เถระ

เถระ () หมายถึง ภิกษุผู้ใหญ่ ตามพระวินัยกำหนดว่าต้องมีพรรษาตั้งแต่ 10 ขึ้นไป ถ้าเป็นภิกษุณีเรียกว่าเถรีพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554, หน้า 534

วินัยมุขระบุว่าผู้เป็นเถระต้องมีองค์ประกอบดังนี้วินัยมุข เล่ม ๒, หน้า 50-51
 มีศรัทธา หิริ โอตตัปปะ วิริยะ และสติ
 ถึงพร้อมด้วยศีล อาจาระ สัมมาทิฐิ พหูสูต ปัญญา
 รู้จักอาบัติ จำปาฏิโมกข์ได้แม่นยำ
 สามารถช่วยเหลือศิษย์เมื่ออาพาธ ช่วยให้ศิษย์คลายความกระสันจะลาสิกขาบท 
 สามารถฝึกศิษย์ให้มีมารยาท แนะนำอาทิพรหมจาริยกาสิกขา ตลอดจนข้อธรรมวินัยอื่น ๆ นอกจากนี้ ทำให้ศิษย์ละมิจฉาทิฐิได้ และมีพรรษาตั้งแต่ 10 ขึ้นไป
 '' เถร หรือเถน ใช้เรียกคนที่บวชพระแล้วผิดวินัย
เลื่นตำแหน่งลงมาเป็น เถร รักษาศิล10 เท่ากับสามาเณร
สรุป เถรจะอายุเยอะกว่าสามเณรทั่วไป แต่เถร น้อยกว่าพระสงฆ์ สูงกว่าสามเณร  คนโบราณสมัยร.4เรียกกัน พระเถรเณรชี

 อ้างอิง 
เชิงอรรถ

บรรณานุกรม




หมวดหมู่:ภิกษุ