เสือทองกับเสือจีระ

ทอง อ้อจันทึก ( พ.ศ. 2491 – 3 ตุลาคม พ.ศ. 2515) เป็นโจร ผู้ข่มขืนต่อเนื่อง ผู้กินเนื้อคน และฆาตกรต่อเนื่องชาวไทย ซึ่งเป็นที่รู้จักในพื้นที่อำเภอด่านขุนทดในฉายา เสือทอง จากการก่อเหตุปล้นทรัพย์,ฆาตกรรม,จับคนไปเรียกค่าไถ่ และข่มขืนในช่วงระหว่างปีพ.ศ. 2513 – 2515

ด้วยนิสัยที่โหดร้ายของทองที่จะฆ่าใครต้องฆ่าให้ได้ทำให้ถูกนักเลงในท้องถิ่นยกให้เป็นหัวหน้า และสร้างความหวาดกลัวแก่ชาวบ้านในอำเภอด่านขุนทด

ในเวลาต่อมาทองได้ร่วมกับจีระ ยาจันทึก ( พ.ศ. 2490 – 3 ตุลาคม พ.ศ. 2515) หรือฉายา เสือจีระ อดีตลูกจ้างของอู่ต่อรถยนต์ และ ส่าย หรือสนั่น เซียมขุนทด (พ.ศ. 2485 – หลังพ.ศ. 2521) หรือฉายา เสือส่าย ชาวบ้านสำนักตระคร้อ ก่ออาชญากรรมหลายครั้งเช่นการปล้นฆ่าเจ้าทรัพย์หรือจับคนไปเรียกค่าไถ่ รวมถึงการฆาตกรรมหมอดูพื้นบ้านคนหนึ่งและตัดใบหูมาย่างเป็นแกล้มเหล้ากิน

ต่อมาในวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2515 หลังจากที่ทั้งสามก่อเหตุปล้นทรัพย์ผู้หญิงสองคนขณะกำลังรดน้ำต้นไม้ ทั้งสามถูกชาวบ้านล้อมจับกุมที่ตำบลหนองบัวตะเกียด แต่ทั้งสามได้จับชาวบ้านเป็นตัวประกัน แล้วยิงต่อสู้พร้อมกับขว้างระเบิดมือใส่ชาวบ้านทำให้มีชาวบ้านเสียชีวิต 2 ราย และบาดเจ็บอีกเป็นจำนวนมาก หลังการปะทะทองกับจีระถูกจับกุมได้ในวันเดียวกัน ส่วนส่ายสามารถหลบหนีไปได้ ต่อมาในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ 2515 จอมพล ถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรี ใช้อำนาจหัวหน้าคณะปฎิวัติออกคำสั่งให้ประหารชีวิตทองกับจีระในท้องที่เกิดเหตุ และทั้งสองถูกประหารชีวิตที่อำเภอด่านขุนทด เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2515Ear hacked for barbecue โดยก่อนการประหารชีวิตทองยอมรับกับเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าตนเองได้ฆ่าคนไปทั้งสิ้น 24 คน

 ประวัติ 
ทอง อ้อจันทึก เกิดเมื่อ พ.ศ. 2491 ที่บ้านกุดน้อย อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา เป็นบุตรของนายมี และนางหลอด อ้อจันทึก ต่อมาครอบครัวของเขาได้ย้ายไปอยู่ที่บ้านสำนักตระคร้อ ตำบลพันชนะ อำเภอด่านขุนทด จนกระทั่งเมื่อเขาอายุ 4 ขวบ มารดาของเขาได้เสียชีวิตลง มีจึงไปมีภรรยาใหม่ แล้วย้ายไปยังบ้านวะตะแบก อำเภอบำเหน็จณรงค์ ส่วนทอง มีให้เขาอยู่กับป้าที่บ้านสำนักตระคร้อ เมื่อทองอายุ 8 ปี เขาได้เข้ารับการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนประชาบาลสำนักตระคร้อ และสำเร็จการศึกษาระดับชั้น ป.2 หลังจากนั้นจ.ส.อ. ทองดี อ้อจันทึก เจ้าหน้าที่ตำรวจสถานีตำรวจภูธรจอหอ และมีศักดิ์เป็นอา ได้รับตัวทองไปอยู่ด้วย โดยให้เขาศึกษาต่อจนสำเร็จการศึกษาระดับชั้นป.4 หลังจากนั้นเขาจึงกลับไปอยู่กับบิดาที่บ้านวะตะแบก จนกระทั่งเมื่อเขาอายุ 14 ปี เขากับบิดาได้ย้ายไปอยู่กับนายแขก ซึ่งมีศักดิ์เป็นลุง ที่บ้านหญ้าช้าง อำเภอวังทอง จนเมื่อเขาอายุ 17 ปี เขากลับมายังจังหวัดนครราชสีมาเพื่อขึ้นทะเบียนทหารกองเกิน หลังจากนั้นเขาได้ตระเวนรับจ้างทำงานในหลายจังหวัด แล้วกลับไปยังจังหวัดพิษณุโลกเมื่อประมาณปีพ.ศ. 2508

ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 ทองได้ก่ออาชญากรรมครั้งแรก โดยเขาร่วมกับพวก 3 คน ปล้นชาวจีนจากอำเภอตะพานหินในงานฉลองสมโภชพระพุทธชินราช ที่อำเภอเมืองพิษณุโลก โดยได้เงินไปจำนวน 20,000 บาท ทองอ้างว่าได้ก่อเหตุฆาตกรรมครั้งแรกในปีเดียวกัน โดยเป็นการรับจ้างฆาตกรรมที่อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ และได้รับค่าจ้าง 4,000 บาท

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513 ทองกลับมาที่อำเภอด่านขุนทด และก่ออาชญากรรมในพื้นที่อำเภอด่านขุนทด โดยเฉพาะพื้นที่ตำบลกุดพิมาน, ตำบลพันชนะ และตำบลบ้านเก่า โดยทองเคยฉุดผู้หญิงในหมู่บ้านไปข่มขืนหลายคน แต่ญาติของผู้เสียหายไม่กล้าแจ้งความเนื่องจากกลัวจะถูกทองมาล้างแค้นในภายหลัง

วันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513 ทองร่วมกับพวกปล้นบ้านของแสวง ภัทราภรนันท์ที่หมู่บ้านเก่า ตำบลบ้านเก่า ในระหว่างการปล้น ทองได้ยกมีดขึ้นเพื่อจะฟันแสวง เนื่องจากเขาโกรธที่แสวงยื่นกุญแจตู้ให้ทองช้า ในระหว่างนั้นพวงทอง ภรรยาของแสวง ซึ่งตั้งครรภ์ได้ 9 เดือน ได้เข้ามาขวางระหว่างแสวงกับทองแล้วอ้อนวอนขอให้ทองไว้ชีวิตแสวง ทองจึงลากเธอออกไปที่ชานบ้าน จากนั้นใช้มีดแทงเธอเข้าที่ราวนมซ้ายจำนวน 3 แผล แล้วถีบเธอตกจากบันไดบ้านลงมาเสียชีวิตที่พื้น โดยการก่อเหตุเกิดขึ้นต่อหน้าแสวง ซึ่งถูกพวกของทองคุมตัวอยู่บนบ้าน แต่แสวงก็ไม่ได้ถูกทองหรือพวกของฆ่าหลังจากนั้นแต่อย่างใด

นอกจากนี้ทองยังได้ก่อเหตุปล้นทรัพย์นายวัน กรมขุนทด,ปล้นทรัพย์นายจีนเอ็ง แซ่อัง,ชิงทรัพย์นายสมพงษ์ ถิราภิภพ,ปล้นทรัพย์นายแซ่ม กุดขุนทด,ปล้นทรัพย์นายแก้ว เกียรติขุนทด,ปล้นทรัพย์ และฆาตกรรมนางหุ่น แซ่ตั้ง และพยามฆ่า จ.ส.ต. ตา บุญนำ เพื่อขัดขวางการจับกุม

 จีระ ยาจันทึก 
จีระ ยาจันทึก เกิดประมาณ พ.ศ. 2490 บ้านเดิมอยู่ที่ตำบลกุดน้อย อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา เป็นบุตรของนายพิมพ์ และนางอ็อด เขามีพี่น้องทั้งหมด 6 คน และไม่มีประวัติอาชญากรรมมาก่อน โดยทำงานเป็นลูกจ้างที่อู่ต่อรถยนต์เชิดชัยการช่างในอำเภอเมืองนครราชสีมา ต่อมาประมาณเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 เขาได้รู้จักทองหลังจากที่ย้ายมายังบ้านของนายใจ พี่ชาย และนางโหล่ พี่สะใภ้

การฆาตกรรมไสว กัณหา
ในช่วงเช้าของวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2515 ทอง,จีระ และส่าย ไปที่บ้านของนางเตี้ย เหวขุนทดที่หมู่บ้านโนนทอง แล้วดื่มสาโทร่วมกับไสว กัณหา,นายมนต์,นายสายัณห์ และนายต่อง ในระหว่างดื่มสุรา ไสวได้อ้างว่าตนเองเป็นหมอดู แล้วโอ้อวดว่าตนเองอยู่ยงคงกระพัน พร้อมกับทำนายโชคชะตาของทองว่าชะตาจะขาด จะถูกตำรวจจับกุมจนเลือดตกยางออก ทำให้ทองไม่พอใจ นอกจากนี้ทองยังทราบว่าไสวเป็นญาติของสนอง รัตนศิลปชัย ซึ่งทองเคยก่อเหตุปล้นทรัพย์และฆาตกรรมพวงทอง ญาติของสนอง ทองทำให้เชื่อว่าไสวเป็นสายของตำรวจที่มาสืบหาตัวคนร้ายในคดีฆาตกรรมพวงทอง ทองจึงวางแผนที่จะลอบทำร้ายไสว

หลังจากที่ไสวดื่มสุราเสร็จ ไสวได้กลับไปที่บ้านของนายแดง กิจขุนทด ภายในหมู่บ้านโนนทอง ทองตามไสวไปที่บ้านของแดง แล้วชวนไสวออกไปรับประทานอาหาร เมื่อไสวออกมานอกชายคา ทองตีไสวที่ศีรษะด้วยขวดน้ำส้มจนขวดแตก ทำให้ไสวล้มลง แล้วทองใช้เท้าเหยียบหน้าอกไว้ จากนั้นเขาหยิบขวดสุรามาตีที่ใบหน้าของไสวหลายครั้งจนไสวหมดสติไป หลังจากนั้นทองได้เดินกลับไปหาจีระกับส่าย ส่ายบอกให้ทั้งสองฆ่าไสว แล้วนำศพไปทิ้งไว้ที่อื่น ทั้งสามจึงลากร่างของไสวออกจากหน้าบ้านไปยังตรอกทางเดินซึ่งห่างไปประมาณ 40 เมตร แล้วใช้มีดแทงไสวจนเสียชีวิต หลังจากนั้นทองกับส่ายได้ใช้มีดพกตัดใบหูข้างขวาของไสว แล้วไปที่บ้านของวิเชียร แซ่ตัง เพื่อขอเงิน โดยวิเชียรได้ให้เงินทั้งสามจำนวน 100 บาท พร้อมกับสุราและบุหรี่ ทั้งสามจึงเดินทางไปที่บ้านโคกกระบือ แล้วพักที่บ้านของนางก้าน แล้วให้นางก้านนำสุราและกลับแกล้มมาเลี้ยงทั้งสาม ในระหว่างที่ทั้งสามกำลังดื่มสุราที่บ้านของก้าน ทองกับจีระได้นำใบหูของไสวมาย่างไฟ แล้วนำใบหูมาหั่นกินเป็นแกล้มกับสุรา

 การจับครอบครัวนายแก้วไปเรียกค่าไถ่ 
ในช่วงเที่ยงของวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2515 ทอง,จีระ และส่ายไปที่บ้านของนายแก้ว ซึ่งเคยร่วมปล้นทรัพย์กับทอง แล้วได้ต่อว่าแก้วในเรื่องที่ไปแจ้งความจับลูกน้องของทองจนถูกศาลตัดสินลงโทษ หลังจากนั้นทั้งสามได้จับแก้วและนางสาวกาไวไปเรียกค่าไถ่ โดยบอกให้นำเงินจำนวน 5,000 บาทไปไถ่ตัว ระหว่างทางทั้งสามจับนางสาววงเดือน,นางสาวน้อย และเด็กหญิงลำดวน พร้อมกับกระชากสร้อยคอทองคำหนัก 1 บาทของน้อยไป ต่อมาในช่วงใกล้ค่ำทั้งสามได้ปล่อยแก้วกับลำดวนไป ส่วนวงเดือน,กาไว และน้อยถูกทั้งสามคุมตัวในป่าจนกระทั่งรุ่งเช้า ทั้งสามจึงปล่อยตัวผู้หญิงทั้งสามคนไป

