เถาวัลย์เปรียง

เถาวัลย์เปรียง () เป็นพืชในวงศ์ถั่ว ลักษณะเป็นไม้เถาเนื้อแข็งอายุหลายปี ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกปลายคี่ รูปรีแกมรูปขอบขนานขนาด 1.5-2.5 x 4-6 เซนติเมตร มี 7-9 ใบย่อย แผ่นใบสีเขียวเข้มเป็นมัน ดอกออกเป็นช่อกระจะตามซอกใบและปลายยอด ช่อยาว 20-30 เซนติเมตร แต่ละช่อมีดอกย่อย 5-10 ดอก ดอกย่อยสีขาวอมชมพู มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ กลีบดอกมี 5 กลีบ ผลเป็นฝักแบนขนาด 1-1.5 x 3-8 เซนติเมตร ภายในมีหลายเมล็ดสารานุกรมพืชในประเทศไทย (ฉบับย่อ), ราชันย์ ภู่มา และคณะ, หน้า 190-191, พ.ศ. 2559, โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ กรุงเทพฯ

เถาวัลย์เปรียงกระจายพันธุ์ในอินเดีย จีน อินโดจีนถึงออสตราเลเซีย เถามีสรรพคุณแก้ปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ รักษาโรคข้อเสื่อม

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 



หมวดหมู่:วงศ์ถั่ว
หมวดหมู่:ไม้เลื้อยเนื้อแข็ง
หมวดหมู่:ไม้ประดับ
หมวดหมู่:สมุนไพร