การจัดสรรคลื่นความถี่วิทยุสมัครเล่น

การจัดสรรคลื่นความถี่วิทยุสมัครเล่น () ดำเนินการโดยหน่วยงานโทรคมนาคมแห่งชาติของแต่ละชาติ ซึ่งในภาพรวมทั่วโลกจะดูแลโดยสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU) ครอบคลุมคลื่นวิทยุที่จัดสรรไว้สำหรับการส่งสัญญาณวิทยุสมัครเล่น สถานีวิทยุสมัครเล่นแต่ละแห่งสามารถใช้ความถี่ใด ๆ ก็ตามภายในช่วงความถี่ที่ได้รับอนุญาตได้อย่างเสรี คลื่นความถี่ที่ได้รับอนุญาตอาจแตกต่างกันไปตามประเภทของใบอนุญาตสถานี

นักวิทยุสมัครเล่นใช้โหมดการส่งสัญญาณที่หลากหลาย รวมถึงรหัสมอร์ส วิทยุโทรเลข ข้อมูล และเสียง การจัดสรรความถี่เฉพาะจะแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศและระหว่างภูมิภาค ITU ตามที่ระบุไว้ในการจัดสรรความถี่ HF ของ ITU ปัจจุบันสำหรับวิทยุสมัครเล่น รายการช่วงความถี่เรียกว่าการจัดสรรย่านความถี่ ซึ่งอาจกำหนดโดยข้อตกลงระหว่างประเทศและข้อบังคับระดับชาติ โหมดและประเภทของการจัดสรรภายในแต่ละย่านความถี่เรียกว่า แผนความถี่วิทยุ () อาจถูกกำหนดโดยกฎระเบียบ แต่โดยทั่วไปแล้วจะถูกกำหนดโดยข้อตกลงระหว่างผู้ประกอบกิจการวิทยุสมัครเล่น

หน่วยงานระดับชาติที่ควบคุมการใช้คลื่นความถี่วิทยุสมัครเล่น ย่านความถี่บางย่านอาจไม่มีใช้งานหรืออาจมีข้อจำกัดในการใช้งานในบางประเทศหรือภูมิภาค ข้อตกลงระหว่างประเทศจะกำหนดคลื่นวิทยุสมัครเล่นที่แตกต่างกันไปตามภูมิภาคLarry D. Wolfgang et al., (ed), The ARRL Handbook for Radio Amateurs, Sixty-Eighth Edition , (1991), ARRL, Newington CT USA  Chapter 37

 ลักษณะคลื่นความถี่ 

 ความถี่ต่ำ 

 2200 เมตร – 135.7-137.8 kHz
 ต่ำกว่าย่านความถี่ออกอากาศคลื่นยาวในเอเชียและยุโรป และต่ำกว่าย่านความถี่ออกอากาศเอเอ็มเชิงพาณิชย์มาก

 ความถี่ปานกลาง 

 630 เมตร – 472–479 kHz
 ต่ำกว่าย่านความถี่ออกอากาศเอเอ็มเชิงพาณิชย์และย่านความถี่วิทยุทางทะเล

 160 เมตร –  (1.800–2.000 MHz)
 ต่ำกว่าย่านความถี่ออกอากาศเอเอ็มเชิงพาณิชย์ การจัดสรรในกลุ่มนี้แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ ก่อนหน้านี้เคยใช้ร่วมกับระบบนำทางด้วยวิทยุ Loran-A ที่ส่วนใหญ่เลิกใช้งานไปแล้ว
 ย่านความถี่นี้ถือเป็นความท้าทายทางเทคนิค เนื่องจากการแพร่กระจายในระยะไกล (DX) มีแนวโน้มที่จะยากขึ้นเนื่องจากการดูดซับไอโอโนสเฟียร์ชั้น D ที่สูงขึ้น การแพร่กระจายในระยะไกลมีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นเฉพาะในเวลากลางคืน และย่านความถี่อาจมีเสียงรบกวนโดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อน
 160 เมตรเรียกอีกอย่างว่า "ย่านความถี่บน" หลายปีที่ผ่านมามันเป็นย่านความถี่สมัครเล่นที่มีความยาวคลื่นยาวที่สุด แม้ว่ามันมักจะรวมอยู่ในคลื่นสั้น แต่ก็ตั้งอยู่ใกล้กับปลายด้านบนของย่านความถี่ปานกลาง

 ความถี่สูง 

 ย่านความถี่ตามธรรมเนียมส่วนใหญ่ที่ระบุด้านล่างเป็นเพียงความยาวคลื่นที่กำหนด ไม่ใช่ความยาวคลื่นจริง ตัวอย่างเช่น
 ในซีกโลกตะวันตก จริง ๆ แล้วย่านความถี่ 80 เมตร ระบุอยู่ระหว่างประมาณ 85.7–74.9 เมตร และค่าระหว่างประเทศอยู่ระหว่าง 85.7–83.3 เมตร
 จริง ๆ แล้วย่านความถี่ "17 เมตร" ที่กำหนดครอบคลุมช่วง 16.6–16.5 เมตร
 จริง ๆ แล้วย่านความถี่ "15 เมตร" ที่ระบุนั้นอยู่ระหว่าง 14.28–13.98 เมตร ตามสามัญสำนึกแล้ว ย่านความถี่ "15 เมตร" ควรจะเรียกว่า "14 เมตร" แต่ชื่อนั้นถูกใช้กันมานานแล้วสำหรับย่านความถี่ออกอากาศคลื่นสั้น

 80 เมตร หรือ  –  – 85.65–74.95 เมตร ในความเป็นจริง
 ดีที่สุดในเวลากลางคืน โดยจะเกิดการดูดซับสัญญาณในเวลากลางวันอย่างมีนัยสำคัญ ทำงานได้ดีที่สุดในฤดูหนาว เนื่องจากเสียงรบกวนในบรรยากาศจากพายุฝนฟ้าคะนองครึ่งซีกโลกในช่วงฤดูร้อน มีเพียงประเทศในอเมริกาและประเทศอื่นเพียงไม่กี่ประเทศเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงย่านความถี่นี้ได้ ในส่วนอื่น ๆ ของโลก นักวิทยุสมัครเล่นจะถูกจำกัดไว้ที่ 300 kHz (หรือน้อยกว่า) (85.65–83.28 เมตร)

 ในสหรัฐและแคนาดา ส่วนของย่านความถี่ตั้งแต่ 3.600–4.000 MHz กฎระเบียบอนุญาตให้ใช้เสียงแบบแถบข้างเดียวและเสียง AM ย่านความถี่ย่อยนี้มักเรียกกันว่า "ย่านความถี่ 75 เมตร" ส่วนหนึ่งเพื่อแยกความแตกต่างจากความถี่ที่ใช้ได้ในระดับสากลด้านล่าง

