การลงทะเบียนผู้โดยสารสายการบิน

การลงทะเบียนผู้โดยสารสายการบิน หรือ การเช็กอิน เป็นกระบวนการที่สายการบินอนุญาตให้ผู้โดยสารขึ้นอากาศยานเพื่อเดินทาง โดยทั่วไปสายการบินจะใช้เคาน์เตอร์บริการที่ท่าอากาศยาน สำหรับกระบวนการนี้ และโดยปกติแล้วการเช็กอินจะดำเนินการโดยสายการบินเองหรือตัวแทนจัดการที่ทำงานในนามของสายการบิน ผู้โดยสารมักจะมอบสัมภาระใดๆ ที่พวกเขาไม่ต้องการหรือไม่ได้รับอนุญาตให้นำขึ้นไปในห้องโดยสารของอากาศยาน เพื่อให้เจ้าหน้าที่ดำเนินการโหลดลงใต้ท้องเครื่อง และได้รับบัตรโดยสารก่อนจึงจะสามารถขึ้นเครื่องได้

โดยปกติการเช็กอินจะเป็นขั้นตอนแรกสำหรับผู้โดยสารเมื่อเดินทางมาถึงสนามบิน ตามกฎระเบียบของสายการบินกำหนดให้ผู้โดยสารเช็กอินตามเวลาที่กำหนดก่อนออกเดินทางของเที่ยวบิน ระยะเวลานี้ครอบคลุมตั้งแต่ 15 นาทีถึง 2 ชั่วโมง ขึ้นอยู่กับจุดหมายปลายทางและสายการบิน (หากเช็กอินด้วยตนเองผ่านทางออนไลน์ สามารถขยายเวลาได้ถึง 30 วัน) ในระหว่างกระบวนการนี้ ผู้โดยสารสามารถขอรับการบริการพิเศษได้ เช่น การเลือกที่นั่ง, การสอบถามเกี่ยวกับเที่ยวบินหรือข้อมูลจุดหมายปลายทาง, การสะสมไมล์ตาม โปรแกรมสำหรับผู้โดยสารประจำ หรือชำระค่าอัพเกรดสิ่งอำนวยความสะดวกเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม หน้าที่หลักในกระบวนการเช็กอินของสายการบินคือรับสัมภาระที่จะนำไปไว้ในห้องเก็บสัมภาระของเครื่องบินและออกบัตรโดยสาร เวลาที่กำหนดบางครั้งระบุไว้ในการจอง บางครั้งระบุไว้ในเว็บไซต์ และบางครั้งก็ระบุว่า "ผู้โดยสารควรเผื่อเวลาให้เพียงพอสำหรับการเช็กอิน"

การเช็กอินในเมืองเป็นบริการที่นำเสนอในบางท่าอากาศยาน เช่น อาบูดาบี, โซล, ฮ่องกง, เดลี, กัวลาลัมเปอร์, ลอนดอน สตอกโฮล์ม, เวียนนา และ ไทเป ซึ่งผู้โดยสารสามารถเช็กอินสัมภาระในสถานที่ที่กำหนดภายในเมืองแต่อยู่นอกสนามบิน ซึ่งจะช่วยลดเวลาเช็กอินและการรอคิวที่ท่าอากาศยาน

 ประเภทของการเช็กอิน 
 จุดเช็กอิน 
หากผู้โดยสารเช็กอินเพียงช่วงเดียวของเที่ยวบิน จะเรียกว่าจุดหมายปลายทางหรือจุดเช็กอิน
 การเช็กอินสำหรับการต่อเที่ยวบิน 
หากผู้โดยสารได้รับการเช็กอินในเที่ยวบินถัดไปทั้งหมดและมีบัตรโดยสารสำหรับเที่ยวบินต่อเครื่องและสัมภาระทั้งหมดก็ผ่านการเช็กอินเช่นกัน กล่าวคือ ผู้โดยสารไม่จำเป็นต้องตรวจสอบตัวเองพร้อมสัมภาระอีกครั้งระหว่างเปลี่ยนเครื่อง

 การลงทะเบียนผู้โดยสาร 
เมื่อเช็กอิน หน้าที่หลักประการหนึ่งของตัวแทนคือการตรวจสอบเอกสารที่ถูกต้อง ซึ่งรวมถึงตั๋ว หนังสือเดินทาง การตรวจลงตรา หนังสือยินยอม และในบางกรณีรวมถึงที่อยู่ของผู้โดยสารพร้อมรายละเอียดการติดต่อ เพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนดตรวจคนเข้าเมือง

สายการบินบางแห่งอาจขอให้ผู้โดยสารแสดงบัตรเครดิตที่ใช้ในการชำระเงิน

 การลงทะเบียนสัมภาระ 
เมื่อเช็กอิน ผู้โดยสารจะมอบสัมภาระที่ตรวจสอบโดยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของสนามบินและอาจปิดผนึกไว้ (ขึ้นอยู่กับกฎระเบียบด้านความปลอดภัยในประเทศนั้น) สิ่งใดก็ตามที่เกินขีดจำกัดน้ำหนักหรือที่ผู้โดยสารไม่อนุญาตให้พกพาในห้องโดยสารของเครื่องบินมักจะถูกส่งมอบให้กับตัวแทนเมื่อเช็กอิน น้ำหนักสัมภาระที่อนุญาต (ถ้ามี) จะถูกกำหนดโดยสายการบิน และสิ่งใดที่เกินมาอาจถูกปฏิเสธหรือคิดค่าธรรมเนียมเพิ่มเติม ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของสายการบิน

 การโหลดสัมภาระด้วยตนเอง 
สายการบินบางแห่งมีกระบวนการเช็กอินด้วยตนเองซึ่งอนุญาตให้ผู้โดยสารที่มีสัมภาระสามารถโหลดได้ด้วยตนเอง จากนั้นผู้โดยสารจึงติดแท็กสัมภาระและวางกระเป๋าไว้ที่สายพาน ผู้โดยสารที่ไม่มีสัมภาระที่โหลดใต้ท้องเครื่องสามารถเดินตรงไปที่ห้องรับรองได้ (หากมีสิทธิ์เข้าใช้ห้องรับรอง) และเช็กอินที่เครื่องเช็กอินอัตโนมัติโดยใช้ ePass (อุปกรณ์ RFID ขนาดเล็กสำหรับลูกค้าระดับพรีเมียมเท่านั้น)  หรือตรงไปยังประตูทางออกขึ้นเครื่อง สายการบินหลายแห่งใช้การเช็กอินทางอิเล็กทรอนิกส์ เช่น ePass, mPass หรือแอปมือถือที่คล้ายกัน และแอปพลิเคชันเหล่านี้ก็ทำหน้าที่เป็นบัตรโดยสารด้วย 

 แท็กกระเป๋าอิเล็กทรอนิกส์ 
สายการบินหลายแห่งยังอนุญาตให้ใช้แท็กกระเป๋าอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งแทนที่แท็กกระดาษแบบเดิมด้วยเวอร์ชันดิจิทัลที่สามารถอัปเดตผ่านแอปสมาร์ทโฟนได้ แท็กกระเป๋าอิเล็กทรอนิกส์ได้รับการออกแบบมาเพื่อปรับปรุงกระบวนการเช็กอินสัมภาระ ช่วยให้ผู้โดยสารสามารถแท็กสัมภาระล่วงหน้าได้จากทุกที่ก่อนเดินทางมาถึงสนามบิน เมื่อถึงสนามบิน ผู้โดยสารเพียงฝากสัมภาระที่จุดโหลดด้วยตนเองที่กำหนดหรือที่เคาน์เตอร์เช็กอิน นวัตกรรมนี้ช่วยลดเวลาเช็กอินและยังช่วยลดโอกาสที่สัมภาระสูญหาย เนื่องจากแท็กอิเล็กทรอนิกส์มีความทนทานมากกว่า และมีโอกาสน้อยที่จะวางผิดที่หรือเสียหายระหว่างการจัดการ ผู้โดยสารสามารถใช้แท็กกระเป๋าอิเล็กทรอนิกส์จาก BAGTAG กับ ลุฟท์ฮันซ่า, กาตาร์แอร์เวย์, อะแลสกาแอร์ไลน์, เคแอลเอ็ม, สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์, ออสเตรียนแอร์ไลน์, ดิสคอฟเวอร์แอร์ไลน์, อีเจียนแอร์ไลน์, สกายเวสต์แอร์ไลน์ และ ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์

 การเลือกที่นั่ง 
โดยปกติในเวลาเช็กอิน จะมีตัวเลือกในการเลือกที่นั่งเฉพาะ บางแห่งอาจมีการสอบถามว่าผู้โดยสารต้องการที่นั่งริมหน้าต่างหรือริมทางเดิน

 การเช็กอินออนไลน์ 
การเช็กอินออนไลน์เป็นกระบวนการที่ผู้โดยสารยืนยันการปรากฏตัวบนเที่ยวบินผ่านทางอินเทอร์เน็ต และโดยทั่วไปผู้โดยสารจะพิมพ์บัตรผ่านขึ้นเครื่องของตนเอง ผู้โดยสารอาจกรอกรายละเอียด เช่น ตัวเลือกมื้ออาหารและปริมาณสัมภาระ พร้อมเลือกที่นั่งที่ต้องการ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสายการบินและเที่ยวบิน

โดยทั่วไปแล้ว สายการบินจะส่งเสริมบริการนี้แก่ผู้โดยสารว่าสะดวกและรวดเร็วยิ่งขึ้น เนื่องจากจะช่วยลดเวลาที่ผู้โดยสารปกติจะใช้เวลาที่เคาน์เตอร์เช็กอินที่สนามบิน อย่างไรก็ตาม สายการบินบางแห่งยังคงกำหนดให้ผู้โดยสารไปที่เคาน์เตอร์เช็กอินที่สนามบิน โดยไม่คำนึงถึงวิธีการเช็กอินที่ต้องการ เพื่อการตรวจสอบเอกสาร (เช่น การเดินทางไปยังประเทศที่ต้องใช้วีซ่า หรือเพื่อให้แน่ใจว่าเครดิต บัตรที่ใช้ซื้อเป็นของแท้และ/หรือตรงกับตัวตนของบุคคลที่ทำการซื้อ) หากผู้โดยสารจำเป็นต้องดำเนินการเช็กอินที่สนามบินต่อไปหลังจากทำการเช็กอินออนไลน์แล้ว โดยทั่วไปจะมีการเสนอช่องทางพิเศษเพื่อลดเวลารอ เว้นแต่เคาท์เตอร์ทั้งหมดจะถูกกำหนดให้เป็นจุดดรอปสัมภาระ นอกจากนี้ การเช็กอินออนไลน์สำหรับเที่ยวบินมักจะให้บริการเร็วกว่าการเช็กอินที่เคาน์เตอร์ด้วยตนเองVirgin launches online check-in, Sydney Morning Herald, 3 October 2005 จากนั้นกระบวนการจะโอนไปยังการควบคุมการเช็กอินของผู้โดยสาร สายการบินอาจใช้ระบบนี้เนื่องจากการบริการตนเองมักจะมีประสิทธิภาพในการดำเนินงานมากกว่า พร้อมความสามารถในการรับมือกับจำนวนผู้โดยสารที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ยังช่วยลดกิจกรรมที่สนามบิน ช่วยประหยัดงบประมาณของสายการบิน และลดเวลาการรอคอยของผู้โดยสาร

ไรอันแอร์เรียกเก็บค่าธรรมเนียมผู้โดยสารซึ่งอาจเป็นเงิน 60 ยูโร สำหรับการ ไม่ ใช้การเช็กอินออนไลน์ ยกเว้นในบางกรณีที่จำกัด นอกจากนี้ ภายในต้นปี ค.ศ. 2010 ผู้โดยสารทุกคนจะต้องเช็กอินออนไลน์ ดังนั้นจึงยกเลิกการใช้เคาท์เตอร์เช็กอิน  อย่างไรก็ตาม ผู้โดยสารยังคงถูกเรียกเก็บเงินในการพิมพ์บัตรโดยสารที่สนามบิน

การเช็กอินออนไลน์มีความจำเป็นมากขึ้นในสายการบินอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุโรป เนื่องจากเคาท์เตอร์เช็กอินที่สนามบินถูกจำกัดให้เป็นจุดโหลดสัมภาระด้วยตนเองเท่านั้น

อะแลสกาแอร์ไลน์ เป็นสายการบินแรกที่ให้บริการเช็กอินออนไลน์ ระบบนี้ถูกนำเสนอครั้งแรกในวงจำกัดโดยเริ่มตั้งแต่ไตรมาสที่สองของปี ค.ศ. 1999 และพร้อมให้บริการแก่ประชาชนทั่วไปในเที่ยวบินที่เลือกในไตรมาสถัดมา "First passenger checks in, receives boarding pass via the internet", Business Wire, 16 September 1999 ตั้งแต่นั้นมา สายการบินจำนวนมากขึ้นได้นำระบบนี้ไปใช้

บริติชแอร์เวย์เป็นสายการบินแรกที่ใช้การเช็กอินออนไลน์ทั่วโลกโดยได้รับการอนุมัติจากทั้ง CAA (Civil Aviation Authority) และ FAA (Federal Aviation Authority) สำหรับการใช้เทคโนโลยีบาร์โค้ด 3 มิติ

