เซนทอร์ (ไทป์เฟซ)

เซนทอร์เป็นไทป์เฟซแบบมีเชิงออกแบบโดยนักออกแบบหนังสือและไทป์เฟซนาม บรูซ โรเจอร์ส โดยอิงจากการพิมพ์ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาของ นิโคลัส เจนสัน ประมาณปี พ.ศ. 1470 เขาใช้ไทป์เฟซนี้ใน Oxford Lectern Bible ภายหลังนั้นไทป์เฟซนี้ได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวางโดยโมโนไทป์ คอร์ปอเรชั่น โดยจับเข้าคู่กับตัวเอียงที่ออกแบบโดยนักอักษรวิจิตร Frederic Warde และอิงจากผลงานของช่างอักษรวิจิตรและช่างพิมพ์ Ludovico Vicentino degli Arrighi ในเวลาต่อมาเล็กน้อย ตัวเอียงบางครั้งได้รับการตั้งชื่อแยกต่างหากว่าเป็นตัวเอียงแท้ "Arrighi"

เซนทอร์เป็นไทป์เฟซที่หรูหราและค่อนข้างเพรียวบาง มีน้ำหนักเบากว่าอักษรของ Jenson และอักษรที่ได้รับการฟื้นฟูอื่นๆ ส่วนใหญ่ โดยนี่อาจเป็นเอฟเฟกต์ที่ทำให้เด่นชัดขึ้นในไทป์เฟซดิจิทัลเมื่อเทียบกับไทป์เฟซโลหะ ได้รับความนิยมในการพิมพ์หนังสือ โดยมักใช้เป็นทั้งข้อความเนื้อหาและหัวเรื่อง การใช้งานที่โดดเด่นที่สุดประการหนึ่งคือการออกแบบ หนังสือ Penguin Books ซึ่งมักใช้ไทป์เฟซนี้ในชื่อหนังสือ
มีฟอนต์คอมพิวเตอร์เสรีและโอเพนซอร์สสองตัวที่ได้แรงบันดาลใุจมาจากเซนทอร์ นั่นคือ Museum (โดย Raph Levien) และ Coelacanth

 อ้างอิง 

 แบล็คเวลล์, ลูอิส. ประเภทศตวรรษที่ 20 สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเยล: 2004ไอเอสบีเอ็น 0-300-10073-6 .
 ฟีเดิล, เฟรเดอริช, นิโคลัส ออตต์ และเบอร์นาร์ด สไตน์ วิชาการพิมพ์: การสำรวจสารานุกรมเกี่ยวกับการออกแบบตัวพิมพ์และเทคนิคผ่านประวัติศาสตร์ หมาดำและเลเวนธาล: 1998ไอเอสบีเอ็น 1-57912-023-7 .
 ลอว์สัน, อเล็กซานเดอร์ เอส., กายวิภาคของแบบอักษร . โกดีน: 1990.ไอเอสบีเอ็น 978-0-87923-333-4 .
 เม็กส์, ฟิลิป บี. และร็อบ คาร์เตอร์ ตัวอย่างการพิมพ์: แบบอักษรที่ยอดเยี่ยม ไวลีย์: 1993ไอเอสบีเอ็น 0-471-28429-7 .
 เม็กส์, ฟิลิป บี. และแม็คเคลวีย์, รอย. การคืนชีพของผู้ที่เหมาะสมที่สุด: เวอร์ชันดิจิทัลของแบบอักษรคลาสสิก สิ่งพิมพ์ RC: 2000.ไอเอสบีเอ็น 1-883915-08-2 .
 อัปไดค์, แดเนียล เบิร์กลีย์. ประเภทการพิมพ์ ประวัติ แบบฟอร์ม และการใช้งาน สิ่งพิมพ์โดเวอร์, Inc: 1937, 1980ไอเอสบีเอ็น 0-486-23929-2 .
หมวดหมู่:ไทป์เฟซแบบมีเชิงเวนิส