ยุทธการที่ล็องเติน

ยุทธการที่ล็องเติน (18 สิงหาคม ค.ศ. 1966) เกิดขึ้นในสวนยางพาราใกล้กับล็องเติน ในจังหวัดเฟื้อกตวี เวียดนามใต้ ในช่วงสงครามเวียดนาม การรบครั้งนี้เป็นการสู้รบระหว่างหน่วยกองกำลังของเวียดกงและกองทัพประชาชนชาวเวียดนามและส่วนหนึ่งของกองกำลังเฉพาะกิจออสเตรเลียที่ 1

หน่วยสัญญาณข่าวกรองของออสเตรเลีย (SIGINT) ได้ติดตามกรมทหารราบเวียดกงที่ 275 และกองพันดี 445 ซึ่งเคลื่อนที่ไปยังตำแหน่งทางตอนเหนือของล็องเติน ในวันที่ 16 สิงหาคม มันตั้งอยู่ใกล้กับล็องเติน ออกนอกวิสัยของปืนใหญ่ที่นู้ยเดิ๊ตช่วงตอนกลางคืนของวันที่ 16/17 สิงหาคม ปืนครกและปืนไร้แรงสะท้อนถอยหลังได้เข้าโจมตีที่นู้ยเดิ๊ตจากตำแหน่ง 2 กิโลเมตร (1.2 ไมล์) ไปยังทางตะวันออก จนกระทั่งการยิงปืนใหญ่แบบวิถีโค้งได้ทำให้หยุดชะงักลง รุ่งเช้าวันต่อมา กองร้อยดี กองพันที่ 6 กรมทหารราบออสเตรเลีย (6 RAR) ได้ออกจากนู้ยเดิ๊ตเพื่อค้นหาจุดยิงและทิศทางของการถอนกำลังของข้าศึกและหลุมฝังอาวุธที่ถูกพบรวมทั้งปืนครก และกองร้อยดีได้เข้าปะทะกับเวียดกง ประมาณเที่ยววันที่ 8 สิงหาคม 

เมื่อเผชิญหน้ากับกองกำลังขนาดใหญ่ กองร้อยดีได้เรียกให้ปืนใหญ่ระดมยิงทันที การสู้รบอย่างหนักได้เกิดขึ้นเมื่อเวียดกงพยายามที่จะปิดล้อมและทำลายล้างพวกออสเตรเลีย หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง เครื่องบินเฮลิคอปเตอร์ ยูเอช-1 ไอระควอย 2 ลำ จากฝูงบินที่ 9 แห่งกองทัพอากาศออสเตรเลีย ได้บินเข้าใกล้อยู่บนเหนือหัวเพื่อให้การสนับสนุนแก่พวกเขา การสนับสนุนจากการระดมยิงปืนใหญ่ที่แข็งแกร่ง กองร้อยดีได้ออกคำสั่งให้กองร้อยระงับการโจมตีก่อนที่กองกำลังให้การช่วยเหลือของรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ เอ็ม113 และทหารราบจากนู้ยเดิ๊ตซึ่งจะมาเสริมกำลังให้แก่พวกเขาในช่วงกลางคืน กองกำลังออสเตรเลียได้ถอนกำลังเพื่ออพยพผู้บาดเจ็บและก่อตั้งแนวป้องกันในชั่วข้ามคืน ในวันรุ่งขึ้น กองกำลังออสเตรเลียได้กวาดดูพื้นที่ แม้ว่าพวกเวียดกงจะถอนกำลังออกไปแล้ว ปฏิบัติการนี้ได้สิ้นสุดลงในวันที่ 21 สิงหาคม

แม้ว่ากองกำลังเฉพาะกิจออสเตรเลียที่หนึ่งในช่วงแรก จะคิดว่ามันเป็นความพ่ายแพ้ของพวกเขา แต่ในภายหลังก็คิดอีกทีว่า มันเป็นชัยชนะโดยขัดขวางไม่ให้พวกเวียดกงเคลื่อนที่มายังนู้ยเดิ๊ต ผลลัพธ์ของการสู้รบนั้นไม่มีความเด็ดขาด ด้วยความเห็นที่แตกต่างจากผลกระทบระหว่างกรมทหารราบที่ 275 และกองพันดี445 กองพันดี445 ได้มองเห็นว่า การสู้รบครั้งนั้นได้ประสบความสำเร็จ พร้อมกับชัยชนะทางการเมืองของการซุ่มโจมตีอย่างมีประสิทธิภาพ และการรักษาพื้นที่รอบๆ หมู่บ้านล็องเติน ในขณะที่กรมทหารราบที่ 275 ไม่สามารถกวาดล้างกองร้อยของฝ่ายข้าศึกทั้งหมดได้ มันได้รับการสนับสนุนที่เพิ่มมากขึ้นในท่ามกลางประชากรชาวท้องถิ่นโดยการบังคับให้ล่าถอย ไม่ว่าการสู้รบครั้งนี้จะทำให้ประสิทธิภาพของพวกเวียดกงจะย่ำแย่ลงหรือไม่

 พื้นหลัง 
กองกำลังพิเศษออสเตรเลียที่ 1 (1 ATF) เริ่มเดินทางมาถึงจังหวัดฟุกตุย ของเวียดนามใต้ ระหว่างเดือนเมษายนถึงมิถุนายน 1966  ภายหลังการจัดตั้งฐานทัพที่นุยดัตในปฏิบัติการฮาร์ดิฮูด ได้มีการจัดตั้งหน่วยลาดตระเวนประจำการนอกฐานทัพในตอนเย็น และมีการออกหน่วยลาดตระเวนกวาดล้างทุกเช้าและเย็นตามแนว การลาดตระเวนและซุ่มโจมตีหมวด รายวันเริ่มต้นจากแนวอัลฟ่า (), ซึ่งเป็นระยะของเวียดกง (VC) ปืนครก แต่ต่อมาได้ขยายออกไปจนถึงแนวบราโว () เพื่อรับมือกับภัยคุกคามจากปืนใหญ่ 

