กฎหมายลิบบี ไซออน

กฎหมายกระทรวงสุขภาพรัฐนิวยอร์ก มาตรา 405 () หรือรู้จักในชื่อ กฎหมายลิบบี ไซออน () เป็นข้อกำหนดที่จำกัดเวลางานของแพทย์ประจำบ้านในโรงพยาบาลในรัฐนิวยอร์กให้ไม่เกินราว 80 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ ชื่อกฎหมายตั้งตามชื่อของลิบบี ไซออน (Libby Zion) ซึ่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1984 ด้วยวัย 18 ปีภายใต้การดูแลของแพทย์ที่พ่อของเธอเชื่อว่าเป็นแพทย์ประจำบ้านและแพทย์ใช้ทุนที่ทำงานหนักเกินไป ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2003 สภารับรองบัณฑิตแพทยศาสตร์ได้นำเอาข้อบังคับคล้ายกันมาใช้กับทุกสถาบันผลิตแพทย์ในสหรัฐที่ได้รับการรับรองโดยสภา

ถึงแม้ว่าขบวนการทางกฎหมายจะเจอหลักฐานเกี่ยวกับการเสียชีวิตของไซออนที่ขัดกันอยู่<ref
name=nyt05></ref> แต่ในปัจจุบัน การเสียชีวิตของเธอเข้าใจว่าเกิดจากกลุ่มอาการเซโรโทนิน ซึ่งเกิดจากปฏิกิริยาระหว่างยาฟีเนลซีนที่เธอทานอยู่แล้วก่อนเข้าโรงพยาบาล กับยาเพทิดีน ที่ให้โดยแพทย์ประจำบ้าน การฟ้องร้องและตรวจสอบหลังการเสียชีวิตของเธอ และการนำมาปรับใช้กับสภาพการทำงานและการดูแลผู้ป่วยของแพทย์ใช้ทุนและแพทย์ประจำบ้าน ถูกนำมาเผยแพร่สู่สาธารณะอย่างหนักโดยสื่อและในวารสารทางการแพทย์หลายฉบับ

การเสียชีวิตของลิบบี ไซออน
ลิบบี ไซออน (Libby Zion, พฤศจิกายน ค.ศ. 1965 – 5 มีนาคม ค.ศ. 1984)สำหรับวันเกิดของเธอ ดูที่: สำหรับวันเสียชีวิตของเธอ ดูที่  เป็นนักศึกษาชั้นปีหนึ่งของวิทยาลัยเบนนิงตัน ในเบนนิงตัน รัฐเวอร์มอนต์ เธอทานฟีเนลซีน ซึ่งเป็นยาต้านซึมเศร้าเป็นประจำทุกวัน ผลการชันสูตรพลิกศพของโรงพยาบาลพบร่องรอยของโคเคน แต่ผลการตรวจอื่น ๆ ในภายหลังไม่พบ ไซออนเป็นลูกสาวของซิดนีย์ ไซออน นักกฎหมายที่เขียนให้กับ เดอะนิวยอร์กไทมส์ เธอมีพี่น้องเป็นผู้ชายสองคน คือแอดัม (Adam) และ เจด (Jed) ข่าวมรณกรรมของเธอที่เผยแพร่ใน เดอะนิวยอร์กไทมส์ เขียนในหนึ่งวันหลังเธอเสียชีวิต ระบุว่าเธอป่วยด้วย "อาการคล้ายหวัด" เป็นเวลาหลายวันก่อนหน้า ในบทความระบุว่าเธอถูกรับเข้าเป็นผู้ป่วยในของโรงพยาบาลนิวยอร์ก และเสียชีวิตจากหัวใจวายโดยยังไม่ทราบสาเหตุ

