วัดภูผาเบิก

วัดภูผาเบิก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลหัวเขา อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา เป็นวัดลำดับสุดท้ายในกลุ่มจตุอารามที่สร้างเรียงรายอยู่บริเวณเชิงเขาฝั่งแหลมสน (ประกอบด้วย วัดสุวรรณคีรี ที่ตั้งอยู่ด้านทิศตะวันออกสุด ถัดมาทางทิศตะวันตกเป็นวัดบ่อทรัพย์ วัดศิริวรรณาวาส (ร้าง) และวัดภูผาเบิกตามลำดับ) กรมศิลปากรประกาศเป็นส่วนหนึ่งของโบราณสถานบริเวณเมืองสงขลาเก่า ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานวัดภูผาเบิก ในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 109 ตอนที่ 115 วันที่ 17 กันยายน 2535 หน้า 10190 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 2,460 ไร่

วัดภูผาเบิก หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดตก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2370 ในสมัยรัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400

สิ่งก่อสร้างสำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานศิลปะพื้นถิ่นภาคใต้และศิลปะชิโนโปรตุกีส มีขนาดกว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร มีบันไดทางขึ้นด้านหน้า 2 ทาง ด้านหลัง 2 ทาง จากรูปแบบศิลปกรรมน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น รอบ ๆ อุโบสถเหลือใบเสมาโบราณอยู่อันเดียว ศาลาการเปรียญพื้นถิ่นภาคใต้ มีปูนปั้นประดับหน้าบัน เขียนสีสดใส และภายในมีการตกแต่งเพดานเป็นภาพพระพุทธเจ้า และเขียนลวดลายด้วยสีสดใสแบบพื้นบ้าน พนักรอบศาลาเป็นปูนปั้น ตกแต่งด้วยกระเบื้องปรุแบบจีน และมีพาไลรอบ มุงสังกะสี รับด้วยเสาไม้ต้นเล็ก ๆ

 อ้างอิง 

ภูผาเบิก