ราชอาณาจักรเก่าแห่งอียิปต์

ในประวัติศาสตร์อียิปต์โบราณราชอาณาจักรเก่าเป็นช่วงเวลาที่ครอบคลุมตั้งแต่ราว 2700–2200 ปีก่อนคริสต์ศักราช มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า "ยุคแห่งพีระมิด" หรือ "ยุคแห่งผู้สร้างพีระมิด" เนื่องจากตลอดรัชสมัยของผู้สร้างพีระมิดผู้ยิ่งใหญ่แห่งราชวงศ์ที่สี่ เช่น ฟาโรห์สเนฟรูผู้ทรงทำให้เกิดศิลปะแห่งพีระมิดมีความสมบูรณ์แบบและสถาปัตยกรรมอาคาร และฟาโรห์คูฟู, ฟาโรห์คาเฟร และฟาโรห์เมนเคอเร ซึ่งเป็นฟาโรห์ผู้ทรงโปรดให้สร้างพีระมิดที่กิซ่า อียิปต์ขึ้นสู่จุดสูงสุดของอารยธรรมที่ยั่งยืนเป็นครั้งแรกในช่วงสมัยราชอาณาจักรเก่า ซึ่งเป็นช่วงแรกในสามยุคที่เรียกว่า "ราชอาณาจักร" (ตามด้วยราชอาณาจักรกลางและราชอาณาจักรใหม่) ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของอารยธรรมในลุ่มแม่น้ำไนล์ตอนล่างMalek, Jaromir. 2003. "The Old Kingdom (c. 2686–2160 BC)". In The Oxford History of Ancient Egypt, edited by Ian Shaw. Oxford and New York: Oxford University Press. , p.83

แนวคิดเรื่อง "ราชอาณาจักรเก่า" ซึ่งเป็นหนึ่งในสามของ "ยุคทอง" ซึ่งได้คิดค้นแนวคิดนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1845 โดยบารอน ฟ็อน บุนเซิน นักไอยคุปต์วิทยาชาวเยอรมัน และคำจำกัดความของคำว่า "ราชอาณาจักรเก่า" จะเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากตลอดช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ไม่เพียงแต่ฟาโรห์พระองค์สุดท้ายในสมัยต้นยุคราชวงศ์ที่เกี่ยวข้องกับฟาโรห์สองพระองค์แรกของสมัยราชอาณาจักรเก่าเท่านั้น แต่ "เมืองหลวง" ซึ่งเป็นที่ประทับของพระราชวงศ์ยังคงอยู่ที่อิเนบ-เฮดจ์ (Ineb-Hedj) ซึ่งเป็นชื่อภาษาอียิปต์โบราณของเมืองเมมฟิส เหตุผลพื้นฐานสำหรับการแยกระหว่างสองช่วงเวลาคือการเปลี่ยนแปลงการปฏิวัติทางสถาปัตยกรรมพร้อมกับผลกระทบต่อสังคมอียิปต์และเศรษฐกิจของการสร้างโครงสร้างอาคารขนาดใหญ่

สมัยราชอาณาจักรเก่ามักจะถูกมองว่าเป็นช่วงเวลานับตั้งแต่ราชวงศ์ที่สามถึงราชวงศ์ที่หก (ระหว่าง 2686–2181 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ข้อมูลที่เกี่ยวข้องราชวงศ์ที่สี่ถึงราชวงศ์ที่หกแห่งอียิปต์นั้นปรากฏไม่มากนัก และนักประวัติศาสตร์ถือว่าประวัติศาสตร์ของช่วงเวลานั้น คือ ตัวอักษรที่ "เขียนด้วยหิน" และเป็นสถาปัตยกรรมโดยส่วนใหญ่ผ่านอนุสาวรีย์และจารึกที่นักวิชาการสามารถประติดประต่อประวัติศาสตร์ได้ นักไอยคุปต์วิทยายังรวมถึงราชวงศ์ที่เจ็ดและราชวงศ์ที่แปดในช่วงราชอาณาจักรเก่าในฐานะความต่อเนื่องของการบริหารรัฐโดยรวมศูนย์ไว้ที่เมืองเมมฟิส ในขณะที่สมัยราชอาณาจักรเก่าเป็นช่วงเวลาแห่งความมั่นคงภายในและความเจริญรุ่งเรือง ตามมาด้วยช่วงเวลาแห่งความแตกแยกและความเสื่อมโทรมทางวัฒนธรรมโดยสัมพัทธ์ที่นักไอยคุปต์วิทยาเรียกว่า สมัยช่วงระหว่างกลางที่หนึ่งCarl Roebuck, The World of Ancient Times, pp. 55 & 60. ในช่วงสมัยราชอาณาจักรเก่า ฟาโรห์แห่งอียิปต์ (ซึ่งในขณะนั้นจะยังไม่เรียกตำแหน่งประมุขของอาณาจักรว่า "ฟาโรห์" จนถึงช่วงสมัยราชอาณาจักรใหม่) ได้ทรงกลายเป็นเทพเจ้าที่มีพระชนม์ชีพ ซึ่งทรงปกครองอย่างเด็ดขาดและทรงสามารถเรียกร้องการรับใช้และความมั่งคั่งจากราษฎรได้Carl Roebuck, The World of Ancient Times, p. 56.

ในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์โจเซอร์ ซึ่งเป็นฟาโรห์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่สามแห่งสมัยราชอาณาจักรเก่า โดยเมืองหลวงของอียิปต์ในขณะนั้นได้ย้ายไปที่เมืองเมมฟิส ซึ่งฟาโรห์โจเซอร์ได้ทรงสถาปนาพระราชสำนักของพระองค์ไว้ที่นั่น การสร้างสรรค์ยุคสมัยใหม่จึงได้เริ่มต้นที่ซักกอเราะฮ์ ซึ่งภายใต้รัชสมัยของพระองค์ อิมโฮเทป ขุนนางสถาปนิกของฟาโรห์ดโจเซอร์ ซึ่งมีชื่อเสียงมาจากการพัฒนาการสร้างอาคารด้วยหินและแนวคิดของรูปแบบสถาปัตยกรรมใหม่ เช่น พีระมิดขั้นบันได สมัยราชอาณาจักรเก่าอาจจะเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดเกี่ยวกับพีระมิดจำนวนมากที่สร้างขึ้นในช่วงเวลาดังกล่าวเพื่อเป็นสถานที่ฝังพระบรมศพของฟาโรห์แห่งอียิปต์

 อ้างอิง 


หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่สิ้นสุดในสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:ราชอาณาจักรในอดีต