วันแห่งคนตาย

วันแห่งคนตาย () เป็นวันหยุดที่ฉลองกันทั่วประเทศเม็กซิโก (โดยเฉพาะในภาคกลางและใต้) รวมทั้งในหมู่ชาวเม็กซิโกที่อยู่ในประเทศอื่น เป็นวันหยุดที่ครอบครัวและเพื่อนมารวมตัวกันสวดภาวนาและรำลึกถึงเพื่อนและสมาชิกครอบครัวที่เสียชีวิต และช่วยเหลือนำทางพวกเขาในการเดินทางทางจิตวิญญาณ ในวัฒนธรรมเม็กซิโก ความตายเป็นส่วนหนึ่งของวงจรชีวิตมนุษย์ ชาวเม็กซิโกไม่ได้มองว่าวันนี้เป็นวันแห่งความเศร้าโศก แต่มองว่าเป็นวันแห่งการฉลอง เพราะในวันนี้คนที่พวกเขารักจะเดินทางกลับจากโลกคนตายเพื่อมาเยี่ยมเยียนและเลี้ยงฉลองกับพวกเขา ใน ค.ศ. 2008 ยูเนสโกยกให้วัฒนธรรมนี้เป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ

บางครั้งในประเทศที่พูดภาษาอังกฤษมีการเรียกวันหยุดนี้ว่า  ซึ่งเป็นการแปลย้อนกลับ () ของวลีในภาษาสเปนว่า  ในประเทศเม็กซิโกถือว่าวันแห่งคนตายเป็นวันหยุดราชการ ก่อนหน้าการล่าอาณานิคมของสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 16 งานฉลองนี้เคยจัดในช่วงเริ่มต้นฤดูร้อน แล้วค่อย ๆ เลื่อนไปฉลองในวันที่ 31 ตุลาคม, 1 พฤศจิกายน และ 2 พฤศจิกายน เพื่อให้ตรงกันกับตรีวารปัสกาของออลแฮลโลว์ไทด์ () ในศาสนาคริสต์แบบตะวันตก คือ วันสมโภชนักบุญทั้งหลายตอนต้น, วันสมโภชนักบุญทั้งหลายตอนปลาย และวันฉลองพระวิญญาณ ธรรมเนียมที่ถือปฏิบัติกันในวันแห่งคนตาย ได้แก่ การตั้งแท่นบูชาประจำบ้านที่เรียกว่า โอเฟรนดา () การเซ่นไหว้ผู้เสียชีวิตด้วยหัวกะโหลกตกแต่งหรือกาลาเบรา () ดอกดาวเรือง และอาหารกับเครื่องดื่มโปรดของผู้เสียชีวิต และการทำความสะอาดสุสานรวมทั้งนำของเซ่นไหว้ไปตั้งไว้ที่นั่น

นักวิชาการเม็กซิโกยังคงถกเถียงกันว่าวันแห่งคนตายมีรากฐานมาจากชนพื้นเมืองมีโซอเมริกาสมัยก่อนโคลัมบัสอย่างแท้จริง หรือว่าเป็นประเพณีสเปนที่ได้รับการเปลี่ยนโฉมในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ระหว่างสมัยประธานาธิบดีลาซาโร การ์เดนัส เพื่อส่งเสริมลัทธิชาตินิยมเม็กซิโกผ่านอัตลักษณ์ "แอซเทก" อย่างไรก็ตาม วันหยุดนี้ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติอย่างหนึ่งของเม็กซิโกในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมาและรวมอยู่ในหลักสูตรการศึกษาของประเทศโดยเน้นย้ำถึงต้นกำเนิดพื้นเมือง

แต่เดิมไม่มีการฉลองวันแห่งคนตายในภาคเหนือของเม็กซิโก ที่นั่นไม่มีใครรู้จักวันหยุดนี้จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 เนื่องจากชนพื้นเมืองมีประเพณีที่แตกต่างกันไป ผู้คนและคริสตจักรยังไม่ยอมรับวันแห่งคนตายเพราะถือว่าเทศกาลนี้เป็นการผสานความเชื่อนอกรีตเข้ากับศาสนาคริสต์คาทอลิก พวกเขาฉลองวันสมโภชนักบุญทั้งหลายตามประเพณีในลักษณะเดียวกับชาวคริสต์ในที่อื่น ๆ ของโลก ภูมิภาคนี้ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมมีโซอเมริกาอย่างจำกัดและมีชนพื้นเมืองจากภาคใต้ของเม็กซิโก (ซึ่งมีการฉลองวันหยุดนี้) ย้ายถิ่นเข้าไปค่อนข้างน้อย เมื่อถึงช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 จึงเริ่มมีการฉลองวันแห่งคนตายในภาคเหนือของเม็กซิโกเนื่องจากรัฐบาลเม็กซิโกได้กำหนดให้เป็นวันหยุดทั่วประเทศ โดยนำเสนอวันหยุดนี้ในฐานะประเพณีที่หลอมรวมคนในชาติให้เป็นหนึ่งเดียว

ดูเพิ่ม
 ระบำมรณะ
 วรรณกรรมกาลาเบรา
 ซาวิน (Samhain)
 ศิลปะกะโหลกศีรษะ
 วันพฤหัสบดีแห่งคนตาย
 ราตรีแห่งนักบุญแวลพัวร์กา (Walpurgis Night)

อ้างอิง

บรรณานุกรม

 Andrade, Mary J. Day of the Dead A Passion for Life – Día de los Muertos Pasión por la Vida. La Oferta Publishing, 2007. 
 Anguiano, Mariana, et al. Las tradiciones de Día de Muertos en México. Mexico City 1987.




 Cadafalch, Antoni. The Day of the Dead. Korero Books, 2011. 
 Carmichael, Elizabeth; Sayer, Chloe. The Skeleton at the Feast: The Day of the Dead in Mexico. Great Britain: The Bath Press, 1991. 


 Haley, Shawn D.; Fukuda, Curt. Day of the Dead: When Two Worlds Meet in Oaxaca. Berhahn Books, 2004. 
 Lane, Sarah and Marilyn Turkovich, Días de los Muertos/Days of the Dead. Chicago 1987.
 Lomnitz, Claudio. Death and the Idea of Mexico. Zone Books, 2005. 
 Matos Moctezuma, Eduardo, et al. "Miccahuitl: El culto a la muerte," Special issue of Artes de México 145 (1971)
 Nutini, Hugo G. Todos Santos in Rural Tlaxcala: A Syncretic, Expressive, and Symbolic Analysis of the Cult of the Dead. Princeton 1988.
 Oliver Vega, Beatriz, et al. The Days of the Dead, a Mexican Tradition. Mexico City 1988.



หมวดหมู่:ประเพณีเกี่ยวกับความตาย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมเม็กซิโก
หมวดหมู่:วัฒนธรรมเม็กซิโก-อเมริกัน
หมวดหมู่:วัฒนธรรมลาตินอเมริกา
หมวดหมู่:เทศกาลในประเทศเอลซัลวาดอร์
หมวดหมู่:มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ
คนตาย
คนตาย