การโจมตีทางอากาศที่ญี่ปุ่น

การโจมตีทางอากาศโดยกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรที่ญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สองสร้างความเสียหายอย่างกว้างขวางต่อเมืองต่าง ๆ ของประเทศ และคร่าชีวิตผู้คนไประหว่าง 241,000 ถึง 900,000 คนKerr (1991), pp. 280–281 ช่วงปีแรกของสงครามแปซิฟิก การโจมตีเหล่านี้ถูกจำกัดอยู่ที่การตีโฉบฉวยดูลิตเติลในเดือนเมษายน ค.ศ. 1942 และการโจมตีขนาดเล็กบนที่มั่นทางทหารบนหมู่เกาะคูริลจากกลาง ค.ศ. 1943Coles and Olson (1951), pp. 387–391 การโจมตีด้วยการทิ้งระเบิดเชิงกลยุทธ์เริ่มต้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944Correll (2009), p. 63Craven and Cate (1953), p. 102 และต่อเนื่องไปจนถึงการสิ้นสุดสงครามในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945Kerr (1991), pp. 267–268Craven and Cate (1953), p. 675 กองทัพเรือฝ่ายสัมพันธมิตรและหน่วยกองบินเชิงยุทธวิธีที่เน้นภาคพื้นดินเป็นหลักยังโจมตีประเทศญี่ปุ่นระหว่าง ค.ศ. 1945Craven and Cate (1953), pp. 697–700

การทัพทางอากาศของกองทัพสหรัฐต่อประเทศญี่ปุ่นอย่างเอาจริงเอาจังเริ่มต้นในกลาง ค.ศ. 1944Correll (2009), p. 63Craven and Cate (1953), p. 102 และรุนแรงขึ้นในช่วงหลายเดือนสุดท้ายของสงครามRoyal Navy (1995), p. 214 ขณะที่แผนในการโจมตีประเทศญี่ปุ่นมีการเตรียมการไว้ก่อนสงครามแปซิฟิกจะเกิดขึ้น แต่จะไม่สามารถปฏิบัติตามแผนได้หากเครื่องบินทิ้งระเบิด บี-29 ซูเปอร์ฟอร์เทรส ยังไม่พร้อมในการออกรบCraven and Cate (1953), pp. xiii, 65 ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 จนถึง เดือนมกราคม ค.ศ. 1945 เครื่องบินทิ้งระเบิด บี-29 จอดพักอยู่ที่ประเทศอินเดียTillman (2010), pp. 32–33 ตลอดจนประเทศจีนเตรียมออกปฏิบัติการการโจมตีเป้าหมายทางตะวันตกของประเทศญี่ปุ่นติดต่อกัน 9 ครั้ง แต่ความพยายามนี้ไม่เกิดผลTillman (2010), p. 65Correll (2009), p. 65 การทัพด้วยการทิ้งระเบิดเชิงกลยุทธ์ได้แผ่ขยายไปทั่วตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1944 เมื่อฐานทัพในหมู่เกาะมาเรียนาว่างพร้อมใช้อันเป็นผลจากการทัพหมู่เกาะมาเรียนาCraven and Cate (1953), pp. 581–582 โดยแต่เดิม การโจมตีเหล่านี้พยายามมุ่งเน้นเป้าหมายไปที่สิ่งปลูกสร้างอุตสาหกรรมโดยการใช้ยุทธวิธีทิ้งการระเบิดจากระดับความสูงต่ำตอนกลางวัน "อย่างแม่นยำ" ซึ่งส่วนใหญ่แล้วไม่เกิดผลHavens (1978), p. 158 ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 เครื่องบินทิ้งระเบิดเปลี่ยนยุทธวิธีเป็นการทิ้งระเบิดเพลิงจากระดับความสูงต่ำตอนกลางคืนลงใส่พื้นที่เมืองMorison (1960), pp. 20–21 ยุทธวิธีใหม่นี้สร้างความเสียหายเป็นวงกว้างต่อพื้นที่เมืองMorison (1960), pp. 22–25 นอกจากนี้ เครื่องบินรบจากเรือบรรทุกเครื่องบินของฝ่ายสัมพันธมิตร และหมู่เกาะรีวกีวCraven and Cate (1953), pp. 695–696 ยังจู่โจมเป้าหมายในประเทศญี่ปุ่นอย่างต่อเนื่องในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1945 เพื่อเป็นการเตรียมพร้อมล่วงหน้าสำหรับแผนการบุกประเทศญี่ปุ่นที่มีกำหนดการโจมตีในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945 ในช่วงต้นเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 เมืองในฮิโรชิมะและนางาซากิKerr (1991), p. 271Frank (1999), pp. 283–285 ถูกโจมตีและส่วนใหญ่ถูกพังทลายโดยระเบิดปรมาณูCraven and Cate (1953), pp. 719–720, 725

