เทือกเขาเหิงตฺวั้น

เทือกเขาเหิงต้วน หรือ เทือกเขาเหิงตฺวั้น (; ) เป็นกลุ่มเทือกเขาขนาดใหญ่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีนที่เชื่อมต่อส่วนตะวันออกเฉียงใต้ของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบตกับที่ราบสูงหยุนหนาน-กุ้ยโจว เทือกเขาเหิงต้วนเรียงตัวตามแนวเหนือ–ใต้ ซึ่งแยกที่ราบลุ่มทางตอนเหนือของเมียนมาออกจากที่ราบลุ่มของมณฑลเสฉวน เทือกเขานี้มีลักษณะเด่นคือแนวระลอกสูงต่ำซึ่งเกิดจากการเข้าชนกันของอนุทวีปอินเดียกับแผ่นพื้นทวีปยูเรเซีย และจากการกัดเซาะโดยแม่น้ำสายหลักสามสายที่ระบายน้ำออกจากที่ราบสูงทิเบตด้านตะวันออก คือแม่น้ำแยงซี แม่น้ำโขง และแม่น้ำสาละวิน เทือกเขาเหิงต้วนได้รับการจดทะเบียนจากองค์การยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลกพื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนาน

เทือกเขาเหิงต้วนครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตภาคตะวันตกมณฑลเสฉวน (เรียกในภาษาจีน ชวนซี ) พื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลยูนนาน พื้นที่บางส่วนทางตะวันออกสุดของเขตปกครองตนเองทิเบต (ซีจั้ง) และ บางส่วนของมณฑลชิงไห่ตอนใต้ นอกจากนี้ยังครอบคลุมบางส่วนของรัฐคะฉิ่นตะวันออกในประเทศเมียนมา ซึ่งโดยรวมมีพื้นที่มากกว่า 600,000 ตารางกิโลเมตร เทือกเขาเหิงต้วนมีความยาวประมาณ 900 กิโลเมตร (560 ไมล์) ทอดยาวเหนือจรดใต้จากละติจูด 33 ° N ถึง 25 ° N ความกว้างตะวันตกจรดตะวันออกมีทั้งส่วนที่กว้างในตอนบนและแคบในตอนล่างในรูปทรงสามเหลี่ยมปลายแหลมหันลงทางใต้ เทือกเขาเหิงต้วนมีความกว้างประมาณ 400 กิโลเมตร (250 ไมล์) จากลองจิจูด 98 ° E ถึง 102 ° E แนวเทือกเขาสี่แนวสำคัญของเทือกเขาเหิงต้วน ในภูมิภาคแม่น้ำขนานสามสาย ได้แก่ แนวเทือกเขา ชาลฺหวู่หลี่ (), แนวเทือกเขาหมางคัง () – ยหฺวินหลิ่ง (), แนวเทือกเขาทาเหนียนทาเวิง () – นฺวี่ () และ แนวเทือกเขาปั๋วชูลาหลิ่ง () – เกาหลีก้ง () 

 แกลอรี 

 อ้างอิง 

ห
ห