ชาวบ้านทั้งหมดในหมู่บ้าน ลองเฟื้อก และ ลองไฮ ภายในแนวอัลฟาถูกขับไล่ออกไป และย้ายไปตั้งถิ่นฐานใหม่ในบริเวณใกล้เคียง มีการจัดตั้งเขตรักษาความปลอดภัยและประกาศเขตปลอดทหาร แม้ว่าจะเป็นเรื่องแปลกสำหรับฐานทัพพันธมิตรในเวียดนาม ซึ่งหลายแห่งตั้งอยู่ใกล้กับพื้นที่ที่มีประชากรอาศัยอยู่ แต่ฝ่ายออสเตรเลียก็หวังที่จะขัดขวางการสังเกตการณ์ของเวียดกงที่นุยดัต และให้การรักษาความปลอดภัยที่มากขึ้นแก่หน่วยลาดตระเวนที่เข้าและออกจากพื้นที่  ในขณะเดียวกันก็เพิ่มความปลอดภัยทางกายภาพให้กับฐานทัพโดยการทำลายพื้นที่สนับสนุน VC หลักและกำจัดประชากรในพื้นที่ออกจากอันตราย  มาตรการเหล่านี้อาจส่งผลตรงกันข้าม การตั้งถิ่นฐานใหม่ส่งผลให้เกิดความไม่พอใจอย่างกว้างขวาง

เวียดกงยังคงสังเกตการณ์ฐานทัพจากเนินเขานุยดิญห์  ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวดังไปทั่วบริเวณในช่วงสองสามคืนแรก ขณะที่พวกเขาพยายามค้นหาแนวป้องกันของออสเตรเลียภายใต้ความมืดมิดและฝนตกหนัก แม้ว่าจะไม่มีการปะทะเกิดขึ้นและการลาดตระเวนก็ยุติลงในไม่ช้า แต่เชื่อกันว่าเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตี  เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน มีรายงานระบุว่ากองทหารเวียดกงกำลังเคลื่อนตัวไปทางนุยดัตจากทางตะวันตกเฉียงเหนือ และอยู่ห่างออกไปประมาณ . ในวันเดียวกันนั้นเอง กระสุนปืนครกขนาด 120 มม. จำนวน 3 นัดก็ตกลงนอกฐานทัพ คืนนั้น ปืนใหญ่ของออสเตรเลียได้ยิงใส่กองกำลังที่ต้องสงสัยที่เคลื่อนตัวไปตามเส้นทางหมายเลข 2 แต่ไม่พบผู้ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตในวันรุ่งขึ้น  คำเตือนเพิ่มเติมเกี่ยวกับการโจมตีทำให้การเรียก กองพันที่ 6 กรมทหารออสเตรเลีย (6 RAR) ล่วงหน้าเร็วขึ้น ซึ่งเดินทางมาจาก Vũng Tàu  ไปทางทิศใต้ในวันที่ 14 มิถุนายน ไม่มีการโจมตีเกิดขึ้น และปฏิกิริยาเริ่มแรกต่อการยื่นคำร้องของ ATF 1 นั้นพิสูจน์ให้เห็นว่าจำกัดอย่างไม่คาดคิด

 การต่อสู้ 
เริ่มการต่อสู้ 16/17 สิงหาคม 1966

 การโจมตีครั้งแรก 
เวลา 02:43 น. ของคืนวันที่ 16/17 สิงหาคม Nui Dat ถูกเวียดกงโจมตี และถูกยิงด้วยปืนครกขนาด 82 มม. หลายกระบอก ปืน RCL ขนาด 75 มม. และปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์ญี่ปุ่นขนาด 70 มม. เก่าที่ยิงมาจากตำแหน่ง  ทางทิศตะวันออก ทหารราบส่วนใหญ่ได้รับการส่งกำลังไปในขณะนั้น โดยที่ RAR 5 นายยังคงสู้รบในปฏิบัติการ Holsworthy ขณะที่กองกำลังเล็กๆ ยังคงอยู่ที่ฐานทัพ  กองร้อย A, 6 RAR กำลังลาดตระเวนทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของ TAOR ในขณะที่หมวดหนึ่งจากกองร้อย C กำลังซุ่มโจมตีในเวลากลางคืนทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ การโจมตีด้วยระเบิดกินเวลานาน 22 นาที ทำให้ยานพาหนะและเต็นท์ได้รับความเสียหาย และมีผู้บาดเจ็บ 24 คน ซึ่งต่อมามี 1 คนเสียชีวิต

แรงกระแทกกระจายไปทั่วทิศใต้และตะวันออกเฉียงใต้ โดยกองร้อยปืนใหญ่สนามที่ 103 โจมตีหนักที่สุด กองทหารปืนใหญ่สนามที่ 1 เริ่มการยิงตอบโต้ เวลา 02:50 น. เนื่องจากสงสัยว่าเรดาร์ระบุตำแหน่งปืนใหญ่ทำงานผิดพลาด จึงสามารถระบุตำแหน่งการยิงของข้าศึกได้ด้วยตนเองโดยใช้เข็มทิศประกอบกับเสียงและแสงวาบ เมื่อกำหนดจุดยิงที่น่าจะเป็นไปได้แล้ว จึงมีการยิงกระสุน 240 นัด ทำให้การยิงครกหยุดลง ฝ่ายออสเตรเลียยังคงเตรียมพร้อมรับมือในกรณีที่มีการโจมตีภาคพื้นดิน แต่ก็ไม่ได้เกิดขึ้น  ปืนใหญ่ของออสเตรเลียยังคงยิงถล่มจุดที่ต้องสงสัยและเส้นทางถอนกำลังของเวียดกงจนถึงเวลา 04:10 น. แม้ว่าเวียดกงจะคาดว่าจะถอนกำลังแล้ว แต่ในเช้าวันรุ่งขึ้น ก็มีการส่งหน่วยลาดตระเวนหลายกองร้อยออกไปค้นหาพื้นที่ทางตะวันออกของนุยดัตเพื่อตอบโต้

