ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2566

ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2566 เป็นเหตุการณ์ในรอบวัฎจักรของการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในอดีตของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวลากยาวตลอด พ.ศ. 2566 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม

ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นจะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม นอกจากนี้พายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าจับตาโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมของสหรัฐอเมริกายังได้กำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียกด้วย

การพยากรณ์ฤดูกาล
 วันที่พยากรณ์โดยTSR  จำนวนพายุโซนร้อน  จำนวนพายุไต้ฝุ่น  จำนวนพายุรุนแรง  ดัชนีเอซีอี  อ้างอิง เฉลี่ย (2508–2565)  25.7 ลูก  16.1 ลูก  8.7 ลูก  290 หน่วย   5 พฤษภาคม 2565  29 ลูก  19 ลูก  13 ลูก  394 หน่วย   7 กรกฎาคม 2565  29 ลูก  19 ลูก  12 ลูก  382 หน่วย   วันที่พยากรณ์โดยศูนย์พยากรณ์อื่น  ศูนย์พยากรณ์  ช่วงเวลา  ระบบพายุ  อ้างอิง 13 มกราคม 2566  PAGASA  มกราคม–มีนาคม  0–2 ลูก   13 มกราคม 2564  PAGASA  เมษายน–มิถุนายน  2–4 ลูก   ฤดูกาล 2566  ศูนย์พยากรณ์  พายุหมุนเขตร้อน  พายุโซนร้อน  พายุไต้ฝุ่น  อ้างอิง เกิดขึ้นจริง:  JMA  9 ลูก  5 ลูก  2 ลูก  เกิดขึ้นจริง:  JTWC  5 ลูก  5 ลูก  3 ลูก 
ในระหว่างฤดูกาล หลายหน่วยงานอุตุนิยมวิทยาและหน่วยงานทางวิทยาศาสตร์ของแต่ละประเทศจะมีการคาดการณ์ของพายุหมุนเขตร้อน, พายุโซนร้อนและพายุไต้ฝุ่น ที่จะก่อตัวในช่วงฤดู และ/หรือ จะมีพายุกี่ลูกที่ส่งผลกระทบต่อประเทศนั้น หลายหน่วยงานนี้ได้รวมไปถึงองค์กรความเสี่ยงพายุโซนร้อน (TSR) ของมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน, สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) และสำนักสภาพอากาศกลางของไต้หวันด้วย การพยากรณ์แรกของปีได้รับการเผยแพร่โดย PAGASA เมื่อวันที่ 13 มกราคม 2566 ในคาดการณ์ภูมิอากาศรายฤดูประจำเดือนเป็นการคาดการณ์ช่วงครึ่งแรกของฤดูกาล 2566 หน่วยงานคาดการณ์ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อนเพียง 0–2 ลูกที่เข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ในระหว่างเดือนมกราคมถึงมีนาคม ขณะเดือนเมษายนถึงมิถุนายนจะมีพายุหมุนเขตร้อน 2–4 ลูก นอกจากนี้ยังระบุด้วยว่าสภาวะลานีญากำลังอ่อนนั้นจะดำเนินต่อไปและจะเปลี่ยนกลับไปเป็นสภาวะเป็นกลางในภายหลัง 

วันที่ 5 พฤษภาคม องค์กรความเสี่ยงพายุโซนร้อนได้ออกการคาดการณ์ฉบับแรกของฤดูกาล 2566 ซึ่งคาดว่าสภาวะเอลนีโญกำลังปานกลางถึงแรงจะพัฒนาชึ้นและคงอยู่ไปตลอดเดือนตุลาคม โดย TSR คาดว่ากิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนในฤดูกาล 2566 จะสูงกว่าค่าเฉลี่ย มีพายุโซนร้อนเกิดขึ้นจำนวน 29 ลูก ในจำนวนนั้นมีกำลังเป็นถึงพายุไต้ฝุ่นได้ 19 ลูก และในจำนวนนั้นจะเป็นพายุไต้ฝุ่นที่มีความรุนแรง 13 ลูก โดย TSR ยังคงไว้ที่การคาดการณ์นี้ในการคาดการณ์ฉบับเดือนกรกฎาคม เว้นแต่ปรับลดจำนวนพายุรุนแรงลงเหลือ 12 ลูก

