เศรษฐกิจดนตรีใหม่

เศรษฐกิจดนตรีใหม่ เป็นคำที่อธิบายบริบททางสังคม เทคนิค การเมือง และเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นใหม่ของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ การเปลี่ยนแปลงบริบทนี้เกิดจากวิวัฒนาการที่เกิดขึ้นพร้อมกันภายในระบบนิเวศของเทคโนโลยี สถาบัน และบุคคลต่างๆ ที่เชื่อมโยงกัน ซึ่งส่งผลต่อลักษณะของทรัพย์สินสร้างสรรค์ เอกลักษณ์ การผลิต การจัดจำหน่าย และจินตนาการTouve, David, Pho List, 2008

คำว่าเศรษฐกิจดนตรีใหม่พัฒนามาจากพฤติกรรมผู้บริโภคแบบใหม่ วิธีการส่งเสริมการขายและการขาย

 ประวัติการใช้คำศัพท์ 

การเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดในเสถียรภาพทางเศรษฐกิจของอุตสาหกรรมเพลงเริ่มต้นในช่วงปลายทศวรรษ 1990 ด้วยการถือกำเนิดของการแบ่งปันไฟล์ แบบ P2P ทฤษฎีหางยาวถือเป็นมาตรฐานในอุตสาหกรรมดนตรีสำหรับแนวคิดทางเศรษฐกิจใหม่ ๆ พื้นที่วางสินค้าที่ไม่จำกัดจำนวนช่วยเปิดโอกาสทางเศรษฐกิจให้กับค่ายเพลงอิสระทั่วโลก คำว่าเศรษฐกิจดนตรีใหม่เกิดขึ้นครั้งแรกในปี 2007

 ทิม เวสเตอร์เกรน (ผู้ก่อตั้งและ CSO, แพนโดรา) และ Gideon D'Arcangelo (มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก) ร่วมกันจัดงานในวันที่ 13 มีนาคม 2007 ในเมืองพาโลอัลโต รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยมีหัวข้อว่า "ปฏิสัมพันธ์ทางสังคมในเศรษฐกิจดนตรียุคใหม่"
 เฟร็ด วิลสันเริ่มใช้คำว่า "เศรษฐกิจดนตรีใหม่" ในบล็อกของเขาเมื่อวันที่ 4 เมษายน 2008
 San Fran Music Tech Summit ใช้คำว่า "เศรษฐกิจดนตรีใหม่" เป็นหัวข้อของคณะผู้จัดเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2008 คณะผู้จัดและผู้นำทางความคิดพยายามสร้างคำจำกัดความอย่างเป็นทางการสำหรับเศรษฐกิจดนตรีใหม่ ทางกลุ่มได้เขียนรายการที่มีองค์ประกอบที่จำเป็น 12 ประการในการกำหนดคำว่าเศรษฐกิจดนตรีใหม่:
 ลิขสิทธิ์เพลง
 การตลาดร่วม
 การสร้างแบรนด์ด้วยเครื่องมือใหม่
 พื้นที่ขายปลีกที่ไม่ใช่แบบดั้งเดิม
 การจัดจำหน่ายแบบดิจิทัล
 เนื้อหาเฉพาะทางอินเทอร์เน็ต
 การจัดการความสัมพันธ์ของแฟนคลับและศิลปิน
 การควบคุมคุณภาพ
 โครงสร้างระบบจัดการเนื้อหา
 โครงสร้างทางกฎหมาย
 การแสดงสด
 การนำหลักการเศรษฐกิจความสนใจมาประยุกต์ใช้ในกลยุทธ์การตลาด

ลิขสิทธิ์เพลงวงดนตรี ศิลปิน และค่ายเพลงสามารถใช้ลิขสิทธิ์เพลงได้ตามโอกาส ธุรกิจต่างๆ จำเป็นต้องชำระเงินตามกฎหมายสำหรับเพลงที่ใช้ในการโปรโมตสินค้า ดนตรีส่งผลดีต่อพฤติกรรมของผู้บริโภค

การตลาดร่วมผลิตภัณฑ์และวงดนตรีต่าง ๆ ร่วมมือกันทำการตลาดผลิตภัณฑ์ของตนอย่างสอดประสานกัน

