การลอบสังหารเอบราแฮม ลิงคอล์น

เมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1865 เอบราแฮม ลิงคอล์น ประธานาธิบดีคนที่ 16 ของสหรัฐ ถูกยิงที่โรงละครฟอร์ดในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. หลังจากดำรงตำแหน่งในสมัยที่สองได้เพียงหนึ่งเดือน และใกล้เข้าสู่ช่วงสิ้นสุดของสงครามกลางเมืองอเมริกา ลิงคอล์นกำลังชมการแสดงละครเรื่อง Our American Cousin กับแมรี ทอดด์ ภรรยาของเขา, พันเอกเฮนรี ราธโบน และคลารา แฮร์ริส คู่หมั้นของราธโบน เมื่อจอห์น วิลค์ส บูธ นักแสดงและผู้สนับสนุนสมาพันธรัฐ ยิงเขาที่ศีรษะ ลิงคอล์นถูกพาไปยังบ้านปีเตอร์เซนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน ซึ่งเขาเสียชีวิตในเช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อชัยชนะของฝ่ายสหภาพใกล้เข้ามา บูธและผู้สมรู้ร่วมคิดของเขาได้แก่ลูวิส พาวเวลล์, เดวิด เฮอรอลด์ และจอร์จ แอทเซอร็อตด์ เดิมทีวางแผนลักพาตัวลิงคอล์นเพื่อช่วยเหลือสมาพันธรัฐ หลังจากแผนดังกล่าวไม่สำเร็จ พวกเขาจึงตัดสินใจลอบสังหารเขา, วิลเลียม เอช. ซูเวิร์ด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ และรองประธานาธิบดีแอนดรูว์ จอห์นสัน บูธหวังว่าการกำจัดเจ้าหน้าที่สำคัญที่สุดสามคนของรัฐบาลกลาง จะช่วยฟื้นฟูแนวทางของสมาพันธรัฐ

 เบื้องหลัง 
 เหตุจูงใจ 

มีหลายทฤษฎีที่เกี่ยวกับแรงจูงใจของบูธ. เช่นในจดหมายที่ส่งไปให้แม่ เขาอยากให้ฝ่ายใต้แก้แค้น ดอริส เคิร์นส กูดวิน (Doris Kearns Goodwin) กล่าวว่าเขาเป็นศัตรูกับเอ็ดวิน บูธ พี่ชายของเขา เนี่องจากเขาจงรักภักดีต่อสหภาพ

ในวันที่ 11 เมษายน บูธเข้าร่วมงานปราศัยของลิงคอล์นที่ทำเนียบขาว โดยที่ลิงคอล์นกำลังสนับสนุนสิทธิคนผิวดำ; บูธกล่าวว่า "นั่นหมายถึงสิทธิพลเมืองของพวกนิโกร... นี่จะเป็นคำพูดสุดท้ายที่เขาจะกล่าวถึงมัน."

 การเตรียมการ 
ในขณะที่กำลังเยี่ยมชมโรงละครฟอร์ดช่วงตอนเที่ยง บูธรู้ว่าลิงคอล์นกับแกรนต์จะมาดู อาวเวอร์อเมริกันเคอเซิน ในคืนนั้น จึงเป็นโอกาสเหมาะที่จะโจมตีลิงคอล์น เขาไปที่หอพักของแมรี ซูร์รัตต์ในวอชิงตัน ดีซี และบอกให้เธอส่งพัสดุไปที่โรงเตี๊ยมในซูร์รัตต์สวิลล์, รัฐแมรีแลนด์ (Surrattsville, Maryland) และเขาก็บอกเธอว่าให้เธอบอกหลุยส์ เจ. ไวช์มันน์ (Louis J. Weichmann) ไว้ว่าให้เตรียมปืนและกระสุนด้วย

ผู้สมรู้ร่วมคิดมาพบกันในเวลา 19:00 น. โดยบูธสั่งให้เลวิส โพเวลล์ให้ฆ่าวิลเลียม เอช. ซูเวิร์ด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐที่บ้านของเขา, จอร์จ แอตเซอโรดต์ (George Atzerodt) ให้ฆ่าแอนดรูว์ จอห์นสัน รองประธานาธิบดีสหรัฐที่โรงแรมเคิร์กวูด และเดวิด อี. เฮโรลด์ (David E. Herold) ให้นำโพเวลล์ (ผู้ที่ไม่รู้จักเมืองวอชิงตัน) ไปที่บ้านของซูเวิร์ด แล้วค่อยนัดพบกับบูธที่แมรีแลนด์

 การลอบสังหาร 
 ลิงคอล์นมาที่โรงละคร 
ลิงคอล์นนั่งที่เก้าอี้ที่จองไว้สำหรับเขาโดยเฉพาะ จนถึงเวลาหนึ่ง แมรี ลิงคอล์น ได้กระซิบกับลิงคอล์นว่า "มิสแฮร์ริสจะคิดเกี่ยวกับการเดินออกมาเที่ยวของเราอย่างไร?" ลิงคอล์นตอบว่า "เธอคงไม่คิดอย่างนั้น"

 บูธยิงลิงคอล์น 

บูธจำบทละครจนขึ้นใจ และรอเวลาที่จะยิงพร้อมกับเสียงหัวเราะในโรงละคร และลิงคอล์นกำลังหัวเราะในตอนที่เขาถูกยิง.

