ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2522

ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2522 เป็นฤดูกาลที่ไม่การกำหนดขอบเขตอย่างเป็นทางการ โดยดำเนินอยู่ภายในปี พ.ศ. 2522 แต่พายุหมุนเขตร้อนส่วนใหญ่มีแนวโน้มก่อตัวขึ้นภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ระหว่างเดือนมิถุนายนถึงเดือนตุลาคม วันเหล่านี้ถือเป็นธรรมเนียมในการกำหนดขอบเขตของแต่ละฤดูกาล เมื่อพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้นภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ

ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ทางฝั่งตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันสากล ส่วนพายุใดที่ก่อตัวขึ้นทางฝั่งตะวันออกของเส้นดังกล่าวจะเรียกว่า พายุเฮอร์ริเคน (ดูที่ ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2522) ในช่วงเวลานี้ พายุใดที่ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนในมหาสมุทรตะวันตกจะได้รับชื่อจากศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ส่วนพายุดีเปรสชันเขตร้อนใดที่ก่อตัวขึ้นในแอ่งนี้จะได้รับการกำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียก ส่วนพายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกใดที่ก่อตัวขึ้นหรือเคลื่อนตัวเข้าไปภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ พายุลูกนั้นจะได้รับชื่อจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ หรือ PAGASA ด้วย ด้วยเหตุนี้พายุเพียงหนึ่งลูก อาจมีชื่อถึงสองชื่อก็ได้


