โรคกลัวตกกระแส

ความกลัวการพลาด, การกลัวตกกระแส หรือ โรคกลัวตกกระแส () คือความรู้สึกวิตกกังวลที่ว่าตนเองอาจไม่รู้เรื่องหรือพลาดข้อมูล  เหตุการณ์  ประสบการณ์  หรือการตัดสินใจในชีวิตที่อาจทำให้ชีวิตของตนเองดีขึ้น FOMO ยังเกี่ยวข้องกับความกลัวการเสียใจ ซึ่งอาจนำไปสู่ความกังวลว่าตนเองอาจพลาดโอกาสในการ ปฏิสัมพันธ์ทางสังคม  ประสบการณ์ใหม่  เหตุการณ์ที่น่าจดจำ  การลงทุนที่ทำกำไร หรือ ความอบอุ่นใจจากคนที่คุณรักและรักคุณกลับ

ลักษณะเด่นของ FOMO คือความปรารถนาที่จะเชื่อมต่อกับสิ่งที่คนอื่นกำลังทำอย่างต่อเนื่อง และสามารถอธิบายได้ว่าเป็นความกลัวที่การตัดสินใจไม่เข้าร่วมเป็นทางเลือกที่ผิด FOMO อาจเกิดขึ้นจากการไม่รู้เรื่องการสนทนา  พลาดชมรายการทีวี  ไม่เข้าร่วมงานแต่งงานหรือปาร์ตี้  หรือได้ยินว่าคนอื่นๆ ค้นพบร้านอาหารใหม่ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา  FOMO ได้ถูกเชื่อมโยงกับอาการทางจิตวิทยาและพฤติกรรมเชิงลบจำนวนหนึ่ง

FOMO เพิ่มขึ้นในช่วงเวลาที่ผ่านมาเนื่องจากความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี เว็บไซต์เครือข่ายสังคมสร้างโอกาสมากมายสำหรับ FOMO แม้ว่าจะให้โอกาสในการมีส่วนร่วมทางสังคม แต่ก็เสนอมุมมองของกิจกรรมที่ไม่มีที่สิ้นสุด ซึ่งบุคคลไม่ได้มีส่วนร่วม การพึ่งพาทางจิตวิทยาต่อโซเชียลมีเดียสามารถนำไปสู่ FOMO หรือแม้กระทั่งการใช้อินเทอร์เน็ตแบบผิดปกติ FOMO ยังสามารถมาจากวิดีโอเกม การลงทุน และการตลาดทางธุรกิจ ความนิยมที่เพิ่มขึ้นของวลีนี้ได้นำไปสู่รูปแบบทางภาษาและวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้อง อาการนี้ยังมีความเกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้าและความวิตกกังวลที่เลวร้ายลง และคุณภาพชีวิตที่ต่ำลง

นอกจากนี้ FOMO ยังส่งผลกระทบต่อธุรกิจได้อีกด้วย ความฮิตและกระแสต่างๆ สามารถนำพาผู้นำธุรกิจไปสู่การลงทุนโดยอิงจากการรับรู้ว่าคนอื่นทำอะไรมากกว่าจะพิจารณาจากกลยุทธ์ทางธุรกิจของตนเอง นี่คือแนวคิดของผลกระทบจากการกระโดดขึ้นรถบัส (bandwagon effect) ที่บุคคลหนึ่งอาจเห็นคนอื่นทำบางสิ่งและเริ่มคิดว่ามันต้องมีความสำคัญเพราะทุกคนทำกัน พวกเขาอาจไม่เข้าใจความหมายที่อยู่เบื้องหลังและอาจไม่เห็นด้วยอย่างสมบูรณ์ แต่ถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังคงเข้าร่วมเพราะไม่อยากตกอยู่ข้างหลัง

