จักรพรรดิโคกากุ

โมโรฮิโตะ (; 23 กันยายน ค.ศ. 1771 – 11 ธันวาคม ค.ศ. 1840) ได้รับพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น จักรพรรดิโคกากุ () เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 119 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิมImperial Household Agency (Kunaichō): 光格天皇 (119)Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, pp. 120–122. พระองค์ครองราชย์ใน ค.ศ. 1779 จนกระทั่งสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1817 ให้แก่จักรพรรดินินโก พระราชโอรส จักรพรรดิองค์ถัดไปที่สละราชสมบัติคืออากิฮิโตะที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นถึง 202 ปี

 พระราชประวัติ 
จักรพรรดิโคกะกุก่อนจะขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายโทะโมะฮิโตะ โดยเป็นพระราชโอรสของ เจ้าชายซุเกะฮิโตะ ผู้นำราชสกุล คังอิน โนะ มิยะ ซึ่งเป็นราชสกุลสาขาหนึ่ง

ในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1779 เจ้าชายโทะโมะฮิโตะทรงได้รับการสถาปนาเป็นพระราชโอรสบุญธรรมใน จักรพรรดิโกะ-โมะโมะโซะโนะ เนื่องจากองค์จักรพรรดิมีพระราชธิดาพระองค์เดียวและในวันนั้นจักรพรรดิโกะ-โมะโมะโซะโนะก็สวรรคตหลังจากนั้นอีก 5 วันคือวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1779 เจ้าชายโทะโมะฮิโตะพระชนมายุเพียง 8 พรรษาทรงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่

 เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิโคกากุ 
จักรพรรดิโคกะกุครองสิริราชสมบัติระหว่างวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1779 – 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1817

 1 มกราคม ค.ศ. 1780 (วันที่ 25 เดือน 11 ปี อันเอ ที่ 8): จักรพรรดิโคกะกุประกอบ พระราชพิธีราชาภิเษก ขึ้นเป็นจักรพรรดิอย่างเป็นทางการ ณ พระราชวังหลวงเคียวโตะ

 17 กันยายน ค.ศ. 1786 (วันที่ 15 เดือน 8 ปี เท็งเม ที่ 6): โชกุน โทะกุงะวะ อิเอะฮะรุ โชกุนลำดับที่ 10 แห่ง รัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะ ถึงแก่อสัญกรรมและได้มีการฝังศพที่ เอะโดะ

 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1817 (วันที่ 22 เดือน 3 ปี บุงกะ ที่ 14): จักรพรรดิโคกะกุพระชนมายุ 45 พรรษาได้ประกาศสละราชบัลลังก์ให้แก่ เจ้าชายอะยะฮิโตะ พระราชโอรสขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดินินโก นับเป็นจักรพรรดิองค์แรกที่สละราชบัลลังก์เมื่อพระชนมายุมากกว่า 40 พรรษานับตั้งแต่ จักรพรรดิโองิมะชิ สละราชบัลลังก์เมื่อปี ค.ศ. 1586 

โดยจักรพรรดิโคกะกุเป็นต้นราชสกุลของจักรพรรดิที่ปกครองญี่ปุ่นในปัจจุบัน

 11 ธันวาคม ค.ศ. 1840 (วันที่ 18 เดือน 11 ปี เท็งโป ที่ 11) : อดีตจักรพรรดิโคกะกุสวรรคตเมื่อพระชนมายุ 69 พรรษา

พระราชพงศาวลี

 ดูเพิ่ม 
 รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น

 อ้างอิง 

ข้อมูล
 Meyer, Eva-Maria. (1999).  Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867.  Münster: LIT Verlag. 	;   OCLC 42041594
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
 Screech, Timon. (2006). Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822. London: RoutledgeCurzon. ; OCLC 65177072
 Screech, Timon. (2000).   Shogun's Painted Culture: Fear and Creativity in the Japanese States, 1760–1829. London:  Reaktion. IBN 9781861890641;   OCLC 42699671
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
 Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ;  OCLC 59145842

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 National Archives of Japan: Sakuramachiden Gyokozu, scroll depicting Emperor Kōkaku in formal procession, 1817 (Bunka 14).

หมวดหมู่:บุคคลในยุคเอโดะ
โคกากุ
โคกากุ