ลิบบี ไซออน ถูกรับเข้าเป็นผู้ป่วยในของโรงพยาบาลหลังเธอมาที่ห้องฉุกเฉิน โดยแพทย์ประจำบ้านที่อยู่เวรห้องฉุกเฉินคืนวันที่ 4 มีนาคม เรย์มอนด์ เชอร์แมน (Raymond Sherman) แพทย์ประจำตระกูลของไซออน เห็นด้วยกับแผนที่จะให้สารน้ำและสังเกตอาการของเธอ แพทย์ประจำบ้านสองคนได้รับมอบหมายให้เป็นแพทย์ประจำตัวไซออนขณะเป็นผู้ป่วยในของโรงพยาบาล ทั้งสองคนได้แก่ ลุยส์ ไวน์สไตน์ (Luise Weinstein) และ เกร็ก สโตน (Gregg Stone) ซึ่งได้ทำการตรวจประเมินอาการของเธอ ไวน์สไตน์เป็นแพทย์ประจำบ้านปีที่หนึ่ง (ในสหรัฐเรียกว่าแพทย์ใช้ทุน; อินเทิร์น หรือ PGY-1) ส่วนสโตนเป็นแพทย์ประจำบ้าน PGY-2 ทั้งคู่ไม่สามารถประเมินได้ว่าไซออนเจ็บป่วยจากอะไร กระนั้น สโตนได้เสนอว่าอาการของเธออาจเป็นแค่การตอบสนองเกินจริง (simple overreaction) ต่ออาการเจ็บป่วยปกติ หลังปรึกษากับเชอร์แมน แพทย์ประจำบ้านทั้งสองได้จ่ายยาเพทิดีน เพื่อควบคุม "อาการกระตุกเคลื่อนไหวแปลก ๆ" ที่ไซออนมีตอนแรกเข้ารับ

ทั้งไวน์สไตน์และสโตนมีภาระรับผิดชอบผู้ป่วยคนอื่นอีกหลายสิบคน หลังประเมินไซออนเสร็จแล้ว ไวน์สไตน์ได้ออกไปดูแลผู้ป่วยคนอื่นต่อ ส่วนสโตนไปหลับพักผ่อนในห้องพักรอเรียกที่ตึกติดกัน อย่างไรก็ตาม อาการของไซออนไม่ดีขึ้นและยังคงสั่นอยู่ พยาบาลได้โทรแจ้งอาการแก่ไวน์สไตน์ เขาได้สั่งให้รัดผู้ป่วยไว้ และสั่งยาฮาโลเพอริดอลทางโทรศัพท์เพื่อคุมอาการสั่น

ท้ายที่สุด ไซออนนอนหลับหลังได้รับยา แต่พอเวลา 6:30 น. อุณหภูมิเธอสูงขึ้นถึง  ไวน์สไตน์ถูกโทรเรียกและได้พยายามลดอุณหภูมิ แต่ท้ายที่สุดไซออนเสียชีวิตจากหัวใจวายก่อนที่ได้แก้อาการอุณหภูมิสูงได้ การกู้ชีพไม่เป็นผล และไวน์สไตน์ได้โทรแจ้งพ่อแม่ของไซออนทางโทรศัพท์

การสอบสวน
พ่อแม่ของไซออนเชื่อว่าเธอเสียชีวิตจากจำนวนบุคลากรที่ไม่เพียงพอของโรงพยาบาลเพื่อการเรียนการสอนนี้ ซิดนีย์ ไซออน ตั้งคำถามถึงความสามารถ (competence) ของแพทย์ด้วยสองเหตุผลหลัก ประการแรกคือการให้ยาเพทิดีนที่สามารถเกิดปฏิกิริยากับยาฟีเนลซีนที่ไซออนทานอยู่เดิมได้ ปฏิกิริยาระหว่างสองยานี้ไม่เป็นที่ทราบทั่วไปในแพทย์ในเวลานั้น และเพราะด้วยกรณีนี้ ปฏิกิริยาระหว่างยาทั้งสองถึงกลายมาเป็นที่ทราบกันทั่วไปในวงการแพทย์ ประการที่สองคือการใช้การมัดตัวและยาจิตเวชฉุกเฉิน (ฮาโลเพริดอล) ซิดนีย์กล่าวว่า "พวกเขา[แพทย์] ได้ให้ยาที่มีมุ่งหมายเพื่อฆ่าเธอ[ลิบบี] แล้วก็มาไม่สนใจเธอ ยกเว้นแต่แค่มามัดเธอเหมือนสุนัข" และยังเรียกการเสียชีวิตของเธอว่ามาจาก "ฆาตกรรม" ซึ่งสร้างความกังวลในบรรดาแพทย์อย่างมาก ในขณะเดียวกัน ซิดนีย์ยังตั้งข้อสงสัยถึงชั่วโมงการทำงานต่อเนื่องที่ยาวนานของแพทย์ประจำบ้านในเวลานั้น ในส่วนความเห็น (op-ed) บน นิวยอร์กไทมส์ เขาได้เขียนว่า "คุณไม่ต้อง[เรียนจบ]อนุบาลด้วยซ้ำ ที่จะรู้ว่าแพทย์ประจำบ้านคนหนึ่งที่ทำงานกะ 36 ขั่วโมง ไม่ใช่สภาวะที่จะตัดสินใจได้ถูก - ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความเป็นความตายเลย" ท้ายที่สุด กรณีนี้กลายมาเป็นการต่อสู้ทางกฎหมายที่สำคัญและมีข้อโต้แย้งหลายครั้ง รวมถึงยังถูกนำไปเผยแพร่ในวารสารการแพทย์ระดับสูงหลายฉบับ

ผลสืบเนื่อง
หลังการตัดสินลงโทษแพทย์ประจำบ้านทั้งสองคน ผู้ว่าการกระทรวงสุขภาพรัฐนิวยอร์ก เดวิด แอ็กเซลร็อด ตัดสินใจที่จะแจ้งปัญหาเชิงโครงสร้างในระบบแพทย์ประจำบ้าน โดยการจัดตั้งคณะกรรมการริบบินน้ำเงินประกอบด้วยผู้เขี่ยวชาญหลายคน ภายใต้การนำโดยเบอร์แทรนด์ เอ็ม เบลล์ แพทย์ปฐมภูมิประจำวิทยาลัยแพทยศาสตร์แอลเบิร์ท ไอน์สไตน์ ในเดอะบรองซ์ เบลล์เป็นที่รู้จักดีจากจุดยืนที่วิจารณ์การขาดการควบคุมดูแลแพทย์ที่กำลังฝึกหัดอยู่ คณะกรรมการนี้มีชื่อว่ากคณะกรรมการที่ปรึกษาเฉพาะกิจว่าด้วยบริการสุขภาพฉุกเฉิน (Ad Hoc Advisory Committee on Emergency Services) และต่อมาเป็นที่รู้จักทั่วไปในชื่อ คณะกรรมการเบลล์ (Bell Commission) มีหน้าที่ในการประเมินการกำกับดูแลแพทย์ในรัฐ และพัฒนารายการข้อแนะนำสำหรับปัญหาเกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วย และชั่วโมงการทำงานของแพทย์ประจำบ้าน

ในปี ค.ศ. 1989 รัฐนิวยอร์กได้นำเอาข้อเสนอแนะของคณะกรรมการเบลล์มาใช้ ข้อเสนอแนะดังกล่าวเสนอว่า "แพทย์ประจำบ้านไม่ควรจะทำงานมากกว่า 80 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ หรือมากกว่า 24 ชั่วโมงติดต่อกัน", แพทย์เจ้าของไข้ "จะต้องปรากฏตัวด้วยตนเองที่โรงพยาบาลตลอดเวลา" และ ให้ "โรงพยาบาลจัดตั้ง 'เวรกลางคืน' (night floats) ซึ่งคือแพทย์ที่ทำงานข้ามคืนเพียงอย่างเดียวเพื่อให้เพื่อนร่วมงานได้พักผ่อน)" การตรวจสอบหลังข้อบังคับนี้ประกาศใช้มีกระทรวงสุขภาพรัฐนิวยอร์กเป็นผู้มีอำนาจในการจัดการกับโรงพยาบาลที่ละเมิดข้อบังคับเหล่านี้ นับจากนั้น ข้อบังคับคล้าย ๆ กันได้ถูกนำมาใช้ในรัฐอื่น ๆ หลายรัฐ และในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2003 สภาการรับรองบัณฑิตแพทยศาสตร์ (Accreditation Council for Graduate Medical Education; ACGME) ได้นำเอาข้อบังคับคล้ายกันมาบังคับใช้ในทุกสถาบันผลิตแพทย์ในสหรัฐ ที่ได้รับการรับรองโดยสภา

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:สาธารณสุขในสหรัฐ
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์การแพทย์
หมวดหมู่:รัฐนิวยอร์ก