 60 เมตร – 5 MHz ภูมิภาค – ประมาณ 56 เมตร
 การจัดสรรใหม่และเดิมมีให้บริการเฉพาะในประเทศจำนวนหนึ่ง เช่น สหรัฐ สหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ นอร์เวย์ เดนมาร์ก และไอซ์แลนด์ แต่ขณะนี้ยังคงขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง ในประเทศส่วนใหญ่ (แต่ไม่ใช่ทั้งหมด) การจัดสรรจะแบ่งออกเป็นช่องและอาจต้องมีคำขอสิทธิ์ใช้งานพิเศษ
 ห้าช่องสัญญาณกว้าง 2.8 kHz มีให้บริการในสหรัฐ โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ 5.332, 5.348, 5.368, 5.373 และ 5.405 MHz เนื่องจากวิทยุส่วนใหญ่ในโหมด SSB แสดงความถี่พาหะ (suppressed) ในโหมด USB (upper sideband) ความถี่การเรียกขานกันทั้งหมดจึงต้องตั้งค่าให้ต่ำลง 1.5 kHz โดยทั่วไปการใช้งานด้วยเสียงจะอยู่ในโหมดแถบด้านข้างด้านบน (upper sideband) ซึ่งเป็นข้อบังคับในสหรัฐ ซึ่งในสหรัฐและแคนาดาอนุญาตให้ใช้ 100 วัตต์ในช่องสัญญาณที่มีอยู่ในปัจจุบัน

 การประชุม ITU World Radiocommunication Conference (WRC-15) ประจำปี พ.ศ. 2558 อนุมัติการจัดสรรความถี่ทั่วโลกใหม่ที่ 5.351.5–5.366.5 MHz ให้กับนักวิทยุสมัครเล่นในระดับรอง การจัดสรรจะจำกัดกำลังส่งสถานีสมัครเล่นไว้ที่ 15 วัตต์ของกำลังไฟฟ้าใช้งานที่แผ่กระจาย (EIRP); อย่างไรก็ตาม สถานที่บางแห่งจะอนุญาตได้ถึง 25 วัตต์ EIRP

 40 เมตร – 7.000–7.300 MHz – 42.83–41.51 เมตร ในความเป็นจริง
 ถือเป็นย่านความถี่ระยะทางไกล (DX) สำหรับทุกฤดูกาลที่น่าเชื่อถือที่สุด เป็นที่นิยมสำหรับการ DX ในเวลากลางคืน ย่านความถี่ 40 เมตรยังเชื่อถือได้สำหรับการส่งในระยะทางปานกลาง (1,500 กิโลเมตร / 1,000 ไมล์) ในระหว่างวัน ย่านความถี่นี้ส่วนใหญ่แชร์กับผู้ออกอากาศ และในประเทศส่วนใหญ่ คลื่นความถี่ต่ำสุด 100 kHz หรือ 200 kHz นั้นมีไว้สำหรับนักวิทยุสมัครเล่น อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีค่าใช้จ่ายสูงในการดำเนินการสิ่งอำนวยความสะดวกกระจายเสียงเชิงพาณิชย์กำลังสูง ทำให้จำนวนผู้ฟังที่ลดลง และการแข่งขันที่เพิ่มขึ้นจากบริการกระจายเสียงระหว่างประเทศบนอินเทอร์เน็ต บริการกระจายเสียงคลื่นสั้นจำนวนมากจึงถูกปิดตัวลง ปล่อยให้ผู้ใช้รายอื่นสำหรับนักวิทยุสมัครเล่นใช้ย่านความถี่ 40 เมตร ในการออกาอากาศวิทยุสื่อสาร

 30 เมตร – 10.100–10.150 MHz – 29.68–29.54 เมตร ในความเป็นจริง
 ย่านความถี่ที่แคบมากซึ่งแชร์กับบริการที่ไม่ใช่กิจการวิทยุสมัครเล่น จึงแนะนำให้ใช้เฉพาะรหัสมอร์สและการส่งข้อมูลที่ย่านนี้ ซึ่งจริง ๆ แล้วในบางประเทศยังห้ามส่งสัญญาณเสียงในการสื่อสารวิทยุสมัครเล่นด้วย

 ตัวอย่างเช่น ในสหรัฐ ข้อมูล, RTTY และ CW เป็นโหมดเดียวที่อนุญาตที่กำลังเอนเวโลปค่ายอด (PEP) สูงสุด 200 วัตต์ ในขณะที่บางประเทศไม่เปิดให้ใช้งานในกิจการวิทยุสมัครเล่นเลย

 เนื่องจากเป็นตำแหน่งที่ศูนย์กลางของสเปกตรัมคลื่นสั้น แถบนี้จึงมอบโอกาสที่สำคัญสำหรับการสื่อสารทางไกลในทุกจุดของวัฏจักรสุริยะ ย่านความถี่ 30 เมตรคือย่านความถี่ตามที่ประชุมใหญ่ระดับโลกทางวิทยุ (WARC band) ย่านความถี่ "WARC" ถูกเรียกเช่นนี้เนื่องมาจากการประชุมพิเศษ World Administrative Radio Conference ในปี พ.ศ. 2522 ได้มีการจัดสรรย่านความถี่ใหม่เหล่านี้เพื่อใช้ในวิทยุสมัครเล่น โดยที่การแข่งขันวิทยุสมัครเล่นจะไม่ใช้งานย่านความถี่ WARC

 20 เมตร – 14.000–14.350 MHz – 21.41–20.89 เมตร ในความเป็นจริง
 ถือเป็นย่านความถี่ DX ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด มักจะนิยมมากที่สุดในช่วงกลางวัน นักวิทยุที่นิยม QRP จะรู้กันว่าความถี่ 14.060 MHz เป็นความถี่เรียกขานหลักภายในย่านความถี่ ผู้ใช้โหมดข้อมูล PSK31 มักจะรวมตัวกันที่ความถี่ประมาณ 14.070 MHz กิจกรรม SSTV แบบอะนาล็อกมีศูนย์กลางอยู่ที่ความถี่ 14.230 MHz

 17 เมตร – 18.068–18.168 MHz – 16.6–16.5 เมตร ในความเป็นจริง
 คล้ายกับระยะ 20 เมตร แต่มีความไวต่อค่าต่ำสุดและค่าสูงสุดของการแพร่กระจายของแสงอาทิตย์มากกว่า ย่านความถี่ 17 เมตรคือย่านความถี่ตามที่ประชุมใหญ่ระดับโลกทางวิทยุ (WARC band)

 15 เมตร – 21.000–21.450 MHz – 14.28–13.98 เมตร ในความเป็นจริง
 มีประโยชน์มากที่สุดในช่วงโซลาร์แม็กซิมัม และโดยทั่วไปจะเป็นย่านความถี่เวลากลางวัน การแพร่กระจาย E ประปรายในเวลากลางวัน (1,500 กม. / 1,000 ไมล์) เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวบนย่านความถี่นี้

