ประชาคมแอฟริกาตะวันออก

ประชาคมแอฟริกาตะวันออกอิงคำแปลจาก:  (; ; ) เป็นองค์การระหว่างประเทศที่ประกอบด้วย 8 ประเทศในแอฟริกาตะวันออก รัฐสมาชิกได้แก่เคนยา, ซูดานใต้, โซมาเลีย, แทนซาเนีย, บุรุนดี, ยูกันดา, รวันดา และสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก ซัลวา กีร์ มายาร์ดิต ประธานาธิบดีประเทศซูดานใต้ เป็นประธานคนปัจจุบันของประชาคมฯ องค์การนี้สถาปนาขึ้นในปี 1967 ก่อนจะสลายตัวในปี 1977 และได้กลับมาใหม่อีกครั้งในวันที่ 7 กรกฎาคม 2000 ประชาคมฯ เป็นส่วนหนึ่งของประชาคมเศรษฐกิจแอฟริกา

ในปี 2008 หลังการเจรจากับสมาคมพัฒนาแอฟริกาตอนใต้ (SADC) และตลาดร่วมสำหรับแอฟริกาตะวันออกและใต้ (COMESA) ประชาคมแอฟริกาตะวันออกยอมรับที่จะขยายพื้นที่การค้าเสรีให้ครอบคลุมถึงรัฐสมาชิกของทั้งสามองค์การ 

ประชาคมแอฟริกาตะวันออกมีความสามารถที่จะพัฒนาเป็นการจัดตั้งสหพันธรัฐแอฟริกาตะวันออก อันเป็นสหพันธรัฐที่มีการเสนอให้รวมรัฐสมาชิกเข้าด้วยกันเป็นรัฐเอกราชเดียว ในปี 2010 ประชาคมฯ ได้เปิดตัวตลาดกลางของตนเองสำหรับการค้าขายสินค้า แรงงาน และเงินทุนภายในภูมิภาค โดยมีเป้าหมายคือการจัดตั้งสกุลเงินร่วม และท้ายที่สุดเพื่อพัฒนาสู่การเป็นสหพันธรัฐเดียว ในปี 2013 มีการลงนามในโครงร่างแผนงานจัดตั้งสหภาพการเงิน (monetary union) ของตนเองภายใน 10 ปี ในเดือนกันยายน 2018 มีการตั้งคณะกรรมการเพื่อเริ่มต้นขบวนการร่างรัฐธรรมนูญของภูมิภาค

โซมาเลียเป็นประเทศล่าสุดที่เข้าร่วมกลุ่มการค้าเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2023 หลังการประชุมในห้องปิดนาน 5 ชั่วโมง

การขยายตัวของประชาคมแอฟริกาตะวันออก (EAC) สะท้อนให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของรัฐสมาชิกในการสร้างความเป็นปึกแผ่นทางเศรษฐกิจ การเมือง และสังคมในภูมิภาคแอฟริกาตะวันออก โดยเฉพาะในบริบทของโลกยุคโลกาภิวัตน์ที่ความร่วมมือระดับภูมิภาคมีความสำคัญเพิ่มมากขึ้น EAC ไม่เพียงแต่เน้นการรวมตลาดภายในภูมิภาค แต่ยังมีเป้าหมายระยะยาวในการรวมเอกราชของรัฐสมาชิกให้เป็นรัฐเดี่ยวในรูปแบบของ สหพันธรัฐแอฟริกาตะวันออก (East African Federation)

การก้าวไปสู่การรวมตัวในระดับดังกล่าวต้องอาศัยการบูรณาการเชิงลึกในหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็น

 การประสานนโยบายเศรษฐกิจและการเงิน
 การจัดตั้งหน่วยงานกลางในการกำกับดูแล
 การร่างรัฐธรรมนูญร่วม
 การจัดระบบโครงสร้างพื้นฐานที่เชื่อมโยงกัน เช่น ระบบขนส่ง พลังงาน และเทคโนโลยีสารสนเทศ

แม้ความแตกต่างด้านการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของแต่ละรัฐสมาชิกจะเป็นความท้าทายสำคัญ แต่การที่ประเทศสมาชิกมีภาษาสวาฮีลีเป็นภาษาร่วม และมีประวัติศาสตร์ของการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน ทำให้แนวคิดเรื่องสหพันธรัฐไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน

ปัจจุบัน ประชาคมฯ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมือง อารูชา ประเทศแทนซาเนีย และมีหน่วยงานหลัก ได้แก่

 สำนักเลขาธิการ (EAC Secretariat)
 ศาลยุติธรรมประชาคมแอฟริกาตะวันออก (East African Court of Justice)
 สภานิติบัญญัติประชาคมฯ (East African Legislative Assembly: EALA)

ประชาคมฯ ยังมีความร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับองค์กรระหว่างประเทศ เช่น สหภาพแอฟริกา (AU), ธนาคารโลก, และองค์การการค้าโลก (WTO) เพื่อส่งเสริมการค้าเสรี การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน และการแก้ไขปัญหาความยากจนอย่างยั่งยืน

การที่โซมาเลียกลายเป็นประเทศล่าสุดที่เข้าร่วม ถือเป็นสัญญาณบวกถึงการยอมรับและความเชื่อมั่นในแนวทางของประชาคมฯ ที่มุ่งสู่การเป็น “กลุ่มภูมิภาคบูรณาการลึกที่สุดในแอฟริกา” และอาจกลายเป็นต้นแบบของความร่วมมือระดับภูมิภาคในทวีปอื่นในอนาคต

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น


 East African Community in Europe 
 German and East African Community Cooperation
 EAC Free Trade Agreement
 Agritrade Agricultural trade in East Africa


หมวดหมู่:สหภาพแอฟริกา
หมวดหมู่:อารูชา
หมวดหมู่:แอฟริกาตะวันออก
หมวดหมู่:เศรษฐกิจบุรุนดี
หมวดหมู่:เศรษฐกิจสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
หมวดหมู่:เศรษฐกิจเคนยา
หมวดหมู่:เศรษฐกิจรวันดา
หมวดหมู่:เศรษฐกิจโซมาเลีย
หมวดหมู่:เศรษฐกิจซูดานใต้
หมวดหมู่:เศรษฐกิจแทนซาเนีย
หมวดหมู่:เศรษฐกิจยูกันดา
หมวดหมู่:องค์การระหว่างประเทศ
หมวดหมู่:กลุ่มการค้า