บูธเปิดประตู เดินไปข้างหน้า แล้วยิงลิงคอล์นด้วยปืนเดอริงเกอร์. กระสุนปืนเข้าไปที่กระโหลกฝั่งซ้ายด้านหลังหูซ้ายของลิงคอล์น ทะลุสมอง และหยุดที่บริเวณใกล้หน้ากระโหลกตรงส่วนกระดูกหน้าผาก.ลิงคอล์นทรุดบนเก้าอี้แล้วล้มลง บูธตะโกนคำหนึ่ง ซึ่งแรธโบนคิดว่าเสียงพูดเหมือนกับคำว่า "อิสรภาพ!"

 บูธหลบหนี 
แรธโบนลุกจากที่นั่งและต่อสู้กับบูธ ที่ทิ้งปืนและชักมีดออกมา และแทงแรธโบนที่ปลายแขนซ้าย แล้วแรธโบนก็จับบูธในตอนที่เขากำลังจะกระโดดจากกล่องไปที่เวที ซึ่งสูง 12 ฟุตLincoln Assassination, History Channel ซึ่งทำให้เขาลงเซด้วยเท้าซ้าย ในตอนที่เขาเดินข้ามเวที ผู้ชมคิดว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง.

บูธถือดาบอาบเลือดแล้วจ่อที่หัวของเขา แล้วตะโกนบางอย่างให้ผู้รับชม. ส่วนใหญ่กล่าวว่าเขาตะโกนคำขวัญของรัฐเวอร์จิเนียว่า ซิกเซมเปอร์ไทรันนิส! ("Sic semper tyrannis; Thus always to tyrants") ในตอนที่อยู่บนกล่องรับชมหรือบนเวที พยานมีข้อโต้แย้ง ส่วนใหญ่ได้ยินเขาพูดว่า ซิกเซมเปอร์ไทรันนิส! แต่อีกกลุ่มซึ่งรวมไปถึงตัวเขาเองกล่าวว่าเขากล่าวแค่ ซิกเซมเปอร์!

บูธวิ่งข้ามเวทีแล้วออกทางประตูที่อยู่ด้านข้าง

 ลิงคอล์นเสียชีวิต 

ชาลส์ เลลี (Charles Leale) ทหารผ่าตัดวัยหนุ่ม แทรกผ่านผู้คนเข้าไปที่กล่องของลิงคอล์น แต่ประตูยังไม่เปิด. แรธโบนที่อยู่ในกล่องจึงนำกำแพงไม้ที่บูธใช้ปิดประตูออก 

เลลีเข้าไปในกล่องแล้วพบลิงคอล์นนั่งโดยที่หัวเอียงไปทางขวา ในขณะที่แมรีกอดเขาและร้องไห้ เลลีคิดว่าเขาถูกแทง จึงทำการย้ายเขาไปวางบนพื้น.ในขณะเดียวกัน ชาลส์ แซบิน ทาฟต์ (Charles Sabin Taft) แพทย์อีกคน ได้ลงจากเวทีไปที่กล่องของลิงคอล์น

หลังจากทาฟ และเลย์ลีเปิดเสื้อของอินคอล์น แล้วไม่พบแผลที่ถูกแทง เขาพบว่าลูกกระสุนอยู่ลึกเกินไปที่จะถอนออกมา แต่ยังคงเอาก้อนกระสุนออกได้ ซึ่งทำให้ลิงคอล์นหายใจสะดวกขึ้น

เลย์ลี, ทาฟ และอัลเบิร์ท คิง หมออีกคน ตัดสินใจว่า ควรย้ายลิงคอล์น การขี่รถม้าไปทำเนียบขาวนั้นอันตรายเกินไป หลังพิจารณาว่าซาลูนของปีเตอร์ ทัลทาวุลล์ (Peter Taltavulls) พวกเขาจึงพาลิงคอล์นไปบ้านที่อยู่แถวนั้น  โดยมีชายคนหนึ่งแนะนำให้ไปบ้านปีเตอร์เซน.