โดยทั่วไป การเช็กอินทางเว็บสำหรับการเดินทางของสายการบินจะดำเนินการบนเว็บไซต์ของสายการบินล่วงหน้าไม่น้อยกว่า 24 ชั่วโมงก่อนกำหนดเวลาออกเดินทางของเที่ยวบิน หรือเจ็ดวันสำหรับการเช็กอินทางอินเทอร์เน็ต อย่างไรก็ตามบางสายการบินอาจอนุญาตให้ใช้เวลานานกว่านั้น เช่น อีซี่ย์เจ็ต ซึ่งจะเปิดล่วงหน้า 30 วัน อาจมีประโยชน์จากที่นั่งที่ดีขึ้นหรือการอัปเกรดเป็นชั้นหนึ่งหรือชั้นธุรกิจที่เสนอให้กับบุคคลแรกที่เช็กอินเที่ยวบิน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสายการบิน เพื่อตอบสนองความต้องการนี้ เว็บไซต์บางแห่งได้เสนอให้นักท่องเที่ยวสามารถขอเช็กอินของสายการบินก่อนช่วง 24 ชั่วโมง และรับบัตรโดยสารทางอีเมลเมื่อมีข้อมูลจากสายการบิน สายการบินบางแห่งเรียกเก็บเงินสำหรับสิทธิพิเศษในการเช็กอินก่อนเวลาก่อนที่ขอบเขต 24 ชั่วโมงจะเปิดขึ้น ดังนั้นจึงใช้ประโยชน์จากความต้องการที่นั่งที่ต้องการ เช่น ที่นั่งด้านหลังแผงกั้นหรือแถวทางออกฉุกเฉิน เช่น ไรอันแอร์ ซึ่งอนุญาตให้เช็กอินได้สูงสุดถึง 60 วันก่อนการเดินทาง สำหรับผู้โดยสารที่ชำระเงินเพื่อเลือกที่นั่ง

 การเช็กอินทางมือถือ 
ในช่วงกลางถึงปลายคริสตทศวรรษ 2000 การเช็กอินทำได้โดยใช้โทรศัพท์มือถือหรือ PDA ของผู้โดยสาร ในกรณีส่วนใหญ่จำเป็นต้องใช้ สมาร์ทโฟน ที่รองรับ GPRS หรือ 4G หรือ PDA ที่สามารถใช้งานอินเทอร์เน็ตได้ (ฟินน์แอร์อนุญาตให้เช็กอินทางข้อความ) และคุณสมบัติเช็กอินอาจเข้าถึงได้โดยการป้อนเว็บไซต์บนโทรศัพท์มือถือ เบราว์เซอร์หรือโดยการดาวน์โหลดแอปพลิเคชันเฉพาะ กระบวนการนี้คล้ายกับกระบวนการเช็กอินโดยใช้คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล

เมื่อสิ้นสุดกระบวนการเช็กอินทางโทรศัพท์มือถือ สายการบินบางแห่งจะส่งบัตรผ่านขึ้นเครื่องทางมือถือไปยังอุปกรณ์มือถือของผู้โดยสาร ซึ่งสามารถสแกนได้ที่สนามบินระหว่างการตรวจสอบความปลอดภัยและการขึ้นเครื่อง อย่างไรก็ตาม ผู้อื่นจะส่งการยืนยันทางอิเล็กทรอนิกส์พร้อมบาร์โค้ดที่สามารถแสดงต่อพนักงานเมื่อเช็กอินหรือสแกนที่ตู้เพื่อดำเนินการขั้นตอนการเช็กอินต่อไป (เช่น การออกบัตรผ่านขึ้นเครื่อง)

ข้อเสียประการหนึ่งของการเช็กอินก่อนเวลาคือการจำกัดการเปลี่ยนเที่ยวบินของตัวแทน เนื่องจากจะต้องรีเซ็ตคูปองตั๋วกลับไปเป็น OPEN อีกครั้งก่อนที่จะมีการเปลี่ยนแปลงใดๆ การดำเนินการนี้อาจใช้เวลาพอสมควรในการจัดการ

 การเช็กอินแบบพรีเมียมและสิทธิ์เข้าใช้ห้องรับรอง 
หากผู้โดยสารถือบัตรโดยสารชั้นหนึ่งหรือชั้นธุรกิจหรือแสดงบัตรสมาชิก โปรแกรมสะสมไมล์ (โดยปกติจะเป็นระดับสูง) หรือการจัดการอื่นใดกับสายการบิน ผู้โดยสารจะได้รับข้อเสนอให้เข้าถึงพื้นที่เช็กอินระดับพรีเมียมและ/หรือ ห้องรับรองของสนามบิน 

