การอ้างธรรมชาติ

การอ้างธรรมชาติ
()
เป็นการให้เหตุผลหรือเป็นกลยุทธ์ทางวาทศิลป์โดยระบุว่า สิ่งนี้ดีก็เพราะเป็นธรรมชาติ หรือสิ่งนี้ก็เพราะไม่เป็นธรรมชาติ
ซึ่งทั่วไปจัดว่าเป็นเหตุผลที่ไม่ดี 
เพราะมีข้อตั้งหลักโดยปริยายที่ไม่ได้ระบุคือ "สิ่งที่เป็นธรรมชาติเป็นของดี"
ซึ่งปกติจะไม่เข้าประเด็น ไม่น่าเชื่อถือ หรือเป็นเพียงความเห็นและไม่ใช่ความจริง 

 รูปแบบ 
รูปแบบทั่วไปของการให้เหตุผลนี่ก็คือ 

ในบางกรณี การใช้คำว่าธรรมชาติอาจไม่ชัดเจน ทำให้สัมพันธ์กับแนวคิดอื่นๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ 
อนึ่ง คำว่าธรรมชาติ อาจมีอรรถที่ก่ออารมณ์อย่างมีกำลัง อาจก่อความรู้สึกว่าถูกหรือผิดอย่างแรง 
การอ้างธรรมชาติเป็นการให้เหตุผลเป็นวง เพราะข้อตั้งต้องสมมุติว่าข้อสรุปเป็นจริง

มีความเห็นหลายอย่างเกี่ยวกับการให้เหตุผลเยี่ยงนี้ 
ในมุมมองที่เปิดกว้าง นี้ยังอาจเป็นหลักทั่วไปที่มีประโยชน์ แต่ก็ในเรื่องที่จำกัดและต้องมีข้อยกเว้น 
เมื่อใช้เป็นหลักทั่วไป ก็จะสมมุติว่าเหตุผลนี้ให้ข้อตัดสินที่ดีอย่างน่าเชื่อถือได้ นอกจากจะมีเหตุผลต่อต้าน และโดยนัยเดียวกัน สิ่งที่ไม่ใช่ธรรมชาติ ก็จะทำให้ตัดสินได้ว่าไม่ดีอย่างเชื่อถือได้ 
การใช้หลักทั่วไปในเรื่องจำกัดเช่น "เมื่ออย่างอื่นเหมือนกันทุกอย่าง เราควรจะพยายามทานอาหารธรรมชาติ" โดยทำเหมือนกับไม่มีข้อยกเว้นอาจเป็นเหตุผลวิบัติแบบ fallacy of accident คือให้เหตุผลที่ไม่สมควรในเรื่องที่ควรยกเว้น

การให้เหตุผลเช่นนี้เป็นเหตุผลวิบัติก็เพราะ "แม้จะตกลงกันได้ว่า อะไรเป็นธรรมชาติและไม่ใช่ แล้วอะไรละจะเป็นผลที่ตามมา คำตอบก็คือไม่มีอะไร"
ไม่มีเหตุผลโดยอาศัยความจริงอะไรที่จะบอกได้ว่าสิ่งที่เป็นธรรมชาติต้องเป็นของดี หรือแม้แต่ดีกว่า และอะไรที่ไม่ใช่ธรรมชาติก็จะต้องเป็นของแย่ หรือแย่กว่า

 ประวัติ 
ทั้งวิทยาศาสตร์และปรัชญาได้พิจารณาความเป็นธรรมชาติในแนวคิดต่างๆ มาอย่างต่อเนื่อง
ในกรีซโบราณ "กฎธรรมชาติไม่ได้มองแค่ว่า เป็นเพียงคำอธิบายทั่วไปของความจริงที่เกิดขึ้นในโลก แต่ยังเป็นบรรทัดฐานที่มนุษย์ควรจะประพฤติตาม ดังนั้นการยกธรรมชาติ จึงมักเป็นการยกธรรมชาติของมนุษย์ ซึ่งจัดเป็นแหล่งเกิดอย่างหนึ่งของบรรทัดฐานทางพฤติกรรม
สำหรับคนกรีก นี่หมายถึงการเจตนาเข้าไปตรวจสอบและสำรวจในเรื่องซึ่งตามแนวคิดทางวัฒนธรรมของพวกเขา เป็นแหล่งกำเนิดที่แท้จริงสำหรับบรรทัดฐานทางพฤติกรรม"

ในยุคปัจจุบัน นักปรัชญาได้คัดค้านแนวคิดว่า การเป็นสัตว์ธรรมชาติของมนุษย์ควรจะระบุหรือกำหนดบรรทัดฐานทางพฤติกรรมของตน
เช่นนักปรัชญาชาวฝรั่งเศส ฌ็อง-ฌัก รูโซ ได้เขียนไว้ว่า "เราไม่รู้หรอกว่า ธรรมชาติของเราจะให้เราเป็นอะไร"

 ตัวอย่าง 
ชั้นวางของซูเปอร์มาร์เก็ตที่มีสินค้า ซึ่งโฆษณาว่า เป็นธรรมชาติ 

ตัวอย่างการยกธรรมชาติที่เห็นบ่อยพบได้ในป้ายและโฆษณาของอาหาร เครื่องนุ่งห่ม สมุนไพร และอื่นๆ
โดยอาจจะขึ้นป้ายว่าเป็นของธรรมชาติล้วนๆ เป็นการกล่าวโดยนัยว่า ผลิตภัณฑ์ปลอดภัยต่อสิ่งแวดล้อมและผู้บริโภค 
แต่จริงๆ แล้วผลิตภัณฑ์จะเป็นธรรมชาติหรือไม่ ก็ไม่ใช่เหตุให้ได้ความปลอดภัยและประสิทธิผล
ตัวอย่างเช่น สารประกอบที่เป็นพิษก็มีอยู่ตามธรรมชาติ 

เรื่องยาก็มักจะอ้างธรรมชาติเหมือนกันโดยกล่าวว่า ยาไม่เป็นธรรมชาติ ดังนั้นจึงไม่ควรใช้
นี้เห็นชัดเป็นพิเศษเมื่อใช้เป็นเหตุผลต่อต้านการฉีดวัคซีน

ในเรื่องการกินเนื้อ นักปรัชญาชาวออสเตรเลียอ้างว่า การให้เหตุผลว่าการกินเนื้อถูกศีลธรรมเพราะเป็นธรรมชาติ เป็นเหตุผลวิบัติ เพราะไม่ว่ามนุษย์หรือสัตว์จะประพฤติอย่างไรตามธรรมชาติ ก็ยังไม่ใช่เหตุผลว่า เราควรจะประพฤติเช่นไร 
ฉะนั้น การกินเนื้อหรือไม่กินเนื้อ ควรพิจารณาตามความผิดถูกของตนเอง ไม่ใช่ยกธรรมชาติ

 ดูเพิ่ม 
 ความเอนเอียงเพื่อยืนยัน
 บทบาททางเพศ
 โฮโมโฟเบีย
 คนเถื่อนใจธรรม
 มนุษยนิยมเปลี่ยนผ่าน

 เชิงอรรถและอ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 Nature, Human Nature, and Biotechnology
 Appeal to Nature
 Dietary Supplements: How To Know What Is Safe American Cancer Society:  (Archived from the original 18 April 2008)
 Thomas Hobbes A Brief of the Art of Rhetorick Chap. XI  "Of the Colours, or Common Opinions concerning Pleasure." Chap. XVI  "Of Proofs Inartificial."

หมวดหมู่:เหตุผลวิบัติโดยกำเนิด 
หมวดหมู่:เหตุผลวิบัติโดยประเด็น
หมวดหมู่:เทคนิคการโฆษณา
หมวดหมู่:การกำหนดอาหาร
หมวดหมู่:การแพทย์ทางเลือก
หมวดหมู่:ระบบสังคม
หมวดหมู่:การรักษาทางการแพทย์
หมวดหมู่:การบำบัด