 12 เมตร – 24.890–24.990 MHz – 12.04–12.00 เมตร ในความเป็นจริง
 มีประโยชน์เป็นส่วนใหญ่ในช่วงกลางวัน แต่จะถูกใช้งานสำหรับกิจกรรม DX ในเวลากลางคืนในช่วงที่มีโซลาร์แม็กซิมัม ย่านความถี่ 12 เมตรคือหนึ่งย่านความถี่ตามที่ประชุมใหญ่ระดับโลกทางวิทยุ (WARC band) ซึ่งมีการแพร่กระจายโดยการขยาย E และแบบ F2 ประปราย

 10 เมตร – 28.000–29.700 MHz – 10.71–10.08 เมตร ในความเป็นจริง
 กิจกรรมทางไกลที่ดีที่สุด (เช่น ข้ามมหาสมุทร) คือในช่วงที่มีโซลาร์แม็กซิมัม ในช่วงที่มีกิจกรรมสุริยะปานกลาง กิจกรรมที่ดีที่สุดจะพบได้ที่ละติจูดต่ำ ย่านความถี่นี้มีการแพร่กระจายคลื่นพื้นดินระยะสั้นถึงปานกลางที่เป็นประโยชน์ทั้งกลางวันและกลางคืน

 เนื่องจากการแพร่กระจายของ E ประปรายในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนส่วนใหญ่ โดยไม่ต้องคำนึงถึงจำนวนจุดบอดบนดวงอาทิตย์ จึงมีการเปิดย่านความถี่สั้นในช่วงบ่ายไปยังพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ขนาดเล็กที่ยาวถึง 1,500 กม. (1,000 ไมล์) Sporadic E เกิดจากพื้นที่ของการแตกตัวเป็นไอออนเข้มข้นในชั้น E ของบรรยากาศรอบนอก สาเหตุของ E กระจัดกระจายไม่เป็นที่เข้าใจอย่างสมบูรณ์ แต่ "เมฆ" ของการไอออไนซ์เหล่านี้สามารถแพร่กระจายในระยะสั้นจากความสูง 17 เมตรไปจนถึงช่องเปิด 2 เมตรเป็น โดยปกติแล้วการทำงานของ FM จะอยู่ที่ระดับบนสุดของย่านความถี่ (และตัวทวนสัญญาณก็อยู่ในเซ็กเมนต์ 29.500–29.700 MHz ในหลายประเทศ)

 ความถี่สูงมาก และความถี่สูงยิ่ง 
ความถี่ที่สูงกว่า 30 MHz เรียกว่าความถี่สูงมาก (VHF) และความถี่ที่สูงกว่า 300 MHz เรียกว่าความถี่สูงยิ่ง (UHF) ย่านความถี่ที่จัดสรรสำหรับนักวิทยุสมัครเล่นนั้นมีความกว้างหลายเมกะเฮิรตซ์ ทำให้สามารถใช้โหมดการส่งสัญญาณเสียงความเที่ยงตรงสูง (FM) และโหมดการรับส่งข้อมูลที่รวดเร็วมาก ซึ่งเป็นไปไม่ได้สำหรับการจัดสรรย่านความถี่กว้างกิโลเฮิรตซ์ในย่านความถี่ HF

{| style="text-align:right;"
|-
!colspan=3; style="text-align:left;"| ความถี่สูงมาก (VHF)
|-
!8 เมตร
|40–45 MHz
|ในส่วนของ ITU ภูมิภาค 1
|-
| 6 เมตร|| 50–54 MHz || 
|-
| 
|50–52 MHz
|ในส่วนของ ITU ภูมิภาค 1
|-
| 4 เมตร|| 70–70.5 MHz || ในส่วนของ ITU ภูมิภาค 1
|-
| 2 เมตร|| 144–148 MHz || 
|-
| 
|144–146 MHz
|ITU ภูมิภาค 1
|-
| 1.25 เมตร||  219–220 MHz ||   ข้อความดิจิทัลแบบคงที่ 
ระบบการส่งต่อ 
|-
|    ||  222–225 MHz || สหรัฐ และแคนาดา
|-
|-
!colspan=3; style="text-align:left;"| ความถี่สูงยิ่ง (UHF)
|-
| 70 เซนติเมตร|| 420–450 MHz || 
|-
| 
|430–440 MHz
|ITU ภูมิภาค 1
|-
| 33 เซนติเมตร|| 902–928 MHz || ITU ภูมิภาค 2
|-
| 23 เซนติเมตร|| 1 240–1 300 MHz || 
|-
|    || 1 240–1 325 MHz || ในสหราชอาณาจักร
|-
| 13 เซนติเมตร|| 2 300–2 310 MHz ||ส่วนล่าง
|-
|    ||2 390–2 450 MHz ||ส่วนบน
|}

แม้ว่าการแพร่กระจายตาม "เส้นสายตา" จะเป็นปัจจัยหลักในการคำนวณช่วง แต่ความสนใจในย่านความถี่ที่สูงกว่า HF ส่วนใหญ่มาจากการใช้โหมดการแพร่กระจายอื่น ๆ โดยทั่วไปสัญญาณที่ส่งผ่าน VHF จากวิทยุแบบมือถือพกพาจะเดินทางประมาณ 5–10 กิโลเมตร (3–6 ไมล์) ขึ้นอยู่กับภูมิประเทศ เมื่อใช้สถานีประจำที่ที่ใช้พลังงานต่ำและสายอากาศแบบธรรมดา ระยะจะอยู่ที่ประมาณ 50 กิโลเมตร (30 ไมล์)

ด้วยระบบสายอากาศขนาดใหญ่ เช่น ยากิยาว และกำลังที่สูงกว่า (โดยทั่วไปคือ 100 วัตต์ขึ้นไป) การติดต่อในระยะทางประมาณ 1,000 กิโลเมตร (600 ไมล์) โดยใช้รหัสมอร์ส (CW) และโหมดแถบข้างเดียว (SSB) เป็นเรื่องปกติ นักวิทยุสมัครเล่นพยายามที่จะใช้ประโยชน์จากขีดจำกัดของคุณลักษณะปกติของความถี่ที่ต้องการเรียนรู้ ทำความเข้าใจ และทดลองกับความเป็นไปได้ของโหมดการแพร่กระจายที่ได้รับการปรับปรุง

 ช่องเปิดของย่านความถี่แบบประปราย 
ในบางครั้ง สภาวะไอโอโนสเฟียร์ที่แตกต่างกันหลายประการจะทำให้สัญญาณเดินทางเกินขีดจำกัดจากแนวสายตาปกติได้ นักวิทยุสมัครเล่นบางคนในย่าน VHF พยายามใช้ประโยชน์จาก "ช่องเปิดของย่านความถี่" ซึ่งการเกิดขึ้นตามธรรมชาติในชั้นบรรยากาศและบรรยากาศรอบนอก จะช่วยขยายระยะการส่งสัญญาณวิทยุให้ไกลกว่าช่วงปกติ นักวิทยุสมัครเล่นจำนวนมากเฝ้าฟังเป็นเวลาหลายชั่วโมงโดยหวังว่าจะใช้ประโยชน์จาก "ช่องเปิด" การขยายระยะส่งสัญญาณที่ขยายออกไปเป็นครั้งคราวเหล่านี้

