คริส สมอลส์

คริสเตียน สมอลส์ (เกิด พ.ศ. 2531 หรือ 2532) เป็นนักจัดตั้งสหภาพแรงงานชาวอเมริกันผู้เป็นที่รู้จักในบทบาทผู้นำการจัดตั้งของคนงานแอมะซอน (Amazon worker organization) ที่โบโรฮ์เกาะสแตเทน นครนิวยอร์ก เขาดำรงตำแหน่งประธานและเป็นผู้ก่อตั้งสหภาพแรงงานแอมะซอน (Amazon Labor Union ตัวย่อ ALU) นับแต่ พ.ศ. 2564 เป็นต้นมา

สมอลส์เติบโตในรัฐนิวเจอร์ซีย์ และได้ประกอบอาชีพในสายแร็ปเปอร์ โดยได้ออกเดินสายกับมีก มิลล์ (Meek Mill) อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะล้มเลิกไปเพื่อเลี้ยงดูลูกของเขา โดยได้เข้าทำงานในอุตสาหกรรมบริการและคลังสินค้า และเข้าทำงานกับแอมะซอนใน พ.ศ. 2558

ในวันที่ 30 เดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 สมอลส์ได้จัดการประท้วงเดินออกจากงานที่คลังสินค้าบนเกาะสแตเทนที่เขาทำงานอยู่ กล่าวคือโกดังแอมะซอนหมายเลข JFK8 เนื่องจากมาตรการความปลอดภัยเกี่ยวกับการสัมผัสเชื้อโควิด-19 ซึ่งเขากล่าวว่าไม่เพียงพอ ในวันเดียวกันเองเขาถูกเลิกจ้าง โดยเหตุผลของบริษัทอ้างว่าเป็นเพราะการละเมิดมาตรการเว้นระยะห่างทางสังคมของบริษัทระหว่างระยะเวลากักตัวที่กำหนดไว้แบบคงได้รับค่าจ้างอยู่ สมอลส์ได้สัมผัสเชื้อมาตั้งแต่วันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2563 แต่ไม่ได้รับแจ้งหรือถูกให้กักตัวจนกระทั่งวันที่ 28 มีนาคม หลังจากเมื่อระยะฟักตัวของโรคได้สิ้นสุดลงแล้ว เจ้าหน้าที่รัฐหลายคนได้วิพากษ์วิจารณ์บริษัทและเรียกร้องให้มีการสอบสวนการเลิกจ้าง สมอลส์และรัฐนิวยอร์กยังได้ฟ้องร้องบริษัทแอมะซอนอันเนื่องจากการเลิกจ้างที่ผิดกฎหมายครั้งนี้

หลังจากถูกเลิกจ้าง สมอลส์ได้ก่อตั้งกลุ่มนักกิจกรรมคนทำงานขึ้นมา นามว่า The Congress of Essential Workers (สภาของคนทำงานจำเป็น) ซึ่งภายหลังในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2564 ได้สนับสนุนการจัดตั้งสหภาพ ALU ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2565 คลังสินค้า JFK8 ได้ลงคะแนนเสียงเห็นชอบการก่อตั้งสหภาพโดยมีตัวแทนเป็นสหภาพ ALU ต่อมาเขาไได้รับขนามนามเป็นหนึ่งในบุคคลทรงอิทธิพลที่สุดแห่งปี พ.ศ. 2565 โดยนิตยสารไทม์

 ชีวิตวัยเด็กและการศึกษา 
สมอลส์เกิดและเติบโตที่แฮกเคนแซก รัฐนิวเจอร์ซีย์ (Hackensack, New Jersey) โดยมีมารดาเลี้ยงเดี่ยวซึ่งทำงานเป็นนักจัดการที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง สมัยวัยรุ่น เขาเริ่มเข้าทำงานที่ต่าง ๆ และเล่นบาสเกตบอล อเมริกันฟุตบอล และกีฬาลู่และลานที่ โรงเรียนมัธยมแฮกเคนแซก (Hackensack High School) เขาคาดหวังว่าจะได้เข้าเล่นในสมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ จนเมื่อเขาถูกชนแล้วหนีขณะที่ทำงานเป็นผู้ดูแลรถ

