เหตุโรงแรมนิวเวิลด์ถล่ม

โรงแรมนิวเวิลด์ () ในประเทศสิงคโปร์ ถล่มลงมาในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1986 โรงแรมนิวเวิลด์เป็นอาคารสูงหกชั้น ตั้งอยู่ที่จุดตัดของถนนเซอรางูน (Serangoon Road) กับถนนโอเวิน (Owen Road) ในเขตโรโชร์ ก่อนที่จะถล่มลงมาโดยฉับพลัน เป็นผลให้มีผู้ติดอยู่ในซากอาคาร 50 คน (Book launch website for: ) ในจำนวนนี้มีผู้เสียชีวิตรวม 33 ราย และ 17 คนได้รับการช่วยเหลือ

ภูมิหลัง
โรงแรมนิวเวิลด์ (Hotel New World) หรือชื่อทางการว่า อาคารเลียนเอี๊ยก (Lian Yak Building; ) ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1971 มีความสูงหกชั้นและลานจอดรถใต้ดินหนึ่งชั้น ชื่อเดิมคือโรงแรมนิวเซอรางูน (New Serangoon Hotel) ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นโรงแรมนิวเวิลด์เมื่อ ค.ศ. 1984 เป็นผู้เช่าสี่ชั้นบนของอาคาร ส่วนชั้นล่างเป็นของธนาคารอุตสาหกรรมและพาณิชยกรรม (Industrial & Commercial Bank; ผนวกเข้ากับยูโอบีเมื่อ ค.ศ. 1987) ณ เวลาที่เกิดเหตุ บนชั้นสองของอาคารเป็นร้านอาหารและสถานบันเทิงยามราตรีชื่อ ยูนิเวอร์ซัลเนปชูน (Universal Neptune Nite-Club and Restaurant)  

อาคารเคยมีรายงานปัญหาก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์รั่วไหลในบางห้องพักของโรงแรม ซึ่งออกข่าวหนังสือพิมพ์ในวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1975 หนึ่งวันหลังเกิดเหตุก๊าซรั่ว

เหตุถล่ม
เมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1986 อาคารถล่มลงมาอย่างฉับพลันในเวลาไม่ถึง 1 นาทีเมื่อเวลา  ทำให้คนในอาคารไม่มีเวลาหลบหนีออกมาได้ทัน ผู้เห็นเหตุการณ์ระบุว่าได้ยินเสียงระเบิดหนึ่งครั้งก่อนอาคารถล่ม กระนั้นตำรวจตรวจสอบแล้วระบุว่าไม่ได้เกิดจากการโจมตีด้วยระเบิด และเชื่อว่าก๊าซระเบิดน่าจะเป็นสาเหตุ

เหตุถล่มสร้างความตระหนกไปทั่ว รวมถึงนายกรัฐมนตรีสิงคโปร์ในเวลานั้น ลี กวนยู ซึ่งเคยกล่าวว่า "การถล่มของอาคารดังกล่าวเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน"

ผู้เสียชีวิต
ณ ขณะที่เกิดเหตุ มีการคาดการณ์จำนวนคนติดในซากอาคารมากถึง 300 คน และลดลงเหลือ 100 คนในวันต่อมา และลงเป็น 60 คน ประกอบด้วยพนักงานโรงแรม 26 คน และพนักงานธนาคาร 16 คนที่ยังไม่ทราบชะตากรรม ท้ายที่สุดยอดผู้ติดในซากอาคารออกมาอยู่ที่ 33 คน และยอดผู้เสียชีวิตประกาศอย่างเป็นทางการในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1986 หลังการกู้ภัยเสร็จสิ้น ในจำนวนผู้เสียชีวิตเป็นชาวสิงคโปร์ 23 ราย ที่เหลืออีก 10 รายเป็นชาวต่างชาติ ในจำนวนนี้ประกอบด้วยพลเมืองของมาเลเซียและปากีสถาน

การกู้ภัย
หลังอาคารถล่ม คนที่เดินสัญจรผ่านไปมาจำนวนมากพยายามเข้าไปช่วยกู้ภัย ไม่นานสำนักดับเพลิงสิงคโปร์ (SFS), กองพันพิเศษตำรวจสิงคโปร์ และกองทัพสิงคโปร์ (SAF) ก็มาถึงและช่วยทำการกู้ภัย ศูนย์กลางการกู้ภัยอยู่ที่บริษัทอีเกิลเปียโน (Eagle Piano Company) ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กัน

เนื่องจากมีผู้รอดชีวิตที่ยังติดอยู่ใต้ซากปรักหักพัง การกู้ภัยจึงเป็นปฏิบัติการที่ละเอียดอ่อน โดยเศษซากจะถูกเคลื่อนย้ายออกไปอย่างระมัดระวังด้วยเลื่อยไฟฟ้าและสว่านที่ตัดผ่านซากปรักหักพัง เครื่องตรวจจับเสียงได้นำมาใช้เพื่อค้นหาผู้รอดชีวิตใต้ซากปรักหักพังโดยตรวจจับเสียงร้องและเสียงร้องไห้ที่แผ่วเบาของผู้รอดชีวิต ในช่วง 12 ชั่วโมงแรก กองทัพสามารถช่วยเหลือผู้รอดชีวิตได้ 9 คน