สภาวะไอโอโนสเฟียร์เรียกว่า การประปรายชั้น E และ การเพิ่มประสิทธิภาพที่ผิดปกติ โหมดความผิดปกติที่ใช้ไม่บ่อยนัก ได้แก่ การกระจัดกระจายในชั้นโทรโพสเฟียร์ และแสงเหนือ (แสงเหนือ) การสะท้อนกลับของดวงจันทร์ และการถ่ายทอดสัญญาณผ่านดาวเทียมก็เป็นไปได้เช่นกัน

 การประปรายชั้น E 
ช่องเปิดบางแห่งเกิดจากการไอออไนเซชันที่รุนแรงของชั้นบรรยากาศชั้นบน ที่เรียกว่าไอโอโนสเฟียร์ ชั้น E เกาะที่มีไอออนไนซ์เข้มข้นเหล่านี้เรียกว่า "การประปรายชั้น E" และส่งผลให้เกิดลักษณะการแพร่กระจายที่ไม่แน่นอนแต่มักจะรุนแรงบนความถี่วิทยุ VHF "ความถี่ต่ำ"

ย่านความถี่สมัครเล่นความยาว 6 เมตรจัดอยู่ในหมวดหมู่นี้ ซึ่งมักเรียกว่า "วงเวทย์" () โดยมักจะ "เปิด" จากพื้นที่เล็ก ๆ แห่งหนึ่งไปยังพื้นที่ทางภูมิศาสตร์เล็ก ๆ อีกแห่งที่อยู่ห่างออกไป   ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ และช่วงต้นฤดูร้อน ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ร่วง แม้ว่าจะไม่บ่อยนักก็ตาม

 การหักเหของโทรโพสเฟียร์ 
ช่องเปิดบางครั้งเกิดจากปรากฏการณ์สภาพอากาศที่เรียกว่า "การผกผัน" ในชั้นบรรยากาศ ซึ่งบริเวณความกดอากาศสูงที่นิ่งทำให้เกิดอากาศอุ่นและเย็นที่แบ่งชั้นสลับกัน โดยทั่วไปจะกักอากาศเย็นไว้ข้างใต้ สิ่งนี้อาจทำให้เกิดวันที่มีหมอกควันหรือมีหมอกหนา แต่ยังส่งผลให้การส่งสัญญาณวิทยุ VHF และ UHF เดินทางหรือท่อไปตามขอบเขตของชั้นบรรยากาศที่อบอุ่น/เย็นเหล่านี้ เป็นที่ทราบกันว่าสัญญาณวิทยุสามารถเดินทางได้หลายร้อยหรือหลายพันกิโลเมตรเนื่องจากสภาพอากาศที่ไม่ซ้ำใครเหล่านี้

ตัวอย่างเช่น: ระยะทางที่ยาวที่สุดที่รายงานการติดต่อเนื่องจากการหักเหของแสงในชั้นบรรยากาศย่านความถี่ 2 เมตร คือ   ระหว่างฮาวายกับเรือทางตอนใต้ของเม็กซิโก มีรายงานการรับสัญญาณเที่ยวเดียวจากเรอูนียงไปยังรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ในระยะทางมากกว่า  (4,000 ไมล์)

การกระจัดกระจายโทรโปสเฟียร์ เกิดขึ้นเมื่อหยดน้ำและอนุภาคฝุ่นหักเหสัญญาณ VHF หรือ UHF เหนือขอบฟ้า การใช้กำลังส่งที่ค่อนข้างสูงและเสาอากาศกำลังขยายสูง การแพร่กระจายนี้จะทำให้การสื่อสาร VHF และ UHF เหนือขอบฟ้าได้รับการปรับปรุงเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเป็นระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร (ไมล์) ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ผู้ออกอากาศแบบ "ไซต์กระจาย" เชิงพาณิชย์ที่ใช้เสาอากาศพาราโบลาขนาดใหญ่และมีกำลังสูงใช้โหมดนี้ในกิจการสื่อสารทางโทรศัพท์ในชุมชนห่างไกลทางตอนเหนือของอลาสกาและแคนาดา

การเข้าถึงดาวเทียม ใยแก้วนำแสงแบบฝัง และไมโครเวฟภาคพื้นดินทำให้ลดการใช้การกระจัดกระจายโทรโปสเฟียร์ในเชิงพาณิชย์และหลงเหลือเพียงในหนังสือประวัติศาสตร์ เนื่องจากมีต้นทุนและความซับซ้อนสูง โหมดนี้จึงมักอยู่ไกลเกินเอื้อมสำหรับนักวิทยุสมัครเล่นทั่วไป

 การเพิ่มประสิทธิภาพทรานส์อิเควทอเรียลที่ผิดปกติ 
การเปิดย่านความถี่ F2 และ TE จากโหมดการสะท้อน/การหักเหของแสงไอโอโนสเฟียร์อื่น ๆ หรือการแพร่กระจายของคลื่นท้องฟ้าตามที่ทราบกันดีว่าสามารถเกิดขึ้นเป็นครั้งคราวบนความถี่ VHF ย่านความถี่ต่ำที่ 6 หรือ 4 เมตร และน้อยมากที่ความถี่ 2 เมตร (ย่านความถี่สูง VHF) ในระหว่าง จุดสูงสุดในรอบดวงอาทิตย์ 11 ปี

การติดต่อภาคพื้นดินที่ไกลที่สุดเท่าที่เคยรายงานมาในย่านความถี่ 2 เมตร (146 MHz) อยู่ระหว่างสถานีในอิตาลีและสถานีในแอฟริกาใต้ ระยะทาง 7,784 กม (4,837 ไมล์) โดยใช้การปรับปรุงความผิดปกติเหนือเส้นศูนย์สูตร (TE) ของชั้นบรรยากาศรอบนอก เหนือเส้นศูนย์สูตรแม่เหล็กโลก การเพิ่มประสิทธิภาพนี้เรียกว่า TE หรือการแพร่กระจายข้ามเส้นศูนย์สูตร และ (โดยปกติ) เกิดขึ้นที่ละติจูด 2,500–3,000 กม (1,500–1,900 ไมล์) ภายในด้านใดด้านหนึ่งของเส้นศูนย์สูตร