สมอลส์ได้เข้าศึกษาในวิทยาลัยชุมชน (community college) แห่งหนึ่ง ที่รัฐฟลอริดา  แต่หลังจากเรียนได้หนึ่งภาคเรียนก็คิดถึงบ้าน จึงกลับนิวยอร์กเพื่อไปศึกษาวิศวกรรมเสียงที่สถาบันวิจัยเสียง (Institute of Audio Research) แต่เขาลาออกเพราะเขาคิดว่ามันเป็น "hot shit" และเริ่มแต่งเพลงในฐานะแร็ปเปอร์ โดยได้ออกเดินสายกับมีก มิลล์ (Meek Mill) อยู่ครู่หนึ่ง ต่อมาเขาได้ล้มเลิกประกอบอาชีพนักดนตรีไปเพื่อเลี้ยงดูลูกของเขา โดยเข้าทำงานหลายที่ ซึ่งรวมถึงวอลมาร์ต โฮมดีโพ (Home Depot) และสนามกีฬาเมตไลฟ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2555 จนถึง 2558 เขาบอกว่าในปัจจุบันเพื่อนของเขาพูดถึงตัวเขาว่า "ฉันว่าเสียงของนายถูกกำหนดมาไว้สำหรับอย่างอื่น" สมอลส์ยังได้ทำงานเป็นคนงานคลังสินค้าที่เฟดเอกซ์และทาร์เก็ต (Target Corporation) ด้วย

 แอมะซอน 

 พ.ศ. 2558–2563 

สมอลส์ได้เข้าทำงานที่แอมะซอนใน พ.ศ. 2558 ในอาชีพคนหยิบสินค้า (processing) ที่รัฐนิวเจอร์ซีย์ เขาถูกย้ายไปที่คลังสินค้าในรัฐคอนเนทิคัตเป็นเวลาสั้น ที่นั่นเขาถูกไล่ออกและได้รับเข้าทำงานอีกครั้งหลังยื่นอุทธรณ์ไป เขาถูกย้ายไปที่คลังสินค้าบนเกาะสแตเทน (JFK8) ตอนที่เพิ่งเปิดใน พ.ศ. 2561 และทำงานที่นั่นเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ สมอลส์กล่าวว่าเขาถูกย้ายไปเพราะมีสมรรถภาพในการทำงานที่ดี แต่เขายื่นสมัครตำแหน่งการจัดการไปกว่า 49 ครั้งตลอดการทำงาน แต่ไม่เคยถูกเลือกให้เลื่อนตำแหน่งเลย ซึ่งเขาเชื่อว่าเป็นภาพสะท้อนของการเลือกปฏิบัติบนฐานของเชื้อชาติอย่างเป็นระบบที่เขาสังเกตพบภายในบริษัท สมอลส์กล่าวว่าเขาเคยชอบทำงานที่บริษัทอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง จนกระทั้งเขาเริ่มมองเห็นสิ่งที่เขาอ้างว่าเป็นปัญหา "ในระบบระดับลึก" ภายในบริษัท เขาอ้างว่าแอมะซอนมีปัญหากับมาตรการความปลอดภัย โดยอ้างอิงอัตราการบาดเจ็บ การเหยียดอายุ การเหยียดเพศ การเหยียดเชื้อชาติ และการเลือกปฏิบัติต่อผู้ดูแล แอมะซอนกล่าวว่า "เราไม่ทนต่อการเลือกปฏิบัติหรือการคุกคามในทุกรูปแบบ" และว่าพวกเขากำลังพยายามลดอัตราการบาดเจ็บให้น้อยลง และว่าพวกเขานั้น "ต้องการให้ [ลูกจ้าง] มีสุขภาพที่ดีและปลอดภัย"

สมอลส์ได้ติดต่อทั้งนักการเมืองท้องถิ่น บุคคลาการด้านสุขภาพ และแผนกบริหารทรัพยากรมนุษย์ของแอมะซอน หลังจากที่เพื่อนร่วมงานที่ป่วยหนักคนหนึ่งได้รับอนุญาตให้มาทำงานได้ทั้งที่มีอาการและกำลังรอผลตรวจโควิด-19 อยู่ เขากล่าวว่าแผนกทรัพยากรมนุษย์ไม่ได้ดำเนินการใด ๆ เลย สมอลส์และเดอร์ริก พาลเมอร์ (Derrick Palmer) คนงานที่ JFK8 อีกคนหนึ่ง ได้จัดการประท้วงเดินออกจากงาน (strike action) ในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2563 เพื่อประท้วงมาตรการความปลอดภัยรับมือการระบาดทั่วของโควิด-19ของแอมะซอน และเรียกร้องให้บริษัทปิดคลังสินค้า JFK8 ไว้ชั่วคราว เขาคัดค้านการไม่มีการเว้นระยะห่างทางสังคมและการป้องกันส่วนตัวของบริษัท และกล่าวหาว่าได้ล้มเหลวในการเปิดเผยการป่วยโรคโควิด-19 ของคนงานต่อพนักงาน สมอลส์สัมผัสกับกรณีที่ยืนยันแล้วในวันที่ 11 มีนาคม dischargeพ.ศ. 2563 แต่ไม่ได้รับแจ้งจนกระทั่งวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2563 ซึ่งกระตุ้นให้เขาไปยื่นคำร้องต่อกระทรวงสาธารณสุขรัฐนิวยอร์ก (New York State Department of Health)

