ภาษาถิ่นเตี่ยเอี๊ย

ภาษาถิ่นเตี่ยเอี๊ย (; เพ็งอิม: dio5 ion5 uê7) เป็นภาษาย่อยหนึ่งของภาษาแต้จิ๋ว (ภาษาหมิ่นใต้) ซึ่งพูดในเขตเตี่ยเอี๊ยของเมืองซัวเถา มณฑลกวางตุ้ง

นอกจากนี้ ชาวจีนแต้จิ๋วโพ้นทะเลจำนวนมากที่อพยพจากอำเภอเตี่ยเอี๊ยก็ยังคงใช้ภาษาถิ่นเตี่ยเอี๊ย รวมถีงในประเทศไทยด้วย

ภาษาถิ่นเตี่ยเอี๊ยมีความคล้ายคลึงกับภาษาถิ่นโผวเล้งและภาษาถิ่นหุ่ยไล้ มากกว่าภาษาถิ่นซัวเถา โดยเห็นได้จากหลักการเปลี่ยนเสียงวรรณยุกต์ตามพยางค์ข้างเคียง แต่ทั้งหมดสามารถสื่อสารกันได้โดยไม่มีอุปสรรคใด ๆ

 หลักการเปลี่ยนเสียงวรรณยุกต์ 
ลักษณะเด่นที่สุดของภาษาถิ่นเตี่ยเอี๊ยคือมีการเปลี่ยนแปลงเสียงวรรณยุกต์เมื่ออยู่พยางค์หลังต่างไปจากเมื่ออยู่ในพยางค์เดี่ยว (ในขณะที่ภาษาถิ่นซัวเถานั้นพยางค์หลังสุดจะออกเสียงเหมือนเมื่ออยู่ในพยางค์เดี่ยวเสมอ) โดยนอกจากเสียงวรรณยุกต์ 4 และ 7 ที่เดิมเป็นเสียงต่ำอยู่แล้ว เสียงอื่นจะมีการเปลี่ยนแปลงเป็นเสียงที่ต่ำลงหมด

ตารางต่อไปนี้แสดงการออกเสียงวรรณยุกต์ในตำแหน่งต่าง ๆ ของภาษาถิ่นเตี่ยเอี๊ย
+วรรณยุกต์ (เลขในเพ็งอิม) 1 2 3 4 5 6 7 8ระดับเสียง ในพยางค์เดี่ยว 33 53 31 1 55 313 11 5 ในพยางค์หน้า 33 31 55 5 11 33 33 1 ในพยางค์หลัง 11 31 11 1 11 11 11 1

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ภาษาแต้จิ๋ว