ก้องบ้อง

ก้องบ้อง (, ; , ; ไทใหญ่:  ; ไทยถิ่นเหนือ: เคียนหัว) เป็นผ้าโพกหัวแบบดั้งเดิมของพม่าและแบบดั้งเดิมของกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ที่อาศัยอยู่ในพม่าปัจจุบันและภาคเหนือของประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ที่นับถือศาสนาพุทธเป็นส่วนใหญ่ ได้แก่ พม่า, มอญ, ยะไข่, ไทใหญ่, และ ไทยวน รูปแบบจะแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค แต่มีพื้นฐานคล้ายคลึงกัน

ก้องบ้อง ในภาษาพม่าหมายถึง ผ้าโผกศีรษะ เป็นส่วนหนึ่งของชุดพิธีการแบบดั้งเดิม สวมใส่ในงานสังสรรค์และพิธีที่เป็นทางการ ก้องบ้อง มักใช้เป็นเครื่องหมายแสดงยศศักดิ์ แม้ว่าจะไม่มีตราสัญลักษณ์หรือลวดลายใด ๆ ก็ตาม ก้องบ้อง มักพบได้ทั่วไปในกลุ่มชาติพันธุ์ยะไข่และไทใหญ่

 รูปแบบและการออกแบบ 
การออกแบบ ก้องบ้อง สมัยใหม่ เกิดขึ้นในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 และเรียกว่า หม่องแจะตะเย () เป็น ก้องบ้อง สำเร็จรูปที่ทำจากผ้าห่อในโครงหวายและสามารถสวมใส่ได้เช่นสวมหมวก ในยุคอาณานิคม ก้องบ้อง ผ้าไหม ที่เรียกว่า "B.A. ก้องบ้อง" ซึ่งสวมใส่ในพิธีสำเร็จการศึกษากำลังเป็นที่นิยม

ก้องบ้อง มักทำจากผ้าไหมหรือผ้าฝ้าย ขึ้นอยู่กับยศศักดิ์หรือฐานะของเจ้าของ ผ้าโผกศีรษะแบบเก่ามักมีความยาว  และกว้าง  พันศีรษะโดยหมุนตามเข็มนาฬิกา โดยให้ชายผ้าอยู่ทางด้านซ้าย ชายผ้าเป็นลักษณะเด่นหลักของ ก้องบ้อง และยังมีความแตกต่างกันไปตามแต่ละชาติพันธุ์อีกด้วย

ชายผ้า ก้องบ้อง ของชาวพม่าและชาวมอญมีลักษณะลาดลงและโค้งมน ในขณะที่ชายผ้าของชาวยะไข่และไทใหญ่แผ่ออกเป็นรูปพัด

ปัจจุบันคนส่วนใหญ่ไม่สวม ก้องบ้อง แม้แต่ในงานทางการ ก้องบ้อง รวมถึงเครื่องแต่งกายพม่าอื่น ๆ ถูกปรับให้มีความคล่องตัว ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงสวม ก้องบ้อง สำเร็จรูปที่หุ้มด้วยโครงหวายหรือหวายเทียม

 การใช้งานร่วมสมัย 
การใช้ ก้องบ้อง ลดลงอย่างมากในช่วงอาณานิคมของอังกฤษ จะสวมใส่เฉพาะในพิธีทางการและงานสังคม เช่น งานแต่ง สมาชิกรัฐสภาที่ได้รับการเลือกตั้งจะต้องสวมครั้งหนึ่งเมื่อปฏิบัติหน้าที่ในรัฐสภา

บนพื้นที่ภูเขาทางตอนเหนือ ชาวเขาเผ่าต่าง ๆ เช่น ล่าหู่, อาข่า และ ปะหล่อง ยังคงสวม ก้องบ้อง แต่สวมใส่ในชีวิตประจำวัน และส่วนใหญ่มักทำจากผ้าขนหนู

 ระเบียงภาพ 

 ดูเพิ่ม 
 ผ่อโลน
 การแต่งกายของพม่า

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:เครื่องแต่งกายพม่า
หมวดหมู่:วัฒนธรรมพม่า
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาพม่า