การโหยหาอดีต

การโหยหาอดีต () เป็นความรู้สึก คิดถึงช่วงเวลาหรือสถานที่ที่มีความเกี่ยวข้องกับอดีตในทางที่ดี  ได้รับการอธิบายว่าเป็นอาการทางการแพทย์ว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของความซึมเศร้า โดยในช่วงต้นสมัยใหม่ ได้กลายมาเป็นภาพพจน์เปรียบเทียบที่สำคัญในศิลปะจินตนิยม

การโหยหาอดีตมักเกี่ยวข้องกับความคิดถึงอดีต ทั้งบุคลิกภาพ ความเป็นไปได้ และเหตุการณ์ต่าง ๆ โดยเฉพาะ "วันเก่า ๆ ที่ดี" หรือ "วัยเด็กที่อบอุ่น" มีปัจจัยโน้มเอียงที่เกิดจากอคติทางความคิด เช่น อดีตนั้นดีกว่าปัจจุบัน ทำให้ผู้คนมองอดีตในแง่บวกมากกว่าและมองอนาคตในแง่ลบมากกว่าThe Oxford Dictionary of American Political Slang edited by Grant Barrett, p. 90. เมื่อนำไปใช้กับความเชื่อเกี่ยวกับสังคมหรือสถาบันต่าง ๆ จะเรียกว่า คติเสื่อมถอย (declinism) ซึ่งได้รับการอธิบายว่าเป็น "กลอุบายของจิตใจ" และ "กลยุทธ์ทางอารมณ์ สิ่งที่ให้ความสบายใจเมื่อวันปัจจุบันดูหม่นหมองอย่างไม่อาจยอมรับได้"

ด้านข้อมูลทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับการโหยหาอดีตที่มักเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัว และได้ศึกษาผลกระทบของการโหยหาอดีตที่เกิดขึ้นในระหว่างการศึกษาเหล่านี้เป็นหลัก มีอารมณ์เป็นปัจจัยกระตุ้นที่ทำให้เกิดความโหยหาอดีตได้เป็นอย่างดี เนื่องจากกระบวนการประมวลผลสิ่งเร้าเหล่านี้ จะดำเนินการผ่านอะมิกดาลาเป็นอย่างแรกซึ่งเป็นฐานของอารมณ์ในสมอง ความทรงจำในอดีตมักเป็นเหตุการณ์สำคัญ บุคคลที่เราห่วงใย และสถานที่ที่เราได้ใช้เวลาอยู่ ด้านปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรม เช่น ดนตรี ภาพยนตร์ รายการโทรทัศน์  และวิดีโอเกม เช่นเดียวกับปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ เช่น สภาพอากาศและสิ่งแวดล้อม ยังสามารถเป็นตัวกระตุ้นความโหยหาอดีตที่รุนแรงได้อีกด้วย

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:อารมณ์