 ความเป็นมา 
ปรากฏการณ์นี้ถูกระบุครั้งแรกในปี 1996 โดย ดร. แดน เฮอร์แมน (Dr. Dan Herman) นักกลยุทธ์การตลาด ผู้ทำการวิจัยและตีพิมพ์บทความวิชาการชิ้นแรกเกี่ยวกับหัวข้อนี้ในวารสาร The Journal of Brand Management ในปี 2000 ดร. เฮอร์แมน เชื่อว่า แนวคิดนี้ได้แพร่หลายมากขึ้นผ่านการใช้โทรศัพท์มือถือ การส่งข้อความ และโซเชียลมีเดีย ซึ่งช่วยให้แนวคิดเรื่องกลัวตกกระแส (FOMO) เข้าถึงคนทั่วไปได้ง่ายขึ้น ก่อนยุคอินเทอร์เน็ต ผู้คนเคยประสบกับปรากฏการณ์ที่คล้ายคลึงกัน คือ "การตามให้ทันครอบครัวโจนส์" (Keeping up with the Joneses) ซึ่งหมายถึง การพยายามมีชีวิตสุขสบายเหมือนกับเพื่อนบ้านที่ร่ำรวยกว่า  FOMO ขยายผลและรุนแรงขึ้นกว่าเดิม เนื่องจากมีการเผยแพร่ชีวิตส่วนตัวของผู้คนบนโลกออนไลน์มากขึ้นและเข้าถึงกันได้ง่าย  นอกจากนี้ มักมีแนวโน้มที่จะโพสต์เกี่ยวกับประสบการณ์ที่ดี (เช่น ร้านอาหารอร่อย) มากกว่าประสบการณ์ที่เลวร้าย (เช่น เดทแรกที่แย่) งานวิจัยพบว่า โอกาสที่จะประสบกับ FOMO มีความสัมพันธ์กับภาวะวิตกกังวลหรือ ภาวะซึมเศร้า.

แพทริค เจ. แม็กกินนิส (Patrick J. McGinnis) บัญญัติศัพท์ FOMO และทำให้เป็นที่นิยมในบทความวิพากษ์สังคม (op-ed) ปี 2004 ที่ตีพิมพ์ใน The Harbus หนึ่งในวารสารของ โรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด บทความนั้นมีชื่อว่า McGinnis' Two FOs: Social Theory at HBS, (ทฤษฎีทางสังคมของ McGinnis สองประการที่ HBS) โดยกล่าวถึงภาวะที่เกี่ยวข้องอีกอย่างคือ Fear of a Better Option (FOBO) หรือ กลัวเลือกผิด และบทบาทของทั้งสองอย่างในชีวิตทางสังคมของโรงเรียน ที่มาของ FOMO ยังสามารถสืบย้อนไปถึงบทความใน Harbus ปี 2004 โดยนักวิชาการ โจเซฟ รีเกิล. ปัจจุบัน คำว่า FOMO ถูกใช้เป็นแฮชแท็กบนโซเชียลมีเดีย และปรากฏอยู่ในบทความข่าวหลายร้อยชิ้น ตั้งแต่แหล่งออนไลน์อย่าง ซาลอนดอตคอม ไปจนถึงหนังสือพิมพ์ฉบับพิมพ์อย่าง เดอะนิวยอร์กไทมส์.

