จักรพรรดิเคโก

จักรพรรดิเคโก () มีอีกพระนามว่า โอตาราชิฮิโกะ-โอชิโรวาเกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ () และ โอตาราชิฮิโกะ-โอชิโรวาเกะ โนะ มิโกโตะ () เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นในตำนานองค์ที่ 12 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม ทั้งโคจิกิและนิฮงโชกิ (เรียกรวมเป็น คิกิ) บันทึกเหตุการณ์ที่อ้างว่าเกิดขึ้นในรัชสมัยเคโก จักรพรรดิเคโกได้รับการบันทึกว่าเป็นจักรพรรดิที่มีรูปร่างสูงใหญ่และมีครอบครัวใหญ่โตมาก ในรัชสมัยของพระองค์มีความพยายามขยายดินแดนด้วยการเข้าพิชิตชนเผ่าท้องถิ่น พระองค์มีพระราชโอรสที่สำคัญยิ่งมากพระองค์หนึ่งนามว่า "เจ้าชายโอซุ" (ยามาโตะ ทาเกรุ) ผู้ครอบครองคูซานางิตอนสิ้นพระชนม์ ภายหลังจึงย้ายสมบัตินี้ไปที่ศาลเจ้าอัตสึตะ และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของไตรราชกกุธภัณฑ์ มีความเป็นไปได้ว่าเคโกทรงมีพระชนมชีพหรือครองราชย์ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 มากกว่าคริสต์ศตวรรษที่ 1 แต่จำต้องใช้ข้อมูลเพิ่มเติมเพื่อยืนยันมุมมองนี้

ตามธรรมเนียม รัชสมัยของเคโกถือกันว่าอยู่ระหว่าง ค.ศ. 71 ถึง 130Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 33. ในช่วงนั้น พระองค์เป็นพระราชบิดาของพระราชโอรสธิดาอย่างน้อย 80 พระองค์กับพระมเหสีหลัก (จักรพรรดินี) 2 พระองค์ และพระมเหสีอีก 9 พระองค์ พระราชโอรสองค์หนึ่งขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไปหลังเคโกสวรรคตใน ค.ศ. 130

 เรื่องเล่าตามตำนาน 
คิกิ หรือ พระราชพงศาวดารญี่ปุ่น บันทึกว่าเคโกเสด็จพระราชสมภพเมื่อประมาณ 13 ปีก่อน ค.ศ. และได้รับพระราชทานนามว่า "โอตาราชิฮิโกะ-โนะ-มิโกโตะ" พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ในจักรพรรดิซูอินิงกับ "" พระมเหสีองค์ที่สอง โอตาราชิฮิโกะ-โนะ-มิโกโตะ ถูกอ้างว่าได้รับเลือกเป็นมกุฎราชกุมารแทนพระเชษฐาของพระองค์ด้วยคำถามทั่วไปเกี่ยวกับสิ่งที่ทั้งสองปรารถนา โอตาราชิฮิโกะ-โนะ-มิโกโตะตอบว่า "จักรวรรดิ" ในขณะที่พระเชษฐาตอบว่า "ธนูและลูกศร" หลังพระราชบิดาสวรรคต โอตาราชิฮิโกะ-โนะ-มิโกโตะจึงขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 71

โคจิกิและนิฮงโชกิบันทึกเรื่องราวคราวขยายอาณาเขตในรัชสมัยของจักรพรรดิเคโกต่างกัน โดยโคจิกิระบุว่า จักรพรรดิส่ง"เจ้าชายโอซุ" (ยามาโตะ ทาเกรุ) พระราชโอรสไปที่คีวชูเพื่อเข้าพิชิตชนเผ่าท้องถิ่น ส่วนนิฮงโชกิบันทึกว่าพระองค์เสด็จไปด้วยตนเองและเอาชนะชนเผ่าท้องถิ่นได้ สองข้อมูลยอมรับว่าภายหลังเคโกส่งยามาโตะ ทาเกรุไปที่แคว้นอิซูโมะ และแคว้นตะวันออกเพื่อเข้าพิชิตพื้นที่และขยายดินแดน ตามธรรมเนียม ยามาโตะ ทาเกรุสวรรคตในปีที่ 43 ของรัชสมัยจักรพรรดิเคโก () ทรัพย์สมบัติของเจ้าชายผู้สวรรคตถูกเก็บรวบรวมไว้พร้อมกับดาบคูซานางิ และมเหสีม่ายของพระองค์อุทิศบูชาดวงวิญญาณของพระองค์ในศาลเจ้าที่บ้านของพระนาง ต่อมา ของตกทอดและดาบศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ถูกย้ายมาประดิษฐานไปยังพื้นที่ปัจจุบันคือศาลเจ้าอัตสึตะ

