ปราสาทซิลวึช

ปราสาทซิลวึช () เป็นปราสาทในเขตเทศบาลซิลวึช เขตฟารู ทางตอนใต้ของประเทศโปรตุเกส สันนิษฐานกันว่าชาวโรมันหรือไม่ก็ชาววิซิกอทเป็นผู้สร้างป้อมปราการสมัยแรกขึ้นบนที่ตั้งถิ่นฐานเดิมของชาวลูซิเทเนีย ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 13 ชาวมัวร์เข้าครอบครองปราสาทแห่งนี้และขยายต่อเติมออกไปRosa Varela Gomes (1989), p.34 ทำให้ปราสาทซิลวึชเป็นหนึ่งในป้อมปราการมัวร์ที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดในโปรตุเกส และส่งผลให้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติใน ค.ศ. 1910

 สถาปัตยกรรม 
ปราสาทซิลวึชตั้งอยู่บนยอดเนินแห่งหนึ่งที่มองเห็นเมืองซิลวึช มีผังเป็นรูปหลายเหลี่ยมด้านไม่เท่า ประกอบด้วยหอหลัก 4 หอ และหอเล็ก 7 หอ เชื่อมถึงกันด้วยกำแพงเชิงเทิน

บริเวณกำแพงเชิงเทินมีประตู 2 ประตู ได้แก่ ประตูหลักซึ่งตั้งอยู่ระหว่างหอ 2 หอด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ และ "ประตูทรยศ" () ซึ่งเป็นประตูเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในกำแพงด้านทิศเหนือ

ลานภายในปราสาทมีโครงสร้างใต้ดินต่าง ๆ ซึ่งมีทางขึ้นมาถึงพื้นที่ระดับดินได้ ซิชแตร์นาดาโมรา () มีความสูง 10 เมตร และมีเนื้อที่ 820 ตารางเมตร ทำหน้าที่เป็นโถงกักเก็บน้ำใต้ดิน ส่วน ซิชแตร์นาดุชไกช์ () เป็นหลุมแนวตั้งที่มีความลึก 60 เมตร และช่วยกักเก็บน้ำไว้ใต้ปราสาทเช่นกัน

 ภายใน 
ที่จัตุรัสทหารด้านตะวันตกเฉียงใต้ของกำแพงเชิงเทิน ปรากฏร่องรอยของอาคารหลังหนึ่งซึ่งสันนิษฐานกันว่าน่าจะเป็นที่ประทับของเจ้าชายเอ็งรีกึเมื่อครั้งทรงดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการอัลการ์วึ ชั้นล่างมีฐานรากเป็นดิน บันไดหินแบบไม่มีชานพัก และเพดานทรงโค้ง ส่วนชั้นบนมีห้องสองห้องคลุมด้วยเพดานไม้ทาสี ห้องหนึ่งประดับตราอาร์มราชวงศ์ในกรอบใบอะแคนทัส ใช้เป็นห้องเก็บอาวุธที่ยึดได้จากข้าศึก ประกอบด้วยชุดเกราะ ธง ทวน ปืนใหญ่ ปืนคาบศิลา และกลอง ส่วนอีกห้องประดับภาพเขียนอุปมานิทัศน์เทพเจ้ามาร์สขนาบข้างด้วยลายดอกไม้

 อ้างอิง 

ซิลวึช