 อาการ 

 ทางจิตวิทยา 
โรคกลัวตกกระแส (FOMO) มีความเกี่ยวข้องกับการขาดแคลนความต้องการทางจิตวิทยา ทฤษฎีความมุ่งมั่นในตนเอง ระบุว่า ความพึงพอใจทางจิตวิทยาของบุคคลในความสามารถ ความเป็นอิสระ และความสัมพันธ์ประกอบด้วยความต้องการทางจิตวิทยาพื้นฐานสามประการสำหรับมนุษย์ ผู้ทดสอบที่มีระดับความพึงพอใจทางจิตวิทยาพื้นฐานต่ำกว่ารายงานระดับ FOMO ที่สูงขึ้น FOMO ยังมีความเกี่ยวข้องกับผลกระทบทางจิตวิทยาเชิงลบต่ออารมณ์โดยรวมและความพึงพอใจในชีวิตโดยทั่วไป การศึกษาที่ดำเนินการในมหาวิทยาลัยพบว่าการประสบกับ FOMO ในวันหนึ่งนำไปสู่ความเหนื่อยล้าที่สูงขึ้นในวันนั้นโดยเฉพาะ การประสบกับ FOMO อย่างต่อเนื่องตลอดภาคการศึกษาสามารถนำไปสู่ระดับความเครียดที่สูงขึ้นในหมู่นักเรียน  บุคคลที่มีความคาดหวังที่จะประสบกับความกลัวในการตกกระแสสามารถลดทอนความภูมิใจแห่งตน การศึกษาโดย JWTIntelligence แนะนำว่า FOMO สามารถมีอิทธิพลต่อการก่อตัวของเป้าหมายระยะยาวและการรับรู้ตนเอง ในการศึกษานี้ ประมาณครึ่งหนึ่งของผู้ตอบแบบสอบถามระบุว่าพวกเขารู้สึกท่วมท้นกับปริมาณข้อมูลที่จำเป็นในการอัปเดต และเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่พลาดอะไร กระบวนการของการขาดแคลนสัมพัทธ์ (relative deprivation) สร้าง FOMO และความไม่พอใจ ทำให้สุขภาพจิตทางจิตวิทยาลดลง FOMO นำไปสู่ประสบการณ์ทางสังคมและอารมณ์เชิงลบ เช่น ความเบื่อหน่ายและความเหงา การศึกษาในปี 2013 พบว่า FOMO ส่งผลกระทบเชิงลบต่ออารมณ์และความพึงพอใจในชีวิต ลดความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเอง และส่งผลกระทบต่อการมีสติ สี่ในสิบคนรุ่นใหม่รายงานว่าประสบกับ FOMO บางครั้งหรือบ่อยครั้ง พบว่า FOMO มีความสัมพันธ์เชิงลบกับอายุ และผู้ชายมีแนวโน้มที่จะรายงาน FOMO มากกว่าผู้หญิง ผู้ที่ประสบกับระดับ FOMO ที่สูงขึ้นมักมีความปรารถนาที่แรงกล้าสำหรับสถานะทางสังคมที่สูง มีการแข่งขันกับผู้อื่นในเพศเดียวกันมากขึ้น และสนใจความสัมพันธ์ระยะสั้นมากขึ้น

 ทางพฤติกรรม 
ความกลัวในการตกกระแส (FOMO) เกิดจากความรู้สึกของการขาดการเชื่อมต่อทางสังคมหรือข้อมูล ความรู้สึกที่ขาดหายไปนี้ตามด้วยความต้องการหรือแรงขับในการมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมเพื่อเพิ่มการเชื่อมต่อ ความกลัวในการตกกระแสไม่เพียงแต่ก่อให้เกิดผลกระทบทางจิตวิทยาเชิงลบเท่านั้น แต่ยังแสดงให้เห็นว่าเพิ่มรูปแบบพฤติกรรมเชิงลบ เพื่อรักษาการเชื่อมต่อทางสังคม จึงเกิดนิสัยเชิงลบหรือเพิ่มขึ้น การศึกษาของมหาวิทยาลัยกลาสโกว์ในปี 2019 ได้สำรวจวัยรุ่น 467 คนและพบว่าผู้ตอบแบบสอบถามรู้สึกกดดันจากสังคมให้พร้อมใช้งานอยู่เสมอ ตามที่ จอห์น เอ็ม. โกรฮอล ผู้ก่อตั้งและบรรณาธิการใหญ่ของ ไซค์ เซ็นทรัล กล่าวว่า FOMO อาจนำไปสู่การค้นหาการเชื่อมต่อใหม่กับผู้อื่นอย่างต่อเนื่อง โดยละทิ้งการเชื่อมต่อปัจจุบันเพื่อทำเช่นนั้น ความกลัวในการตกกระแสที่ได้มาจากการเชื่อมต่อดิจิตอลมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับนิสัยเทคโนโลยีที่ไม่ดี โดยเฉพาะในเยาวชน นิสัยเชิงลบเหล่านี้รวมถึงการเพิ่มเวลาหน้าจอ การตรวจสอบโซเชียลมีเดียระหว่างเรียน หรือการส่งข้อความขณะขับรถ การใช้โซเชียลมีเดียในที่สาธารณะอาจเรียกว่าการ "การติด" (phubbing) ซึ่งเป็นนิสัยของการเพิกเฉยต่อบุคคลที่อยู่ต่อหน้าเพื่อใช้งานโทรศัพท์มือถือ การศึกษามากมายยังระบุถึงความสัมพันธ์เชิงลบระหว่างชั่วโมงการนอนหลับกับระดับที่บุคคลประสบกับความกลัวในการตกกระแส การขาดการนอนหลับในนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ประสบกับ FOMO สามารถนำมาประกอบกับจำนวนปฏิสัมพันธ์ทางสังคมที่เกิดขึ้นในช่วงดึกบนมหาวิทยาลัย การศึกษาอีกชิ้นหนึ่งได้เน้นถึงผลกระทบของ FOMO ในนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ทำการตัดสินใจที่ไม่พึงประสงค์กับแอลกอฮอล์ เช่น การดื่มก่อนวัยและการดื่มหนัก