จักรพรรดิเคโกได้รับการบันทึกว่ามีความสูงถึง  โดยมีพระราชโอรสธิดาจากพระมเหสีหลายพระองค์รวมอย่างน้อย 80 พระองค์ หากได้รับการยืนยัน ข้ออ้างนี้จะทำให้พระองค์อยู่ในประเภทภาวะยักษ์ แม้ว่ามีแนวโน้มว่าจะเกินจริง เช่นเดียวกับแง่มุมอื่น ๆ ก็ตาม นอกจากยามาโตะ ทาเกรุแล้ว มีพระราชโอรสธิดาอย่างน้อยสามพระองค์เป็นบรรพบุรุษของตระกูลสำคัญ ตามธรรมเนียม จักรพรรดิเคโกสวรรคตใน ค.ศ. 130 ด้วยพระชนมพรรษา 143 พรรษา และเจ้าชาย วากาตาราชิฮิโกะ พระราชโอรส ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไปในปีถัดมา

 ข้อมูลเท่าที่มีอยู่ 
นักประวัติศาสตร์จัดให้จักรพรรดิเคโกเป็น "จักรพรรดิในตำนาน" เนื่องจากมีข้อมูลสำหรับการตรวจสอบและศึกษาเพิ่มเติมไม่เพียงพอ พระนามเคโก-เท็นโนได้รับการระบุหลังสวรรคตโดยคนรุ่นหลัง มีความเป็นไปได้ว่ารัชสมัยของเคโกอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 มากกว่าคริสต์ศตวรรษที่ 1 ช่วงเวลานี้ตรงกับช่วงเค็นโตชิที่มีการเข้าเฝ้าจักรพรรดิถัง จำเป็นต้องมีหลักฐานเพิ่มเติมเพื่อสรุปเรื่องใดก็ตาม เคโกก็เป็นที่รู้จักในเรื่องพระชนมายุเกินจริงเช่นเดียวกับพระราชบิดาของพระองค์ ซึ่งไม่น่าจะเป็นข้อเท็จจริง การครองราชย์ติดต่อกันของจักรพรรดิเริ่มมีการรวบรวมในคริสต์ศตวรรษที่ 8 และเชื่อกันว่ามีการ "เติมเต็ม" ช่องว่างพระชนมายุ เนื่องจากมีส่วนที่ขาดไปจำนวนมาก

 พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา  
กล่าวกันว่าจักรพรรดิเคโกมีครอบครัวใหญ่โตมาก ประกอบด้วยพระมเหสั 2 พระองค์ พระสนม 9 พระองค์ และพระราชโอรสธิดามากกว่า 80 พระองค์ (ซึ่ง 51 พระองค์ระบุไว้ที่นี่) อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ในปัจจุบันยังคงเป็นที่สงสัยและถกเถียงกันว่าตัวเลขเหล่านี้เป็นจำนวนที่ระบุไว้ตามความเป็นจริงหรือไม่ พระราชโอรสธิดาบางส่วนที่ระบุใในนี้อาจเป็นพระนามซ้ำกับบุคคลเดียวกัน ขนาดพระราชวงศ์ของจักรพรรดิเคโกอาจถูกกล่าวเกินจริงไปตามกาลเวลาผ่านตำนานและเรื่องเล่าปากต่อปาก