 ภาพรวมฤดูกาล 

 พายุ 

พายุไต้ฝุ่นอลิซ

พายุไต้ฝุ่นเบสส์

พายุไต้ฝุ่นซีซิล

พายุโซนร้อนดอต

พายุโซนร้อน 05W

พายุไต้ฝุ่นเอลลิส

พายุโซนร้อนกำลังแรงเฟย์

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 08W

พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นโฮป

พายุโซนร้อนกำลังแรงกอร์ดอน

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 11W

พายุไต้ฝุ่นเออร์วิง

พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นจูดี

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 14W

พายุโซนร้อนเคน

พายุไต้ฝุ่นโลลา

พายุโซนร้อนกำลังแรงแมก

พายุโซนร้อนแนนซี

พายุไต้ฝุ่นโอเวน

พายุโซนร้อนแพเมลา

พายุไต้ฝุ่นซาราห์

พายุโซนร้อนโรเจอร์

พายุไต้ฝุ่นทิป

 วันที่ 1 ตุลาคม มีการก่อตัวของหย่อมความกดอากาศต่ำ 3 ลูก ภายในร่องมรสุมบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งขยายจากประเทศฟิลิปปินส์ไปถึงหมู่เกาะมาร์แชลล์ หย่อมความกดอากาศต่ำอยู่ทางทิศตะวันตกได้พัฒนาจนกลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนบริเวณทางตะวันตกของเกาะลูซอน และต่อมาได้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นซาราห์
 วันที่ 3 ตุลาคม หย่อมความกดอากาศต่ำบริเวณทางตะวันตกเฉียงใต้ของกวมได้พัฒนาจนกลายเป็นพายุโซนร้อนโรเจอร์ และในวันเดียวกันหย่อมความกดอากาศต่ำได้ก่อตัวขึ้นเป็นลูกที่ 3 ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นทิปที่ก่อตัวขึ้นทางตอนใต้ของเกาะโพห์นเพย์ กระแสลมแรงจากซีกโลกใต้ได้ถูกดึงเข้าสู่วงลมของพายุโซนร้อนโรเจอร์ จึงทำให้การพัฒนาของพายุที่เป็นต้นกำเนิดของพายุไต้ฝุ่นทิปได้ถูกชะลอลง แม้ลักษณะอากาศที่ไม่เอื้ออำนวย แต่หย่อมความกดอากาศต่ำดังกล่าวก็ได้จัดระเบียบตัวเองขึ้นอย่างช้า ๆ ในขณะที่เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก เนื่องจากอิทธิพลการหมุนเวียนขนาดใหญ่ของพายุโซนร้อนโรเจอร์ จึงทำให้พายุเคลื่อนตัวอย่างไม่คงที่ และการหมุนเวียนเป็นวงปิดทางตะวันออกเฉียงใต้ของชุก
 วันที่ 4 ตุลาคม เที่ยวบินได้สำรวจพายุในช่วงค่ำ และยืนยันการมีอยู่ของการหมุนเวียนปิดใกล้ผิวระดับต่ำ
 วันที่ 5 ตุลาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ออกประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนจากร่องมรสุมที่เกิดจากการเคลื่อนตัวของหย่อมความกดอากาศต่ำที่มีความรุนแรงมาก และได้กำหนดหมายเลขอย่างเป็นทางการว่า 23W
 วันที่ 6 ตุลาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นพายุโซนร้อน และสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ใช้ชื่อกับพายุว่า ทิป ในขณะที่การหมุนเวียนอยู่ใกล้ชุก แม้พายุยังจัดระเบียบได้ไม่ดีจากอิทธิพลของพายุโซนร้อนโรเจอร์ การติดตามของเครื่องบินสำรวจช่วยระบุตำแหน่งวงหมุนผิวพื้น เนื่องจากภาพถ่ายดาวเทียมประเมินตำแหน่งศูนย์กลางของพายุคลาดไปประมาณ 60 กิโลเมตร (37 ไมล์) หลังจากพายุเคลื่อนตัวอย่างไร้ทิศทางไปนานหลายวัน
 วันที่ 8 ตุลาคม พายุโซนร้อนทิปเริ่มเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และในขณะนั้นพายุโซนร้อนโรเจอร์ก็ได้กลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนแล้ว จึงทำให้กระแสลมทางใต้ไหลเข้ามาสู่พายุ
 วันที่ 9 ตุลาคม การเคลื่อนตัวไปด้านหน้าของพายุโซนร้อนทิปเริ่มมีความเสถียรมากขึ้นเดิมทีคาดว่าพายุจะเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งกวม หลังจากนั้นพายุก็เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก และสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ยกระดับจากพายุโซนร้อนให้กลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงได้ไม่นาน พายุเคลื่อนตัวผ่านทางตอนใต้ของกวมไปประมาณ 45 กิโลเมตร (28 ไมล์) และในเวลาต่อมาพายุโซนร้อนกำลังแรงทิปก็ได้ทวีกำลังแรงขึ้นจนกลายเป็นพายุไต้ฝุ่น
 วันที่ 10 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นทิปได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วเหนือผิวน้ำทะเลเปิดของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกด้วยสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการพัฒนาอย่างมาก
 วันที่ 11 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นทิปได้กลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4 ด้วยความเร็วลมที่ต่อเนื่องเพียง 1 นาทีที่ 240 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (150 ไมล์ต่อชั่วโมง) ความกดอากาศที่ศูนย์กลางของพายุลดลงถึง 92 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 2.72 นิ้วปรอท) และวัดเส้นผ่านศูนย์กลางของพายุได้ประมาณ 2,220 กิโลเมตร (1,380 ไมล์) ซึ่งเป็นสถิติโลก
