จักรพรรดินินโตกุ

จักรพรรดินินโตกุ () มีอีกพระนามว่า โอโฮซาซากิ โนะ ซูเมรามิโกโตะ () เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 16 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม เนื่องด้วยชื่อเสียงด้านความดีตามที่ปรากฏในโคจิกิและนิฮงโชกิ ทำให้บางครั้งมีการเรียกขานพระองค์เป็น จักรพรรดินักบุญ ()

ในขณะที่การมีตัวตนของพระองค์เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป กลับไม่มีวันที่แน่นอนในการกำหนดพระชนมชีพหรือรัชสมัยของจักรพรรดิองค์นี้ ตามธรรมเนียมถือว่าครองราชย์ใน ค.ศ. 313 ถึง 399Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 36. แม้ว่านักวิชาการตั้งข้อสงสัยถึงวันที่นั้น

 เรื่องราวตามตำนาน 
ข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์นำมาจากโคจิกิและนิฮงโชกิ ซึ่งเรียกโดยรวมเป็น คิกิ (記紀) หรือ พงศาวดารญี่ปุ่น โดยในคิกิระบุว่า นินโตกุเสด็จพระราชสมภพจากนากัตสึฮิเมะ โนะ มิโกโตะ (仲姫命) ในช่วง ค.ศ. 290 และได้รับพระราชทานนามว่า โอโฮซาซากิ โนะ มิโกโตะ () และนิฮงโชกิรายงานว่า พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ในจักรพรรดิโอจิงAston, William. (1998). Nihongi, Vol. 1, pp. 254–271.

 ข้อมูลที่มีอยู่ 
นักประวัติศาสตร์ถือว่านินโตกุเป็นผู้ปกครองในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 ซึ่งการดำรงอยู่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเป็นข้อเท็จจริง โดยไม่ระบุถึงสิ่งที่พระองค์อ้างว่าบรรลุทั้งหมด

แม้ว่านิฮงโชกิระบุว่านินโตกุครองราชย์ใน ค.ศ. 313 ถึง 399 การวิจัยเสนอแนะว่าวันที่นั้นน่าจะไม่ถูกต้องParry, Richard Lloyd.  "Japan guards the Emperors' secrets; Ban on digs in ancient imperial tombs frustrates archaeologists", The Independent (London). 12 November 1995. วิลเลียม จอร์จ แอสตันระบุว่าถ้าเป็นไปตามข้อเท็จจริง นินโตกุจะมีพระชนมพรรษาถึง 312 พรรษาในปีที่ 78 ของการครองราชย์ ถ้าสันนิษฐานว่าเรื่องราวแบบดั้งเดิมถูกต้อง ส่วนข้อมูลนอกคิกิ รัชสมัยของจักรพรรดิคิมเม ( – 571) เป็นช่วงแรกที่ประวัติศาสตร์นิพนธ์ร่วมสมัยสามารถกำหนดวันที่ที่ตรวจสอบได้ แม้ว่าพระนามและวันที่ที่ยอมรับกันโดยทั่วไปของจักรพรรดิช่วงแรกไม่ได้รับการยืนยันว่าเป็น "แบบดั้งเดิม" จนกระทั่งรัชสมัยจักรพรรดิคัมมุในช่วง ค.ศ. 737 ถึง 806

ฮิเดฮิดระ โอการะระบุตัวพระองค์เข้ากับเดแห่งวะ岡田, 2008 กษัตริย์องค์ก่อนกษัตริย์องค์อื่น ๆ ที่รู้จักกันดีในพระนามกษัตริย์ทั้งห้าแห่งวะ

 พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา 
According to the นิฮงโชกิรายงานว่า พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ในจักรพรรดิโอจิง และพระราชมารดาคือ นากัตสึฮิเมะ โนะ มิโกโตะ (仲姫命) พระราชปนัดดาในจักรพรรดิเคโก พระองค์ยังเป็นพระราชบิดาในจักรพรรดิริจู, ฮันเซ และอิงเงียว พระนามของพระองค์คือ โอโฮซาซากิ โนะ มิโกโตะ ()

จักรพรรดินี (โคโง): เจ้าหญิงอิวะ () กวีและพระธิดาในคัตสึรางิ โนะ ซตสึฮิโกะ () (องค์แรก)
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายโอเอโนอิซาโฮวาเกะ () ภายหลังเป็นจักรพรรดิริจู
เจ้าชายซูมิโนเอะ โนะ นากัตสึ (; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 399)
พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายมิซูฮาวาเกะ () ภายหลังเป็นจักรพรรดิฮันเซ
พระราชโอรสองค์ที่ 4: เจ้าชายโออาซัตสึมะ วากูโงะ โนะ ซูกูเนะ () ภายหลังเป็นจักรพรรดิอิงเงียว
เจ้าชายซาโกอูโดะ ()

จักรพรรดินี (โคโง): เจ้าหญิงยาตะ () พระราชธิดาในจักรพรรดิโอจิง (องค์ที่สอง)

พระมเหสี (ฮิ) : ฮิมูกะ โนะ คามินางะ-ฮิเมะ () พระธิดาในโมโรกาตะ โนะ คิมิ อูชิโมโรอิ
 (; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 454)
เจ้าหญิงคูซากะ โนะ ฮาตาบิ-ฮิเมะ () สมรสกับจักรพรรดิยูเรียกุ

พระมเหสี: อูจิ โนะ วากิอิรัตสึเมะ () พระราชธิดาในจักรพรรดิโอจิง

พระมเหสี: คูโระ-ฮิเมะ () พระธิดาในคิบิ โนะ อามาเบะ โนะ อาไต ()

 สุสาน 

หมายเหตุ

 อ้างอิง 

อ่านเพิ่ม
 Aston, William George. (1896).  Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  
 Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida. (1979).  Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ;  
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  
 Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ;  

นินโตกุ
หมวดหมู่:บุคคลในยุคโคฟุง