การลอกเลียนแบบ (ศิลปะ)

การลอกเลียนแบบศิลปะ เป็นหลักคำสอนของความคิดสร้างสรรค์ทางศิลปะซึ่งกระบวนการสร้างสรรค์ควรอยู่บนพื้นฐานของการเลียนแบบผลงานชิ้นเอกของผู้แต่งคนก่อนอย่างใกล้ชิด แนวคิดนี้ได้รับการคิดค้นขึ้นเป็นครั้งแรกโดยไดโอนีซีอุสแห่งฮาลิคาร์นาสซัสในศตวรรษแรกก่อนคริสตศักราชโดยเป็นการเลียนแบบ และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็ครอบงำ ประวัติศาสตร์ศิลปะ และลัทธิคลาสสิกของตะวันตกมาเกือบสองพันปีแล้วShroder (1972) p.282 quote:  เพลโตถือว่าการเลียนแบบเป็นหลักการทั่วไปของศิลปะ ในขณะที่เขามองว่าศิลปะเป็นการเลียนแบบชีวิต ทฤษฎีนี้ได้รับความนิยมและยอมรับกันดีในสมัยคลาสสิก ในช่วงยุคเรอเนซองส์ การเลียนแบบถือเป็นวิธีการหนึ่งในการได้รับสไตล์ส่วนตัว สิ่งนี้ถูกพาดพิงถึงโดยศิลปินในยุคนั้นเช่นเชนนิโน เชนนินี,เพทราร์ก และปิแอร์เปาโล แวร์เจริโอ ในศตวรรษที่ 18 ลัทธิยวนใจกลับตรงกันข้ามด้วยการสร้างสถาบบนความคิดริเริ่มที่โรแมนติก ในศตวรรษที่ 20 ขบวนการ สมัยใหม่และหลังสมัยใหม่กลับละทิ้งแนวคิดโรแมนติกเกี่ยวกับความคิดสร้างสรรค์ และเพิ่มการปฏิบัติการเลียนแบบ การลอกเลียนแบบ การเขียนใหม่ การจัดสรร และอื่นๆ ในฐานะเครื่องมือทางศิลปะ ที่สำคัญ
หมายเหตุ

อ้างอิง

Shroder, Maurice Z. (1972) France / Roman - Romanesque - Romantique - Romantisme in Eichner, Hans (1972) "Romantic" and Its Cognates: The European History of a Word

หมวดหมู่:สุนทรียศาสตร์
หมวดหมู่:โครงเรื่อง (เรื่องเล่า)
หมวดหมู่:กลวิธีเรื่องเล่า
หมวดหมู่:ภาพพจน์