ในวันเดียวกันกับการประท้วง สมอลส์ถูกแอมะซอนไล่ออก เจย์ คาร์นีย์ (Jay Carney) รองประธาน (vice president) ฝ่ายนโยบายและสื่อมวลชนของบริษัท อดีตโฆษกทำเนียบขาว ได้กล่าวในทวิตเตอร์ว่าสมอลส์ได้ละเมิดนโยบายเว้นระยะห่างทางสังคมของบริษัท และเขาถูกให้กักตัวเป็นระยะเวลา 14 วันโดยยังได้รับค่าจ้างอยู่หลังจากสัมผัสกับผู้ที่ตรวจพบเชื้อโควิด-19 ตอนที่เขาจัดการประท้วงเดินออก แต่การกักตัวจบลงแล้วในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2563 หากทางบริษัทได้เริ่มให้ทำในระยะฟักตัวของเชื้อที่สมอลส์ได้สัมผัส

เลทิชา เจมส์ (Letitia James) อัยการสูงสุดรัฐนิวยอร์ก (Attorney General of New York) ได้กล่าวหาแอมะซอนว่าไล่ออกสมอลส์อย่างผิดกฎหมาย และต่อมาสั่งให้มีการไต่สวนในเรื่องนี้ หลังจากการสอบสวนเบื้องต้นได้เปิดเผยว่ามี "ภาวะชะงักงัน" (chilling effect) ที่เกิดจากการไล่ออก การสอบสวนของเจมส์ได้พบว่าบริษัทได้เลิกจ้างสมอลส์โดยผิดกฎหมาย และได้ยื่นฟ้องให้มีคำสั่งห้าม (injunction) ซึ่งจะบังคับให้แอมะซอนต้องจ้างสมอลส์กลับเข้าทำงานต่อ
นายกเทศมนตรีนครนิวยอร์ก (Mayor of New York City) บิล ดิ บลาซิโอ (Bill de Blasio) และสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐเบอร์นี แซนเดอร์ส ได้กล่าวถึงการเลิกจ้างครั้งนี้ว่า "น่าอับอาย" ดิ บลาซิโอได้สั่งการให้กรรมการสิทธิมนุษยชนของเมืองเข้าสืบสวนการไล่สมอลส์ออก และเจมส์ได้เรียกร้องให้คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์แห่งชาติ (National Labor Relations Board) เข้าสืบสวนการไล่ออกด้วย สมาชิกวุฒิสภาเก้าคน ซึ่งรวมถึงเอลิซาเบธ วอร์เรน (Elizabeth Warren) ได้ส่งจดหมายไปที่บริษัทและเรียกร้องขอข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการเลิกจ้างสมอลส์ และการไล่ผู้เปิดโปงคนอื่นอีกสามคนออกด้วย ผู้นำสหภาพแรงงานที่โด่งดังที่สุดในสหรัฐได้ส่งจดหมายไปยังเจฟฟ์ เบโซส ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัทแอมะซอน โดยเรียกร้องให้ฟื้นสัญญาจ้างของสมอลส์ ทิม เบรย์ (Tim Bray) อดีตรองประธานฝ่ายแอมะซอนเว็บเซอร์วิสซิส (Amazon Web Services) ได้ลาออกเพราะการไล่ออกครั้งนี้ โดยอ้างอิงในบล็อกโพสต์ว่า "ผมแน่ใจว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญที่ทุก ๆ คนเป็นคนผิวสี เป็นผู้หญิง หรือทั้งสอง ใช่ไหม?"

ในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2563 บันทึกของการประชุมรายวันกับเบโซสหลุดออกมายังนิตยสารไวซ์ ซึ่งกล่าวถึงสมอลส์ว่า "ไม่ฉลาดหรือพูดไม่ชัดเจน" บันทึกนี้มาจากเดวิด ซาโพลสกี ที่ปรึกษาทั่วไปของแอมะซอน ซึ่งได้เสนอต่อไปว่าการทำให้สมอลส์เป็น "หน้าตาของขบวนการจัดตั้ง/สหภาพทั้งหมด" เป็นการประชาสัมพันธ์ที่ดี และ "เสนอว่า" ทำไมความประพฤติของสมอลส์นั้น "ผิดศีลธรรม ยอมรับไม่ได้ และอาจจะผิดกฎหมาย" สมอลส์กล่าวถึงความเห็นเหล่านั้นว่า "เหยียดเชื้อชาติอย่างแน่นอน" ซาโพลสกีได้ปฏิเสธว่าในตอนที่เขากล่าวข้อความเหล่านั้นเขาไม่รู้ว่าสมอลส์เป็นคนดำ และได้เผยแพร่แถลงการณ์ออกมาว่าเขา "ผิดหวังและรู้สึกแย่" ที่คนงานแอมะซอนจะ "ทำตัวเป็นอันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของ [คนงานแอมะซอน] คนอื่น ๆ" อเล็กซานเดรีย โอคาซีโอ-คอร์เทซ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐได้กล่าวว่า "ความพยายามของแอมะซอนที่จะใส่ร้ายป้ายสีคริส สมอลส์ คนงานโกดังของตัวเอง ว่า 'ไม่ฉลาดหรือพูดไม่ชัดเจน' เป็นการรณรงค์ประชาสัมพันธ์ที่เหยียดเชื้อชาติและชนชั้น" สมอลส์ได้กล่าวว่าบริษัทนั้นสนใจกับการลบประชาสัมพันธ์ที่ไม่ดีมากกว่าการปกป้องคนงานของตัวเองและครอบครัวของพวกเขา แอมะซอนได้ใช้เงินไปมากกว่า 4 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อตอบสนองต่อความพยายามในการจัดตั้งสหภาพของคนงาน

 พ.ศ. 2563–ปัจจุบัน 

 สภาของคนทำงานจำเป็น 
หลังจากถูกแอมะซอนเลิกจ้างใน พ.ศ. 2563 สมอลส์ได้ก่อตั้งสภาของคนทำงานจำเป็น (The Congress of Essential Workers; TCOEW) กลุ่มของนักกิจกรรมแรงงาน ในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 สมอลส์และ TCOEW ได้ร่วมวางแผนการนัดหยุดงานวันเมย์เดย์ที่แอมะซอน ทาร์เก็ต วอลมาร์ต และบริษัทขนาดใหญ่อื่น ๆ ในหลายแห่งทั่วประเทศ ในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ทางกลุ่มได้จัดการประท้วงวันไพรม์เดย์ (Amazon Prime) โดยมีผู้คนประมาณ 100 คนเดินขบวนจากอุทยานอนุสรณ์วิลล์ รอเจอส์ (Will Rogers Memorial Park) ไปยังคฤหาสน์ (mansion) มูลค่า 165 ล้านดอลลาร์สหรัฐของเบโซสที่เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เพื่อเรียกร้องขึ้นค่าจ้างเพิ่ม 2 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง

 สหภาพแรงงานแอมะซอน 
alt=นักข่าวสองคน มีคนหนึ่งถือกล้อง กำลังสัมภาษณ์สมอลส์หน้าตึกสำนักงานคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์แห่งชาติของสหรัฐอเมริกา สถานที่นับคะแนนเสียง|thumb|สมอลส์กำลังให้สัมภาษณ์กับนักข่าวหลังจากมีประกาศว่าคนงานได้ลงคะแนนเสียงให้จัดตั้งสหภาพ
ในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2564 สมอลส์ได้ก่อตั้งสหภาพแรงงานแอมะซอน (ALU) ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยกลุ่มนักกิจกรรมแรงงานของเขา TCOEW เขากล่าวไว้ว่าการจัดตั้งสหภาพนั้นเป็นสิ่งสำคัญต่อความมั่นคงในการงานอาชีพ ค่าจ้างประทังชีพ การลาแบบมีค่าจ้าง และการลาป่วย สมอลส์กล่าวว่าผู้จัดตั้งสองคนซึ่งเป็นลูกจ้างปัจจุบันของแอมะซอนอาศัยอยู่ในรถของตัวเอง โฆษกของแอมะซอนคนหนึ่งได้กล่าวว่าสหภาพนั้นจะมาขัดขวางการต่อรองของลูกจ้าง สมอลส์ยังกล่าวต่อว่าทางบริษัทมีการสอดส่องล่วงล้ำคนงานเพื่อเฝ้าสังเกตเวลาของพวกเขาเพื่อประเมินประสิทธิภาพและกำหนดเวลาพักของพวกเขา ซึ่งเป็นแรงจูงใจหนึ่งให้จัดตั้งสหภาพ โดยกล่าวว่า "ใครอยากโดนสอดส่องทั้งวันบ้าง? นี่ไม่ใช่เรือนจำ นี่คืองาน" แอมะซอนกล่าวว่าพวกเขา "ไม่กำหนดเป้าหมายประสิทธิภาพที่ไม่มีเหตุผล" แต่บริษัทได้จ่ายค่าปรับให้กับกระทรวงแรงงานและอุตสาหกรรมรัฐวอชิงตัน (Washington State Department of Labor and Industries; L&I) สำหรับ "ระบบการเฝ้าสังเกตและวินัย" ซึ่งมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับความผิดปกติของระบบโครงกระดูกและกล้ามเนื้อ (musculoskeletal disorder) ในที่ทำงาน ทางบริษัทคัดค้านผลการวินิจฉัยของกระทรวง

สมอลส์ตั้งกระโจมตามสถานีขนส่งสาธารณะใกล้กับโกดัง JFK8 เพื่อล่ารายชื่อสำหรับคะแนนเสียงให้อำนาจสหภาพ พร้อมป้ายซึ่งเขียนไว้ว่า "ลงชื่อใบให้อำนาจที่นี่" เขากล่าวหาบริษัทว่าได้ทำการปราบสหภาพ (union busting) โดยการแปะป้ายต่อต้านสหภาพไว้ในสุขา การส่งข้อความต่อต้านสหภาพให้แก่คนงาน การสอดส่องคนงานที่ทำการจัดตั้ง และการจัดการประชุมภาคบังคับด้วย "ความเท็จ" ต่อต้านสหภาพ อาทิ การลงชื่อใบให้อำนาจคือ "การละทิ้งสิทธิในการพูดแทนตัวเอง" สมอลส์ยังได้กล่าวหาอีกว่าแอมะซอนได้มีการเตือนคนงานของตนถึงค่าบำรุงสหภาพที่แพง และการก่อกวนและการข่มขู่ลูกจ้าง

สมอลส์กล่าวว่าเขาได้ต่อกรกับแรงต่อต้านสหภาพด้วยการเปิดโปงต่อสาธารณะและการจัดหาถ้อยคำสนับสนุนสหภาพ อาทิ "คนงานซึ่งอยู่ในสหภาพโดยเฉลี่ยแล้วได้เงินมากกว่าคนงานไร้สหภาพอยู่ 11,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี" ซึ่งเป็นปริมาณที่สูงกว่าค่าบำรุงสหภาพโดยเฉลี่ย

ในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2565 สหภาพแรงงานแอมะซอนได้ประกาศว่าพวกเขาได้รับรายชื่อมากพอที่จะยื่นคำร้องให้มีการลงคะแนนเสียงต่อคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์แห่งชาติ สมอลส์ได้ประกาศข่าวนี้ลงบนทวิตเตอร์ของเขา การลงคะแนนเสียงเกิดขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับการลงคะแนนเสียงสหภาพที่คลังสินค้าแอมะซอนอีกที่หนึ่งในเบสเซเมอร์ รัฐแอละแบมา (Bessemer, Alabama) ซึ่งนำโดยคนงานเจนนิเฟอร์ เบตส์ (Jennifer Bates)
การลงคะแนนเสียงสหภาพที่หนุนโดยสหภาพแรงงานแอมะซอนอีกที่หนึ่งถูกประกาศออกมาในวันที่ 2 มีนาคม 2565 ที่คลังสินค้าบนเกาะสแตเทนหมายเลข LDJ5 คนงานที่คลังสินค้าลงคะแนนเสียงไม่เห็นชอบกับการจดตั้งสหภาพในวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 

ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2565 คนงานที่โกดัง JFK8 ได้ลงคะแนนเสียงเห็นชอบการจัดตั้งสหภาพ 2,654 ต่อ 2,131 คะแนน สมอลส์บอกกับฝูงชนว่า "เราได้ทำทุกอย่างที่ต้องทำเพื่อเชื่อมโยงกับคนงานเหล่านี้" และ "ผมหวังว่าตอนนี้ทุก ๆ คนจะหันมาสนใจเพราะหลายคนเคยลังเลกับพวกเรา"

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2565 สมอลส์ได้เข้าพบประธานาธิบดีสหรัฐโจ ไบเดน ที่ทำเนียบขาว ไบเดนกล่าวกับเขาว่า "ผมชอบคุณ คุณเป็นตัวปัญหาในแบบของผม" และ "อย่าหยุดเลย"

สมอลส์และพาลเมอร์ได้รับขนามนามเป็นสองในหนึ่งร้อยบุคคลทรงอิทธิพลที่สุดแห่งปี พ.ศ. 2565 โดยนิตยาสารไทม์

 กระบวนพิจารณาตามกฎหมาย 

 คดีระหว่างสมอลส์กับบริษัทแอมะซอน 
ในวันที่ 12 พฤศจิกายน 2020 สมอลส์ได้ฟ้องคดีแบบกลุ่ม (Class action) ต่อแอมะซอนโดยกล่าวหาว่าบริษัทได้ละเมิดกฎหมายสหรัฐและรัฐด้วยการทำให้คนงานคลังสินค้าตกอยู่ในความเสี่ยงระหว่างการระบาดทั่วและการเลิกจ้างเขา หนึ่งในทนายความของสมอลส์ ไมเคิล ซัสมันน์ (Michael Sussmann) ได้อ้างถึงการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติเป็นหนึ่งในมูลฟ้อง ในวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2565 มีการอนุมัติคำขอให้ยกฟ้องที่แอมะซอนยื่น และในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2565 สมอลส์ได้ยื่นหนังสืออุทธรณ์

 คดีระหว่างรัฐนิวยอร์กกับบริษัทแอมะซอน 
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 เลทิชา เจมส์ อัยการสูงสุดรัฐนิวยอร์ก ได้ฟ้องคดีแอมะซอนโดยกล่าวหาว่ามีการจัดเตรียมความระมัดระวังความปลอดภัยที่ไม่เพียงพอและการตอบโต้ต่อลูกจ้างที่ร้องทุกข์ ซึ่งรวมถึงสมอลส์ เจมส์พยายามให้มีการเปลี่ยนแปลงในนโยบายและการอบรบของแอมะซอน รวมทั้งการชดเชยทางการเงินให้แก่สมอลส์ และโอกาสให้เขากลับเข้าทำงานที่แอมะซอน

 ชีวิตส่วนตัว 
สมอลส์มีชีวิตสมรสมานานกว่าเจ็ดปี และมีบุตรสามคน เป็นแฝดคู่หนึ่ง เขามักสวมเสื้อผ้าสตรีทแวร์ (streetwear) ในรูปแบบวัฒนธรรมฮิปฮอป และกล่าวว่าคำวิจารณ์รูปลักษณ์ของเขานั้น "ดลใจให้ผมแต่งตัวในแบบที่ผมทำต่อไป เพราะผมอยากให้พวกคุณเข้าใจว่าผมดูเป็นอย่างไรนั้นไม่เกี่ยว" และ "ถึงแม้ว่าผมจะลงสมัครเป็นประธานาธิบดี ผมก็จะเป็นแบบนี้แหละ ... ผมจะเดินเข้าทำเนียบขาวด้วยจอร์แดนหนึ่งคู่เพราะนี่คือคนในแบบที่ผมเป็น" 

สมอลส์มีความเคลื่อนไหวบนทวิตเตอร์ ที่ ๆ เขาลงเกี่ยวกับ ALU และประเด็นการจัดตั้งแรงงานอื่น ๆ

 ดูเพิ่ม 
 แจซ บริแซ็ก (Jaz Brisack)
 แชร์ สการ์เลตต์ (Cher Scarlett)
 ลิซ ฟอง-โจนส์ (Liz Fong-Jones)

 หมายเหตุ 

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

 เว็บไซต์ทางการของสหภาพแรงงานแอมะซอน 


หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1980
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:แร็ปเปอร์อเมริกัน
หมวดหมู่:นักเคลื่อนไหวสิทธิสตรีจากสหรัฐ