คำเทศนาบนที่ราบ

ในศาสนาคริสต์ คำเทศนาบนที่ราบ () หมายถึงชุดคำสอนของพระเยซูในพระวรสารนักบุญลูกาใน 6:20–49The Bible Knowledge Background Commentary: Matthew-Luke, Volume 1 by Craig A. Evans 2003  Sermon on the Plain: pages 151–161 คำเทศนานี้เทียบได้กับคำเทศนาบนภูเขาที่มีขนาดยาวกว่าในพระวรสารนักบุญมัทธิวLuke by Sharon H. Ringe 1995  pages 90–97

ลูกา 6:12–20a ให้รายละเอียดเหตุการณ์ที่นำไปสู่คำเทศนา โดยเล่าว่าพระเยซูทรงอธิษฐานต่อพระเจ้าบนภูเขาตลอดทั้งคืน สองวันต่อมาพระองค์ทรงเรียกสาวกของพระองค์มา และทรงเลือกสาวกมา 12 คนและทรงให้ชื่อว่าอัครทูต ระหว่างทางเสด็จลงจากภูเขา พระองค์ทรงยืนอยู่บน "ที่ราบแห่งหนึ่ง" (ἐπὶ τόπου πεδινοῦ, epi topou pedinou) ซึ่งมีฝูงชนมารวมตัวกัน หลังจากพระเยซูทรงรักษาคนที่มี "ผีโสโครก" สิงแล้ว พระองค์จึงเริ่มตรัสความที่เรียกในปัจจุบันว่าเป็นคำเทศนาบนที่ราบ

ความที่มีชื่อเสียงในคำเทศนาบนที่ราบได้แก่:
 พรและวิบัติ (6:20–26)
 จงรักศัตรูของท่านและจงหันแก้มอีกข้างหนึ่ง (6:27–36)
 จงปฏิบัติต่อคนอื่นเหมือนอย่างที่พวกท่านปรารถนาให้เขาปฏิบัติต่อท่าน (6:31)
 อย่าพิพากษาเขา แล้วพวกท่านจะไม่ถูกพิพากษา อย่าตัดสินลงโทษเขา แล้วพวกท่านจะไม่ถูกตัดสินลงโทษ จงยกโทษให้เขา แล้วพวกท่านจะได้รับการยกโทษ จงให้เขา แล้วพวกท่านจะได้รับ (6:37–38)
 คนตาบอดจะนำทางคนตาบอดได้หรือ? ศิษย์ย่อมไม่ใหญ่ไปกว่าครู (6:39-40a)
 จงดึงไม้ทั้งท่อนออกจากตาของท่านก่อน จึงจะเขี่ยผงออกจากตาพี่น้องของท่านได้ (40b-42)
 ต้นไม้ดีย่อมไม่เกิดผลเลว หรือต้นไม้เลวย่อมไม่เกิดผลดี จะรู้จักต้นไม้แต่ละต้นได้ ก็ด้วยผลของมัน (43–45)
 ทำไมพวกท่าน เรียกเราว่า 'องค์พระผู้เป็นเจ้า' แต่ไม่ทำตามสิ่งที่เราบอกนั้น? (46) 
 ทุกคนที่ฟังคำของเราแล้วทำตามป็นเหมือนคนหนึ่งที่สร้างบ้านบนศิลาและจะรอด คนที่สร้างบ้านบนทรายจะพังทลาย (47–49)

ในลูกา 7:1 หลังพระเยซูตรัสทุกสิ่งต่อฝูงชนแล้ว พระองค์จึงเสด็จไปเมืองคาเปอรนาอุม ซึ่งตามลำดับเหตุการณ์ในพระวรสารนักบุญลูกา พระองค์ยังไม่ได้เสด็จไปที่นั่นนับตั้งแต่ลูกา 4:31.

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:คำสอนของพระเยซู
หมวดหมู่:พระวรสารนักบุญลูกา
หมวดหมู่:คำเทศนาบนภูเขา