จักรพรรดิโกะ-ไซ

นางาฮิโตะ () ได้รับการเลื่อนพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น จักรพรรดิโกะ-ไซ (; 1 มกราคม ค.ศ. 1638 – 22 มีนาคม ค.ศ. 1685) มีอีกพระนามว่า จักรพรรดิโกะ-ไซอิง () เป็นจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นองค์ที่ 11 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณีPonsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, pp. 116.

รัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-ไซกินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1655 ถึง ค.ศ. 1663

พระนามของจักรพรรดิโกะ-ไซนำมาจากพระนามของ จักรพรรดิจุนนะ () จักรพรรดิองค์ที่ 53 ที่ปกครองญี่ปุ่นในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 9 ซึ่งมีพระสมัญญาว่า ไซอิง โนะ มิกะโดะ ที่แปลว่า จักรพรรดิวังตะวันตก เมื่อใส่คำว่า โกะ (後) เข้าไปทำให้พระนามของจักรพรรดิโกะ-ไซมีความหมายว่า จักรพรรดิไซที่สอง หรือ จักรพรรดิไซยุคหลัง

 พระบรมวงศานุวงศ์ 
ก่อนที่จักรพรรดิโกะไซจะขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามเดิม (อิมินะ) ว่านางาฮิโตะPonsonby-Fane, p. 9. หรือ โยชิฮิโตะ และพระอิสริยยศก่อนการขึ้นครองราชบัลลังก์คือ เจ้าฮิเดะ () หรือ เจ้าโมโมโซโนะ (Momozono-no-miya)

พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่แปดของจักรพรรดิโกะ-มิซุโน พระองค์ถูกเลี้ยงดูมาราวกับว่าพระองค์เป็นโอรสของโทฟูกุมนอิง ทั้งอดีตจักรพรรดินีเมโช และอดีตจักรพรรดิโกะ-โคเมียว เป็นพระเชษฐาและพระเชษฐภคินีต่างพระราชมารดาของพระองค์

พระราชวงศ์ของจักรพรรดิโกะ-ไซประทับอยู่ใน ไดริ หรือเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังหลวงเกียวโต พระราชวงศ์ของจักรพรรดิโกะ-ไซประกอบด้วยพระราชโอรสอย่างน้อย 16 พระองค์และพระราชธิดา 17 พระองค์ และไม่มีพระราชโอรสและพระราชธิดาของจักรพรรดิโกะ-ไซที่ได้สืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศPonsonby-Fane, p. 116.

เนียวโงะ: เจ้าหญิงอากิโกะ (明子女王; 1638–1680) ภายหลังเป็น เมียวกิจิโจอิง (妙吉祥院) พระธิดาในเจ้าชายทากามัตสึ-โนะ-มิยะ โยชิฮิโตะ
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงโทโมโกะ (1654–1686; 誠子内親王)
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายฮาจิโจ-โนะ-มิยะ โอซาฮิโตะ (1655–1675; 八条宮長仁親王) – ฮาจิโจ-โนะ-มิยะองค์ที่ 4, พระโอรสบุญธรรมในฮาจิโจ-โนะ-มิยะ ยาซูฮิโตะ
นางสนองพระโอษฐ์: เซกันจิ โทโมโกะ (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1695; 清閑寺共子) ธิดาในเซกันจิ โทมตสึนะ
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายอาริซูงาวะ-โนะ-มิยะ ยูกิฮิโตะ (1656–1695; 有栖川宮幸仁親王) – อาริซูงาวะ-โนะ-มิยะองค์ที่ 3
พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงองค์ที่ 2 (อนนะ-นิ-โนะ-มิยะ, 1657–1658; 女二宮)
พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าหญิงโซเอ (1658–1721; 宗栄女王)
พระราชธิดาองค์ที่ 4: เจ้าหญิงซนชู (1661–1722; 尊秀女王)
พระราชโอรสองค์ที่ 4: เจ้าชายนักบวชกิเอ็ง (1662–1706; 義延法親王)
พระราชธิดาองค์ที่ 6: เจ้าหญิงเอ็นโกอิง (1663; 円光院宮)
พระราชโอรสองค์ที่ 5: เจ้าชายนักบวชเท็นชิง (1664–1690; 天真法親王)
พระราชธิดาองค์ที่ 7: เจ้าหญิงคายะ (1666–1675; 賀陽宮)
พระราชธิดาองค์ที่ 10: เจ้าหญิงมาชิโกะ (1669–1738; 益子内親王) สมรสกับคูโจ ซูเกซาเนะ
พระราชธิดาองค์ที่ 11: เจ้าหญิงริโฮ (1672–1745; 理豊女王)
พระราชธิดาองค์ที่ 13: เจ้าหญิงซูอิโก (1674–1706; 瑞光女王)
พระมเหสี: ธิดาในอิวากูระ โทโมกิ
พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายนักบวชเอโงะ (1659–1676; 永悟法親王)
พระมเหสี: อูเกียว-โนะ-สึโบเนะ (右京局) ธิดาในโทมิโนโกจิ โยรินาโอะ
พระราชธิดาองค์ที่ 5: เจ้าหญิงสึเนะ (1661–1665; 常宮)
พระมเหสี: อูเมโนโกจิ ซาดาโกะ (梅小路定子) ธิดาบุญธรรมในอูเมโนโกจิ ซาดาโนริ และธิดาในโคเง็นจิ โทโมฮิเดะ
พระราชธิดาองค์ที่ 8: เจ้าหญิงคากุ (1667–1668; 香久宮)
พระราชธิดาองค์ที่ 9: เจ้าหญิงโชอัง (1668–1712; 聖安女王)
พระราชโอรสองค์ที่ 6: เจ้าชายนักบวชโคเบ็ง (1669–1716; 公弁法親王)
พระราชโอรสองค์ที่ 7: เจ้าชายนักบวชโดยู (1670–1691; 道祐法親王)
พระราชโอรสองค์ที่ 8: เจ้าชายฮาจิโจ-โนะ-มิยะ นาโอฮิโตะ (1671–1689; 八条宮尚仁親王) – ฮาจิโจ-โนะ-มิยะองค์ที่ 5
พระราชธิดาองค์ที่ 12: เจ้าหญิงมิตสึ (1672–1677; 満宮)
พระราชธิดาองค์ที่ 14: เจ้าหญิงซนโก (1675–1719; 尊杲女王)
พระราชธิดาองค์ที่ 15: เจ้าหญิงซนโช (1676–1703; 尊勝女王)
พระราชโอรสองค์ที่ 11: เจ้าชายนักบวชเรียวโอ (1678–1708; 良応法親王)
พระราชธิดาองค์ที่ 16: เรียวเง็ตสึอิง (1679; 涼月院) (มีข้อสงสัยต่อพระมารดาผู้ให้กำเนิด)
พระมเหสี: อาเซจิ-โนะ-สึโบเนะ (按察使局) ธิดาในทากัตสึจิ โทโยนางะ
พระราชโอรสองค์ที่ 9: เจ้าชายนักบวชซนโด (道尊法親王) (1676–1705; พระภิกษุ)
พระมเหสี: มัตสึกิ อัตสึโกะ (松木条子) ธิดาในมัตสึกิ มูเนอัตสึ
พระราชโอรสองค์ที่ 10: เจ้าชายโรเออิง (槿栄院宮; 1677)
พระราชโอรสองค์ที่ 16: เจ้าชายซาโตฮิโตะ ภายหลังเป็นจักรพรรดิเรเง็ง

 เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิโกะ-ไซ 
เจ้าชายนางาฮิโตะขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศเมื่อจักรพรรดิโกะ-โคเมียวสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาท การสวรรคตของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวทำให้ตำแหน่งจักรพรรดิว่างลง หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าชายนางาฮิโตะซึ่งเป็นพระอนุชาต่างพระราชมารดาของจักรพรรดิโกะ-โคเมียว ได้สืบทอดราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศTitsingh, p. 413.  A distinct act of senso is unrecognized prior to Emperor Tenji; and all sovereigns except Jitō, Yōzei, Go-Toba, and Fushimi have senso and sokui in the same year until the reign of Emperor Go-Murakami – see Varley, H. Paul. (1980).Jinnō Shōtōki,  p. 44. รัชสมัยของจักรพรรดิโกไซตรงกับช่วงเวลาที่โทกูงาวะ อิเอสึนะเป็นผู้นำของรัฐบาลเอโดะ

