ปูนาคาจง

ปูนาคาจง (อักษรโรมัน: Punakha Dzong) หรือ "วังแห่งความสุขอันยิ่งใหญ่" เป็นศูนย์กลางการปกครองของเขตปูนาคา ประเทศภูฏาน ก่อสร้างขึ้นโดยญาวัง นัมกยัล ซับจุงรินโปเจที่หนึ่ง ในปี 1637–38 เป็นจงที่ใหญ่ที่สุดอันดับสองและเก่าแก่ที่สุดอันดับสองของประเทศภูฏาน หนึ่งในอาคารสำคัญของประเทศและของปูนาคา

ปูนาคาจงเป็นอาคารที่ทำการของฝ่ายปกครองของรัฐ และเป็นที่ทำการหลักของรัฐบาลภูฏานจนถึงปี 1955 เมื่อย้ายเมืองหลวงไปยังกรุงทิมพู ปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นของยูเนสโก

จงนี้ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำโฟจู (Pho Chhu; แม่น้ำชาย) และ โมจู (แม่น้ำหญิง) ในเทือกเขาปูนาคา หลังแม่น้ำสองสายนี้ไหลมาบรรจบกันจะกลายเป็นแม่น้ำปูนาซัง ไหลผ่านวังเดวโฟจัง ผ่านเข้าเขตประเทศอินเดียและไหลไปบรรจบกับแม่น้ำพรหมบุตร

อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศภูฏาน