การนั่งยอง ๆ

การนั่งยอง ๆ บ้างเรียก ยอง หรือ หย่อง เป็นท่าทางที่ปรับเปลี่ยนได้หลากหลาย น้ำหนักตัวจะอยู่ที่เท้าโดยงอหัวเข่าและสะโพก ส่วนการนั่งธรรมดาจะรับน้ำหนักตัวที่ปุ่มกระดูกก้น (ischial tuberosities) ซึ่งเป็นส่วนของกระดูกเชิงกราน โดยส่วนล่างของก้นจะสัมผัสกับพื้นหรือวัตถุราบ มุมระหว่างขาเมื่อนั่งยอง ๆ เริ่มตั้งแต่ไปจนถึงกางออกกว้าง ๆ โดยขึ้นอยู่กับความยืดหยุ่นตัวแปร อีกอย่างคือการเอนลำตัวส่วนบนไปข้างหน้าจากสะโพกการนั่งยอง ๆ อาจเป็นแบบเต็มตัวหรือเพียงบางส่วน

คนพื้นเมืองอเมริกันนั่งย่อตัว
การนั่งย่อตัวก็คล้ายๆ กับการนั่งยองๆ
อาจย่อขาข้างหนึ่งโดยคุกเข่าอีกข้างหนึ่ง
อาจยกส้นเท้าข้างหนึ่งหรือทัั้งสองขึ้น
เด็กเล็กๆ มักนั่งยองๆ เองตามธรรมชาติ
ผู้ใหญ่ชาวจีน 
ชาวเอเชียอาคเนย์ และ อาจนั่งยองๆ สลับกับนั่งและยืนเป็นปกติ

 ศัพท์ 
คำภาษาอังกฤษ squatting ที่อาจแปลได้ว่า นั่งยองๆ มาจากคำฝรั่งเศสโบราณ esquatir/escatir ซึ่งหมายความว่า "อัด/กดลง"
ส่วนการรับน้ำหนักเพื่อออกกำลังกายหรือเพื่อฝึกความแข็งแกร่ง เป็นความหมายที่เริ่มใช้ตั้งแต่ปี1954

 ท่าพัก 
การนั่งยองๆ แบบเต็มตัวพักน้ำหนักตัวลงบนเท้าโดยวางก้นลงที่ด้านหลังของน่อง
อาจใช้เป็นท่าพักผ่อนหรือเพื่อทำงานที่พื้น โดยเฉพาะเมื่อพื้นสกปรกหรือเปียกเกินกว่าจะนั่งหรือคุกเข่าได้

ผู้ที่ไม่สามารถวางส้นเท้าราบกับพื้นเมื่อนั่งยองๆ อาจเป็นเพราะเอ็นร้อยหวายสั้น เนื่องกับนิสัย
ด้วยเหตุนี้ คนเหล่านี้จะนั่งยองๆ ได้ไม่นาน เพราะเมื่อยกส้นเท้าขึ้น การนั่งยองๆ จะไม่เสถียรเท่ากับเมื่อส้นเท้าอยู่บนพื้นMauss, Marcel. Les Techniques du corps 1934. Journal de Psychologie 32 (3–4). Reprinted in Mauss, Sociologie et anthropologie, 1936, Paris: PUF.

ในวัฒนธรรมตะวันตก การนั่งยองๆ โดยประสานมือเข้าด้วยกันบางครั้งเรียกว่า "การนั่งยองๆ แบบนักแร็ป" "ท่าคนคุก" หรือ "ท่าคนในตาราง"
ซึ่งมักใช้เป็นท่าถ่ายภาพ

 การออกกำลังกาย 
นักเรียนนายร้อยนาวิกโยธินสหรัฐ กำลังย่อตัวเพื่อออกกำลัง
 การฝึกความแข็งแรง 
ในการฝึกความแข็งแรง ท่านั่งยองเป็นการออกกำลังกายทั่วร่างกาย หลักๆ ที่กล้ามเนื้อต้นขา สะโพก และก้น รวมทั้งเสริมสร้างความแข็งแรงให้กระดูก เอ็นยึด และจุดยึดของเส้นเอ็นทั่วร่างกายส่วนล่าง
ถือเป็นท่าออกกำลังกายที่สำคัญเพื่อเพิ่มความแข็งแรงและขนาดของขาและก้น

