จักรพรรดิยูเรียกุ

จักรพรรดิยูเรียกุ (; ค.ศ. 417/18 – 479) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 21 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์แบบดั้งเดิม โคจิกิรายงานว่า จักรพรรดิครองราชย์ในวันที่ 13 เดือน 11 ค.ศ. 456 (เฮชิง) จนกระทั่งสวรรคตในวันที่ 7 เดือน 8 ค.ศ. 479 (คิบิ) พระองค์เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์แรกที่สามารถยืนยันผ่านทางโบราณคดี

เรื่องเล่ากึ่งก่อนประวัติศาสตร์
ข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์ปรากฏในโคจิกิและนิฮงโชกิ ซึ่งเรียกรวมกันเป็น คิกิ () หรือ พงศาวดารญี่ปุ่น โดยในคิกิระบุว่า ยูเรียกุเสด็จพระราชสมภพจาก โอชิกะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะ () ในช่วง ค.ศ. 417 หรือ 418 และได้รับพระราชทานนามว่า โอฮัตสึเซะ โนะ วากาตาเกรุ ()

ขึ้นครองราชย์
โอฮัตสึเซะทรงพิโรธอย่างมากเมื่อรู้ว่าจักรพรรดิอังโก พระเชษฐา ถูกปลงพระชนม์ใน ค.ศ. 456 พระองค์จึงสงสัยต่อพระเชษฐาสองพระองค์ทันทีว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด สิ่งแรกที่โอฮัตสึเซะทรงทำคือถามเจ้าชายเจ้าชายชิราฮิโกะถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้น ชิราฮิโกะรู้เป็นนัยว่ารู้ว่าโอฮัตสึเซะกำลังทำเรื่องไม่ดี ดังนั้นพระองค์าจึงประทับเงียบ ซึ่งทำให้โอฮัตสึเซะตัดสินพระทัยปลงพระชนม์ทั้งสองพระองค์ทีละคนด้วยดาบ จากนั้น พระองค์นำความพิโรธไปใส่แก่มาโยวะ โนะ โอกิมิ (เจ้าชายมาโยวะ) เด็กหนุ่มมือสังหาร และคูโรฮิโกะ พระเชษฐาอีกพระองค์ด้วยการเผาจนสิ้นพระชนม์ ทำให้เหลือเพียงเจ้าชายอิจิโนเบะ โนะ โอชิวะ พระราชโอรสองค์โตของจักรพรรดิริจูในการแย่งชิงบัลลังก์

โอฮัตสึเซะรู้สึกไม่พอพระทัยที่อังโกต้องการยกอาณาจักรให้แก่อิจิโนเบะอย่างเป็นทางการ ทั้งนิฮงโชกิและโคจิกิบรรยายว่าโอฮัตสึเซะพาเจ้าชายอิจิโนเบะและเจ้าชายมิมะ พระอนุชาของพระองค์ ไปล่าสัตว์และสังหารทั้งสองอย่าง "อกตัญญู" เหล่าพระราชโอรสของเจ้าชายอิจิโนเบะ (ภายหลังขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเค็นโซและจักรพรรดินิงเก็ง) หลบหนีไปซ่อนตัวที่แคว้นฮาริมะ หลังจากนั้นโอฮัตสึเซะ (ภายหลังรู้จักในฐานะ จักรพรรดิยูเรียกุ) ขึ้นครองราชย์ในช่วงพฤศจิกายน ค.ศ. 456 จักรพรรดิองค์ใหม่แต่งตั้งให้ อาซากูระ โนะ มิยะ ที่ซากูราอิเป็นที่ตั้งพระราชวัง คูซากะ โนะ ฮาตาบิ โนะ ฮิเมะ พระมเหสีหม้ายของจักรพรรดิริจู ได้รับการแต่งตั้งเป็นจักรพรรดินีร่วมกับนางสนมสามพระองค์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 457

รัชสมัย
คิกิบันทึกไว้ว่า รัชสมัยจักรพรรดิยูเรียกุเต็มไปด้วยความอยุติธรรมและความโหดร้าย องค์จักรพรรดิทรงสังหารชายและหญิงอย่างไม่เลือกหน้าจำนวนมากจนราษฎรกล่าวถึงพระองค์เป็น จักรพรรดิแห่งความชั่วร้ายอันใหญ่หลวง อย่างไรก็ตาม มีข้อสังเกตว่ายูเรียกุทรงปรับปรุงพฤติกรรมหลังจากได้รับคำตักเตือนจากจักรพรรดินี ในด้านบวก ยูเรียกุทรงสนับสนุนศิลปะและหัตถกรรมเป็นอย่างมาก ทรงเริ่มประเพณีให้จักรพรรดินีเป็นผู้เพาะพันธุ์หนอนไหม และได้ทรงขอพระราชทานช่างฝีมือผู้เชี่ยวชาญมาจากแพ็กเจ (เกาหลี) แม้ว่าจักรพรรดินีไม่ได้ให้กำเนิดพระราชโอรสธิดา จักรพรรดิยูเรียกุทรงมีพระราชโอรส 3 พระองค์ และพระราชธิดา 2 พระองค์จากนางสนม

ในปีรัชสมัยที่ 22 (ค.ศ. 477) ยูเรียกุทรงย้ายวัดโทโยเกโอโฮกามิ (ปัจจุบัน: วัดไกกุ) จากทัมบะไปยังยามาดะในอิเซะ

การประเมินทางประวัติศาสตร์

พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา
พระมเหสี/นางสนม
 บรรดาศักดิ์  พระนาม  พระราชบิดา  พระราชโอรสธิดา จักรพรรดินี(โคโง) คูซากะ โนะ ฮาตาบิ โนะ ฮิเมะ () จักรพรรดินินโตกุ ไม่มี พระมเหสี(ฮิ) คัตสึรางิ โนะ คาราฮิเมะ () คัตสึรางิ โนะ สึบูระ โนะ โอมิ เจ้าชายชิรากะ ()เจ้าหญิงทากุ-ฮาตะ โนะ อิรัตสึเมะ () พระมเหสี(ฮิ) คิบิ โนะ วากาฮิเมะ (; สิ้นพระชนม์ ค.ศ.479) คิบิ โนะ คามิตสึมิจิ โนะ โอมิ เจ้าชายอิวากิ ()เจ้าชายโฮชิกาวะ โนะ วากายามะ () พระมเหสี(ฮิ) วานิ โนะ โอมินางิมิ () คาซูงะ โนะ วานิ โนะ โอมิ ฟูกาเมะ เจ้าหญิงคาซูงะ โนะ โออิรัตสึเมะ ()

พระราชโอรสธิดา

 บรรดาศักดิ์ พระนาม  ความเห็น เจ้าชาย เจ้าชายชิรากะ ชิรากะภายหลังขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไป (เซเน) เจ้าหญิง เจ้าหญิงทากุ-ฮาตะ โนะ อิรัตสึเมะ มีอีกพระนามว่า "วากะ-ทาราชิ-ฮิเมะ" พระนาง "เข้าร่วมพิธีบูชาเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่แห่งอิเซะ" (อามาเตราซุ) ทากุก็เป็นเจ้าหญิงไซโอและสวรรคตในช่วง ค.ศ. 459 เจ้าชาย เจ้าชายอิวากิ อิวากิสวรรคตในช่วงระหว่าง ค.ศ. 479 ถึง 481 เจ้าชาย เจ้าชายโฮชิกาวะ โนะ วากายามะ วากายามะสวรรคตในช่วง ค.ศ. 479 เจ้าหญิง เจ้าหญิงคาซูงะ โนะ โออิรัตสึเมะ โออิรัตสึเมะภายหลังสมรสกับจักรพรรดินินเก็ง

หมายเหตุ

 อ้างอิง 

อ่านเพิ่ม
 Aston, William George. (1896).  Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. 
 Batten, Bruce Loyd. (2006).   Gateway to Japan: Hakata in war and peace, 500–1300. Honolulu:University of Hawaii Press. ; ;   OCLC	254764602]
 Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).  Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ; 
 Nippon Gakujutsu Shinkokai (1969). The Manyōshū: The Nippon Gakujutsu Shinkokai Translation of One Thousand Poems. New York: Columbia University Press. 
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. 
 Varley, H. Paul. (1980).  Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ; 

แหล่งข้อมูลอื่น
Nihon Shoki Online English Translations. Scroll 14 - Emperor Yuryaku

ยูเรียกุ 
หมวดหมู่:บุคคลในยุคโคะฟุง