นิทานอุทาหรณ์

นิทานอุทาหรณ์ () เป็นวรรณกรรมประเภทหนึ่งที่แต่งเป็นร้อยแก้วหรือร้อยกรองขนาดสั้น มีลักษณะเด่นคือการกำหนดลักษณะต่าง ๆ ของมนุษย์ให้แก่ตัวละครที่เป็นสัตว์ สิ่งมีชีวิตในตำนาน พืช สิ่งของ หรือพลังธรรมชาติ นิทานเหล่านี้มีจุดประสงค์เพื่อแสดงให้เห็นหรือนำไปสู่คติสอนใจบางประการ และในตอนท้ายอาจนำเสนอคติสอนใจนั้นอย่างชัดเจนในรูปแบบของคติบท ภาษิต หรือสุภาษิตที่คมคายและกะทัดรัด

นิทานอุทาหรณ์ต่างจากนิทานคติสอนใจตรงที่นิทานคติสอนใจไม่มีสัตว์ พืช สิ่งของ หรือพลังธรรมชาติเป็นตัวละครที่สามารถพูดคุยหรือแสดงความสามารถอื่น ๆ อย่างมนุษย์ ในทางกลับกัน นิทานสัตว์จะเน้นตัวละครที่เป็นสัตว์พูดได้โดยเฉพาะ

อย่างไรก็ตาม การใช้งานศัพท์เหล่านี้ไม่ได้แยกจากกันชัดเจนเสมอไป ตัวอย่างเช่น ในพันธสัญญาใหม่ฉบับพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ผู้แปลได้แปลคำว่า  ("เรื่องเหลวไหล") เป็น เช่น  หรือ  ในจดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิโมธี ฉบับที่ 1, จดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิโมธี ฉบับที่ 2, จดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิตัส และจดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 1Strong's 3454. 

 ดูเพิ่ม 
 นิทานคติสอนใจ

 เชิงอรรถและอ้างอิง 


หมวดหมู่:อุปมานิทัศน์
หมวดหมู่:คติชนวิทยา
หมวดหมู่:กลวิธีเรื่องเล่า
หมวดหมู่:ประเภทเรื่องสั้น
หมวดหมู่:กลวิธีการโน้มน้าวจิตใจ