่อกลองสำฤทธิ์เฮเกอร์ประเภท 1 ขนาดใหญ่, การเพาะปลูกข้าวเจ้า และการสร้างเขื่อน ชนชาวหลักเหวียตเป็นเจ้าของวัฒนธรรมดงเซินในยุคสัมฤทธิ์ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง (ในภาคเหนือของประเทศเวียดนาม) สันนิษฐานว่าเป็นบรรพบุรษของชาวญวนในปัจจุบัน ประชากรหลักเวียตอีกกลุ่มหนึ่งที่อาศัยอยู่ในหุบเขาแม่น้ำจั่ว (อยู่ในภาคใต้ของประเทศจีนในปัจจุบัน) เชื่อกันว่าเป็นบรรพบุรุษของชนชาวจ้วงในปัจจุบัน นอกจากนี้ยังมีชนชาวหลักเวียตในภาคใต้ของจีนซึ่งเชื่อกันว่าเป็นบรรพบรุษของชนชาวไหล


 ดูเพิ่ม 

 อาน เซือง เวือง
 วัฒนธรรมดงเซิน
 ประวัติศาสตร์เวียดนาม
 ราชวงศ์ห่งบ่าง
 หนานเยฺว่

 อ้างอิง 

 บรรณานุกรม 











































หมวดหมู่:เวียดนามโบราณ
หมวดหมู่:ไป่เยฺว่
หมวดหมู่:ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง
หมวดหมู่:หนานเยฺว่