โซกูชิมบุตสึ

โซกูชิมบุตสึ () เป็นประเภทหนึ่งของมัมมี่นักบวชในศาสนาพุทธ คำนี้ยังหมายถึงการปฏิบัติของพระสงฆ์ผู้บำเพ็ญพรตจนมรณภาพและร่างกลายเป็นมัมมี่Jeremiah, Ken. Living Buddhas: The Self-mummified Monks of Yamagata, Japan. McFarland, 2010 สามารถพบเห็นในประเทศที่นับถือศาสนาพุทธ

เชื่อว่ามีพระหลายร้อยรูปพยายามปฏิบัติ แต่มีเพียงมัมมี่ 24 ร่างที่มีการค้นพบ มีการเสนอว่าพระคูไก ผู้ก่อตั้งนิกายชิงงนที่ปฏิบัติโซกูชิมบุตสึนำวิธีมาจากราชวงศ์ถังในจีน อันเป็นส่วนหนึ่งของการฝึกตันตระ

 ที่มา 
มีการค้นพบมัมมี่อายุ 550 ปีของพระสังฆะ แตนจินทางตอนเหนือของภูมิภาคหิมาลัยในอินเดียใน ค.ศ. 1975A 500 year old Mummy with teeth, BBC News เชื่อว่าพระรูปนี้เป็นผู้บำเพ็ญจกเช็น และมีการค้นพบมัมมี่คล้ายกันในทิเบตและเอเชียตะวันออกKen Jeremiah (2010), Living Buddhas: The Self-mummified Monks of Yamagata, Japan, McFarland, pp. 36–37 การคงสภาพมานานกว่าห้าศตวรรษของมัมมี่นี้อาจมาจากพื้นที่แห้งแล้งและสภาพอากาศที่หนาวเย็น

พอล วิลเลียมส์ นักวิชาการศาสนาพุทธบรรยายว่าโซกูชิมบุตสึที่ปฏิบัติในศาสนาชูเง็นโดน่าจะรับมาจากพระคูไก ผู้ก่อตั้งนิกายชิงงนที่มรณภาพจากการอดอาหารขณะทำสมาธิและสวดมนต์ การทำตนเองเป็นมัมมี่นี้มีบันทึกในจีนโดยเกี่ยวข้องกับนิกายเซน การบำเพ็ญพรตอื่นรวมถึงการเผาตนเองดังที่เคยมีการปฏิบัติที่วัดฝ่าหยู่ใน ค.ศ. 396

 ในญี่ปุ่น 
ศาสนาชูเง็นโดเป็นการผสานความเชื่อแบบนิกายวัชรยาน ศาสนาชินโต และลัทธิเต๋า ถือกำเนิดในคริสต์ศตวรรษที่ 7 เน้นย้ำการบำเพ็ญพรตKen Jeremiah (2010), Living Buddhas: The Self-mummified Monks of Yamagata, Japan. McFarland, pp. 10–11 หนึ่งในการบำเพ็ญพรตของศาสนานี้คือโซกูชิมบุตสึซึ่งปฏิบัติในป่าเขาเพื่อบรรลุพุทธภาวะ ศาสนาชูเง็นโดถือว่าภูเขาสามลูกแห่งเดวะเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับการบำเพ็ญนี้ ซึ่งความเชื่อนี้ยังตกทอดมาถึงปัจจุบัน

ในญี่ปุ่นสมัยกลาง การปฏิบัตินี้พัฒนาเป็นกระบวนการที่พระจะใช้เวลาสำเร็จใน 3,000 วัน พระจะฉันโมกูจิกิ (แปลตรงตัวว่า "กินต้นไม้")Ken Jeremiah (2010), Living Buddhas: The Self-mummified Monks of Yamagata, Japan, McFarland, pp. 11–14 ละเว้นจากการฉันธัญพืช ดำรงชีพด้วยใบสน ยางสนและเมล็ดสนในป่าเพื่อกำจัดไขมันทั้งหมดในร่างกาย ก่อนจะลดปริมาณอาหารและน้ำจนอวัยวะหดลง ท้ายที่สุดพระจะมรณภาพในขณะทำสมาธิและสวดมนต์ โดยร่างกลายสภาพเป็นมัมมี่ที่ไม่เสื่อมสลาย มัมมี่เหล่านี้ได้รับการเคารพบูชาโดยพุทธศาสนิกชน

การทำตนเองเป็นมัมมี่ปฏิบัติส่วนใหญ่ในแถบยามางาตะ ตอนเหนือของญี่ปุ่นช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 11–19 โดยพระนิกายชิงงน อันเป็นวัชรยานสายหนึ่ง ผู้ปฏิบัติไม่ได้มองว่าโซกูชิมบุตสึเป็นการฆ่าตัวตาย แต่มองเป็นการบรรลุธรรมรูปแบบหนึ่ง

จักรพรรดิเมจิสั่งห้ามโซกูชิมบุตสึใน ค.ศ. 1879 และการช่วยฆ่าตัวตายรวมถึงการฆ่าตัวตายในศาสนาถือเป็นสิ่งผิดกฎหมายในปัจจุบัน

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:มัมมี
หมวดหมู่:วัชรยาน
หมวดหมู่:การฆ่าตัวตาย