พญาพะโร

พญาพะโร ( บะญาบะยู, ; ; ประมาณ 1418–1451) พงศาวดารมอญพม่าเรียกว่าพระยาแก่นท้าว เป็นพระเจ้าหงสาวดีรัชกาลที่ 12 ครองราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1446 ถึง 1451 พระองค์เป็นพระราชนัดดาและพระราชโอรสบุญธรรมของพญารามที่ 1 กษัตริย์รัชกาลที่ 11 ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ภายหลังพระราชบิดาบุญธรรมสวรรคต ตลอด 5 ปีในรัชสมัยเป็นช่วงที่บ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองและสงบสุขเพราะพญาพะโรมักจะปลอมพระองค์เป็นสามัญชนเดินทางไปทั่วอาณาจักรเพื่อตรวจสอบการทำงานของขุนนางท้องถิ่นรวมถึงศึกษาชีวิตความเป็นอยู่ของราษฎร

พญาพะโรสวรรคตเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1451 เนื่องจากถูกปลงพระชนม์โดยพระราชโอรสของพญาธรรมราชา กษัตริย์รัชกาลที่ 10Harvey 1925: 116 ซึ่งต่อมาขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพญาเกียรติ์ กษัตริย์รัชกาลที่ 13

ประวัติศาสตร์นิพนธ์
 พงศาวดาร พระราชสมภพ–สวรรคต พระชนมายุ รัชสมัย ความยาวรัชสมัย อ้างอิง มหาราชวงศ์ (1724) 1420/21–มิถุนายน 1450 29 หรือ 30 1446–มิถุนายน 1450 4 (Maha Vol. 2 2006: 82): พระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์ในเดือนวาโซ 812 ME (10 มิถุนายน ถึง 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1450) พงศาวดารหงสาวดี (1766)  1434 [ตามต้นฉบับ]–1459/60 25 1456/57–1459/60 4 [ตามต้นนฉบับ] พงศาวดารหงสาวดีไม่สอดคล้องกัน (Schmidt 1906: 129) ระบุว่าพระองค์สวรรคตในปี 821 ME (1459/60) หลังครองราชย์ 4 ปีในปีที่ 26 (25 พรรษา) แต่พงศาวดาร (Schmidt 1906: 121) ก็ระบุว่าพระองค์ขึ้นครองราชย์ในปี 818 ME (1456/57) ทำให้พระองค์ไม่ได้ครองราชย์ 4 ปี นอกจากนี้
พระองค์ไม่อาจพระราชสมภพ  1434 เนื่องจากพงศาวดารเสนอแนะว่าพระราชบิดาสวรรคตอย่างน้อย 10 ปีใน ค.ศ. 1434 พงศาวดารมอญฉบับชเวนอ (1785)  26  5 Shwe Naw 1922: 50–55 มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว (1832) 1418/19–มิถุนายน 1450 31 หรือ 32 1446–มิถุนายน 1450 4 Hmannan Vol. 2 2003: 92

หมายเหตุ

 อ้างอิง 

บรรณานุกรม







หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ราชวงศ์หงสาวดี
หมวดหมู่:พระราชโอรสในสมเด็จพระราชินีนาถ