 ภาพรวมฤดูกาล 

 พายุ 
 พายุโซนร้อนซ้านหวู่ 

 พายุไต้ฝุ่นมาวาร์ 

 พายุไต้ฝุ่นกูโชล 

 พายุโซนร้อนกำลังแรงตาลิม 

 พายุไต้ฝุ่นทกซูรี 

พายุไต้ฝุ่นขนุน

 วันที่ 26 กรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ประกาศการก่อตัวของบริเวณหย่อมความกดอากาศต่ำในมหาสมุทรแปซิฟิก สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นเริ่มส่งสัญญาณเตือนพายุโดยประกาศว่าเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน การวิเคราะห์จากสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นบ่งชี้ว่าพายุอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยต่อการพัฒนาโดยมีอุณหภูมิผิวน้ำทะเลที่อบอุ่น และลมเฉือนแนวตั้งต่ำ ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนสำหรับพื้นที่ที่มีการพาความร้อนทางตะวันออกของแยป
 วันที่ 27 กรกฎาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้เริ่มออกคำเตือนเกี่ยวกับพายุดังกล่าว และจัดประเภทเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนเมื่อเวลา 16:00 น. (09:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ภาพถ่ายดาวเทียมพบว่าศูนย์กลางการหมุนเวียนระดับต่ำของพายุได้ถูกกำหนดไว้แล้ว อย่างไรก็ตาม โครงสร้างการพาความร้อนยังคงอสมมาตร
 วันที่ 28 กรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ยกระดับพายุดีเปรสชันเขตร้อนให้กลายเป็นพายุโซนร้อน และสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้กำหนดให้ชื่อ ขนุน พายุได้รวมศูนย์การไหลเวียนระดับต่ำเข้ากับแถบการพาความร้อนแบบก่อตัว และการพาความร้อนแบบลึกเหนือครึ่งวงกลมทางทิศตะวันออก
 วันที่ 29 กรกฎาคม พายุโซนร้อนขนุนได้เคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของประเทศฟิลิปปินส์เมื่อเวลา 10:00 น. (03:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้กำหนดชื่อท้องถิ่นว่า ฟัลโกน พายุได้เคลื่อนตัวไปทางทิศเหนือ เนื่องจากบริเวณความกดอากาศสูงกึ่งเขตร้อนระดับกลางที่อยู่ใกล้เคียง จึงทำให้พายุทวีกำลังแรงขึ้นจนกลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง
 วันที่ 30 กรกฎาคม พายุโซนร้อนขนุนเกิดเมฆปกคลุมหนาแน่นบริเวณศูนย์กลางของพายุ และตาพายุขรุขระ แสดงให้เห็นว่าพายุได้ทวีกำลังแรงขึ้นจนกลายเป็นพายุไต้ฝุ่น ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) รายงานความเร็วลมที่ต่อเนื่องเพียง 1 นาทีที่ 130 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (80 ไมล์ต่อชั่วโมง) ซึ่งเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1
 วันที่ 31 กรกฎาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) รายงานความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 285 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (180 ไมล์ต่อชั่วโมง) ทำให้พายุไต้ฝุ่นขนุนมีความเข้มข้นเทียบเท่าหมวด 5 ในระดับลมมาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน และสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ประเมินพร้อมกันว่าพายุมีความเร็วลมสูงสุด 10 นาทีที่ 215 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (130 ไมล์ต่อชั่วโมง) และความกดอากาศที่ 900 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 26.58 นิ้วของปรอท) 
 วันที่ 1 สิงหาคม พายุไต้ฝุ่นขนุนได้เคลื่อนตัวออกจากพื้นที่รับผิดชอบของประเทศฟิลิปปินส์เมื่อเวลาประมาณ 02:00 น. (19:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) และพายุอ่อนกำลังลงเล็กน้อยในขณะที่เคลื่อนตัวเข้าใกล้หมู่เกาะรีวกีว
 วันที่ 2 สิงหาคม พายุไต้ฝุ่นขนุนได้อ่อนกำลังลง เนื่องจากพายุเกิดวัฏจักรการแทนที่กำแพงตา และทำให้ตาพายุขยายตัวขึ้นอย่างมาก แต่โครงสร้างโดยรวมของพายุได้เสื่อมลง ตาพายุชั้นในเริ่มเผชิญกับอุณหภูมิของมหาสมุทรที่เย็นลงจากภาพถ่ายดาวเทียมอินฟราเรด ซึ่งล้อมรอบด้วยวงแหวนสมมาตรของความเย็น
 วันที่ 3 สิงหาคม พายุไต้ฝุ่นขนุนได้เคลื่อนตัวไปทางทิศเหนือที่อุณหภูมิผิวน้ำทะเลที่เย็นลง และด้วยเหตุนี้พายุจึงมีแนวโน้มอ่อนกำลังลงตาพายุ พายุไต้ฝุ่นขนุนได้อ่อนกำลังลง เนื่องจากเมฆที่เกือบจะนิ่ง และอุ่นขึ้น
 วันที่ 4 สิงหาคม พายุไต้ฝุ่นขนุนได้เคลื่อนตัวไปทางขั้วโลก และพายุได้เปลี่ยนทิศไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือในขณะที่เคลื่อนตัวผ่านขอบด้านใต้ของพายุหมุนกึ่งเขตร้อน หลังจากโครงสร้างของพายุได้อ่อนแอลงทำให้สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ลดระดับจากพายุไต้ฝุ่นให้กลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงโดยมีความเร็วลมที่ต่อเนื่องเพียง 10 นาทีที่ 95 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (60 ไมล์ต่อชั่วโมง) พายุเริ่มมีกำลังแรงขึ้นโดยมีแถบพายุแบบลึกเหนือจตุภาคในวันต่อมา
 วันที่ 6 สิงหาคม พายุโซนร้อนขนุนได้เคลื่อนตัวไปทางเหนือของโทคุโนะชิมะ และพายุได้เคลื่อนตัวเร่งความเร็วไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ศูนย์กลางของพายุได้ถูกเปิดเผย และแถบพายุฝนฟ้าคะนองแบบลึกห่อหุ้มเป็นวงกว้าง
 วันที่ 9 สิงหาคม ภาพถ่ายดาวเทียมได้แสดงศูนย์การไหลเวียนระดับต่ำที่รวมตัวกันโดยมีแถบพายุฝนฟ้าคะนองแบบก่อตัว และการพาความร้อนแบบลึกเหนือครึ่งวงกลมทางทิศเหนือ พายุได้เคลื่อนตัวผ่านไปทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะคีวชู
 วันที่ 10 สิงหาคม พายุโซนร้อนขนุนได้เคลื่อนตัวขึ้นฝั่งที่กอเจโดในประเทศเกาหลีใต้ด้วยความเร็วลมที่ต่อเนื่องเพียง 1 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (50 ไมล์ต่อชั่วโมง) เมื่อเวลา 07:00 น. (00:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) หลังจากนั้นพายุเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และศูนย์กลางการหมุนเวียนระดับต่ำถูกบดบังด้วยพายุที่ยังคงอยู่ สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ยังคงติดตามพายุในฐานะพายุหมุนนอกเขตร้อนจนถึงเช้าของวันต่อมา

