เอส-400 ตรีอุมฟ์

เอส-400 ตรีอุมฟ์ (อังกฤษ: S-400 Triumf; รัสเซีย: C-400 Триумф, Triumph; นาโต้กำหนดรหัส: SA-21 Growler) ก่อนหน้านี้เรียกว่า เอส-300พีเอ็มยู3http://nationalinterest.org/blog/the-buzz/russias-s-400-game-changer-the-middle-east-america-should-22760 (อังกฤษ: S-300PMU3) เป็นระบบอาวุธปล่อยนำวิถีต่อต้านอากาศยานที่ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 (ประมาณพุทธศักราช ๒๕๓๓ ถึง ๒๕๔๒) โดยสำนักออกแบบกลางอัลมาส์กประเทศรัสเซีย เพื่อเป็นรุ่นปรับปรุงใหม่ของตระกูล ระบบอาวุธปล่อยนำวิถี เอส-300 (อังกฤษ: S-300) มันเริ่มเข้าประจำการในกองทัพรัสเซียตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๕๐ (ค.ศ. 2007) ระบบอาวุธปล่อยนำวิถี เอส-400 ใช้อาวุธปล่อยนำวิถี 4 แบบ เพื่อให้ประสิทธิภาพครอบคลุมทุกระยะยิง ได้แก่ 9M96E (ระยะยิงไกลสุด 40 กิโลเมตร) ในระยะสั้น, 9M96E2/9M96 (ระยะยิงไกลสุด 120 กิโลเมตร) ในระยะกลาง, 40N6E2 (ระยะยิงไกลสุด 200 กิโลเมตร) และ 40N6DM/40N6E3 (ระยะยิงไกลสุด 250 กิโลเมตร) ในระยะไกล และ 40N6E (ระยะยิงไกลสุด 400 กิโลเมตร) ในระยะไกลมาก ในปี พ.ศ. ๒๕๖๐ (ค.ศ. 2017) หนังสือพิมพ์ The Economist ได้ให้คำอธิบายไว้ว่า "เป็นระบบป้องกันภัยทางอากาศที่ดีที่สุดตั้งแต่เคยมีการผลิตมา"

 การวิเคราะห์เชิงปริมาณ 
+ คุณลักษณะหลักของเอส-400 ความเร็วเป้าหมายสูงสุด 4.8 กิโลเมตรต่อวินาที (17,000 กม./ชั่วโมง; มัค 14) ระยะตรวจจับเป้าหมาย (กม.)600 ระยะยิงต่อเป้าหมายอากาศพลศาสตร์ (กม.)
 สูงสุด
 ต่ำสุด400New missile for the s-400 is already being prepared for serial production «Military parity» (March 18, 2010)2 ข้อจำกัดความสูงสำหรับเป้าหมายอากาศพลศาสตร์ (ปี 2558, กม.)
 สูงสุด
 ต่ำสุด27(easily)/30,  56 (9m96e2), ได้สูงสุด 185 (40Н6Е)0.005(9M96)/0.01(all) ระยะยิงต่อเป้าหมายขีปนาวุธทางยุทธวิธี (กม.)
 สูงสุด
 ต่ำสุด605 จำนวนเป้าหมายที่ยิงพร้อมกัน (full cast WRU) 80 จำนวนขีปนาวุธนำวิถีพร้อมกัน (full cast give target designation)160 สามารถใช้ขีปนาวุธ 2 ลูกโจมตี 1 เป้าหมายhttp://www.bbc.com/zhongwen/trad/41261924 ความพร้อมปฏิบัติการเมื่อได้รับสัญญาณขณะเคลื่อนย้าย (โดยความเข้มสัญญาณก่อนเริ่มรบ) (นาที) 5 ความพร้อมปฏิบัติการเมื่อได้รับสัญญาณขณะพร้อมรบ (นาที) พร้อมและเปิดใช้งานแล้ว 0,6 / พร้อม 3 เวลาระหว่างการซ่อมใหญ่ (ชั่วโมง) 10000 เวลาบริการ (ปี)
 ศูนย์ภาคพื้นดิน
 ขีปนาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยานอย่างน้อย 2015

 ชนิดเป้าหมาย
 เครื่องบินทิ้งระเบิดยุทธศาสตร์ เช่น บี-1, บี-2, เอฟบี-111 และบี-52เอช
 เครื่องบินการสงครามอิเล็กทรทอนิกส์ เช่น อีเอฟ-111เอ และอีเอ-6
 เครื่องบินลาดตระเวน เช่น ทีอาร์-1
 เครื่องบินเรดาร์เตือนภัยล่วงหน้า เช่น อี-3เอ และอี-2ซี
 เครื่องบินขับไล่ เช่น เอฟ-15, เอฟ-16, เอฟ-35 และเอฟ-22
 อาวุธปล่อยครูซทางยุทธศาสตร์ เช่น โทมาฮอว์ก
 ขีปนาวุธ (ระยะไกลสุด 3,500 กิโลเมตร)
 ความเร็วทางรัศมีสูงสุดอเนกประสงค์ 4.8 กิโลเมตรต่อวินาที (17,000 กม./ชั่วโมง; มัค 14); ขีดจำกัดสัมบูรณ์ 5 กิโลเมตรต่อวินาที (18,000 กม./ชั่วโมง; มัค 15); ต่ำสุด 0
 เวลาตอบสนองของระบบต่ำกว่า 10 วินาที
 สามารถย้ายศูนย์ทางถนน (60 กม./ชั่วโมง) และนอกถนนด้วยความเร็วสูงสุด 25 กม/ชั่วโมง
 ราคาต่อ 1 กองพันปืนใหญ่ (ประมาณ 7–8 เครื่องปล่อย) 200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
 โอกาสสำเร็จทางปฏิบัติ 83.3% (สำหรับขีปนาวุธ 1 ลูก) ระยะเคลื่อนย้ายหนึ่งวัน 1,500 กิโลเมตร (ขนส่งทางราง) ทำลาย 10 เป้าหมาย ใช้ขีปนาวุธ 12 ลูก เป้าหมายอยู่ในความสูงสูงมากและต่ำมาก

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:การป้องกันอาวุธ
หมวดหมู่:อาวุธปล่อยผิวพื้นสู่อากาศ