ศิลปะการใช้ตัวพิมพ์อาหรับ

ศิลปะการใช้ตัวพิมพ์อาหรับ คือศิลปะการใช้ตัวพิมพ์ ของอักษร หน่วยอักขระ หรือข้อความของชุดตัวอักษรอาหรับ เช่น ภาษาอาหรับ เปอร์เซีย หรืออูรดู ศิลปะการใช้ตัวพิมพ์อาหรับในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นผลพลอยได้ของอักษรละตินที่มีสัดส่วนและสุนทรียศาสตร์แบบซีเรียก (Syriac) และละติน ศิลปะการใช้ตัวพิมพ์อาหรับในสมัยนั้นบกพร่องในสามสิ่งเมื่อเทียบกับการเขียนภาษาอาหรับ นั่นคือ อักษรวิจิตร รูปแบบ และระบบ อักษรวิจิตรต้องใช้ทักษะการเขียนที่มีสุนทรียภาพในสไตล์บัญญัติที่เลือก เช่น naskh, nastaʿlīq หรือ ruqʿah ระบบหมายถึงหลักเกณฑ์ของอักษรที่ครอบคลุมกฎต่างๆ เช่น การจัดแนวนอน และการยืดThomas Milo, Arabic Typography, Encyclopedia of Arabic Language and Linguistics, Brill Publishers, 2013 

 ลักษณะเฉพาะ 

 สไตล์อักษรวิจิตร 
ฟอนต์คอมพิวเตอร์ของภาษาอาหรับบางแบบเป็นอักษรวิจิตร เช่น Arial, เคอเรียร์ นิว และไทมส์นิวโรมัน ฟอนต์เหล่นั้นดูราวกับว่าเขียนด้วยพู่กันหรือปากการูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า คล้ายกับ เชิงของอักษรละติน อันมีต้นกำเนิดมาจากการจารึกหิน ฟอนต์อื่นๆ เช่น Tahoma และ Noto Sans Arabic ใช้รูปแบบที่มีความหนาของเส้นในตัวอักษรคงที่ ซึ่งคล้ายกับอักษรละตินแบบไม่มีเชิงมากกว่า 

 ้เส้นบน 
alt=Overlines used in a version of the Bible in Persian (1920)|thumb|300x300px| เส้นบน (overline) ในข้อความจากคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาเปอร์เซีย (ค.ศ. 1920)
ในอดีต ข้อความภาษาอาหรับใช้เส้นบน () เพื่อระบุการเน้น

 ตัวเอียง 
สไตล์อารบิกบางสไตล์ เช่น ดิวานี มีตัวอักษรที่เอียงลง เมื่อเขียนตัวอักษรจากขวาไปซ้าย

 มุมฉาก 
ไทป์เฟซอาหรับบางตัวมีมุมฉากเยอะเป็นพิเศษ เช่น Noto Kufi Arabic ส่วนไทป์เฟซอื่นๆ เช่น Tahoma และ Arial จะมีสไตล์ที่โค้งมนมากกว่า (ดูกราฟด้านล่าง) ฟอนต์ที่เน้นมุมฉากมักถูกเรียกว่า 'มีมุม' (angled) และฟอนต์ที่โค้งมนมักถูกเรียกว่า  'ลายมือ' (cursive)
alt=|center|830x830px

 อ้างอิง 

 อ่านเพิ่มเติม 



หมวดหมู่:ศิลปะการใช้ตัวพิมพ์
หมวดหมู่:ภาษาอาหรับ