 การไล่ล่าเวียดกง 
ทาวน์เซนด์สั่งให้กองร้อยบี ภายใต้การนำของพันตรีโนเอล ฟอร์ด เตรียมการลาดตระเวนเพื่อค้นหาจุดยิงที่เชื่อว่าอยู่ในพื้นที่ระหว่างหมู่บ้านร้างลองตัน ลองเฟื่อง และนุยดัต 2 หลังจากดำเนินการดังกล่าวแล้ว ก็มีจุดประสงค์เพื่อกำหนดทิศทางการถอนกำลังของเวียดกง  ในขณะเดียวกัน หมวดหนึ่งจากกองร้อย C ซึ่งประจำการในรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ จะต้องเข้าไปตรวจสอบจุดต้องสงสัยที่มีปืนครก ทางตะวันตกเฉียงใต้ของ Nui Dat กองร้อย A จะยังคงลาดตระเวนต่อไปในบริเวณใกล้เคียง Nui Dat 2 ขณะที่หมวด 7 กองร้อย C ซึ่งกำลังซุ่มโจมตีในเวลากลางคืนที่ขอบด้านใต้ของ TAOR จะค้นหาบางจุดเมื่อกลับมาในเช้าวันนั้น การโจมตีครั้งนี้ไม่ได้ส่งหน่วยลาดตระเวน SAS ออกไปแต่อย่างใด แม้ว่าจะมีการวางแผนไว้ก่อนหน้านี้หลายครั้งทางตอนเหนือระหว่าง Bình Ba และไร่ Courtenay เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับปฏิบัติการที่จะเกิดขึ้นก็ตาม ได้มีการส่งหน่วยลาดตระเวนอีกชุดหนึ่งใกล้กับ Song Rai ซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของ Nui Dat  ในเช้าวันที่ 17 สิงหาคม  หน่วยลาดตระเวนพบร่องรอยหลายรอยที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณหกชั่วโมงก่อน และมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก ซึ่งน่าจะมาจากหน่วยส่งกำลังบำรุงของเวียดกง สัญญาณรบกวนทางวิทยุและอุปกรณ์ที่ชำรุดทำให้บริษัทไม่สามารถรายงานข้อมูลได้จนกว่าจะถึงการสกัดสองวันต่อมา หน่วยข่าวกรองของออสเตรเลียยังคงประเมินว่าการโจมตีภาคพื้นดินที่ Nui Dat ไม่น่าจะเกิดขึ้น โดยการโจมตีดังกล่าวเป็นสัญญาณบ่งชี้ถึงการรุกเพิ่มเติมต่อหน่วย ATF 1 แจ็กสันจึงรู้สึกว่าเขาจะไม่สามารถตอบโต้ได้อย่างเพียงพอด้วยกำลังพลเพียงกองพันเดียว ดังนั้น หน่วย RAR ที่ 5 จึงได้รับคำสั่งให้กลับไปยัง Nui Dat และคาดว่าจะกลับมาภายในวันที่ 18 สิงหาคม หน่วย RAR ที่ 5 จึงได้รับคำสั่งให้กลับไปยัง Nui Dat และคาดว่าจะกลับมาภายในวันที่ 18 สิงหาคม

แม้ว่า SIGINT จะได้แจ้งเตือนแจ็คสันก่อนหน้านี้ถึงความเป็นไปได้ที่จะมีกองกำลัง VC ที่แข็งแกร่งอยู่ในบริเวณใกล้เคียง Nui Dat 2 แต่การลาดตระเวนในพื้นที่นั้นไม่พบอะไรเลย และด้วยเหตุนี้ กองร้อย B จึงไม่คาดว่าจะเผชิญกับการต่อต้านที่สำคัญ  ออกเดินทางแต่เช้าในวันที่ 17 สิงหาคม โดยมีทหารเพียง 80 นาย ซึ่งบางคนจะลาพักในวันรุ่งขึ้น พวกเขามีกำลังพลไม่เพียงพออย่างเห็นได้ชัด ขาดเสบียงอาหาร เมื่อข้ามลำธาร Suối Da Bang ก็สามารถระบุจุดยิงของปืนครกได้ในไม่ช้า เช่นเดียวกับสัญญาณการถอนกำลังของเวียดกง ในขณะเดียวกัน กองร้อย A หน่วยที่ 6 RAR ภายใต้การนำของกัปตัน Charles Mollison ยังคงลาดตระเวนทางเหนือของ Nui Dat 2 และมีส่วนเกี่ยวข้องกับการปะทะเล็กๆ น้อยๆ สามครั้ง ทำให้เวียดกงเสียชีวิต 1 นาย และบาดเจ็บ 2 นาย ต่อมา กองร้อย B ได้รับมอบหมายให้คงอยู่ในพื้นที่และค้นหาทางเหนือและตะวันออกในวันรุ่งขึ้น และมีลูกหาบมาพบในช่วงบ่ายเพื่อส่งเสบียงให้พวกเขา  หมวดที่ 9 กองร้อย C กลับมายัง Nui Dat โดยไม่มีอะไรจะรายงาน ปล่อยให้กองร้อย A และ B อยู่ในสถานที่กลางคืนของตน การคาดเดาเกี่ยวกับขนาดของเวียดกงในพื้นที่เพิ่มมากขึ้น  กัปตันไบรอัน วิคเกนส์ เจ้าหน้าที่ข่าวกรองหน่วยที่ 6 ของ RAR ประเมินว่าการปรากฏตัวของปืนครกขนาดกลาง RCL และปืนใหญ่มีแนวโน้มบ่งชี้ถึงกำลังสำคัญ เนื่องจากความไม่แน่นอนที่เพิ่มมากขึ้นเกี่ยวกับความตั้งใจของ VC แจ็คสันจึงตกลงว่าควรเพิ่มการลาดตระเวนตามกำหนดการในวันที่ 18 สิงหาคมจากหมวดเป็นขนาดกองร้อย กองร้อย D หน่วยที่ 6 ของ RAR ภายใต้การบังคับบัญชาของพันตรี Harry Smith ได้รับมอบหมายให้ลาดตระเวนเป็นเวลาสามวันทางตะวันออกเฉียงใต้ของ Nui Dat และได้รับคำสั่งให้ไปแทนที่กองร้อย B ในวันรุ่งขึ้นเพื่อดำเนินการค้นหาต่อไป ทั้งทาวน์เซนด์และสมิธไม่ได้รับคำเตือนเกี่ยวกับการปรากฏตัวของหน่วยที่ 275  กรมทหาร.

