อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี

อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี () เป็นเรือเดินสมุทรสัญชาติบริติชปลดระวางที่ให้บริการบนมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือเป็นหลักตั้งแต่ ค.ศ. 1936 ถึง 1967 ให้กับสายการเดินเรือคูนาร์ด ปัจจุบันเป็นโรงแรม พิพิธภัณฑ์ และพื้นที่จัดประชุม เรือลำนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติและเป็นสมาชิกของโรงแรมประวัติศาสตร์แห่งอเมริกา โครงการอย่างเป็นทางการของกองทุนอนุรักษ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ สร้างโดยบริษัทจอห์นบราวน์แอนด์คอมปานี ในไคลด์แบงก์ ประเทศสกอตแลนด์ เธอให้บริการร่วมกับอาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ ในบริการเดินเรือด่วนประจำสัปดาห์สองลำของคูนาร์ดระหว่างเซาแทมป์ตัน แชร์บูร์ และนิวยอร์ก "เรือควีน" เหล่านี้คือการตอบสนองของอังกฤษต่อซูเปอร์ไลเนอร์ที่สร้างโดยบริษัทเยอรมัน อิตาลี และฝรั่งเศสในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1930

ควีนแมรีออกเดินทางครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 และได้รับบลูริบบันด์ในเดือนสิงหาคมปีนั้น เธอเสียตำแหน่งให้กับแอ็สแอ็ส นอร์ม็องดีใน ค.ศ. 1937 และทวงกลับคืนมาใน ค.ศ. 1938 โดยถือครองตำแหน่งนั้นจนถึง ค.ศ. 1952 เมื่อเอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ลำใหม่อ้างสิทธิ์ เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองปะทุขึ้น เธอถูกดัดแปลงเป็นเรือลำเลียงทหารและใช้ขนส่งทหารฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงความขัดแย้งนั้น ในการเดินทางครั้งหนึ่งใน ค.ศ. 1943 เธอบรรทุกผู้คนกว่า 16,600 คน ซึ่งยังคงถือเป็นสถิติผู้โดยสารสูงสุดบนเรือลำหนึ่งในคราวเดียว

หลังสงคราม ควีนแมรีกลับมาให้บริการผู้โดยสารอีกครั้ง และเริ่มให้บริการเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกคู่กับควีนเอลิซาเบธตามวัตถุประสงค์ที่ทั้งสองลำถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่แรก ทั้งสองลำครองตลาดการขนส่งผู้โดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกกระทั่งรุ่งอรุณของสมัยเครื่องบินไอพ่นในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 ภายในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 ควีนแมรีเริ่มเก่าและดำเนินการขาดทุน

หลังผลกำไรลดลงหลายปี คูนาร์ดได้ประกาศปลดระวางควีนแมรีอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1967 เรือถูกซื้อโดยเมืองลองบีชเพื่อใช้เป็นร้านอาหาร พิพิธภัณฑ์ และโรงแรม เธอออกจากเซาแทมป์ตันเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1967 และมุ่งหน้าไปยังลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ที่ซึ่งเธอถูกจอดเทียบท่าอย่างถาวร หลังผ่านการปรับปรุงและดัดแปลงครั้งใหญ่ ควีนแมรีได้เปิดให้สาธารณชนเข้าชมใน ค.ศ.  1971 และยังคงเปิดให้บริการมาจนถึงปัจจุบัน

 การสร้างและการตั้งชื่อ 
เมื่อสาธารณรัฐไวมาร์เปิดตัวเอ็สเอ็ส เบรเมินและอ็อยโรปาเข้าประจำการ สหราชอาณาจักรและบริษัทเดินเรือของตนก็ไม่ต้องการถูกทิ้งไว้ข้างหลังในการแข่งขันต่อเรือ ไวต์สตาร์ไลน์ คู่แข่งหลักของคูนาร์ดในอังกฤษจึงเริ่มสร้างเรือโอเชียนิกขนาด 80,000 ตันใน ค.ศ. 1928 ขณะที่คูนาร์ดวางแผนเรือที่ยังไม่ระบุชื่อขนาด 75,000 ตัน จอร์จ แมกลีโอด แพตเทอร์สัน นาวาสถาปนิกของคูนาร์ด เป็นผู้ออกแบบหลัก
การสร้างเรือซึ่งตอนนั้นรู้จักในชื่อ "ตัวเรือหมายเลข 534" (Hull Number 534) เริ่มขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1930 บนแม่น้ำไคลด์ โดยอู่ต่อเรือจอห์นบราวน์แอนด์คอมปานี ที่ไคลด์แบงก์ ประเทศสกอตแลนด์ การสร้างหยุดชะงักในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1931 ด้วยภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ และคูนาร์ดได้ยื่นขอเงินกู้จากรัฐบาลอังกฤษเพื่อดำเนินการสร้าง 534 ให้แล้วเสร็จ รัฐบาลอนุมัติเงินกู้ ซึ่งให้เงินมากพอสำหรับสร้างเรือที่ยังสร้างไม่เสร็จให้เสร็จสมบูรณ์ และยังสำหรับสร้างเรือคู่วิ่งเพื่อให้มีบริการเรือสองลำต่อสัปดาห์ไปยังนิวยอร์ก

เงื่อนไขข้อหนึ่งของการกู้ยืมเงินคือคูนาร์ดต้องควบรวมกิจการกับไวต์สตาร์ไลน์  ซึ่งกำลังประสบปัญหาเช่นกันเนื่องจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำและได้ยกเลิกการสร้างเรือโอเชียนิกไปแล้ว ทั้งสองสายการเดินเรือตกลงควบรวมกิจการ และในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1934 ทั้งสองได้ก่อตั้งบริษัทที่สามขึ้นมาชื่อว่าคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ เพื่อจัดการกองเรือที่รวมกันใหม่ของพวกเขา ก่อนการปล่อยเรือลงน้ำ แม่น้ำไคลด์จำเป็นต้องถูกขุดให้ลึกและขยายให้กว้างเป็นพิเศษ เพื่อรองรับขนาดเรือ ดำเนินการโดยวิศวกร ดี. อลัน สตีเวนสัน

วันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1934 สมเด็จพระราชินีแมรีทรงปล่อยตัวเรือ 534 ในนามอาร์เอ็มเอส ควีนแมรี โซ่ลาก 18 เส้นช่วยชะลอความเร็วของเรือขณะลงจากลาดกว้านเรือ ซึ่งควบคุมการเคลื่อนที่ของเรือลงสู่แม่น้ำไคลด์ เรือได้รับการตั้งชื่อตามมารีอาแห่งเท็ค ก่อนการเปิดตัว ชื่อของมันเป็นความลับที่ถูกเก็บไว้อย่างแน่นหนา เดิมทีคูนาร์ดตั้งใจที่ตั้งชื่อเรือลำนี้ว่า "วิกทอเรีย" ตามธรรมเนียมของบริษัทที่ให้ชื่อเรือลงท้ายด้วย "ia" แต่เมื่อตัวแทนของบริษัทได้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตจากพระเจ้าจอร์จที่ 5 เพื่อตั้งชื่อเรือเดินสมุทรตาม "ราชินีผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด" ของอังกฤษ พระองค์ตรัสว่าพระมเหสีของพระองค์ พระนางแมรี จะทรงปลาบปลื้มเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้ คณะผู้แทนจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรายงานว่า 534 จะถูกเรียกว่าควีนแมรี ชื่อดังกล่าวเดิมถูกมอบให้กับทีเอส ควีนแมรี เรือจักรกังหันไอน้ำที่แล่นบนแม่น้ำไคลด์ ดังนั้นคูนาร์ดจึงทำข้อตกลงกับเจ้าของเรือลำนั้นและเรือลำเก่านี้จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นควีนแมรี 2

หลังถูกปล่อยลงน้ำ คนงานก็เริ่มทำการติดตั้งอุปกรณ์เรือควีนแมรี เธอได้รับหม้อไอน้ำยาร์โรว์ 24 ลูกใน 4 ห้องหม้อไอน้ำและกังหันพาร์สันส์สี่ตัวใน 2 ห้องเครื่องยนต์ หม้อไอน้ำส่งไอน้ำที่แรงดัน 400 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว (28 บาร์) ที่อุณหภูมิ 700 องศาฟาเรนไฮต์ (371 องศาเซลเซียส) ซึ่งให้กำลังสูงสุด  ไปยังใบจักร 4 เพลา แต่ละเพลาหมุนด้วยความเร็ว 200 รอบต่อนาทีWatton, pp. 12–13.