 การสะท้อนกลับของแสงออโรร่า 
พายุสุริยะที่รุนแรงทำให้เกิดแสงออโรร่า (แสงเหนือ) จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการแพร่กระจายของคลื่นวิทยุความถี่ HF ต่ำ (6 เมตร) เป็นครั้งคราว ออโรร่าส่งผลต่อสัญญาณในย่านความถี่ 2 เมตรเป็นบางครั้งเท่านั้น สัญญาณมักจะผิดเพี้ยน และที่ความถี่ต่ำกว่าจะทำให้เกิด "วอเตอรี่ซาว" ที่น่าสงสัยกับสัญญาณ HF ที่แพร่กระจายตามปกติ สัญญาณสูงสุดมักจะมาจากทิศเหนือ แม้ว่าสัญญาณจะมาจากสถานีทางทิศตะวันออกหรือทิศตะวันตกของเครื่องรับก็ตาม ผลกระทบนี้มีส่งผลมากที่สุดในละติจูดทางตอนเหนือของ 45 องศา

 สะท้อนผิวดวงจันทร์ (Earth-Moon-Earth) 
นักวิทยุสมัครเล่นสามารถสื่อสารได้สำเร็จโดยการสะท้อนสัญญาณออกจากพื้นผิวดวงจันทร์ เรียกว่าการส่งสัญญาณระหว่างโลก-ดวงจันทร์-โลก (EME)

โหมดนี้ต้องใช้กำลังสูงปานกลาง (มากกว่า 500 วัตต์) และสายอากาศขนาดใหญ่พอสมควรและมีกำลังขยายสูง เนื่องจากการสูญเสียระหว่างเส้นทางไป-กลับอยู่ที่ 270 dB สำหรับสัญญาณ 70 เซนติเมตร สัญญาณย้อนกลับอ่อนและบิดเบี้ยวเนื่องจากความเร็วสัมพัทธ์ของสถานีส่งสัญญาณ ดวงจันทร์ และสถานีรับสัญญาณ พื้นผิวดวงจันทร์ยังมีหินมากและไม่สม่ำเสมออีกด้วย

เนื่องจากสัญญาณย้อนกลับที่อ่อนแอและบิดเบี้ยว การติดต่อสื่อสารสะท้อนพื้นผิวดวงจันทร์จึงใช้โหมดดิจิทัล ตัวอย่างเช่น รหัสมอร์สรุ่นเก่าหรือ JT65 สมัยใหม่ที่ออกแบบมาเพื่อทำงานกับสัญญาณอ่อน

 รีเลย์ดาวเทียม 
รีเลย์ดาวเทียมไม่ใช่โหมดการแพร่กระจายจริง ๆ แต่เป็นระบบทวนสัญญาณที่ทำงานอยู่ ดาวเทียมประสบความสำเร็จอย่างสูงในการให้ "การแพร่กระจายสัญญาณ" แก่ผู้ใช้ VHF/UHF/SHF นอกเหนือจากขอบฟ้า

กิจการวิทยุสมัครเล่นได้สนับสนุนการปล่อยดาวเทียมสื่อสารหลายสิบดวงนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 ดาวเทียมเหล่านี้มักรู้จักกันในชื่อ OSCAR (Orbiting Satellite Carrying Amateur Radio) นอกจากนี้สถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) ยังมีเครื่องกระจายสัญญาณวิทยุสมัครเล่นและบริการระบุตำแหน่งวิทยุบนเครื่องอีกด้วย

 โทรทัศน์วิทยุสมัครเล่น 

โทรทัศน์วิทยุสมัครเล่น (ATV) เป็นงานอดิเรกในการส่งสัญญาณวิดีโอและเสียงที่รองรับการออกอากาศโดยนักวิทยุสมัครเล่น นอกจากนี้ยังรวมถึงการศึกษาและการสร้างเครื่องส่งและเครื่องรับ ดังกล่าวและการแพร่กระจายระหว่างทั้งสองนี้

ในประเทศที่ใช้ระบบ NTSC ในการออกอากาศโทรทัศน์วิทยุสมัครเล่น ต้องใช้ช่องสัญญาณกว้าง 6 MHz ย่านความถี่ทั้งหมดที่ VHF หรือต่ำกว่ามีความกว้างน้อยกว่า 6 MHz ดังนั้นการทำงานของ ATV จึงถูกจำกัดไว้ที่ย่านความถี่ UHF ขึ้นไป ข้อกำหนดแบนด์วิธอาจจะแตกต่างจากนี้สำหรับการส่งสัญญาณในระบบ PAL และ SECAM

การออกอากาศโทรทัศน์วิทยุสมัครเล่นในย่านความถี่ 70 เซนติเมตรเป็นที่นิยมเป็นพิเศษ เนื่องจากสามารถรับสัญญาณได้จากโทรทัศน์ระบบเคเบิลทีวีทุกเครื่อง การทำงานในย่านความถี่ 33 เซนติเมตร และ 23 เซนติเมตร สามารถเสริมได้อย่างง่ายดายด้วยอุปกรณ์วิดีโอไร้สายระดับประชาชนหลากหลายประเภทที่มีอยู่และทำงานในความถี่ที่ไม่มีใบอนุญาตซึ่งตรงกับย่านความถี่เหล่านี้

การทำงานของรีพีทเตอร์โทรทัศน์วิทยุสมัครเล่น ต้องใช้รีพีทเตอร์ที่มีอุปกรณ์พิเศษ

 ต่ำกว่าย่านความถี่แพร่สัญญาณคลื่นกลาง 

ในอดีต สถานีวิทยุสมัครเล่นมักไม่ค่อยได้รับอนุญาตให้ออกอากาศบนความถี่ที่ต่ำกว่าย่านความถี่แพร่สัญญาณคลื่นกลาง แต่ในครั้งล่าสุด เนื่องจากผู้ที่ใช้งานความถี่ต่ำในอดีตได้ละทิ้งคลื่นความถี่ จึงมีการเปิดข้อจำกัดเพื่อรองรับกิจการสมัครเล่นเข้ามา การจัดสรรวิทยุและการทดลองออกอากาศพิเศษ

บางประเทศอนุญาตให้ดำเนินการวิทยุโทรเลขวิทยุสมัครเล่นในย่านความถี่ได้ อย่างไรก็ตาม หลายประเทศยังคงจำกัดความถี่เหล่านี้ ซึ่งในอดีตสงวนไว้สำหรับการโทรแจ้งเหตุฉุกเฉินทางทะเลและการบิน

ย่านความถี่ 2,200 เมตรมีใช้งานในหลายประเทศ และการประชุมวิทยุคมนาคมโลก (WRC-07) ปี พ.ศ. 2550 ได้แนะนำให้ใช้ความถี่ดังกล่าวเป็นการจัดสรรสำหรับวิทยุสมัครเล่นทั่วโลก ก่อนที่จะมีการเปิดตัวย่านความถี่ 2,200 เมตรในสหราชอาณาจักรในปี พ.ศ. 2541 ออกอากาศบนความถี่ที่ต่ำกว่า 73 kHz ในย่านความถี่ต่ำสัญญาณเวลานั้นได้รับอนุญาตตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539–2546

 ITU ภูมิภาค 1 

ITU ภูมิภาค 1 สอดคล้องกับยุโรป รัสเซีย แอฟริกา และตะวันออกกลาง สำหรับ ITU ภูมิภาค 1 

