เบะตะโน่

เบะตะโน่ (, ; หรืออีกชื่อหนึ่งว่า เมืองปานทวา) ตั้งอยู่ในเขตชลประทานภาคมะกเว ใกล้กับเมืองตอง-ดวี่นจี้ในปัจจุบัน ในยุคนครรัฐปยูเป็นเมืองที่มีความสำคัญอย่างมาก อาจเป็นเมืองหลวงท้องถิ่นแทนเมืองศรีเกษตร ปัจจุบันหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องน้ำพุร้อนและแหล่งโบราณคดี เมืองเบะตะโน่ ฮะลี่น และศรีเกษตร เป็นเมืองโบราณของอาณาจักปยู สร้างขึ้นบนทุ่งชลประทานในเขตแห้งแล้งของลุ่มแม่น้ำอิรวดี ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยยูเนสโกเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2014 เนื่องจากเป็นแหล่งมรดกโบราณคดีที่มีอายุมากกว่า 1,000 ปี จากช่วง 200 ปีก่อนคริสต์ศักราชถึง ค.ศ. 900

เบะตะโน่มีทางทอดตรงไปยังที่ราบเจาะแซทางตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งเป็นแหล่งน้ำ สิ่งที่ค้นพบในการขุดค้นทางวิทยาศาสตร์ของซากเมืองโบราณ ได้แก่ โครงสร้างอาคาร เครื่องปั้นดินเผา สิ่งประดิษฐ์ และโครงกระดูกมนุษย์ ซึ่งมีอายุตั้งแต่ 200 ปีก่อนคริสต์ศักราชถึง ค.ศ. 100 เมืองตั้งชื่อตามพระวิษณุเทพเจ้าในศาสนาฮินดู เมืองนี้อาจเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของรัฐที่มีรูปแบบทางวัฒนธรรม และอาจเป็นต้นแบบทางการเมืองในประวัติศาสตร์ของพม่า เป็นชุมชนที่มีป้อมปราการขนาดใหญ่ มีพื้นที่ราว 300 เฮกตาร์ (3 ตารางกิโลเมตร) ภายในกำแพงสี่เหลี่ยมมุมฉาก (3 กม. × 1 กม.) กำแพงและป้อมปราการตามแนวนั้นมีความหนาหกเมตร และการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีมีอายุระหว่าง 180 ปีก่อนคริสต์ศักราชถึง ค.ศ. 610 เช่นเดียวกับเมืองอื่น ๆ ในยุคหลังทางเข้าหลักของกำแพงทอดไปสู่พระราชวังซึ่งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก เจดีย์และอารามถูกขุดพบภายในกำแพงเมืองเช่นเดียวกัน

 คลังภาพ 

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 



หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์พม่า
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศพม่า
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
หมวดหมู่:นครรัฐปยู