มัสยิดเมอนารากูดุซ

มัสยิดเมอนารากูดุซ () เป็นมัสยิดในกูดุซ จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย มัสยิดสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1549 ระหว่างที่ศาสนาอิสลามเริ่มแผยแผ่มาในชวา มัสยิดยังเป็นที่ไว้ศพของซูนันกูดุซ หนึ่งในเก้าสันตะมุสลิมแห่งชวา (ที่เรียกว่า วาลีซางา) และเป็นจุดจาริกแสวงบุญที่สำคัญSchoppert, P., Damais, S., Java Style, 1997, Didier Millet, Paris, p. 207, 

มัสยิดยังคงสิ่งปลูกสร้างเดิมจากยุคก่อนอิสลามไว้ ทั้งจันดีเบินตาร์หรือซุ้มประตูผ่าซีกและงานก่ออิฐแบบฮินดู-พุทธของมัชปาหิต ลักษณะที่โดดเด่นที่สุดของมัสยิดคือหออะษานที่ซึ่งเป็นที่ตั้งกลองหนังขนาดใหญ่ (เบอดุก) ที่ใช้เรียกละหมาด ปกติกลองนี้จะแขวนใต้ชายคาของมัสยิด แต่ในมัสยิดกูดุซ กลองนี้อยู่ในหอคอยที่มีโครงสร้างเหมือน กุลกุล ในโบสถ์พราหมณ์แบบบาหลี ไม่ปรากฏว่ามีมัสยิดอื่นอีกในชวาที่มีลักษณะของการตั้งกลองเรียกละหมาดในแบบเดียวกันนี้Miksic, John N. in Java - Periplus Adventure Guide. Periplus Editions 1997. pp. 246-247 

ซุ้มประตูทางเข้า จันดีเบินตาร์ และ โกรีอากุง เก่าแก่เป็นจองเดิมจากสมัยมัชปาหิต นอกจากนี้ยังประดับด้วยงานสลักนูนต่ำแบบมันตีงัน และประตูชั้นนอกที่เหมือนกันมากกับบาจังราตูที่โตรวูลัน นอกจากนี้ยังมีองค์ประกอบยุคก่อนอิสลามอื่น ๆ ในมัสยิดอีก เช่น หัวปล่อยน้ำรูป กาละ 8 หัว ตรงจุดอาบน้ำละหมาด

องค์ประกอบจากยุคก่อนอิสลามเสนอว่าหมู่อาคารนี้มีส่วนประกอบที่เป็นศาสนสถานบองฮินดู-ชวา มัสยิดถูกสร้างใหม่และต่อเติมหลายต่อหลายครั้ง ในแต่ละครั้งก็จะถอดเอาองค์ประกอบเดิมบางชิ้นออก ในปัจจุบันที่หลงเหลืออยู่คือซุ้มประตู กำแพง และที่ปัจจุบันเป็นหออะษาน ล้วนเป็นของเดิมจากสมัยมัชปาหิต เข้าใจกันว่าเดิมทีน่าจะมีหลังคาแบบหอคอยเมรุบนเสาขนาดใหญ่ แบบที่พบในจีเรอบนและเดอมัก หลังคายอดแหลมเป็นของซ่อมแซมใหม่ในคริสต์ทศวรรษ 1920 ใช้งานกระเบื้องเคลือบมาแทนหลังคาเดิม บนยอดของหลังคาปิดไว้ด้วย มัซตากา จารึกบนเมียะห์รอบเขียนว่ามัสยิดตั้งขึ้นโดยยะฟาร์โชดิก (Ja'far Shodiq) ในฮิจเราะห์ศักราช 956 (ค.ศ. 1549) เข้าใจว่าท่านคือซูนันกูดุซ หรือสันตะอิสลามทั้งเก้าแห่งชวา (วาลีซางา) ผู้ซึ่งร่างได้ถูกตั้งไว้ที่มัสยิดนี้ 

อ้างอิง

หมวดหมู่:มัสยิดในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดชวากลาง