ปรัชญานิเวศวิทยา

ปรัชญานิเวศวิทยา เป็นแนวคิดที่อยู่ภายใต้ปรัชญาวิทยาศาสตร์ ซึ่งเป็นสาขาย่อยของปรัชญา ประเด็นทางปรัชญานิเวศวิทยาหลักมุ่งเน้นไปที่การปฏิบัติและการประยุกต์ใช้นิเวศวิทยา ประเด็นทางศีลธรรมและจุดเชื่อมโยงระหว่างสถานภาพของมนุษย์กับสิ่งแวดล้อมอื่น ๆ หัวข้อนี้ยังคาบเกี่ยวกับอภิปรัชญา ภววิทยาและญาณวิทยา ซึ่งได้พยายามตอบปัญหาทางอภิปรัชญา ญาณวิทยาและศีลธรรมที่เกี่ยวกับจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อมและนโยบายสาธารณะ

จุดมุ่งหมายของปรัชญานิเวศวิทยา คือ การชี้แจงและวิจารณ์ 'หลักการแรก' ซึ่งเป็นข้อสันนิษฐานพื้นฐานที่มีอยู่ในวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ แม้ว่าจะยังไม่มีฉันทามติเกี่ยวกับสิ่งที่ปรัชญานิเวศวิทยาสันนิษฐานและการให้คำจำกัดความของนิเวศวิทยานั้นขึ้นอยู่กับการอภิปราย  แต่ก็มีประเด็นสำคัญบางประการที่นักปรัชญาด้านนิเวศวิทยาพิจารณาเมื่อพิจารณาบทบาทและจุดประสงค์ของสิ่งที่นักนิเวศวิทยาปฏิบัติ ตัวอย่างเช่น สาขาวิชานี้พิจารณาถึง 'ลักษณะของธรรมชาติ' ประเด็นด้านวิธีวิทยาและแนวคิดเกี่ยวกับการวิจัยทางนิเวศวิทยาและปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาเหล่านี้ภายในสภาพแวดล้อมตามบริบท

ปรัชญากล่าวถึงคำถามที่ประกอบขึ้นจากการศึกษาทางนิเวศวิทยาและนำเสนอมุมมองที่แตกต่างกันในประวัติศาสตร์ของนิเวศวิทยา จริยศาสตร์สิ่งแวดล้อมในวิทยาศาสตร์นิเวศวิทยา และการประยุกต์ใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์

 ภูมิหลัง 

 ประวัติศาสตร์ 
นิเวศวิทยาถือว่าเป็นทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ที่ค่อนข้างใหม่ โดยได้รับการยอมรับว่าเป็นสาขาวิทยาศาสตร์อย่างเป็นทางการในช่วงปลายศตวรรษที่สิบเก้าและต้นศตวรรษที่ยี่สิบ แม้ว่าจะยังไม่มีการนำเสนอคำจำกัดความของนิเวศวิทยา แต่ก็มีความคล้ายคลึงกันในคำถามที่เสนอโดยนักนิเวศวิทยา

Stauffer ผู้ซึ่งสนับสนุนในการทำความเข้าใจความสัมพันธ์ภายนอกระหว่างสิ่งมีชีวิตได้ถือว่านิเวศวิทยาเป็น "ศาสตร์แห่งเศรษฐกิจ [และ] นิสัย" Ernst Haeckel (1834-1919) ผู้ซึ่งเป็นนักสัตววิทยาชาวเยอรมันได้ยอมรับนิเวศวิทยาให้เป็นสาขาวิทยาศาสตร์ในปี ค.ศ.1866 อย่างเป็นทางการ  Haeckel เรียกว่า 'Ecology' ในหนังสือของเขา Generelle Morphologie der Organismen (1866) มีความพยายามนำเสนอการสังเคราะห์สัณฐานวิทยา อนุกรมวิธาน และทฤษฎีวิวัฒนาการของสัตว์เข้าด้วยกัน

