ภาษาหมิ่นใต้มาตรฐาน

ภาษาหมิ่นใต้มาตรฐาน หรือ ภาษาฮกเกี้ยน (ภาษาหมิ่นใต้: 福建話, ภาษาจีน: 泉漳話) เป็นภาษาหมิ่นใต้ที่มีจำนวนผู้ใช้มากที่สุด มักจะใช้เรียกแทนภาษาหมิ่นใต้ ภาษาหมิ่นใต้มาตรฐานมีแหล่งต้นกำเนิดมาจากจังหวัดจางจิว เจียงจิวและจังหวัดเอ้หมึงในมณฑลฝูเจี้ยน นอกไปจากนี้ยังมีจำนวนผู้ใช้จำนวนมากในไต้หวัน ประเทศสิงคโปร์ และประเทศฟิลิปปินส์บางส่วน

ภาษาหมิ่นใต้ถิ่นนั้นไต้หวันเรียกว่า ไตงี่ () ในเอเชียตะวันออกเฉียงไต้เรียกว่า ฮกเกี้ยนอวย (เป่อ่วยยี: Hok-kiàn-ōe) ส่วนจีนกลางเรียกว่า เฉวียนจาง () หรือภาษาเจียงจิว-จางจิว เพื่อป้องกันการสับสนกับภาษาฮกจิว ()

 ที่มาของชื่อ 
เกี่ยวกับการเรียกชื่อภาษาหมิ่นใต้นั้น ที่จริงแล้วยังมีคำอื่นที่ใช้เรียกตามความคลุมเครืออีกได้แก่ "ฮกเกี้ยน" (福建話), "หมิ่นใต้" (閩南話), "ไต้หวัน" (臺灣話),"ฮกเล่า" (福佬話), "เอ๋อเล่า" (鶴佬話), "โฮลก" (河洛話) โดยมีที่มาดังนี้
 "โฮลก" ในงานวิจัยของอู๋ฮวาย〈河洛語閩南語中之唐宋故事〉ได้อธิบายไว้ว่า
 學佬話: เป็นคำที่ใช้เรียกในบริเวณข้างเคียงไหหลำ สำหรับชาวแคะเรียกว่าฮกโล่ (hok-ló, 福佬)
 福佬話: เป็นอีกคำที่ชาวแคะใช้เรียก
 鶴佬話: เป็นคำที่ชาวกวางตุ้งใช้เรียก
 臺灣話, 臺語: เป็นคำที่ชาวญี่ปุ่นใช้ในช่วงที่ชาวญี่ปุ่นปกครองไต้หวัน อย่างไรแต่ คำว่า 台灣語 ไม่ได้หมายถึงภาษาฮกเกี้ยนในภาษาญี่ปุ่น

 การใช้ในท้องถิ่น 
 มณฑลฝูเจี้ยน 
ปัจจุบันภาษาฮกเกี้ยนในประเทศจีนมีการแบ่งแยกเป็นท้องถิ่นอยู่อีกหลายที่ หลัก ๆ แบ่งได้เป็นสี่ที่ได้แก่
 ฮกเกี้ยนภาคตะวันออก (สำเนียงเซี่ยเหมิน) โดยแบ่งออกเป็นสำเนียงย่อยในเกาะและนอกเกาะเซี่ยเหมิน
 ฮกเกี้ยนถิ่นจางจิว สามารถแบ่งย่อยเป็นสำเนียงย่อยดังนี้: สำเนียงถงอาน (同安话), สำเนียงจินเหมิน (金门话), สำเนียงหนานอาน (南安话), สำเนียงอานซี (安溪话), สำเนียงจิ้นเจียง (晋江话), สำเนียงสือซือ (石狮话), สำเนียงฮุ่ยอาน (惠安话), สำเนียงโถวเป่ย์ (头北话), สำเนียงฮุ่ยหนาน (惠南话)
 ฮกเกี้ยนถิ่นเจียงจิว สามารถแยกเป็นสำเนียงย่อยได้ดังนี้: สำเนียงหลงซี (龙溪话), สำเนียงจางผู่ (漳浦话), สำเนียงหนานจิ้ง (南靖话)
 ฮกเกี้ยนตะวันตก (สำเนียงหลงเซี่ยน) สามารถแบ่งย่อยเป็นสำเนียงย่อยคือสำเนียงซินหลัว (新罗话) กับสำเนียงจางผิง (漳平话)

 ไต้หวัน 

 เอเชียตะวันออกเฉียงไต้ 
ภาษาฮกเกี้ยนในเอเชียตะวันออกเฉียงไต้สามารถแบ่งได้ตามประเทศต่าง ๆ ส่วนใหญ่แล้วมีความใกล้เคียงกับภาษาไต้หวันโดยแบ่งออกเป็นตามประเทศต่าง ๆ ได้แก่
 ประเทศสิงคโปร์ มีความใกล้เคียงกับสำเนียงในจังหวัดจางจิว
 ประเทศมาเลเซียตอนบน เป็นภาษาถิ่นที่ใกล้เคียงกับจังหวัดจางจิว
 ประเทศมาเลเซียตอนใต้ เป็นภาษาถิ่นที่ใกล้เคียงกับจังหวัดเจียงจิว

 การออกเสียง 

 สระ 
  前 หน้า 次前 ค่อนหน้า 央 กลาง 次後 ค่อนหลัง 後 หลัง 閉 ปิด 300px()