 วันที่ 12 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นทิปยังคงทวีกำลังแรงขึ้นเหนือน่านน้ำเปิดของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกจนกระทั่งถึงมีกำลังแรงสูงสุดอยู่ห่างทางตะวันตกเฉียงเหนือของกวมราวประมาณ 837 กิโลเมตร (520 ไมล์) เครื่องบินสำรวจบันทึกความกดอากาศต่ำที่สุดในโลกที่ 870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.69 นิ้วของปรอท) และพร้อมด้วยความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 345 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (215 ไมล์ต่อชั่วโมง) ซึ่งเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ข้อมูลเส้นทางพายุของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ระบุว่าพายุไต้ฝุ่นทิปมีความเร็วลมสูงสุด 10 นาทีที่ 260 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (160 ไมล์ต่อชั่วโมง) โดยมีตาพายุเส้นผ่านศูนย์กลางอยู่ที่ประมาณ 15 กิโลเมตร (9.3 ไมล์) หลังจากนั้นพายุก็ได้อ่อนกำลังลงเหลือความเร็วลมที่ต่อเนื่องเพียง 10 นาทีที่ 230 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (145 ไมล์ต่อชั่วโมง) และพายุคงกำลังแรงนี้อยู่นานหลายวันในขณะที่เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ หลังจากพายุถึงกำลังแรงสูงสุดรัศมีเฉลี่ยของลมแรงเกิน 55 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (35 ไมล์ต่อชั่วโมง) และขยายออกประมาณกว่า 1,100 กิโลเมตร (684 ไมล์) ในช่วง 5 วัน
 วันที่ 13 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นทิปได้เคลื่อนตัวข้ามเส้นเมริเดียนที่ 135 องศาตะวันออก จึงส่งผลให้สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ออกประกาศเตือนพายุไต้ฝุ่นทิป และได้กำหนดชื่อท้องถิ่นว่า วาร์ลิง
 วันที่ 17 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นทิปเริ่มอ่อนกำลังลง และมีขนาดเล็กลง หลังจากนั้นพายุเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือภายใต้อิทธิพลของร่องความกดอากาศระดับปานกลาง และพายุเคลื่อนตัวผ่านทางตะวันออกของจังหวัดโอกินาวะไปประมาณ 65 กิโลเมตร (40 ไมล์)
 วันที่ 19 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นทิปอ่อนกำลังลงเป็นอย่างมากเมื่อได้เคลื่อนตัวขึ้นฝั่งที่เกาะฮนชู ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ด้วยความเร็วลมที่ต่อเนื่องเพียง 10 นาทีที่ 130 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (80 ไมล์ต่อชั่วโมง) ก่อนที่พายุจะเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือผ่านประเทศญี่ปุ่น และกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนทางตอนเหนือของเกาะฮนชูไม่กี่ชั่วโมงหลังเคลื่อนตัวขึ้นฝั่ง
 วันที่ 22 ตุลาคม เศษซากของพายุหมุนนอกเขตร้อนได้เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และค่อย ๆ อ่อนกำลังลง หลังจากนั้นพายุก็ข้ามผ่านเส้นแบ่งเขตวันสากลในวันเดียวกัน
 วันที่ 24 ตุลาคม พายุสลายตัวครั้งสุดท้ายใกล้กับหมู่เกาะอะลูเชียน และรัฐอะแลสกา
กองทัพอากาศสหรัฐได้ส่งเครื่องบินลาดตระเวนเข้าไปสำรวจสภาพอากาศในพายุดังกล่าวราวประมาณ 60 ครั้ง ซึ่งทำให้พายุไต้ฝุ่นทิปเป็นหนึ่งในพายุหมุนเขตร้อนที่มีการเฝ้าสังเกตอย่างใกล้ชิดมากที่สุด ปริมาณน้ำฝนจากพายุยังได้ก่อให้เกิดเหตุเพลิงไหม้โดยอ้อม ซึ่งได้คร่าชีวิตเหล่านาวิกโยธินสหรัฐไปประมาณ 13 ราย และมีผู้ได้รับบาดเจ็บอีกประมาณ 68 ราย ที่ศูนย์ฝึกกองกำลังผสม ค่ายฟูจิในจังหวัดชิซูโอกะ นอกจากนี้ พายุยังทำให้เกิดน้ำท่วมอย่างกว้างขวาง และมีผู้เสียชีวิตอีกประมาณ 42 ราย ในขณะที่เรืออับปางนอกชายฝั่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตรวมประมาณ 44 คน ความเสียหายโดยรวมประมาณ 484 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นเวรา

พายุโซนร้อนกำลังแรงเวย์น

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 26W

พายุไต้ฝุ่นแอบบี

พายุโซนร้อนเบน

ดูเพิ่ม
พายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2522
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2522
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2522

อ้างอิง

2522
หมวดหมู่:ภัยธรรมชาติในปี พ.ศ. 2522