เสื้อกันฝน

เสื้อกันฝน () เป็นเสื้อกันน้ำหรือทนน้ำ โดยสวมใส่บริเวณส่วนบนของร่างกายเพื่อป้องกันผู้สวมใส่จากฝน ส่วนคำว่าเรนแจ็กเกต () ในภาษาอังกฤษบางครั้งใช้เรียกเสื้อกันฝนที่มีแขนยาวและยาวถึงเอว เรนแจ็กเกตอาจจับคู่กับกางเกงกันฝนเพื่อให้กลายเป็นชุดกันฝน เสื้อผ้ากันฝนอาจจะเป็นแบบชิ้นเดียว เช่น ชุดหมี เสื้อกันฝนนั้นเหมือนกับปอนโชกันฝน ซึ่งช่วยปกป้องผู้สวมใส่จากฝนและสภาพอากาศต่าง ๆ โดยไม่ต้องใช้มือ ซึ่งแตกต่างจากร่ม

เสื้อกันฝนสมัยใหม่ส่วนใหญ่ทำจากผ้ากันน้ำที่ระบายอากาศได้ เช่น กอร์เทกซ์ หรือไทเวก และไนลอนเคลือบสารกันน้ำที่ทนทาน (DWR) ผ้าและเมมเบรนเหล่านี้ช่วยให้ไอน้ำผ่านได้ ซึ่งทำให้เสื้อกันฝนนี้สามารถ 'ระบาย' ได้ และเหงื่อของผู้สวมใส่ก็สามารถระบายออกได้ ปริมาณน้ำฝนที่เสื้อกันฝนสามารถรองรับได้บางครั้งจะวัดเป็นหน่วยมิลลิเมตรของมาตรวัดน้ำ

 ประวัติยุคแรก 

ตัวอย่างเสื้อกันฝนที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่มีการบันทึกไว้น่าจะเป็นผ้าคลุม/เสื่อหญ้าทอของเอิตซี เมื่อราว 3,230 ปีก่อนสากลศักราช

ชนพื้นเมืองอเมริกันอย่างชาวโอลเมกเป็นผู้คิดค้นยางเป็นครั้งแรกเมื่อก่อน 1,600 ปีก่อนสากลศักราช พวกเขาพัฒนาวิธีการสกัดน้ำยางยางไม้ธรรมชาติจากต้นยาง (Hevea brasiliensis) และบ่มน้ำยางยางไม้ให้เป็นยางที่ทำให้คงตัวโดยใช้สารประกอบซัลฟิวริกของพืชผักบุ้ง เพื่อสร้างผ้าทอกันน้ำชิ้นแรกของโลกที่ใช้ฝ้ายและเส้นใยพืชชนิดอื่น ๆ ผ้าเคลือบยางเหล่านี้ได้นำมาทำเป็นเสื้อคลุมกันน้ำ ซึ่งเป็นต้นเค้าโดยตรงของเสื้อกันฝนสมัยใหม่ รวมไปถึงเครื่องแต่งกายกันน้ำชนิดอื่น ๆ เช่น รองเท้า

ชนพื้นเมืองทางชายฝั่งแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือสวมเสื้อกันฝนและเสื้อผ้าอื่น ๆ ที่ทำจากสิ่งทอจากเปลือกไม้ซีดาร์ซึ่งขึ้นอยู่กับความแน่นของการทอ อาจมีเนื้อแน่นและกันน้ำได้ หรืออาจมีเนื้อนุ่มและสวมใส่สบาย

ในภูมิภาคตะวันออกและตะวันตกกลางของทวีปอเมริกาเหนือ ชนพื้นเมืองอเมริกันจำนวนมากใช้หนังที่ผ่านการทำตามกระบวนการจากสัตว์หลายชนิดเพื่อสร้างเครื่องนุ่งห่มกันน้ำ ซึ่งบางครั้งมีการปกคลุมด้วยพู่ เพื่อให้ร่างกายอบอุ่นและแห้ง โดยนอกจากจะมีหน้าที่เพื่อการตกแต่งแล้ว พู่ยังช่วยดึงน้ำออกจากส่วนหลักของเครื่องนุ่งห่มของพวกเขาเพื่อให้เครื่องแต่งกายนี้แห้งเร็วขึ้น

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 


หมวดหมู่:ฝน
หมวดหมู่:สิ่งประดิษฐ์ของสกอตแลนด์
หมวดหมู่:สิ่งประดิษฐ์ของสหราชอาณาจักร