เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่

เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่ () เป็นกลุ่มบัณฑิต นักเขียน และนักดนตรีชาวจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 3 แม้ว่าบุคคลต่าง ๆ เหล่านี้มีตัวตนอยู่จริง แต่ไม่แน่ชัดว่ามีความเชื่อมโยงกันอย่างไร ใน 7 คนนี้มีหลายคนที่มีความเชื่อมโยงกับสำนักชิงถานแห่งลัทธิเต๋าที่อยู่ในรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน

ปราชญ์ทั้งเจ็ดเห็นว่าชีวิตของพวกตนอยู่ในอันตรายเพื่อราชวงศ์จิ้นของตระกูลสุมาซึ่งรับรองลัทธิขงจื๊อขึ้นสู่อำนาจ ในปราชญ์ 7 คนนี้มีบางคนที่เขียนกวีนิพนธ์วิพากย์วิจารณ์ราชสำนักและการบริหารราชการ และเขียนวรรณกรรมที่ได้รับอิทธิพลจากลัทธิเต๋า ปราชญ์ทั้งเจ็ดไม่มีมีมุมมองที่เหมือนกันทั้งหมด บางคนพยายามหาทางเพื่อผ่านพ้นสถานการณ์ทางการเมืองที่ยากลำบากโดยการสวมบทบาทอย่างระมัดระวังเป็นนักเลงสุราและคนบ้าเพื่อหลีกเลี่ยงการควบคุมของราชสำนัก (เช่น หลิว หลิง) แต่บางคนก็เข้าร่วมกับราชวงศ์จิ้น (เช่น อ๋องหยง) แม้ว่าปราชญ์ทั้งเจ็ดอาจจะเคยหรือไม่เคยเข้าร่วมใน "การสนทนาหรือโต้วาทีอันเฉียบแหลม" (ชิงถาน) แต่ทั้งเจ็ดก็กลายเป็นหัวข้อของตนเองในชื่อชัวซิน-ยฺหวี่ (, "งานเขียนใหม่ว่าด้วยเรื่องเล่าในโลก")

 เจ็ดปราชญ์ 
เจ็ดปราชญ์ได้แก่ จี คาง หรือซี คาง (嵇康), หลิว หลิง (劉伶), รฺเหวี่ยน จี๋ (阮籍), รฺเหวี่ยน เสียน (阮咸), เซี่ยง ซิ่ว (向秀), อ๋องหยง (王戎 หวาง หรง) และชาน เทา (山涛) จี คางมีความสนิทสนมกับรฺเหวี่ยน จี๋เป็นพิเศษ ความสัมพันธ์ของทั้งสองได้รับการระบุว่า "แข็งแกร่งยิงกว่าโลหะและหอมเหมือนกล้วยไม้" 

 อ้างอิง 

 อ่านเพิ่มเติม 


A New Chinese Tomb Discovery: The Earliest Representation of a  Famous Literary Theme in Artibus Asiae, 1961 - Alexander Coburn Soper





 แหล่งข้อมูลอื่น 



หมวดหมู่:วัฒนธรรมจีน
หมวดหมู่:กลุ่มบุคคลชาวจีน
หมวดหมู่:กลุ่มเจ็ด
หมวดหมู่:บุคคลที่นับถือลัทธิเต๋า