บรรดาศักดิ์อังกฤษ

ระบบขุนนางอังกฤษ () ประกอบด้วยบรรดาศักดิ์ขุนนางอังกฤษที่พระราชทานให้ในสมัยของราชอาณาจักรอังกฤษช่วงก่อนสมัยพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 ซึ่งในปีนั้นอังกฤษและสกอตแลนด์ได้รวมกันเป็นสหราชอาณาจักร

ระดับและประเภท
ขุนนางอังกฤษมีสองประเภท คือขุนนางสืบตระกูล (hereditary peer) และขุนนางตลอดชีพ (life peer) ซึ่งในสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ (ค.ศ. 1422–61) ขุนนางประกอบไปด้วยบรรดาศักดิ์ห้าระดับ ซึ่งถูกเรียกว่า "ขุนนางแห่งอาณาจักร" (Peers of the Realm) เรียงจากสูงไปต่ำดังนี้:

 "ดยุค" (Duke) สตรีเรียก "ดัชเชส" (Duchess)
 "มาร์ควิส" (Marquess) สตรีเรียก "มาร์เชอเนส" (Marchioness)
 "เอิร์ล" (Earl) สตรีเรียก "เคาน์เตส" (Countess)
 "ไวเคานต์" (Viscount) สตรีเรียก ไวเคาน์เตส (Viscountess)
 "บารอน" (Baron) สตรีเรียก บารอเนส (Baroness)

นอกจากนี้ยังมีการแต่งตั้งอภิชน (aristocrat) อันเป็นชนชั้นสูงที่มิใช่ขุนนาง ได้แก่ฐานันดร "อัศวิน" (Knight) ซึ่งมีคำนำหน้าว่าเซอร์ และฐานันดร "บารอเนต" (Baronet) ซึ่งมีคำนำหน้าว่าลอร์ด โดยถือว่าบารอเนตอยู่สูงกว่าอัศวินทั้งปวง

ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 20 ขุนนางเกือบทั้งหมดเป็นขุนนางสืบตระกูล แต่ในปี 1867 นิติกรของรัฐสภาได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนนางตลอดชีพ และต่อมามีการตราพระราชบัญญัติขุนนางตลอดชีพ ค.ศ. 1958 เปิดทางให้พระมหากษัตริย์สามารถแต่งตั้งให้บุคคลใดเป็นขุนนางตลอดชีพ เพื่อที่บุคคลนั้นจะสามารถเข้าประชุมสภาขุนนาง บรรดาศักดิ์ของขุนนางตลอดชีพไม่สามารถตกทอดผ่านทายาท ขุนนางสืบตระกูลทุกคนสามารถเข้าร่วมการประชุมสภาขุนนาง (หากผ่านคุณสมบัติว่าด้วยอายุและสัญชาติ)

อภิสิทธิ์
ในอดีต ขุนนางจะมีอภิสิทธิ์บางประการ อภิสิทธิ์เหล่านี้ไม่ค่อยมีผลในปัจจุบันแล้วชาคริต ชุ่มวัฒนะ (2561). ระดับชั้นและบรรดาศักดิ์ขุนนางอังกฤษ. วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร 40(1): 158-179 ได้แก่:
 สิทธิที่จะถูกพิจารณาคดีในศาลเสวกใหญ่ (Court of the Lord High Steward) ตุลาการในศาลนี้ล้วนเป็นขุนนางด้วยกัน
 สิทธิที่จะเข้าเฝ้าพระเจ้าแผ่นดิน
 สิทธิที่จะได้รับความคุ้มกันจากการถูกจับกุมในคดีแพ่ง
 สิทธิในการตรากฎหมายในดินแดนที่ปกครอง

 อ้างอิง 



หมวดหมู่:อังกฤษ