จักรพรรดิฮิงาชิยามะ

อาซาฮิโตะ () ได้รับการเลื่อนพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น จักรพรรดิฮิงาชิยามะ (; 21 ตุลาคม ค.ศ. 1675 – 16 มกราคม ค.ศ. 1710) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 113 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิมImperial Household Agency (Kunaichō):  東山天皇 (113) ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1687 จนกระทั่งสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1709 ตรงกับศักราชเก็นโรกุในยุคเอโดะ

 เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของฮิงาชิยามะ 
ในปี เท็นนะ ที่ 2 ตรงกับ ค.ศ. 1682 เจ้าชายอะซะฮิโตะขณะมีพระชนมายุเพียง 7 พรรษาได้รับการสถาปนาจากจักรพรรดิเรเง็งผู้เป็นพระราชบิดาให้ขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์โดยได้มีการจัดงานเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่หลังจากเว้นว่างไปกว่า 300 ปี

จักรพรรดิเรเง็งได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายอะซะฮิโตะพระชนมายุเพียง 11 พรรษาขึ้นเป็น จักรพรรดิฮิงะชิยะมะ เมื่อวันที่ 21 เดือน 3 ปี โจเคียว ที่ 4 ตรงกับวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1687 โดยได้จัดพิธีราชาภิเษกในอีก 4 วันต่อมาคือวันที่ 25 เดือน 3 ปี โจเคียว ที่ 4 ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1687 หลังจากสละราชบัลลังก์แล้วอดีตจักรพรรดิเรเง็งได้เสด็จไปประทับที่ พระราชวังหลวงเซนโต

ซึ่งพระนามของพระองค์มีที่มาจากชื่อเขต ๆ หนึ่งใน นครเคียวโตะ คือ เขตฮิงะชิยะมะ โดยในรัชสมัยนี้ความสัมพันธ์ของราชสำนักกับบะคุฟุเริ่มดีขึ้น

หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 22 ปีจักรพรรดิฮิงะชิยะมะได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายยะซุฮิโตะพระราชโอรสองค์ที่ 5 ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดินะกะมิกะโดะ เมื่อวันที่ 21 เดือน 6 ปี โฮเอะ ที่ 6 ตรงกับวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1709 โดยอดีตจักรพรรดิฮิงะชิยะมะได้กุมพระราชอำนาจเหนือพระราชโอรสพร้อมกับอดีตจักรพรรดิเรเง็ง

หลังจากอดีตจักรพรรดิฮิงะชิยะมะเป็น ไดโจเท็นโน (มหาธรรมราชา) ได้ไม่กี่เดือนก็ประชวรและเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 17 เดือน 12 ปี โฮเอะ ที่ 6 ตรงกับวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1710 ขณะมีพระชนมายุเพียง 34 พรรษา

พระบรมวงศานุวงศ์ 
ฮิงาชิยามะมีพระราชโอรสธิดาอย่างน้อย 11 พระองค์

พระมเหสี

 บรรดาศักดิ์ พระนาม  พระราชสมภพ  สวรรคต  พระราชบิดา  พระราชธิดา ชูงู  เจ้าหญิงยูกิโกะ ()(ภายหลัง: โชชูมนอิง - 承秋門院)   14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1680  18 มีนาคม ค.ศ. 1720  อาริซูงาวะ-โนะ-มิยะ ยูกิฮิโตะ   พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงอากิโกะ

พระสนม
 พระนาม  ประสูติ  สิ้นพระชนม์  พระบิดา  พระโอรสธิดาคูชิเงะ โยชิโกะ ()(ภายหลัง: ชิง-ชูเก็มมนอิง - 新崇賢門院)      คูชิเงะ ทากาโตโมะ   พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายอิจิพระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายนิพระราชโอรสองค์ที่ 4: เจ้าชายฮิซะพระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงโทมิพระราชโอรสองค์ที่ 5: เจ้าชายยาซูฮิโตะ(ภายหลัง จักรพรรดินากามิกาโดะ)พระราชโอรสองค์ที่ 6: เจ้าชายคันอิง-โนะ-มิยะ นาโอฮิโตะ เรเซ สึเนโกะ   ค.ศ. 1678  ค.ศ. 1755    พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายนักบวชโคกัง       ทากัตสึจิ นางากาซุ(อีกชื่อ: ซูงาวาระ - 菅原)   พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าหญิงโคเมียวโจอิงพระราชธิดาองค์ที่ 4: เจ้าหญิงโชชูกุ

