แฉลบแดง

แฉลบแดง หรือ กะถินแดง () เป็นพืชในวงศ์ถั่ว (Fabaceae) วงศ์ย่อยสีเสียด (Mimosoideae) ลักษณะเป็นไม้ต้นขนาดเล็กถึงกลาง สูงได้ถึง 12–30 เมตร ลำต้นมีเปลือกเรียบสีเขียวอ่อน เมื่อมีอายุมากขึ้น เปลือกต้นมักขรุขระและมีสีเข้มขึ้น ตามโคนกิ่งมีหนามแหลม ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก 2 ชั้น ใบประกอบแต่ละใบมีช่อใบ 5–12 คู่ แต่ละช่อใบมีใบย่อย 15–30 คู่ ใบย่อยเล็กมาก ปลายใบแหลมเป็นติ่งสั้น ๆ ฐานใบค่อนข้างเบี้ยว ดอกออกเป็นช่อใหญ่ที่ปลายกิ่งแล้วแตกแขนงเป็นช่อเล็กกลมสีขาวอมเหลือง กลีบเลี้ยงติดกันรูปแตร กลีบดอกติดกัน ปลายกลีบยื่นออกมาเหนือกลีบเลี้ยง เกสรตัวผู้ยื่นออกมาเหนือส่วนอื่น ๆ ของกลีบดอก ผลเป็นฝักโค้งเล็กน้อย ปลายฝักมนหรือมีติ่งสั้น ๆ เมื่อแก่จะแตกออก ภายในมีเมล็ดรูปไข่ แบน สีน้ำตาลคล้ำ 10–20 เมล็ดคำอธิบาย ตำราพระโอสถพระนารายณ์, ชยันต์ พิเชียรสุนทร และคณะ, หน้า 199–200, พ.ศ. 2558, สำนักพิมพ์อมรินทร์ กรุงเทพฯ

แฉลบแดงมีถิ่นกำเนิดในอนุทวีปอินเดีย อินโดจีนไปจนถึงหมู่เกาะซุนดาน้อย เป็นพืชที่ชอบแสงแดด ทนความแห้งแล้งได้ดี เปลือกต้นมีรสฝาด ต้มเป็นยาลดไข้ แก้ไอ ใช้เป็นยาสมาน แก้ท้องร่วงท้องเสีย เนื้อไม้มีความแข็งแน่น ขัดเงาได้ดี ใช้ทำเป็นเครื่องมือเครื่องใช้หรือทำเครื่องเรือน

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 



หมวดหมู่:วงศ์ย่อยสีเสียด
หมวดหมู่:พืชที่ใช้ทำของใช้