กองทัพของประเทศญี่ปุ่นและการป้องกันพลเรือนไม่สามารถหยุดยั้งการโจมตีของฝ่ายสัมพันธมิตรได้Tillman (2010), pp. 31–32 จำนวนของเครื่องบินขับไล่และปืนต่อต้านทางอากาศที่ติดตั้งไว้บนหมู่เกาะนั้นไม่เพียงพอChun (2006), pp. 24–27 และเครื่องบินรบและปืนส่วนใหญ่ประสบปัญหาในการตอบโต้กลับ บี-29 ที่ทำการบินในระดับความสูงCraven and Cate (1953), pp. 555–556 การขาดแคลนน้ำมันSpector (1984), pp. 490–491 การฝึกหัดของนักบินที่ไม่เพียงพอ และการขาดการประสานงานกันระหว่างหน่วยจำกัดประสิทธิภาพของกองบินเครื่องบินรบForeign Histories Division, Headquarters, United States Army Japan (1980), Homeland Operations Record, pp. 2–4 แม้เมืองต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่นนั้นอ่อนแอต่อการโจมตีด้วยระเบิดเพลิง บริการดับเพลิงขาดการฝึกฝนและเครื่องมือTillman (2010), pp. 142–146 นอกจากนี้ ยังมีที่หลบภัยทางอากาศน้อยแห่งสำหรับพลเรือนZaloga (2010), p. 25 ท้ายที่สุด บี-29 สร้างความเสียหายร้ายแรงต่อพื้นที่เมืองและความสูญเสียของประชาชนในเมืองเล็กน้อยFrank (1999), pp. 54–56

การทัพด้วยการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรเป็นหนึ่งในปัจจัยหลักที่สร้างอิทธิพลต่อการตัดสินใจที่จะยอมจำนนในกลางเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945Kerr (1991), pp. 273–274 อย่างไรก็ตาม มีการโต้เถียงอย่างยาวนานเกี่ยวกับศีลธรรมในการโจมตีเมืองในประเทศญี่ปุ่นDower (1986), p. 41 รวมถึงการใช้อาวุธปรมาณูที่เป็นที่ถกเถียงมากที่สุดFrank (1999), pp. 331–332 มีการคาดการณ์จำนวนยอดผู้เสียชีวิตทั้งหมดจากหลายแหล่งไม่เหมือนกัน แต่จะอยู่ในพิสัยระหว่าง 241,000 ถึง 900,000 รายPolmar (2004), p. 33McCurry (2005), p. 441Frank (1999), p. 435 นอกจากความสูญเสียที่เกิดขึ้นเป็นส่วนใหญ่ต่อชีวิตของพลเรือน การโจมตีสร้างความตกต่ำครั้งใหญ่ต่อการผลิตภาคอุตสาหกรรมHall (1998), pp. 360–361

 อ้างอิง 

 รายการอ้างอิง 



































































 หนังสืออ่านเพิ่ม 


















 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Japanairraids.org 


หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์การทหารของญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:สงครามแปซิฟิก
หมวดหมู่:การทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:การโจมตีทางอากาศในทวีปเอเชีย