ที่ตั้งของโลกในเอกภพ

ที่ตั้งของโลกในเอกภพ () นับตั้งแต่มนุษย์ได้เริ่มสร้างและสมมุติตำแหน่งที่ตั้งของโลกขึ้นเมื่อประมาณ 400 ปีที่แล้วจากการสังเกตการณ์ด้วยกล้องส่องทางไกล ซึ่งเริ่มมีความแพร่หลายมากในหลายศตวรรษที่ผ่านมา ในอดีตนานมาแล้วนั้นมนุษย์เชื่อว่าโลกเป็นศูนย์กลางของจักรวาลซึ่งประกอบด้วยดาวเคราะห์, ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์หมุนรอบโลก ต่อมามีการยอมรับแนวคิดดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางในศตวรรษที่ 17 และจากการสังเกตของนักดาราศาสตร์นามว่าวิลเลียม เฮอร์เชลได้อธิบายต่ออีกว่าดวงอาทิตย์และระบบสุริยะอยู่ในดาราจักรที่เป็นรูปแผ่นดิสก์ขนาดใหญ่ ในศตวรรษที่ 20 มีข้อสังเกตจากการสำรวจดาราจักรชนิดก้นหอย ซึ่งเผยให้เห็นว่าดาราจักรทางช้างเผือกของเราเป็นหนึ่งในพันล้านดาราจักรในจักรวาลที่กำลังขยายตัว จึงมีการจัดกลุ่มกระจุกดาราจักรขึ้นในตอนปลายของศตวรรษที่ 20 จากนั้นก็มีการกำหนดเอกภพที่สังเกตได้ซึ่งเกิดจากกลุ่มกระจุกดาราจักรและช่องว่างขนาดใหญ่ (Cosmic voids) รวมกันเป็นใยเอกภพ (Galaxy filament)  กลุ่มกระจุกดาราจักร, ช่องว่างและใยเอกภพนั้นเป็นโครงสร้างใหญ่ ๆ ที่สามารถพบและสังเกตได้ในเอกภพ โครงสร้างเหล่ามีขนาดใหญ่มาก อาจมีขนาดมากกว่า 1000 เมกะพาร์เซก เอกภพนั้นจะรวมจนกลายเป็นเนื้อเดียวกันซึ่งหมายความว่าทุกส่วนของเอกภพนั้นมีค่าเฉลี่ยความหนาแน่นขององค์ประกอบและโครงสร้างเดียวกัน

ปัจจุบันนี้มนุษย์ก็ยังไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดหรือขอบของเอกภพนั้นอยู่ที่ใด เนื่องจากโลกเป็นส่วนเล็ก ๆ ในเอกภพจึงไม่สามารถหาขอบของเอกภพได้จากโลก. P. 55. เอกภพที่สังเกตได้เป็นเขตที่กำหนดขึ้นและเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเอกภพเท่านั้น เอกภพที่สังเกตได้สามารถมองเห็นได้จากโลกเพราะเป็นอาณาเขตที่เป็นผลมาจากการสังเกตการณ์บนพื้นโลก ทำให้เอกภพที่สังเกตได้มีโลกเป็นศูนย์กลาง

การอ้างอิงตำแหน่งของโลกนี้เป็นเพียงการสมุติขึ้นเนื่องจากยังไม่ทราบขนาด, จุดสิ้นสุดและรูปร่างของเอกภพอย่างแน่ชัด นอกจากนี้ยังมีสมมุติฐานมากมายที่บอกว่าเอกภพนี้เป็นเพียง 1 ในหลาย ๆ พหุภพ ซึ่งสมมุติฐานนี้ก็ยังไม่มีหลักฐานที่แน่นอนและเชื้อถือได้

