โรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด

โรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด () เป็นบัณฑิตวิทยาลัย โรงเรียนธุรกิจ ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเอกชน ไอวีลีก และ มหาวิทยาลัยวิจัย ตั้งอยู่ในออลสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ซึ่ง HBS เป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ธุรกิจฮาร์วาร์ด ตีพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับธุรกิจ บทความด้านความเป็นผู้นำ กรณีศึกษา และ ฮาร์วาร์ด บิสซิเนส รีวิว นิตยสารธุรกิจเชิงวิชาการรายเดือน นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของห้องสมุดเบเกอร์/ศูนย์บลูมเบิร์ก ซึ่งเป็นห้องสมุดหลักของโรงเรียน

 ประวัติ 
โรงเรียนก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1908 ในขั้นต้นก่อตั้งโดยคณะมนุษยศาสตร์ ได้รับสถานะเป็นอิสระในปี ค.ศ. 1910 และกลายเป็นหน่วยงานบริหารแยกต่างหากในปี ค.ศ. 1913 คณบดีคนแรกคือ นักประวัติศาสตร์ เอ็ดวิน ฟรานซิส เกย์ (Edwin Francis Gay) (ค.ศ. 1867–1946) โยเกฟ (Yogev) (ค.ศ. 2001) อธิบายแนวคิดดั้งเดิมไว้ดังนี้:

โรงเรียนธุรกิจและการบริหารรัฐกิจแห่งนี้ เดิมทีมีแนวคิดที่จะเป็นโรงเรียนสำหรับการทูตและการรับราชการ โดยมีต้นแบบมาจาก โรงเรียนรัฐศาสตร์ ของฝรั่งเศส เป้าหมายคือการเป็นสถาบันการศึกษาระดับสูงที่จะมอบปริญญาโทศิลปศาสตร์ในสาขามนุษยศาสตร์ โดยเน้นทางด้านธุรกิจ ในการอภิปรายเกี่ยวกับหลักสูตร มีข้อเสนอแนะให้มุ่งเน้นไปที่หัวข้อทางธุรกิจที่เฉพาะเจาะจง เช่น การธนาคาร ทางรถไฟ และอื่น ๆ ... ศาสตราจารย์โลเวลล์กล่าวว่าโรงเรียนจะฝึกอบรมผู้บริหารภาครัฐที่มีคุณสมบัติเหมาะสม ซึ่งรัฐบาลจะต้องจ้างงานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งจะเป็นการสร้างการบริหารภาครัฐที่ดีขึ้น... ฮาร์วาร์ดกำลังบุกเบิกเส้นทางใหม่ด้วยการให้การศึกษาแก่คนหนุ่มสาวสำหรับอาชีพทางธุรกิจ เช่นเดียวกับที่โรงเรียนแพทย์ฝึกอบรมแพทย์และคณะนิติศาสตร์ฝึกอบรมทนายความEsther Yogev, "Corporate Hand in Academic Glove: The New Management's Struggle for Academic Recognition—The Case of the Harvard Group in the 1920s," American Studies International (2001) 39#1 pp. 52–71 online

โรงเรียนธุรกิจแห่งนี้เป็นผู้บุกเบิกการพัฒนาวิธีการสอนแบบวิธีสอนโดยใช้กรณีตัวอย่าง โดยได้รับแรงบันดาลใจจากแนวทางการศึกษาด้านกฎหมายที่ฮาร์วาร์ด โดยทั่วไปแล้ว กรณีศึกษาจะเป็นคำอธิบายเหตุการณ์จริงในองค์กรต่าง ๆ นักศึกษาจะได้รับบทบาทเป็นผู้จัดการ และต้องเผชิญกับปัญหาที่พวกเขาต้องวิเคราะห์และให้คำแนะนำ

ตั้งแต่เริ่มต้น โรงเรียนมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับโลกธุรกิจ ภายในเวลาไม่กี่ปีหลังจากก่อตั้ง ผู้นำธุรกิจหลายคนก็กลายเป็นศิษย์เก่า และได้จ้างศิษย์เก่าคนอื่น ๆ ให้ดำรงตำแหน่งเริ่มต้นในบริษัทของตนYogev, "Corporate Hand in Academic Glove: The New Management's Struggle for Academic Recognition—The Case of the Harvard Group in the 1920s"Melvin T. Copeland, And Mark an Era: The Story of the Harvard Business School (1958)Robert M. Smith, The American Business System: The Theory and Practice of Social Science, the Case of the Harvard Business School, 1920–1945 (Garland Publishers, 1986)

เมื่อก่อตั้ง โรงเรียนรับเฉพาะนักศึกษาชาย หลักสูตรฝึกอบรมการบริหารงานบุคคล ซึ่งก่อตั้งขึ้นที่วิทยาลัยแรดคลิฟฟ์ ในปี ค.ศ. 1937 เป็นจุดเริ่มต้นของการฝึกอบรมธุรกิจสำหรับผู้หญิงที่ฮาร์วาร์ด HBS เข้ารับช่วงต่อการบริหารโครงการดังกล่าวจากแรดคลิฟฟ์ในปี ค.ศ. 1954 ในปี ค.ศ. 1959 ศิษย์เก่าหญิงของโครงการหนึ่งปี (ซึ่งในขณะนั้นรู้จักกันในชื่อโครงการ Harvard-Radcliffe ในสาขาบริหารธุรกิจ) ได้รับอนุญาตให้สมัครเข้าร่วมโครงการ MBA ของ HBS ในฐานะนักศึกษาปีที่สอง ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1962 คณะได้ลงคะแนนเสียงให้อนุญาตให้ผู้หญิงเข้าเรียนในหลักสูตร MBA โดยตรง ผู้หญิงกลุ่มแรกที่สมัครเข้าเรียนหลักสูตร MBA โดยตรงได้ลงทะเบียนเรียนในเดือนกันยายน ค.ศ. 1963

โรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ดมีบทบาทสำคัญในการก่อตั้งโรงเรียนธุรกิจแห่งแรกในสหราชอาณาจักร โดยเปิดสอนหลักสูตรหลักสูตรการบริหารจัดการขั้นสูง ระยะเวลาหกสัปดาห์ ร่วมกับเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่เดอรัม ในปี ค.ศ. 1964 แบงกอร์ ในปี ค.ศ. 1965 และที่สแตรธไคลด์ ในปี ค.ศ. 1966 นอกจากนี้ยังได้นำอาจารย์จากโรงเรียนธุรกิจที่ก่อตั้งใหม่ของอังกฤษเข้ามาดูวิธีการสอนที่ฮาร์วาร์ดผ่านโครงการครูสอนภาษาต่างประเทศ

ในปี ค.ศ. 2012–2013 ฝ่ายบริหารของ HBS ได้ดำเนินโครงการและแนวปฏิบัติใหม่ ๆ เพื่อปรับปรุงประสบการณ์ของนักศึกษาหญิงและรับสมัครอาจารย์หญิงเพิ่มมากขึ้น

 ศูนย์วิจัยนานาชาติ 
HBS ได้จัดตั้งศูนย์วิจัยระดับโลกเก้าแห่งและสำนักงานประจำภูมิภาคสี่แห่ง และดำเนินงานผ่านสำนักงานในเอเชียแปซิฟิก (ฮ่องกง เซี่ยงไฮ้ สิงคโปร์) สหรัฐอเมริกา (ซานฟรานซิสโกเบย์แอเรีย แคลิฟอร์เนีย) ยุโรป (ปารีส เปิดทำการในปี ค.ศ. 2003)Harvard Worldside, Europe Research Center, accessed 23 July 2022 เอเชียใต้ (อินเดีย) ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ (ดูไบ อิสตันบูล เทลอาวีฟ) ญี่ปุ่น และละตินอเมริกา (มอนเตวิเดโอ เม็กซิโกซิตี้ เซาเปาโล)

อันดับ

ในปี ค.ศ. 2022 HBS ได้รับการจัดอันดับให้เป็นอันดับที่ห้าของประเทศโดย U.S. News & World Report อันดับที่สามของโลกโดย ไฟแนนเชียลไทมส์ และอันดับที่สองของโลกโดย การจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลกโดย QS 

ชีวิตนักศึกษา
นักศึกษา HBS สามารถเข้าร่วมชมรมและองค์กรนักศึกษามากกว่า 90 แห่งในมหาวิทยาลัย สมาคมนักศึกษา (SA) เป็นช่องทางหลักระหว่างนักศึกษา MBA กับคณาจารย์/ฝ่ายบริหาร นอกจากนี้ นักศึกษา HBS ยังมีตัวแทนในระดับมหาวิทยาลัยโดยสภาบัณฑิตศึกษาฮาร์วาร์ด

