โซยุซ (ยานอวกาศ)

โซยุซ (   เป็นชุดยานอวกาศที่ให้บริการมาตั้งแต่ปี 1960 โดยทำการบินไปแล้วกว่า 140 เที่ยว มันถูกออกแบบมาสำหรับโครงการอวกาศของโซเวียตโดย Korolev Design Bureau (ปัจจุบันคือ Energia) ยานโซยุซสืบทอดต่อจากยานอวกาศวอสคอด และเดิมถูกสร้างขึ้นโดยเป็นส่วนหนึ่งของโครงการสำรวจดวงจันทร์ของโซเวียต เปิดตัวด้วยจรวดโซยุซจาก Baikonur Cosmodrome ในคาซัคสถาน ระหว่างการเลิกใช้กระสวยอวกาศในปี 2011 และการบินสาธิตของ SpaceX Crew Dragon ในปี 2020 โซยุซทำหน้าที่เป็นวิธีเดียวในการข้ามฟากลูกเรือไปหรือจากสถานีอวกาศนานาชาติ ซึ่งยังคงมีการใช้งานอย่างหนัก แม้ว่าจีนจะเปิดตัวเที่ยวบินพร้อมลูกเรือเสินโจวในช่วงเวลานี้ แต่ก็ไม่มีเที่ยวบินใดเทียบท่ากับ ISS ได้

 ประวัติศาสตร์ 
เที่ยวบินโซยุซครั้งแรกไม่มีลูกเรือและเริ่มบินเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 ภารกิจโซยุซครั้งแรกพร้อมลูกเรือ โซยุซ 1 เปิดตัวเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2510 แต่จบลงด้วยการชนเนื่องจากร่มชูชีพล้มเหลว ส่งผลให้ นักบินอวกาศว ลาดิมีร์ โค มารอฟเสียชีวิต เที่ยวบินต่อไปนี้ ไม่มีลูกเรือ โซยุซ 3 เปิดตัวเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2511 กลายเป็นภารกิจแรกของโครงการที่มีลูกเรือที่ประสบความสำเร็จ อีกเที่ยวบินเดียวที่ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงคือ โซยุซ 11 ซึ่งส่งผลให้ลูกเรือเสียชีวิต 3 คนเมื่อห้องโดยสารลดแรงดันลงก่อนกลับเข้าใหม่ เหล่านี้เป็นมนุษย์เพียงกลุ่มเดียวในปัจจุบันที่ทราบว่าเสียชีวิตเหนือ เส้นคาร์มาน  แม้จะมีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงแรกๆ เหล่านี้ โซยุซก็ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นยานพาหนะสำหรับมนุษย์ในการบินอวกาศที่ปลอดภัยและคุ้มต้นทุนมากที่สุดในโลก  ก่อตั้งขึ้นจากประวัติการปฏิบัติงานที่ยาวนานอย่างไม่มีใครเทียบได้   ยานอวกาศโซยุซถูกใช้เพื่อขนส่งนักบินอวกาศไปและกลับจาก อวกาศ และสถานีอวกาศ เมียร์โซเวียต ในเวลาต่อมา และปัจจุบันใช้สำหรับการขนส่งไปและกลับจาก สถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) ยานอวกาศโซยุซอย่างน้อยหนึ่งลำจอดเทียบท่ากับสถานีอวกาศนานาชาติตลอดเวลาเพื่อใช้เป็นยานหลบหนีในกรณีฉุกเฉิน ยานอวกาศลำนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะถูกแทนที่ด้วย ยานอวกาศ Orel จำนวน 6 คน 

 ออกแบบ 
ยานอวกาศโซยุซประกอบด้วยสามส่วน (จากด้านหน้าไปด้านหลัง):
 โมดูลวงโคจร ทรงกลม ซึ่งจัดหาที่พักให้กับลูกเรือระหว่างการปฏิบัติภารกิจ
 โมดูลกลับคืน สู่อากาศพลศาสตร์ขนาดเล็ก ซึ่งนำลูกเรือกลับสู่โลก
 โมดูลบริการ ทรงกระบอกพร้อมแผงโซลาร์เซลล์ ซึ่งประกอบด้วยเครื่องมือและเครื่องยนต์

โมดูลวงโคจรและบริการเป็นแบบใช้ครั้งเดียว โมดูลออร์บิทัลแยกตัวออกและถูกทำลายเมื่อ กลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ แม้ว่าสิ่งนี้อาจดูสิ้นเปลือง แต่ก็ช่วยลดปริมาณการป้องกันความร้อนที่จำเป็นสำหรับการกลับเข้ามาใหม่ ซึ่งช่วยประหยัดน้ำหนักเมื่อเทียบกับการออกแบบที่มีพื้นที่อยู่อาศัยและการช่วยชีวิตทั้งหมดในแคปซูลเดียว สิ่งนี้ทำให้จรวดขนาดเล็กสามารถส่งยานอวกาศหรือสามารถใช้เพื่อเพิ่มพื้นที่เอื้ออาศัยสำหรับลูกเรือ ( 6.2 ม.   ในอพอลโล ซีเอ็ม กับ 7.5 ม.   ในยุท) ในงบประมาณมวลชน ส่วนวงโคจรและกลับเข้ามาเป็นพื้นที่อยู่อาศัยได้ โดยมีโมดูลบริการที่ประกอบด้วยเชื้อเพลิง เครื่องยนต์หลัก และอุปกรณ์ต่างๆ ยุท ไม่ สามารถใช้ซ้ำได้ มันใช้จ่ายได้ ยานอวกาศโซยุซใหม่จะต้องถูกสร้างขึ้นสำหรับทุกภารกิจ 

โซยุซสามารถบรรทุกลูกเรือได้ 3 คน และช่วยชีวิตได้ประมาณ 30 คน คน-วัน ระบบช่วยชีวิตให้บรรยากาศไนโตรเจน/ออกซิเจนที่ความดันบางส่วนของระดับน้ำทะเล บรรยากาศถูกสร้างขึ้นใหม่ผ่านถัง โพแทสเซียมซูเปอร์ออกไซด์ (KO 2 ) ซึ่งดูดซับก๊าซ คาร์บอนไดออกไซด์ (CO 2 ) และ น้ำ ส่วนใหญ่ที่ผลิตโดยลูกเรือและสร้าง ออกซิเจน ขึ้นมาใหม่ และถัง ลิเธียมไฮดรอกไซด์ (LiOH) ซึ่งดูดซับ CO 2 ที่เหลือ

ยานพาหนะได้รับการปกป้องในระหว่างการปล่อยตัวด้วย แฟริ่งบรรทุก ซึ่งจะถูกทิ้งพร้อมกับ SAS ที่  นาทีในการเปิดตัว มีระบบเชื่อมต่ออัตโนมัติ เรือสามารถบังคับได้โดยอัตโนมัติหรือโดยนักบินโดยอิสระจากการควบคุมภาคพื้นดิน
หมวดหมู่:โครงการโซยุซ
หมวดหมู่:ยานอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุม
หมวดหมู่:ภารกิจอวกาศในปี พ.ศ. 2510