คนงานทำงานส่วนใหญ่ของควีนแมรีเสร็จสิ้นภายในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1936 และเธอได้ออกจากไคลด์แบงก์เพื่อทำการทดสอบเดินทะเล'RMS Queen Mary Transatlantic masterpiece', Janette  McCutcheon, 2000, Temple Publishing Limited, , pp. 41–44. ระหว่างการทดสอบ เธอสามารถทำความเร็วได้ 32.84 นอตMcCutcheon, p.45 จากนั้นเธอก็เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางครั้งแรก ควีนแมรีมีความยาวตลอดลำ (LOA) 1,019.4 ฟุต (310.7 เมตร) และมีระวางบรรทุกรวม (GRT) 80,774 ตัน ทำให้เป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลก คู่แข่งของเธอคือนอร์ม็องดี มีความยาวตลอดลำ 1,029 ฟุต (313.6 เมตร) แต่มีระวางบรรทุกรวมเพียง 79,280 ตัน อย่างไรก็ตาม บริษัทเฌเนราลทร็องชัตล็องติก (CGT) ได้ดัดแปลงต่อเติมนอร์ม็องดีในเวลาต่อมาเพื่อเพิ่มระวางบรรทุกรวมเป็น 83,243 ตัน กลับมาทวงตำแหน่งเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกได้อีกครั้ง การสร้างเรือควีนแมรีใช้เวลาทั้งหมด  ปีและมีค่าใช้จ่าย 3.5 ล้านปอนด์สเตอร์ลิง ซึ่งในขณะนั้นเท่ากับ 17.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (เทียบเท่ากับ ดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. )

ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง
ภายใต้การบัญชาการของกัปตัน เซอร์ เอ็ดการ์ บริตเทิน ควีนแมรีออกเดินทางครั้งแรกจากเซาแทมป์ตันในวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 เธอแล่นด้วยความเร็วสูงตลอดการเดินทางครั้งแรกส่วนใหญ่ไปยังนิวยอร์กจนกระทั่งหมอกหนาทึบทำให้ต้องลดความเร็วในวันสุดท้ายของการข้ามมหาสมุทร โดยมาถึงท่าเรือนิวยอร์กในวันที่ 1 มิถุนายน

การออกแบบของควีนแมรีถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าล้าสมัยเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับตัวเรือของนอร์ม็องดีที่ปฏิวัติวงการด้วยหัวเรือทรงคลิปเปอร์ที่เพรียวลม หากไม่นับท้ายเรือแบบเรือลาดตระเวนของเธอแล้ว เธอดูเหมือนเป็นรุ่นขยายของเรือรุ่นก่อน ๆ ของคูนาร์ดจากสมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง การออกแบบภายในของเธอ แม้ส่วนใหญ่จะเป็นแบบอาร์ตเดโค แต่ดูเหมือนจะถูกจำกัดและอนุรักษ์นิยมเมื่อเทียบกับเรือเดินสมุทรฝรั่งเศสที่ทันสมัยสุดขีด กระนั้น ควีนแมรีก็พิสูจน์แล้วว่าเป็นเรือที่ได้รับความนิยมกว่าคู่แข่งของเธอในแง่จำนวนผู้โดยสารที่บรรทุก
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1936 ควีนแมรีคว้าบลูริบบันด์จากนอร์ม็องดี ด้วยความเร็วเฉลี่ย  ไปทิศตะวันตก และ  ไปทิศตะวันออก ใน ค.ศ. 1937 นอร์ม็องดีได้รับการติดตั้งใบจักรชุดใหม่และทวงบลูริบบันด์คืน อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1938 ภายใต้การบัญชาการของกัปตันรอเบิร์ต บี. เออร์วิง ควีนแมรีทวงคืนบลูริบบันด์ได้ในทั้งสองทิศทาง"Sir Robert B. Irving Dead at 77: Ex-Commodore of Cunard Line" in The New York Times, 30 December 1954 ด้วยความเร็วเฉลี่ย  ไปทิศตะวันตก และ  ไปทิศตะวันออก ซึ่งเป็นสถิติที่คงอยู่จนกระทั่งเสียให้กับแก่เอสเอส ยูไนเด็ดสเตตส์ (SS United States) ใน ค.ศ. 1952

ภายใน
อาเทอร์ โจเซฟ เดวิส จากบริษัทเมสเซอร์ มิวส์และเดวิส (Messrs, Mewes and Davis) และเบนจามิน วิสตาร์ มอร์ริส เป็นผู้ออกแบบพื้นที่ภายในเรือควีนแมรี สมาคมช่างฝีมือบรอมส์โกรฟ (Bromsgrove Guild) เป็นผู้สร้างส่วนตกแต่งภายในของเรือเป็นส่วนใหญ่  ขณะที่เอช.เอช. มาร์ติน แอนด์โค (H.H. Martyn & Co.) เป็นผู้สร้างบันได โถง และทางเข้าต่าง ๆ ในบรรดาสิ่งอำนวยความสะดวกที่มีอยู่บนเรือควีนแมรี เรือลำนี้มีสระว่ายน้ำในร่มสองแห่ง ร้านเสริมสวย ห้องสมุดและห้องเลี้ยงเด็กสำหรับผู้โดยสารทั้งสามชั้น ห้องดนตรี ห้องบรรยาย การเชื่อมต่อโทรศัพท์ไปยังทุกที่ในโลก สนามเทนนิสพายกลางแจ้ง และกรงสุนัข ห้องขนาดใหญ่ที่สุดบนเรือคือห้องอาหารหลักของชั้นเคบิน (แกรนด์ซาลอน) สูงสามชั้นและมีเสาขนาดใหญ่เป็นฐานรองรับ เรือมีห้องสาธารณะปรับอากาศจำนวนมาก สระว่ายน้ำชั้นเคบินมีความสูงเท่ากับสองชั้นของเรือ นี่เป็นเรือเดินสมุทรลำแรกที่มีห้องละหมาดสำหรับชาวยิวโดยเฉพาะ ส่วนหนึ่งของนโยบายที่แสดงให้เห็นว่าสายการเดินเรือของอังกฤษหลีกเลี่ยงการต่อต้านชาวยิวซึ่งเห็นได้ชัดในนาซีเยอรมนี

ห้องอาหารหลักของชั้นเคบินมีแผนที่ขนาดใหญ่ของการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก โดยมีเส้นทางคู่ขนานที่สื่อถึงเส้นทางฤดูหนาว/ฤดูใบไม้ผลิ (ลงไปทางใต้มากขึ้นเพื่อเลี่ยงภูเขาน้ำแข็ง) และเส้นทางฤดูร้อน/ฤดูใบไม้ร่วง ระหว่างการเดินทางข้ามมหาสมุทรแต่ละครั้ง แบบจำลองเรือควีนแมรีขนาดเล็กที่ขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์จะเคลื่อนที่ไปตามภาพจิตรกรรมฝาผนังเพื่อแสดงความคืบหน้าของเรือตลอดเส้นทาง

เพื่อเป็นทางเลือกแทนห้องอาหารหลัก ควีนแมรีมีห้องอาหารเวรันดากริลล์ ((Verandah Grill)) สำหรับผู้โดยสารชั้นเคบินแยกต่างหาก ตั้งอยู่บนดาดฟ้าอาบแดด (Sun Deck) บริเวณท้ายเรือด้านบน เวรันดากริลลืเป็นร้านอาหารตามสั่ง (à la carte) สุดพิเศษที่รองรับผู้โดยสารได้ประมาณ 80 คนและถูกแปลงเป็นสตาไลต์คลับ (Starlight Club) ในเวลากลางคืน นอกจากนี้บนเรือยังมีอ็อบเซอร์เวชันบาร์ (Observation Bar) เลานจ์สไตล์อาร์ตเดโคที่มีวิวทะเลกว้างขวาง

ไม้จากภูมิภาคต่าง ๆ ของจักรวรรดิบริติชถูกนำมาใช้ในห้องสาธารณะและห้องพักส่วนตัวของเธอ ที่พักมีหลากหลาย ตั้งแต่ห้องโดยสาร (ชั้นหนึ่ง) ที่ตกแต่งครบครันและหรูหรา ไปจนถึงห้องโดยสารชั้นสามที่เรียบง่ายและคับแคบ ศิลปินที่คูนาร์ดว่าจ้างให้สร้างผลงานศิลปะตกแต่งภายในเรือใน ค.ศ. 1933 ได้แก่ เอ็ดเวิร์ด วัดสเวิร์ท และเอ. ดันแคน คาร์ส รวมทั้งอัลเจอร์นอน นิวตัน ผู้ซึ่งภาพวาด Evening on the Avon ของเขาแขวนอยู่ตรงข้ามกับภาพ Sussex ของเบอร์ทรัม นิโคลส์ในลองแกลเลอรี

สงครามโลกครั้งที่สอง
ปลายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1939 ควีนแมรีอยู่ระหว่างการเดินทางกลับจากนิวยอร์กไปยังเซาแทมป์ตัน สถานการณ์ระหว่างประเทศนำไปสู่การที่เธอได้รับการคุ้มกันโดยเรือลาดตระเวนประจัญบานฮูด (HMS Hood) เธอเดินทางมาถึงอย่างปลอดภัยและออกเดินทางไปยังนิวยอร์กอีกครั้งในวันที่ 1 กันยายน เมื่อเธอมาถึง สงครามได้ถูกประกาศแล้ว และเธอได้รับคำสั่งให้เทียบท่าคู่กับนอร์ม็องดีจนกว่าจะมีประกาศเพิ่มเติม

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1940 ควีนแมรีและนอร์ม็องดีได้ถูกเข้าร่วมโดยควีนเอลิซาเบธ คู่วิ่งลำใหม่ของควีนแมรีที่เพิ่งเดินทางลับจากไคลด์แบงก์มาถึงนิวยอร์ก เรือเดินทะเลขนาดใหญ่ที่สุดสามลำของโลกจอดนิ่งอยู่ระยะเวลาหนึ่งกระทั่งผู้บัญชาการฝ่ายสัมพันธมิตรตัดสินใจว่าทั้งสามลำสามารถใช้เป็นเรือลำเลียงทหารได้ นอร์ม็องดีถูกทำลายด้วยไฟระหว่างการดัดแปลง ควีนแมรีออกจากนิวยอร์กเพื่อไปยังซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1940 ที่ซึ่งเธอพร้อมกับเรือเดินทะเลลำอื่น ๆ อีกหลายลำถูกดัดแปลงเป็นเรือลำเลียงทหาร พื่อบรรทุกทหารออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ไปยังสหราชอาณาจักร

ในการดัดแปลงนั้น ตัวเรือ โครงสร้างบน และปล่องไฟถูกทาสีเทากรมท่า ด้วยสีใหม่ของเธอ และเมื่อรวมกับความเร็วอันยอดเยี่ยมของเธอ จึงทำให้เธอเป็นที่รู้จักในชื่อ "ผีสีเทา" (Grey Ghost) เพื่อป้องกันทุ่นระเบิดแม่เหล็ก ขดลวดล้างอำนาจแม่เหล็กจึงถูกติดตั้งไว้รอบนอกตัวเรือ ภายในเรือ เฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งในห้องโดยสารถูกนำออกและแทนที่ด้วยเตียงไม้สามชั้น (แบบติดตาย) ซึ่งต่อมาถูกแทนที่ด้วยเตียง "standee" (แบบพับได้)

พรมยาวรวม 6 ไมล์ (10 กิโลเมตร) เครื่องกระเบื้อง เครื่องแก้ว และเครื่องเงิน 220 ลัง ผ้าทอแขวนผนัง และภาพวาดถูกนำออกและเก็บไว้ในคลังตลอดช่วงสงคราม งานไม้ในห้องพักส่วนตัว ห้องอาหารชั้นเคบิน และพื้นที่สาธารณะอื่น ๆ ถูกหุ้มด้วยหนัง

ควีนแมรีและควีนเอลิซาเบธเป็นเรือลำเลียงทหารที่ใหญ่ที่สุดและเร็วที่สุดที่เข้าร่วมในสงคราม โดยมักบรรทุกทหารมากถึง 15,000 นายในการเดินทางครั้งเดียว และมักเดินทางนอกกองเรือและไม่มีเรือคุ้มกัน ความเร็วสูงและเส้นทางเดินเรือแบบซิกแซกของเรือควีนทำให้เรืออูจับมันแทบไม่ได้เลย แม้จะมีลำหนึ่งพยายามโจมตีเรือก็ตาม วันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1944 อู-853 ตรวจพบเรือควีนแมรีและดำลงใต้น้ำเพื่อทำการโจมตี แต่เรือสามารถแล่นหนีเรือดำน้ำได้ทันก่อนที่เรือดำน้ำจะทำการโจมตีสำเร็จ ด้วยความสำคัญของทั้งสองลำต่อความพยายามในการทำสงคราม อดอล์ฟ ฮิตเลอร์จึงเสนอเงินรางวัล 1 ล้านไรชส์มาร์คและใบโอ๊กประดับกางเขนอัศวิน เกียรติยศทางทหารสูงสุดของเยอรมนี ให้แก่กัปตันเรืออูคนใดก็ตามที่สามารถจมเรือลำใดลำหนึ่งได้

วันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1942 ควีนแมรีจมเรือคุ้มกันของตนเองโดยไม่ได้ตั้งใจ โดยแล่นชนเรือลาดตระเวนเบาคูรากัว (HMS Curacoa) นอกชายฝั่งไอร์แลนด์ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 338 ราย ควีนแมรีบรรทุกทหารอเมริกันหลายนายคนจากกองพลทหารราบที่ 29 ไปสมทบกับกองกำลังสัมพันธมิตรในยุโรป ด้วยความเสี่ยงต่อการโจมตีของเรืออู ควีนแมรีได้รับคำสั่งห้ามหยุดเรือทุกกรณีและแล่นต่อไปโดยที่หัวเรือแตก แหล่งข้อมูลบางแห่งอ้างว่าหลังจากนั้นหลายชั่วโมง เรือคุ้มกันนำขบวนที่ประกอบด้วยเรือหลวงแบรมแฮม (HMS Bramham) และเรืออีกลำ ได้กลับมาช่วยเหลือผู้รอดชีวิต 99 คนจากลูกเรือของคูรากัวที่มีทั้งหมด 437 คน รวมถึงจอห์น ดับเบิลยู. บัตวูด ผู้บัญชาการเรือ ข้อกล่าวอ้างนี้ขัดแย้งกับคำให้การของแฮร์รี แกรตทริดจ์ รองกัปตันเรือในขณะนั้น ผู้ซึ่งบันทึกว่ากอร์ดอน อิลลิงส์เวิร์ท กัปตันเรือควีนแมรีสั่งการให้เรือพิฆาตที่ร่วมเดินทางออกค้นหาผู้รอดชีวิตทันทีหลังจากคูรากัวจมลงGrattidge and Collier, Captain of the Queens.

ต่อมาในปีนั้น ระหว่างวันที่ 8–14 ธันวาคม ค.ศ. 1942 ควีนแมรีได้บรรทุกทหาร 10,389 นายและลูกเรือ 950 คน (รวมทั้งหมด 11,339 คน) ระหว่างการเดินทางครั้งนี้ ในวันที่ 11 ธันวาคม ขณะอยู่ห่างจากสกอตแลนด์ 700 ไมล์ (1,100 กิโลเมตร) ท่ามกลางพายุลมแรง เรือถูกคลื่นยักษ์ซัดเข้าทางกราบขวาอย่างกะทันหัน ซึ่งคลื่นนั้นอาจมีความสูงถึง 28 เมตร (92 ฟุต) เรื่องราวเกี่ยวกับการเดินทางครั้งนี้สามารถพบได้ในหนังสือของคาร์เตอร์No Greater Sacrifice, No Greater Love, William Ford Carter, Smithsonian Books, Washington, 2004, p. 55 ตามที่อ้างในหนังสือ ดร. นอร์วัล คาร์เตอร์ พ่อของคาร์เตอร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโรงพยาบาลสถานีที่ 110 บนเรือในขณะนั้น เขียนในจดหมายว่าครั้งหนึ่งควีนแมรี "เกือบจะพลิกคว่ำ... ชั่วขณะหนึ่งดาดฟ้าบนสุดอยู่ในระดับปกติ จากนั้นก็ วูบ! ลงมา เอียง และพุ่งไปข้างหน้า" ต่อมามีการคำนวณว่าเรือเอียง 52 องศา และจะพลิกคว่ำหากเอียงเพิ่มอีกสามองศา

ระหว่างวันที่ 25 ถึง 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 ควีนแมรีบรรทุกทหาร 15,740 นาย และลูกเรือ 943 คน (รวม 16,683 คน) ถือเป็นสถิติสูงสุดสำหรับจำนวนผู้โดยสารที่เคยขนส่งบนเรือลำเดียว สิ่งนี้เป็นไปได้เฉพาะในฤดูร้อนเท่านั้นเนื่องจากผู้โดยสารต้องนอนบนดาดฟ้าเรือ

ในช่วงสงคราม ควีนแมรีนำวินสตัน เชอร์ชิล นายกรัฐมนตรีอังกฤษ ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกสามครังเพื่อเข้าร่วมการประชุมกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายสัมพันธมิตร เขาถูกระบุในบัญชีรายชื่อว่า "พันเอกวอร์เดิน (Colonel Warden) ในการเดินทางครั้งหนึ่งใน ค.ศ. 1943 เชอร์ชิลและคณะทำงานของเขาได้วางแผนการบุกนอร์มังดีและเขาได้ลงนามในคำประกาศดีเดย์บนเรือ ภายหลังเชอร์ชิลกล่าวว่าเรือควีนได้ "ท้าทายความเกรี้ยวกราดของลัทธิฮิตเลอร์ในยุทธนาวีที่แอตแลนติก หากปราศจากความช่วยเหลือของพวกเธอ วันแห่งชัยชนะครั้งสุดท้ายจะต้องถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่ต้องสงสัย" เมื่อสงครามสิ้นสุดลง ควีนแมรีได้ขนส่งทหารมากกว่า 800,000 นาย และเดินทางเป็นระยะทางกว่า 600,000 ไมล์ข้ามมหาสมุทรทั่วโลก 

หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
หลังส่งเจ้าสาวสงครามไปยังแคนาดา ควีนแมรีทำการเดินทางข้ามมหาสมุทรที่เร็วที่สุดเท่าที่เคยมีมา โดยกลับสู่เซาแทมป์ตันในช่วงต้น ค.ศ. 1946 ภายในเวลาเพียง 3 วัน 22 ชั่วโมง 42 นาทีด้วยความเร็วเฉลี่ย 31.9 นอตMaddocks, p. 155. ระหว่างเดือนกันยายน ค.ศ. 1946 ถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1947 ควีนแมรีได้รับการปรับปรุงใหม่เพื่อให้บริการผู้โดยสาร โดยมีการติดตั้งเครื่องปรับอากาศและปรับปรุงการจัดวางที่พักให้รองรับผู้โดยสารได้ 711 คนในชั้นหนึ่ง (เดิมเรียกชั้นเคบิน) 707 คนในชั้นเคบิน (เดิมเรียกชั้นนักท่องเที่ยว) และ 577 คนในชั้นนักท่องเที่ยว (เดิมเรียกชั้นสาม) หลังได้รับการปรับปรุงใหม่ ควีนแมรีและควีนเอลิซาเบธก็ครองตลาดการขนส่งผู้โดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกในฐานะบริการด่วนรายสัปดาห์ด้วยเรือสองลำของคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ตลอดครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 1940 และต่อเนื่องไปจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1950 พวกเธอพิสูจน์แล้วว่าทำกำไรได้สูงมากสำหรับคูนาร์ด (บริษัทได้รับการเปลี่ยนชื่อในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1949)

วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1949 ควีนแมรีเกยตื้นนอกชายฝั่งแชร์บูร์ ประเทศฝรั่งเศส เธอถูกกู้ให้ลอยลำได้ในวันรุ่งขึ้น และกลับมาให้บริการตามปกติ

ใน ค.ศ. 1952 ควีนแมรีเสียบลูริบบันด์ที่ถือครองมานาน 14 ปีให้แก่เอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ (SS United States) ระหว่างการเดินทางครั้งแรกของเรือลำนั้น