การศึกษาสำหรับผู้บริหาร
ในปี ค.ศ. 2015 การศึกษาระดับผู้บริหารมีส่วนช่วยสร้างรายได้ 168 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากรายได้รวมของ HBS ที่ 707 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งรวมถึง:

 โครงการการจัดการขั้นสูง เป็นโครงการพักค้างคืนเจ็ดสัปดาห์สำหรับผู้บริหารระดับสูง โดยมีเป้าหมายเพื่อ "เตรียมความพร้อมสำหรับการเป็นผู้นำระดับสูงสุด"
 โครงการการจัดการทั่วไป เป็นโครงการอบรมเข้มข้นระยะเวลา 4 เดือน สำหรับผู้บริหารระดับสูงที่เป็นผู้จัดการทั่วไปหรืออยู่ในตำแหน่งดังกล่าวในองค์กรของตน
 โปรแกรมพัฒนาภาวะผู้นำซึ่งเป็นทางเลือกแทนหลักสูตร Executive-MBA เป็นโปรแกรมพักค้างคืนระยะเวลา 7 เดือนเพื่อเร่งความก้าวหน้าในอาชีพการงานของผู้นำที่มีศักยภาพสูงและผู้บริหารรุ่นใหม่
 โครงการจัดการเจ้าของ/ประธาน ประกอบด้วย "หน่วย" 3 หน่วย ครั้งละ 3 สัปดาห์ กระจายไปเป็นเวลา 2 ปี ทำการตลาดให้กับ "เจ้าของธุรกิจและผู้ประกอบการ"
 Harvard Business School Online เปิดตัวในปี 2014 ในชื่อ HBX โดยนำเสนอโปรแกรมใบรับรองและข้อมูลประจำตัวที่ยืดหยุ่นซึ่งสอนโดยคณาจารย์ของ Harvard Business School และจัดส่งผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์
 โครงการ Summer Venture in Management เป็นโครงการฝึกอบรมการจัดการระยะเวลา 1 สัปดาห์สำหรับนักศึกษาชั้นปีที่ 4 ขึ้นไป ซึ่งออกแบบมาเพื่อเพิ่มความหลากหลายและโอกาสในการศึกษาด้านธุรกิจ ผู้เข้าร่วมโครงการจะต้องได้รับการจ้างงานในช่วงฝึกงานภาคฤดูร้อน และได้รับการเสนอชื่อและได้รับการสนับสนุนจากองค์กรของตนจึงจะเข้าร่วมโครงการได้

 หน่วยงานวิชาการ 
คณาจารย์ของโรงเรียนแบ่งออกเป็น 10 หน่วยงานวิชาการ ได้แก่ การบัญชีและการจัดการ ธุรกิจ รัฐบาล และเศรษฐกิจระหว่างประเทศ การจัดการผู้ประกอบการ การเงิน การจัดการทั่วไป การตลาด การเจรจาต่อรอง องค์กร และตลาด พฤติกรรมองค์กร กลยุทธ์ และเทคโนโลยีและการจัดการการดำเนินงานHarvard Business School. "Academic Units". . Retrieved May 16, 2018.

 อาคารต่าง ๆ 
อาคารเก่าแก่ ได้แก่ มอร์แกนฮอลล์ ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1927 ตั้งชื่อตามเจ. พี. มอร์แกน และลีบเฮาส์ ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1940 ตั้งชื่อตามจอห์น แอล. โลบ ซีเนียร์ และบุตรชายของเขา (ทั้งสองออกแบบโดยแม็คคิม มีด และไวท์) และเบอร์เดนฮอลล์ ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1971 พร้อมหอประชุมขนาด 900 ที่นั่ง

ในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 2010 บริษัทในเครือทาทา และองค์กรการกุศลได้บริจาคเงิน 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สำหรับการก่อสร้างศูนย์บริหาร ศูนย์บริหารแห่งนี้ได้รับการตั้งชื่อว่า ทาทาฮอลล์ ตามชื่อของรัตน ทาทา (AMP, 1975) ประธานของบริษัท ทาทา ซันส์ ค่าก่อสร้างทั้งหมดคาดว่าอยู่ที่ 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทาทาฮอลล์ตั้งอยู่ทางมุมตะวันออกเฉียงเหนือของวิทยาเขต HBS สิ่งอำนวยความสะดวกแห่งนี้อุทิศให้กับหลักสูตรการศึกษาระดับผู้บริหารของโรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด อาคารสูงเจ็ดชั้น มีพื้นที่รวมประมาณ 150,000 ตารางฟุต ประกอบด้วยห้องนอนประมาณ 180 ห้องสำหรับนักศึกษา นอกเหนือจากพื้นที่ทางวิชาการและพื้นที่อเนกประสงค์