Haeckel มุ่งที่จะปรับแต่งแนวคิดเรื่องนิเวศวิทยาและเสนอพื้นที่การศึกษาใหม่เพื่อตรวจสอบการเติบโตและความคงที่ของจำนวนประชากร ซึ่งได้รับอิทธิพลจากชาร์ล ดาร์วิน (Charles Darwin) และผลงานของเขา Origin of Species (1859) เขาได้แสดงแนวคิดเกี่ยวกับนิเวศวิทยาเป็นครั้งแรกในฐานะคำที่ใช้แทนกันได้ซึ่งประกอบขึ้นภายในขอบเขตของชีววิทยาและลักษณะของ 'สรีรวิทยาของความสัมพันธ์' Stauffer Haeckel ได้นิยามคำศัพท์ "นิเวศวิทยา" (โดยแปลเป็นภาษาอังกฤษ) อย่างกว้าง ๆ ว่าเป็น “ทุกสรรพสิ่งของความสัมพันธ์ของสิ่งมีชีวิตกับสิ่งแวดล้อม รวมถึง 'เงื่อนไขสำหรับการดำรงอยู่' ทั้งหมด” คำศัพท์ใหม่นี้ใช้เพื่อแยกแยะการศึกษาในภาคสนาม ตรงกันข้ามกับการศึกษาในห้องทดลอง เขาขยายคำจำกัดความของนิเวศวิทยานี้หลังจากพิจารณาทฤษฎีวิวัฒนาการและการคัดสรรโดยธรรมชาติของดาร์วิน

 คำจำกัดความของนิเวศวิทยา 
ยังไม่มีฉันทามติที่เป็นที่ยอมรับในหมู่นักปรัชญาเกี่ยวกับคำจำกัดความที่แน่นอนของนิเวศวิทยา อย่างไรก็ตาม มีความคล้ายคลึงกันในวาระการวิจัยที่ช่วยแยกแยะระเบียบวิธีนี้ออกจากวิทยาศาสตร์ธรรมชาติสาขาอื่น

นิเวศวิทยารองรับโลกทัศน์ทางนิเวศวิทยา ซึ่งเน้นย้ำและพัฒนาปฏิสัมพันธ์และความเชื่อมโยงผ่านหลายประเด็น:

 แนวคิดที่ว่าสิ่งมีชีวิตและสิ่งไม่มีชีวิตเป็นองค์ประกอบที่เกี่ยวข้องและเชื่อมโยงถึงกันในวัฏจักรของสิ่งมีชีวิต
 สิ่งมีชีวิตมีลักษณะเฉพาะที่แสดงออกถึงความเกี่ยวข้องกัน
 จำเป็นต้องเข้าใจระบบของพื้นที่ทางชีววิทยาและส่วนประกอบองค์รวมมากกว่าที่จะเข้าใจหน่วยย่อยของสิ่งมีชีวิต (หรือที่เรียกว่าองค์รวม)
 การเกิดขึ้นของลัทธิธรรมชาตินิยม โดยที่สิ่งมีชีวิตทั้งหมดอยู่ภายใต้กฎธรรมชาติเดียวกัน
 Non-anthropocentrism ซึ่งเป็นการปฏิเสธ anthropocentrism และมุมมองเกี่ยวกับการดำรงอยู่ของมนุษย์ที่เป็นเอกลักษณ์ศูนย์กลางซึ่งควบคุมโดยความเชื่อที่ว่าคุณค่าในโลกที่ไม่ใช่มนุษย์ คือ การรับใช้ผลประโยชน์ของมนุษย์  ลัทธิ Non-anthropocentrism กำหนดว่าโลกที่ไม่ใช่มนุษย์ยังคงรักษาคุณค่าและไม่ได้ให้บริการเพื่อประโยชน์ของมนุษย์
 ความเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อมโดยมนุษย์ทำให้จำเป็นต้องเกิดจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม

นิเวศวิทยาแบ่งออกเป็นสามประเภทหลัก ได้แก่ นิเวศวิทยาโรแมนติก นิเวศวิทยาทางการเมืองและนิเวศวิทยาทางวิทยาศาสตร์ นิเวศวิทยาโรแมนติกหรือที่เรียกว่านิเวศวิทยาด้านสุนทรียศาสตร์หรือวรรณกรรมเป็นปฏิกิริยาโต้ตอบกับอุดมการณ์ที่มีมานุษยวิทยาและจักรนิยมได้นำเสนอเป็นแกนหลักในยุโรปและอเมริกาสมัยใหม่ในศตวรรษที่สิบเก้า โดยเฉพาะในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม บุคคลสำคัญในยุคนี้ ได้แก่ William Wordsworth (1770-1862), John Muir (1838-1914), และ Ralph Waldo Emerson (1803-1882) ขอบเขตของนิเวศวิทยาโรแมนติกยังให้อิทธิพลต่อการเมือง และความสัมพันธ์ทางการเมืองโดยจริยศาสตร์ที่เน้นย้ำถึงนิเวศวิทยาทางการเมือง

นิเวศวิทยาทางการเมืองหรือที่เรียกว่านิเวศวิทยาเชิงคุณค่า (คุณวิทยา) ได้พิจารณาผลกระทบทางสังคมและการเมืองโดยรอบภูมิทัศน์ทางนิเวศวิทยา คำถามพื้นฐานบางข้อที่นักนิเวศวิทยาทางการเมืองมักถามเน้นที่ประเด็นจริยศาสตร์ระหว่างธรรมชาติกับสังคม Aldo Leopold นักสิ่งแวดล้อมชาวอเมริกัน (1886-1948) ยืนยันว่าควรมีการขยายขอบเขตจริยศาสตร์ให้ครอบคลุมพื้นที่และชุมชนที่มีชีวิต มากกว่าที่จะเกี่ยวข้องกับปัจเจกบุคคลเท่านั้น ในแง่นี้ นิเวศวิทยาทางการเมืองถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม

ประการสุดท้าย นิเวศวิทยาทางวิทยาศาสตร์ หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ นิเวศวิทยา ได้กล่าวถึงเรื่องราวหลัก เช่น การทำความเข้าใจบทบาทของนักนิเวศวิทยาและสิ่งที่พวกเขาศึกษา และประเภทของระเบียบวิธีวิจัยและประเด็นเชิงแนวคิดที่ล้อมรอบการพัฒนาของการศึกษาเหล่านี้  และประเด็นปัญหาอะไรที่อาจจะเกิดขึ้นในปัจจุบัน

 นิเวศวิทยาร่วมสมัย 
การให้คำจำกัดความนิเวศวิทยาร่วมสมัยต้องพิจารณาถึงหลักการพื้นฐานบางประการ กล่าวคือ หลักการของระบบและวิวัฒนาการ ระบบทำให้เกิดความเข้าใจในกระบวนการ ซึ่งส่วนที่เชื่อมต่อถึงกันสร้างเอกลักษณ์แบบองค์รวม ไม่ถูกแยกออกหรือคาดเดาได้จากส่วนประกอบ วิวัฒนาการเป็นผลมาจาก 'รุ่นของความหลากหลาย' เป็นเครื่องมือในการสร้างการเปลี่ยนแปลง หน่วยงานบางอย่างที่มีปฏิสัมพันธ์กับสภาพแวดล้อมทำให้เกิดวิวัฒนาการผ่านการอยู่รอด และเป็นการผลิตการเปลี่ยนแปลงที่หล่อหลอมระบบนิเวศ กระบวนการวิวัฒนาการนี้เป็นศูนย์กลางของนิเวศวิทยาและชีววิทยา มีข้อกังวลหลักสามประการที่นักนิเวศวิทยาโดยทั่วไปเห็นด้วยกับธรรมชาตินิยม สัจนิยมทางวิทยาศาสตร์ และขอบเขตที่ครอบคลุมพื้นที่ของนิเวศวิทยา