"pistols squat" (ท่านั่งยองแบบปืนพก) เป็นท่านั่งยองขาเดียวที่พบบ่อยในการออกกำลังกายแบบครอสฟิต โดยขาที่ไม่ได้ใช้จะยกให้ขนานกับพื้น 

"burpee" (เบอร์ปี) เป็นการออกกำลังกายทั้งร่างกายที่ฝึกความแข็งแรง รวมทั้งเป็นการออกกำลังกายแบบแอโรบิกที่มีท่านั่งยองเป็นส่วนประกอบ 
มีการเคลื่อนไหวพื้นฐาน 4 ท่าที่เรียกว่า สี่จังหวะ (four-count burpee)

 มาลาสนะหรืออุปเวสาสนะในโยคะ 

อุปเวสาสนะ (แปลตรงตัวว่า "ท่านั่งลง") หรือที่รู้จักในชื่อ มาลาสนะ ซึ่งแปลว่า "ท่าพวงมาลัย" หรือเรียกง่ายๆ ว่า ท่านั่งยองแบบโยคะ เป็นอาสนะอย่างหนึ่งในโยคะ
อาสนะนี้เป็นท่านั่งยองโดยวางส้นเท้าแนบกับพื้นและห่างกันเท่ากับสะโพก (หรือกว้างกว่าเล็กน้อยถ้าจำเป็น) โดยปลายเท้าชี้ออกเป็นแนวทแยง 
ลำตัวโน้มไปด้านหน้าระหว่างต้นขา ข้อศอกยันด้านในของเข่า และพนมมือไว้ด้านหน้าของหน้าอก (ที่เรียกว่าอัญชลีมุทรา)

 ไท้เก๊ก 

 การถ่ายปัสสาวะและอุจจาระ 

การนั่งยองอุจจาระก็คือการนั่งยองให้ก้นใกล้พื้นแล้วถ่าย
มีส้วมนั่งยองเช่นนี้ที่พบได้ทั่วไปในที่ต่างๆ ในโลก

การนั่งยอง ๆ แบบลอยก้นเพื่อปัสสาวะที่โถส้วมซึ่งอาจปนเปื้อน
อาจทำให้ปัสสาวะค้างอยู่ในกระเพาะปัสสาวะ
และไม่ดีต่อกล้ามเนื้ออุ้งเชิงกราน

สัตว์คล้ายสุนัข (รวมทั้งสุนัข) ในวงศ์ Canidae มักปัสสาวะในท่านั่งยอง แม้ปกติจะยกขาขึ้นเมื่อทำเครื่องหมายอาณาเขตด้วยกลิ่น

 สุขภาพ 
ส้นเท้าของหญิงชาวยุโรปคนนี้ยกขึ้นจากพื้นเมื่อนั่งยองๆ
คนผิวขาวมักจะงอปลายเท้าเมื่อคุกเข่าหรือนั่งยองๆ ชาวเอเชียตะวันออกมักจะวางเท้าราบกับพื้น
ในวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก เช่น จีน ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม 
ท่าที่ต้องงอข้อมากๆ รวมถึงการคุกเข่าและการนั่งยองๆ มักใช้บ่อยกว่าในชีวิตประจำวัน
เทียบกับอเมริกาเหนือ ที่มักคุกเข่าหรือนั่งยองๆ น้อยกว่า ยกเว้นเมื่อทำงาน ทำกิจทางศาสนา หรือมีกิจกรรมยามว่าง 
รูปแบบนิยมของท่าดังกล่าวจะต่างๆ กันไปตามกลุ่มชาติพันธุ์ 
ในขณะที่คนผิวขาวมักจะงอปลายเท้าเมื่อคุกเข่าหรือนั่งยองๆ ชาวเอเชียตะวันออกมักจะวางเท้าราบกับพื้นChong, H. (2016). “Do East Asians Achieve Greater Knee Flexion than Caucasian North Americans, and are East Asian Kneeling and Squatting Styles Kinetically Different from North American Norms?”

