การป้องกันกำลังรบ

ประวัติ 
แนวคิดเรื่องการป้องกันกำลังรบเริ่มต้นมาจากเหตุระเบิดค่ายทหารเบรุตในเลบานอนเมื่อปี พ.ศ. 2526 ในขณะที่ช่วงสงครามเย็นได้มุ่งเน้นไปที่ไปที่การสะสมกำลังทหารขนาดใหญ่ (เช่น สหภาพโซเวียต) รูปแบบของกองทัพสหรัฐจึงเป็นรูปแบบของกองกำลังที่สามารถคาดเดาได้สำหรับการเข้าโจมตีที่ใช้วิธีนอกแบบและแบบกองโจร โดยผลที่ตามมาคือในระหว่างการปฏิบัติการรักษาสันติภาพของนาวิกโยธินสหรัฐในเลบานอนเมื่อปี พ.ศ. 2526 ได้มีการฝ่าแนวกั้นของบรรทุกของพลเรือนสองคันเข้าไปในพื้นที่หวงข้ามของนาวิกโยธินและทำการจุดระเบิดฆ่าตัวตายจากรถบรรทุกบริเวณโรงนอนของทหารสหรัฐและคันที่สองจุดระเบิดที่โรงนอนของทหารฝรั่งเศส

ต่อมาได้มีการนำหลักการป้องกันกำลังรบไปใช้งานทั่วทั้งกระทรวงกลาโหมสหรัฐ (และต่อมาหน่วยยามฝั่งสหรัฐได้นำไปปรับใช้งานต่อ) เพื่อให้แน่ใจว่าสถานการณ์ดังกล่าวจะไม่เกิดขึ้นอีกกับกองกำลังของสหรัฐ โดยการป้องกันกำลังรบมีลักษณะเฉพาะตัวคือการเปลี่ยนกลยุทธ์ในการป้องกันอยู่ตลอดเวลาเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสามารถคาดเดาได้

 หลักการ 
การป้องกันกำลังรบ เป็นการป้องกันไม่ให้เกิดภัยหรืออันตรายแก่กำลังรบ ซึ่งอาจจะมาจากด้านใดด้านหนึ่งที่เราไม่ได้คาดคิดหรือเตรียมไว้ จึงต้องมีการเตรียมการป้องกันเอาไว้ในทุกด้านก่อนล่วงหน้า เช่น การป้องกันการโจมตีทางอากาศ การถูกเข้าปฏิบัติการนอกเหนือจากการรบ การป้องกันอาวุธชีวะเคมี รังสี และนิวเคลียร์ การระบุฝ่าย การป้องกันพื้นที่ การป้องกันด้านไซเบอร์ และการประเมินความเสี่ยง

การป้องกันกำลังรบนั้นเป็นไปเพื่อความคล่องตัวในการปฏิบัติภารกิจและทำให้ดำเนินภารกิจได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งนอกจากนี้ยังช่วยให้ลดความเสียหายหากเกิดการโจมตีหรือทำอันตรายขึ้น จำกัดวงความเสียหายที่เกิดจากการปฏิบัติการทางทหารต่อพลเรือนและการปฏิบัติการโจมตีแบบไร้รูปแบบ

โดยการป้องกันกำลังรบไม่หมายรวมไปถึงการทำให้ศัตรูนั้นพ่ายแพ้ หรือการป้องกันการเกิดอุบัติเหตุ ปัญหาสภาพอากาศ หรือโรคร้าย

 ดูเพิ่ม 
 หน่วยปกป้องกองกำลังเพนตากอน
 สภาวะการป้องกันกำลังรบ
 ศูนย์ปฏิบัติการป้องกันฐานทัพ
 หน่วยตอบโต้เร็ว

 อ้างอิง 

ป้องกันกำลังรบ