อะษะรียะฮ์

อะษะรียะฮ์ หรือ อะฮ์ลุลอะษาร ( ; ) เป็นหนึ่งใน สำนักเทววิทยาอิสลามหลักของซุนนี ซึ่งเข้มงวดมากในการปฏิบัติตามอัลกุรอาน และ ซุนนะฮ์ได้กลายเป็นสำนักเทววิทยาในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 จากแวดวงวิชาการของอะฮ์ลุลหะดีษ ซึ่งเป็นขบวนการศาสนาอิสลามยุคแรกๆ ที่ปฏิเสธการกำหนดแนวทางของอิสลามที่ได้มาจากอิลมุลกะลาม เพื่อสนับสนุนการใช้หลักฐานต้นฉบับที่เข้มงวดในการอธิบายอัลกุรอานและหะดีษ ชื่อนี้ได้มาจาก "รายงาน" ในความหมายทางเทคนิค โดยเป็นคำแปลจากภาษาอาหรับ อะษัร  สาวกของสำนักถูกเรียกหลายชื่อ เช่น " อะฮ์ลุลอะษาร ", " อะฮ์ลุลหะดีษ " เป็นต้น

ผู้นับถือเทววิทยาอะษะรียะฮ์ เชื่อว่าความหมาย ซอฮิร (ตามตัวอักษร) ของอัลกุรอานและ หะดีษ เป็นสิ่งมีอำนาจแต่เพียงผู้เดียวในเรื่องของความเชื่อ (อะกีดะฮ์ ) และนิติศาสคร์ (ฟิกฮ์); และห้ามใช้การอิลมุลกะลาม แม้ว่าจะยืนยันความจริงก็ตาม. ชาวอะษะรียะฮ์คัดค้านการใช้การตีความเชิงเปรียบเกี่ยวกับคำอธิบาย และ ตีความคุณลักษณะของอัลลอฮ์ (ตะอ์วีล) และไม่พยายามสร้างแนวคิดเกี่ยวกับความหมายของอัลกุรอานอย่างมีเหตุผล เนื่องจากพวกเขาเชื่อว่าความเป็นจริงของพวกเขาควรมอบให้กับพระเจ้าเท่านั้น (ตัฟวีฎ). โดยพื้นฐานแล้ว พวกเขายืนยันว่าความหมายที่แท้จริงของอัลกุรอานและหะดีษ จะต้องได้รับการยอมรับโดยไม่ต้องมี "วิธีการ" (คือ "บิลากัยฟ์")

เทววิทยาของอะษะรียะฮ์เกิดขึ้นในหมู่นักวิชาการหะดีษ ซึ่งในที่สุดก็รวมตัวกันเป็นขบวนการที่เรียกว่า อะฮ์ลุลหะดีษ ภายใต้การนำของอะฮ์หมัด อิบน์ ฮัมบัล (ฮ.ศ. 780–855)

ในยุคสมัยใหม่ อะษะรียะฮ์มีผลกระทบอย่างมากต่อเทววิทยาอิสลาม โดยได้รับจัดสรรโดย วะฮาบียะฮ์ และ กลุ่มเคลื่อนไหวซะละฟีแบบดั้งเดิมอื่นๆ และแพร่กระจายไปไกลเกินขอบเขตของโรงเรียนนิติศาสตร์ฮัมบะลี

 อ้างอิง