จารึกเกอดูกันบูกิต

จารึกเกอดูกันบูกิต เป็นศิลาจารึกที่ชาวดัตช์ชื่อ C.J. Batenburg ค้นพบ ในวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1920 ที่เกอดูกันบูกิต จังหวัดสุมาตราใต้ หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคือประเทศอินโดนีเซีย) ที่ริมฝั่งแม่น้ำตาตัง ซึ่งเป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำมูซี ถือเป็นตัวอย่างภาษามลายู (ในรูปภาษามลายูเก่า) ที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ยังหลงเหลืออยู่ หินขนาดเล็กนี้มีขนาด 45 × 80 เซนติเมตร (1.48 × 2.62 ฟุต) ซึ่งลงจารึกในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 683 ศิลาจารึกนี้เขียนด้วยอักษรทมิฬปัลลวะ

 เนื้อหา 

 การปริวรรต 
แถวปริวรรต1svasti śrī śaka varṣātīta 605 ekādaśī śukla-2pakṣa vulan vaiśākha ḍapunta hiyaṃ nāyik di3sāmvau maṅalap siddhayātra di saptamī śuklapakṣa4vulan jyeṣṭha ḍapunta hiyaṃ marlapas dari mināṅa5tāmvan mamāva yaṃ vala dua lakṣa daṅan kośa6dua ratus cāra di sāmvau daṅan jālan sarivu7tlu ratus sapulu dua vañakña dātaṃ di mukha upaṃ8sukhacitta di pañcamī śuklapakṣa vulan āsāḍha9laghu mudita dātaṃ marvuat vanua ...10śrīvijaya jaya siddhayātra subhikṣa nityakāla

 แปลภาษามลายูสมัยใหม่ 

 แปลภาษาอินโดนีเซีย 

 แปลภาษาไทย 

 ดูเพิ่ม 

 จารึกเตอลากาบาตู

 อ้างอิง 

 ดูเพิ่ม 
 George Coedès, Les inscriptions malaises de Çrivijaya, BEFEO 1930
 J.G. de Casparis, Indonesian Palaeography, Leiden (Brill) 1975.
 Safiah Karim, Tatabahasa Dewan Edisi Baharu, Dewan Bahasa dan Pustaka 1993.

หมวดหมู่:จารึกภาษามลายู
หมวดหมู่:จารึกในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:อาณาจักรศรีวิชัย
มลายู