() 次閉 ใกล้ปิด 半閉กลางปิด 中 กลาง 半開กลางเปิด 次開 ใกล้เปิด 開 เปิด

 วรรณยุกต์ 
{| Class="wikitable" Style="text-align:center"
|+ลักษณะเสียงวรรณยุกต์จากสำเนียงเฉวียนจาง
! วรรณยุกต์
! colspan=2|จางจิว
! colspan=2|เจียงจิว
! colspan=2|เอ้หมึง
|-
| เสียง1 || ||33|| ||34|| ||55
|-
| เสียง2 || ||55|| ||53|| ||53
|-
| เสียง3 || ||31|| ||21|| ||21
|-
| เสียง4 || ||5|| ||1|| ||1
|-
| เสียง5 || ||35|| ||13|| ||35
|-
| เสียง6 || ||22||colspan=2|(= #2)||colspan=2|(= #2)
|-
| เสียง7 || ||31|| ||11|| ||11
|-
| เสียง8 || ||23|| ||12|| ||5ʔ
|}

 เสียงในแผ่นดินต่าง ๆ 
ภาษาฮกเกี้ยนในเอ้หมึงกับไต้หวันคือถิ่นจางจิวกับเจียงจิวผสมกัน แต่ว่ามีการเปลี่ยนแปลงไปตามวิวัฒนาการ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าการออกเสียงจะมีการเปลี่ยนไปบ้าง แต่การใช้อักษรไม่มีการเปลี่ยนและมีการใช้สำนวนที่เหมือนกัน นอกนั้นในไต้หวันในช่วงที่ญี่ปุ่นเข้าครอบครองได้รับอิทธิพลจากภาษาญี่ปุ่นพอสมควร ส่วนที่เหลือจะมีการรับอิทธิพลจากภาษามลายู ภาษาอังกฤษ ภาษาแต้จิ๋ว ภาษากวางตุ้งเป็นต้น

ภาษาฮกเกี้ยนทุกถิ่นสามารถสื่อสารอย่างเข้าใจกันได้

 อักษรศาสตร์และไวยากรณ์ 
ภาษาฮกเกี้ยนจัดเป็นภาษาแยกหน่วยคำ (Analytic language) เหมือนภาษาไทย ดังนั้นคำแต่ละคำจะมีความหมายแยกออกชัดเจนและให้ความหมายตัวต่อตัว ปรกติแล้วจะเป็น ประธาน-กริยา-กรรม เหมือนภาษาไทย ทว่า ภาษาฮกเกี้ยนจะเป็นภาษาเน้นหัวข้อ (Topic-prominent language) ดังนั้นไวยากรณ์จึงไม่มีมาตรฐาน ภาษาฮกเกี้ยนไม่มีเทนซ์ ไม่แบ่งเพศ ไม่มีเอกพจน์พหูพจน์ แต่จะเป็นการเติมคำแยกเหมือนภาษาไทย
 บุรุษสรรพนาม 
บุรุษสรรพนามในภาษาฮกเกี้ยนมีดังนี้
 บุรุษสรรพนาม เอกพจน์ พหูพจน์ สรรพนามบุรุษที่หนึ่ง   สรรพนามบุรุษที่สอง   สรรพนามบุรุษที่สาม  
1 หมายถึง "พวกเรา" โดยไม่รวมผู้ฟัง
2 หมายถึง "พวกเรา" โดยรวมผู้ฟังด้วย
3 ใช้ในสำเนียงฮกเกี้ยนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ปัจจัย (หน่วยคำเติมหลัง) สำหรับแสดงความเป็นเจ้าของมักใช้ 的 () , ปัจจัย 之 () ใช้ในคำภาษาจีนดั้งเดิม 
และปรกติพหูพจน์จะไม่เติมปัจจัยแสดงความเป็นเจ้าของ เช่น 阮 (goán) , 翁 (ang) , 姓 (sèⁿ) , 陳 (Tân)

 หมายเหตุ

 อ้างอิง  

 อ่านเพิ่ม 






  - An analysis and facsimile of the Arte de la Lengua Chio-chiu (1620), the oldest extant grammar of Hokkien.
  - Chapter examining and detailing the history of Hokkien dictionaries and similar works and the history of Hokkien writing systems over the centuries, especially phonetic scripts for Hokkien

 แหล่งข้อมูลอื่น 

  A playscript from the late 16th century.
  Hokkien version of the Doctrina Christiana en lengua española y tagala (1593):
 at Biblioteca Nacional de España
 at UST Miguel de Benavidez Library, Manila 
 at NCTU, Taiwan 
 at Filipinas Heritage Library, Manila
  A manual for learning Hokkien written by a Spanish missionary in the Philippines.
  The oldest known rhyme dictionary of a Zhangzhou dialect.



 當代泉州音字彙, a dictionary of Quanzhou speech

 Voyager – Spacecraft – Golden Record – Greetings From Earth – Amoy, includes translation and sound clip
 (The voyager clip says:  太空朋友，恁好。恁食飽未？有閒著來阮遮坐哦!)

หมวดหมู่:ภาษาในตระกูลภาษาจีน
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศจีน
หมวดหมู่:ภาษาในไต้หวัน
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศสิงคโปร์
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศมาเลเซีย
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศบรูไน
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศอินโดนีเซีย