ความขัดแย้งซัมปิต

ความขัดแย้งซัมปิต สงครามซัมปิต หรือ เหตุจลาจลในซัมปิต เป็นความรุนแรงระหว่างชาติพันธุ์ที่เกิดขึ้นในประเทศอินโดนีเซียเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 และกินเวลาตลอดทั้งปี ความขัดแย้งเริ่มขึ้นที่เมืองซัมปิต จังหวัดกาลีมันตันกลางก่อนจะขยายตัวทั่วจังหวัดรวมถึงปาลังการายาที่เป็นเมืองหลวง เป็นการปะทะกันระหว่างชาวไดยักที่เป็นคนพื้นเมืองกับชาวมาดูราที่อพยพมาจากเกาะมาดูรา นอกชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะชวา

ความขัดแย้งซัมปิตปะทุขึ้นเมื่อชาวมาดูราเริ่มฆ่าชาวไดยักและเข้ายึดเมืองซัมปิต ก่อนจะประกาศให้เป็น "ซัมปังที่สอง" (มาดูราที่สอง) ฝูงชนวุ่นวายชาวมาดูรายังไล่ล่าสังหารชาวไดยักในอีกหลายวันต่อมา จนกระทั่งชาวไดยักตอบโต้ด้วยการตัดศีรษะชาวมาดูราหลายร้อยคน

 ภูมิหลัง 
ชาวไดยักเป็นหนึ่งในกลุ่มคนพื้นเมืองบนเกาะบอร์เนียว ขณะที่ชาวมาดูราอพยพมาที่เกาะบอร์เนียวใน ค.ศ. 1930 ตามโครงการย้ายถิ่นฐานของเจ้าอาณานิคมดัตช์และรัฐบาลอินโดนีเซียที่สานต่อโครงการ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1996 ถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1997 เกิดเหตุความรุนแรงระหว่างชาวไดยัก-มาดูราจนมีผู้เสียชีวิตมากกว่า 600 คน ต่อมาใน ค.ศ. 1999 ชาวไดยักและชาวมลายูร่วมกันฆ่าชาวมาดูราในความขัดแย้งซัมบัสจนมีผู้เสียชีวิตกว่า 3,000 คน โดยรัฐบาลอินโดนีเซียแทบไม่มีส่วนในการหยุดยั้งเหตุการณ์นี้

ใน ค.ศ. 2000 ผู้อพยพชาวมาดูราคิดเป็น 21 เปอร์เซ็นต์ของประชากรจังหวัดกาลีมันตันกลาง และเริ่มครอบงำภาคเศรษฐกิจส่วนล่าง ซึ่งส่งผลกระทบต่อโอกาสการจ้างงานของชาวไดยัก นอกจากนี้กฎหมายใหม่ยังเอื้อให้ชาวมาดูราควบคุมอุตสาหกรรมในจังหวัดอย่างการทำไม้ การทำเหมืองและการเพาะปลูก

ยังไม่ทราบชนวนเหตุความขัดแย้งซัมปิตที่แน่ชัด เรื่องหนึ่งบรรยายว่าเกิดจากไฟไหม้บ้านชาวไดยักก่อนจะมีการแพร่ข่าวลือว่าชาวมาดูราเป็นคนวางเพลิง ชาวไดยักจึงเผาบ้านชาวมาดูราเป็นการตอบโต้ ด้านสมาคมชาวไดยักอ้างว่าการสังหารหมู่ที่ชาวไดยักก่อเป็นการป้องกันตัว และอาจมีสาเหตุจากชาวไดยักคนหนึ่งถูกกลุ่มชาวมาดูราทรมานและฆ่าด้วยเรื่องการพนันในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2000 ส่วนอีกเรื่องหนึ่งกล่าวว่าเกิดจากการทะเลาะวิวาทของนักเรียนต่างชาติพันธุ์

 การตัดศีรษะและกินอวัยวะ 
ชาวไดยักมีประวัติศาสตร์ในการล่าศีรษะมนุษย์มาอย่างยาวนาน แม้ว่าธรรมเนียมนี้จะค่อย ๆ เลือนหายไปในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวไดยักตัดศีรษะชาวมาดูราอย่างน้อย 300 คนในความขัดแย้งครั้งนี้ และมีรายงานถึงพฤติการณ์หลายอย่าง เช่น การดื่มเลือดเหยื่อ ควักหัวใจและกินเป็นอาหาร โฆษกชาวไดยักกล่าวถึงเรื่องนี้ว่ามาจากความโกรธแค้นชาวมาดูรา "พวกเขาไม่สนใจว่าจะเป็นผู้หญิงหรือเด็ก พวกเขาเห็นพวกนั้นเป็นแค่สัตว์ที่ต้องฆ่าทิ้ง" ผู้รอดชีวิตชาวมาดูราคนหนึ่งโศกเศร้าที่ลูกหลานของตนที่ถูกฆ่าและกล่าวว่า "พวกนั้นตัดหัวและตัดอวัยวะต่าง ๆ เพื่อนำไปกิน" ขณะที่ตำรวจและทหารยังคงปล่อยให้เกิดเหตุต่อไปจนกระทั่งมีผู้เสียชีวิตกว่า 500 คน

 เจ้าหน้าที่เข้าควบคุมสถานการณ์ 
เจ้าหน้าที่ควบคุมสถานการณ์ในจังหวัดกาลีมันตันกลางได้ลำบากเนื่องจากระดับความรุนแรงในการสังหารหมู่และเรียกกำลังเสริมเข้ามาสมทบ วันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 ชาวไดยักยึดเมืองซัมปิตคืนจากชาวมาดูรา หลังจากนั้นชาวไดยักกว่าพันคนล้อมสถานีตำรวจและกดดันให้ปล่อยตัวผู้ต้องขังชาวไดยักที่ถูกจับก่อนหน้านี้ ตำรวจยอมทำตามข้อเรียกร้องเนื่องจากฝูงชนมีจำนวนมากกว่า ต่อมาวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ทหารเข้ามาควบคุมสถานการณ์ได้สำเร็จ แต่การปะทะกันครั้งคราวยังคงดำเนินต่อไปตลอดทั้งปี

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:การจลาจล
หมวดหมู่:พ.ศ. 2544
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์อินโดนีเซีย