ลาดตระเวนทางตะวันออกของนุย ดัต, 18 สิงหาคม 1966
กองร้อย B มีกำหนดลาพัก จึงเดินทางกลับนุย ดัตในเช้าวันที่ 18 เวลา 07:05 น. กองร้อยที่สูญเสียกำลังพลไป เหลือเพียงหมวดเดียวและกองบัญชาการกองร้อย ดำเนินการค้นหาต่อไปทางตะวันออกจนถึงขอบสวนยางพารา ขณะที่กองร้อย A ค้นหาลงไปตามแม่น้ำซูย ดัต บัง มุ่งหน้าสู่พวกเขา พวกเขาพบหลุมอาวุธหลายแห่ง และตำแหน่งการยิงของปืนครกและปืนต่อสู้รถถังแบบ RCL ขณะที่เสื้อผ้าเปื้อนคราบที่ถูกทิ้งในบริเวณใกล้เคียงยืนยันความแม่นยำของปืนใหญ่ออสเตรเลีย

แม้ว่า SIGINT จะได้แจ้งเตือนแจ็คสันก่อนหน้านี้ถึงความเป็นไปได้ที่จะมีกองกำลัง VC ที่แข็งแกร่งอยู่ในบริเวณใกล้เคียง Nui Dat 2 แต่การลาดตระเวนในพื้นที่นั้นไม่พบอะไรเลย และด้วยเหตุนี้ กองร้อย B จึงไม่คาดว่าจะเผชิญกับการต่อต้านที่สำคัญ  ออกเดินทางแต่เช้าในวันที่ 17 สิงหาคม โดยมีทหารเพียง 80 นาย ซึ่งบางคนจะลาพักในวันรุ่งขึ้น พวกเขามีกำลังพลไม่เพียงพออย่างเห็นได้ชัด ขาดเสบียงอาหาร เมื่อข้ามลำธาร Suối Da Bang ก็สามารถระบุจุดยิงของปืนครกได้ในไม่ช้า เช่นเดียวกับสัญญาณการถอนกำลังของเวียดกง ในขณะเดียวกัน กองร้อย A หน่วยที่ 6 RAR ภายใต้การนำของกัปตัน Charles Mollison ยังคงลาดตระเวนทางเหนือของ Nui Dat 2 และมีส่วนเกี่ยวข้องกับการปะทะเล็กๆ น้อยๆ สามครั้ง ทำให้เวียดกงเสียชีวิต 1 นาย และบาดเจ็บ 2 นาย ต่อมา กองร้อย B ได้รับมอบหมายให้คงอยู่ในพื้นที่และค้นหาทางเหนือและตะวันออกในวันรุ่งขึ้น และมีลูกหาบมาพบในช่วงบ่ายเพื่อส่งเสบียงให้พวกเขา  หมวดที่ 9 กองร้อย C กลับมายัง Nui Dat โดยไม่มีอะไรจะรายงาน ปล่อยให้กองร้อย A และ B อยู่ในสถานที่กลางคืนของตน การคาดเดาเกี่ยวกับขนาดของเวียดกงในพื้นที่เพิ่มมากขึ้น  กัปตันไบรอัน วิคเกนส์ เจ้าหน้าที่ข่าวกรองหน่วยที่ 6 ของ RAR ประเมินว่าการปรากฏตัวของปืนครกขนาดกลาง RCL และปืนใหญ่มีแนวโน้มบ่งชี้ถึงกำลังสำคัญ เนื่องจากความไม่แน่นอนที่เพิ่มมากขึ้นเกี่ยวกับความตั้งใจของ VC แจ็คสันจึงตกลงว่าควรเพิ่มการลาดตระเวนตามกำหนดการในวันที่ 18 สิงหาคมจากหมวดเป็นขนาดกองร้อย กองร้อย D หน่วยที่ 6 ของ RAR ภายใต้การบังคับบัญชาของพันตรี Harry Smith ได้รับมอบหมายให้ลาดตระเวนเป็นเวลาสามวันทางตะวันออกเฉียงใต้ของ Nui Dat และได้รับคำสั่งให้ไปแทนที่กองร้อย B ในวันรุ่งขึ้นเพื่อดำเนินการค้นหาต่อไป ทั้งทาวน์เซนด์และสมิธไม่ได้รับคำเตือนเกี่ยวกับการปรากฏตัวของหน่วยที่ 275  กรมทหาร.

 การสนับสนุนและการติดตามของกองกำลัง 
กองร้อย D ออกเดินทางจากนุย ดัต เวลา 11.00 น. ของวันที่ 18 สิงหาคม นำโดยสมิธ กองร้อยนี้เดินทางพร้อมกับกลุ่มผู้สังเกตการณ์ปืนใหญ่ชาวนิวซีแลนด์สามคน ภายใต้การนำของร้อยเอกมอริซ สแตนลีย์ รวมเป็นกองร้อย 108 นาย กองร้อย B ออกเดินทางล่าช้ากว่ากำหนดและต้องออกรบนานกว่าที่คาดไว้ สมิธจึงต้องการปลดฟอร์ดออกก่อน แล้วจึงติดตามรอยทางของ VC เพื่อติดตามการไล่ล่าต่อในบ่ายวันนั้น เขาเลือกความเร็วโดยเดินเป็นแถวเดียว โดยมีหมวดที่ 12 ภายใต้การนำของร้อยโทเดวิด แซบเบน ท่ามกลางอากาศร้อน กองร้อยนี้ยังคงเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เคลื่อนผ่านพุ่มไม้เตี้ย หนองน้ำ และทุ่งนา ขณะที่เข้าใกล้ตำแหน่งของกองร้อย B

