ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเอง

ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเอง () เป็นความผิดปกติทางบุคลิกภาพที่ส่งผลต่อบุคลิกภาพและความคิดในระยะยาว โดยมีลักษณะสำคัญคือ การมองตนเองยิ่งใหญ่หรือสำคัญกว่าความเป็นจริง (grandiosity) การต้องการคำชื่นชมอย่างมาก และการขาดความสามารถในการทำความเข้าใจและใส่ใจความรู้สึกของผู้อื่น ภาวะดังกล่าวอาจสัมพันธ์กับการให้ความสำคัญสูงต่อความสำเร็จ อำนาจ หรือภาพลักษณ์ของตนเอง แต่ในขณะเดียวกันก็อาจมีความภาคภูมิใจในตนเองที่เปราะบาง ทำให้รับมือกับคำวิจารณ์หรือความล้มเหลวได้ยาก ในการใช้ภาษาไทยทั่วไป ภาวะนี้มักถูกเรียกสั้น ๆ ว่า "โรคหลงตัวเอง" อย่างไรก็ตาม ในบริบททางคลินิกมักใช้คำว่า "ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเอง" เพื่อเลี่ยงนัยตีตรา

ใน DSM-5-TR ภาวะนี้จัดอยู่ในกลุ่มความผิดปกติทางบุคลิกภาพกลุ่มบี (cluster B) ซึ่งรวมถึงความผิดปกติทางบุคลิกภาพที่มีลักษณะเด่นด้านอารมณ์ที่รุนแรง พฤติกรรมที่คาดเดายาก หรือการควบคุมแรงกระตุ้นและความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลที่ไม่มั่นคง บุคคลที่มีลักษณะดังกล่าวอาจคาดหวังการปฏิบัติที่พิเศษกว่าผู้อื่น มุ่งเน้นผลประโยชน์ของตนเองในความสัมพันธ์ และมักมองความสัมพันธ์ในแง่ของสถานะหรือผลประโยชน์ที่จะได้รับ

องค์การอนามัยโลก (WHO) ใน ไอซีดี-11 ไม่ได้แยกความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเองเป็นการวินิจฉัยเฉพาะอีกต่อไป แต่ให้ประเมินความผิดปกติทางบุคลิกภาพโดยรวมตามระดับความรุนแรง พร้อมระบุลักษณะบุคลิกภาพเด่น เช่น แนวโน้มที่ยึดตนเองเป็นศูนย์กลางสูงหรือไม่ใส่ใจผู้อื่น ซึ่งอาจสอดคล้องกับสิ่งที่เคยอธิบายในความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเอง การประเมินดังกล่าวต้องอาศัยการสัมภาษณ์เชิงคลินิกโดยผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิต

ข้อมูลเชิงระบาดวิทยาระบุว่าความชุกตลอดช่วงชีวิตโดยเกณฑ์ DSM อยู่ที่ประมาณ 0.5–6% ในกลุ่มประชากรวัยผู้ใหญ่ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับนิยาม วิธีการสำรวจ และบริบททางวัฒนธรรม รูปแบบบุคลิกภาพดังกล่าวมักเริ่มปรากฏเด่นชัดตั้งแต่วัยรุ่นตอนปลายหรือวัยผู้ใหญ่ตอนต้นและคงอยู่ระยะยาว แม้ว่าความรุนแรงและผลกระทบต่อความสัมพันธ์และการทำหน้าที่ทางสังคมอาจเปลี่ยนแปลงตามช่วงชีวิต

 อาการและอาการแสดง 
ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเองมีลักษณะเป็นรูปแบบถาวรและต่อเนื่องของความคิด อารมณ์ และพฤติกรรมที่ยกตนเองสูงเกินความเป็นจริง (grandiosity) ความต้องการการชื่นชมอย่างมาก และการขาดความสามารถในการทำความเข้าใจและใส่ใจความรู้สึกหรือความต้องการของผู้อื่น ลักษณะดังกล่าวปรากฏอย่างสม่ำเสมอในหลากหลายสถานการณ์ ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงชั่วคราวในบางเหตุการณ์เท่านั้น และมักเกี่ยวข้องกับการมองตนเองว่าสำคัญหรือพิเศษกว่าคนทั่วไป รวมถึงการคาดหวังที่จะได้รับการปฏิบัติที่เหนือกว่ามาตรฐานทางสังคม

คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต ฉบับที่ห้า ฉบับทบทวนข้อความ (DSM-5-TR) อธิบายว่าบุคคลที่มีความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเองมักแสดงลักษณะดังต่อไปนี้ในระดับเด่นชัดและเรื้อรัง:

 รู้สึกว่าตนเองเป็นคนสำคัญอย่างยิ่งและคาดหวังการยอมรับที่พิเศษกว่าผู้อื่น (เช่น พูดโอ้อวดความสำเร็จหรือความสามารถของตนเกินจริง และคาดหวังว่าจะถูกมองว่าโดดเด่นแม้ไม่มีผลงานมาสนับสนุน)
 ครุ่นคิดหรือหมกมุ่นกับจินตนาการเกี่ยวกับความสำเร็จสูงสุด อำนาจ ความฉลาดเหนือคนทั่วไป ความงาม หรือความรักที่ “สมบูรณ์แบบ”
 เชื่อว่าตน "พิเศษ" และควรมีความสัมพันธ์เฉพาะกับบุคคล สถาบัน หรือกลุ่มที่มองว่ามีสถานะสูง
 ต้องการการชื่นชมและการยืนยันจากผู้อื่นอย่างต่อเนื่อง
 แสดงความคาดหวังว่าจะได้รับการปฏิบัติแบบพิเศษ หรือคาดหวังว่าผู้อื่นควรปฏิบัติตามความต้องการของตนโดยไม่ตั้งคำถาม
 มีแนวโน้มใช้ความสัมพันธ์เพื่อประโยชน์ส่วนตน เช่น ใช้ผู้อื่นเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตน
 ขาดความสามารถในการรับรู้หรือใส่ใจความรู้สึก ความต้องการ หรือมุมมองของผู้อื่น (เพิกเฉยหรือมองข้ามความรู้สึกของคนอื่น)
 มีแนวโน้มรู้สึกอิจฉาผู้อื่น หรือเชื่อว่าผู้อื่นอิจฉาตนเอง
 แสดงท่าทีหรือพฤติกรรมที่มองว่าตนอยู่เหนือกว่า หรือวางตัวเหนือผู้อื่น (เช่น ดูแคลนผู้อื่น หรือมองคนอื่นด้อยค่า)

งานทบทวนทางคลินิกระบุว่า แม้จะมีท่าทีภายนอกที่ดูมั่นใจหรือยกตนเองสูง แต่ลึกๆ แล้วบุคคลเหล่านี้อาจมีความภาคภูมิใจในตนเองที่เปราะบางและไม่มั่นคง (fragile self-esteem) ซึ่งไวต่อการถูกวิจารณ์ การถูกเพิกเฉย หรือการถูกตั้งคำถามเกี่ยวกับความสามารถของตน บุคคลบางรายอาจตอบสนองต่อสถานการณ์ที่ตนตีความว่าเป็นการดูหมิ่นหรือทำให้เสียหน้า ด้วยอารมณ์โกรธรุนแรง หรือพยายามกู้หน้าและแสดงความเหนือกว่าในความสัมพันธ์นั้น

โดยทั่วไป ลักษณะเหล่านี้ต้องคงอยู่เป็นแบบแผนยาวนาน เริ่มสังเกตได้ชัดในวัยรุ่นตอนปลายหรือวัยผู้ใหญ่ตอนต้น ไม่ได้อธิบายด้วยภาวะทางจิตเวชอื่นชั่วคราว (เช่น ภาวะอารมณ์ยกระดับรุนแรงในช่วงอาการคล้ายแมเนีย) และก่อให้เกิดความบกพร่องทางการทำหน้าที่ในด้านความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล การทำงาน หรือความเป็นอยู่ทางอารมณ์ของบุคคลนั้นเอง

 สาเหตุ 
เป็นที่เชื่อกันว่าความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเองเกิดจากปัจจัยหลายด้านประกอบกัน และไม่ได้มีสาเหตุที่แน่ชัดเพียงสาเหตุเดียว มีการเสนอแนวคิดเชิงแบบจำลองหลายปัจจัย (เช่น แบบจำลองชีว-จิต-สังคม) ซึ่งมองว่าปัจจัยด้านชีวภาพ บุคลิกภาพปฐมวัย ประสบการณ์ความสัมพันธ์ และบริบททางสังคมวัฒนธรรม ล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับการก่อตัวและคงอยู่ของรูปแบบบุคลิกภาพที่เข้าเกณฑ์การวินิจฉัย

 ปัจจัยทางชีววิทยาและพันธุกรรม 
การศึกษาทางระบาดวิทยาพันธุกรรมของความผิดปกติทางบุคลิกภาพชี้ว่ามีองค์ประกอบทางพันธุกรรมในระดับหนึ่ง กล่าวคือ คุณลักษณะด้านบุคลิกภาพที่เกี่ยวข้องกับความยกตนเกินจริง ความไวต่อการถูกดูหมิ่น และรูปแบบความสัมพันธ์เชิงใช้ประโยชน์ผู้อื่นอาจมีแนวโน้มถ่ายทอดทางพันธุกรรมภายในครอบครัวได้ อย่างไรก็ตาม ยีนจำเพาะหรือกลไกระดับประสาทชีววิทยาที่เกี่ยวข้องกับความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเองโดยตรงยังไม่ถูกระบุอย่างชัดเจน และปัจจัยทางชีววิทยามักถูกมองว่าเป็นหนึ่งในองค์ประกอบร่วม ไม่ใช่ปัจจัยเดียวที่กำหนดการเกิดภาวะนี้

มีข้อเสนอว่าอารมณ์พื้นฐานบางแบบ (เช่น ความไวสูงต่อการรู้สึกถูกลดคุณค่า หรือความจำเป็นในการยืนยันคุณค่าในตนเองจากภายนอก) อาจเป็นลักษณะอารมณ์ตั้งแต่ต้นชีวิต ซึ่งภายใต้เงื่อนไขสิ่งแวดล้อมบางอย่างอาจเอื้อต่อการพัฒนาแบบแผนบุคลิกภาพที่สอดคล้องกับความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเองในภายหลัง

 ปัจจัยทางจิตใจและพัฒนาการระยะแรกของชีวิต 
มีการเสนอว่าประสบการณ์ในความสัมพันธ์ระหว่างเด็กกับผู้ดูแลหลัก (เช่น ผู้ปกครองหรือผู้เลี้ยงดู) อาจมีบทบาทต่อการก่อตัวของรูปแบบการรับรู้คุณค่าในตนเองและวิธีมองความสัมพันธ์กับผู้อื่น ผู้วิจัยบางกลุ่มเสนอว่าการตอบสนองของผู้ปกครองที่มีลักษณะ "สุดขั้ว" (เช่น การยกย่องชื่นชมบุตรหลานราวกับเป็นคนในอุดมคติอย่างต่อเนื่อง โดยขาดการสะท้อนความเป็นจริง หรือในทางกลับกันคือการวิจารณ์รุนแรง ดูหมิ่น หรือละเลยทางอารมณ์) อาจเกี่ยวข้องกับการพัฒนาแบบแผนทางบุคลิกภาพที่ให้ความสำคัญสูงกับภาพลักษณ์ตนเอง การต้องการการยืนยันจากภายนอก และความยากลำบากในการยอมรับความเปราะบางภายในตน แนวคิดนี้มองว่า ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง (self-worth) ของพวกเขาอาจต้องพึ่งพาการยอมรับจากผู้อื่นเป็นหลัก แทนที่จะมาจากความรู้สึกมั่นคงจากภายในจิตใจ

มีการถกเถียงว่าทั้งรูปแบบ "การตามใจและยกย่องมากเกินไป" (overvaluation) และรูปแบบ "การละเลยทางอารมณ์หรือประสบการณ์ถูกวิจารณ์/ถูกลดทอนอย่างรุนแรง" อาจเกี่ยวข้องกับลักษณะบุคลิกภาพที่เน้นการปกป้องภาพลักษณ์ตนเองและการแสวงหาการยอมรับในภายหลัง อย่างไรก็ดี หลักฐานเชิงสาเหตุโดยตรงยังมีข้อจำกัด เนื่องจากข้อมูลจำนวนมากมาจากการสังเกตทางคลินิก การสัมภาษณ์เชิงคุณภาพ และการศึกษากลุ่มตัวอย่างขนาดจำกัด มากกว่าการศึกษาเชิงทดลอง

