บำนาญ

บำนาญ (pension) หมายถึง ค่าตอบแทนจำนวนมากที่บริษัทหรือนายจ้างต้องให้แก่ลูกจ้างที่เกษียณอายุเมื่อบุคคลออกจากที่ทำงานเนื่องจากอายุหรือปัจจัยอื่น ๆ พนักงานสามารถเลือกถอนเงินจำนวนนี้เต็มจำนวนได้ในคราวเดียว (บำนาญครั้งเดียว) หรือผ่อนเป็นงวด (บำนาญตลอดชีพ)

การเกษียณอายุในประเทศและอาชีพที่ต่างกันไปมีอายุตามกฎหมายหรือความอาวุโสในการทำงานที่แตกต่างกัน พนักงานที่มีอายุถึงเกณฑ์นี้หรืออาวุโสจะถือว่าต้องลาออกจากที่ทำงานและสละตำแหน่งให้กับคนอายุน้อยกว่า ในเวลานี้นายจ้างจะต้องให้เงินจำนวนมากเป็นรางวัลสำหรับการทำงานหนักของคนงานตลอดชีวิตและใช้เป็นแหล่งที่มาของเงินบำนาญและค่ารักษาพยาบาลหลังจากที่หยุดทำงาน

โดยทั่วไปบำนาญเกษียณอายุในประเทศต่าง ๆ โดยทั่วไปแบ่งได้เป็น 3 ประเภท ได้แก่ ประเภทแรกคือเงินรายปีที่ได้รับทุนจากรัฐบาลหรือสถาบันที่เกี่ยวข้อง อีกประเภทคือเงินรายปีที่ได้รับทุนจากกองทุนเกษียณอายุที่จ่ายโดยพนักงานระหว่างการจ้างงาน และกองทุนที่รัฐวิสาหกิจจัดสรรไว้สำหรับพนักงาน และส่วนที่สามคือเงินรายปีที่จ่ายโดยบุคคล การออมและการลงทุนเพื่อการเตรียมการเกษียณอายุของตัวเอง (เช่น การประกันภัยเชิงพาณิชย์ การลงทุนในกองทุน ฯลฯ)

 ประวัติศาสตร์ 
หลักสำคัญของเงินบำนาญคือการจ่ายเงินคงที่ มีการออกเป็นจำนวนมากในฐานะหนี้สาธารณะของราชอาณาจักรกัสติยาในรัชสมัยของจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์諸田實 「スペイン王室の銀行家」 その二 神奈川大学商経論叢 29巻1号 p.44.

ระบบบำนาญภาคบังคับสำหรับพลเรือนระบบแรกของโลกเริ่มต้นโดยอ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค นายกรัฐมนตรีคนแรกของจักรวรรดิเยอรมัน ในปี 1889

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:การเงินส่วนบุคคล