นอกจากนี้ยังมีผู้ชำนาญการด้านการเจาะอุโมงค์จากทั้งในประเทศและจากญี่ปุ่น ไอร์แลนด์ และสหราชอาณาจักร เข้ามาช่วยเหลือ บุคคลกลุ่มนี้อยู่ในสิงคโปร์ในเวลานั้นเพื่อทำการขุดเจาะอุโมงค์ของรถไฟฟ้าเอ็มอาร์ทีที่บริเวณใกล้กับที่เกิดเหตุ โดยผู้มีส่วนร่วมในการช่วยเหลือครั้งนี้ได้แก่ ทอมัส แกลาเกอร์ (Thomas Gallagher), แพทริก แกลาเกอร์ (Patrick Gallagher), ไมเคิล เพรนเดอร์แจสต์ (Michael Prendergast), ไมเคิล สก็อต (Michael Scott) และ ทัน จิน ทง (Tan Jin Thong) พวกเขาได้แสดงความกังวลว่าการใช้เครื่องจักรขนาดใหญ่อาจทำให้ซากอาคารถล่มทับผู้ที่ติดอยู่ในอาคารซ้ำ พวกเขาจึงทำการอาสาสมัครขุดอุโมงค์ใต้ซากอาคาร 4 จุด ส่งผลให้สามารถช่วยเหลือผู้รอดชีวิตได้อีก 8 คน ต่อมา พวกเขาได้รับการเชิดชูเกียรติโดยรัฐบาลสิงคโปร์

ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย บุคคลวัย 30 ปี ชื่อ ชัว คิม ชู (Chua Kim Choo) ได้รับการกู้ภัยในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1986 หลังรอดชีวิตโดยการหลบอยู่ใต้โต๊ะ การกู้ภัยและกอบกู้ร่างดำเนินไปหกวัน และสิ้นสุดในวันที่ 21 มีนาคม

การสอบสวน
การสอบสวนพบการต่อเติมอาคารหลายจุดหลังการก่อสร้าง มีการสร้างระบบเครื่องปรับอากาศเพิ่มเติมบนดาดฟ้าอาคาร ส่วนธนาคารมีการต่อเติมเซฟขนาดใหญ่ และภายนอกของอาคารมีการติดตั้งกระเบื้องเซรามิกส์ ทั้งหมดนี้ล้วนเพิ่มน้ำหนักให้กับอาคารอย่างมาก กระนั้นต่อมาไม่ได้พบว่ามีผลต่อโครงสร้างอาคาร เนื่องจากวิศวกรโครงสร้างคำนวณน้ำหนักโครงสร้าง (structural load) ผิดพลาด ในขณะที่น้ำหนักตายตัว (dead load) ไม่ได้นำมาคำนวณด้วยเลย หมายความว่าอาคารสร้างขึ้นโดยไม่สามารถรองรับน้ำหนักของตัวอาคารเองได้ เสารับน้ำหนักสามเสาล้มเหลวเชิงโครงสร้างในช่วงวันก่อนการถล่ม ส่วนเสาอื่ยที่เหลือต้องรับน้ำหนักเพิ่มแทนเสาที่ล้มเหลวไป ซึ่งต่อมาไม่สามารถรับน้ำหนักได้

ในรายงานของแชนเนลนิวส์เอเชีย (CNA) อาคารนี้ออกแบบโดยคนร่างแบบที่ไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ แทนที่จะใช้วิศวกรโครงสร้าง การสอบสวนยังพบว่าในการคำนวณน้ำหนักตายตัวนั้นเขาคาดการณ์ความสามารถรับน้ำหนักของเสากับผนังมากเกินกว่าที่จะรับได้จริง คนร่างแบบคนดังกล่าวอ้างว่าเจ้าของอาคาร อึ๋ง คอง หลิม (Ng Khong Lim (); ต่อมาเสียชีวิตในอาคารถล่มครั้งนี้) มอบหมายให้เขาออกแบบอาคาร แต่ตัวอึ๋งเองเป็นผู้กำกับการก่อสร้าง การสอบสวนยังพบอีกว่าอึ๋งได้ขอให้ใช้วัสดุคุณภาพต่ำในการก่อสร้างอาคารเพื่อลดต้นทุน ซึ่งท้ายที่สุดเป็นราคาที่ต้องแลกมาด้วยชีวิตของตน

 ผลสืบเนื่อง
อาคารทั้งหมดในประเทศที่สร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 ถูกสั่งตรวจสอบโครงสร้างโดยละเอียด และมีอาคารจำนวนหนึ่งที่ถูกพบว่าไม่ปลอดภัยเชิงโครงสร้าง นำไปสู่การสั่งอพยพและรื้อถอนอาคาร อาคารเหล่านี้ เช่น ตึกหลักของ วิทยาลัยเยาวชนฮวา ชง และ อาคารของโรงเรียนมัธยมคาทอลิก ที่ถนนควีน (Queen Street)

ห้าปีหลังเกิดเหตุ พื้นที่จุดที่เคยเป็นโรงแรมนิวเวิลด์กลายเป็นโครงการก่อสร้างใหม่ อาคารที่สร้างใหม่ขึ้นทดแทนเป็นอาคารโรงแรมสูงเจ็ดชั้นในชื่อ โรงแรมฟอร์ชูนา (Fortuna Hotel) มีขนาด 85 ห้อง เปิดให้บริการเมื่อ ค.ศ. 1994

อ้างอิง

หมวดหมู่:ภัยพิบัติในประเทศสิงคโปร์
หมวดหมู่:พ.ศ. 2529