 ในแต่ละด้าน 

 โซเชียลมีเดีย 
ความกลัวในการตกกระแส (FOMO) มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับระดับการใช้งานโซเชียลมีเดียที่สูงขึ้น โซเชียลมีเดียเชื่อมต่อบุคคลและแสดงชีวิตของผู้อื่นในช่วงเวลาที่ดีที่สุด สิ่งนี้ทำให้ผู้คนกลัวที่จะตกกระแสเมื่อรู้สึกว่าคนอื่นบนโซเชียลมีเดียกำลังมีส่วนร่วมในประสบการณ์ชีวิตเชิงบวกที่พวกเขาไม่ได้ประสบด้วยตนเอง ความกลัวในการตกกระแสที่เกี่ยวข้องกับโซเชียลมีเดียมีอาการรวมถึงความวิตกกังวล ความเหงา และความรู้สึกด้อยค่าเมื่อเทียบกับผู้อื่น ความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเองมีบทบาทสำคัญในระดับที่บุคคลรู้สึกเมื่อประสบกับความกลัวในการตกกระแส เนื่องจากคุณค่าในตนเองของพวกเขาได้รับอิทธิพลจากผู้คนที่พวกเขาสังเกตเห็นบนโซเชียลมีเดีย ความวิตกกังวลมีสองประเภท หนึ่งเกี่ยวข้องกับพันธุกรรมที่ถาวรและอีกประเภทหนึ่งที่ชั่วคราว สภาวะความวิตกกังวลชั่วคราวเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับความกลัวในการตกกระแสมากขึ้น และมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับบุคคลที่ดูเว็บไซต์โซเชียลมีเดียเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ความวิตกกังวลนี้เกิดจากการสูญเสียความรู้สึกของการเป็นส่วนหนึ่งผ่านแนวคิดของการกีดกันทางสังคม ผู้ที่ประสบกับ FOMO อาจแสวงหาการเข้าถึงชีวิตสังคมของผู้อื่นมากขึ้นและบริโภคข้อมูลแบบเรียลไทม์ในปริมาณที่เพิ่มขึ้น การสำรวจในปี 2012 ระบุว่า 83% ของผู้ตอบแบบสอบถามกล่าวว่ามีการป้อนข้อมูลมากเกินไป (information overload) ในแง่ที่ว่ามีมากเกินไปที่จะดูและอ่าน ข้อมูลที่พร้อมใช้งานสำหรับผู้คนผ่านโซเชียลมีเดียทำให้เกิดความกลัวในการตกกระแส เนื่องจากผู้คนรู้สึกแย่กับตัวเองที่ไม่ได้อัปเดตข้อมูลที่เกี่ยวข้อง โซเชียลมีเดียแสดงให้เห็นว่าผู้คนกำลังพลาดอะไรในแบบเรียลไทม์ รวมถึงกิจกรรม เช่น งานปาร์ตี้ โอกาส และกิจกรรมอื่น ๆ ที่นำไปสู่ความกลัวในการตกกระแสของผู้คนในกิจกรรมที่เกี่ยวข้องในอนาคต [ต้องการอ้างอิง] การสำรวจอีกครั้งหนึ่งระบุว่าเกือบ 40% ของผู้คนอายุ 12 ถึง 67 ระบุว่าโซเชียลมีเดียทำให้รู้สึกกลัวในการตกกระแสมากขึ้น [ต้องการอ้างอิง] กลุ่มคนรุ่นใหม่ (Millennials) ได้รับผลกระทบมากที่สุดจากความกลัวในการตกกระแส ซึ่งเป็นสัดส่วนที่สูงที่สุดเมื่อเทียบกับคนรุ่นอื่น และเกิดจากความโดดเด่นของโซเชียลมีเดียสำหรับคนรุ่นนี้ [ต้องการอ้างอิง] แพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียที่เกี่ยวข้องกับ FOMO ได้แก่  Snapchat, Facebook, and Instagram.