Frederick Ferre (เฟรเดอริค เฟอร์เร) เป็นนักปรัชญาที่ให้ความหมายหลักที่แตกต่างกันสองประการสำหรับธรรมชาติจากงานเขียน "ความเป็นอยู่และคุณค่า: ไปสู่อภิปรัชญาหลังสมัยใหม่ที่สร้างสรรค์" (1996) คำจำกัดความแรกไม่ถือว่าธรรมชาติเป็น 'สิ่งประดิษฐ์จากการดัดแปลงของมนุษย์', และในแง่นี้  ธรรมชาติประกอบขึ้นจากสิ่งที่ไม่ได้สร้างขึ้น คำจำกัดความที่สองกำหนดธรรมชาติว่าไม่ใช่แนวความคิดเหนือธรรมชาติ ซึ่งรวมถึงสิ่งประดิษฐ์ของการยักย้ายโดยมนุษย์ในกรณีนี้ อย่างไรก็ตาม มีความสับสนในความหมายเนื่องจากความหมายแฝงทั้งสองถูกนำมาใช้แทนกันได้ในการประยุกต์ใช้ในบริบทที่แตกต่างกันโดยนักนิเวศวิทยาที่หลากหลาย

 ธรรมชาตินิยม 
ยังไม่มีคำอธิบายที่ชัดเจนเกี่ยวกับลัทธิธรรมชาตินิยมในปรัชญานิเวศวิทยา อย่างไรก็ตาม การใช้ในปัจจุบันหมายความถึงแนวคิดที่เน้นย้ำระบบที่มีความเป็นจริงภายใต้ธรรมชาติ โดยไม่ขึ้นกับโลก 'เหนือธรรมชาติ' หรือการดำรงอยู่ ลัทธิธรรมชาตินิยมยืนยันแนวความคิดที่ว่าวิธีการทางวิทยาศาสตร์เพียงพอที่จะให้ความรู้เกี่ยวกับความเป็นจริง นักธรรมชาติวิทยาที่สนับสนุนมุมมองนี้มองว่าการดำเนินงานทางจิต ชีวภาพ และสังคมเป็นหน่วยงานทางกายภาพ ตัวอย่างเช่น เมื่อพิจารณาจากกรวดหรือการดำรงอยู่ของมนุษย์ การดำรงอยู่เหล่านี้เกิดขึ้นพร้อมกันภายในพื้นที่และเวลาเดียวกัน การประยุกต์ใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์เหล่านี้ยังคงมีความเกี่ยวข้องและเพียงพอในขณะที่อธิบายกระบวนการเชิงพื้นที่มีเอกลักษณ์ทางกายภาพในฐานะของการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิต

 วิธีวิทยา 

 ลัทธิองค์รวม (โฮลิสม์) vs ลัทธิลดทอนความเป็นวิทยาศาสตร์ (รีดักชั่น) 
การอภิปรายทางวิทยาศาสตร์แบบองค์รวมและการลดทอนตวามเป็นวิทยาศาสตร์มีความครอบคลุมเกี่ยวกับภววิทยา ระเบียบวิธีวิทยา และญาณวิทยา คำถามทั่วไปเกี่ยวข้องกับการพิจารณาว่าวิธีการทำความเข้าใจวัตถุนั้นผ่านการวิเคราะห์ที่สำคัญขององค์ประกอบ (การลดทอน) หรือ 'บริบท' ของส่วนประกอบ (แบบองค์รวม) เพื่อรักษาคุณค่าทางปรากฏการณ์วิทยา นักปรัชญาลัทธิ Holists ยืนยันว่าคุณสมบัติเฉพาะบางอย่างมาจากสิ่งมีชีวิตหรือสิ่งไม่มีชีวิต เช่น ระบบนิเวศ และลักษณะเหล่านี้ไม่ได้นำมาใช้กับส่วนประกอบที่แยกจากกันอย่างไร การวิเคราะห์เฉพาะส่วนไม่เพียงพอในการรับความรู้ของทั้งหน่วย ในอีกสเปกตรัมหนึ่ง กลุ่มลดทอนความเป็นวิทยาศาสตร์ได้โต้แย้งว่าส่วนต่าง ๆ เหล่านี้เป็นอิสระจากกัน และความรู้ขององค์ประกอบนั้นให้ความเข้าใจในเอกลักษณ์ของส่วนประกอบ อย่างไรก็ตาม แนวทางนี้ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ เนื่องจากเอกลักษณ์ไม่ได้หมายความเพียงแค่เอกภาพของผลรวมเท่านั้น แต่ยังเป็นการสังเคราะห์ระหว่างส่วนรวมทั้งหมดกับส่วนย่อยต่างๆ

 เหตุผลนิยมกับประสบการณ์นิยม 
เหตุผลนิยม ภายในนิเวศวิทยาทางวิทยาศาสตร์ วิธีการดังกล่าวยังคงมีความจำเป็นและมีความเกี่ยวข้องในบทบาทของพวกเขาในการสร้างทฤษฎีทางนิเวศวิทยาเพื่อเป็นแนวทาง ระเบียบวิธีที่ใช้ภายใต้แนวทางที่มีเหตุผลเริ่มเด่นชัดในปี ค.ศ. 1920 โดยแบบจำลองโลจิสติกส์ของ Alfred Lotka (1956) และ Vito Volterra (1926) ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "สมการ Lotka-Volterra" ประสบการณ์นิยมกำหนดความจำเป็นในการทดสอบเชิงสังเกตและเชิงประจักษ์ ผลลัพธ์ที่ตามมาที่ชัดเจนของกระบวนทัศน์นี้คือการมีอยู่และการใช้ระเบียบวิธีแบบพหุนิยม แม้ว่าจะต้องมีแบบจำลองที่รวมเป็นหนึ่งที่เพียงพอสำหรับการประยุกต์ใช้ในนิเวศวิทยา และยังไม่มีการสร้างทฤษฎีพหุนิยมเช่นกัน

 จริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม 
จริยศาสตร์สิ่งแวดล้อมเกิดขึ้นเมื่อปี 1970 เพื่อตอบสนองต่อลัทธิมานุษยวิทยาแบบดั้งเดิม โดยศึกษาความหมายทางศีลธรรมระหว่างปฏิสัมพันธ์ทางสังคมและสิ่งแวดล้อม กระตุ้นจากความตระหนักเรื่องความเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อม และท้าทาย ตำแหน่งทางจริยธรรมของมนุษย์ ความเชื่อทั่วไปในปรัชญาสิ่งแวดล้อม คือ มุมมองที่ว่าหน่วยงานทางชีววิทยามีคุณค่าทางศีลธรรมและเป็นอิสระจากมาตรฐานของมนุษย์ ภายในขอบเขตนี้มีสมมติฐานที่ใช้ร่วมกันว่าปัญหาสิ่งแวดล้อมของมนุษย์อย่างเด่นชัดและที่ว่านี้เกิดจากข้อโต้แย้งแนวคิด anthropocentric ซึ่งพื้นฐานในการปฏิเสธมานุษยวิทยา คือ การหักล้างความเชื่อที่ว่าสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ไม่คู่ควรกับคุณค่า

ปัญหาหลักในจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม คือ การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ที่มนุษย์สร้างขึ้นภายในชีวมณฑล ความพยายามที่จะตีความแบบไม่ใช่มานุษยวิทยามีความสำคัญต่อรากฐานทางจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม ตัวอย่างเช่น บรรพชีวินวิทยา ให้รายละเอียดการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ในฐานะส่วนสำคัญและเป็นสารตั้งต้นของการแผ่รังสีที่สำคัญ ผู้ที่มีมุมมองที่ไม่ใช่มานุษยวิทยาตีความการตายของไดโนเสาร์ว่าเป็นการรักษาความหลากหลายทางชีวภาพและหลักการของคุณค่าทางมานุษยวิทยา เนื่องจากนิเวศวิทยามีความเกี่ยวพันอย่างใกล้ชิดกับจริยศาสตร์ การทำความเข้าใจแนวทางด้านสิ่งแวดล้อมจึงจำเป็นต้องเข้าใจโลก ซึ่งเป็นบทบาทของนิเวศวิทยาและจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม ประเด็นหลักคือการรวมเอาสิ่งที่เป็นธรรมชาติเข้าไว้ในปัญหาด้านจริยศาสตร์ด้วย ซึ่งเกี่ยวข้องกับจิตสำนึก ความรู้สึก สิ่งมีชีวิต และสิ่งที่ดำรงอยู่

 แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ 
แบบจำลองทางคณิตศาสตร์มีบทบาทในการตั้งคำถามต่อประเด็นที่นำเสนอในชีววิทยาและนิเวศวิทยาเชิงอนุรักษ์ แบบจำลองส่วนใหญ่มีสองประเภทที่ใช้ในการสำรวจความสัมพันธ์ระหว่างการประยุกต์ใช้คณิตศาสตร์กับการปฏิบัติในระบบนิเวศ แบบแรกคือแบบจำลองเชิงพรรณนา ซึ่งให้รายละเอียดเกี่ยวกับการเติบโตของประชากรชนิดเดียว และแบบจำลองหลายสายพันธุ์ เช่น แบบจำลองแบบนักล่า-เหยื่อของ Lotka-Volterra หรือแบบจำลองแบบโฮสต์-ปรสิตของ Nicholson-Baily แบบจำลองเหล่านี้อธิบายกิจกรรมเชิงพฤติกรรมผ่านการทำให้เป้าหมายเป็นอุดมคติ ประเภทที่สองคือแบบจำลองเชิงบรรทัดฐาน ซึ่งอธิบายสถานะปัจจุบันของตัวแปรและลักษณะการทำงานของตัวแปรบางตัว

ในเชิงนิเวศวิทยา ปฏิสัมพันธ์ทางชีววิทยาที่ซับซ้อนจำเป็นต้องมีคำอธิบาย ซึ่งเป็นที่ที่แบบจำลองใช้เพื่อตรวจสอบสมมติฐาน ตัวอย่างเช่น การระบุคำอธิบายของสิ่งมีชีวิตบางชนิดและความอุดมสมบูรณ์ของประชากรเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการทำความเข้าใจบทบาทของนิเวศวิทยาและความหลากหลายทางชีวภาพ การใช้สมการทำให้เกิดความโน้มเอียงต่อการทำนายหรือแบบจำลองเพื่อแนะนำคำตอบสำหรับคำถามเหล่านี้ที่จะเกิดขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ยังให้ข้อมูลสนับสนุนเชิงบริบทเกี่ยวกับปัจจัยต่าง ๆ ในวงกว้างและเป็นสากลมากขึ้นด้วย

จุดประสงค์ของแบบจำลองเหล่านี้และความแตกต่างของแบบจำลองเชิงบรรทัดฐานและแบบจำลองทางวิทยาศาสตร์ ก็คือความแตกต่างในมาตรฐานของแบบจำลองเหล่านี้นำมาซึ่งการใช้งานที่แตกต่างกัน แบบจำลองเหล่านี้ช่วยอธิบายผลลัพธ์ของการตัดสินใจ และยังช่วยแก้ไขปัญหาการตัดสินใจของกลุ่ม ตัวอย่างเช่น แบบจำลองทางคณิตศาสตร์รวมการตัดสินใจด้านสิ่งแวดล้อมของผู้คนภายในกลุ่มแบบองค์รวม  แบบจำลองนี้ช่วยแสดงค่าของสมาชิกแต่ละคน และการถ่วงน้ำหนักของความเคารพในเมทริกซ์ แบบจำลองจะส่งผลสุดท้าย ในกรณีที่มีข้อขัดแย้งเกี่ยวกับการดำเนินการหรือวิธีการแสดงปริมาณบางอย่าง แบบจำลองอาจถูกจำกัดโดยจะถือว่าไม่ใช้งาน นอกจากนี้ยังมีการนำเสนอจำนวนอุดมคติในแบบจำลองอีกด้วย