ในขณะเดียวกัน วงดนตรีร็อกแอนด์โรลอย่าง Little Pattie และ Col Joye and the Joy Boys ได้บินมายัง Nui Dat และกำลังจัดเตรียมคอนเสิร์ตช่วงบ่าย ชาวออสเตรเลียหลายคนรู้สึกผิดหวังที่พลาดชมการแสดง และขณะที่พวกเขาลาดตระเวนไปทางทิศตะวันออก พวกเขาก็ได้ยินเสียงดนตรีผ่านต้นไม้เป็นครั้งคราว เวลา 13:00 น. กองร้อย D พบกับกองร้อย B ที่ขอบสวนยางพารา Long Tân ห่างจาก Nui Dat ประมาณ  กองร้อย D เคลื่อนเข้าสู่การป้องกันรอบด้าน และตั้งยามรักษาการณ์ ขณะที่ทหารรับประทานอาหารกลางวัน Smith และ Ford ได้ตรวจสอบพื้นที่พร้อมกับหน่วยคุ้มกันขนาดเล็ก ตำแหน่งนี้ดูเหมือนว่าเวียดกงจะใช้เป็นพื้นที่เตรียมการก่อนการโจมตีด้วยระเบิดสองคืนก่อน และมีสัญญาณว่าพวกเขาได้อพยพผู้บาดเจ็บด้วยรถเข็น  ชาวออสเตรเลียพบคราบเลือด อุปกรณ์ และรองเท้าแตะจำนวนหนึ่ง และตรวจสอบตำแหน่งการยิงปืนครกและ RCL หลังจากบรรยายสรุปให้สมิธฟังแล้ว ฟอร์ดและส่วนที่เหลือของกองร้อย B ก็หันไปหานุย ดัต กองร้อย D จึงเข้าควบคุมการติดตามในเวลาต่อมา

สมิธตัดสินใจเดินตามรอยทางใหม่ที่มุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ออกเดินทางเวลา 15:00 น. กองร้อย D เดินขนานไปกับเส้นทางที่กำหนดไว้อย่างชัดเจนซึ่งวิ่งขึ้นเนินเล็กน้อย หมวดที่ 11 ของร้อยโทกอร์ดอน ชาร์ป เป็นผู้นำ ตามด้วยกองบัญชาการกองร้อย โดยมีหมวดที่ 10 อยู่ทางซ้ายภายใต้ร้อยโทเจฟฟ์ เคนดัลล์ และหมวดที่ 12 อยู่ทางขวา แต่ละหมวดเคลื่อนที่เป็นรูปขบวนเปิด มีสองส่วนอยู่ข้างหน้าตามลูกศร และหนึ่งส่วนอยู่ข้างหลัง บนหน้ากว้างประมาณ   เมื่อเดินลึกเข้าไปในไร่ พบว่ามีบางพื้นที่ที่มีทัศนวิสัยต่ำกว่าปกติ หลังจาก  เส้นทางถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ซึ่งวิ่งขนานกันในแนวตะวันออก-ตะวันออกเฉียงใต้ ห่างกัน   ที่ทางแยก กองร้อย D พบหลักฐานว่าปืนครก VC ถูกเตรียมไว้สำหรับการยิง ขณะที่พบอุปกรณ์ที่กระจัดกระจายมากขึ้น ซึ่งบ่งชี้ถึงความแม่นยำของการยิงตอบโต้ปืนใหญ่และการถอนกำลังอย่างรวดเร็ว สมิธไม่สามารถครอบคลุมเส้นทางทั้งสองได้ จึงได้ติดต่อทางวิทยุไปยังทาวน์เซนด์เพื่อหารือเกี่ยวกับสถานการณ์  กองร้อย D ตัดสินใจใช้เส้นทางเดินทัพไปทางตะวันออกมากขึ้น มุ่งไปยังขอบเขตของปืนใหญ่คุ้มกันของตน สมิธใช้การจัดรูปขบวน "สองขึ้น หนึ่งกลับ" โดยมีหมวด 10 อยู่ทางซ้าย และหมวด 11 อยู่บนพื้นที่สูงทางขวา กองบัญชาการกองร้อยอยู่ตรงกลาง โดยมีหมวด 12 อยู่ทางด้านหลัง กองร้อยมีการกระจายตัวที่ดี โดยมีระยะห่างระหว่างทหารแต่ละคนประมาณ  กองร้อยมีหน้ากว้างรวม  และมีความลึกใกล้เคียงกัน ท่ามกลางต้นไม้ที่สังเกตเห็น  ทำให้สมิธและหมวดของเขาสามารถมองเห็นกันได้  แม้ว่าจะเป็นมาตรฐานสำหรับทหารราบออสเตรเลียในภูมิประเทศดังกล่าว แต่ระยะห่างดังกล่าวก็กว้างกว่าที่หน่วย ARVN หรือสหรัฐฯ มักใช้กัน

