ยุทธการที่เกาะทีเนียน

ยุทธการที่เกาะทีเนียน เป็นการสู้รบในการทัพแปซิฟิกในสงครามโลกครั้งที่สอง (ปี ค.ศ. 1939 - ค.ศ. 1945) การสู้รบบนเกาะทีเนียนในหมู่เกาะมาเรียนา ตั้งแต่วันที่ 24 กรกฏาคม ถึง 1 สิงหาคม ค.ศ. 1944 ทหารรักษาการณ์ญี่ปุ่นจำนวน 8,000 นายถูกขับไล่ และเกาะได้ถูกรวมเข้ากับเกาะไซปันและเกาะกวมซึ่งเป็นฐานทัพสำหรับกองทัพอากาศที่ยี่สิบ

ในการประชุมไคโรเดือนธันวาคม ค.ศ. 1943 คณะเสนาธิการร่วมสหรัฐฯ และอังกฤษได้ให้การรับรองการโจมตีแบบสองทางผ่านพื้นที่แปซิฟิกตอนกลางและแปซิฟิกตะวันตกเฉียงใต้ ในวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1944 ผู้บัญชาการทหารสูงสุดพื้นที่มหาสมุทรแปซิฟิก พลเรือเอกเชสเตอร์ ดับเบิลยู. นิมิตซ์ ได้รับคำสั่งให้ปราบปรามรัฐชุกและยึดครองหมู่เกาะมาเรียนา หมู่เกาะมาเรียนาตกเป็นเป้าหมายเนื่องจากตำแหน่งที่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับแนวการสื่อสารของญี่ปุ่น เกาะทิเนียนตั้งอยู่ใกล้กับไซปันมากเกินไปจนไม่สามารถผ่านได้และยังคงอยู่ในมือของญี่ปุ่น  หลังจากยุทธการไซปันสิ้นสุดลงในวันที่ 9 กรกฎาคม กองพลสะเทินน้ำสะเทินบกที่ 5 ของพลตรี แฮร์รี่ ชมิดท์ ได้เริ่มเตรียมการบุกเกาะทิเนียนที่อยู่ใกล้เคียง ฝ่ายญี่ปุ่นที่ป้องกันเกาะอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพันเอก คิโยจิ โอกาตะ ผู้บัญชาการกรมทหารราบที่ 50 กองพลนี้เป็นส่วนหนึ่งของกำลังพล 5,000 นายบนเกาะนี้ นอกจากนี้ยังมีกำลังพล กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ประมาณ 4,000 นายบนเกาะทิเนียน โดยกำลังหลักคือกองกำลังรักษาการณ์ทางเรือที่ 56 ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตัน โกอิจิ โออิเอะ เกาะส่วนใหญ่ถูกล้อมรอบด้วยหน้าผาปะการัง ดังนั้นโอกาตะจึงรวมกำลังพลของเขาไว้ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะ ซึ่งเป็นที่ตั้งชายหาดที่ดีที่สุดสำหรับการยกพล

กองพลนาวิกโยธินที่ 4 ของพลตรี คลิฟตัน บี. เคตส์ ได้ยกพลขึ้นบกที่เกาะทิเนียนเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 โดยได้รับการสนับสนุนจากการโจมตีทางอากาศและปืนใหญ่ของกองพลปืนใหญ่ของกองพลนาวิกโยธินที่ 24 ยิงข้ามช่องแคบจากไซปัน แทนที่จะยกพลขึ้นบกทางตะวันตกเฉียงใต้ พวกเขากลับยกพลขึ้นบกทางชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งมีชายหาดเล็กๆ สองแห่งที่มีการป้องกันอย่างเบาบาง ชายหาดเหล่านี้ขนาบข้างด้วยหน้าผาปะการังเตี้ย ๆ ซึ่งนาวิกโยธินสามารถปีนขึ้นไปได้ด้วยทางลาดที่ติดตั้งบนรถแทรกเตอร์สะเทินน้ำสะเทินบก (LVT) ที่ได้รับการดัดแปลง การหลอกล่อที่ประสบความสำเร็จทางตะวันตกเฉียงใต้โดยกองพลนาวิกโยธินที่ 2 ของพลตรี โทมัส อี. วัตสัน ได้เบี่ยงเบนความสนใจของฝ่ายป้องกันจากจุดยกพลขึ้นบกจริงทางตอนเหนือของเกาะ จากนั้นกองพลนาวิกโยธินที่ 2 จึงยกพลขึ้นบกด้านหลังกองพลนาวิกโยธินที่ 4 สภาพอากาศเลวร้ายลงในวันที่ 28 กรกฎาคม ทำให้สะพานเทียบเรือได้รับความเสียหายและขัดขวางการขนถ่ายเสบียง แต่ในวันที่ 30 กรกฎาคม กองพลนาวิกโยธินที่ 4 ได้ยึดครองเมืองทิเนียนและสนามบิน กองกำลังญี่ปุ่นที่เหลืออยู่ได้ปฏิบัติการครั้งสุดท้ายในถ้ำและหุบเหวของสันเขาหินปูนทางตอนใต้ของเกาะ แม้ว่าเกาะนี้จะได้รับการประกาศให้ปลอดภัยในวันที่ 1 สิงหาคม แต่การลาดตระเวนยังคงดำเนินต่อไปจนถึงปี 1945

ทีเนียนกลายเป็นฐานทัพสำคัญ สำหรับปฏิบัติการเพิ่มเติมของสหรัฐฯ ในมหาสมุทรแปซิฟิก สนามนอร์ทฟิลด์ เริ่มปฏิบัติการในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1945 และ สนามเวสต์ฟิลด์ ในเดือนมีนาคม ซีบีส์ ได้สร้างรันเวย์จำนวน 6 เส้น  รันเวย์สำหรับเครื่องบินทิ้งระเบิด โบอิ้ง บี-29 ซูเปอร์ฟอร์เทรส ของกองทัพอากาศที่ 20  เครื่องบินทิ้งระเบิดที่ประจำการอยู่ที่ทินเนียนมีส่วนร่วมในการการทิ้งระเบิดโตเกียว ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2488 และการทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมะและนางาซากิ ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ยุทธการและปฏิบัติการทางทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:สงครามแปซิฟิก
หมวดหมู่:ยุทธการในสงครามโลกครั้งที่สองเกี่ยวข้องกับญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ยุทธการในสงครามโลกครั้งที่สองเกี่ยวข้องกับสหรัฐ