มาณิกกวาจกรร

มาณิกกวาจกรร (มาณิกฺกวาจกรฺ [มาณิกกะวาจะกรร], ) เป็นสันตะและกวีชาวทมิฬในสมัยศตวรรษที่ 9 ผู้ประพันธ์บทสวดบูชาพระศิวะ ติรุวสกัม,  ติรุกโกไวยรร, ติรุเวมปาไว และเชื่อกันว่าอาจเป็นขุนนางในราชสำนักของกษัตริย์ปาณฑยะ วรคุณวรมันที่สอง (ครองราชย์ปี 862–885)

มาณิกกวาจกรรได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในองค์สี่นาฬวาร์ ซึ่งเป็นสี่สันตะองค์สำคัญของลัทธิไศวะ อีกสามองค์ได้แก่นายันมาร์อัปปาร์, สุนทรรร และ สัมพันธรร โดยสามองค์หลังประพันธ์เจ็ดเล่มแรก (เตวารัม) ของติรุมุไรความยาวสิบสองเล่ม ซึ่งเป็นวรรณกรรมสำคัญของไศวะสิทธานตะ ส่วน ติรุวสกัม และ ติรุกโกไวยรร ของมาณิกกวาจกรรเป็นเล่มที่แปด แปดเล่มแรกนี้รวมกันถือว่าเป็นพระเวททมิฬในนิกายไศวะ

งานประพันธ์ของมาณิกกวาจกรรมีลักษณะโดดเด่นที่การแสดงออกซึ่งความเศร้าหมองกลัดกลุ้มจากการต้องแยกห่างจากพระเจ้า และความสุขอัศจรรย์จากการได้สัมผัสถึงพระเจ้า และความเร่าร้อนทางศาสนาอย่างเหลือล้น ในงานประพันธ์เหล่านี้ยังมีการเขียนแสดงความักคุ้นกับพระเจ้า ลักษณะซึ่งปรากฏเช่นกันในยุคภักติ ผ่านการเขียนถึงพระเจ้าว่าเป็น "เจ้าบ่าวจากสวรรค์" หรือ นิตยมณวาฬาร์ (Nityamanavaalar; "เจ้าบ่าวนิรันดร์") ที่ซึ่งประสงค์ยิ่งที่จะได้รวมกันเป็นหนึ่งผ่าน "การสมรส"

อ้างอิง

หมวดหมู่:กวีภาษาทมิฬ
หมวดหมู่:นักบุญในศาสนาฮินดู
หมวดหมู่:บุคคลจากมตุไร
หมวดหมู่:ลัทธิไศวะ