กีแซง

กีแซง () เรียกอีกอย่างว่า ชินยอ () เป็นผู้หญิงที่ถูกขับจากครอบครัวหรือทาสที่ได้รับการฝึกฝนให้เป็นนางโลม ทำหน้าที่ให้ความบันเทิงทางศิลปะและสนทนากับผู้ชายชนชั้นสูง ปรากฏครั้งแรกในสมัยโครยอ กีแซงเป็นผู้ให้ความบันเทิงอย่างถูกกฎหมายของรัฐบาล และต้องทำหน้าที่ต่าง ๆ ให้รัฐ หลายคนถูกจ้างโดยราชสำนัก พวกเขาได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีและประสบความสำเร็จในด้านวิจิตรศิลป์ กวีนิพนธ์ และร้อยแก้ว และถึงแม้จะเป็นชนชั้นต่ำในสังคม พวกเขาก็ยังได้รับการยกย่องในฐานะศิลปินที่มีการศึกษา นอกเหนือจากความบันเทิงแล้ว บทบาทของพวกเขายังรวมถึงการดูแลทางการแพทย์และการเย็บปักถักร้อย

 สถานะทางสังคม 
ตลอดสมัยโครยอและโชซ็อน กีแซงอยู่ในสถานะช็อนมิน ซึ่งเป็นสถานะต่ำที่สุดในสังคม เช่นเดียวผู้ให้ความบันเทิงคนอื่น ๆ  คนขายเนื้อ และทาส สถานะส่งต่อกันทางสายเลือด ดังนั้นลูกของกีแซงก็มีสถานะช็อนมิน และลูกสาวก็กลายเป็นกีแซงโดยอัตโนมัติเช่นกันHwang (1997), Ahn (2000b). ในสมัยโครยอ หน่วยงานปกครองในแต่ละเขตได้เริ่มลงทะเบียนกีแซงไว้เพื่อให้แน่ใจว่ามีการกำกับดูแลอย่างถี่ถ้วนLee (2002), p. 90. มีการปฏิบัติตามแนวทางเดียวกันกับทาสที่ถูกเกณฑ์ กีแซงสามารถเป็นอิสระได้ก็ต่อเมื่อจ่ายค่าไถ่จำนวนมาก จึงมีเพียงผู้มั่งคั่งเท่านั้นที่จะไถ่กีแซงได้ ซึ่งโดยทั่วไปแล้วเป็นขุนนางระดับสูงLee (2002), pp. 89–90; Ahn (2000b), p. 82.

กีแซงหลายคนมีทักษะด้านกวีนิพนธ์ โคลงซิโจที่แต่งโดยกีแซงจำนวนมากยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบัน กวีนิพนธ์ของกีแซงมักสะท้อนถึงความโศกเศร้าและการจากลา คล้ายกับบทกวีที่แต่งโดยนักปราชญ์ที่ถูกเนรเทศMcCann (1974), p. 42. นอกจากนี้ บทกวีของกีแซงที่โด่งดังบางบทแต่งขึ้นเพื่อชักชวนนักปราชญ์ที่มีชื่อเสียงให้มาค้างคืนด้วยThese include Hwang Jin-i's "I will break the back of this long winter night" and Han-u's "You will freeze to death". See McCann (1974), Kim (1976). รูปแบบโคลงซิโจในช่วงหลังยังเข้ามาเกี่ยวข้องกับกีแซงหญิง ในขณะที่ผู้หญิงที่มีสถานะยังบันมุ่งเน้นไปที่รูปแบบการประพันธ์แบบกาซาKim (1963), p. 34.

กวาน-กี คือกีแซงในสังกัดสำนักรัฐบาลท้องถิ่น และสถานะของพวกเขาก็แตกต่างไปจากทาสทั่วไปที่สังกัดอยู่ในสำนักเดียวกัน กีแซงถือว่ามีสถานะสูงกว่าทาสอย่างมีนัยสำคัญ แม้ว่าตามหลักการแล้ว พวกเขาทั้งหมดมีสถานะเป็นช็อนมินเหมือนกันAhn (2000b), p. 83.

 อาชีพ 
อาชีพของกีแซงส่วนใหญ่นั้นสั้นมาก โดยทั่วไปแล้วจุดสูงสุดของอาชีพอยู่ที่อายุ 16 หรือ 17 ปี และสิ้นสุดเมื่ออายุ 22 ปีHwang (1997), p. 451. มีกีแซงเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถรักษาอาชีพของตนไว้ได้นานเกินเวลานี้ อาจเป็นเพราะเหตุนี้เองที่สำนักฝึกอบรมกีแซง ยอมรับผู้เข้าฝึกที่อายุน้อยกว่าแปดขวบSong (1999), p. 35. กฎหมายกำหนดให้กีแซงทุกคนต้องเกษียณเมื่ออายุ 50 ปี โอกาสที่ดีที่สุดที่กีแซงส่วนใหญ่ได้รับคือการได้เป็นอนุภรรยาของผู้อุปถัมภ์ อย่างไรก็ตาม กีแซงบางคนไม่ได้รับโอกาสนี้ เว้นแต่ผู้อุปถัมภ์จะซื้อพวกเขามาจากรัฐเสียตั้งแต่แรก ซึ่งมีผู้ชายในยุคโชซอนจำนวนน้อยที่สามารถจ่ายได้ ดังนั้นกีแซงที่เกษียณตัวจึงทำงานหรือบริหารโรงเตี๊ยมท้องถิ่นLee (2002), p. 90; Ahn (2000b), p. 82.

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ราชวงศ์โชซ็อน
หมวดหมู่:กีแซง
หมวดหมู่:ระบบทาสในประเทศเกาหลี
หมวดหมู่:นางบำเรอ