 ความถี่ต่ำ (LF) (30 to 300 kHz)
 2200 เมตร (135.7 to 137.8 kHz)
 ความถี่ปานกลาง (MF) (300 to 3 MHz)
 630 เมตร (472 to 479 kHz)
 ความถี่สูง (HF) (3 to 30 MHz)
 ตารางแผนความถี่วิทยุสมัครเล่นความถี่ปานกลาง และความถี่สูง
 ความถี่สูงมาก (VHF) (30 to 300 MHz)
 8 เมตร (39.9 to 40.7 MHz), สาธารณรัฐไอร์แลนด์ สโลวีเนีย และแอฟริกาใต้ บีคอนในสหราชอาณาจักรและเดนมาร์ก
 6 เมตร (50 to 52/54 MHz)
 5 เมตร (59.5 to 60.1 MHz), สาธารณรัฐไอร์แลนด์ บีคอนในสหราชอาณาจักร
 4 เมตร (69.9 to 70.5 MHz), ITU ภูมิภาค 1 บางประเทศ
 2 เมตร (144 to 146 MHz)
 ความถี่สูงยิ่ง (UHF) (300 MHz to 3 GHz)
 70 เซนติเมตร (430 MHz)
 23 เซนติเมตร (1.3 GHz)
 13 เซนติเมตร (2.3 GHz)
 ความถี่ไมโครเวฟ
 9 เซนติเมตร (3.4 GHz)
 6 เซนติเมตร (5.7 GHz)
 3 เซนติเมตร (10 GHz)
 12 มิลลิเมตร (24 GHz)
 6 มิลลิเมตร (47 GHz)
 4 มิลลิเมตร (76 GHz)
 <2 มิลลิเมตร (134 และ 247 GHz)

 ตารางแผนความถี่วิทยุสมัครเล่นความถี่ปานกลาง และความถี่สูง 
แผนภูมิต่อไปนี้แสดงแผนความถี่วิทยุสมัครเล่นที่ใช้ใน ITU ภูมิภาค 1 ช่องสำหรับโหมดการส่งสัญญาณต่าง ๆ ไม่ได้ถูกกำหนดโดยใบอนุญาตวิทยุสมัครเล่นซึ่งต่างจากสหรัฐ แต่ผู้ใช้ส่วนใหญ่ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์เหล่านี้

 160 เมตร 

160 เมตร1810 – 18381838 – 18401840 – 18431843 – 2000IARU ภูมิภาค 1

 80 เมตร 

 80 เมตร 3500 – 3570 3570 – 3600 3600 – 3620 3620 – 3800 IARU ภูมิภาค 1

 60 เมตร 

60 เมตร5258.5 – 52645276 – 52845288 – 52925298 – 53075313 – 53235333 – 53385351.5 – 5366.5, UK 5354 – 53585362 – 5374.55378 – 53825395 – 5401.55403.5 – 5406.5IARU R1 (WRC-15) & สหราชอาณาจักรWRC-15 alloc.ช่องเพิ่มเติมที่จัดสรรให้กับย่านความถี่ WRC-15 (หรือช่อง) สำหรับ บาห์เรน*, มาซิโดเนียเหนือ,Odobreno koristenie na 5 Mhz โปรตุเกส, ไอร์แลนด์ และ อิสราเอล
 60 เมตร 5250 – 5450 บัลแกเรีย, เดนมาร์ก 5370 – 5450 เอสโตเนีย, 5260 – 5410 นอร์เวย์, 5275 – 5450 เคนยา, 5060 – 5450 โซมาเลีย

 40 เมตร 
 40 เมตร 7000 – 7040 7040 – 7050 7050 – 7060 7060 – 7100 7100 – 7200 IARU ภูมิภาค 1 หมายเหตุ: 7000 – 7300 โซมาเลีย

 30 เมตร 
 30 เมตร 10100 – 10130 10130 – 10150 IARU ภูมิภาค 1

 20 เมตร 
 20 เมตร 14000 – 14070 14070 – 14099 B 14101 – 14350 IARU ภูมิภาค 1

 17 เมตร 
 17 เมตร 18068 – 18095 18095 – 18109 B 18111 – 18168 IARU ภูมิภาค 1

 15 เมตร 
 15 เมตร 21000 – 21070 21070 – 21110 21110 – 21120 21120 – 21149 B 21151 – 21450 IARU ภูมิภาค 1

 12 เมตร 
 12 เมตร 24890 – 24915 24915 – 24929 B 24931 – 24990 IARU ภูมิภาค 1

 10 เมตร 
 10 เมตร 28000 – 28070 28070 – 28190 B 28225 – 29200 29200 – 29300 29300 – 29510 29510 – 29700 IARU ภูมิภาค 1

 คำอธิบาย 

 ITU ภูมิภาค 2 

ITU ภูมิภาค 2 ประกอบด้วยทวีปอเมริกา รวมถึงกรีนแลนด์

การจัดสรรความถี่สำหรับนักวิทยุสมัครเล่นใน ITU ภูมิภาค 2 คือ:

 ย่านความถี่ ITU ชื่อย่านความถี่ ความถี่ (kHz/MHz/GHz) ต่ำสุด สูงสุด  5, LF (kHz) 2200 เมตร 135.7 kHz  137.8 kHz 1750 เมตร มีการจำกัดกำลังส่ง, แต่ไม่จำเป็นต้องมีใบอนุญาตในย่านความถี่ออกอากาศ 160-190 kHz ที่ไม่ได้จัดสรร 6, MF (kHz) 630 เมตร 472 kHz  479 kHz  160 เมตร 1800  2000 7, HF (MHz) 80 เมตร 3.5 MHz  4.0 MHz 60 เมตร ช่องสัญญาณ: 5.332, 5.348, 5.358.5, 5.373, 5.405หรือ 5.351.5-5.366.5 หรือ 5.250-5.450 40 เมตร 7.0  7.3 30 เมตร 10.1  10.15 20 เมตร 14.00  14.35 17 เมตร 18.068  18.168 15 เมตร 21  21.45 12 เมตร 24.89  24.99 10 เมตร 28.0  29.7 8, VHF (MHz) 6 เมตร 50 MHz  54 MHz 2 เมตร 144  148 1.25 เมตร 219  220 222  225 9, UHF 70 เซนติเมตร 420 MHz  450 MHz 33 เซนติเมตร 902  928 23 เซนติเมตร 1240  1300 13 เซนติเมตร 2300  2310 2390  2450 10, SHF (GHz) 9 เซนติเมตร 3.3 GHz  3.5 GHz 5 เซนติเมตร 5.650  5.925 3 เซนติเมตร 10.0  10.5 1.2 เซนติเมตร 24.00  24.25 11, EHF 6 มิลลิเมตร 47.0  47.2 4 มิลลิเมตร 75.5  81.0 2.5 มิลลิเมตร 122.5  123.0 2 มิลลิเมตร 134  141 1 มิลลิเมตร 241  250

 หมายเหตุพิเศษเกี่ยวกับช่องสัญญาณย่านความถี่ 60 เมตร 
ผู้ใช้หลัก (มีความสำคัญอันดับแรก) ของย่านความถี่ 60 เมตรแบบช่องสัญญาณคือ สำนักบริหารโทรคมนาคมและสารสนเทศแห่งชาติของสหรัฐ () ตั้งแต่วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2555 คณะกรรมการกลางกำกับดูแลกิจการสื่อสารสหรัฐ (FCC) อนุญาตให้ใช้งาน CW, USB และโหมดดิจิทัลบางโหมดบนความถี่เหล่านี้โดยกิจการสมัครเล่นเป็นกิจการรอง

รายงานและคำสั่งของ FCC อนุญาตให้ใช้โหมดดิจิทัลที่สอดคล้องกับลักษณะการแพร่คลื่น "60H0J2B" ซึ่งรวมถึง PSK31 เช่นเดียวกับสัญญาณ RTTY ใด ๆ ที่มีแบนด์วิดท์น้อยกว่า 60 Hz รายงานและคำสั่งยังอนุญาตให้ใช้โหมดที่สอดคล้องกับลักษณะการแพร่คลื่น "2K80J2D" ซึ่งรวมถึงโหมดดิจิทัลใด ๆ ที่มีแบนด์วิดท์ 2.8 kHz หรือน้อยกว่าซึ่งมีคุณลักษณะทางเทคนิคที่ได้รับการบันทึกไว้ต่อสาธารณะ ตามส่วนที่ 97.309 (4) ของกฎ FCC โหมดดังกล่าวจะรวมถึง PACTOR I, II หรือ III, 300 บอดแพ็คเกจ, MFSK, MT63, Contestia, Olivia, DominoEX และอื่น ๆ

บนย่านความถี่ 60 เมตร นักวิทยุสมัครเล่นจะถูกจำกัดไว้เพียงสัญญาณเดียวต่อช่องสัญญาณ และไม่อนุญาตให้ดำเนินการอัตโนมัติ นอกจากนี้ FCC ยังคงกำหนดให้การส่งสัญญาณดิจิทัลทั้งหมดมีศูนย์กลางอยู่ที่ความถี่ศูนย์กลางช่องสัญญาณ ซึ่งรายงานและคำสั่งกำหนดไว้ที่ 1.5 kHz เหนือความถี่พาหะที่ suppressed ของตัวรับส่งสัญญาณที่ทำงานในโหมดแถบด้านข้างด้านบน (USB) เนื่องจากอุปกรณ์วิทยุสมัครเล่นแสดงความถี่พาหะ จึงเป็นสิ่งสำคัญที่นักวิทยุสมัครเล่นจะต้องเข้าใจการคำนวณความถี่ที่ถูกต้องสำหรับโหมด "การ์ดเสียง" แบบดิจิทัล เพื่อให้มั่นใจว่าสอดคล้องกับข้อกำหนดศูนย์กลางช่องสัญญาณ

ARRL มี "ย่านความถี่โดยละเอียด" สำหรับนักวิทยุสมัครเล่นของสหรัฐที่แสดงการจัดสรรภายในแต่ละย่านความถี่ ขณะที่ RAC มี "แผนภูมิแสดงความถี่ที่มีให้สำหรับมือสมัครเล่นในแคนาดา" เช่นกัน

 ตารางการจัดสรรความถี่ปานกลาง และความถี่สูงวิทยุสมัครเล่นในสหรัฐและแคนาดา 
 160 เมตร 1800 – 2000   1800 – 2000 ขั้นกลาง, ขั้นสูง, พิเศษ

 80 เมตร 
 80 / 75 เมตร 3500 – 4000    3500 – 3525 3525 – 3600 3600 – 3700 3700 – 3800 3800 – 4000 มือใหม่ / ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง พิเศษ

 60 เมตร 
 60 เมตร 5330 – 5406   5332.0 width= 20px 5348.0 width= 20px 5358.5 width= 20px 5373.0 width= 20px 5405.0     5332.0  width= 13px 5348.0 width= 17px 5358.5 width= 13px 5373.0 width= 29px 5405.0  ขั้นกลาง, ขั้นสูง, พิเศษ  เบื้องต้น, รหัส หมายเหตุ: ผู้ได้รับใบอนุญาตจากสหรัฐที่ใช้งานย่านความถี่ 60 ม. จะถูกจำกัดไว้ที่ 100 วัตต์ PEP ERP เทียบกับไดโพลคลื่น 1/2 
นักวิทยุสมัครเล่นชาวแคนาดาถูกจำกัดการใช้ PEP ไว้ที่ 100 วัตต์

 40 เมตร 
 40 เมตร 7000 – 7300    7000 – 7025 7025 – 7125 7125 – 7175 7175 – 7300 มือใหม่ / ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง พิเศษ

 30 เมตร 
 30 เมตร 10100-10150   หมายเหตุ: สหรัฐอเมริกาจำกัดเฉพาะผู้ได้รับใบอนุญาตทั่วไป ขั้นสูง และพิเศษ PEP 200 วัตต์

 20 เมตร 
 20 เมตร 14000 – 14350    14000-14025 14025-14150 14150-14175 14175-14225 14225-14350 ขั้นกลาง ขั้นสูง พิเศษ

 17 เมตร 
 17 เมตร 18068 – 18168    18068 – 18110 18110 – 18168 ขั้นกลาง, ขั้นสูง, พิเศษ

 15 เมตร 
 15 เมตร 21000 – 21450    21000 – 21025 21025 – 21200 21200 – 21225 21225 – 21275 21275 – 21450 มือใหม่ / ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง พิเศษ

 12 เมตร 
 12 เมตร 24890 – 24990    24890 – 24930 24930 – 24990 ขั้นกลาง, ขั้นสูง, พิเศษ

 10 เมตร 
 10 เมตร 28000 – 29700    28000 – 28300 28300 – 28500 28500 – 29700 มือใหม่ / ขั้นต้น ขั้นกลาง, ขั้นสูง, พิเศษ หมายเหตุ: ตารางย่านความถี่ 10 เมตรเป็นมาตราส่วน 1 ใน 3 เมื่อเทียบกับตารางอื่น ๆ

 คำอธิบาย 

 ITU ภูมิภาค 3 

ITU ภูมิภาค 3 ประกอบด้วยออสเตรเลีย อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น นิวซีแลนด์ แปซิฟิกใต้ และเอเชียทางใต้ของไซบีเรีย การจัดสรรความถี่ IARU สำหรับนักวิทยุสมัครเล่นใน ITU ภูมิภาค 3Region 3 Band allocations  คือ:

 ย่านความถี่ ITU ชื่อย่านความถี่ ความถี่ (MHz) ต่ำสุด  สูงสุด 5, LF 2200 เมตร 135.7 kHz  137.8 kHz6, MF 630 เมตร 472 kHz  479 kHz 160 เมตร 1.8  2.0 7, HF 80 เมตร 3.5  3.9 60 เมตร 5.351.5  5.366.5 40 เมตร 7.0  7.3 30 เมตร 10.1  10.15 20 เมตร 14  14.35 17 เมตร 18.068  18.168 15 เมตร 21  21.45 12 เมตร 24.89  24.99 10 เมตร 28  29.7 8, VHF 6 เมตร 50  54 2 เมตร 144  148 9, UHF 70 เซนติเมตร 430  450 23 เซนติเมตร 1240  1300

ย่านความถี่ที่สูงกว่า 1300 MHz: กลุ่มผู้ใช้งานควรปรึกษากับชุมชนผู้ใช้ดาวเทียมสมัครเล่นเกี่ยวกับความถี่ปฏิบัติการของดาวเทียมที่เสนอ ก่อนที่จะตัดสินใจเลือกแผนความถี่วิทยุท้องถิ่นที่ความถี่สูงกว่า 1300 MHz

สหภาพสมาชิกบางแห่งไม่ปฏิบัติตามแผนนี้ ตามตัวอย่าง ACMA ไม่อนุญาตให้นักวิทยุสมัครเล่นชาวออสเตรเลียใช้คลื่นความถี่ 3.700 MHz ถึง 3.768 MHz และ 3.800 MHz ถึง 3.900 MHz โดยภูมิภาคจัดสรรนี้ให้กับบริการฉุกเฉินและผู้ป่วยนอก (สามารถพบการจัดสรรได้จากการดำเนินการค้นหาทะเบียน ACMA Radcomms)

สถาบันไร้สายแห่งออสเตรเลียมีแผนภูมิความถี่สมัครเล่นสำหรับออสเตรเลีย สมาคมเครื่องส่งสัญญาณวิทยุแห่งนิวซีแลนด์ (NZART) มีแผนภูมิสำหรับความถี่สมัครเล่นสำหรับนิวซีแลนด์ ชาวญี่ปุ่นมีแผนภูมิสำหรับความถี่สมัครเล่นในญี่ปุ่นAmateur frequencies for Japan 

 ปฏิบัติการอวกาศ 

นักวิทยุสมัครเล่นอาจมีส่วนร่วมในการสื่อสารผ่านดาวเทียมและยานอวกาศ อย่างไรก็ตาม ความถี่ที่อนุญาตสำหรับกิจกรรมดังกล่าวได้รับการจัดสรรแยกต่างหากจากคลื่นความถี่สมัครเล่นที่ใช้งานโดยทั่วไป

ภายใต้กฎของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ การดำเนินการวิทยุสมัครเล่นทั้งหมดอาจเกิดขึ้นภายในรัศมี  จากพื้นผิวโลกเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ สถานีวิทยุสมัครเล่นจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการดาวเทียม อย่างไรก็ตาม มีกิจการวิทยุในเครือ เรียกว่า กิจการดาวเทียมสมัครเล่น ซึ่งอนุญาตให้ใช้งานดาวเทียมเพื่อจุดประสงค์เดียวกับกิจการวิทยุสมัครเล่น

ในประเทศส่วนใหญ่ ใบอนุญาตวิทยุสมัครเล่นบ่งบอกถึงสิทธิพิเศษในการดำเนินงานในกิจการทั้งสอง และในทางปฏิบัติ ความแตกต่างทางกฎหมายระหว่างกิจการทั้งสองนั้นโปร่งใสต่อผู้ได้รับใบอนุญาตโดยเฉลี่ย เหตุผลหลักที่กิจการทั้งสองแยกจากกันคือการจำกัดความถี่ที่มีสำหรับการทำงานของดาวเทียม เนื่องจากลักษณะที่ใช้ร่วมกันของการจัดสรรวิทยุสมัครเล่นในระดับสากล และลักษณะของดาวเทียมที่จะสัญจรทั่วโลก ITU จึงไม่ถือว่าย่านความถี่วิทยุสมัครเล่นทั้งหมดเหมาะสมกับการดำเนินงานของดาวเทียม เนื่องจากแยกจาก กิจการวิทยุสมัครเล่น กิจการดาวเทียมสมัครเล่นจึงได้รับการจัดสรรความถี่ของตนเอง การจัดสรรทั้งหมดอยู่ภายในย่านความถี่วิทยุสมัครเล่น และมีข้อยกเว้นประการหนึ่ง การจัดสรรจะเหมือนกันในทั้งสามภูมิภาคของ ITU

การจัดสรรบางส่วนถูกจำกัดโดย ITU ในเรื่องทิศทางการส่งสัญญาณที่อาจจะถูกส่ง (เช่น: "โลก-สู่-อวกาศ" หรืออัปลิงก์เท่านั้น) การทำงานของดาวเทียมสมัครเล่นทั้งหมดเกิดขึ้นภายในการจัดสรรตามตารางด้านล่าง ยกเว้น AO-7 ซึ่งมีอัปลิงก์ตั้งแต่ 432.125 MHz ถึง 432.175 MHz

 การจัดสรรความถี่ดาวเทียมสมัครเล่นระหว่างประเทศ ระยะ ย่านความถี่ อักษร การจัดสรร ย่านความถี่ย่อย สถานะการใช้ หมายเหตุ HF 40 เมตร  หลัก 20 เมตร  หลัก 17 เมตร  หลัก ย่านวิทยุสมัครเล่นทั้งหมด 15 เมตร H  หลัก ย่านวิทยุสมัครเล่นทั้งหมด 12 เมตร  หลัก ย่านวิทยุสมัครเล่นทั้งหมด 10 เมตร A   หลัก ย่านวิทยุสมัครเล่นทั้งหมด VHF 2 เมตร V   หลัก UHF 70 เซนติเมตร U   23 เซนติเมตร L   อนุญาตให้อัปลิงค์เท่านั้น 13 เซนติเมตร S    SHF 9 เซนติเมตร S2   ไม่มีให้บริการใน ITU ภูมิภาค 1 5 เซนติเมตร C   อนุญาตให้อัปลิงค์เท่านั้น  รอง อนุญาตเฉพาะดาวน์ลิงก์เท่านั้น 3 เซนติเมตร X  รอง 1.2 เซนติเมตร K  หลัก EHF 6 มิลลิเมตร R  หลัก ย่านวิทยุสมัครเล่นทั้งหมด 4 มิลลิเมตร  รอง  หลัก  รอง 2 มิลลิเมตร  หลัก ย่านวิทยุสมัครเล่นทั้งหมด  รอง 1 มิลลิเมตร  รอง ย่านวิทยุสมัครเล่นทั้งหมด  หลัก 

 ดูเพิ่ม 

 วิทยุสมัครเล่นในประเทศไทย

 อ้างอิง