วิลลี ชโตฟ

วิลลี ชโตฟ () เป็นนักการเมืองและวิศวกรชาวเยอรมัน ดำรงตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาลของประเทศเยอรมนีตะวันออกระหว่างปี 1964 ถึง 1973 ต่อมาได้เป็นประมุขแห่งรัฐคนที่สามของประเทศในปี 1973 และกลับมาดำรงตำแหน่งประธานสภารัฐมนตรีอีกครั้งระหว่างปี 1976 ถึง 1989 นอกจากนี้ยังเคยดำรงตำแหน่งอื่นอย่างรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย 

ชีวประวัติ
ชโตฟเกิดในกรุงเบอร์ลินเมื่อปี 1914 บิดาของเขาเสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ชโตฟเข้าร่วมกับสันนิบาตยุวชนคอมมิวนิสต์เยอรมัน (KJVD) ในปี 1928 และต่อมาก็เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์เยอรมนีในปี 1931 นอกจากนี้ เขายังเคยเป็นทหารบกในแวร์มัคท์ระหว่างปี 1935 ถึง 1937 และเข้าประจำการอีกครั้งระหว่างปี 1940 ถึง 1945 โดยได้รับกางเขนเหล็กชั้นที่สองและได้รับยศสิบเอก (Unteroffizier) 

ภายหลังสงครามยุติ ชโตฟก็ทำงานร่วมกับพรรคเอกภาพสังคมนิยมที่อยู่ภายใต้กาครอบงำของนักคอมมิวนิสต์ และได้เป็นกรรมการบริหารพรรคในปี 1947 ต่อมาเมื่อสถาปนาประเทศเยอรมนีตะวันออกในปี 1949 ชโตฟก็ได้ดำรงตำแหน่งสมาชิกคณะกรรมการกลางของพรรคเอกภาพสังคมนิยมเยอรมนี และเป็นสมาชิกหอประชาชนในปี 1950 จากนั้นได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในปี 1952 และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมในปี 1956


หลังจากดำรงตำแหน่งรองประธานคณะรัฐมนตรีคนที่หนึ่ง (รองนายกรัฐมนตรีคนที่หนึ่ง) ตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ถึง พ.ศ. 2507 ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นประธานคณะรัฐมนตรี (รัฐมนตรี) หรือนายกรัฐมนตรี ในปี พ.ศ. 2507 ภายหลังการเสียชีวิตของ อ็อทโท โกรเทอโวล. อย่างไรก็ตาม เขาดำรงตำแหน่งรักษาการประธานสภาตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2503 เนื่องจากสุขภาพที่ไม่ดีของ Grotewohl ในตอนแรกเขาคิดว่าจะเป็นทายาทของหัวหน้าพรรคที่รู้จักกันมานาน วัลเทอร์ อุลบริชท์ แต่ตำแหน่งของเขาถูกตรวจสอบโดย เอริช ฮ็อนเน็คเคอร์  หลังจากการเสียชีวิตของ อุลบริชท์ ในปี 1973 ชโตฟ ก็กลายเป็นประธานคณะรัฏฐาธิปัตย์ ซึ่งดำรงตำแหน่งเทียบเท่ากับประธานาธิบดีของ GDR หลังจากการเลือกตั้ง โวลคสแฮมเมอร์ ในปี 1976 ฮันเนคเกอร์ ได้จัดโครงสร้างความเป็นผู้นำของรัฐและพรรคใหม่ เนื่องจากเชื่อว่าผู้สืบทอดตำแหน่งของ Stoph ในฐานะนายกรัฐมนตรี ฮอสท์ ซินเดอร์มัน เป็นคนเสรีนิยมในเรื่องเศรษฐกิจมากเกินไป ฮันเนคเคอร์ จึงแทนที่เขาด้วย ชโตฟ


ในระหว่างดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีครั้งแรก ชโตฟ ได้เริ่มการเจรจาหลายครั้งกับ เยอรมันตะวันตก นายกรัฐมนตรี วิลลี บรันท์ ในปี 1970 ซึ่งถือเป็นการพบกันครั้งแรกระหว่างผู้นำของเยอรมนีตะวันออกและเยอรมนีตะวันตก สต็อปเป็นที่รู้จักในฐานะชายคนหนึ่งที่สามารถไว้วางใจให้ปฏิบัติตามคำสั่งของโปลิตบูโรของ SED; แท้จริงแล้ว ฮ็อนเน็คเคอร์ แตะเขาเพื่อดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีครั้งที่สองด้วยเหตุผลนี้ โดยส่วนใหญ่แล้ว ชโตฟ เป็นผู้สนับสนุน ฮ็อนเน็คเคอร์ อย่างภักดี แม้ว่าเขาจะดำรงตำแหน่งสูงสุดของรัฐใน GDR ในนาม แต่ในทางปฏิบัติเขายังมีตำแหน่งเหนือกว่า ฮ็อนเน็คเคอร์ ซึ่งได้รับอำนาจส่วนใหญ่จากตำแหน่งเลขาธิการทั่วไปของ SED อย่างไรก็ตาม ชโตฟ เข้าร่วมแผนการถอด ฮ็อนเน็คเคอร์ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2532 ในการประชุม โปลิตบูโร ที่มีการโหวตให้ Honecker Stoph ได้เสนอญัตติที่จะปลด ฮ็อนเน็คเคอร์ และแทนที่เขาด้วย เอก็อน เคร็นทซ์  หนึ่งเดือนต่อมา ในวันที่ 13 พฤศจิกายน Stoph และคณะรัฐมนตรีทั้งหมด 44 คนของเขาลาออกเพื่อตอบสนองต่อแรงกดดันจากสาธารณะ ต่อมา ชโตฟ ถูกจับกุมในข้อหาทุจริตในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2532 แม้ว่าเขาจะมีบทบาทในการผลักดัน ฮ็อนเน็คเคอร์ ออกไป แต่ SED ก็ไล่ ชโตฟ ออกเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่ ฮ็อนเน็คเคอร์ ไล่ออก ต่อมาเขารอดพ้นจากการถูกคุมขังเนื่องจากสุขภาพไม่ดี ในปี 1994 ศาลใน เบอร์ลิน ตัดสินใจว่าจะไม่คืนเงินออมที่ยึดได้จำนวน 200,000 มาร์คเยอรมัน ให้กับเขา สต็อปเสียชีวิตในกรุงเบอร์ลินเมื่ออายุ 84 ปี เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2542  เขาถูกฝังอยู่ใน Wildau

อ้างอิง

หมวดหมู่:หัวหน้ารัฐบาลเยอรมนีตะวันออก
หมวดหมู่:บุคคลจากเบอร์ลิน