ความรุนแรงทางการเมืองของปาเลสไตน์

ความรุนแรงทางการเมืองของปาเลสไตน์ หมายถึง การก่อเหตุรุนแรงหรือการก่อการร้ายซึ่งมีลัทธิชาตินิยมปาเลสไตน์เป็นเหตุจูงใจAs'ad Ghanem, "Palestinian Nationalism: An Overview." วัตถุประสงค์ทางการเมืองได้แก่การกำหนดการปกครองด้วยตนเองและเอกราชเหนือปาเลสไตน์de Waart, 1994, p. 223. Referencing Article 9 of The Palestinian National Charter of 1968. The Avalon Project has a copy here De Waal, 2004, pp. 29–30. "การปลดปล่อยปาเลสไตน์" และการสถาปนารัฐปาเลสไตน์ ไม่ว่าทั้งในประเทศอิสราเอลและดินแดนปาเลสไตน์ หรือเฉพาะในดินแดนปาเลสไตน์Schulz, 1999, p. 161. บางครั้งความรุนแรงดังกล่าวมุ่งเป้าหมายจำกัดกว่า เช่น การปลดปล่อยนักโทษชาวปาเลสไตน์ในประเทศอิสราเอล อีกเป้าหมายสำคัญหนึ่งคือการเรียกร้องสิทธิกลับมาตุภูมิของชาวปาเลสไตน์

กลุ่มปาเลสไตน์ซึ่งเกี่ยวข้องในความรุนแรงซึ่งมีการเมืองเป็นเหตุจูงใจ ได้แก่ องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PLO) ฟะตะห์ แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PFLP) กองบัญชาการใหญ่แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PFLP-GC) แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ องค์การอะบู นิดาล, ญิฮาดอิสลามปาเลสไตน์ และฮะมาส PLO ประกาศเลิกก่อการร้ายอย่างเป็นทางการในปี 1988 และฟะตะห์แถลงว่าจะไม่ข้องแวะกับการก่อการร้ายอีก แม้องค์การฯ ยังคงจูงใจให้เกิดการก่อการร้ายโดยการให้รางวัลเป็นค่าจ้างปริมาณมากแก่ครอบครัวชาวปาเลสไตน์ที่ถูกฆ่าหรือลักพาตัวขณะก่อเหตุก่อการร้ายโดยกองทุนมรณสักขีองค์การปาเลสไตน์ ซึ่งคิดเป็นรายจ่ายร้อยละ 7 ของงบประมาณแห่งชาติขององค์การฯ PFLP-GC ไม่ปฏิบัติการต่อในระดับนานาชาติ องค์การอะบู นิดาลถูกยุบไปหลังเขาเสียชีวิตเหลือเพียงชื่อเท่านั้นPeter Chalk,  Encyclopedia of Terrorism , ABC-CLIO 2012 p.33.Curtis R. Ryan, 'Democracy, Terrorism, and Islamist Movements,' in Suleyman Ozeren, Ismail Dincer Gunes, Diab M. Al-Badayneh (eds.), Understanding Terrorism: Analysis of Sociological and Psychological Aspects, IOS Press 2007 pp.120-131 p.122.James Ciment, Kenneth Hill, (eds.)Encyclopedia of Conflicts since World War II edited by , M.E. Sharpe, 1999 o.75

ยุทธวิธีที่ใช้ ได้แก่ การจับตัวประกัน การจี้เครื่องบิน การปาก้อนหิน การใช้มีดแทง การยิงและการวางระเบิดBeitler, Ruth Margolies. "The intifada: Palestinian adaptation to Israeli counterinsurgency tactics" Terrorism and Political Violence 7.2 (1995). Sep 5, 2010 รัฐบาลสหรัฐ แคนาดาและสหภาพยุโรปถือหลายกลุ่มข้างต้นว่าเป็นองค์การก่อการร้าย

ความรุนแรงทางการเมืองของปาเลสไตน์มุ่งเป้าชาวอิสราเอล ชาวปาเลสไตน์ ชาวเลบานอน ชาวจอร์แดน ชาวอียิปต์Tuesday, October 26, 2004, Interior Ministry: defendants are eight Egyptians led by a Palestinian national living in Al-Arish  ชาวอเมริกันและพลเมืองของประเทศอื่น เกิดการโจมตีทั้งในและนอกประเทศอิสราเอลและยังมุ่งเป้าต่อเป้าหมายทั้งทางทหารและพลเรือน สถิติของอิสราเอลระบุว่ามีชาวอิสราเอลถูกฆ่า 3,500 คนB'Tselem – Statistics – Fatalities . Btselem.org. Retrieved on 2012-05-09. และได้รับบาดเจ็บ 25,000 คนอันเนื่องจากความรุนแรงของปาเลสไตน์นับแต่การสถาปนารัฐอิสราเอลในปี 1948 จำนวนดังกล่าวรวมทหารและพลเรือน รวมทั้งผู้เสียชีวิตในเหตุยิงปะทะTerrorism deaths in Israel – 1920–1999  Palestinian terrorism since Sept 2000. Mfa.gov.il. Retrieved on 2010-09-29. สถิติของอิสราเอลที่แสดงรายการการโจมตีก่อการร้ายข้าศึกนับรวมกรณีที่เป็นการปาก้อนหินด้วย การวางระเบิดฆ่าตัวตายคิดเป็น 0.5% ของการโจมตีของชาวปาเลสไตน์ต่ออิสราเอลในอินติฟาดาอัลอักซอในช่วงสองปีแรก แม้จำนวนดังกล่าวคิดเป็นครึ่งหนึ่งของชาวอิสราเอลที่ถูกฆ่าในช่วงเวลานั้นAvishai Margalit, “The Suicide Bombers,' at New York Review of Books, January 16, 2003.

ความเศร้า แผลใจหรือการล้างแค้นอิสราเอลส่วนบุคคลยังคงเป็นส่วนสำคัญในการจูงใจก่อเหตุโจมตีต่อชาวอิสราเอลAvishai Margalit, “The Suicide Bombers,' at New York Review of Books, January 16, 2003 :'the main motivating force for the suicide bombers seems to be the desire for spectacular revenge.'Peter Beinart, 'The American Jewish Cocoon,'  at  New York Review of Books, September 26, 2013.Eyad El Sarraj, 'Suicide Bombers: Dignity, Despair, and the Need for Hope. An Interview with Eyad El Sarraj,' at Journal of Palestine Studies, Vol. 31, No. 4 (Summer 2002), pp. 71-76, p.71:'the people who are committing the suicide bombings are the children of the first intifada—people who witnessed so much trauma as children. So, as they grew up, their own identity merged with the national identity of humiliation and defeat, and they avenge that defeat at both the personal and national levels.'

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์
หมวดหมู่:ความรุนแรงทางการเมืองในดินแดนปาเลสไตน์
หมวดหมู่:ความรุนแรงทางการเมืองในรัฐปาเลสไตน์
หมวดหมู่:การก่อการร้ายของปาเลสไตน์