500px
แผนภาพตำแหน่งของโลกในสถานที่ต่าง ๆ ของเอกภพ

ชื่อ  เส้นผ่าศูนย์กลาง  หมายเหตุ  อ้างอิง โลก  12,756.2 ก.ม.  (แถบเส้นศูนย์สูตร)  วัดตามแถบเส้นศูนย์สูตรไม่นับรวมกับชั้นบรรยากาศ  World Geodetic System (WGS-84). Available online  from National Geospatial-Intelligence Agency Retrieved 27 April 2015. วงโคจรดวงจันทร์ 768,210 ก.ม.  เป็นขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางโดยเฉลี่ย  NASA Moon Factsheet and NASA Solar System Exploration Moon Factsheet  NASA Retrieved on 17 November 2008 สนามแม่เหล็กของโลก 6,363,000 -12,663,000 ก.ม.  พื้นที่สนามแม่เหล็กโลกที่สามารถป้องกันลมสุริยะ   วงโคจรโลก 299.2 ล้านก.ม. 2 หน่วยดาราศาสตร์ เส้นผ่านศูนย์กลางโดยเฉลี่ยของวงโคจรโลกรอบดวงอาทิตย์  NASA Earth factsheet and NASA Solar System Exploration Earth Factsheet  NASA Retrieved on 17 November 2008 แถบดาวเคราะห์ชั้นใน  ~6.54 หน่วยดาราศาสตร์  ดวงอาทิตย์ถึงแถบดาวเคราะห์น้อย   แถบดาวเคราะห์ชั้นนอก  60.14 หน่วยดาราศาสตร์  ดวงอาทิตย์ถึงดาวเนปจูน  NASA Neptune factsheet and NASA Solar System Exploration Neptune Factsheet  NASA Retrieved on 17 November 2008 แถบไคเปอร์  ~96 หน่วยดาราศาสตร์ แถบวัตถุน้ำแข็งที่อยู่เลยวงโคจรของดาวเนปจูนออกไป ระยะทางที่เป็นจุดสิ้นสุดคือจุดที่มีการสะท้อนเสียง 2: 1 กับดาวเนปจูน   เฮลิโอสเฟียร์  160 หน่วยดาราศาสตร์ ขอบเขตสิ้นสุดของลมสุริยะและสสารระหว่างดาวเคราะห์   See Figures 1 and 2. แถบหินกระจาย  195.3 หน่วยดาราศาสตร์ บริเวณที่มีแสงน้อยกระจัดกระจายอยู่รอบ ๆ แถบไคเปอร์ ครอบคลุมดาวเอริส  เมฆออร์ต  100,000–200,000 หน่วยดาราศาสตร์ 0.613–1.23 พาร์เซก  เป็นจุดวงโคจรของดาวหางและก้อนน้ำแข็งสกปรก มีส่วนประกอบไปด้วยน้ำแข็งคาร์บอนไดออกไซด์ มีเทน แอมโมเนีย ฝุ่น และหินซึ่งเป็นเศษเหลือจาการสร้างดาวเคราะห์   ระบบสุริยะ  1.23 พาร์เซก  นับตามเส้นผ่านศูนย์กลางระบบสุริยะโดยจุดสิ้นสุดคือจุดที่อิทธิพลแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์สิ้นสุดลง   กลุ่มเมฆระหว่างดาวท้องถิ่น  9.2 พาร์เซก เมฆระหว่างดวงดาวเป็นก๊าซที่อยู่ระหว่างดวงอาทิตย์และดาวฤกษ์อื่น ๆ  Mark Anderson, "Don't stop till you get to the Fluff", New Scientist no. 2585, 6 January 2007, pp. 26–30 ฟองท้องถิ่น  2.82–250 พาร์เซก  ห้วงอวกาศที่ค่อนข้างโปร่งระหว่างดวงอาทิตย์และดาวฤกษ์อื่น ๆ ซึ่งน่าจะเกิดจากมหานวดารา   แถบกูลด์  1,000 พาร์เซก  วงโคจรที่ดวงอาทิตย์และดาวฤกษ์อื่น ๆ กำลังโคจรอยู่  แขนนายพราน 3000 พาร์เซก (ความยาว)แขนเกลียวของกาแล็กซี่ทางช้างเผือก  Harold Spencer Jones, T. H. Huxley, Proceedings of the Royal Institution of Great Britain, Royal Institution of Great Britain, v. 38–39 วงโครงของระบบสุริยะ  17,200 พาร์เซก จุดที่ระบบสุริยะโคจรรอบศูนย์กลางทางช้างเผือกระยะเวลาโคจรอยู่ที่ระหว่าง 225 ถึง 250 ล้านปีแสง   ทางช้างเผือก  30,000 พาร์เซก  ดาราจักรที่ดวงอาทิตย์อาศัยอยู่   กลุ่มย่อยทางช้างเผือก  840,500 พาร์เซก  จุดที่ทางช้างเผือก และดาราจักรแคระคนยินธนู, ดาราจักรแคระหมีเล็ก เหล่านี้ได้รับแรงโน้มถ่วง   กลุ่มท้องถิ่น 3 เมกะพาร์เซกกลุ่มที่มีดาราจักร 47 ดาราจักรรวมอยู่ด้วยกันโดยมีดาราจักรใหญ่ ๆ คือดาราจักรแอนดรอเมดา, ดาราจักรสามเหลี่ยมและทางช้างเผือกที่เป็นดาราจักรแคระ  Local Sheet 7 เมกะพาร์เซก กลุ่มของดาราจักรกลุ่มอื่น ๆ และกลุ่มท้องถิ่นที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วสัมพัทธ์เดียวกันกับกลุ่มดาวหญิงสาว   กลุ่มกระจุกดาราจักรหญิงสาว  30 เมกะพาร์เซก  กลุ่มใหญ่ซึ่งมีกลุ่มท้องถิ่นเป็นส่วนหนึ่งซึ่งประกอบด้วยกลุ่มดาราจักรประมาณ 100 กลุ่มและกระจุกดาวรวมมาอยู่ในกลุ่มราศีกันย์   ลาเนียเคอา  160 เมกะพาร์เซก ประกอบด้วยกลุ่มกลุ่มท้องถิ่นและกลุ่มดาราจักรประมาณ 300 ถึง 500 กลุ่มโดยเน้นที่กลุ่มใหญ่ซึ่งก็คือกลุ่มไฮดรา - เซ็นทอรัส   เอกภพที่สังเกตได้  28,000 เมกะพาร์เซก  ดาราจักรมากกว่า 100พันล้านดาราจักรจัดอยู่ในกระจุกดาวหลายล้านดาวที่รวมตัวเป็นเส้นใยดาราจักรที่มีช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างโครงสร้างและมีรูปร่างพื้นฐานคล้ายโฟม   เอกภพ  ขั้นต่ำอยู่ที่ประมาณ 28,000 เมกะพาร์เซก  อาณาเขตที่เลยออกไปจากเอกภพที่สังเกตได้อยู่ในบริเวณที่มองไม่เห็นเนื่องจากไม่มีแสงที่สามารถส่องมายังโลก 

หมายหตุ

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:โลก (ดาวเคราะห์)
หมวดหมู่:เอกภพเชิงกายภาพ