นากางิงแคปซูลทาวเวอร์

นากางิงแคปซูลทาวเวอร์ (, ) เป็นอาคารมิกซ์ยูสที่อยู่อาศัยกับสำนักงาน ออกแบบโดยคิโช คูโรกาวะ ตั้งอยู่ในย่านชิมบาชิ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ใช้เวลาก่อสร้างเพียง 30 วัน ในปี 1972Koolhaas & Obrist (2011), p. 388 และเป็นหนึ่งในอาคารไม่กี่แห่งของสถาปัตยกรรมแบบเมตาบอลิซึมญี่ปุ่น ขบวนการทางสถาปัตยกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ของการฟื้นฟูวัฒนธรรมใหม่ในญี่ปุ่นยุคหลังสงครามโลก ที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบัน (อีกแห่งที่มีชื่อเสียงคือ ศูนย์การประชุมนานาชาติเกียวโต) อาคารนี้เป็นตัวอย่างแรกของสิ่งก่อสร้างแบบแคปซูล (capsule architecture) ที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ถาวร ปัจจุบันอาคารยังคงอยู่แต่ขาดการทำนุบำรุงอย่างมากNicolai Ouroussoff, Architecture: Future Vision Banished to the Past, The New York Times, July 7, 2009, Accessed July 7, 2009. ข้อมูลจากตุลาคม 2012 พบว่าราว 30 ห้องจาก 140 ห้องแคปซูลยังคงใช้งานเป็นห้องอยู่อาศัย นอกนั้นเป็นสำนักงานหรือที่เก็บของ บางส่วนถูกทิ้งร้างและเริ่มเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา ข้อมูลจากสิงหาคม 2017 แคปซูลในอาคารยังสามารถจองเพื่อพักได้ แค่มีคิวรอคอยที่ยาวนาน

ในวันที่ 12 เมษายน 2022 มีการประกาศแผนการรื้อถอนอาคารอย่างเป็นทางการ โดยหน่วยประกอบ (component units) ของอาคารจะถูกนำมาใช้งานในรูปแบบอื่นแทน (repurposed)  โครงการเรี่ยไรเงินและความยายามขึ้นทะเบียนอาคารเป็นอาคารภายใต้การพิทักษ์ที่มีมาที่งหมดไม่ประสบผลสำเร็จFalor, Sanskriti. Explained Desk, Editor New Delhi
(April 7, 2022) Explained Why Japan's Nakagin Capsult Tower Being Demolished Indian Express

งานก่อสร้างและออกแบบ
อาคารประกอบด้วยอาคารคอนกรีตย่อยสองอาคาร มีความสูง 11 และ 13 ชั้น ตามลำดับ ประกอบด้วยห้องแคปซูลจำนวน 140 ห้อง แต่ละห้องมีขนาด 2.5 x 4 x 1.3 เมตร, มีหน้าต่างที่ฝั่งด้านหนึ่ง แคปซูลแต่ละห้องสามารถต่อกันเป็นห้องที่ใหญ่ขึ้นได้ ถึงแม้ว่าแคปซูลจะสร้างขึ้นเพื่อผลิตในระดับอุตสาหกรรม แต่จนถึงปัจจุบันยังไม่มีห้องใดที่ถูกแทนที่หรือเปลี่ยนใหม่เลยWatanabe (2001), p. 148-149 กลุ่มประชากรเป้าหมายที่จะเป็นลูกค้าคือมนุษย์เงินเดือน (ซาลารีมัง) ชาวโตเกียว

แผนการทุบทำลายหรือรีโนเวท
ในการจะทุบทำลายอาคารได้นั้น 80% ของเจ้าของแคปซูลในอาคารต้องยินยอมการทุบทำลายForster, Katie Tokyo’s tiny capsules of architectural flair October 3, 2014 Japan Times Wayback Machine copy as of December 30, 2016 ซึ่งผ่านการยินยอมครั้งแรกในวันที่ 15 เมษายน 2007 โดยอ้างเหตุผลความมอซอ, สกปรก, เบียดเสียด และความกังวลต่อแร่ใยหิน และเสนอให้ก่อสร้างอาคารใหม่ที่มีขนาดใหญ่กว่าแทนที่Yuki Solomon, Kurokawa’s Capsule Tower To Be Razed, Architectural Record, April 30, 2007, Google cache version retrieved December 5, 2018. คูโรกาวะ เสนอโดยใช้ข้อดีของงานออกแบบอาคารที่มีความจืดหยุ่นโดยการ "ถอดปลั๊ก" (unplugging) กล่องแคปซูลออกและใส่เข้าใหม่แทน แผนนี้ได้รับการสนับสนุนโดยสมาคมสถาปนิกหลายแห่ง รวมถึงสถาบันสถาปนิกญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามผู้อยู่อาศัยของอาคารกังวลเรื่องความปลอดภัยของความต้านทานแผ่นดินไหว และเป็นการใช้งานพื้นที่อย่างไม่คุ้มค่าในย่านมูลค่าสูงอย่างกินซะของโตเกียว คูโรกาวะเสียชีวิตในปี 2007 ประกอบกับขาดผู้มาพัฒนาอาคารต่อเนื่องจากการถดถอยของเศรษฐกิจปลายทศวรรษ 2000

นิคอไล อูรูสซ็อฟ นักวิจารณ์สถาปัตยกรรมของ เดอะนิวยอร์กไทมส์ คัดค้านการทำลายอาคารและระบุว่าอาคารนี้เป็น "สถาปัตยกรรมอันงดงาม; เช่นเดียวกับอาคารอันยิ่งใหญ่อื่น ๆ นี่เป้นการตกตะกอน (crystallization) ของอุดมคติทางวัฒนธรรมที่ห่างไกลออกไป การดำรงอยู่[ของอาคารนี้]ยังเป็นเครื่องเตือนถึงทางที่ไม่ถูกเลือกเดิน (paths not taken) ของความเป็นไปได้ของโลกที่ถูกก่อร่างขึ้นด้วยกลุ่มของค่านิยมอีกชุดหนึ่ง"

 ดูเพิ่ม 
 โรงแรมแคปซูล

อ้างอิง

บรรณานุกรม
Noboru Kawazoe, et al. (1960). Metabolism 1960: The Proposals for a New Urbanism. Bitjsutu Shuppan Sha.
Kisho Kurokawa (1977). Metabolism in Architecture. Studio Vista. 
Kisho Kurokawa (1992). From Metabolism to Symbiosis. John Wiley & Sons. 
Thomas Daniell (2008). After the Crash: Architecture in Post-Bubble Japan. Princeton Architectural Press. 

แหล่งข้อมูลอื่น

 Kisho Kurokawa portfolio entry
 Photos of Nakagin Capsule Tower

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตมินาโตะ (โตเกียว)