 วิดีโอเกม 
ผู้คนต้องการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่มีอิทธิพล (in-group) และรู้สึกว่าตนเป็นส่วนหนึ่ง ทำให้พวกเขากลัวที่จะตกกระแสของการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่มีอิทธิพล  ผู้คนไม่ต้องการรู้สึกว่าตนกำลังพลาดการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่มีความสำคัญในแง่ของวิดีโอเกม ซึ่งทำให้เกิดการติดเกม เมื่อผู้คนปรับตัวตนทางสังคมให้สอดคล้องกับวิดีโอเกมที่ตนเล่น พวกเขากลัวว่าการเล่นไม่มากพอจะทำให้พวกเขาถูกขับออกจากกลุ่มที่ตนเล่นด้วย ซึ่งนำไปสู่ความกลัวในการตกกระแสของการเป็นสมาชิกที่ทุ่มเทของชุมชน

ภายในวิดีโอเกม FOMO ยังใช้เพื่ออธิบายความวิตกกังวลที่คล้ายคลึงกันเกี่ยวกับการพลาดโอกาสในการรับไอเท็มในเกมหรือทำกิจกรรมที่สามารถใช้ได้ในเวลาจำกัด เช่น ใน แบทเทิลพาส สิ่งนี้เป็นเรื่องปกติสำหรับวิดีโอเกมหลายผู้เล่น โดยไอเท็มดังกล่าวมีลักษณะตกแต่ง แต่สะท้อนทักษะของผู้เล่นต่อผู้เล่นคนอื่นในเกมและสามารถกลายเป็นสัญลักษณ์ของสถานะทางสังคมภายในชุมชนของเกม; หากไม่สามารถรับไอเท็มตกแต่งที่จำกัดได้อาจนำไปสู่การถูกขับออกจากสังคม

 การลงทุน 
ความกลัวในการตกกระแสมีบทบาทที่มีอิทธิพลในตลาดการลงทุนสำหรับคริปโทเคอร์เรนซี ด้วยความโดดเด่นของนักลงทุนที่ทำเงินจำนวนมากผ่านคริปโทเคอร์เรนซี ผู้คนอาจพัฒนา FOMO ในการคาดหวังของสกุลเงินที่รวยเร็วครั้งต่อไป ปรากฏการณ์นี้ทำให้เกิด "pump and dump" คือ วิธีการซึ่งนักลงทุนใช้ประโยชน์จาก FOMO เพื่อเพิ่มราคาของคริปโทเคอร์เรนซีและขายเพื่อผลกำไร ในขณะที่ผู้ค้าระดับล่างไม่สามารถเห็นผลกำไร  สิ่งนี้ยังนำไปสู่การใช้บอทในการซื้อขายคริปโทเคอร์เรนซี เนื่องจากความผันผวนสูงของตลาดคริปโทเคอร์เรนซีสามารถทำให้ผลกำไรเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว แม้ภายในช่วงเวลาเพียงยี่สิบวินาที Pump and dumps เป็นพื้นที่สีเทาทางกฎหมายสำหรับคริปโทเคอร์เรนซี ดังนั้นจึงไม่ผิดกฎหมายสำหรับผู้มีอิทธิพลในการใช้ความกลัวในการตกกระแสเพื่อบังคับผู้คน

ความกลัวในการตกกระแสยังมีความโดดเด่นในตลาดหุ้นปกติ นักลงทุนไม่ต้องการพลาดโอกาสในการทำกำไรจากหุ้น เนื่องจากตลาดอยู่ในแนวโน้มขาขึ้นในปัจจุบัน ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2024 มีความกลัวในการตกกระแสในการทำกำไรจากหุ้นที่ขับเคลื่อนตลาด เนื่องจากตลาดอยู่ในจุดต่ำสุดก่อนหน้านี้ ความกลัวในการตกกระแสที่เกี่ยวกับการลงทุนไม่ได้ถูกนำไปใช้กับหุ้นประเภทต่างๆ อย่างเท่าเทียมกันและแม้กระทั่งภายในแบรนด์หุ้นที่แตกต่างกันในภาคเดียวกัน ตัวอย่างเช่น มีความแตกต่างระหว่างความกลัวในการตกกระแสของหุ้น เบอร์เบอรี่ (Burberry) และ ปราดา (Prada) ซึ่งหุ้นปราดา ถูกมองว่ามีค่ามากกว่าและผู้คนมีความกลัวมากขึ้นในการพลาดการซื้อหุ้นนั้น