ใน ค.ศ. 1958 การเริ่มต้นเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเชิงพาณิชย์ด้วยเครื่องบินไอพ่นได้เปิดศักราชใหม่ของการแข่งขันสำหรับเรือโดยสารอย่างสิ้นเชิง เมื่อเวลาเดินทางจากลอนดอนไปนิวยอร์กลดลงเหลือเพียง 7–8 ชั่วโมง ความต้องการเดินทางข้ามมหาสมุทรที่ใช้เวลาหลายวันก็ลดลงอย่างรวดเร็วและมาก ในบางเที่ยวเรือ โดยเฉพาะในฤดูหนาว ควีนแมรีเข้าเทียบท่าโดยมีลูกเรือมากกว่าผู้โดยสาร แม้ทั้งควีนแมรีและควีนเอลิซาเบธจะยังมีผู้โดยสารเฉลี่ยมากกว่า 1,000 คนต่อเที่ยวจนถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 ภายใน ค.ศ. 1965 กองเรือทั้งหมดของคูนาร์ดก็ดำเนินการด้วยภาวะขาดทุน

ด้วยความหวังจะหาเงินทุนมาสร้างเรือควีนเอลิซาเบธ 2 (Queen Elizabeth 2) ซึ่งอยู่ระหว่างการสร้างที่อู่ต่อเรือบราวน์ คูนาร์ดจึงจำนองเรือส่วนใหญ่ในกองเรือของตน ด้วยปัจจัยหลายประการประกอบกัน ได้แก่ อายุที่มากขึ้น ความสนใจของสาธารณชนที่ลดลง ความไม่มีประสิทธิภาพในตลาดใหม่ และผลกระทบที่เป็นอันตรายจากเหตุการณ์การประท้วงหยุดงานของลูกเรือทั่วประเทศ คูนาร์ดจึงประกาศว่าเรือควีนทั้งสองลำจะถูกปลดระวางและขาย มีผู้เสนอราคาซื้อเรือควีนแมรีหลายราย แต่ข้อเสนอจากเมืองลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย ที่ราคา 3.45 ล้านดอลลาร์สหรัฐ/1.2 ล้านปอนด์สเตอร์ลิง สูงกว่าข้อเสนอของพ่อค้าเศษเหล็กชาวญี่ปุ่น ควีนแมรีถูกนำเสนอในภาพยนตร์เรื่อง Assault on a Queen (1966) นำแสดงโดยแฟรงก์ ซินาตรา ในเดือนสิงหาคมนั้น ควีนแมรีทำการเดินทางข้ามมหาสมุทรไปทิศตะวันออกที่เร็วที่สุดนับตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1938 โดยใช้เวลา 4 วัน 10 ชั่วโมง 6 นาที ด้วยความเร็วเฉลี่ย 29.46 นอต (54.56 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)

ควีนแมรีถูกปลดระวางใน ค.ศ. 1967 วันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1967 ควีนแมรีทำการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือครั้งที่ 1,001RMS Queen Mary Transatlantic Masterpiece, Janette  McCutcheon,  2000, Temple Publishing Limited, , p. 91 และครั้งสุดท้าย โดยได้ขนส่งผู้โดยสารไปจำนวนกว่า 2,112,000 คนเป็นระยะทาง  ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันจอห์น เทรเชอร์ โจนส์ ผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งกัปตันเรือมาตั้งแต่ ค.ศ. 1965 เธอแล่นออกจากเซาแทมป์ตันเป็นครั้งสุดท้ายในวันที่ 31 ตุลาคม พร้อมผู้โดยสาร 1,093 คนและลูกเรือ 806 คน หลังเดินทางรอบแหลมฮอร์น เธอก็มาถึงลองบีชในวันที่ 9 ธันวาคม ควีนเอลิซาเบธถูกปลดระวางใน ค.ศ. 1968 และควีนเอลิซาเบธ 2 เข้ามารับช่วงเส้นทางเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกใน ค.ศ. 1969

หลังปลดระวาง
ควีนแมรีจอดถาวรในลองบีชเพื่อใช้เป็นแหล่งท่องเที่ยว โรงแรม พิพิธภัณฑ์ และสถานที่จัดงาน

การแปลง
ควีนแมรีถูกซื้อโดยลองบีชใน ค.ศ. 1967 และถูกดัดแปลงจากเรือเดินทะเลมาเป็นโรงแรมลอยน้ำ แผนดังกล่าวรวมถึงการเคลียร์พื้นที่เกือบทุกส่วนของเรือที่อยู่ใต้ดาดฟ้า "C" (เรียกว่าดาดฟ้า "R" หลังจาก ค.ศ. 1950 เพื่อลดความสับสนของผู้โดยสารเนื่องจากร้านอาหารตั้งอยู่บนดาดฟ้า "R") เพื่อเปิดทางให้กับพิพิธภัณฑ์ลิฟวิงซี (Living Sea Museum) แห่งใหม่ของฌัคส์ กุสโต ทำให้พื้นที่พิพิธภัณฑ์เพิ่มขึ้นเป็น 

จำเป็นต้องรื้อห้องหม้อไอน้ำทั้งหมด ห้องเครื่องด้านหน้า ห้องเครื่องกำเนิดไฟฟ้าเทอร์โบทั้งสองห้อง ระบบทรงตัวของเรือ และโรงปรับน้ำออก ถังเชื้อเพลิงเปล่าของเรือถูกเติมด้วยโคลนในท้องถิ่นเพื่อรักษาจุดศูนย์ถ่วงและระดับกินน้ำลึกของเรือไว้ที่ระดับที่ถูกต้อง เนื่องจากปัจจัยสำคัญเหล่านี้ได้รับผลกระทบจากการถอดส่วนประกอบและโครงสร้างต่าง ๆ มีเพียงห้องเครื่องท้ายเรือและ "ช่องเพลาเรือ" (shaft alley) ที่ท้ายเรือเท่านั้นที่รอดพ้น พื้นที่ที่เหลือใช้เป็นพื้นที่เก็บของหรือสำนักงาน

ปัญหาหนึ่งที่เกิดขึ้นระหว่างการแปลงสภาพคือข้อพิพาทระหว่างสหภาพแรงงานภาคพื้นดินและทางทะเลเกี่ยวกับงานการแปลงสภาพ หน่วยยามฝั่งสหรัฐมีสิทธิ์ในการตัดสินใจขั้นสุดท้าย ควีนแมรีถูกมองว่าเป็นอาคาร เนื่องจากใบจักรส่วนใหญ่และเครื่องจักรของเธอถูกถอดออก เรือยังได้รับการทาสีใหม่เป็นสีแดงเพื่อให้ระดับน้ำสูงขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับช่วงที่ประจำการอยู่ ในระหว่างการแปลง จะต้องถอดปล่องไฟออก เนื่องจากต้องใช้พื้นที่นี้ในการยกเศษวัสดุออกจากห้องเครื่องและหม้อไอน้ำ คนงานพบว่าปล่องไฟมีการเสื่อมสภาพอย่างมีนัยสำคัญและจึงถูกแทนที่ด้วยปล่องไฟจำลอง

เมื่อชั้นล่างทั้งหมดถูกรื้อออกเกือบหมดตั้งแต่ชั้น R ลงไป ไดเนอส์คลับ (Diners Club) ผู้เช่ารายแรกของเรือได้ดัดแปลงส่วนที่เหลือของเรือให้กลายเป็นโรงแรม ใน ค.ศ. 1969 มีรายงานว่าโรงแรมแห่งนี้จะดำเนินการโดยสกายเชฟส์ (Sky Chefs) แผนกจัดเลี้ยงและต้อนรับของอเมริกันแอร์ไลน์ (American Airlines) ไดเนอรส์คลับควีนแมรี (Diners Club Queen Mary) ถูกยุบและย้ายออกจากเรือใน ค.ศ. 1970 หลังบริษัทแม่ถูกขาย และมีคำสั่งให้มีการเปลี่ยนแปลงทิศทางองค์กรในระหว่างกระบวนการแปลงสภาพ สเปเชียลตีเรสเตอรองต์ (Specialty Restaurants) บริษัทที่มีฐานอยู่ในลอสแองเจลิสที่เน้นการขายร้านอาหารตามธีม ได้เข้ามาเป็นผู้เช่าหลักในปีถัดมา

แผนที่สองนี้ใช้หลักการปรับเปลี่ยนห้องโดยสารชั้นหนึ่งและชั้นสองบนชั้น A และ B ให้เป็นห้องพักในโรงแรม และการปรับเปลี่ยนห้องรับรองหลักและห้องอาหารให้เป็นพื้นที่จัดเลี้ยง บนดาดฟ้าพรอมนาด ทางเดินเลียบขวาถูกปิดล้อมด้วยร้านอาหารและคาเฟ่หรูหราชื่อลอร์ดเนลสัน (Lord Nelson's) และเลดีแฮมิลตัน (Lady Hamilton's) โดยมีธีมตามแบบเรือใบในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 บาร์สังเกตการณ์ที่มีชื่อเสียงและสง่างามได้รับการตกแต่งใหม่เป็นบาร์สไตล์ตะวันตก


ห้องสาธารณะชั้นหนึ่งที่มีขนาดเล็ก เช่น ห้องรับแขก ห้องสมุด ห้องบรรยาย และสตูดิโอดนตรี ได้รับการรื้อถอนอุปกรณ์ส่วนใหญ่และเปลี่ยนเป็นการใช้งานเชิงพาณิชย์ พื้นที่ขายปลีกบนเรือนี้ขยายตัวอย่างเห็นได้ชัด ศูนย์การค้าอีกสองแห่งถูกสร้างขึ้นบนดาดฟ้าอาบแดดในพื้นที่แยกจากกันที่เคยใช้เป็นห้องโดยสารชั้นหนึ่งและที่พักวิศวกร

โรงภาพยนตร์ชั้นหนึ่งของเรือซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหลังสงคราม ได้ถูกรื้อออกเพื่อใช้เป็นห้องครัวสำหรับสถานที่รับประทานอาหารบนดาดฟ้าพรอมนาดแห่งใหม่ ห้องรับรองชั้นหนึ่งและห้องสูบบุหรี่ได้รับการปรับปรุงและแปลงเป็นพื้นที่จัดเลี้ยง ห้องสูบบุหรี่ชั้นสองถูกแบ่งย่อยออกเป็นโบสถ์แต่งงานและพื้นที่สำนักงาน บนดาดฟ้าอาบแดด เวรันดากริลล์ที่หรูหราได้รับการปรับปรุงใหม่ให้กลายเป็นร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด ขณะที่มีการสร้างสถานที่รับประทานอาหารหรูหราแห่งใหม่เหนือร้านอาหารดังกล่าวโดยตรงบนดาดฟ้ากีฬา ในพื้นที่ที่เคยใช้เป็นที่พักลูกเรือ


ห้องรับรองชั้นสองได้รับการขยายออกไปทางด้านข้างของเรือและใช้สำหรับจัดเลี้ยง ที่ชั้น R ห้องอาหารชั้นหนึ่งได้รับการปรับปรุงและแบ่งออกเป็นห้องจัดเลี้ยงสองห้อง ได้แก่ ห้องโรยัลซาลอน (Royal Salon) และห้องวินด์เซอร์ (Windsor) ห้องอาหารชั้นสองถูกแบ่งย่อยออกเป็นห้องเก็บของในครัวและห้องอาหารลูกเรือ ขณะที่ห้องนอาหารชั้นสามถูกใช้เป็นพื้นที่เก็บของและพื้นที่ลูกเรือ

บนชั้น R ยังมีการรื้อชุดห้องอาบน้ำแบบตุรกีสมัยวิกตอเรียชั้นหนึ่ง ซึ่งเทียบเท่ากับสปาในสมัย 1930 ออกไป สระว่ายน้ำชั้นสองถูกรื้อออก และพื้นที่เดิมของสระว่ายน้ำถูกใช้เป็นสำนักงาน ขณะที่สระว่ายน้ำชั้นหนึ่งเปิดให้แขกของโรงแรมและผู้มาเยี่ยมชมได้เข้าชม เนื่องด้วยกฎความปลอดภัยสมัยใหม่และความแข็งแรงเชิงโครงสร้างของพื้นที่ด้านล่างโดยตรงที่ลดลง สระว่ายน้ำจึงไม่สามารถใช้ว่ายน้ำได้หลังการแปลง แม้จะเต็มไปด้วยน้ำจนถึงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 ก็ตาม ปัจจุบันสระว่ายน้ำนี้สามารถเข้าชมได้เฉพาะกับทัวร์นำเที่ยวและจากทางเข้าชั้นหนึ่งบนชั้น R เท่านั้น ห้องโดยสารชั้นสอง ชั้นสาม หรือชั้นลูกเรือไม่มีสภาพสมบูรณ์จนถึงปัจจุบัน

เปิดเป็นแหล่งท่องเที่ยว
วันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1971 ควีนแมรีได้เปิดประตูต้อนรับนักท่องเที่ยว ในช่วงแรก มีเพียงบางส่วนของเรือเท่านั้นที่เปิดให้บริการแก่บุคคลทั่วไป เนื่องจากสเปเชียลตีเรสเตอรองต์ยังไม่เปิดสถานที่รับประทานอาหาร และ PSA ก็ยังไม่ได้ดำเนินการปรับปรุงห้องพักชั้นหนึ่งเดิมของเรือให้กลายเป็นโรงแรมเสร็จสิ้น ผลก็คือเรือจะเปิดเฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น พิพิธภัณฑ์ทางทะเลของฌัคส์ กุสโต เปิดทำการในวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1971 โดยนิทรรศการที่วางแผนไว้เสร็จสิ้นไปแล้วถึงหนึ่งในสี่ ภายในทศวรรษนั้น พิพิธภัณฑ์ของกุสโตต้องปิดตัวลงเนื่องจากยอดขายบัตรต่ำและปลาหลายตัวที่เก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ตายหมด วันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ.1972 โรงแรมพีเอสเอ ควีนแมรี (PSA Hotel Queen Mary) ได้เปิดห้องพักแรกจำนวน 150 ห้อง สองปีต่อมา เมื่อห้องพักทั้งหมด 400 ห้องเสร็จสิ้น PSA ก็ได้นำไฮแอตต์โฮเท็ลส์ (Hyatt Hotels) เข้ามาบริหารจัดการโรงแรมซึ่งดำเนินกิจการตั้งแต่ ค.ศ. 1974 ถึง 1980 ในชื่อโรงแรมควีนแมรีไฮแอตต์ (Queen Mary Hyatt Hotel)

ภายใน ค.ศ. 1980 เป็นที่ชัดเจนว่าระบบที่มีอยู่นั้นไม่ได้ผล เรือลำนี้ขาดทุนนับล้านทุกปีให้กับเมืองเนื่องจากโรงแรม ร้านอาหาร และพิพิธภัณฑ์นั้นดำเนินการโดยผู้รับสัมปทานสามรายที่แยกจากกัน ขณะที่เมืองเป็นเจ้าของเรือและดำเนินการทัวร์นำเที่ยว จึงตัดสินใจว่าต้องการผู้ประกอบการเพียงรายเดียวที่มีประสบการณ์ด้านแหล่งท่องเที่ยว

แจ็ก แรเทอร์ เศรษฐีชาวท้องถิ่น ตกหลุมรักเรือลำนี้เนื่องจากเขาและโบนิตา แกรนวิลล์ ภรรยาของเขา มีความทรงจำดี ๆ มากมายเกี่ยวกับการล่องเรือลำนี้หลายครั้ง แรเทอร์ลงนามสัญญาเช่า 66 ปีกับลองบีชเพื่อดำเนินการทรัพย์สินทั้งหมด เขาทำหน้าที่ควบคุมดูแลการจัดแสดงเครื่องบินฮิวจ์ เอช-4 เฮอร์คิวลิส (H-4 Hercules) ที่มีชื่อเล่นว่าสพรูซกูส (Spruce Goose) หรือห่านต้นสน ซึ่งยืมมาในระยะยาว เครื่องบินขนาดใหญ่ ซึ่งจอดอยู่ในโรงเก็บเครื่องบินที่ลองบีชมานานหลายทศวรรษโดยที่สาธารณชนไม่มีโอกาสได้เห็น ได้รับการติดตั้งในโดมจีโอเดสิกขนาดใหญ่ติดกับเรือใน ค.ศ. 1983 ทำให้มีผู้เข้าชมเพิ่มมากขึ้น

แรเทอร์พอร์ตพรอเพอตีส์ (Weather Port Properties) ดำเนินกิจการสถานที่ท่องเที่ยวทั้งหมดหลังจากที่เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1984 จนถึง ค.ศ. 1988 เมื่อบริษัทวอลต์ดิสนีย์ (Walt Disney Company) ซื้อหุ้นของเขาไป แรเทอร์ได้สร้างโรงแรมดิสนีย์แลนด์ใน ค.ศ. 1955 ในขณะที่วอลต์ ดิสนีย์ไม่มีเงินทุนเพียงพอที่จะสร้างโรงแรมเอง ดิสนีย์พยายามซื้อโรงแรมแห่งนี้มาเป็นเวลา 30 ปีแล้ว เมื่อพวกเขาประสบความสำเร็จในที่สุด พวกเขายังได้ครอบครองควีนแมรีด้วย สิ่งนี้ไม่เคยได้รับการทำการตลาดในฐานะทรัพย์สินของดิสนีย์ ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ควีนแมรีต้องดิ้นรนทางการเงิน ดิสนีย์ฝากความหวังที่จะพลิกสถานการณ์ให้กับพอร์ตดิสนีย์ รีสอร์ตขนาดใหญ่ที่วางแผนไว้บนท่าเรือที่อยู่ติดกัน โดยจะรวมถึงสถานที่ท่องเที่ยวที่รู้จักกันในชื่อ ดิสนีย์ซี (DisneySea) สวนสนุกที่เฉลิมฉลองมหาสมุทรของโลก ท้ายที่สุดแผนการนี้ก็ล้มเหลว ใน ค.ศ. 1992 ดิสนีย์ได้ยกเลิกสัญญาเช่าเรือเพื่อมุ่งเน้นไปที่การสร้างสิ่งที่จะกลายมาเป็นสวนสนุกดิสนีย์แคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์ (Disney California Adventure Park) แนวคิดของดิสนีย์ซีได้รับการนำมาใช้ใหม่ในอีกหนึ่งทศวรรษต่อมาในญี่ปุ่นในชื่อโตเกียวดิสนีย์ซี (Tokyo DisneySea) โดยมีเรือเดินทะเลที่สร้างขึ้นใหม่ที่มีรูปร่างคล้ายกับควีนแมรีซึ่งตั้งชื่อว่าเอสเอส โคลัมเบีย (SS Columbia) เป็นจุดเด่นของพื้นที่อเมริกันวอเตอร์ฟรอนต์ (American Waterfront)

การปิดและเปิดใหม่อีกครั้งใน ค.ศ. 1992
เมื่อดิสนีย์ปิดตัวลง โรงแรมควีนแมรีจึงปิดตัวลงในวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1992 เจ้าของสพรูซกูส ซึ่งเป็นสโมสรการบินแคลิฟอร์เนียตอนใต้ (Aero Club of Southern California) ได้ขายเครื่องบินดังกล่าวให้แก่พิพิธภัณฑ์การบินและอวกาศเอเวอร์กรีน (Evergreen Aviation & Space Museum) ในรัฐโอเรกอน เครื่องบินออกเดินทางด้วยเรือบรรทุกในวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1992 ควีนแมรียังคงเปิดให้บริการจนถึงวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1992 จึงปิดตัวลง

ในช่วงเวลาดังกล่าว เรือลำนี้ได้รับการเสนอชื่อและจดทะเบียนในทะเบียนสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติใน ค.ศ. 1993 นอกจากนี้ ท่าเรือลองบีชยังโอนการควบคุมเรือลำดังกล่าวให้แก่ทางเมืองใน ค.ศ. 1992

วันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 มูลนิธิอาร์เอ็มเอส (RMS Foundation, Inc.) ได้ลงนามสัญญาเช่า 5 ปีกับลองบีชเพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ดำเนินการทรัพย์สินดังกล่าว มูลนิธินี้ดำเนินการโดยโจเซฟ เอฟ. พรีวราทิล ประธานและซีอีโอผู้บริหารสถานที่ท่องเที่ยวของแรเทอร์ วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 แหล่งท่องเที่ยวได้เปิดให้บริการเต็มรูปแบบอีกครั้ง ขณะที่โรงแรมได้เปิดให้บริการบางส่วนอีกครั้งในวันที่ 5 มีนาคม โดยมีห้องพัก 125 ห้องและสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการจัดเลี้ยง ห้องพักที่เหลือเปิดให้บริการในวันที่ 30 เมษายน ใน ค.ศ. 1995 สัญญาเช่าของมูลนิธิอาร์เอ็มเอสได้รับการขยายออกไปเป็น 20 ปี ขณะที่ขอบเขตของสัญญาเช่าลดลงเหลือเพียงแต่การดำเนินงานของเรือเท่านั้น บริษัทใหม่ บริษัท ควีนส์ ซีพอร์ต ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (Queen's Seaport Development, Inc.; QSDI) ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1995 เพื่อควบคุมอสังหาริมทรัพย์ที่อยู่ติดกับเรือ โดมถูกนำมาใช้เป็นเวทีเสียงสำหรับภาพยนตร์และโทรทัศน์อย่างกว้างขวาง โดยใช้ประโยชน์จากพื้นที่ภายในที่ปรับเปลี่ยนได้ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าเวทีเสียงใด ๆ ในพื้นที่ลอสแองเจลิส ใน ค.ศ. 1998 ลองบีชขยายสัญญาเช่า QSDI เป็น 66 ปี คาร์นิวัลครูเซส (Carnival Cruises) ได้นำส่วนหนึ่งของโดมมาใช้เป็นอาคารผู้โดยสารใน ค.ศ. 2001 คณะกรรมการที่ดินรัฐแคลิฟอร์เนียยังออกรายงานเพื่อตอบสนองต่อความกังวลของประชาชนเกี่ยวกับการใช้ที่ดินสาธารณะและการบริหารเงินกองทุนสาธารณะที่ไม่เหมาะสม รายงานระบุว่าการใช้งานนั้นไม่ได้ถูกปิดกั้นโดยกฎหมายการให้สิทธิ์หรือหลักคำสอนความไว้วางใจของสาธารณะ แต่สามารถถือได้ว่าเป็นสิ่งจำเป็นที่เกี่ยวข้องกับการใช้ที่ดินสาธารณะที่ขึ้นลงตามน้ำ พวกเขาไม่พบหลักฐานของการบริหารที่ผิดพลาด ซึ่งเป็นข้อสรุปที่ได้รับการตรวจสอบและยืนยันโดยอัยการสูงสุดของรัฐ

ใน ค.ศ. 2004 ควีนแมรีและสตาร์เกเซอร์โปรดักชันส์ (Stargazer Productions) ได้เพิ่มทีบบีส์เกรตอเมริกันคาบาเรต์ (Tibbies Great American Cabaret) เข้าไปในพื้นที่เดิมที่เคยเป็นธนาคารและห้องโทรเลขไร้สายของเรือ สตาร์เกเซอร์โปรดักชันส์และควีนแมรีได้แปลงโฉมพื้นที่ดังกล่าวให้กลายเป็นโรงละครพร้อมอาหารค่ำ มีทั้งเวที แสง สี เสียง และห้องครัว

ใน ค.ศ. 2005 QSDI ยื่นขอการคุ้มครองตามบทที่ 11 เนื่องจากข้อพิพาทเรื่องเครดิตค่าเช่ากับเมือง ใน ค.ศ. 2006 ศาลล้มละลายขอใบเสนอราคาจากฝ่ายที่สนใจจะรับช่วงเช่าจาก QSDI ราคาเปิดขั้นต่ำที่ต้องการคือ 41 ล้านดอลลาร์สหรัฐ การดำเนินงานของเรือโดยมูลนิธิอาร์เอ็มเอสยังคงเป็นอิสระจากการล้มละลาย ในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 2007 สัญญาเช่าของควีนแมรีถูกขายให้กับกลุ่มที่ชื่อว่า "เซฟเดอะควีน" (Save the Queen) ซึ่งบริหารโดยกลุ่มบริษัทโฮสมาร์กฮอสปิทาลิตี (Hostmark Hospitality Group)

พวกเขาวางแผนที่จะพัฒนาที่ดินที่อยู่ติดกับควีนแมรี และปรับปรุง ซ่อมแซม และบูรณะเรือ ในระหว่างการบริหาร ห้องพักได้รับการปรับปรุงโดยมีแท่นวางไอพอด และทีวีจอแบน ปล่องไฟทั้งสามของต้นเรือและเส้นแนวน้ำก็ได้รับการทาสีใหม่เป็นสีแดงคูนาร์ดตามเดิม ไม้กระดานของดาดฟ้าพรอมนาดฝั่งกราบซ้ายได้รับการบูรณะและตกแต่งใหม่ เรือชูชีพหลายลำได้รับการซ่อมแซม และห้องครัวบนเรือก็ได้รับการปรับปรุงด้วยอุปกรณ์ใหม่

ในช่วงปลายเดือนกันยายน ค.ศ. 2009 บริษัทเดลาแวร์นอร์ท (Delaware North) เข้ามาบริหารควีนแมรี โดยบริษัทมีแผนจะบูรณะและปรับปรุงเรือและทรัพย์สินต่อไป พวกเขาตั้งใจจะฟื้นฟูและปรับปรุงเรือให้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยว แต่ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2001 ลองบีชได้รับแจ้งว่าเดลาแวร์นอร์ทไม่ได้บริหารควีนแมรีอีกต่อไป กลุ่มการลงทุนแกร์ริสัน (Garrison Investment Group) กล่าวว่าการตัดสินใจครั้งนี้เป็นเรื่องธุรกิจล้วน ๆ เดลาแวร์นอร์ทยังคงบริหารเรือดำน้ำสกอร์เปียน (Scorpion) ของโซเวียต ที่เป็นจุดดึงดูดแยกจากควีนแมรีตั้งแต่ ค.ศ. 1998
บริษัท เอโวลูชัน ฮอสปิทาลิตี จำกัด (Evolution Hospitality, LLC.) เข้ามาควบคุมการดำเนินงานของควีนแมรีในวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 2011 โดยที่กลุ่มการลงทุนแกร์ริสันเป็นผู้เช่า โดมใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันโรลเลอร์ดาร์บีของทีมลองบีชเดอร์บีกัลส์ (Long Beach Derby Gals) และยังเป็นสถานที่จัดงานอีกด้วย
การพบกันของสองควีนแมรี ค.ศ. 2006

วันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี 2 (RMS Queen Mary 2) ได้แสดงความเคารพเรือควีนแมรีรุ่นก่อนขณะแวะจอดที่ท่าเรือลอสแองเจลิสระหว่างการล่องเรือจากแอฟริกาใต้ไปยังเม็กซิโก

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2011 เอ็มเอส ควีนวิกทอเรีย (MS Queen Victoria) ได้แสดงความเคารพและจุดดอกไม้ไฟ และในวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2013 เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ (MS Queen Elizabeth) ก็จุดดอกไม้ไฟแสดงความเคารพแบบเดียวกัน

พิธีแสดงความเคารพดังกล่าวดำเนินไปโดยที่ควีนแมรีตอบรับด้วยแตรลมที่ใช้งานได้เพียงอันเดียว เพื่อตอบสนองต่อเสียงแตรใหม่ของควีนแมรี 2 ที่ประกอบด้วยแตรใหม่ 2 อันและแตรดั้งเดิมของควีนแมรีที่สร้างใน ค.ศ. 1934 ซึ่งยืมมาจากลองบีช เดิมทีควีนแมรีมีหวูดสามตัวที่ปรับความถี่ไว้ที่ 55 เฮิรตซ์ การเลือกความถี่นี้เป็นเพราะมันต่ำพอที่เสียงดังมากของมันจะไม่เป็นอันตรายต่อหูของมนุษย์

ข้อกำหนดขององค์การทางทะเลระหว่างประเทศ (IMO) ในปัจจุบันระบุว่าความถี่ของแตรเรือต้องอยู่ในช่วง 70–200 เฮิรตซ์ สำหรับเรือที่มีความยาวมากกว่า 200 เมตร (660 ฟุต) ตามธรรมเนียมแล้ว ยิ่งความถี่ต่ำ เรือก็จะยิ่งใหญ่ เนื่องจากเรือควีนแมรี 2 มีความยาว   ได้จึงได้รับการกำหนดให้ใช้เสียงแตรที่มีความถี่ต่ำที่สุด (70 เฮิรตซ์) ตามกฎระเบียบ นอกเหนือจากเสียงแตร 55 เฮิรตซ์ที่ได้รับการปรับปรุงใหม่และให้ยืมใช้ถาวร ความถี่ 55 เฮิรตซ์ คือโน้ต "A" ที่สูงกว่าโน้ตต่ำสุดของเปียโนมาตรฐานไปหนึ่งอ็อกเทฟ เสียงแตรไทฟอนที่ทำงานด้วยลมสามารถได้ยินได้ไกลอย่างน้อย 10 ไมล์ (16 กิโลเมตร)

สัญญาเช่ากับเออร์บันคอมมอนส์ ค.ศ. 2016
ใน ค.ศ. 2016 เออร์บันคอมมอนส์ (Urban Commons) บริษัทอสังหาริมทรัพย์ ได้ซื้อสัญญาเช่าซึ่งมีระยะเวลาขยายออกไปจนถึง ค.ศ. 2082 โดยเป็นการซื้อเนื่องจากการผิดสัญญาของผู้เช่าเดิม สัญญาเช่ากำหนดให้พวกเขาต้องดำเนินการบำรุงรักษาเรือประจำวันและโครงการระยะยาว คาร์นิวัลครูเซสเข้ามาบริหารโดมทั้งหมดและปรับปรุงประสิทธิภาพภายใต้การบริหารของพวกเขา ผู้ประกอบการสร้างรายได้จากงานกิจกรรมต่าง ๆ การจองโรงแรม และค่าธรรมเนียมผู้โดยสารจากท่าเรือสำราญคาร์นิวัลที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งเป็นแหล่งรายได้ที่ใหญ่ที่สุด เงินภาษีของประชาชนไม่ได้ถูกนำมาใช้ในการบำรุงรักษาเรือภายใต้สัญญาเช่า เออร์บันคอมมอนส์มีแผนปรับปรุงเรืออย่างกว้างขวางและพัฒนาพื้นที่จอดรถที่อยู่ติดกัน  ใหม่ พร้อมทั้งสร้างโรงแรมบูติก ร้านอาหาร ท่าจอดเรือ โรงละครกลางแจ้ง เส้นทางจ็อกกิง เส้นทางจักรยาน และอาจรวมถึงชิงช้าสวรรค์ขนาดใหญ่ โดยทั้งหมดนี้มีค่าใช้จ่ายสูงถึง 250 ล้านดอลลาร์

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2019 เออร์บันคอมมอนส์ได้ก่อตั้งกองทุนอสังหาริมทรัพย์อีเกิลฮอสปิทาลิตี (Eagle Hospitality Real Estate Trust) โดยมีเป้าหมายจะระดมทุนได้ถึง 566 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับควีนแมรี รวมถึงทรัพย์สินโรงแรมอื่น ๆ ในพอร์ตโฟลิโออีก 12 แห่งที่บริษัทเป็นเจ้าของหรือบริหาร ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019 มีการประกาศว่าเมืองกำลังตรวจสอบการเงินของเออร์บันคอมมอนส์เพื่อพิจารณาว่าเมืองลองบีช "ได้รับเงินรายได้ที่ควรได้" ครบถ้วนหรือไม่

สภาพใน ค.ศ. 2017
ใน ค.ศ. 2017 มีการออกรายงานสภาพเรือ รายงานดังกล่าวระบุว่า ไม่เพียงแต่ตัวเรือเท่านั้น แต่ส่วนรองรับพื้นที่จัดแสดงที่ยกสูงภายในเรือก็เกิดการกัดกร่อน และสภาพของเรือที่เสื่อมโทรมลงยังทำให้บางจุด เช่น ห้องเครื่องก็เสี่ยงต่อน้ำท่วมด้วย มีการประเมินว่าค่าซ่อมอยู่ที่ประมาณ 300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016 ลองบีชได้จัดสรรเงิน 23 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อซ่อมแซมส่วนสำคัญที่สุดของควีนแมรี จอห์น ไคส์เลอร์ ผู้อำนวยการฝ่ายพัฒนาเศรษฐกิจและอสังหาริมทรัพย์ของลองบีช กล่าวว่า "เรามีกรอบเวลาที่วิศวกรเชื่อว่าพวกเขาสามารถดำเนินโครงการเร่งด่วนเหล่านี้ให้เสร็จสิ้นได้ ความท้าทายสำคัญเหล่านี้คือเราจะจัดการได้ก็ต่อเมื่อถึงเวลาเท่านั้น ไม่สามารถทำทั้งหมดได้ในคราวเดียว" ผู้นำทางการเมืองในสกอตแลนด์ 
สถานที่เกิดของควีนแมรี เรียกร้องให้เทเรซา เมย์ นายกรัฐมนตรีอังกฤษในขณะนั้น กดดันรัฐบาลสหรัฐให้จัดสรรเงินทุนเพื่อซ่อมแซมเรือเดินทะเลลำใหม่ทั้งหมดใน ค.ศ. 2017

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2019 เอ็ดเวิร์ด พริบอนิก วิศวกรผู้รับผิดชอบการตรวจสอบเรือควีนแมรีในนามของลองบีช ออกรายงานที่ระบุว่าเรือลำดังกล่าวอยู่ในสภาพแย่ที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในช่วง 25 ปีของการทำงาน พริบอนิกกล่าวว่าการละเลยควีนแมรีนั้นเลวร้ายลงภายใต้การบริหารของเออร์บันคอมมอนส์และสรุปว่า "หากไม่เพิ่มกำลังคนและเงินทุนอย่างรวดเร็วและเป็นจำนวนมาก สภาพเรือก็อาจไม่สามารถกอบกู้ได้ในไม่ช้า" เหตุการณ์การละเลยที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ ได้แก่ น้ำเสียท่วมห้องแกรนด์บอลรูมหลังจากท่อที่ปะไว้ด้วยเทปผ้าอย่างลวก ๆ แตก, น้ำขังจำนวนมากในท้องเรือ, และสีที่เพิ่งทาบนปล่องไฟลอกออกเนื่องจากวิธีการทาที่ไม่ดี ข้อสรุปในแง่ร้ายของพริบอนิกถูกโต้แย้งโดยเจ้าหน้าที่เมือง ซึ่งเรียกคำเตือนเหล่านั้นว่า "เกินจริง" และชี้ให้เห็นถึงงาน "สำคัญ" ที่ได้ดำเนินการไปแล้วเพื่อซ่อมแซมควีนแมรี

เงิน 23 ล้านดอลลาร์สหรัฐที่จัดสรรไว้สำหรับซ่อมแซมหมดลงใน ค.ศ. 2018 โดยโครงการเร่งด่วน 19 จาก 27 โครงการที่ระบุไว้ในการสำรวจทางทะเล ค.ศ. 2015 เสร็จสมบูรณ์ ณ เดือนกันยายน ค.ศ. 2019 มีการเบิกจ่ายเกินงบประมาณอย่างมีนัยสำคัญโดยรวม โดยเฉพาะค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมเพื่อความปลอดภัยจากอัคคีภัยเพิ่มขึ้นจากประมาณการเดิม 200,000 ดอลลาร์สหรัฐ เป็น 5.29 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากปัญหาที่ยังคงเหลืออยู่อีกแปดประการที่ถูกระบุไว้ใน ค.ศ. 2015 มีสองประการที่ถูกพิจารณาว่า "วิกฤต" ซึ่งรวมถึงการนำเรือชูชีพของเรือออก เนื่องจากผุพังและอยู่ในภาวะเสี่ยงจะพังทลาย

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019 ลองได้เตือนเออร์บันคอมมอนส์ว่าบริษัทกำลังล้มเหลวในการปฏิบัติตามข้อผูกพันในการบำรุงรักษาและซ่อมแซมควีนแมรี และด้วยเหตุนั้นบริษัทจึงอยู่ในภาวะเสี่ยงจะผิดสัญญาเช่าระยะเวลา 66 ปี เออร์บันคอมมอนส์ตอบกลับด้วยแผนการซ่อมแซมที่ปรับปรุงใหม่ รวมถึงการถอดเรือชูชีพออก โดยมีค่าใช้จ่ายระหว่าง 5 ถึง 7 ล้านดอลลาร์ และงานทาสีใหม่

การปิดและเปิดใหม่ใน ค.ศ. 2020
ควีนแมรีหยุดดำเนินการในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020 เนื่องด้วยการระบาดของโควิด-19 ในฐานะผู้ควบคุมดูแลบริษัทหลายแห่งที่ดำเนินการเรือควีนแมรี อีเกิลฮอสปิทาลิตีทรัสต์ได้ยื่นคำร้องต่อศาลล้มละลายกลางเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 2021 เพื่อประมูลสัญญาเช่าของตน เอกสารที่ยื่นต่อศาลโดยเมืองระบุว่างานซ่อมแซมของเออร์บันคอมมอนส์นั้นไม่สมบูรณ์หรือไม่ดำเนินการอย่างถูกต้องและมีแนวโน้มว่าจะต้องทำซ้ำ อีกทั้ง สภาพเรือในปัจจุบันจำเป็นต้องมีการซ่อมแซมความปลอดภัยครั้งใหญ่ก่อนจะเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้อีกครั้ง ตามเอกสารที่ยื่นต่อศาล อีเกิลฮอสปิทาลิตีทรัสต์บอกว่าสัญญาเช่านี้เป็นสิ่งที่มีมูลค่ามากที่สุดในบรรดาทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเขา ไม่มีผู้เสนอราคาเช่าเลยหลังจากที่ทรัพย์สินโรงแรมอื่น ๆ ทั้งหมดของอีเกิลถูกขายในการประมูลของศาลล้มละลาย อีเกิลฮอสปิทาลิตีทรัสต์ตกลงคืนสัญญาเช่าให้แก่เมือง และลองบีชก็ได้กลับมาควบคุมเรืออีกครั้งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2021 เพื่อให้เรือยังคงดำเนินการต่อไป เมืองได้อนุมัติสัญญา 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐเป็นเวลาหกเดือนกับบริษัทอีโวลูชันฮอสปิทาลิตี (Evolution Hospitality) เพื่อครอบคลุมค่าสาธารณูปโภครายเดือน ค่ารักษาความปลอดภัย การจัดสวน และค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ขณะเดียวกัน เมืองยังทำสัญญากับอีโวลูชันฮอสปิทาลิตี บริษัทจัดการโรงแรมที่ดูแลการดำเนินงานประจำวันของเรือมาตั้งแต่ ค.ศ. 2011 ให้ทำหน้าที่เป็นผู้ดูแล