พระมเหสี
 บรรดาศักดิ์  พระนาม  พระบิดา  พระราชโอรสธิดา  จักรพรรดินี (องค์ที่ 1)  ฮาริมะ โนะ อินาบิ โนะ โออิรัตสึเมะ () เจ้าชายวากาตาเกฮิโกะ  เจ้าชายคูชิตสึโนวาเกะ () เจ้าชายโอซุ () เจ้าชายโอซุ () จักรพรรดินี (องค์ที่ 2)  ยาซาไกริ-ฮิเมะ () เจ้าชายยาซาไกริฮิโกะ  เจ้าชายวากาตาราชิฮิโกะ () เจ้าชายอิโอกิอิริฮิโกะ () เจ้าชายโอชิโนวาเกะ () เจ้าชายวากายามาโตเนโกะ () เจ้าชายโอซูวาเกะ () เจ้าหญิงนูโนชิโนะ-ฮิเมะ-มิโกะ () เจ้าหญิงอิโอกิอิริฮิเมะ-มิโกะ () เจ้าหญิงคาโงโยริ-ฮิเมะ-มิโกะ () เจ้าชายอิซากิอิริฮิโกะ () เจ้าชายคิบิโนเอฮิโกะ () เจ้าหญิงทากางิอิริ-ฮิเมะ-มิโกะ () เจ้าหญิงโอโตะ-ฮิเมะ-มิโกะ ()

พระสนม
 พระนาม  พระบิดา  พระราชโอรสธิดา  มิซูฮาโนอิรัตสึเมะ ()  เจ้าชายอิวัตสึกูวาเกะ  เจ้าหญิงอิโอโนโนะ-ฮิเมะ-มิโกะ () อิกาวะ-ฮิเมะ ()    เจ้าชายคามูกูชิ () เจ้าชายอินาเซริฮิโกะ ()} อาเบโนตากาดะ-ฮิเมะ ()  อาเบะ โนะ โคโงโตะ  เจ้าชายทาเกกูนิโกริวาเกะ () ฮิมูกะ โนะ คามินางาโอโอตาเนะ ()    เจ้าชายฮิมูกะ โนะ ซตสึฮิโกะ () โซโนตาเกะ-ฮิเมะ ()    เจ้าชายคูนิจิวาเกะ () เจ้ชายตูอิเซวาเกะ () เจ้าชายโทโยโตวาเกะ () ฮิมูกาโนมิฮากาชิ-ฮิเมะ ()    เจ้าชายโทโยกูนิวาเกะ () อินาบิโนวากาอิรัตสึเมะ ()  เจ้าชายวากาตาเกฮิโกะ  เจ้าชายมาวากะ () เจ้าชายฮิโกฮิโตโอเอะ () อิโงโตะ-ฮิเมะ ()  โมโนโนเบะ โนะ อิงูอิ  เจ้าชายอิโงโตฮิโกะ ()     ดูข้างล่าง