การสร้างแบรนด์วงดนตรี ศิลปิน และค่ายเพลงใช้เครื่องมือดิจิทัลเช่น วิดเจ็ต เครือข่ายโซเชียล อวาตาร์ และไอคอน

พื้นที่ขายปลีกที่ไม่ใช่แบบดั้งเดิมการขายเพลงในธุรกิจที่ปกติไม่ได้ขายเพลง

การจำหน่ายสินค้าแบบดิจิทัล(เพื่อวัตถุประสงค์ในการขายและการตลาด) รวมไปถึงเพลง สินค้า วิดีโอ ตั๋วคอนเสิร์ต

เนื้อหาเฉพาะอินเทอร์เน็ตการสร้างและการใช้เนื้อหาออนไลน์เพื่อดึงดูดแฟน ๆ ให้เข้าสู่เนื้อหาพิเศษที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจสำหรับวงดนตรี/ศิลปิน/ค่ายเพลง

การจัดการความสัมพันธ์ของแฟนคลับและศิลปินการสร้าง การควบคุม และการบำรุงรักษากลุ่มแฟนคลับ แฟนไซต์ และกิจกรรมแฟนคลับ ซึ่งรวมถึงการแลกเปลี่ยนข้อมูลตั้งแต่ที่อยู่อีเมลจนถึงรสนิยมทางดนตรีที่เหมือนกัน เพิ่มการโต้ตอบระหว่างแฟนๆ กับศิลปิน/วงดนตรี/ค่ายเพลงต่าง ๆ ด้วยการใช้บล็อก คลับแฟนคลับ ฟอรัม เอสเอ็มเอส และการแท็กตำแหน่งทางภูมิศาสตร์

การควบคุมคุณภาพหน่วยงานให้สิทธิ์การใช้งานแบบบูติก บริษัทส่งเสริมการขาย ผู้รับสิทธิ์การใช้งาน ค่ายเพลง และผู้แพร่ภาพกระจายเสียงที่เน้นการดูแลจัดการและคุณภาพ

ระบบจัดการเนื้อหาระบบจัดการเนื้อหา (CMS) สำหรับวงดนตรี ค่ายเพลงและศิลปิน สร้างแพลตฟอร์มการพัฒนาสำหรับเนื้อหาของศิลปิน และรวบรวมข้อมูลสำหรับการใช้งานของศิลปิน

โครงสร้างทางกฎหมายการสำรวจ การตีความ และการบังคับใช้กฎหมายดนตรีเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงในเทคโนโลยี (ตัวอย่าง: DMCA)

การแสดงสดวงดนตรีและศิลปินใช้เครื่องมือใหม่ในการจองการแสดง ดึงดูดผู้ชมที่จะมาชมการแสดง แจ้งวันที่ทัวร์ให้แฟนๆ ทราบ ขายตั๋วให้แฟนๆ ถ่ายทอดการแสดงให้แฟนๆ ที่ไม่สามารถเข้าร่วมได้ มอบการบันทึกการแสดงสดให้กับผู้เข้าร่วมทันที ทำการแสดงในสถานที่สร้างสรรค์ต่างๆ ตั้งแต่ไร่องุ่น (Wente Vineyards) ไปจนถึงโลกเสมือนจริงอย่าง เซคันด์ไลฟ์

การนำหลักการเศรษฐกิจความสนใจมาประยุกต์ใช้ในกลยุทธ์การตลาดการติดตามความสนใจของผู้บริโภคทางออนไลน์ด้วยหน่วยวัดและการวัดใหม่ ๆ ของการบริโภค ระบบการให้คะแนน และเวลาที่ใช้ไป

 บันทึก 

 อ้างอิง 
 Anderson, Chris (2006): The Long Tail: Why the Future of Business Is Selling Less of More, New York, Hyperion
 Wilson, Fred (2008): "Something Important Is On The Horizon In The Music Business", http://avc.blogs.com/a_vc/2008/04/something-impor.html
 Digital Millennium Copyright Act

หมวดหมู่:เศรษฐศาสตร์ของศิลปะและวรรณกรรม