บริษัทสถาปัตยกรรมและวิศวกรรมทางทะเลที่เมืองว่าจ้าง พบว่าจำเป็นต้องใช้เงิน 23 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับการซ่อมแซมด้านความปลอดภัยอย่างเร่งด่วนเพื่อให้เรือสามารถใช้งานได้ต่อไปในอีกสองปีข้างหน้า รายงานโดยกลุ่มการออกแบบเอลเลียตเบย์  (Elliott Bay Design Group) ระบุว่าเรือลำดังกล่าวมีความเสี่ยงถูกน้ำท่วมหรืออาจถึงขั้นพลิกคว่ำได้ วันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 2021 สภาเมืองลองบีชลงมติให้พิจารณาโอนเรือควีนแมรีและพื้นที่โดยรอบให้แก่กรมท่าเรือ การโอนเรือและที่ดินโดยรอบจากการควบคุมของเมืองไปยังท่าเรือจะรวมถึงท่าเรือเอช (Pier H) ด้วย การถอดเรือชูชีพที่เสื่อมสภาพออกอย่างเร่งด่วนได้เสร็จสมบูรณ์เนื่องจากเรือเหล่านั้นกำลังสร้างแรงกดต่อโครงข้างของเรือซึ่งก่อให้เกิดรอยแตกในระบบรองรับ จากเรือชูชีพ 22 ลำที่อยู่บนเรือในตอนนั้น 15 ลำเป็นของเดิม ขณะที่อีก 7 ลำที่เหลือมาจากเรือลำอื่น แม้เมืองจะเสนอเรือชูชีพให้กับกลุ่มต่าง ๆ แต่ไม่มีกลุ่มใดสามารถปฏิบัติตามข้อกำหนดการขนย้ายของเมืองได้ ดังนั้น เมืองจึงเก็บรักษาเรือชูชีพดั้งเดิม 11 ลำไว้เพื่อการบูรณะและถอดเรือที่เหลืออีก 11 ลำ (ต้นฉบับ 4 ลำและที่ไม่ใช่ต้นฉบับ 7 ลำ) ออก

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2022 เมืองทำข้อตกลงใหม่กับอีโวลูชันฮอสปิทาบิตี โดยบริษัทจะบริหารเรือเพื่อรับส่วนแบ่งรายได้ ขณะที่เมืองจะควบคุมการซ่อมแซมและการบูรณะเรือ ภายในเดือนพฤศจิกายน เมืองได้ใช้จ่ายเงิน 2.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับการซ่อมแซมท่อประปา การเชื่อมต่อ Wi-Fi ใหม่ การบูรณะราวจับ และหลอดไฟประหยัดพลังงาน รวมถึงการเริ่มงานซ่อมแซมหรือปรับปรุงหม้อไอน้ำและเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนของเรือ เมืองอนุมัติเงิน 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อดำเนินการซ่อมแซมต่อเนื่องสำหรับพื้นลีโนเลียมและพรมของเรือ ตู้เย็น ลิฟต์ ปล่องดูดควันในครัว และลูกบิดห้องพักแขก หลังเปิดให้เข้าชมแบบจำกัดในวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2022 การเปิดให้สาธารณชนเข้าชมก็ได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ต่อมาในช่วงปลายเดือน เมืองประกาศว่าเรือและท่าเรือเอชจะยังคงอยู่กับเมืองโดยท่าเรือจะเป็นหุ้นส่วน การซ่อมแซม พร้อมกับการท่องเที่ยวที่เพิ่มขึ้น นำไปสู่การที่ควีนแมรีทำกำไรจากการดำเนินงานได้มากกว่า 3.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วงเดือนเมษายนถึงธันวาคม ค.ส. 2023 ใน ค.ศ. 2024 ควีนแมรีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นส่วนหนึ่งของบัญชีรายชื่อโรงแรมประวัติศาสตร์แห่งอเมริกา (Historic Hotels of America) เนื่องจากความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของเรือ

 ถูกกล่าวอ้างว่ามีวิญญาณสิง 

หลังควีนแมรีถูกนำมาจอดถาวรในแคลิฟอร์เนีย มีการกล่าวอ้างว่าเรือลำนี้มีผีสิง การกล่าวอ้างเหล่านี้เริ่มขึ้นอย่างจริงจังในคริสต์ทศวรรษ 1980 (อาจจะกระทำโดยพนักงานเพื่อดึงดูดลูกค้าหรือทำให้แขกตกใจกลัว) และเพิ่มจำนวนขึ้นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ตัวอย่างเช่น ใน ค.ศ. 2008 นิตยสารไทม์จัดให้ควีนแมรีอยู่ในรายชื่อ "10 สถานที่ผีสิงยอดนิยม" ของพวกเขา ห้องโดยสารห้องหนึ่งถูกกล่าวหาว่ามีวิญญาณของบุคคลที่ถูกกล่าวกันว่าถูกฆาตกรรมอยู่ที่นั่นสิงอยู่ ยังมีตำนานเล่าขานกันถึงเด็กหญิงที่วิญญาณวนเวียนอยู่ที่สระว่ายน้ำชั้นสองเดิมและเรื่องราวของพ่อที่ฆาตกรรมลูกสาวสองคนบนเรือ

อย่างไรก็ตาม ไม่มีบันทึกทางประวัติศาสตร์ใด ๆ ที่สนับสนุนข้อกล่าวอ้างเหล่านี้เนื่องจากไม่มีผู้ใดถูกฆาตกรรมบนเรือลำนี้ การเสียชีวิตบนเรือส่วนใหญ่เกิดจากสาเหตุตามธรรมชาติ นอกจากนี้ โจ นิกเคลล์ ผู้ร่วมงานของศูนย์สอบสวน (Center for Inquiry) ยังอธิบายว่าตำนานผีสิงของควีนแมรีนั้นเกิดจากปรากฏการณ์แพริโดเลีย (pareidolia) ภาพลวงทางจิตที่ถูกกระตุ้นโดยความรู้สึกส่วนตัว และการฝันกลางวันที่พนักงานที่ทำงานซ้ำ ๆ มักประสบ

ถึงกระนั้น ควีนแมรีก็จัดกิจกรรมประสบการณ์สถานที่ท่องเที่ยวที่มีผีสิงจำนวนมาก เช่น ทัวร์ "การเผชิญหน้ากับผี" และ "โครงการผีสีเทา" ทัวร์เหล่านี้ ถึงแม้จะเน้นไปที่กิจกรรมเหนือธรรมชาติ แต่ก็หักล้างตำนานหลาย ๆ เรื่องของเรือ ด้วยข้อเท็จจริงที่ดึงมาจากปูมเรือ เช่น บันทึกการเสียชีวิตที่ได้รับการบันทึกไว้

 ห้องวิทยุสมัครเล่น 

ห้องวิทยุไร้สายดั้งเดิมของควีนแมรีที่มีเจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญประจำการถูกรื้อออกเมื่อเรือเทียบท่าในลองบีช ในที่เดิมนั้น มีการสร้างห้องวิทยุสมัครเล่นขึ้นตามข้อเสนอของเนต ไบรต์แมน นักวิทยุสมัครเล่นชาวลองบีชรหัสเรียกขาน K6OSC ห้องวิทยุสมัครเล่นนี้ตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าเหนือห้องรับสัญญาณวิทยุเดิม โดยมีการนำอุปกรณ์วิทยุเดิมที่ถูกทิ้งแล้วบางส่วนมาใช้เพื่อการจัดแสดง ห้องไร้สายแห่งใหม่เปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 1979 สถานีวิทยุสมัครเล่นนี้มีสัญญาณเรียกขาน W6RO ("วิสกี ซิกซ์ โรมีโอ ออสการ์") ดำเนินการโดยอาสาสมัครจากชมรมวิทยุสมัครเล่นท้องถิ่น พวกเขาจัดพนักงานประจำห้องวิทยุในช่วงเวลาเปิดทำการส่วนใหญ่ วิทยุเหล่านี้ยังสามารถถูกใช้โดยนักวิทยุสมัครเล่นที่มีใบอนุญาตคนอื่น ๆ ได้ด้วย

เพื่อเป็นเกียรติแก่การอุทิศตนเป็นเวลากว่า 40 ปีของเขาให้กับ W6RO และควีนแมรี ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ห้องวิทยุของควีนแมรีจึงได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นห้องวิทยุเนต ไบรต์แมน สิ่งนี้ถูกประกาศเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบรอบ 90 ปีของไบรต์แมน โดยโจเซฟ เพรวราทิล อดีตประธานและซีอีโอของควีนแมรี

 หมายเหตุ 

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:เรือเดินสมุทร
หมวดหมู่:เรือที่ต่อในสกอตแลนด์
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์เรือในสหรัฐ
หมวดหมู่:อุบัติเหตุทางทะเลใน พ.ศ. 2492