พระราชโอรสธิดา
 สถานะ  พระนาม  พระราชสมภพ  สวรรคต  พระราชมารดา  สมรส  พระราชโอรสธิดา 01 พระราชโอรสองค์แรก  เจ้าชายอิจิ ()  1693  1694  คูชิเงะ โยชิโกะ     02 พระราชโอรสองค์ที่ 2  เจ้าชายนิ ()  1696  1698  คูชิเงะ โยชิโกะ     03 พระราชโอรสองค์ที่ 3  เจ้าชายนักบวชโคกัง ()  1697  1738  เรเซ สึเนโกะ     01 พระราชธิดาองค์แรก  เจ้าหญิงอากิโกะ ()  1700  1756  เจ้าหญิงยูกิโกะ  ฟูชิมิ-โนะ-มิยะ ซาดาตาเกะ(เจ้าชาย)   04 พระราชโอรสองค์ที่ 4  เจ้าชายฮิซะ ()  1700  1701  คูชิเงะ โยชิโกะ     05 พระราชโอรสองค์ที่ 5  เจ้าชายยาซูฮิโตะ ()(ภายหลังเป็นจักรพรรดินากามิกาโดะ)  1702  1737  คูชิเงะ โยชิโกะ  โคโนเอะ ฮิซาโกะ   เจ้าชายเทรูฮิโตะ(ภายหลัง: จักรพรรดิซากูรามาจิ)เจ้าหญิงโชซังเจ้าชายนักบวชจุนนิงกับอีก 14 พระองค์... 02 พระราชธิดาองค์ที่ 2  เจ้าหญิงโทมิ ()  1703  1705  คูชิเงะ โยชิโกะ     06 พระราชโอรสองค์ที่ 6  เจ้าชายนาโอฮิโตะแห่งคันอิง-โนะ-มิยะ ()  1704  1753  คูชิเงะ โยชิโกะ  ซาเอมง-โนะ-ซูเกะ ซานูกิ  ซูเกฮิโตะ, เจ้าชายคันอิง(พระราชบิดาของจักรพรรดิโคกากุ) 03 พระราชธิดาองค์ที่ 3  เจ้าหญิงโคเมียวโจอิง ()(ทารกตายคลอด)  1707  1707  ธิดาในทากัตสึจิ นางากาซุ     04 พระราชธิดาองค์ที่ 4  เจ้าหญิงโชชูกุ ()  1709  1721  ธิดาในทากัตสึจิ นางากาซุ    

พระราชพงศาวลี

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
 Hammer, Joshua. (2006).  Yokohama Burning: the Deadly 1923 Earthquake and Fire that Helped Forge the Path to World War II.  New York: Simon & Schuster. ; 
 Meyer, Eva-Maria. (1999).  Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867.  Münster: LIT Verlag. 	; 
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1956). Kyoto: The Old Capital of Japan, 794–1869. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 
 __________. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 
 Screech, Timon. (2006). Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822. London: RoutledgeCurzon. ; 
 Smith, Robert and Richard K. Beardsley.  (2004). Japanese Culture: Its Development And Characteristics. Chicago, Aldine Publishing. 
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. 
 Traganeou, Jilly. (2004). The Tokaido Road: Traveling and Representation in Edo and Meiji Japan. New York: RoutledgeCurzon. ; 
 Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ; 

ฮิงาชิยามะ
หมวดหมู่:บุคคลในยุคเอโดะ
หมวดหมู่:โคไตชิ
ฮิงาชิยามะ