ราชวงศ์ที่เจ็ดแห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่เจ็ดแห่งอียิปต์ เป็นจุดเริ่มต้นของสมัยช่วงระหว่างกลางที่หนึ่งในช่วงต้นศตวรรษที่ 22 ก่อนคริสตกาล แต่การมีอยู่จริงของราชวงศ์นั้นยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ และ แอจิปเทียกา (Aegyptiaca) ของมาเนโท เป็นงานเขียนทางประวัติศาสตร์เพียงงานเดียวที่บันทึกเกี่ยวกับราชวงศ์ที่เจ็ดแห่งอียิปต์ ซึ่งเป็นงานเขียนประวัติศาสตร์ของอียิปต์ที่เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล โดยที่ราชวงศ์ที่เจ็ดปรากฏเป็นคำอุปมาสำหรับความโกลาหล เนื่องจากไม่มีหลักฐานอื่นเลยนอกจากงานเขียนของมาเนโท ส่งผลให้นักไอยคุปต์วิทยาอย่างเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท และโทบี วิลกินสัน เชื่อว่าราชวงศ์นี้เป็นราชวงศ์ที่ถูกสมมติขึ้นมาJürgen von Beckerath, Handbuch der ägyptischen Königsnamen. Münchner ägyptologische Studien (in German). 49. Mainz: Philip von Zabern. . แต่ในการพิจารณาใหม่เกี่ยวกับการล่มสลายของอาณาจักรเก่าอีกครั้งในปี ค.ศ. 2015 โดยฮราช์ต ปาปาเซียน นักไอยคุปต์วิทยาได้เสนอความเห็นว่า ราชวงศ์ที่เจ็ดนั้นมีอยู่จริงและประกอบด้วยฟาโรห์ที่มาจากราชวงศ์ที่แปดแห่งอียิปต์

 หลักฐานทางประวัติศาสตร์ 
โดยอ้างอิงจากงานเขียนของแอฟริกานัส (ค.ศ. 160–240) ที่สูญหายไปแล้วในปัจจุบันและยูเซเบียส (ค.ศ. 260–340) ซึ่งมีพื้นฐานมาจากงานเขียนที่สูญหายไปของมาเนโท นักบวชชาวอียิปต์ (ราวศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล) จอร์จ ซินเซลลัส นักวิชาการชาวไบแซนไทน์ (ถึงแก่กรรมหลัง ค.ศ. 810) ได้กำหนดช่วงหลังจากราชวงศ์ที่หก – ราชวงศ์ที่เจ็ด – ว่ามีฟาโรห์เจ็ดสิบพระองค์ในระยะเวลาเจ็ดสิบวัน (โดยแอฟริกานัส) หรือมีฟาโรห์ห้าพระองค์ในระยะเวลาเจ็ดสิบห้าวัน (โดยยูเซเบียส)  ตามงานเขียนของมาเนโท ฟาโรห์เหล่านี้ได้ปกครองในบริเวณเมมฟิส  แทนที่จะเป็นความจริงทางประวัติศาสตร์ การขึ้นครองราชย์ของฟาโรห์อย่างรวดเร็วในเวลาสั้น ๆ นี้ถูกตีความมานานแล้วว่าแสดงให้เห็นถึงช่วงเวลาที่เกิดความโกลาหลขึ้น

นักไอยคุปต์วิทยาบางคน เช่น ปาปาเซียน (2015)  เชื่อว่าการตีความนี้อาจให้น้ำหนักเกินควรแก่งานเขียนของมาเนโท และบิดเบือนความเข้าใจทางวิชาการโดยทั่วไปเกี่ยวกับการสิ้นสุดของสมัยราชอาณาจักรเก่า ตามคำกล่าวของปาปาเซียน (2015) "การตรวจสอบอีกครั้ง ... ของมีอยู่ของราชวงศ์ที่เจ็ด ยังคงได้รับการพิสูจน์โดยสมบูรณ์" และฟาโรห์บางพระองค์ที่อยู่ในช่วงกลางสมัยราชวงศ์ที่แปด ควรจะเป็นฟาโรห์จากราชวงศ์ที่เจ็ดแทน เมื่อได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานประวัติศาสตร์โบราณเพิ่มเติมอีกสองชิ้นรวมถึงหลักฐานทางโบราณคดี ราชวงศ์ที่แปดจึงไม่ค่อยมีความคลุมเครือเท่ากับราชวงศ์ที่เจ็ด ด้วยเหตุนี้ นักไอยุปต์วิทยาบางคนจึงรวมราชวงศ์ที่เจ็ดและแปดเข้าเป็นราชวงศ์เดียวกันที่ขึ้นปกครองทันทีหลังจากราชวงศ์ที่หกแห่งอียิปต์

 รายพระนามฟาโรห์ในราชวงศ์ 
ราชวงศ์ที่เจ็ดแห่งอียิปต์มมักถูกมองว่าเป็นราชวงศ์ที่ถูกสมมติขึ่น และยังถูกละเลยโดยนักวิชาการสมัยใหม่ หรือไม่ก็รวมเข้ากับราชวงศ์ที่แปด โดยฮราช์ต ปาปาเซียน นักอียิปต์วิทยา ได้เสนอความเห็นในปี 2015 ว่าฟาโรห์บางพระองค์ที่อยู่ในช่วงกลางสมัยราชวงศ์ที่แปด ซึ่งบันทึกอยู่ในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอส ควรนำจัดแยกเป็นมาอยู่ในราชวงศ์ที่เจ็ดแทน:

+ราชวงศ์ที่เจ็ดแห่งอียิปต์ ตามปาปาเซียนพระนาม หลักฐานที่ปรากฏนอกเหนือจากบันทึกพระนามแห่งอไบดอส ดเจดคาเร เซไม — เนเฟอร์คาเร เคนดู — เมอร์เอนฮอร์ — เนเฟอร์คามิน — ไนคาเร อาจจะปรากฏบนตราประทับทรงกระบอกPeter Kaplony: Die Rollsiegel des Alten Reichs, vol. 2: Katalog der Rollsiegel (Monumenta Aegyptiaca Vol. 3), La Fondation Égyptologique Reine Élisabeth, Brüssel 1981, issue 144. เนเฟอร์คาเร เทเรรู — เนเฟอร์คาฮอร์ ปรากฏบนตราประทับทรงกระบอก เนเฟอร์คาเร เปปิเซเนบ บันทึกพระนามแห่งตูรินระบุว่าครองราชย์เป็นระยะเวลาอย่างน้อยที่สุดเพียงหนึ่งปีKim Ryholt: "The Late Old Kingdom in the Turin King-list and the Identity of Nitocris", Zeitschrift für Ägyptische Sprache und Altertumskunde, 127 (2000), p. 91 เนเฟอร์คามิน อานู —

 อ้างอิง 


07
หมวดหมู่:ก่อตั้งในศตวรรษที่ 22 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:สิ้นสุดในศตวรรษที่ 22 ก่อนคริสตกาล