 ปัจจัยทางสังคมและวัฒนธรรม 
มีการอภิปรายในเชิงทฤษฎีว่าบริบททางสังคมและวัฒนธรรมร่วมสมัย ที่ให้ความสำคัญกับความสำเร็จส่วนบุคคล ภาพลักษณ์ สถานะ และการยอมรับจากสังคม อาจเป็นปัจจัยที่ส่งเสริมให้ลักษณะที่ยึดตนเองเป็นศูนย์กลางเด่นชัดขึ้นและคงอยู่ต่อไป อย่างไรก็ตาม งานลักษณะนี้มักอธิบายในระดับประชากรหรือวัฒนธรรมกว้าง ๆ มากกว่าจะเป็นการพิสูจน์ความเชื่อมโยงเชิงสาเหตุต่อบุคคลรายบุคคล

โดยสรุป หลักฐานปัจจุบันชี้ว่าความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเองเป็นภาวะที่มีที่มาหลายด้านร่วมกัน ได้แก่ ความเสี่ยงพื้นฐานด้านอารมณ์และการควบคุมคุณค่าในตนเอง ความสัมพันธ์ระยะแรกของชีวิต รูปแบบการสะท้อนคุณค่าจากผู้ดูแล และปัจจัยทางสังคมและวัฒนธรรม ไม่ได้เป็นผลจากปัจจัยเดียวอย่างตายตัว

 การวินิจฉัย 
ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเองเป็นการวินิจฉัยทางคลินิกที่ทำโดยผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิต (เช่น จิตแพทย์ หรือนักจิตวิทยาคลินิกที่ผ่านการอบรมด้านการวินิจฉัย) ผ่านการสัมภาษณ์เชิงโครงสร้าง รวมถึงการประเมินการใช้ชีวิตในด้านต่างๆ และความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลในหลากหลายสถานการณ์ แนวทางสากลระบุอย่างชัดเจนว่าการสังเกตพฤติกรรมเพียงบางสถานการณ์ หรือการเหมารวมจากความประทับใจส่วนตัว ไม่เพียงพอสำหรับการวินิจฉัย และการวินิจฉัยตนเองโดยไม่มีการประเมินทางคลินิกไม่ถือเป็นเกณฑ์มาตรฐาน

 เกณฑ์การวินิจฉัยตาม DSM-5-TR 
ตาม DSM-5-TR ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเองถูกนิยามว่าเป็นรูปแบบพฤติกรรมและความคิดที่ฝังแน่นและครอบคลุมในหลายด้าน ทั้ง (1) การยกตนเกินจริงหรือรู้สึกว่าตนพิเศษ (ทั้งในพฤติกรรมและจินตนาการ), (2) ความต้องการการชื่นชมมาก, และ (3) ความบกพร่องด้านความเข้าใจความรู้สึกและความต้องการของผู้อื่น ซึ่งเริ่มเห็นได้ชัดตั้งแต่วัยผู้ใหญ่ตอนต้นและปรากฏในหลายบริบทชีวิต บุคคลต้องมีลักษณะอย่างน้อยหลายข้อจากกลุ่มอาการที่ระบุไว้ (เช่น รู้สึกว่าตนควรได้รับการปฏิบัติพิเศษ คาดหวังการเชื่อฟังอัตโนมัติจากผู้อื่น ใช้ประโยชน์จากผู้อื่นเพื่อผลประโยชน์ของตน หรือขาดความเอาใจใส่ทางอารมณ์ต่อผู้อื่น) ในระดับที่ส่งผลเสียต่อการใช้ชีวิต การทำงาน หรือความสัมพันธ์กับผู้อื่นอย่างมีนัยสำคัญ

นอกจากเกณฑ์อาการแล้ว DSM-5-TR ยังเน้นว่ารูปแบบบุคลิกภาพดังกล่าวต้องมีความต่อเนื่องและยาวนาน ไม่ใช่เป็นผลมาจากความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ที่เกิดขึ้นเพียงชั่วครั้งชั่วคราว ซึ่งเป็นเงื่อนไขสำคัญในการวินิจฉัยแยกจากภาวะอื่นๆ

 การจัดจำแนกตามไอซีดี-11 
องค์การอนามัยโลกใน ไอซีดี-11 ไม่ได้แยกความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเองเป็นการวินิจฉัยเดี่ยวอีกต่อไป แต่ใช้ระบบที่ประเมิน (1) ระดับความรุนแรงของความผิดปกติทางบุคลิกภาพโดยรวม และ (2) ลักษณะบุคลิกภาพเด่น เช่น แนวโน้มที่ยึดตนเองเป็นศูนย์กลางสูง มองตนว่าพิเศษ และไม่ใส่ใจผู้อื่น ซึ่งอาจสอดคล้องกับสิ่งที่ก่อนหน้านี้ถูกอธิบายว่าเป็นความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเอง การวินิจฉัยจึงมุ่งประเมินผลกระทบต่อการทำหน้าที่ในชีวิตประจำวันและความสัมพันธ์ มากกว่าการตรวจสอบรายการอาการเฉพาะเพียงอย่างเดียว

 การแยกโรค (differential diagnosis) 
การประเมินทางคลินิกจำเป็นต้องพิจารณาภาวะอื่นที่อาจแสดงพฤติกรรมคล้ายกันหรือทับซ้อนบางส่วน ได้แก่:

 ภาวะอารมณ์ยกระดับผิดปกติ/อาการคล้ายแมเนียในความผิดปกติทางอารมณ์สองขั้ว – ในช่วงอารมณ์ยกระดับ บุคคลอาจดูมั่นใจตนเองสูง โอ้อวดความสามารถ หรือมองว่าตนพิเศษ อย่างไรก็ตาม อาการดังกล่าวมักเกิดขึ้นเป็นช่วงๆ อย่างชัดเจน ร่วมกับอาการอื่นของภาวะแมเนีย (mania) (เช่น พลังงานสูงผิดปกติ นอนน้อย พูดเร็ว หุนหันพลันแล่น) มากกว่าจะเป็นรูปแบบบุคลิกภาพคงที่ระยะยาว
 ความผิดปกติทางบุคลิกภาพชนิดอื่นในกลุ่มบี – ตัวอย่างเช่น ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบต่อต้านสังคม (ซึ่งอาจรวมการใช้ประโยชน์ผู้อื่น) หรือความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบฮิสทรีโอนิก (ซึ่งอาจแสวงหาความสนใจสูง) อาจมีการทับซ้อนบางด้าน แต่จุดมุ่งหมาย ความรู้สึกภายใน และรูปแบบความสัมพันธ์ที่เด่นแตกต่างกัน เช่น การแสวงหาคำชื่นชมเพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่เหนือกว่าของตนเองในความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเอง เทียบกับพฤติกรรมละเมิดสิทธิผู้อื่นอย่างต่อเนื่องในแบบต่อต้านสังคม
 การปรับตัวทางบุคลิกภาพหรือความมั่นใจสูงในกรอบปกติ – ความภาคภูมิใจในตนเองสูงหรือความทะเยอทะยานเพียงอย่างเดียวไม่ได้ถือว่าเป็นความผิดปกติทางบุคลิกภาพ เว้นแต่จะมีลักษณะเรื้อรังของการไม่ใส่ใจความรู้สึกของผู้อื่น และส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตอย่างมีนัยสำคัญ

การวินิจฉัยจึงอาศัยทั้งการประเมินรูปแบบระยะยาวของบุคลิกภาพและผลกระทบต่อการทำงานในชีวิตประจำวัน มากกว่าการพิจารณาเหตุการณ์เดี่ยวหรือความประทับใจเชิงพฤติกรรมเฉพาะช่วงเวลาเดียว

 การรักษา 
การรักษาความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเองมักเน้นที่การช่วยให้ผู้ป่วยทำความเข้าใจตนเองได้ดีขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล และรูปแบบการกำกับอารมณ์ มากกว่าการ “กำจัด” บุคลิกภาพหนึ่งส่วนใดโดยตรง แนวทางโดยรวมมักอาศัยจิตบำบัดระยะกลางถึงระยะยาว โดยมุ่งสำรวจโครงสร้างการรับรู้คุณค่าในตน ความเปราะบางต่อการถูกวิจารณ์ หรือความรู้สึกด้อยค่าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ตลอดจนผลกระทบของรูปแบบความสัมพันธ์ต่อการทำหน้าที่ทางสังคมและอารมณ์

 จิตบำบัด 
การใช้ความสัมพันธ์ระหว่างผู้บำบัดและผู้รับการบำบัด (therapeutic relationship) ถือเป็นหัวใจสำคัญของการรักษา เนื่องจากมักสะท้อนรูปแบบระหว่างบุคคลที่บุคคลนั้นเผชิญในชีวิตจริง เช่น การคาดหวังการได้รับการยอมรับเป็นพิเศษ ความยากลำบากในการยอมรับข้อจำกัดของตน หรือความไวต่อการตีความว่า “ถูกวิจารณ์” วิธีการบำบัดที่มีการนำเสนอในการปฏิบัติคลินิก ได้แก่ กลุ่มแนวคิดจิตบำบัดเชิงจิตวิเคราะห์/เชิงความสัมพันธ์ (psychodynamic and relational therapies) การบำบัดที่มุ่งปรับรูปแบบความคิดและพฤติกรรมระหว่างบุคคล (เช่น การช่วยให้ระบุรูปแบบการแสวงหาการยอมรับหรือการใช้ประโยชน์จากผู้อื่นและผลที่เกิดขึ้น) และการบำบัดที่เน้นการพัฒนาความสามารถในการตระหนักมุมมองและความรู้สึกของผู้อื่น (เช่น การทำงานกับทักษะด้านความเข้าใจผู้อื่นหรือ empathy) เป้าหมายโดยรวมมักเป็นการช่วยให้ผู้ป่วยเข้าใจตนเองมากขึ้น สามารถยอมรับความเปราะบางของตนเองได้ การปรับวิธีตอบสนองต่อการถูกวิพากษ์วิจารณ์ และการสร้างความสัมพันธ์ที่สมดุลขึ้น

การเข้ารับการบำบัดอาจท้าทาย เนื่องจากบางคนอาจไม่มองว่ารูปแบบบุคลิกภาพของตนเป็นปัญหาโดยตรง แต่เข้ารับการรักษาด้วยเหตุผลอื่น เช่น ความขัดแย้งในความสัมพันธ์ ความรู้สึกโกรธหรืออับอายอย่างรุนแรงเมื่อถูกวิจารณ์ หรือภาวะซึมเศร้าหลังประสบความล้มเหลวที่กระทบภาพลักษณ์ตนเอง ด้วยเหตุนี้ เป้าหมายการรักษามักถูกกำหนดร่วมกันอย่างค่อยเป็นค่อยไป โดยเชื่อมโยงกับผลกระทบทางอารมณ์และการทำหน้าที่ในชีวิตประจำวันมากกว่าการมุ่งเน้นไปที่ชื่อภาวะที่ได้รับการวินิจฉัยเพียงอย่างเดียว

 การใช้ยา 
ปัจจุบันยังไม่มียาที่ได้รับการระบุว่าใช้รักษาความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเองโดยตรง อย่างไรก็ดี อาจพิจารณาใช้ยาในบางกรณีเพื่อจัดการภาวะอื่นที่เกิดร่วม เช่น ภาวะซึมเศร้า ความวิตกกังวล หรือความไม่มั่นคงทางอารมณ์ที่เด่นชัด ซึ่งเป็นปัญหาที่สร้างความทุกข์หรือส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตของผู้ป่วยมากที่สุด ณ ขณะนั้น มากกว่าการปรับเปลี่ยนโครงสร้างบุคลิกภาพโดยตรง

โดยสรุป แนวทางการรักษาโดยทั่วไปเน้นการทำความเข้าใจรูปแบบการให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ตนเอง ความเปราะบางด้านคุณค่าในตน และผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล มากกว่าการ “แก้ไข” บุคลิกภาพในเชิงทันที

 ดูเพิ่ม 

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:จิตวิทยาภาวะผิดปกติ
หมวดหมู่:ความผิดปกติทางบุคลิกภาพ
หมวดหมู่:การวินิจฉัยจิตเวช