 การตลาด 
การโฆษณาและแคมเปญการตลาด อาจพยายามเพิ่มความเข้มข้นของ FOMO ภายในกลยุทธ์การตลาดที่หลากหลาย ตัวอย่าง ได้แก่ แคมเปญ "Don't be left behind" ของ เอทีแอนด์ที หรือ แคมเปญ Powermat "Stay in charge" ของ ดูราเซลล์ และแคมเปญ "Sunrise" ของ ไฮเนเก้น แคมเปญ "Don't be left behind" ของ เอทีแอนด์ที ใช้ความกลัวในการตกกระแสเพื่อทำให้ผู้คนต้องการเข้าร่วมเครือข่ายของตนและรับข้อความและอีเมลในอัตรา 4G ที่รวดเร็ว เพื่อไม่พลาดการอัปเดตจากเพื่อน ๆ แคมเปญ Powermat "Stay in charge" ของ ดูราเซลล์ แสดงโทรศัพท์ที่ตายแล้วสี่เครื่องและโฆษณาให้ผู้ชมเห็นว่าเจ้าของโทรศัพท์กำลังพลาดการอัปเดตบนโทรศัพท์เนื่องจากไม่ได้ใช้เทคโนโลยีการชาร์จของ Duracell เพื่อจ่ายไฟให้กับโทรศัพท์ "Sunrise" ของ ไฮเนเก้น มีจุดมุ่งหมายเพื่อสนับสนุนการดื่มอย่างรับผิดชอบ โดยแสดงการดื่มมากเกินไปว่าเป็นวิธีที่จะพลาดส่วนที่ดีที่สุดของงานปาร์ตี้ มากกว่าการอ้างว่าการดื่มมากเกินไปเป็นความเสี่ยงต่อสุขภาพส่วนบุคคล แบรนด์อื่น ๆ พยายามต่อต้าน FOMO เช่น แคมเปญ "Wake up to life" ของ เนสกาแฟ การใช้ประโยชน์จาก FOMO ของผู้ชมโทรทัศน์ยังถูกมองว่าส่งเสริมเรตติ้งการออกอากาศที่สูงขึ้น การอัปเดตแบบเรียลไทม์เกี่ยวกับสถานะและกิจกรรมทางสังคมที่สำคัญช่วยให้ประสบการณ์การบริโภคสื่อมีส่วนร่วมมากขึ้นและการเผยแพร่ข้อมูลที่รวดเร็วยิ่งขึ้น ทวีตแบบเรียลไทม์เกี่ยวกับซูเปอร์โบวล์ ถือว่ามีความสัมพันธ์กับเรตติ้งทีวีที่สูงขึ้นเนื่องจากการดึงดูด FOMO และการใช้งานโซเชียลมีเดียที่แพร่หลาย

 รูปแบบ 

 วัฒนธรรม 
FOMO ในฐานะคำและปรากฏการณ์ทางสังคม มีรูปแบบทางวัฒนธรรมหลายอย่าง ก่อนที่ชาวอเมริกันจะกำหนด FOMO ชาวสิงคโปร์ได้ตั้งชื่อรูปแบบของตนเองแล้วว่า "kiasu" kiasu ที่มาจากภาษาจีนแต้จิ๋ว แปลว่าความกลัวในการสูญเสีย แต่ยังครอบคลุมพฤติกรรมการแข่งขัน ขี้เหนียว หรือเห็นแก่ตัวทุกประเภท

