กองรบพิเศษที่ 3 (สหรัฐ)

กองรบพิเศษที่ 3 (ส่งทางอากาศ) (; อักษรย่อ: 3rd SFG(A)) – มักเรียกกันง่าย ๆ ว่ากองที่ 3 – เป็นหน่วยรบพิเศษกองทัพบกสหรัฐ (SF) ซึ่งมีบทบาทในสมัยสงครามเวียดนาม (ค.ศ. 1963–1969) โดยได้หยุดปฏิบัติการ และกลับมาปฏิบัติการใหม่ในปี ค.ศ. 1990 กองที่ 3—ตามที่เรียกกันในบางครั้ง—ได้รับการออกแบบมาเพื่อกรีธาพลและปฏิบัติภารกิจทั้งเก้า ได้แก่ การสงครามนอกแบบ, การป้องกันภายในให้กับมิตรประเทศ, การปฏิบัติภารกิจโดยตรง, การปราบปรามการก่อกบฏ, การลาดตระเวนพิเศษ, การต่อต้านการก่อการร้าย, ยุทธการทางข้อมูลข่าวสาร, การต่อต้านการแพร่ขยายอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง และการสนับสนุนกองกำลังรักษาความมั่นคงArmy Special Operations Forces Fact Book 2018 , USASOC official website, dated 2018, last accessed 28 July 2019 กองรบพิเศษที่ 3 มีหน้าที่หลักในการดำเนินงานภายในพื้นที่รับผิดชอบของแอฟริคอม โดยเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ทวีปแอฟริกา (SOCAFRICA) อันมีพื้นที่ปฏิบัติการหลัก (AO) คือทวีปแอฟริกาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของคำสั่งโซคอมปี ค.ศ. 2015 แต่กองที่ 3 ก็ยังมีส่วนร่วมในแคริบเบียนและดินแดนตะวันออกกลางที่ยิ่งใหญ่ ทั้งนี้ กองรบพิเศษที่ 3 ได้ปฏิบัติการรบอย่างกว้างขวางในสงครามต่อต้านการก่อการร้าย และสมาชิกของกองรบนี้มีความโดดเด่นบนสมรภูมิในประเทศอัฟกานิสถาน

 ประวัติ 

 คริสต์ทศวรรษ 1960 
กองรบพิเศษที่ 3 เคลื่อนพลครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1963 ที่ค่ายแบรกก์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา สี่สีของเสี้ยวหนึ่งของวงกลมที่เครื่องหมายหน้าหมวกเบอเรต์ของกองรบพิเศษที่ 3 นั้นมาจากเครื่องหมายหน้าหมวกของหน่วยรบพิเศษที่มีอยู่ก่อน ซึ่งสมาชิกกองรบพิเศษที่ 3 ถูกดึงออกมาในตอนแรก (ด้วยเหตุนี้ คำขวัญดั้งเดิมจึงเป็น "จากที่เหลือมาเป็นดีที่สุด") สีเหล่านี้ ได้แก่ สีเหลือง (กองรบพิเศษที่ 1 (ส่งทางอากาศ)), สีแดง (กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ)), สีดำ (กองรบพิเศษที่ 5 (ส่งทางอากาศ)) และสีขาว (กองฝึกรบพิเศษ (ส่งทางอากาศ)) ซึ่งกองรบพิเศษที่ 3 เดิมทีมุ่งเน้นไปที่ตะวันออกกลางและทวีปแอฟริกาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 หน่วยนี้ได้ฝึกกองกำลังติดอาวุธของประเทศมาลี, ประเทศอิรัก, ประเทศเอธิโอเปีย, ประเทศคองโก และประเทศจอร์แดน – นอกเหนือจากการสนับสนุนการปล่อยยานอวกาศอย่างยานเจมินี 6 และ 7 ใน ค.ศ. 1965 กองรบพิเศษที่ 3 ยังปฏิบัติงานร่วมกับกองรบพิเศษที่ 5 (ส่งทางอากาศ) ในสงครามเวียดนาม ส่วนใน ค.ศ. 1966 กองรบพิเศษที่ 3 ได้โอนอำนาจควบคุมชุดปฏิบัติการพิเศษสำนักงานความมั่นคงกองทัพบกที่ 403 และกองร้อยปฏิบัติการจิตวิทยาที่ 19 ไปยังกองรบพิเศษที่ 5Sutherland, Ian D.W. (1990), Special Forces of the United States Army: 1952–1982, San Jose, California: R. James Bender Publishing, pp 297–300. ด้วย "การแผลงเป็นเวียดนาม" ของความขัดแย้ง กองรบพิเศษที่ 3 (ส่งทางอากาศ) ได้ถูกหยุดยั้งการปฏิบัติงานใน ค.ศ. 1969 และเหล่าสมาชิกถูกย้ายกลับไปยังกองรบพิเศษอื่น ๆ (นายทหารกองรบพิเศษที่ 3 นายหนึ่งซึ่งอยู่ในเวียดนามใต้—พันตรี จอร์จ ดับเบิลยู. พีพรี—ได้เป็นทหารนายแรกบนภาคพื้นดินในการตีโฉบฉวยเซินเต็ย (ค.ศ. 1970) และต่อมาช่วยวางแผนการถอนทัพที่ไซ่ง่อน (30 เมษายน ค.ศ. 1975) และกลายเป็นทหารหน่วยรบพิเศษนายสุดท้ายที่ออกจากประเทศ

 คริสต์ทศวรรษ 1990 
กองรบพิเศษที่ 3 เคลื่อนพลอีกครั้งใน ค.ศ. 1990 โดยในช่วงแรกพื้นที่ปฏิบัติการประกอบด้วยแคริบเบียนและแอฟริกาตะวันตก ซึ่งสมาชิกกองรบใหม่ถูกดึงมาโดยหลักจากกองรบพิเศษที่ 5 (ส่งทางอากาศ) เมื่อสงครามอ่าวปะทุขึ้น กองรบพิเศษที่ 3 ที่ยังปฏิบัติหน้าที่อยู่เพียงกองพันเดียว (1st BN) ได้เคลื่อนกำลังพลไปที่ซอฮ์รัน ประเทศซาอุดีอาระเบีย เป็นเวลาสามเดือน ซึ่งทีมเอของกองรบพิเศษนี้ดำเนินการภารกิจการลาดตระเวนและวินาศกรรมในพื้นที่ที่ถูกปฏิเสธในอิรักและคูเวต โดยในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 กองรบพิเศษที่ 3 ได้รับมอบหมายภารกิจรักษาความปลอดภัยและยึดครองสถานทูตสหรัฐในคูเวตซิตี กองพันที่ 2 และกองพันที่ 3 ของกองรบพิเศษที่ 3 เคลื่อนพลอีกครั้งใน ค.ศ. 1991 และ 1992 ตามลำดับ นอกจากนี้ กองรบพิเศษที่ 3 ยังได้มีส่วนร่วมในการฟื้นฟูประชาธิปไตยในเฮติเมื่อ ค.ศ. 1994 ตลอดจนในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 กองรบพิเศษที่ 3 ได้ช่วยฝึกกองกำลังในประเทศเซเนกัล, ประเทศยูกันดา, ประเทศมาลาวี, ประเทศมาลี, ประเทศเอธิโอเปีย และประเทศตรินิแดดและโตเบโก รวมถึงอื่น ๆ อีกมาก

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 3rd Special Forces Group Veterans Website
 3rd Group's AO
 Global Security Profile

หมวดหมู่:กองทัพบกสหรัฐ
หมวดหมู่:กองรบพิเศษของกองทัพบกสหรัฐ