ลิงคอล์น เสียชีวิต ณ เวลา 7:22 น. ในวันที่ 15 เมษายน

 การตอบสนอง 

มีการไว้อาลัยทั้งฝ่ายเหนือ ฝ่ายใต้ และทั่วโลก รัฐบาลหลายประเทศได้ประกาศไว้อาลัยในวันที่ 15 เมษายน

วอลต์ วิทแมน (Walt Whitman) นักกวี ได้แต่งกวีเรื่อง "เวนไลเลคส์ลาสอินเดอะดอร์ยาร์ดบลูมด์" (When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd), "โอกัปตัน! มายกัปตัน!" (O Captain! My Captain!) และอีกสองกวีเพื่อสรรเสริญลิงคอล์น

จอห์น รัสเซลล์ เอิร์ลรัสเซลล์ที่ 1 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและเครือจักรภพ ได้กล่าวว่าการเสียชีวิตของลิงคอล์นนั้นเป็น "ความสูญเสียอย่างยิ่ง." (sad calamity)  ส่วนอี้ซิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของจีนกล่าวว่าตนเอง "ช็อคและตกใจอย่างอธิบายไม่ได้".

 การจับผู้สมรู้ร่วมคิด 

 บูธกับเฮโรลด์ 
หลังออกจากโรงละครฟอร์ดในครึ่งชั่วโมง บูธข้ามสะพานเนวียาร์ดไปที่รัฐแมรีแลนด์. ทหารถามว่าเขาจะไปไหน; บูธกล่าวว่าเขาจะกลับบ้านไปที่ใกล้ ๆ ตัวเมืองชาลส์ (town of Charles) ถึงแม้ว่าเป็นเรื่องต้องห้ามที่จะให้ประชาชนข้ามสะพานตอนหลัง 21:00 น. ทหารก็อนุญาตให้เขาผ่านได้ เดวิด เฮโรลด์ข้ามสะพานเดียวกันภายในเวลาครึ่งชั่วโมงต่อมา และร่วมเดินทางกับบูธ.หลังจากเอาอาวุธและพัสดุที่เก็บไว้ที่ซูรัตส์วิลล์แล้ว ทั้งเฮโรลด์และบูธก็ไปที่บ้านของซามูเอล เอ. มัดด์ หมอประจำท้องถิ่นที่ใส่เฝือกที่ขาและทำไม้ค้ำให้บูธ

หลังจากอยู่ที่บ้านของมัดด์ไปหนึ่งวัน บูธกับเฮโรลด์ได้จ้ายชายคนหนึ่งเพื่อนำพาพวกเขาไปที่บ้านของซามูเอล คอกซ์ หลังจากนั้น คอกซ์จึงพาพวกเขาไปกับโทมัส โจนส์ ไปซ่อนที่บึงเซคิอาฮ์ (Zekiah Swamp) เป็นเวลาห้าวัน จนกว่าพวกเขาจะข้ามแม่น้ำโพโตแมค (Potomac River) 

การล่าผู้สมรู้ร่วมคิดกลายเป็นการล่าครั้งใหญ่ที่สุดของประวัติศาสตร์สหรัฐ ซึ่งมีเอ็ดวิน เอ็ม. สแตนตันเป็นผู้ดำเนินปฏิบัติการนี้ โดยตั้งค่าบูธไว้ที่ 50,000 ดอลลาร์สหรัฐ และ 25,000 ดอลลาร์สหรัฐสำหรับเฮโรลด์และจอห์น ซูรัตต์

บูธกับเฮโรลด์กำลังหลับอยู่ในฟาร์มของแกรเรตต์ (Garrett's farm) ในวันที่ 26 เมษายน ในขณะที่ทหารจาก กองทหารม้านิวยอร์กที่ 16ได้มาล้อมยุ้งฉาง แล้วขู่ที่จะเผาทีนี่ เฮโรลด์ยอมแพ้ แต่บูธพูดว่า "ัผมจะไม่ให้พวกนายจับเป็นหรอก!" พวกทหารจึงจุดไฟเผายุ้งฉาง และบูธคลานไปข้างหลัง

นายตำรวจบอสตัน คอร์เบตต์ คลานเข้าไปข้างหลังยุ้งฉาง แล้วยิงบูธ (Quoting Lieutenant Edward Doherty, officer in charge of the soldiers who captured Booth)  ซึ่งทำให้ไขสันหลังขาด บูธถูกขนออกมา และทหารให้น้ำที่ปากของเขา โดยเขาคายออกเพราะกลืนไม่ได้. บูธบอกับทหารว่า "บอกแม่ผมด้วยว่าผมตายเพื่อประเทศ" ในตอนแรก คอร์เบตต์ถูกจับเพราะไม่เชื่อฟังเจ้าหน้าที่ แต่หลังจากนั้นจึงได้รับการปล่อยตัวแล้วยกย่องเป็นวีรบุรุษ

