จักรพรรดิเหลียงยฺเหวียน

จักรพรรดิเหลียงยฺเหวียน ( ; 16 กันยายน ค.ศ. 508 – 27 มกราคม ค.ศ. 555) มีพระนามเดิมว่า เซียว อี้ ( ) ชื่อรัชกาลว่า จื้อเฉิง ( ) พระนามในวัยเยาว์ว่า ฉีฟู่ ( ) เป็น จักรพรรดิแห่งจีนในราชวงศ์เหลียง หลังจากที่จักรพรรดิเหลียงอู่ พระราชบิดา และจักรพรรดิเหลียงเจี้ยนเหวิน พระอนุชาถูกจับเป็นตัวประกันอยู่นาน และถูกคุมตัวโดยนายพลกบฏ โหว จิง เซียวอี้ถูกมองว่าเป็นผู้นำของเหลียง โดยพฤตินัย และหลังจากเอาชนะโหวจิงได้ในปี 552 ก็ประกาศตนเป็นจักรพรรดิ ในปี 554 หลังจากรุกราน อู่เหวิน ไต้ ซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่ของราชวงศ์เว่ยตะวันตก กองกำลังของเว่ยตะวันตกได้สืบเชื้อสายมาและยึดเมืองหลวงเจี้ยนคังได้ (江陵, ในปัจจุบันคือ จิงโจว, มณฑลหูเป่ย์) อู่เหวินได้ประหารชีวิตพระองค์ และประกาศให้พระราชนัดดา เซียว ซา ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งเหลียง

จักรพรรดิหยวนเป็นนักเขียน และนักสะสมหนังสือโบราณที่มีชื่อเสียง แต่ถูกวิจารณ์โดยนักประวัติศาสตร์ว่า พระองค์มุ่งกำจัดผู้ที่มีศักยภาพในการชิงราชบัลลังก์มากกว่าต่อสู้กับโหวจิง ขณะที่เจียงหลิงถูกกองทหารเว่ยตะวันตกปิดล้อม จักรพรรดิหยวนได้จุดไฟเผาหนังสือโบราณมากกว่า 140,000 เล่ม และนี่ถือเป็นหนึ่งในหายนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับการศึกษางานโบราณในประวัติศาสตร์จีน

อ้างอิง

 Book of Liang, vol. 5.
 History of the Southern Dynasties, vol. 8.
 Zizhi Tongjian, vols. 147, 158, 159, 160, 161, 162, 163, 164, 165.

|- style="text-align: center;"

|-

|- style="text-align: center;"

|- style="text-align: center;"

|-