 การจับตัวประกันที่ตำบลหนองบัวตะเกียด และกุดพิมาน 
วันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2515 เวลาประมาณ 10.00 น. ส่ายชวนทองกับจีระไปเยี่ยมญาติที่บ้านหนองบัวตะเกียด หลังจากเยี่ยมเสร็จทั้งสามได้เดินทางไปที่บ้านหนองกราด ในระหว่างทางทั้งสามพบนางสาวประนอม มากบุญธรรม และนางสาวติ๋ม เดือนขุนทด กำลังตักน้ำรดไร่พริกที่ริมบึง ทั้งสามจึงใช้มีดจี้ชิงทรัพย์ แต่ติ๋มกระโดดหนีลงไปในบึงก่อน ทั้งสามจึงจี้ประนอมแทน แล้วกระชากสร้อยคอน้ำหนัก 1 บาทไป

หลังจากนั้นติ๋มกับประนอมได้ไปแจ้งนายโต๊ะ เพลินขุนทด กำนันตำบลหนองบัวตะเกียด โต๊ะจึงระดมกำลังชาวบ้านติดตามทั้งสามจนทันที่ทุ่งห้วยสามบาท ทั้งสามจึงจับนางบัว แพ๊บขุนทด, เด็กหญิงสมหมาย กและเด็กชายหลี เป็นตัวประกันเพื่อไม่ให้ถูกฝ่ายชาวบ้านยิง กำลังชาวบ้านจึงติดตามทั้งสามไปจนถึงทุ่งนาบ้านบุขี้เหล็ก แล้วล้อมทั้งสามไว้ ทองจึงใช้สมหมายเป็นโล่มนุษย์ ส่วนจีระกับส่ายใช้บัวกับหลีเป็นโล่มนุษย์ ทำให้ชาวบ้านไม่สามารถจับกุมทั้งสามได้ หลังจากนั้นทั้งสามได้ควบคุมตัวบัวกับลูกทั้งสองหลบหนีต่อ โดยไปทางบ้านไร่

ในระหว่างทางทั้งสามพบนายคำ ชอบใหญ่ กำนันตำบลกุดพิมาน และนายสายัณห์ แสนขุนทด สารวัตรกำนันตำบลกุดพิมาน ซึ่งนำกำลังชาวบ้านจำนวน 50 คนมาจับกุม โดยเรียกร้องให้ปล่อยตัวบัวและลูกทั้งสอง แต่ทั้งสามปฎิเสธ ต่อมาบัวสลัดจีระกับส่ายหลุด แล้วหนีไปหากลุ่มชาวบ้าน ทั้งสามจึฃใช้สมหมายกับหลีเป็นโล่มนุษย์ แล้วถือระเบิดมือเพื่อขู่ชาวบ้านให้เปิดทางหนี และห้ามติดตาม ไม่งั้นจะฆ่าเด็กทั้งสอง สายัณห์จึงพยายามเจรจาและต่อรองให้ทั้งสามยอมมอบตัวแต่ไม่เป็นผล ในระหว่างนั้นสมวงษ์ จันทร์พล ชาวบ้านหมู่บ้านกุดพิมาน วิ่งเข้าไปใช้ปืนจี้ทอง แต่ก็ถูกจีระใช้ปืนลูกซองขนาดพกพายิงได้รับบาดเจ็บสาหัส นายยวงจึงพยายามเข้าไปจับกุมทอง แต่ก็ถูกยิงได้รับบาดเจ็บ
หลังจากที่จีระยิงสมวงษ์กับยวงซึ่งพยายามเช้าจับกุมทอง ทองจึงขว้างระเบิดมือไปทางสายัณห์ โดยทั้งสามยกสมหมายกับหลีเป็นโล่มนุษย์เพื่อกำบังสะเก็ดระเบิด แรงระเบิดทำให้ชาวบ้านได้รับบาดเจ็บหลายคนรวมถึงหลี,สมหมาย,คำและสายัณห์ หลังจากนั้นทั้งสามได้หลบหนีไปโดยมีชาวบ้านที่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บติดตามจับกุมทั้งสามต่อ ระหว่างทางทั้งสามพบนางผึ่งกำลังพาลูกหนีขึ้นบ้าน ทองจึงดึงผึ่งตกบันไดลงมาแล้วจับเป็นตัวประกัน ระหว่างนั้นเด็กชายสุเพียร บุตรนางผึ่ง หลุดมือของเธอ ทองจึงอุ้มสุเพียรเป็นตัวประกันเพิ่ม หลังจากทั้งสามวิ่งต่อไปไม่นาน ก็พบพบนางโม อายุ 70 ปี ทองจึงทิ้งสุเพียรแล้วจับโมเป็นตัวประกันแทน ในเวลาเดียวกันชาวบ้านนับสิบคนได้ล้อมให้ทองกับจีระยอมจำนน และบังคับให้กลับไปที่หมู่บ้าน 