พื้นที่เช็กอินแบบพรีเมียมแตกต่างกันไปตามสายการบินและสนามบิน ท่าอากาศยานที่เป็นฐานการบินของสายการบิน มักมอบประสบการณ์การเช็กอินระดับพรีเมียมที่ละเอียดถี่ถ้วนและพิเศษกว่า โดยปกติแล้วจะอยู่ภายในห้องรับรองการเช็กอินแยกต่างหาก ตัวอย่างเช่น ห้องรับรองเช็กอินพรีเมียมในท่าอากาศยานนานาชาติออกแลนด์ของแอร์นิวซีแลนด์ มีเคาน์เตอร์ผ่านพิธีการศุลกากรโดยเฉพาะและมีทางลัดไปยังจุดตรวจรักษาความปลอดภัยโดยตรง โดยทั่วไป สายการบินที่ให้บริการในสนามบินรองจะมีช่องคิวเช็กอินพรีเมียมพิเศษและแยกต่างหาก ซึ่งมักจะรวมกันสำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง ชั้นธุรกิจ และ/หรือชั้นประหยัดพรีเมียม

สิงคโปร์แอร์ไลน์ ยังให้บริการนี้แก่ผู้โดยสารชั้นหนึ่งและห้องสวีทซึ่งมีเที่ยวบินออกจากอาคารผู้โดยสาร 3 ของ สนามบินชางงี ผู้โดยสารเหล่านี้มีทางเข้าริมขอบถนนโดยเฉพาะ และสามารถรอที่โซฟาได้ในขณะที่เจ้าหน้าที่ช่วยเหลือในการเช็กอิน อีกทั้งมีช่องการตรวจหนังสือเดินทางโดยเฉพาะด้วย

สายการบินเอมิเรตส์ จัดให้มีช่องทางเช็กอินส่วนบุคคลและแยกจากกันแก่ลูกค้าชั้นหนึ่ง/ชั้นธุรกิจที่ฐานการบินท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ เพื่อแบ่งลูกค้าชั้นประหยัดส่วนใหญ่ออกจากล็อบบี้เช็กอินหลัก และสร้างความมั่นใจในความเป็นส่วนตัวให้กับลูกค้าชั้นหนึ่ง/ชั้นธุรกิจ

สกายทีม ให้บริการเช็กอินก่อนใคร "SkyPriority" ซึ่งสมาชิกสามารถเข้าถึงเคาน์เตอร์เช็กอินเพื่ออนุญาตบริการเช็กอินตามลำดับความสำคัญ พร้อมได้น้ำหนักสัมภาระสูงสุดมากขึ้น

 การเช็กอินในเมือง 
ในบางเมือง (รวมถึงดูไบ ชาร์จาห์ ฮ่องกง กัวลาลัมเปอร์ นิวเดลี เชนไน โซล เวียนนา และไทเป) สายการบินบางแห่งให้บริการเช็กอินในเมือง โดยอนุญาตให้ผู้โดยสารเช็กอินสัมภาระที่เคาน์เตอร์เช็กอินซึ่งตั้งอยู่ ใน สถานีรถไฟหรือรถไฟใต้ดิน ล่วงหน้าหนึ่งวัน  บริการนี้ช่วยให้ผู้โดยสารสามารถ นั่งรถไฟไปสนามบินได้ โดยไม่ต้องแบกสัมภาระไปที่อาคารผู้โดยสาร

 ตัวอย่างเช่น ในโซล โคเรียนแอร์, เอเชียนาแอร์ไลน์, เชจูแอร์, ทีเวย์, แอร์โซล, แอร์ปูซาน, จินแอร์, อีสตาร์เจ็ต และ ลุฟท์ฮันซ่า มีบริการเช็กอินในเมืองที่ อาคารผู้โดยสารสนามบินสถานีกรุงโซล 
 ในกัวลาลัมเปอร์ สายการบิน มาเลเซียแอร์ไลน์ และ คาเธ่ย์แปซิฟิค มีบริการเช็กอินในเมืองที่ เคแอลเซ็นทรัล 
 ในไทเป ไชนาแอร์ไลน์, อีวีเอแอร์ และสตาร์ลักซ์แอร์ไลน์ ให้บริการเช็กอินในเมืองที่สถานีรถไฟหลักไทเป

นอกจากนี้ สนามบินบางแห่งในลอนดอน เจนีวา และซูริก ยังมีบริการรับสัมภาระจากที่พักอาศัยของผู้โดยสารด้วย

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานของท่าอากาศยาน