กุนจิ๋ว

กุนจิ๋ว("แลเมืองเฉงจิ๋ว เมืองอิวจิ๋ว เมืองชิวจิ๋ว เมืองเกงจิ๋ว เมืองยังจิ๋ว เมืองกุนจิ๋ว เมืองอิจิ๋ว ชาวเมืองทั้งแปดเมืองนี้นับถือเขียนเอาชื่อเตียวก๊กไว้บูชาทุกบ้านเรือน")  เทียบกับ (青、幽、徐、冀、荊、揚、兗、豫八州之人，家家侍奉大賢良師張角名字。) สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ตอนที่ 1. ในภาษาจีนกลางเรียกว่า เหยี่ยนโจว  () เป็นหนึ่งในเก้ามณฑลของจีนโบราณ ซึ่งเป็นรายชื่อภูมิภาคที่รวบรวมโดยพระเจ้าอู๋เต้ (禹 ยฺหวี่) เมื่อพระองค์เสด็จไปทั่วแผ่นดินหลังทรงหยุดมหาอุทกภัยและขึ้นครองราชย์สืบจากพระเจ้าเงี่ยวเต้ (堯 เหยา) 

 การพรรณนา 
ในคัมภีร์ ชูจิง (書經) พรรณนาเกี่ยวกับมณฑลกุนจิ๋วในบท ยฺหวี่ก้ง (禹貢) ตามความดังนี้:

 ประวัติศาสตร์ 
ในยุคราชวงศ์ฮั่น (漢; 206 ปีก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 220) กุนจิ๋วมีพื้นที่ครอบคลุมทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลชานตง (山東) ทางตะวันออกของมณฑลเหอหนาน (河南) และทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซู (江蘇) ในปัจจุบัน  ชื่อของมณฑลกุนจิ๋ว (เหยี่ยนโจว) ยังคงอยู่ในปัจจุบันในชื่อของเขตเหยี่ยนโจว (兗州區 เหยี่ยนโจวชฺวี) นครจี่หนิง (濟寧) มณฑลชานตง

เมื่อ ค.ศ. 1265 ในยุคราชวงศ์ซ่ง (宋) กุนจิ๋วได้รับสถานะเป็นจังหวัด (府 ฝู่) ประกอบด้วย 6 อำเภอ ได้แก่ อำเภอเจี้ยนเต๋อ (建德縣 เจี้ยนเต๋อเซี่ยน), อำเภอฉุนอาน (淳安縣 ฉุนอานเซี่ยน), อำเภอซุ่ยอาน (遂安縣 ซุ่ยอานเซี่ย), อำเภอโช่วชาง (壽昌縣 โช่วชางเซี่ยน), อำเภอเฟินฉุ่ย (分水縣 เฟินฉุ่ยเซี่ยน) และอำเภอถงหลู (桐廬縣 ถงหลูเซี่ยน)

ในยุคราชวงศ์ชิง (清) อิทธิพลของกุนจิ๋วเริ่มเสื่อมถอยลง

เมื่อ ค.ศ. 1912 กุนจิ๋วถูกยกเลิก และต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1914 พื้นที่ของกุนจิ๋วเดิมถูกรวมเข้ากับจังหวัดเต้า (道)

 ที่ว่าการ 
ที่ว่าการของกุนจิ๋วตั้งอยู่บริเวณสุดปลายทิศเหนือในแนวกลางของกุนจิ๋ว ตั้งบริเวณกึ่งกลางเทือกเขาเพื่อหลีกเลี่ยงอุทกภัยจากแม่น้ำที่อยู่ใกล้เคียงและเพื่อสร้าง "ความรู้สึกน่าเกรงขาม" ให้กับเมืองตอนใน

เมื่อ ค.ศ. 1578 กำแพงชั้นในของที่ว่าการถูกรื้อถอน ทำให้ราษฎรสามารถเข้าถึงพื้นที่ที่ว่าการได้ ที่ว่าการยังได้ย้ายไปยังสุดปลายทิศเหนือของตัวเมือง

 หมายเหตุ 

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:มณฑลของจีนโบราณ
หมวดหมู่:มณฑลของราชวงศ์ฮั่น