จังหวัดเซบู

จังหวัดเซบู (; เซบัวโน: Lalawigan sa Sugbu; ) เป็นจังหวัดในเขตกิตนางคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วยเกาะหลักและเกาะบริวารอีก 167 เกาะ เมืองหลักคือ นครเซบู ซึ่งเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดและเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของฟิลิปปินส์ จังหวัดนี้มีท่าอากาศยานนานาชาติมักตัน–เซบู ตั้งอยู่บนเกาะมักตัน เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารมาเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ

จังหวัดเซบูเป็นหนึ่งในจังหวัดที่มีการพัฒนาดีที่สุดของประเทศ และเมืองหลักอย่างนครเซบู ก็เป็นศูนย์กลางด้านพาณิชยกรรม การค้า การศึกษา และอุตสาหกรรมของเกาะวิซายัส นอกจากนี้ยังโดดเด่นในด้านการขนส่งทางทะเล การผลิตเฟอร์นิเจอร์ และการท่องเที่ยว

 ภูมิอากาศ 
เซบูตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะเนโกรส ทางทิศตะวันตกของเกาะเลเตและเกาะโบโฮล ตัวจังหวัดประกอบด้วยเกาะเซบูและเกาะบริวารอีก 167 เกาะ ที่สำคัญได้แก่ เกาะมักตัน เกาะบันตายาน เกาะมาลาปาสกัว เกาะโอลังโก และหมู่เกาะคาโมเตส นครหนาแน่นอย่างนครเซบู, ลาปู-ลาปู และมันดาเว จัดเป็นนครอิสระที่ไม่อยู่ภายใต้การปกครองของจังหวัด แต่จะถูกจัดรวมอยู่ในจังหวัดในเชิงภูมิศาสตร์และสถิติ

จังหวัดเซบูมีพื้นที่  แต่ถ้ารวมนครอิสระเข้าไปด้วย จะมีพื้นที่  พื้นที่ใจกลางของเกาะเซบู มีสายพันธุ์พืชและสัตว์หายากหลายชนิด และมีความเสี่ยงจากแผ่นดินไหวและพายุไต้ฝุ่นที่น้อยมาก

 ภูมิอากาศ 
ภูมิอากาศของจังหวัดเซบูเป็นแบบเขตร้อน ประกอบด้วย 2 ฤดูกาล ได้แก่ ฤดูฝน และฤดูแล้ง แต่โดยส่วนใหญ่แล้ว อากาศจะร้อนและค่อนข้างแห้งแล้งในช่วงเดือนมิถุนายน–ธันวาคม และโอกาสที่จะประสบพายุไต้ฝุ่นนั้นมีน้อยมาก

พื้นที่ทางตอนเหนือจะมีฝนตกมากกว่าทางตอนใต้ และเคยได้รับความเสียหายจากพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนในปี ค.ศ. 2013 มีผู้เสียชีวิต 73 คน บาดเจ็บ 348 คน นอกจากนี้ยังมีพายุไต้ฝุ่นรูปิง ที่สร้างความเสียหายให้แก่เซบูตอนกลางในปี ค.ศ. 1990

อุณหภูมิของจังหวัดเซบูสามารถขึ้นสูงถึง  ในเดือนมีนาคม–พฤษภาคม และลดลงต่ำสุดถึง  ในเขตภูเขาช่วงฤดูฝน อุณหภูมิโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 24–34 องศาเซลเซียส โดยจะไม่ค่อยแปรปรวนนัก ยกเว้นในเดือนพฤษภาคมซึ่งเป็นเดือนที่ร้อนที่สุด ความชื้นโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 70–80%

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 





เซบู

หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2112