กลุ่มอาการผิดปกติทางเมแทบอลิก

กลุ่มอาการผิดปกติทางเมแทบอลิก, เมแทบอลิกซินโดรม () หรือ กลุ่มอาการอ้วนลงพุง หมายถึงการปรากฏของกลุ่มอาการทางการแพทย์อย่างน้อยสามประการจากห้าประการดังต่อไปนี้: ภาวะอ้วนลงพุง, ความดันเลือดสูง, น้ำตาลในเลือดสูง, ไตรกลีเซอไรด์ในเซรุมเลือดสูง และ ไลโพโปรตีนความหนาแน่นสูง (HDL) ในเซรุมต่ำ

กลุ่มอาการเมทาบอลิกนั้นมีความเกี่ยวพันกับความเสี่ยงต่อการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจ และ โรคเบาหวานชนิดที่ 2 ในสหรัฐอเมริกา ประชากรผู้ใหญ่ประมาณ 25% มีอาหารของเมทาบอลิกซินโดรม สัดส่วนนี้ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นตามอายุประชากร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์กับเชื้อชาติ

การไม่ตอบสนองต่ออินซูลิน, กลุ่มอาการเมทาบอลิก และอาการก่อนเบาหวานนั้นมีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิดต่อกันและมีบางมุมที่เหลื่อมซ้อนกัน สาเหตุการเกิดของกลุ่มอาหารเมทาบอลิกนั้นยังคงเป็นประเด็นของการวิจัยที่กำลังดำเนินไปอยู่ในปัจจุบัน

 สัญญาณและอาการ 
สัญญาณสำคัญของเมทาบอลิกซินโดรมคือการอ้วนลงพุง ซึ่งเกิดจากการสะสมของเนื้อเยื่ออะดิโพสรอบเอวและแกนร่างกาย สัญญาณอื่น ๆ รวมถึงความดันเบือดสูง, คลอเรสเตอรอล HDL ในเซรุมขณะอดอาหาร (fasting serum HDL cholesterol) ลดลง, ระดับไตรกลีเซอไรด์ในเซรุมขณะอดอาหาร (fasting serum triglyceride level) สูงขึ้น, กลูโคสขณะอดอาหารผิดปกติ, ความต้นทานต่ออินซูลิน (insulin resistance) หรืออาการก่อนเบาหวาน (prediabetes)

สาเหตุ

กลไกของวิถีอันซับซ้อนในเมทาบอลิกซินโดรมนั้นยังคงอยู่ภายใต้การค้นคว้า พยาธิสรีระวิทยาของเมทาบอลิกซินโดรมนั้นมีความซับซ้อนมาก และมีเพียงบางส่วนที่ได้ถูกอภิปรายโดยละเอียด (partially elucidated) ผู้คนส่วนใหญ่ที่มีอาการนี้เป็นผลกระทบจากอายุที่สูงขึ้น, ความอ้วน, การไม่ขยับร่างกาย (sedentary) และมีความต้านทานต่ออินซูลิน (insulin resistance) นอกจากนี้ความเครียดยังสามารถเป็นปัจจัยหนึ่ง อย่างไรก็ตามปัจจัยเสี่ยงที่สุดคือการรับประทานอาหาร (โดยเฉพาะเครื่องดื่มรสหวาน), genetics, อายุที่เพิ่มขึ้น, พฤติกรรมที่ขาดการเคลื่อนไหวร่างกาย การมีกิจกรรมทางกายที่ต่ำ, นาฬิกาชีวภาพ/หารนอนหลับที่ผิดปกติหรือถูกรบกวน, ความผิดปกติทางอารมณ์/การใช้ยาทางจิตเวช, และการบริโภคแอลกอฮอลเกินขนาด  รวมไปถึงระดับฮอร์โมนที่ไม่สมดุล

ความเครียด
งานวิจัยล่าสุดพบว่าความเครียดเรื้อรังเป็นเวลายาวนานสามารถมีผลต่อเมทาบอลิกซินโดรมจากการทำลายสมดุลฮอร์โมนใน hypothalamic-pituitary-adrenal axis (HPA-axis) HPA-axis ที่ไม่สามารถทำงานปกติได้นั้นนำไปสู่ระดับฮอร์โมนคอร์ตีซอลเกิดการหมุนเวียน อันนำไปสู่การเพิ่มสูงขึ้นของระดับกลูโคส และ อินซูลิน ที่ซึ่งจะนำไปสู่ผบกระทบจากอินซูลิน (insulin-mediated effects) ต่อเนื้อเยื่ออะดีโพส (adipose tissue) ซึ่งท้ายที่สุดจะเพิ่ม visceral adiposity, ความต้านทานอินซูลิน, dyslipidemia และความดันเลือดสูง อันมีผลโดยตรงต่อกระดูก นำไปสู่โรค "low turnover" osteoporosis

 ดูเพิ่ม 
 โรคความผิดปกติทางเมแทบอลิก (Metabolic disorder)

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

หมวดหมู่:เบาหวาน
หมวดหมู่:โรคต่อมไร้ท่อ
หมวดหมู่:โรคอ้วน
หมวดหมู่:อาการ