จักรพรรดินินโก

อายาฮิโตะ (; 16 มีนาคม ค.ศ. 1800 – 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1846}} ได้รับการเลื่อนพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น จักรพรรดินินโก () เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 120 ตามประเพณีการสืบราชสันตติวงศ์Imperial Household Agency (Kunaichō):  仁孝天皇 (120)Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, pp. 122–123. รัชสมัยของพระองค์เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1817 จนกระทั่งเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1846 ทรงเห็นว่าอำนาจของโชกุนเสื่อมโทรมลงอีกTitsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 421. ภัยพิบัติ ซึ่งรวมถึงความอดอยาก การทุจริต และการแทรกแซงของประเทศตะวันตกที่เพิ่มขึ้น ช่วยบั่นทอนความไว้วางใจของสาธารณชนในรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ จักรพรรดินินโกพยายามที่จะรื้อฟื้นพิธีกรรมในราชสำนักและปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระราชบิดาของพระองค์คือจักรพรรดิโคกากุ อย่างไรก็ตามไม่ทราบว่าจักรพรรดิมีบทบาทอย่างไรในความโกลาหลที่เกิดขึ้นในรัชสมัยของพระองค์ 

พระราชวงศ์ของพระองค์รวมถึงพระราชโอรส-ธิดา 15 องค์จากพระสนมองค์ต่าง ๆ แต่มีเพียงสามองค์เท่านั้นที่มีพระชนม์อยู่จนโต  พระราชโอรสองค์ที่สี่ของพระองค์คือ เจ้าชายโอซาฮิโตะได้กลายเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไปจากการสวรรคตของจักรพรรดินินโก ในปี ค.ศ. 1846 ในขณะที่อำนาจทางการเมืองในขณะนั้นยังคงอยกับโชกุน จุดเริ่มต้นของยุคบากูมัตสึ (การสิ้นสุดยุครัฐบาลทหาร) ก็ใกล้เข้ามาแล้ว

 เหตุการณ์ในพระชนมชีพ 
พระชนมชีพช่วงต้น
ก่อนจะขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามเดิม (อิมินะ) ว่า อายาฮิโตะ ()Ponsonby-Fane, p. 10; Titsingh, p. 421. พระองค์เสด็จพระราชสมภพในวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1800 และเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ในจักรพรรดิโคกากุ พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์เดียวจากทั้งหมด 16 พระองค์ที่มีพระชนม์ชีพถึงวัยผู้ใหญ่ อายาฮิโตะได้รับการแต่งตั้งเป็นมกุฎราชกุมารใน ค.ศ. 1809 โดยได้รับการเลี้ยงดูจากอัครมเหสีของพระราชบิดานามว่า เจ้าหญิงโยชิโกะ () มีอีกพระนามว่า ชิง-เซวะ-อิง () ส่วนพระราชมารดาผู้ให้กำเนิดเป็นหนึ่งในพระสนมของพระราชบิดานามว่า คาจูจิ ทาดาโกะ ()

 รัชสมัย 

 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1817 (วันที่ 22 เดือน 3 ปี บุงกะ ที่ 14) : ปีที่ 38 ในรัชสมัยจักรพรรดิโคกะกุพระองค์สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายอะยะฮิโตะพระราชโอรสที่รัชทายาทพระชนมายุ 17 พรรษาขึ้นสืบราชสมบัติต่อมาเป็นจักรพรรดินินโก หลังจากนั้นไม่นานได้ประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกอย่างเป็นทางการ

 31 ตุลาคม ค.ศ. 1817 (วันที่ 21 เดือน 9 ปี บุงกะ ที่ 14) : จักรพรรดินินโกได้ประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเคียวโตะ

ตลอด 28 ปีในรัชสมัยทางราชสำนักได้เกิดความขัดแย้งกับทาง รัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะ โดยมีพระราชประสงค์ที่จะโค่นล้มรัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะแต่พระองค์สวรรคตเสียก่อนพระราชประสงค์ของพระองค์จึงได้มาสำเร็จในช่วงต้นรัชสมัยจักรพรรดิเมจิ พระราชนัดดาของพระองค์

 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1846 (วันที่ 26 เดือน 1 ปี โคกะ ที่ 3) :จักรพรรดินินโกพระประชวรหนักสวรรคต ณ พระราชวังหลวงเคียวโตะ ขณะพระชนมายุเพียง 45 พรรษา

พระราชพงศาวลี

อ้างอิง

ข้อมูล
 Meyer, Eva-Maria. (1999).  Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867.  Münster: LIT Verlag. 	;   OCLC 42041594
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
 Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ;  OCLC 59145842

 แหล่งข้อมูลอื่น 
Kazu-No-Miya Chikako

นินโก
หมวดหมู่:บุคคลในยุคเอโดะ
หมวดหมู่:โคไตชิ