เครสจ์เวย์ ตั้งอยู่บริเวณฐานของอาคารเครสจ์ฮอลล์เดิม และตั้งชื่อตามเอสเอส เครสเก้ ในปี ค.ศ. 2014 เครสจ์ฮอลล์ถูกแทนที่ด้วยอาคารหลังใหม่ ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนจากเงินบริจาค 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยครอบครัวของรูธ มู่หลาน ชู่เฉา ผู้ล่วงลับ ซึ่งลูกสาวทั้งสี่คนของเธอล้วนสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด ปัจจุบัน ลานบริหารระดับผู้บริหารประกอบด้วยอาคารแมคอาเthur เบเกอร์ และเมลลอนฮอลล์ (หอพัก) แมคคอลลัมและฮอว์ส (ห้องเรียน) เชาเซ็นเตอร์ และกลาส (ฝ่ายบริหาร)

อาคารส่วนใหญ่ของ HBS เชื่อมต่อกันด้วยระบบอุโมงค์ใต้ดินที่แยกตามรหัสสี ซึ่งเปิดให้คนเดินเท้าสัญจรได้ อุโมงค์ที่เปิดให้เฉพาะพนักงานซ่อมบำรุงเท่านั้น จะมีท่อไอน้ำไปยังส่วนอื่น ๆ ของวิทยาเขต และเชื่อมต่อเครสจ์กับโรงไฟฟ้าไอน้ำแบล็กสโตนในเคมบริดจ์ ผ่านทางเดินเท้าวีคส์

 อ้างอิง 

 อ่านเพิ่ม 
Anteby, Michel. “การผลิตศีลธรรม: คุณค่าของความเงียบในการศึกษาของโรงเรียนธุรกิจ” (สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยชิคาโก 2556) มุมมองของคณาจารย์
Bridgman, T., Cummings, S & McLaughlin, C. (2016). การระบุกรณีใหม่: การทบทวนการพัฒนาวิธีการพิจารณากรณีใหม่สามารถช่วยให้เราคิดแตกต่างออกไปเกี่ยวกับอนาคตของโรงเรียนธุรกิจได้อย่างไร Academy of Management Learning and Education, 15(4): 724–741
Broughton, PD ''Ahead of the Curve: Two Years at the Harvard Business School'' (Penguin Press, 2008) บันทึกความทรงจำ
โคเฮน, ปีเตอร์. “พระกิตติคุณตามโรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด” (ดับเบิลเดย์, 1973)
โคเพลแลนด์ เมลวิน ที. ''และทำเครื่องหมายยุคสมัย: เรื่องราวของโรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด'' (1958)
Cruikshank, Jeffrey. ''Shaping The Waves: A History Of Entrepreneurship At Harvard Business School'' (สำนักพิมพ์ Harvard Business Review, 2005)

สมิธ, โรเบิร์ต เอ็ม. “ระบบธุรกิจอเมริกัน: ทฤษฎีและการปฏิบัติของสังคมศาสตร์ กรณีศึกษาของโรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด 1920–1945” (สำนักพิมพ์ Garland, 1986)
Yogev, Esther. “Corporate Hand in Academic Glove: The New Management's Struggle for Academic Recognition—The Case of the Harvard Group in the 1920s,” ''American Studies International'' (2001) 39#1 ออนไลน์

 แหล่งข้อมูลอื่น 

โรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด
หมวดหมู่:1908 สถานประกอบการในแมสซาชูเซตส์
โรงเรียนธุรกิจ
หมวดหมู่:อาคาร Robert AM Stern
หมวดหมู่:วิทยาเขตดาวเทียม
หมวดหมู่:โรงเรียนธุรกิจ Ivy League
หมวดหมู่:โรงเรียนธุรกิจในแมสซาชูเซตส์
หมวดหมู่:โรงเรียนธุรกิจ M7