การเจรจา
 การเจรจาครั้งแรกกับเวียดกง 
กองร้อย D เคลื่อนพลออกไปอีกครั้ง ไม่นานหลังจากที่หน่วยนำของหมวดที่ 11 ข้ามถนนลูกรังที่วิ่งจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ถนนเส้นตรง ตั้งมั่นคง และจมอยู่ใต้น้ำ มีที่โล่งอยู่สองข้างทาง ถนนเส้นนี้กว้าง  และจำเป็นต้องฝึกซ้อมข้ามสิ่งกีดขวางเพื่อข้ามผ่านถนนเส้นนี้ เวลา 15:40 น. ขณะที่หน่วยนำกำลังเข้าสู่แนวต้นไม้อีกด้านหนึ่ง แต่ก่อนที่กองบัญชาการหมวดจะตามมา กลุ่มทหารเวียดกงประมาณหกถึงแปดนายได้เคลื่อนตัวเข้าหาปีกขวาของพวกเขาตามเส้นทางจากทางใต้ โดยไม่ทันรู้ตัว หน่วยเวียดกงยังคงเดินต่อไปยังกลางหมวด  หนึ่งคนถูกยิงในปฏิบัติการสั้นๆ หลังจากจ่าสิบเอกบ็อบ บิวอิค เข้าปะทะ ขณะที่ส่วนที่เหลือกระจัดกระจายกัน  พวกเขาเคลื่อนตัวไปทางตะวันออกเฉียงใต้อย่างรวดเร็ว และแม้ว่าฝ่ายออสเตรเลียจะเชื่อว่าเป็นเพียงการติดต่อระยะสั้นอีกครั้ง แต่ปืนใหญ่ก็ถูกเรียกเข้าสู่เส้นทางการถอนกำลังที่น่าจะเป็นไปได้  ลงใต้  หลังจากหยุดพักเพื่อจัดกำลังใหม่ หมวดที่ 11 ก็เคลื่อนเข้าสู่แนวขยาย กวาดล้างพื้นที่และเก็บปืน AK-47 และศพทหารเวียดกง ชาร์ปรายงานแก่สมิธว่าเวียดกงสวมเครื่องแบบสีกากีและพกอาวุธอัตโนมัติ แต่ทหารกองพัน D445 มักสวมชุดสีดำและมีปืนไรเฟิลแบบลูกเลื่อนหรือปืนสั้น M1 ของสหรัฐฯ  ในเวลานั้น มีเพียงหน่วยกำลังหลักเท่านั้นที่มีอุปกรณ์ดังกล่าว แต่ความสำคัญยังไม่ปรากฏชัดในทันที เมื่อพื้นที่ปลอดภัยหลังจากการติดต่อครั้งแรก สมิธจึงสั่งให้กองร้อยดีเดินหน้าต่อไป ขณะเดียวกัน ร้อยโทเดวิด แฮร์ริส อยู่ที่กองบัญชาการ 1 ATF ที่นุย ดัต เมื่อได้รับรายงานครั้งแรก ในฐานะผู้ช่วยของแจ็กสัน เขาทราบถึงข่าวกรองที่ได้รับ และเชื่อว่ากองร้อยดีปะทะกับกรมกำลังหลัก แฮร์ริสจึงแจ้งให้แจ็กสันทราบ ก่อนที่จะโทรศัพท์ไปยังพันตรีบ็อบ ฮาเกอร์ตี นายทหารผู้บังคับบัญชากองร้อยพลทหารราบที่ 1 เพื่อเตือนเขาถึงความจำเป็นที่อาจเกิดขึ้นสำหรับกองกำลังสำรองของเขา

กองร้อย D เดินหน้าต่อไปอีกครั้ง การติดตามอย่างรวดเร็วของหมวด 11 ได้เปิดช่องว่าง  กับกองบัญชาการของหมวด 10 ขณะที่หมวด 11 นำทั้งสองก็กระจายตัวกันอย่างกว้างขวางเช่นกัน  หมวด 11 เจาะลึกเข้าไปในไร่ ทำให้ช่องว่างกับหมวด 10 กว้างกว่า  แม้ว่าหมวด 12 ที่อยู่ด้านหลังจะครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ที่หมวดหน้าเลี่ยงผ่าน แต่ช่องว่างนั้นทำให้หน่วยที่โอบล้อมมองไม่เห็นกัน ขณะที่สมิธไม่สามารถมองเห็นพวกเขาในพุ่มไม้หนาทึบ ในระยะนั้น ระยะห่างระหว่างทหารออสเตรเลียตอนนี้มากกว่าระยะสูงสุดของอาวุธของพวกเขา  ในขณะเดียวกัน หมวดที่ 11 ได้เคลื่อนตัวไปข้างหน้าประมาณ  จากการสู้รบครั้งแรก ขณะที่สมิธไปถึงจุดปะทะ เสียงปืนก็ยังคงดังไปด้านหน้า ขณะที่ชาร์ปกำลังเคลื่อนกำลังหมวดของตนเพื่อไล่ตามกำลังที่ถอนตัวออกไป ขณะที่ยังอยู่ในแนวยาว หมวดที่ 11 ก็พบกระท่อมของคนกรีดยาง  ด้วยความเชื่อว่าเสียงที่ดังมาจากเวียดกงนั้นน่าจะมาจากเวียดกงที่ซ่อนตัวอยู่ ชาร์ปจึงเปิดฉากโจมตีหมู่ แต่เวียดกงได้หลบหนีไปแล้ว และหน่วยจู่โจมพบระเบิดเพียงสองลูกขณะที่พวกเขากวาดล้างพื้นที่ พวกเขารุกคืบโดยมีหน่วยสามหน่วยเรียงแถวกัน คือหน่วยที่ 6 อยู่ทางซ้าย หน่วยที่ 4 อยู่ตรงกลาง และหน่วยที่ 5 อยู่ทางขวา พวกเขาจึงบุกฝ่าแนวป้องกันไปยังที่โล่ง การจัดทัพแบบนี้ทำให้พวกเขาสามารถครอบคลุมแนวหน้าได้กว้าง แต่แทบไม่มีการป้องกันจากปีกเลย

เวลา 16:08 น. ไม่นานหลังจากเริ่มรุกคืบอีกครั้ง ปีกซ้ายของหมวดที่ 11 ก็ถูกยิงด้วยปืนกลจากกองกำลังเวียดกงซึ่งก่อนหน้านี้ไม่สามารถตรวจจับได้ ส่งผลให้สมาชิกกองกำลังของหมวดที่ 6 เสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บหลายราย พวกเขาลงจอดและปรับตำแหน่งการยิง แต่กลับถูกยิงด้วยปืนกลอีกกระบอกหนึ่งกระสุนติดตาม  การยิงใช้เวลาสองถึงสามนาทีแล้วก็หยุดลง จากนั้น Sharp จึงสั่งให้ 5 Section กวาดไปทั่วด้านหน้าของหมวดจากด้านขวา แต่ทันทีที่พวกเขาเริ่มเคลื่อนที่ พวกเขาก็ถูกยิงด้วยปืนเล็กและ RPG จำนวนมากจากด้านหน้าและด้านข้างทั้งสองข้าง เมื่อถูกกดทับด้วยน้ำหนักของกระสุน และถูกคุกคามว่าจะถูกโจมตี หมวดที่ถูกโดดเดี่ยวจึงต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด ในอีก 10 ถึง 15 นาทีต่อมา VC ได้ยิงถล่มหมวด 11 ด้วยกระสุนหนัก ทำให้ปีกซ้ายของพวกเขาไม่สามารถปฏิบัติการได้ ในขณะนั้น ฝนมรสุมที่ตกหนักเริ่มตกหนัก ทำให้ทัศนวิสัยลดลงเหลือเพียง  และพื้นดินกลายเป็นโคลน  เมื่อประเมินว่าเวียดกงมีกำลังมากกว่าที่เคยคาดไว้และเชื่อว่ากำลังเตรียมโจมตีตำแหน่งของเขา ชาร์ปจึงสั่งให้ยิงปืนใหญ่ขณะที่เขาเคลื่อนตัวเพื่อนำส่วนที่เปิดเผยของเขากลับเข้าสู่แนวรบ จากนั้นจึงค่อยๆ ถอนหมวดของเขาออกไปเพื่อป้องกันรอบด้าน ต่อมาเขารายงานว่าถูกยิงจากกองกำลังที่ประมาณว่ามีขนาดเท่ากับหมวด ชาวออสเตรเลียเริ่มการติดต่อโดยคิดว่าพวกเขามีจำนวนเหนือกว่าและจะโจมตีเวียดกง แต่แทนที่จะปะทะกับกองกำลังขนาดเล็กซึ่งจะพยายามถอนตัวก่อนที่จะเข้าโจมตีอย่างเด็ดขาด หมวดที่ 11 กลับวิ่งเข้าหากองกำลังด้านหน้าของกรมทหารกำลังหลัก เริ่มต้นจากการการรบเผชิญหน้า การต่อสู้อย่างหนักเกิดขึ้นในขณะที่กองพันที่รุกคืบของ  กองทหารที่ 275 และกองพัน D445 ปะทะกับกองร้อย D และหน่วย RAR ที่ 6 และพยายามล้อมและทำลายพวกเขา

หมวดที่ 11 แยกออกจากกัน
ท่ามกลางเสียงปืนกลและปืนไรเฟิลและเสียงแตรของเวียดกง สแตนลีย์ได้นำกองร้อยที่ 161 กองปืนใหญ่ของนิวซีแลนด์เข้าสู่การปฏิบัติการเพื่อสนับสนุนทหารราบของออสเตรเลีย  แต่เนื่องจากเขาไม่สามารถมองเห็นพวกมันได้ ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย กระสุนชุดแรกจึงถูกเล็งไปที่ระยะห่างจากตำแหน่งที่ทราบของหมวดที่ 11 ก่อนที่จะ "เดิน" ยิงเข้าไประหว่าง  ของตำแหน่งของพวกเขา โดยได้รับความช่วยเหลือจากตำแหน่งที่ได้เปรียบของกองร้อย D ระหว่างเวียดกงและแนวปืนที่นุยดัต ซึ่งทำให้กระสุนผ่านหัวพวกเขาไปและหลุดออกไปจากพวกเขาได้ เมื่อลงจอดเลยหมวดที่ 11 กระสุนก็ระเบิดขึ้นท่ามกลางเวียดกงขณะที่พวกเขาเริ่มจัดแนวเพื่อโจมตี แต่เมื่อหมวดที่ 11 เข้าโจมตีจากซ้าย ด้านหน้า และด้านขวา ก็ชัดเจนว่ากองกำลังเวียดกงแข็งแกร่งกว่าหมวด และน่าจะมีขนาดอย่างน้อยเท่ากับกองร้อย  ด้วยการสนับสนุนจากปืนกลหนัก พวกเขาได้เปิดฉากโจมตีหมู่ที่ 11 หลายครั้ง แต่ถูกสกัดกั้นด้วยอาวุธขนาดเล็กและปืนใหญ่  ขณะที่การสู้รบยังคงดำเนินต่อไป สแตนลีย์ตระหนักได้ว่าปืนใหญ่เพียงกระบอกเดียวไม่เพียงพอ จึงได้ขอภารกิจยิงจากกองร้อยโดยใช้ปืนใหญ่ทั้ง 24 กระบอกของกรมทหารสนามที่ 1 เวียดกงยังคงโจมตีต่อไป โดยเคลื่อนพลอ้อมไปด้านข้างของหมวดที่ 11 ฝ่ายออสเตรเลียตอบโต้ด้วยการยิงอาวุธขนาดเล็กอย่างมีสติ ยิงทหารเวียดกงได้สำเร็จ ขณะที่ฝนและปืนใหญ่ยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง  หลังจากทำการแก้ไขที่จำเป็นแล้ว สแตนลีย์จึงขอภารกิจยิงของกรมทหารอีกครั้งในเวลา 16:22 น. แต่ยังคงไม่สามารถมองเห็นกระสุนที่ตกได้ เขาจึงต้องทำงานทั้งหมดโดยใช้การสื่อสารทางวิทยุกับหมวดที่ 11 โดยปรับการยิงในพื้นที่  โดยใช้เพียงแผนที่เท่านั้น

ไม่ถึง 20 นาทีหลังจากการติดต่อครั้งแรก มากกว่าหนึ่งในสามของหมวดที่ 11 เสียชีวิตหรือบาดเจ็บ  กระสุนปืนครกเบาขนาด 60 มม. หลายนัดถูกยิงไปยังตำแหน่งของกองร้อย D และถึงแม้ว่ากระสุนจะตกทางทิศตะวันออก แต่ก็ได้แยกส่วนที่เหลือของกองร้อยออกจากหมวดที่ 11 ทำให้กองกำลังหลักอยู่ด้านหลังเนินขึ้นเล็กน้อย เวลา 16:26 น. สมิธรายงานต่อทาวน์เซนด์ว่ากองร้อย D กำลังเผชิญหน้ากับกองกำลังที่ใช้ปืนครก และร้องขอการสนับสนุนจากปืนใหญ่ ไม่นานหลังจากนั้น ชาร์ปถูกยิงเสียชีวิตหลังจากที่เขายกตัวขึ้นเพื่อสังเกตการตกของกระสุน เมื่อผู้บังคับหมวดเสียชีวิต บูอิคจึงเข้าควบคุมหมวดที่ 11 และควบคุมปืนใหญ่ผ่านสแตนลีย์ หมวดที่ 11 ไม่สามารถถอนตัวออกมาได้ เกือบจะถูกล้อม บูอิคได้รับความสูญเสียอย่างหนักและกระสุนใกล้หมด จึงได้ติดต่อขอความช่วยเหลือทางวิทยุ  ไม่นานหลังจากนั้น เสาอากาศวิทยุของหมวดก็ถูกยิงออกไป และการสื่อสารก็ขาดหายไป ขณะเดียวกัน สมิธได้ร้องขอการโจมตีทางอากาศเพื่อจัดการกับปืนครก ในการตอบโต้ สแตนลีย์ได้จัดการตอบโต้

