ศาลเจ้าเด็กหญิงเยอรมัน

ศาลเจ้าเด็กหญิงชาวเยอรมัน () เป็นศาลเจ้าบนเกาะปูเลาอูบิน ประเทศสิงคโปร์ ตั้งอยู่บนจุดที่ฝังศพเด็กหญิงวัย 18 ปีที่เสียชีวิตบนเกาะเมื่อ ค.ศ. 1914 จากการร่วงจากหน้าผาขณะหลบหนีกองทัพอังกฤษที่ตามไล่ล่าพลเมืองเยอรมันบนเกาะในเวลานั้น คนงานชาวจีนบนเกาะย้ายร่างเธอมาฝังและตั้งศาลขึ้น ศาลนี้เป็นที่นิยมในหมู่นักพนันซึ่งเชื่อว่าดวงวิญญาณของเธอจะช่วยนำพาความโชคดีมาให้ ศาลเจ้าเป็นอาคารสร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1974 โดยบริษัทที่เข้ามาทำการขุดเหมืองบนเกาะ ปัจจุบันศาลตั้งอยู่ในสวนจักรยานภูเขาเกอตัม ผู้ที่เดินทางมายังศาลแห่งนี้นิยมถวายของบูชาเป็นเครื่องสำอางและตุ๊กตาบาร์บี

 ภูมิหลัง 
ในคริสต์ทศวรรษ 1910 เกาะปูเลาอูบินเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมสิงคโปร์ของอังกฤษ บนเกาะมีชาวเยอรมันสองครอบครัวอาศัยอยู่ คือตระกูลบรันท์ (Brandt) และตระกูลมูลิงงัน (Muhlingan) ซึ่งบริหารสวนกาแฟบนเกาะ บนเกาะนี้ยังเป็นแหล่งที่มาของหินแกรนิตและเหมืองหินที่นำมาใช้เป็นวัสดุก่อสร้างในสิงคโปร์ หลังเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่งซึ่งเยอรมนีอยู่ฝั่งตรงข้ามกับอังกฤษ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1914 ทหารอังกฤษทำการจับกุมพลเมืองเยอรมันในสิงคโปร์ด้วยเหตุผลความมั่นคง เด็กหญิงชาวเยอรมันวัย 18 ปี ลูกสาวของบ้านหนึ่งในสองบนเกาะ วิ่งหนีการจับกุมเข้าไปในป่า หลายวันต่อมาคนงานในสวนชาวโบยามาพบกับศพของเธอซึ่งเต็มไปด้วยมด เข้าใจว่าเธอร่วงลงมาจากหน้าผาใกล้กับเหมืองและเสียชีวิต คนงานนำร่างเธอฝังในทราย วางดอกไม้และจุดธูปก่อนถวายเครื่องบูชาให้แก่เธอ ทั้งนี้ ไม่เป็นที่ทราบถึงชื่อของเธอ

 ศาลเจ้า 
ต่อมาคนงานชาวจีนได้ขุดเอาร่างของเธอออกมาและนำไปฝังบนเขาเหนือเหมือง ร่างของเธอถูกฝังในโกศพร้อมไม้กางเขนและเหรียญจำนวนหนึ่ง  จากนั้นจึงสร้างศาลเจ้าชั่วคราวขึ้นเหนือหลุมศพของเธอซึ่งต่อมามีชื่อด้านการให้พรให้โชคดี นักพนันจากสิงคโปร์และมลายูเดินทางมาที่ศาลและถวายของ เชื่อว่าเธอจะช่วยอวยพรให้โชคดี ในปี 1974 บริษัทเหมืองบนเกาะทำการสร้างศาลเจ้าขึ้นเป็นอาคารถาวรขึ้น มีลักษณะเป็นศาลเจ้าจีนสีเหลืองขนาดเล็ก เข้าใจว่าร่างของเธอถูกนำออกมาจากจุดที่ฝังและนำมาตั้งไว้ในศาลที่สร้างขึ้นใหม่

อุตสาหกรรมเหมืองบนเกาะเริ่มเสื่อมถอยลงในคริสต์ทศวรรษ 1970 และเหมืองสุดท้ายบนเกาะปิดทำการเมื่อ ค.ศ. 1999 จำนวนผู้อยู่อาศัยลดลงจาก 2,000 คนเป็นไม่ถึง 100 และในปัจจุบันเกาะเป็นแหล่งสัตว์และป่าไม้  ศาลเจ้านี้ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของเกาะ ปัจจุบันอยู่ในเขตสวนจักรยานภูเขาเกอตัม

จนถึงปัจจุบัน ผู้คนยังคงเดินทางมาถวายของบูชา เช่น เครื่องสำอาง น้ำยาทาเล็บ น้ำหอม และตุ๊กตาบาร์บี ตัวศาลเจ้าสร้างและประดับแบบจีน และมีผู้เดินทางมาเยี่ยมชมประมาณ 4-5 คนต่อสัปดาห์

 ข้อเท็จจริงเชิงประวัติศาสตร์ 
ในผลการค้นคว้าโดย อ. วิลเลียม แอล กิบซัน (William L. Gibson) นักเขียนและนักวิจัยด้านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เขาพบว่าบนเกาะปูเลาอูบินไม่มีสวนหรือการเพาะปลูกกาแฟในระหว่าง ค.ศ. 1914 หรือในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง รวมถึงไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่บ่งบอกว่ามีครอบครัวชาวเยอรมันอาศัยบนเกาะในช่วงเดียวกัน กิบซันเสนอว่าศาลเจ้านี้อาจมีที่มาจากการปฏิบัติตามดาตุเกอรามัต ซึ่งเป็นความเชื่อพื้นถิ่นมลายูอันเกี่ยวข้องกับการบูชาบรรพชนที่ผู้อพยพชาวจีนนำมาปฏิบัติผสมผสานกับการบูชาบรรพบุรุษและบูชาธรรมชาติตามคติจีน กลายมาเป็นลัทธินาตุกง ตำนานซึ่งบอกเล่าถึงมดบนศพของเด็กหญิงชาวเยอรมันน่าจะมาจากตำนานของศาลที่เกี่ยวกับรังมดหรือจอมปลวก ซึ่งกลายมาเป็นจุดที่ทำการบูชาดาตุเกอรามัตซึ่งการบูชาจอมปลวกหรือรังมดไม่ใช่เรื่องแปลก และอาจมีที่มาเช่นนี้ก่อนจะแปรสภาพมาเป็นตำนานเรื่องเด็กหญิงชาวเยอรมัน

กิบซันยังทำการค้นคว้าประวัติของศาลเจ้าในรายงานของสื่อ หลักฐานภาพถ่ายที่เก่าแก่ที่สุดของอาคารศาลเจ้ามาจากบทความบนหนังสือพิมพ์มลายู เบอรีตามิงงู (Berita Minggu; ปัจจุลันคือ เบอรีตาฮารียัน) ลงวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1985 ซึ่งเขียนถึงศาลเจ้าบูชาหลุมศพของเจ้าหญิงจากชวาบนเขาในเกาะปูเลาอูบิน และจากบทความทำให้พอบอกได้ว่าเรื่องราวเบื้องหลังว่าด้วยเด็กหญิงชาวเยอรมันนั้นไม่น่าเป็นเรื่องที่มาของศาลเจ้านี้ ใน ค.ศ. 1987 เรื่องเล่าของเด็กหญิงเยอรมันปรากฏบนสื่อในบทสัมภาษณ์ของชาวเกาะอูบิน ชื่อ เชีย เยิง เกิง (Chia Yeng Keng) ก่อนจะถูกทำให้ได้รับความนิยมในบทความบนสื่อต่าง ๆ และหนังสือมากมาย

อ้างอิง

หมวดหมู่:ศาลเจ้าในประเทศสิงคโปร์