 ข้อวิจารณ์ 
กระบวนการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์นำเสนอความแตกต่างระหว่างความเป็นจริงและทฤษฎี หรือโดยเฉพาะอย่างยิ่ง การใช้แบบจำลองกับปรากฏการณ์จริงที่แบบจำลองเหล่านี้มุ่งหมายจะเป็นตัวแทน นักวิจารณ์เกี่ยวกับการใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ในระบบนิเวศตั้งคำถามถึงการใช้งานและขอบเขตของความเกี่ยวข้อง โดยได้รับแจ้งจากความไม่สมดุลในกระบวนการสืบสวนและข้อเสนอทางทฤษฎี จากคำกล่าวของ Weiner (1995) แบบจำลองเชิงกำหนดนั้นไม่มีประสิทธิภาพในระบบนิเวศ  Weiner โต้แย้งว่า แบบจำลอง Lotka-Volterra ไม่ได้ให้ผลการคาดการณ์ที่สามารถทดสอบได้ ในกรณีที่แบบจำลองทางทฤษฎีภายในนิเวศวิทยาทำให้เกิดการคาดการณ์ที่ทดสอบได้ แบบจำลองนั้นก็ถูกหักล้างไป

วัตถุประสงค์ของ แบบจำลอง Lotka-Volterra คือ การติดตามปฏิสัมพันธ์ระหว่างนักล่าและเหยื่อ และวัฏจักรประชากรของพวกมัน รูปแบบปกติยืนยันว่าประชากรนักล่าติดตามความผันผวนของประชากรเหยื่อ ตัวอย่างเช่น เมื่อจำนวนเหยื่อเพิ่มขึ้น ผู้ล่าก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน และในจำนวนเหยื่อที่ลดลงเช่นเดียวกัน ประชากรผู้ล่าก็ลดลงเช่นกัน อย่างไรก็ตาม Weiner โต้แย้งว่าในความเป็นจริง ประชากรเหยื่อยังคงรักษาวัฏจักรการแกว่งของมันไว้ แม้ว่าผู้ล่าจะถูกลบออก และเป็นตัวแทนปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่ไม่ถูกต้อง การวิพากษ์วิจารณ์ว่าการทำให้เป็นอุดมคติมีอยู่ในแบบจำลองและการประยุกต์ใช้สิ่งนี้อย่างไรนั้นยังขาดระเบียบวิธี พวกเขายังยืนยันว่าการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ภายในระบบนิเวศนั้นเป็นการทำให้ความเป็นจริงง่ายเกินไป และเป็นการบิดเบือนความจริงหรือการนำเสนอระบบทางชีววิทยาที่ไม่เพียงพอ

การประยุกต์ใช้แบบจำลองที่เรียบง่ายหรือซับซ้อนก็ขึ้นอยู่กับการอภิปรายด้วยเช่นกัน มีข้อกังวลเกี่ยวกับผลลัพธ์ของแบบจำลอง ซึ่งความซับซ้อนของระบบไม่สามารถจำลองแบบหรือจับภาพได้อย่างเพียงพอด้วยแบบจำลองที่ซับซ้อน

 ดูเพิ่มเติม 
 ปรัชญาสิ่งแวดล้อม

 อ้างอิง 


หมวดหมู่:นิเวศวิทยา