จักรพรรดิเฮเซ (อาเตะ)

จักรพรรดิเฮเซ (; ค.ศ. 773 – 5 สิงหาคม ค.ศ. 824) มีอีกพระนามว่า เฮโจเท็นโน เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 51Emperor Heizei, Yamamomo Imperial Mausoleum, Imperial Household Agency ตามลำดับการสืบทอดแบบดั้งเดิมPonsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, pp. 62–63. รัชสมัยของพระองค์อยู่ใน ค.ศ. 806 ถึง 809Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon, pp. 96–97; Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, pp. 279–280; Varley, H. Paul. Jinnō Shōtōki, p. 151.

เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม
เฮเซเป็นพระราชโอรสองค์โตที่สุดในจักรพรรดิคัมมุกับจักรพรรดินีฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระVarley, p. 151; Brown, p. 279. เฮเซมีจักรพรรดินีสามพระองค์กับพระราชโอรสและพระราชธิดา 7 พระองค์Brown, p. 279.

เหตุการณ์ในชีวิตของพระองค์
 ค.ศ. 785: (): เฮเซได้รับการแต่งตั้งเป็นมกุฎราชกุมารเมื่อพระชนมายุ 12 พรรษาBrown and Ishida, p. 279
 9 เมษายน ค.ศ. 806 วันที่จูเลียนจาก NengoCalc (): ในปีที่ 25 ของรัชสมัยจักรพรรดิคัมมุ พระองค์สวรรคต และถึงแม้จะมีการโต้เถียงกันว่าใครควรเป็นผู้สืบทอดคนต่อไป นักวิชาการร่วมสมัยตีความว่าพระราชโอรสของพระองค์ได้รับตำแหน่งผู้สืบทอด (เซ็ซโซ) หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิเฮเซจึงขึ้นครองราชย์ (โซกูอิ)Titsingh, p. 95; Brown and Ishida, p. 279; Varley, p. 44; a distinct act of senso is unrecognized prior to Emperor Tenji; and all sovereigns except Jitō, Yōzei, Go-Toba, and Fushimi have senso and sokui in the same year until the reign of Emperor Go-Murakami.

ในรัชสมัยเฮเซ มีการจัดรูปแบบองครักษ์ใหม่ โดยองครักษ์ของจักรพรรดิที่มีอยู่แล้วกลายเป็นองครักษ์ฝ่ายซ้ายของจักรพรรดิ ในขณะที่องครักษ์ฝ่ายกลางกลายเป็นองครักษ์ฝ่ายขวาของจักรพรรดิBrown and Ishida, p. 280 องครักษ์ทั้งสองฝ่ายได้รับผู้บัญชาการอาวุโสคนใหม่ ณ เวลานั้น จักรพรรดิเฮเซทรงแต่งตั้งซากาโนอูเอะ โนะ ทามูรามาโระ (ค.ศ. 758–811) เป็นผู้บัญชาการอาวุโสประจำองครักษ์ฝ่ายขวาของจักรพรรดิ โดยในรัชสมัยจักรพรรดิคัมมุก่อนหน้า ทามูรามาโระเคยได้รับแต่งตั้งเป็นโชกุนประจำกองสำรวจทางทหารต่อเอมิชิBrown and Ishida, p. 279; Varley, p. 272; Titsingh, p. 99.

 ค.ศ. 809 (): หลังครองราชย์เป็นเวลา 4 ปี จักรพรรดิเฮเซทรงพระประชวร และทรงกลัวว่าพระองค์อาจไม่มีชีวิตรอด จักรพรรดิเฮเซจึงสละราชสมบัติให้แก่พระอนุชาของพระองค์ ผู้ภายหลังมีพระนามว่าจักรพรรดิซางะ
 18 พฤษภาคม ค.ศ. 809 (): จักรพรรดิซางะขึ้นครองราชย์ตอนพระชนมายุ 24 พรรษา
 5 สิงหาคม ค.ศ. 824 (): หลังจักรพรรดิเฮเซสละราชสมบัติเนื่องจากพระโรคเป็นเวลา 14 ปี พระองค์เสด็จสวรรคตด้วยพระชนมายุ 51 พรรษาBrown and Ishida, p. 280; Varley, p. 151.

ปีในรัชสมัยเฮเซ
ปีในรัชสมัยเฮเซมีแค่หนึ่งศักราช (เน็งโง)Titsingh, p. 96.
 ไดโด (806–810)

พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา
จักรพรรดินี (สถาปนาหลังสวรรคตเป็นโคโง): ฟูจิวาระ โนะ ทาราชิโกะ/ไทชิ (藤原帯子; สวรรคต ค.ศ. 794) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ โมโมกาวะPonsonby-Fane, P. 318; in 806, 12 years after death, this is first time this posthumously elevated rank was bestowed

ฮิ: เจ้าหญิงอาซาฮาระ (朝原内親王; 779–817) พระราชธิดาในจักรพรรดิคัมมุ

ฮิ: เจ้าหญิงโอยาเกะ (大宅内親王; สวรรคต ค.ศ. 849) พระราชธิดาในจักรพรรดิคัมมุ

ฮิ: เจ้าหญิงคันนาบิ (甘南美内親王; 800-817) พระราชธิดาในจักรพรรดิคัมมุ

โชชิ นางใน (ไนชิ-โนะ-คามิ): (ฟูจิวาระ โนะ คูซูโกะ ; สวรรคต ค.ศ. 810) อดีตพระมเหสีใน ชูนางง ฟูจิวาระ โนะ ทาดานูชิPonsonby-Fane, p. 318.  Brown and Ishida, pp. 281 และพระราชธิดาในฟูจิวาระ โนะ ทาเน็ตสึงุ

ฮิ: ธิดาในฟูจิวาระ ทาดานูชิ

นางใน: อิเซะ โนะ สึงูโกะ (伊勢継子; 772–812) ธิดาในอิเซะ โนะ โอนะ
เจ้าชายองค์ที่สาม: เจ้าชายจักรพรรดิทากาโอกะ (高丘親王; 799–881) มกุฎราชกุมารใน ค.ศ. 809 (ถอดถอนใน ค.ศ. 810)
เจ้าชายองค์ที่สี่: เจ้าชายจักรพรรดิโคเซะ (巨勢親王; สวรรคต ค.ศ. 882)
เจ้าหญิงคามิตสึเกโนะ (上毛野内親王; สวรรคต ค.ศ. 842)
เจ้าหญิงอิโซโนกามิ (石上内親王; สวรรคต ค.ศ. 846)
เจ้าหญิงองค์ที่สาม: เจ้าหญิงโอฮาระ (大原内親王; สวรรคต ค.ศ. 863) ไซโอที่ 14 ประจำศาลเจ้าอิเซะ (806–809)

นางใน: ฟูจิอิ โนะ ฟูจิโกะ/โทชิ (葛井藤子) ธิดาในฟูจิอิ โนะ มิจิโยริ
เจ้าชายองค์แรก: เจ้าชายอาโบะ (阿保親王)

นางใน: คิ โนะ อิโอกาซุ (紀魚員) ธิดาในคิ โนะ คตสึโอะ
เจ้าหญิงเอนุ (叡努内親王; สวรรคต ค.ศ. 835)

พงศาวลี

อ้างอิง

บรรณานุกรม


 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  
 Varley, H. Paul. (1980).  Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ;  

เฮเซ (อาเตะ)
หมวดหมู่:บุคคลในยุคเฮอัง
หมวดหมู่:บุคคลในยุคนาระ
หมวดหมู่:ภิกษุที่เป็นพระราชวงศ์
หมวดหมู่:ภิกษุชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:โคไตชิ