 พายุไต้ฝุ่นแลง 

 พายุไต้ฝุ่นมิเฮา 

 พายุไต้ฝุ่นเซาลา 

 พายุโซนร้อนกำลังแรงด็อมเร็ย 

 พายุไต้ฝุ่นไห่ขุย 

 พายุโซนร้อนกำลังแรงคีโรกี 

 พายุโซนร้อนยุนยาง 

พายุไต้ฝุ่นโคอินุ

พายุไต้ฝุ่นบอละเวน

พายุโซนร้อนซันปา

พายุโซนร้อนเจอลาวัต

 พายุดีเปรสชันเขตร้อน 
รายการพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงสูงสุดเป็นเพียงพายุดีเปรสชัน โดยอาจเป็นพายุที่มีรหัสเรียกตามหลังด้วยตัวอักษร W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม หรืออาจได้รับชื่อท้องถิ่นจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) แต่ไม่ถูกตั้งชื่อตามเกณฑ์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวระบุเพียงแต่คำว่า TD (Tropical Depression) หรือพายุดีเปรสชันเท่านั้น
 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 1 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 2 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 4 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 7 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 11 

 รายชื่อพายุ 

ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างทำหน้าที่กำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนอาจมีสองชื่อ RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาจะประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีของพายุหมุนเขตร้อน หากมีความเร็วลมถึง  พายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวจะได้รับชื่อ ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ มีขอบเขตอยู่ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 135°ดะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างเส้นขนานที่ 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น ในระหว่างฤดูกาล หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ที่เตรียมไว้ถูกใช้จนหมด PAGASA จะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติม ซึ่งถูกกำหนดขึ้นไว้ในแต่ละฤดูกาลมาใช้กับพายุหมุนเขตร้อนแทนชื่อที่หมดไป