มีรูปแบบการคุกเข่าสามัญสองอย่างคือ แบบเหยียดปลายเท้าและแบบกระดกปลายเท้าขึ้น ขาข้างที่อยู่ด้านหน้าอาจได้รับแรงหุบเข่าเข้าตรงกลางและแรงงอเข่าที่สูงขึ้น ซึ่งสัมพันธ์กับการเพิ่มน้ำหนักที่ข้อเข่า

 ความเสี่ยงโรคข้อเข่าเสื่อม  
โรคเข่าเสื่อมเกิดมากขึ้นในผู้ที่นั่งยองๆ เป็นเวลาเป็นเวลาหลายปี
มีหลักฐานว่าการนั่งยองๆ เป็นเวลานานอาจก่อภาวะอัมพาตเหตุไขว่ห้าง (peroneal nerve palsy) ทั้งสองข้าง
ชื่อทั่วไปสำหรับอาการนี้คือ โรคอัมพาตของผู้นั่งยอง (squatter's palsy) แม้ก็อาจมีสาเหตุอื่นที่ก่ออาการนี้
สำหรับสังคมที่แทบไม่นั่งยองๆ การใช้ท่านี้ซึ่งต่างกับปกติอาจมีประโยชน์ต่อสุขภาพ

 ในโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดชนิด tetralogy of Fallot 
เด็กวัยหัดเดินและเด็กโตที่เป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดชนิด tetralogy of Fallot มักจะนั่งยองๆ โดยสัญชาตญาณในระหว่างที่มีอาการ 
คือภาวะที่ผิวหนังเขียวคล้ำอย่างฉับพลัน เนื่องจากระดับออกซิเจนในเลือดลดลง 
เป็นท่าที่ช่วยให้เลือดไหลไปที่ปอดได้มากขึ้น
การนั่งยองช่วยเพิ่มแรงต้านของหลอดเลือดทั่วร่างกายและช่วยให้หัวใจลัดเลือด (shunt) กลับทิศทางชั่วคราว
เพราะเพิ่มความดันที่หัวใจห้องซ้าย ทำให้เลือดจากห้องขวาลัดวงจรไปห้องซ้ายลดลง จึงลดปริมาณเลือดที่ขาดออกซิเจนในการเข้าสู่ระบบไหลเวียนทั่วร่างกาย

 ลักษณะผิวกระดูกของการนั่งยองๆ 
มีลักษณะเฉพาะของการนั่งยองๆ ซึ่งเกิดที่ผิวกระดูกข้อต่อระหว่างกระดูกหน้าแข้งส่วนปลายกับกระดูกข้อเท้าซึ่งพบในซากกระดูก 
เกิดจากการสัมผัสกันระหว่างกระดูกทั้งสองในขณะที่เท้ากระดกงอขึ้นมากเกินปกติ 
ซึ่งใช้เป็นตัวบ่งชี้ว่าบุคคลนั้นนั่งยองๆ 
เป็นประจำหรือไม่

 ท่าคลอดลูก 
การนั่งยองๆ เพิ่มความดันในช่องเชิงกรานโดยใช้แรงกล้ามเนื้อน้อยที่สุด
ในท่านั่งยองๆ ช่องคลอดจะเปิดกว้างขึ้น 20–30% ยิ่งกว่าท่าอื่นๆ 
จึงเป็นท่าที่แนะนำสำหรับการคลอดบุตรระยะที่สอง

ในอียิปต์โบราณ ผู้หญิงได้คลอดลูกในท่านั่งยองๆ บนอิฐคู่หนึ่งที่เรียกว่า "อิฐคลอดบุตร" (birth bricks)

 ท่าเพศสัมพันธ์ 
มีท่าเซ็กส์ "คาวเกิร์ล" หลายท่า ซึ่งผู้หญิงนั่งยองๆ เหนือผู้ชายที่นอนหงาย
มีชื่อภาษาอังกฤษหลายชื่อรวมทั้ง Asian cowgirl (เอเชียนคาวเกิร์ล), frog squat position (ท่ากบนั่ง) และ froggystyle (สไตล์กบ)
ผู้หญิงสามารถหันหน้าไปข้างหน้า
หรือไปข้างหลัง

 ดูเพิ่ม 

 กอปนิค – เป็นกลุ่มวัฒนธรรมย่อยที่มีพฤติกรรมนั่งยองๆ ซึ่งเชื่อว่าเรียนรู้มาจากวัฒนธรรมเรือนจำของรัสเซีย เพื่อหลีกเลี่ยงการนั่งบนพื้นที่เย็น

 เชิงอรรถและอ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 



หมวดหมู่:ท่าของมนุษย์