ความดันโลหิตในปอดสูง

ความดันโลหิตในปอดสูง () เป็นการเพิ่มขึ้นของความดันเลือดในหลอดเลือดแดงสู่ปอดและหลอดเลือดดำจากปอดหรือหลอดเลือดในปอดหลอดอื่น ๆ ซึ่งนำมาสู่อาการหายใจลำบาก, เวียนศีรษะ, หมดสติชั่วคราว, ขาบวม หรืออาการอื่น ๆ ความดันโลหิตในปอดสูงอาจเกิดขึ้นได้อย่างเฉียบพลัน อาการนี้ถูกบัญญัติขึ้นโดย แอ็นสท์ ฟอน รอมแบร์ก (Ernst von Romberg) ในปี ค.ศ. 1891 ปัจจุบันยังเป็นการยากที่จะอธิบายสาเหตุของโรคนี้อย่างชัดเจน โรคนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตปีละราว 125–150 คนในสหรัฐอเมริกา และมีอัตราผู้ป่วยที่ 4 ต่อประชากร 1,000 คนในสหรัฐ และ 6 ต่อประชากร 1,000 คนในยุโรป สตรีมีความเสี่ยงที่จะเป็นโรคนี้มากกว่าผู้ชาย

 สัญญาณและอาการ 
สัญญาณและอาการของการเกิดความดันโลหิตในปอดสูง ประกอบด้วยลักษณะต่อไปนี้:

หายใจลำบาก
เจ็บหน้าอก
ชีพจรเร็วขึ้น
เจ็บด้านขวาของท้อง

เบื่ออาหาร
ปวดหัวอ่อน ๆ
ขาหรือข้อเท้าพอง
เขียวคล้ำ

นอกจากนี้ การเสพสารประเภทโคเคน, เมทแอมเฟตามีน (), เอทานอล ซึ่งนำไปสู่ภาวะตับแข็ง หรือการสูบบุหรี่ ก็เป็นปัจจัยเสี่ยงที่ทำให้เกิดโรคได้

 อ้างอิง 

แหล่งข้อมูลอื่น

 Pulmonary Hypertension Association 
 The Merck Manual Home Edition: Pulmonary Hypertension
 Pulmonary Arterial Hypertension database 

หมวดหมู่:อาการและอาการแสดงที่เกี่ยวกับระบบหายใจ
หมวดหมู่:ความดันโลหิตสูง