จักรพรรดิคัมมุ

จักรพรรดิคัมมุ (; ค.ศ. 735 – 9 เมษายน ค.ศ. 806) จักรพรรดิองค์ที่ 50 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นImperial Household Agency (Kunaichō):  桓武天皇 (50); สืบค้นเมื่อ 22 สิงหาคม 2013. ตามที่ได้จัดเรียงไว้ในรายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่นNussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Etchū" in Japan Encyclopedia, p. 464; Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, pp. 61–62. และเป็นช่วงที่พระราชอำนาจของจักรพรรดิเรืองอำนาจถึงจุดสูงสุดTitsingh, Isaac. (1834). ; Brown, Delmer M.  Gukanshō, pp. 277–279; Varley, H. Paul. Jinnō Shōtōki, pp. 148–150. โดยพระองค์มีอีกพระนามหนึ่งว่า จักรพรรดิคาชิวาบาระ ซึ่งมีที่มาจากพระสมัญญานามหลังสิ้นพระชนม์ของพระองค์

จักรพรรดิคัมมุครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศระหว่าง ค.ศ. 781–806

ในเวลาต่อมาพระนาม คาชิวาบาระ ของจักรพรรดิคัมมุได้ถูกนำไปใช้เป็นพระนามของจักรพรรดิโกะ-คาชิวาบาระ จักรพรรดิในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16

 พระราชประวัติ 
จักรพรรดิคัมมุ|130px|thumb
พระนามส่วนพระองค์ของคัมมุ (อิมินะ) คือ ยามาเบะ ()Brown, p. 277. เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าชายชิรากาเบะ (ภายหลังรู้จักกันในพระนามจักรพรรดิโคนิง) และประสูติก่อนที่ชิรากาเบะจะขึ้นครองราชย์Titsingh, ; Varley, p. 149. โชกุนิฮงงิ () รายงานว่า ยามาโตะ โนะ นีงาซะ (ภายหลังเรียกว่าทากาโนะ โนะ นีงาซะ) พระราชมารดาของยามาเบะ เป็นทายาทรุ่นที่ 10 ของพระเจ้ามูรยองแห่งแพ็กเจ (ค.ศ. 462–523)Watts, Jonathan.   "The emperor's new roots: The Japanese emperor has finally laid to rest rumours that he has Korean blood, by admitting that it is true," The Guardian (London). 28 ธันวาคม 2001.

และนอกจากนี้ยังเป็นพระราชบิดาของจักรพรรดิอีก 3 พระองค์คือจักรพรรดิเฮเซ จักรพรรดิองค์ที่ 51, จักรพรรดิซางะ จักรพรรดิองค์ที่ 52 และ จักรพรรดิจุนนะ จักรพรรดิองค์ที่ 53

 เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิคัมมุ 
เจ้าชายยามาเบะไม่ได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทเนื่องจากพระอนุชาต่างพระราชมารดาของพระองค์คือ เจ้าชายโอซาเบะ ที่ประสูติแต่จักรพรรดินีคือเจ้าหญิงอิโนเอะ พระราชธิดาในจักรพรรดิโชมุได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทจนกระทั่งเกิดเหตุการณ์สาปแช่งจักรพรรดิโคนิงทำให้จักรพรรดินีและเจ้าชายโอซาเบะถูกปลดและถูกเนรเทศเจ้าชายยามาเบะจึงได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทแทน

 773:Brown, p. 34. ได้รับตำแหน่งมกุฏราชกุมาร
 30 เมษายน ค.ศ. 781วันที่จูเลียนนำมาจาก NengoCalc(): จักรพรรดิโคนิงสละราชสมบัติในปีที่ 11 ในรัชสมัยของพระองค์Titsingh, ; Brown, p. 277. หลังจากนั้นไม่นาน คัมมุจึงขึ้นครองราชย์Titsingh, ; Varley, p. 44; a distinct act of senso is unrecognized prior to Emperor Tenji; and all sovereigns except Jitō, Yōzei, Go-Toba, and Fushimi have senso and sokui in the same year until the reign of Emperor Go-Murakami. ในรัชสมัยของพระองค์ ได้มีการย้ายเมืองหลวงญี่ปุ่นจากนาระ (เฮโจเกียว) ไปยังนางาโอกะเกียวใน ค.ศ. 784Brown, 278. จากนั้นจึงย้ายเมืองหลวงอีกครั้งใน ค.ศ. 794Brown, 279.
 28 กรกฎาคม ค.ศ. 782 (): ซาไดจิง ฟูจิวาระ โนะ อูโอนะมีส่วนในเหตุการณ์ที่ทำให้เขาถูกถอดออกจากตำแหน่งและเนรเทศไปยังคีวชิ อูโอนะได้รับอนุญาตให้กลับไปยังเมืองหลวงโดยอ้างว่าป่วย หลังเสียชีวิตที่นั่น จึงมีการเผาคำสั่งเนรเทศและฟื้นฟูตำแหน่งของเขา โดยเป็นช่วงเดียวกันที่ฟูจิวาระ โนะ ทามาโระได้รับการแต่งตั้งเป็นอูไดจิง ในช่วงนั้นทั้งตำแหน่งซาไดจิงและอูไดจิงว่าง ที่ปรึกษาหลัก (ไดนางง) และจักรพรรดิรับหน้าที่และอำนาจที่จะได้รับการมอบหมายเป็นอย่างอื่นTitsingh, .
 783 (): อูไดจิง ทามาโระเสียชีวิตตอนอายุ 62 ปี
 783 (): ฟูจิวาระ โนะ โคเรกิมิกลายเป็น อูไดจิง คนใหม่ต่อจากฟูจิวาระ โนะ ทามาโระ
 793 (): เริ่มต้นก่อสร้างวัดเอ็นเรียกุ ภายใต้การนำของเด็งเงียว
 794: ย้ายเมืองหลวงไปยังเฮอังเกียว โดยมีพระราชวังชื่อว่า 
 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 794 (): จักรพรรดิเสด็จด้วยแคร่จากนาระไปยังเฮอังเกียว เมืองหลวงใหม่ พร้อมขบวนแห่ที่ยิ่งใหญ่ ถือเป็นจุดเริ่มต้นยุคนาระ
 794 แต่งตั้งโอโตโมะ โนะ โอโตมาโระเป็นโชกุนคนแรก ร่วมกับซากาโนอูเอะ โนะ ทามูรามาโระที่อยู่ภายใต้เอมิชิที่ฮนชูเหนือ
 806: จักรพรรดิคัมมุสวรรคต สิริพระชนมพรรษา 70 พรรษาVarley, p. 150. รัชสมัยของพระองค์มีระยะเวลา 25 ปี

 แผนผัง 

 พระราชวงศ์ 
จักรพรรดิคัมมุมีพระราชโอรส-ธิดาทั้งสิ้น 36 พระองค์Ponsonby-Fane, p. 62.

 จักรพรรดินี :  ฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ  (1303 – 1333) ธิดาของ ฟูจิวาระ โนะ โยชิสึงุ
  เจ้าชายอะเตะ  (จักรพรรดิเฮเซ) (1317 – 1367)
  เจ้าชายคะมิโนะ  (จักรพรรดิซางะ) (1329 – 1385)
  เจ้าหญิงโคชิ  (1332 – 1352)  จักรพรรดินีใน  จักรพรรดิจุนนะ

 เจ้าหญิงพระชายา  :  เจ้าหญิงซากาฮิโตะ  (1297 – 1372)  พระราชธิดาใน จักรพรรดิโคนิง
  เจ้าหญิงอาซาฮาระ  (1322 – 1360)  ไซโอ  องค์ที่ 12 แห่ง ศาลเจ้าอิเซะ และ เจ้าหญิงพระชายา ใน จักรพรรดิเฮเซ

 夫人 (Bunin)  :  ฟูจิวาระ  โนะ  ทาบิโกะ  (1302 – 1331)  ธิดาของ  ฟูจิวาระ  โนะ  โมโมกาวะ
  เจ้าชายโอโตะโมะ  (จักรพรรดิจุนนะ)  (1329 – 1383)

 นางสนองพระโอษฐ์  :  ทาชิบานะ  โนะ  สึเนโกะ  (1331 – 1360)  ธิดาของ ทาชิบานะ  โนะ ชิมาดามาโระ
  เจ้าหญิงโอยาเกะ  (? – 1392)  เจ้าหญิงพระชายา  ใน  จักรพรรดิเฮเซ

 อ้างอิง 

 บรรณานุกรม 

 Ponsonby-Fane, Richard. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 
 Titsingh, Isaac. (1834).  Annales des empereurs du Japon (Nihon Ōdai Ichiran).  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  
 Varley, H. Paul. (1980).  Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ;  

คัมมุ
หมวดหมู่:บุคคลในยุคนาระ
หมวดหมู่:ผู้ก่อตั้งเมือง
หมวดหมู่:โคไตชิ