การพิมพ์ผ้าแบบลูกกลิ้ง

การพิมพ์ผ้าแบบลูกกลิ้ง () เป็นเทคนิคการพิมพ์สิ่งทอที่จดสิทธิบัตรโดยทอมัส เบลล์ จากประเทศสกอตแลนด์ใน ค.ศ. 1783 โดยมีจุดประสงค์เพื่อลดต้นทุนการพิมพ์ด้วยแท่นพิมพ์ทองแดง () มีการใช้เทคนิคนี้ในโรงงานผ้าในเมืองแลงคาเชอร์เพื่อผลิตผ้าชุดผ้าฝ้ายมาตั้งแต่ทศวรรษ 1790 โดยส่วนใหญ่มักทำซ้ำในรูปแบบเอกรงค์ขนาดเล็กที่มีลักษณะเป็นลายทางและลวดลายจุดเล็ก ๆ ที่เรียกว่า "ลายพื้นเครื่องจักร" ()Tozer and Levitt, Fabric of Society, p. 27

ต่อมาในทศวรรษ 1820 จากการปรับปรุงเทคโนโลยีส่งผลให้มีการพิมพ์แบบลูกกลิ้งในรูปแบบสีสดใสและเข้มข้นที่ซับซ้อนมากขึ้น โดยสีแดงตุรกี (Turkey red) และสีเหลืองโครเมียม (Chrome yellow) จะได้รับความนิยมเป็นพิเศษTozer and Levitt, Fabric of Society, p. 29

การพิมพ์แบบลูกกลิ้งเข้ามาแทนที่การพิมพ์ผ้าแบบบล็อกไม้ () แบบเก่าในประเทศอุตสาหกรรม จนกระทั่งกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 การพิมพ์ผ้าแบบบล็อกไม้จึงเริ่มกลับมาอีกครั้งโดยวิลเลียม มอร์ริส

 อ้างอิง 

 บรรณานุกรม 
Takeda, Sharon Sadako, and Kaye Durland Spilker, Fashioning Fashion: European Dress in Detail, 1700 – 1915, Prestel USA (2010), 
Tozer, Jane and Sarah Levitt, Fabric of Society: A Century of People and their Clothes 1770–1870, Laura Ashley Press, 

หมวดหมู่:สิ่งประดิษฐ์ของสกอตแลนด์