ภูมิศาสตร์บรรพกาล

ภูมิศาสตร์บรรพกาล ( หรือ paleogeography) คือการศึกษาภูมิศาสตร์เชิงประวัติ โดยทั่วไปคือ ภูมิประเทศทางกายภาพ ภูมิศาสตร์บรรพกาลยังรวมถึงการศึกษาสภาพแวดล้อมของมนุษย์หรือทางวัฒนธรรมด้วย เมื่อมุ่งสนใจเฉพาะที่เกี่ยวกับ ธรณีสัณฐาน บางครั้งก็ใช้คำว่า ธรณีสัณฐานบรรพกาลวิทยา (paleogeomorphology) ศาสตร์ด้านภาวะแม่เหล็กบรรพกาล ชีวภูมิศาสตร์ และประวัติศาสตร์ การแปรสัณฐาน เป็นเครื่องมือหลักของศาสตร์นี้

ภูมิศาสตร์บรรพกาลให้ข้อมูลที่สำคัญต่อความเข้าใจทางวิทยาศาสตร์ในบริบทที่หลากหลาย ตัวอย่างเช่น การวิเคราะห์ทางภูมิศาสตร์บรรพกาลของแอ่งตะกอน มีบทบาทสำคัญในสาขาธรณีวิทยาปิโตรเลียม เนื่องจากสภาพแวดล้อมทางธรณีสัณฐานวิทยาโบราณของพื้นผิวโลก ได้รับการเก็บบันทึกในรูปแบบการลำดับชั้นหิน นักภูมิศาสตร์บรรพกาลศึกษาสภาพแวดล้อมการสะสมของตะกอนที่เกี่ยวข้องกับซากดึกดำบรรพ์เพื่อหาเบาะแสในการพัฒนาเชิงวิวัฒนาการของสายพันธุ์ที่สูญพันธุ์ นอกจากนี้ ภูมิศาสตร์บรรพกาลยังมีความสำคัญต่อความเข้าใจใน ภูมิอากาศบรรพกาลวิทยา เนื่องจากตำแหน่งของทวีปและมหาสมุทรมีอิทธิพลต่อสภาพภูมิอากาศทั่วโลกและระดับภูมิภาค

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

เครื่องมือเชิงโต้ตอบแสดงภาพภูมิศาสตร์บรรพกาลและข้อมูลสืบสร้าง. map.paleoenvironment.eu
Deep Time Maps

หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์กายภาพ
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์บรรพกาล