เรือโบโรบูดูร์

เรือโบโรบูดูร์ เป็นเรือที่มีกรรเชียงไม้สองอันในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทรเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 9 ปรากฏบนแผ่นนูนต่ำบางส่วนที่โบโรบูดูร์ จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย เรือของชาวชวาที่มีขนาดใกล้เคียงกันยังคงใช้งานในการค้าที่ชายฝั่งชวาตะวันออกอย่างน้อยจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1940

 รูปลักษณ์ 
รูปลักษณ์ของเรือที่วิหารโบโรบูดูร์ได้แก่: มีกรรเชียงที่ไม่ได้ยาวเท่าตัวเรือ เสากระโดงเรือสองหรือสามแฉกที่มีใบเรือลาดเอียง (tanja sail), เสาชี้ที่มีใบเรือที่ขึงบนเสาขวาง, ระเบียงพายเรือ (ที่ผู้คนนั่งหรือยืนพาย), ดาดฟ้า, มี ตา (ตาแกะสลัก) และหางเรือสี่ส่วน เรือบางลำมีไม้พายจำนวนอย่างน้อย 6, 8 หรือ 9 อัน และบางลำไม่มีไม้พาย

 ความเข้าใจผิดทั่วไป 
ความเข้าใจผิดบางประการเกี่ยวกับเรือโบโรบูดูร์มีดังนี้:

 เรือที่วิหารโบโรบูดูร์คือเรืออินเดีย ความเห็นนี้ได้รับการสนับบสนุนจากนักวิชาการอินเดียแและดัตช์ที่กล่าวถึงอิทธิพลของอินเดียที่มีต่ออาณาจักรต่าง ๆ ในนูซันตารา ("ภารตภิวัฒน์") ดังนั้น เรือที่ปรากฏในวิหารต้องมาจากอินเดีย นอกจากนี้ยังเกิดจากแนวคิดที่ว่าเรือชวาด้อยกว่าเรืออินเดีย ข้อโต้แย้งนี้ถูกหักล้าง เนื่องจากชาวชวาเป็นนักเดินเรือที่มีประสบการณ์และสร้างเรือขนาดใหญ่มาเร็วสุดที่คริสต์สหัสวรรษที่ 1 (ดู kolandiaphonta) และมีลักษณะบ่งบอกถึงแหล่งกำเนิดจากอินโดนีเซีย คือ: มีกรรเชียง ใช้ใบเรือเอียงที่มีไม้ขวางติดใบต่ำ การใช้เสาสองขาและขาตั้งสามขา และระเบียงพายเรือ
 เรือนี้คือเรือศรีวิชัยหรือเรือมลายู ไม่มีหลักฐาานใดเลยที่สนับสนุนรายงานนี้ ในสมัยศรีวิชัยไม่ค่อยมีการบันทึกประเภทของพาหนะทางน้ำ ประเภทเรือมลายูที่มีการบันทึกคือ samvau (รูปมลายูปัจจุบัน: ซัมปัน) บนจารึกเกอดูกันบูกิต (ค.ศ. 683) ที่สุมาตรา ส่วนพาหนะทางน้ำอีกลำคือลันจัง จากจารึก 2 แห่งที่ชายฝั่งตอนเหนือของบาหลีที่เขียนด้วยภาษาบาหลีเก่าใน ค.ศ. 896 และ 923Manguin, Pierre-Yves (2012). Lancaran, Ghurab and Ghali: Mediterranean impact on war vessels in Early Modern Southeast Asia. In G. Wade & L. Tana (Eds.), Anthony Reid and the Study of the Southeast Asian Past (pp. 146–182). Singapore: ISEAS Publishing. ในขณะเดียวกัน เรือโบโรบูดูร์พบได้เฉพาะในวิหารโบโรบูดูร์ ซึ่งเป็นมรดกชวา ไม่ใช่มลายูKumar, Ann (2012). 'Dominion Over Palm and Pine: Early Indonesia’s Maritime Reach', in Geoff Wade (ed.), Anthony Reid and the Study of the Southeast Asian Past (Singapore: Institute of Southeast Asian Studies), 101–122.
 เรือโบโรบูดูร์เป็นเรือมัชปาหิต อันที่จริง บันทึกทางประวัติศาสตร์ของเรือหลักในมัชปาหิตกล่าวถึงจง, มาลังบัง และเกอลูลุซ เรือทั้งหมดที่กล่าวถึงไม่มีกรรเชียง

การวาดภาพ
นี่คือภาพเรือ 5 ลำบนแผ่นนูนต่ำโบโรบูดูร์ที่มีกรรเชียง (จากทั้งหมด 7 ลำ) ใน Boro-Boedoer (1873) ของ Conradus Leemans โปรดทราบว่าเรือมีหลายประเภท

อ้างอิง

ข่อมูล







แหล่งข้อมูลอื่น

 "From Indonesia to Africa - Borobudur Ship Expedition." Philip Beale. 2006.pdf   Retrieved 3 November 2015

หมวดหมู่:เรือของประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:โบโรบูดูร์
หมวดหมู่:เรือพื้นเมือง
หมวดหมู่:สิ่งประดิษฐ์ของอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:ประเภทเรือใบ
หมวดหมู่:ประเภทเรือกำปั่น