เคาจู

เคาจู("ขงเบ้งจึงใช้ให้เคาจูเบงกองไปปลูกโรงอภิเษกสำเร็จแล้ว ก็เตรียมเครื่องอภิเษกทั้งปวงตามอย่างกษัตริย์")  (มีบทบาทในช่วงศตวรรษที่ 3) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า สฺวี่ ฉือ () ชื่อรอง เหรินตู่ () เป็นขุนนางและบัณฑิตของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน 

 ประวัติ 
เคาจูเป็นชาวเมืองลำหยง (南陽郡 หนานหยางจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันอยู่บริเวณนครหนานหยาง มณฑลเหอหนาน เคาจู้เกิดในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและศึกษาเล่าเรียนกับหลิว ซี (劉熈) เคาจูเชี่ยวชาญเรื่องคำสอนของเต้เหี้ยนบัณฑิตลัทธิขงจื๊อ, คัมภีร์อี้จิง, ชูจิง, อี๋หลี่, หลี่จิง, โจวหลี่, เหมาชือจว้าน และหลุน-ยฺหวี่ ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 196 และ ค.ศ. 220 เคาจูได้พบกับเคาเจ้งและคนอื่น ๆ ในมณฑลเกาจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง มณฑลกวางตุ้ง และตอนเหนือของประเทศเวียดนามในปัจจุบัน) และภายหลังก็ติดตามพวกเขาไปยังมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน)(許慈字仁篤，南陽人也。師事劉熈，善鄭氏學，治易、尚書、三禮、毛詩、論語。建安中，與許靖等俱自交州入蜀。) จดหมายเหตุสามก๊ก เล่มที่ 42.

 คำวิจารณ์ 

 ดูเพิ่ม 
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

 อ้างอิง 

 บรรณานุกรม 
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
 เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
 ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.


หมวดหมู่:ขุนนางของจ๊กก๊ก
หมวดหมู่:ข้าราชการของเล่าปี่