อาณาจักรซะไกง์

อาณาจักรซะไกง์ หรือ อาณาจักรสะแคง (, ) อาณาจักรเล็ก ๆ ที่ปกครองโดยราชสกุลสายเล็ก ๆ ของอาณาจักรมยีนไซ่ง์ เดิมซะไกง์เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรปี้นยะ ระหว่าง ค.ศ. 1315–1365 อาณาจักรซะไกง์ได้เป็นเอกราชโดยพฤตินัย ภายหลังจากที่เจ้าชายซอยู่นได้ประกาศปกครองตนเองจากพระราชบิดาคือพระเจ้าสีหตูใน ค.ศ. 1315–1317 กระทั่งซะไกง์ได้แยกตัวออกจากปี้นยะเมื่อ ค.ศ. 1325 หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าสีหตู

รัฐเล็ก ๆ ทางเหนือยังคงเป็นอิสระต่อไปอีกสี่ทศวรรษ ส่วนใหญ่เป็นเพราะความแตกแยกภายในของปี้นยะ ส่วนเมืองซะไกง์เองก็เต็มไปด้วยการแย่งชิงอำนาจภายในวังและราชสำนักที่นำโดยนานดะปะจาน ได้เข้าควบคุมกษัตริย์ที่อ่อนแอหลายพระองค์ตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1330 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1350 ในคริสต์ทศวรรษ 1350 เจ้าหญิงโซ่มี่นได้ฟื้นฟูความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดมายาวนานระหว่างซะไกง์กับปี้นยะ เพื่อป้องกันตนเองจากการรุกรานของรัฐฉานทางเหนืออย่างเมืองมาว (Möng Mao) ซะไกง์ต้องรับผลกระทบอย่างหนักจากการรุกรานของเมืองมาวในพม่าตอนบน (ค.ศ. 1356–1364) กองกำลังเมืองมาวบุกทะลวงเข้ามาใน ค.ศ. 1364 ปล้นสะดมเมืองหลวงของซะไกง์และปี้นยะอย่างต่อเนื่อง หลังจากการโจมตีครั้งล่าสุดของเมืองมาว เจ้าชายตะโดมินพญาหลานชายของพระเจ้าซอยู่น ได้ยึดเมืองหลวงที่ถูกทำลายทั้งสองแห่งใน ค.ศ. 1364 และก่อตั้งอาณาจักรอังวะขึ้นใน ค.ศ. 1365

ซะไกง์เช่นเดียวกับปี้นยะซึ่งเป็นอาณาจักรใหญ่กว่า เป็นตัวอย่างย่อส่วนของสมัยอาณาจักรเล็ก ๆ ที่แตกแยกกัน (ค.ศ. 1287–1555) อาณาจักรเล็ก ๆ แห่งนี้ได้รับการจดจำในประวัติศาสตร์พม่าในฐานะรัฐที่ให้กำเนิดอังวะ มหาอำนาจที่โดดเด่นของพม่าตอนบนตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 16

บรรณานุกรม















หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์พม่า
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศพม่า
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในทวีปเอเชีย
ส