 ภาษาศาสตร์ 
คำว่า FOMO ยังสร้างผลผลิตที่เกี่ยวข้อง เช่น FOBO, FOMOMO, MOMO, FOJI, BROMO, NEMO, SLOMO และ JOMO
 FOBO – หมายถึง Fear of Better Options – ถูกบัญญัติโดยนักลงทุนเสี่ยงภัยและนักเขียนชาวอเมริกัน แพทริค เจมส์ แม็กกินนิส ขณะที่เขากำลังเรียนอยู่ที่คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด แม็กกินนิสอธิบาย FOBO ว่าเป็นผลมาจากโลกที่ยุ่งวุ่นวายและเชื่อมต่อกันอย่างมาก ซึ่งทุกสิ่งดูเหมือนจะเป็นไปได้ และด้วยเหตุนี้ คุณจึงถูกปรนเปรอด้วยทางเลือก
 ROMO เป็นคำที่บัญญัติขึ้นในช่วงการระบาดของ COVID-19 หมายถึง Reality of Missing Out ROMO อธิบายความรู้สึกของการรู้ว่าคุณกำลังพลาดสิ่งต่างๆ
 FOMOMO ย่อมาจาก Fear Of the Mystery Of Missing Out FOMOMO หมายถึงกรณีที่รุนแรงกว่าของ FOMO ที่เกิดขึ้นเมื่ออุปกรณ์มือถือของบุคคลนั้นไม่สามารถใช้งานได้ ส่งผลให้เกิดความวิตกกังวลที่เกิดจากความไม่สามารถเห็นสิ่งที่ตนกำลังพลาดบนโซเชียลมีเดีย เมื่อถูกตัดขาดจากการดูโพสต์บนโซเชียลมีเดียของเพื่อนๆ คนๆ หนึ่งอาจสันนิษฐานโดยอัตโนมัติว่าผู้ที่อยู่ในฟีดโซเชียลมีเดียของคุณกำลังสนุกสนานกว่าคุณ
 MOMO ย่อมาจาก Mystery Of Missing Out หมายถึงความหวาดระแวงที่เกิดขึ้นเมื่อเพื่อนๆ ของใครไม่โพสต์อะไรบนโซเชียลมีเดีย ส่งผลให้พยายามรวบรวมสิ่งที่อาจพลาด
 FOJI ย่อมาจาก Fear Of Joining In และหมายถึงความกลัวในการโพสต์บนโซเชียลมีเดียด้วยความกังวลที่ไม่มีใครอยากเชื่อมต่อ ติดตาม หรือเป็นเพื่อนกับคุณ FOJI มักถูกมองว่าตรงกันข้ามกับ MOMO
 BROMO หมายถึงกรณีที่เพื่อนๆ ("bros") ของใครปกป้องพวกเขาจากการพลาด ตัวอย่างของ BROMO คือ หากเพื่อนๆ ของใครละเว้นจากการโพสต์รูปภาพจากการออกไปเที่ยวกลางคืนเพื่อกลัวที่จะทำให้ใครรู้สึกถูกทิ้งไว้ข้างนอก
 NEMO ย่อมาจาก Nearly but not fully Missing Out NEMO สามารถอ้างถึงผู้คนที่อยู่ในเครือข่ายออนไลน์ แต่ไม่ตรวจสอบบ่อยครั้ง
 SLOMO ย่อมาจาก Slow to Missing Out และหมายถึงความรู้สึกค่อยๆ พลาด
 JOMO ย่อมาจาก Joy of Missing Out และหมายถึงความรู้สึกของความสุขเมื่อพลาด บัญญัติในปี 2004 โดย อนิล แดช (นักบล็อกและซีอีโอของบริษัทซอฟต์แวร์ Glitch) JOMO เป็นความเชื่อเชิงบวกที่ค่อนข้างว่าการตัดการเชื่อมต่อจากโซเชียลมีเดียและอุปกรณ์ดิจิตอลทั้งหมดสามารถมีความสุขได้ JOMO เกี่ยวกับการเพลิดเพลินกับปัจจุบันโดยไม่รู้สึกวิตกกังวลเกี่ยวกับการพลาดอะไร ไม่ใช่เรื่องการแยกตัวออกจากสังคม แต่เป็นการสร้างเวลาเพื่อตัดการเชื่อมต่อและรีชาร์จตัวเอง 
 FOBIA ย่อมาจาก Fear of Being Ignored Altogether และหมายถึงความจำเป็นในการรักษาการปรากฏตัวออนไลน์เพื่อรู้สึกได้รับการยอมรับในฐานะมนุษย์

 ดูเพิ่ม 

Bed rotting - ภาวะที่รู้สึกไร้แรงและไม่สามารถลุกออกจากเตียงได้















 Spaving

อ้างอิง

หมวดหมู่:วัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต
หมวดหมู่:การสื่อสาร
หมวดหมู่:ความวิตกกังวล
หมวดหมู่:สื่อสังคม
หมวดหมู่:การโฆษณา