สเตชันแวกอน

รถตรวจการ หรือ สเตชันแวกอน () ในสหรัฐเรียกว่า แวกอน ในสหราชอาณาจักรเรียกว่า รถเอสเตต หรือ เอสเตต () คือรูปแบบตัวถังยานยนต์ที่ดัดแปลงมาจากรถเก๋ง โดยส่วนหลังคาจะยื่นขยายออกไปทางด้านหลังครอบคลุมพื้นที่โดยสารและพื้นที่บรรทุกสัมภาระรวมกัน และมีการเข้าถึงจากทางด้านหลังผ่านประตูบานที่สามหรือที่ห้า (ประตูท้ายหรือฝาท้าย) แทนฝากระโปรงท้าย รูปแบบตัวถังดังกล่าวจะเปลี่ยนการออกแบบมาตรฐานแบบสามกล่องให้เป็นแบบสองกล่อง รวมถึงมีเสา A, B และ C ตลอดจนเสา D สเตชันแวกอนสามารถปรับเปลี่ยนพื้นที่ใช้สอยภายในได้อย่างยืดหยุ่นผ่านเบาะนั่งด้านหลังแบบพับได้เพื่อให้ความสำคัญกับพื้นที่โดยสารหรือพื้นที่บรรทุกสัมภาระ

พจนานุกรมอเมริกันเฮอริเทจ (American Heritage Dictionary) นิยามสเตชันแวกอนว่าเป็น "ยานยนต์ที่มีเบาะนั่งแบบพับหรือถอดออกได้ตั้งแต่หนึ่งแถวขึ้นไปอยู่หลังคนขับ ไม่มีช่องเก็บสัมภาระแยกต่างหาก แต่มีพื้นที่ด้านหลังเบาะนั่งซึ่งสามารถบรรทุกกระเป๋าเดินทาง พัสดุ และสิ่งอื่นเข้าไปได้ทางประตูท้าย"

เมื่อรถยนต์รุ่นหนึ่งมีรูปแบบตัวถังหลากหลาย เช่น เก๋ง เก๋งมีประตูท้าย และสเตชันแวกอน โดยปกติแล้วรถเหล่านี้จะใช้โครงสร้างตัวถัง ขบวนส่งกำลัง และส่วนตัวถังด้านหน้าเสา A ร่วมกัน และมักจะรวมถึงเสา B ด้วย ใน ค.ศ. 1969 วารสารป๊อปปูลาร์เมคานิกส์ (Popular Mechanics) ระบุว่า "รูปแบบสเตชันแวกอน... ดำเนินตามรูปแบบของรถเก๋งที่ผลิตควบคู่กัน ส่วนใหญ่จะมีฐานล้อเดียวกัน มีตัวเลือกของขบวนส่งกำลังและเครื่องยนต์แบบเดียวกัน รวมถึงตัวเลือกด้านความสะดวกสบายและสิ่งอำนวยความสะดวกที่เหมือนกัน"

สเตชันแวกอนมีวิวัฒนาการจากการใช้งานในยุคแรกในฐานะยานพาหนะเฉพาะทางเพื่อรับส่งผู้โดยสารและสัมภาระไปและกลับจากสถานีรถไฟ ความต้องการรูปแบบตัวถังสเตชันแวกอนได้ลดน้อยลงตั้งแต่ทศวรรษ 2010 เนื่องจากได้รับความนิยมจากครอสโอเวอร์หรือรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูง (SUV) แทน

 ชื่อ 
เพื่อสะท้อนถึงวัตถุประสงค์ดั้งเดิมในการขนส่งผู้คนและสัมภาระระหว่างบ้านในชนบทและสถานีรถไฟ รูปแบบตัวถังสเตชันแวกอนจึงถูกเรียกว่า "เอสเตตคาร์" (estate car) หรือ "เอสเตต" (estate) ในสหราชอาณาจักร หรือเรียกว่า "แวกอน" (wagon) ในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์

ไม่ว่าจะเป็นแบบใช้ม้าลากหรือยานยนต์ การใช้คำอธิบายว่าเป็นสเตชันแวกอนในยุคแรกเริ่มที่สุดจะถือเป็นการอธิบายถึงรถเพื่อการพาณิชย์หรือรถบรรทุกขนาดเล็ก รถรับจ้างประจำสถานีหรือรถแท็กซี่ ซึ่งมักใช้โครงสร้างตัวถังของโมเดลทีที่มีตัวถังไม้เปิดโล่ง และมักพบเห็นได้ตามสถานีรถไฟ เป็นต้นกำเนิดของรูปแบบตัวถังสเตชันแวกอนในสหรัฐ รุ่นแรก ๆ เหล่านี้ที่มีตัวถังไม้เปิดโล่งกลายเป็นที่รู้จักในชื่อ "วูดดี" (woodie) ภายในทศวรรษ 1920 สถานะของคำอธิบายเรื่องสเตชันแวกอนได้เปลี่ยนไปเป็นการพิจารณาว่ายานพาหนะเหล่านี้เป็นรถสำหรับโดยสาร

ในเยอรมนี มีการใช้คำว่า "คอมบี" (kombi) ซึ่งย่อมาจาก Kombinationskraftwagen ("ยานยนต์อเนกประสงค์") "คอมบี" ยังเป็นคำที่ใช้ในโปแลนด์อีกด้วย

ในรัสเซียและบางประเทศหลังโซเวียต รถประเภทนี้ถูกเรียกว่า "ยูนิเวอร์ซัล" (universal)

ผู้ผลิตอาจกำหนดชื่อเรียกสเตชันแวกอนในตระกูลรถรุ่นต่าง ๆ ด้วยชื่อเฉพาะทางการค้าเพื่อสร้างความแตกต่างทางการตลาดและการโฆษณา ตัวอย่างเช่น "อาวองต์" (Avant), "เบรก" (Break), "คาราวาน" (Caravan), "คอมบี" (Kombi), "สปอร์ต ทัวเรอร์" (Sports Tourer), "สปอร์ตแวกอน" (Sports Wagon), "ทัวเรอร์" (Tourer), "ทัวริง" (Touring) และ "แวเรียนต์" (Variant)

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:รถยนต์