 ชื่อสากล 

กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะเป็นหน่วยงานที่กำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน เมื่อระบบได้รับการประมาณว่า มีความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาที ที่  โดย JMA จะคัดเลือกชื่อจากรายการ 140 ชื่อ ซึ่งได้รับการปรับปรุงโดย 14 ประเทศสมาชิกและดินแดนของคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (ESCAP)/WMO คณะกรรมการไต้ฝุ่น

ชุดที่ 5
ซ้านหวู่ (2301)
มาวาร์ (2302)
กูโชล (2303)
ตาลิม (2304)
ทกซูรี (2305)
ขนุน (2306)
แลง (2307)
เซาลา (2309)ชุดที่ 1
ด็อมเร็ย (2310)
ไห่ขุย (2311)
คีโรกี (2312)
ยุนยาง (2313)
โคอินุ(2314)
บอละเวน(2315)
ซันปา(2316)
เจอลาวัต (2317)

ชื่ออื่นๆ
ดอลา (2308)

 การถอนชื่อ 
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ การประชุมคณะกรรมการไต้ฝุ่นครั้งที่ 56 พายุที่ถูกถอนชื่อ คือ ทกซูรี เซาลา และ ไห่ขุย ออกจากรายชื่อพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกและจะไม่มาใช้อีก  และในปี พ.ศ. 2568  คณะกรรมการไต้ฝุ่นได้นำชื่อ Bori, Saobien, and Tianma มาแทนชื่อ ทกซูรี เซาลา และ ไห่ขุย ตามลำดับ 

ฟิลิปปินส์

สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะใช้ชื่อของตัวเองหากมีพายุใดก่อตัวหรือเคลื่อนผ่านพื้นที่รับผิดชอบของตน โดยชื่อที่ใช้ถูกนำมาจากรายชื่อ เป็นรายชื่อเดียวกับที่ถูกใช้ไปในฤดูกาล ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) และมีกำหนดจะถูกนำมาใช้อีกครั้งในฤดูกาล ค.ศ. 2026 (พ.ศ. 2569) ด้วย ซึ่งรายชื่อทั้งหมดเหมือนเดิมกับครั้งก่อน เว้น โอเบต, โรซัล และ อุมเบร์โต ที่ถูกนำมาแทน โอมโปง, โรซีตา และอุสมัน ที่ถูกถอนไป
อามัง
เบตตี
เชเดง
โดโดง
เอไกฟัลโกน
โกริง
ฮันนา
อีเนง
เจนนี

 ผลกระทบ  
ตารางนี้รวมเอาทั้งหมดของระบบพายุที่ก่อตัวภายใน หรือ เคลื่อนตัวเข้ามาในมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ ทางฝั่งตะวันตกของเส้นแบ่งวันสากล ภายในปี พ.ศ. 2566 ตารางนี้ยังมีภาพรวมของความรุนแรงของระบบ ระยะเวลา บริเวณที่มีผลกระทบกับแผ่นดิน และจำนวนความเสียหายหรือจำนวนผู้เสียชีวิตใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับระบบพายุ

|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || บรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, สิงคโปร์ || ไม่ทราบ || |  ||| 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ปาเลา, ฟิลิปปินส์ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ไม่มี || 
|-
| ซ้านหวู่ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไมโครนีเชีย ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์ ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| มาวาร์ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไมโครนีเชีย, กวม, หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา, ฟิลิปปินส์, หมู่เกาะรีวกีว (ญี่ปุ่น) || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| กูโชล ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ภาคใต้ของจีน, เวียดนาม ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| ตาลิม ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, ภาคใต้ของจีน, เวียดนาม || ไม่ทราบ ||  || 
|-
| ทกซูรี ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || จีน ไต้หวัน ฟิลิปปินส์ ||  15.4 พันล้านดอลาร์สหรัฐ || 137 || ||
|-

 ดูเพิ่ม 

พายุหมุนเขตร้อนใน พ.ศ. 2566
รายชื่อฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2566
ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2566
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2566
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้: 2565–2566, 2566–2567
ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2565–2566, 2566–2567
ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2565–2566, 2566–2567

อ้างอิง

 แหล่งข้อมูลอื่น