จักรพรรดิโกะ-ไซอภิเษกกับพระธิดาของ ทากามัตสึ-โนะ-มิยะ องค์แรกคือเจ้าชายโยชิฮิโตะ (高松宮好仁親王) และพระองค์ก็สืบทอดพระอิสริยยศ ทากามัตสึ-โนะ-มิยะ เป็นองค์ที่ 2 จากนั้นเจ้าชายพระองค์นี้ก็กลายเป็นจักรพรรดิเป็นการชั่วคราวจนกว่าพระอนุชาต่างพระมารดาอีกพระองค์หนึ่งของพระองค์คือเจ้าชายซาโตฮิโตะ (識仁親王) จะเจริญพระชนม์พอที่จะสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศได้

 1 มกราคม ค.ศ. 1638: การประสูติของเจ้าชายที่จะกลายเป็นที่รู้จักในพระนามจักรพรรดิโกะ-ไซMeyer, Eva-Maria. (1999).  Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit, p. 186.
 5 มกราคม ค.ศ. 1655: การสวรรคตของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวทำให้การสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศสืบทอดต่อไปยังพระอนุชาต่างพระมารดาของพระองค์ และเมื่อสืบราชบัลลังก์แล้ว รัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-ไซก็ได้เริ่มต้นขึ้น
 ค.ศ. 1655: ราชทูตเกาหลีคนใหม่เดินทางมาถึงญี่ปุ่น
 2-3 มีนาคม ค.ศ. 1657: ไฟไหม้ครั้งใหญ่ปีเมเรกิ: เมืองเอโดะถูกทำลายด้วยไฟอย่างรุนแรง
 ค.ศ. 1659: ในเอโดะ เริ่มก่อสร้างสะพานเรียวโงกุ
 20 มีนาคม ค.ศ. 1662: เกิดแผ่นดินไหวรุนแรงในเกียวโตซึ่งทำลายหลุมฝังศพของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ
 5 มีนาคม ค.ศ. 1663: จักรพรรดิโกะ-ไซสละราชบัลลังก์ ซึ่งหมายความว่าเจ้าชายซาโตฮิโตะ พระอนุชาต่างพระมารดาได้รับสืบทอดราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าชายซาโตฮิโตะได้ประกอบพิธีเสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศอย่างเป็นทางการTitsingh,     p. 414.

ภายหลังสละราชบัลลังก์ อดีตจักรพรรดิโกะ-ไซ พระราชนิพนธ์หนังสือหลายเล่ม รวมทั้ง "น้ำและแสงแดด" (水日集) พระองค์มีพรสวรรค์ในบทกวีวากะ; และพระองค์มีพระปรีชาญาณอย่างลึกซึ้ง

ในรัชสมัยของพระองค์ เกิดเหตุไฟไหม้ใหญ่ที่ศาลเจ้าอิเสะ ปราสาทโอซากะ และพระราชวังหลวง เป็นต้น ไฟไหม้ใหญ่ปีเมเรกิ แผ่นดินไหว และน้ำท่วมซ้ำซาก ทำให้หลายคนตำหนิองค์จักรพรรดิ

พระราชพงศาวลี

 อ้างอิง 

 Martin, John H. and Phyllis G. Martin. (2002).   Kyoto: A Cultural Guide to Japan's Ancient Imperial City. Tokyo:Tuttle Publishing. ;   OCLC 243831939
 Meyer, Eva-Maria. (1999).  Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867.  Münster: LIT Verlag. ;   OCLC 42041594
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
 Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ;  OCLC 59145842

แหล่งข้อมูลอื่น
 National Museum of Japanese History – see example of Emperor Go-sai's calligraphy

โกะ-ไซ
หมวดหมู่:บุคคลในยุคเอโดะ