ระหว่างทางพระอาจารย์คูณ ปริสุทฺโธ เจ้าอาวาสวัดบ้านไร่ ได้เกลี้ยกล่อมให้ทองกับจีระมอบตัว ทองจึงโยนปืนทิ้ง แล้วยอมมอบตัว ส่วนจีระได้หันหลังวิ่งหนี พระอาจารย์คูณจึงต้องวิ่งตามจีระไป จีระได้วิ่งไปจนกระทั่งพบว่ามีชาวบ้านดักซุ่มอยู่ด้านหน้า เขาจึงหันหลังแล้วใช้ปืนยิงใส่พระอาจารย์คูณ แต่กระสุนด้าน จีระจึงบรรจุกระสุนใหม่ พระอาจารย์คูณจึงพุ่งตัวเข้าไปกอดรัดจีระ จนจีระล้มลงหงายท้อง แล้วกอดรัดทับด้านบนจีระเพื่อไม่ให้จีระสามารถหยิบปืนได้ กำนันกับชาวบ้านจึงเข้าไปเอาผ้าขาวม้ามามัดมือไพล่หลังจีระ แล้วได้นำตัวทองกับจีระส่งตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอด่านขุนทด ส่วนส่ายสามารถฝ่าวงล้อมชาวบ้านหลบหนีไปได้สำเร็จ

ต่อมาสายัณห์ได้เสียชีวิตขณะนำตัวส่งโรงพยาบาลจังหวัดนครราชสีมา และนายพุด เทียมขุนทด ชาวบ้านซึ่งถูกสะเก็ดระเบิดได้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลจังหวัดนครราชสีมา

 การสืบสวน 
หลังจากกำนันนำตัวทองและจีระไปส่งให้สถานีตำรวจภูธรด่านขุดทด พันตำรวจตรี ประสพ เกษมศิริ รองผู้กำกับการตำรวจภูธรจังหวัดนครราชสีมา ได้ควบคุมการสอบสวนทอง เขาพบว่าทองได้เริ่มขโมยสัตว์เลี้ยงของชาวบ้านไปเรียกค่าไถ่ตั้งแต่เป็นวัยรุ่น และเคยก่อเหตุข่มขืนหญิงสาวในหมู่บ้านหลายราย แต่ไม่มีใครกล้าแจ้งความ โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจได้สอบสวนพยานหลายสิบปากเพื่อยืนยันการก่อเหตุ ต่อมาเจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำตัวทั้งสองไปขออนุมัติการฝากขังต่อศาลมณฑลทหารบกที่ 3 (นครราชสีมา) และฝากขังทั้งสองที่เรือนจำจังหวัดนครราชสีมา

ในช่วงกลางเดือนกันยายน พ.ศ. 2515 ตำรวจได้สรุปสำนวนการสอบสวนเสนอต่อพลตำรวจโท จำรัส มังคลารัตน์ ผู้บัญชาการตำรวจภูธร เพื่อเสนอให้คณะปฎิวัติพิจารณาโทษ เนื่องจากทั้งสองมีพฤติการณ์โหดร้ายทารุณ และมีจิตใจเหี้ยมโหดอำมหิต โดยมีการคาดการณ์ว่าทั้งสองน่าจะได้รับโทษประหารชีวิต

 การประหารชีวิต 
วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2515 จอมพล ถนอม กิตติขจร ออกคำสั่งให้ประหารชีวิตทอง และจีระ โดยเห็นว่าทอง,จีระ และส่ายเป็นผู้มีจิตใจโหดเหี้ยมทารุณจากพฤติกรรมข่มขู่ชาวบ้าน จับคนไปเรียกค่าไถ่ ลอบฆ่า และลอบทำร้าย อย่างไร้ความปราณี ทำให้ชาวบ้านในท้องที่ใกล้เคียงเดือดร้อน และหวาดกลัวเป็นอย่างมาก และการกระทำของทองและจีระซึ่งร่วมกับส่ายก่อคดีอุจฉกรรจ์หลายคดีนับเป็นการกระทำที่ทำลายความสงบเรียบร้อยของประชาชน และฝ่าฝืนกฎหมายระหว่างประกาศใช้กฎอัยการศึก เป็นที่กระทบกระเทือนขวัญประชาชนในท้องถิ่นอย่างยิ่ง

ตำรวจภูธรจังหวัดนครราชสีมาได้เตรียมสถานประหารชีวิตเป็นสถานที่ที่ทองใช้สมหมายเป็นที่กำบังสะบังสะเก็ดระเบิด แต่ต่อมาได้เปลี่ยนเป็นหน้าสถานีตำรวจภูธรด่านขุนทด โดยกำหนดให้ประหารชีวิตทั้งสองในวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2515 เวลา 10.00 น. โดยจะใช้เพชฌฆาต 5 คนต่อนักโทษ 1 คน และใช้ปืนคาร์บินในการประหารชีวิต

วันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2515 เวลา 06.00 น. เจ้าหน้าที่ตำรวจเบิกตัวทองกับจีระออกจากห้องขังในเรือนจำจังหวัดนครราชสีมา หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่นำตัวสองไปฟังคำสั่งคณะปฎิวัติ แล้วให้เซ็นทราบในคำสั่ง จากนั้นนายแพทย์ศิรพันธ์ จาตุรงคกุล ตรวจร่างกายของทั้งสอง โดยพบว่าสุขภาพสมบูรณ์ แข็งแรงดี จากนั้นศิรพันธ์ได้ความจำนงค์ที่จะบริจาคดวงตาต่อมาสภากาชาดไทย โดยจีระยินยอมบริจาคดวงตา ส่วนทองปฎิเสธที่จะบริจาคและยังตะโกนว่า "ของกู กูไม่ยอมให้ ศพของกูก็ไม่ให้ใครเอาไปเผา ให้โยนให้หมามันกิน" หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ได้ให้ทั้งสองทำพินัยกรรม โดยทั้งสองไม่ได้ทำพินัยกรรมเนื่องจากไม่มีทรัพย์สิน ถัดจากนั้นเจ้าหน้าที่ให้ทั้งสองเขียนจดหมาย โดยทองไม่ได้เขียนจดหมายเนื่องจากเขียนหนังสือไม่เป็น เขาบอกเจ้าหน้าที่ว่า"ผมตายเสียก็ดี เพราะถ้าหากติดคุกออกมา ก็คงจะต้องปล้นฆ่าคนอีก" ส่วนจีระเขียนจดหมายจำนวน 4 ฉบับถึงพ่อแม่, พี่ชาย และแฟนสาว โดยตอนหนึ่งของจดหมายที่เขาเขียนถึงพี่ชาย โดยได้ยอมรับการกระทำความผิด อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง และเขียนถึงสาเหตุของการกระทำผิดว่า "ทีแรกไม่ได้คิดทำชั่ว แต่ไอ้ทองมันชักชวน จึงได้ทำชั่ว" 

หลังจากเขียนจดหมายเสร็จ เจ้าหน้าที่ยกอาหารมื้อสุดท้ายมาให้ทั้งสองรับประทาน โดยประกอบด้วยต้มยำเนื้อ, น้ำพริกปลาร้า, ผักจิ้ม, ผัดกระหล่ำปลี, ส้ม, องุ่น, ต้มถั่วดำ, ทองหยิบ และทองหยอด ทองกินองุ่นจำนวน 2 ลูก ส่วนจีระรับประทานอาหารไปครึ่งจาน หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่นิมนต์พระเทพสีมาภรณ์ (นวล เขมสจฺจวาที) มาเทศนาธรรมให้ทั้งสองฟังในเรื่องกฎแห่งกรรม โดยทั้งสองนั่งฟังอย่างสงบ เมื่อเทศน์จบทั้งสองได้ถวายเงินติดกัณฑ์เทศน์รวมกันเป็นเงินจำนวน 40 บาท ต่อมาในเวลา 08.15 น. เจ้าหน้าที่นำตัวทั้งสองออกจากเรือนจำไปขึ้นรถจิ๊ปตราโล่ โดยแยกกันคนละคัน จากนั้นขบวนรถได้เดินทางไปยังอำเภอด่านขุนทดโดยเปลี่ยนเส้นทางขบวนรถจากถนนมิตรภาพ และเลี้ยวเข้าถนนมิตรภาพ–ชัยภูมิที่อำเภอสีคิ้ว เป็นเส้นทางหนองบัวโคก เนื่องจากมีข่าวว่าจะมีพรรคพวกของทองใช้ระเบิดมือชิงตัวเพื่อให้เกิดความวุ่นวายแล้วชิงตัวไป

ขบวนรถถึงสถานที่ประหารชีวิตที่อำเภอด่านขุนทดในเวลา 9.35 น. เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงควบคุมตัวทั้งสองลงจากรถ โดยมีประชาชนดูการประหารชีวิตประมาณ 50,000 คน ซึ่งตำรวจได้รักษาความปลอดภัยรอบสถานที่ประหารอย่างเข้มงวดเนื่องจากมีข่าวเรื่องการชิงตัว

ในเวลา 9.52 น. พลตำรวจตรีชัยสิทธิ์ เสกสิทธิ์ได้อ่านคำสั่งคณะปฎิวัติให้ทั้งสองฟังอีกครั้ง ระหว่างนั้นเจ้าหน้าที่ใช้ผ้าขาวผูกตาและปากแล้วนำตัวทั้งสองไปยังหลักประหารชีวิต โดยก่อนที่ทองจะเข้าสู่หลักประหาร เขาสารภาพกับเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าเริ่มเป็นอาชญกรตั้งแต่อายุ 17 ปี โดยเป็นการรับจ้างฆาตกรรมที่อำเภอหล่มสัก และได้รับเงินค่าจ้างจำนวน 4,000 บาท เขายอมรับว่าจนถึงปัจจุบันเขาได้ฆ่าคนมาแล้ว 24 คน

หลังจากพล.ต.ต ชัยสิทธิ์ อ่านคำสั่งประหารชีวิตเสร็จในเวลา 10.03 น. ร้อยตำรวจโท แหลมทอง ญาณอุบลได้เรียกแถวเพชฌฆาตซึ่งเป็นหน่วยปฎิบัติการพิเศษ เมื่อพร้อมร.ต.ท. แหลมทองจึงออกคำสั่งให้ยิงในเวลา 10.05 น. หลังจากนั้นนานแพทย์ศิรพันธ์ได้เข้าตรวจสองร่างของทั้งสอง และพบว่าทั้งสองเสียชีวิตแล้ว เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงอนุญาตให้ญาติของทั้งสองรับศพกลับไปบำเพ็ญกุศล โดยศพของจีระถูกนายใจ ยาจันทึก พี่ชายรับกลับไปบำเพ็ญกุศลที่วัดกุดน้อย ส่วนศพของทองไม่มีญาติมารับศพ ตำรวจจึงนำศพไปเก็บไว้ที่วัดศาลาลอย

 ดูเพิ่ม 
 โทษประหารชีวิตในประเทศไทย
 รายชื่อบุคคลที่ถูกประหารชีวิตในที่สาธารณะตามคำสั่งนายกรัฐมนตรีโดยทหารและตำรวจ
 เสือดำ
 พระอาจารย์คูณ ปริสุทฺโธ
 ธวัช สุธากุล และสมศักดิ์ ปาทาน จอมโจรที่ถูกประหารในปีเดียวกัน
 เดช สุธี และแขก พรมสา จอมโจรที่ถูกประหารในปีเดียวกัน
 ขุนศึก ภูจิตร ลูกน้องของเดช สุธี และแขก พรมสา ซึ่งถูกประหารในปีเดียวกัน

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:โจร
หมวดหมู่:ฆาตกรต่อเนื่องชาวไทย
หมวดหมู่:อาชญากรชาวไทย
หมวดหมู่:หัวหน้าอาชญากรชาวไทย
หมวดหมู่:นักโทษของประเทศไทย
หมวดหมู่:ผู้ที่กินเนื้อมนุษย์
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอสีคิ้ว
หมวดหมู่:อำเภอด่านขุนทด
หมวดหมู่:ฆาตกรชาวไทย
หมวดหมู่:อาชญากรรมทางเพศ
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2490
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2491
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2515
หมวดหมู่:นักโทษประหารชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้ถูกประหารชีวิตในประเทศไทย