 การสอบสวนและประหารชีวิต 
มีหลายคนถูกจับ ซึ่งรวมไปถึงผู้สมรู้ร่วมคิดกับใครก็ตามที่มีการติดต่อกับบูธหรือเฮโรลด์ในตอนที่พวกเขากำลังหนี โดยรายชื่อได้รวมไปถึงหลุยส์ เจ. ไวช์มันน์ คนพักที่บ้านของคุณนายซูร์รัตต์; จูเนียส พี่หรือน้องชายของบูธ; จอห์น ที. ฟอร์ด เจ้าของโรงละคร; เจมส์ พัมฟรีย์ ชายที่บูธจ้างม้าของเขา; จอห์น เอ็ม. ลอยด์ (John M. Lloyd) เจ้าของโรงเตี๊ยม และซามูเอล คอกซ์ กับ โทมัส เอ. โจนส์ ที่ช่วยบูธกับเฮโรลด์ข้ามเดอะโพโตแมค

ทุกคนได้รับการปล่อยตัว ยกเว้น:

ในการสืบสวนเจ็ดสัปดาห์ที่รวมพยานทั้ง 366 คน. ผู้ต้องหาทั้งหมดถูกตัดสินให้มีความผิดในวันที่ 30 มิถุนายน. แมรี ซูร์รัตต์, เลวิส โพเวลล์, เดวิด เฮโรลด์ และจอร์จ แอตเซอรอดต์ ถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ ส่วนซามูเอล มัดด์, ซามูเอล อาร์โนลด์ และไมเคิล โอเลาเลน ถูกตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิต เอ็ดมัน สแปนเลอร์ ถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลา 6 ปี

แมรี ซูรัตต์, โพเวลล์, เฮโรลด์ และแอตเซอรอดด์ถูกแขวนคอที่Old Arsenal Penitentiary ในวันที่ 7 กรกฎาคม  แมรี ซูรัตต์ เป็นผู้หญิงคนแรกที่ถูกประหารชีวิตโดยรัฐบาลสหรัฐLinder, D: "Biography of Mary Surratt, Lincoln Assassination Conspirator ", University of Missouri–Kansas City. Retrieved December 10, 2006. โอเลาเลนเสียชีวิตในคุกเมื่อปีค.ศ. 1867 ส่วนมัดด์, อาร์โนลด์ และสแปงเลอร์ได้รับการอภัยโทษจากจอห์นสันเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1869

 หมายเหตุ 

 อ้างอิง 

 สารานุกรม 
 Hodes, Martha. Mourning Lincoln (Yale University Press, 2015) 396 pp.
 King, Benjamin. A Bullet for Lincoln, Pelican Publishing, 1993. 
 Lattimer, John. Kennedy and Lincoln, Medical & Ballistic Comparisons of Their Assassinations. Harcourt Brace Jovanovich, New York. 1980.  [includes description and pictures of Seward's jaw splint, not a neck brace]
 Steers Jr., Edward, and Holzer, Harold, eds. The Lincoln Assassination Conspirators: Their Confinement and Execution, as Recorded in the Letterbook of John Frederick Hartranft. Louisiana State University Press, 2009. 
 Donald E. Wilkes, Jr., Lincoln Assassinated!, Lincoln Assassinated!, Part 2.


 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Abraham Lincoln's Physician's Observation and Postmortem Reports: Original Documentation Shapell Manuscript Foundation
 First Responder Dr. Charles Leale Eyewitness Report of Assassination
 Lincoln Papers: Lincoln Assassination: Introduction
 Original Documents Online: Lincoln Assassination Papers
 April 14th, 1865, Ford's Theatre Ticket
 Ford's Theatre National Historic Site
 Abraham Lincoln's Assassination
 Abraham Lincoln: A Resource Guide from the Library of Congress
 Lincoln Conspiracy Photograph Album at George Eastman museum
 The Men Who Killed Lincoln  – slideshow by Life magazine
 Various articles on the conspirators and Lincoln assassination myths
 Dr. Samuel A. Mudd Research Site
 The official transcript of the trial (as recorded by Benn Pitman and several assistants – originally published in 1865 by the United States Army Military Commission)
 Hanging the Lincoln Conspirators  – detailed analysis and review of historic 1865 photograph


หมวดหมู่:การลอบสังหาร
หมวดหมู่:การลอบสังหารในสหรัฐ
หมวดหมู่:การล้างแค้น
หมวดหมู่:อาชญากรรมในปีค.ศ. 1865
หมวดหมู่:การเมืองในสงครามกลางเมืองอเมริกัน
หมวดหมู่:ความรุนแรงทางการเมืองในสหรัฐ
หมวดหมู่:เอบราแฮม ลิงคอล์น