 ผลที่ตามมา 

การสูญเสีย


ฝ่ายเวียดกง (VC) และกองทัพประชาชนเวียดนาม (PAVN) ถูกอ้างโดยฝ่ายออสเตรเลียว่ามีผู้เสียชีวิต 245 คนที่ถูกทิ้งไว้ในสนามรบ และถูกจับเป็นเชลย 3 คน โดยเชื่อว่ามีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บอีกจำนวนมากที่ถูกขนย้ายออกไปในระหว่างการล่าถอย ศพหลายรายถูกทำลายสภาพอย่างหนักจนไม่สามารถระบุตัวตนได้  คาดว่าประมาณครึ่งหนึ่งเสียชีวิตจากการยิงปืนใหญ่ ส่วนที่เหลือจากอาวุธเบา  ตัวเลขเบื้องต้นนี้มาจากโฆษกกองทัพบกออสเตรเลีย แต่ผู้เข้าร่วมบางส่วนเห็นว่าตัวเลขสูงเกินจริง 

มีนักเขียนทหารออสเตรเลีย 2 คนซึ่งเคยรบในเวียดนามออกมาคัดค้าน  โดยทหารผ่านศึกจากกองร้อย D ระบุว่าจำนวนศพจริงไม่เกิน 50  บันทึกประจำวันของกองพันที่ 6 RAR ระบุว่าเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พบและฝังศพทหารเวียดนามไม่เกิน 50 นายในสนามรบ ร้อยตรี Eric Andrews จากกองร้อย C 6 RAR กล่าวว่า หมวด 8 ของเขาได้รับหน้าที่ฝังศพศัตรู 52 นายที่พบในสมรภูมิ

เอกสารประวัติศาสตร์ทางการของเวียดนามบันทึกการสูญเสีย 47 คน และบาดเจ็บอีก 100 คนHelicopter pilot Cliff Dohle cited for gallantry in mission to resupply Long Tan digg โดย 30 คนมาจากกองพลน้อยที่ 275 ส่วนที่เหลือจากกองพัน D445 หรือหน่วยย่อยอื่น ๆ ตามการวิจัยของกัปตัน Charles Morrison ผู้บังคับบัญชากองร้อย A ซึ่งชี้ว่าการยิงปืนใหญ่เป็นสาเหตุหลัก 

(ข้อความส่วนที่เหลือยังมีรายละเอียดจำนวนมากเกี่ยวกับการประเมินที่แตกต่างกันของผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บ ทั้งจากบันทึกของเวียดกงที่ถูกยึด การวิเคราะห์ของ Ernie Chamberlain และรายงานของสื่อออสเตรเลียและเวียดนาม รวมถึงการโต้แย้งเรื่องตัวเลขที่แท้จริง ซึ่งอยู่ในช่วง 30–397 ราย ทั้งนี้ทหารออสเตรเลียเสียชีวิต 17 นาย บาดเจ็บ 24 นาย คิดเป็นหนึ่งในสามของกำลังที่เข้าร่วมรบ)

การยกย่อง

หลังการรบ ทั้งสองฝ่ายต่างอ้างชัยชนะ  สำหรับออสเตรเลีย ยุทธการลองแทนถือเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ท่ามกลางความเป็นรอง และได้รับการรายงานกว้างขวางในสื่อโลก รวมถึงในออสเตรเลียและสหรัฐอเมริกา  ฝ่ายสัมพันธมิตรหลายฝ่าย รวมทั้งนายกรัฐมนตรี Harold Holt ส่งสารแสดงความยินดี  ในขณะที่นายพล William Westmoreland ยกให้เป็นหนึ่งในชัยชนะสำคัญของฝ่ายพันธมิตรในสงครามเวียดนาม

กองร้อย D กองพันที่ 6 RAR ได้รับเหรียญเชิดชูเกียรติ US Presidential Unit Citation จากประธานาธิบดี Lyndon Johnson เมื่อ 28 พฤษภาคม 1968  และในเวลาต่อมา กองพันทหารราบหลวงออสเตรเลีย (Royal Australian Regiment) และกองพันทหารม้าที่ 3/4 ได้รับเกียรติยศ "Long Tan" ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าเกียรติยศที่มอบแก่ออสเตรเลียตลอดสงคราม 

(รายละเอียดต่อมาคือการมอบเหรียญกล้าหาญทั้งจากเครือจักรภพและเวียดนามใต้แก่ทหารออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ รวมทั้งการทบทวนการมอบเหรียญในปี 2008, 2009 และ 2016 ที่ส่งผลให้ทหารบางนายได้รับเหรียญกล้าหาญเพิ่มเติม เช่น Star of Gallantry, Medal for Gallantry และ Unit Citation for Gallantry)

เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 1969 กองพันที่ 6 RAR ได้สร้าง Long Tan Cross ไว้ที่สนามรบเพื่อรำลึกถึงการรบครั้งนี้

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

Danger Close: Battle of Long Tan – สารคดีชุด 'Red Dunes Films' ดูเพิ่มเติมได้ที่ https://battleoflongtan.com
หมวดหมู่:ยุทธการและปฏิบัติการทางทหารในสงครามเวียดนาม
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เวียดนามใต้