พระราชโอรสธิดา

 สถานะ  พระนาม  พระราชมารดา  ความเห็น เจ้าชาย  คูชิตสึโนวาเกะ ()  ฮาริมะ โนะ อินาบิ โนะ โออิรัตสึเมะ  เจ้าชาย   ()  ฮาริมะ โนะ อินาบิ โนะ โออิรัตสึเมะ  บรรพบุรุษของมูเง็ตสึ โนะ คิมิ () เจ้าชาย  ยามาโตะ ทาเกรุ (หรือ โอซุ) ()  ฮาริมะ โนะ อินาบิ โนะ โออิรัตสึเมะ   โอซุ ภายหลังรู้จักกันในนามยามาโตะ ทาเกรุ เป็นพระราชบิดาของจักรพรรดิชูไอ เจ้าชาย  วากาตาราชิฮิโกะ ()  ยาซาไกริ-ฮิเมะ  วากาตาราชิฮิโกะกลายเป็นจักรพรรดิองค์ถัดไป (รู้จักกันหลังสวรรคตเป็น "เซมุ") เจ้าชาย  อิโอกิอิริฮิโกะ ()  ยาซาไกริ-ฮิเมะ   เจ้าชาย  โอชิโนวาเกะ ()  ยาซาไกริ-ฮิเมะ   เจ้าชาย  วากายามาโตเนโกะ ()  ยาซาไกริ-ฮิเมะ   เจ้าชาย  โอซูวาเกะ ()  ยาซาไกริ-ฮิเมะ   เจ้าหญิง  นูโนชิโนะ-ฮิเมะ-มิโกะ ()  ยาซาไกริ-ฮิเมะ   เจ้าหญิง  อิโอกิอิริฮิเมะ-มิโกะ ()  ยาซาไกริ-ฮิเมะ   เจ้าหญิง  คาโงโยริ-ฮิเมะ-มิโกะ ()  ยาซาไกริ-ฮิเมะ   เจ้าชาย  อิซากิอิริฮิโกะ ()  ยาซาไกริ-ฮิเมะ  อิซากิอิริฮิโกะเป็นบรรพบุรุษของมิตสึไก โนะ มูราจิ () เจ้าชาย  คิบิโนเอฮิโกะ ()  ยาซาไกริ-ฮิเมะ   เจ้าหญิง  ทากางิอิริ-ฮิเมะ-มิโกะ ()  ยาซาไกริ-ฮิเมะ   เจ้าหญิง  โอโตะ-ฮิเมะ-มิโกะ ()  ยาซาไกริ-ฮิเมะ   เจ้าหญิง  อิโอโนโนะ-ฮิเมะ-มิโกะ ()  มิซูฮาโนอิรัตสึเมะ  อิโอโนโนะ-ฮิเมะ-มิโกะอาจเป็นไซโอด้วย เจ้าชาย  คามูกูชิ ()  อิกาวะ-ฮิเมะ  เจ้าชาย  อินาเซอิริฮิโกะ ()  อิกาวะ-ฮิเมะ  เจ้าชาย  ทาเกกูนิโกริวาเกะ ()  อาเบโนตากาดะ-ฮิเมะ  เจ้าชาย  ฮิมูกะ โนะ ซตสึฮิโกะ ()  ฮิมูกะ โนะ คามินางาโอโอตาเนะ  เจ้าชาย  คูนิจิวาเกะ ()  โซโนตาเกะ-ฮิเมะ  เจ้าชาย  คูนิเซวาเกะ ()  โซโนตาเกะ-ฮิเมะ  เจ้าชาย  โทโยโตวาเกะ ()  โซโนตาเกะ-ฮิเมะ  เจ้าชาย  โทโยกูนิวาเกะ ()  ฮิมูกาโนมิฮากาชิ-ฮิเมะ  บรรพบุรุษของฮิมูกะ โนะ คูนิ โนะ มิยัตสึโกะ () เจ้าชาย  มาวากะ ()  อินาบิโนวากาอิรัตสึเมะ   เจ้าชาย  ฮิโกฮิโตโอเอะ ()  อินาบิโนวากาอิรัตสึเมะ   เจ้าชาย  อิโงโตฮิโกะ ()  อิโงโตะ-ฮิเมะ  เจ้าหญิง  ชิโรงาเนะ ()    สมรสกับเจ้าชายฮิโกฮิโตโอเอะ เจ้าชาย  วากากิ-โนะ-อิริฮิโกะ ()    คาดการณ์ว่าเป็นคนเดียวกันกับเจ้าชายอิโอกิอิริฮิโกะ เจ้าชาย  วากายาฮิโกะ ()     เจ้าชาย  อามาตาราชิเนะ ()     เจ้าชาย  ทาเกกูนิโกวาเกะ ()    คาดการณ์ว่าเป็นคนเดียวกันกับเจ้าชายทาเกกูนิโกริวาเกะ เจ้าชาย  โอโซชิโกวาเกะ ()     เจ้าชาย  อิวาโกโซวาเกะ ()     เจ้าชาย  ทาเกโอชิวาเกะ ()    คาดการณ์ว่าเป็นคนเดียวกันกับเจ้าชายโอชิโนวาเกะ เจ้าชาย  โซโนเมวาเกะ ()     เจ้าชาย  โทจิริบิโกะ ()     เจ้าชาย  โซโนวาชิวาเกะ ()     เจ้าชาย  ชิโรโกริวาเกะ ()     เจ้าชาย  โอกินางะ-โนะ-ฮิโกฮิโตโอเอะ-มิซูกิ ()    คาดการณ์ว่าเป็นคนเดียวกันกับเจ้าชายฮิโกฮิโตโอเอะ เจ้าชาย  คูมะ-โนะ-โอชิตสึฮิโกะ ()     เจ้าชาย  ทาเกโอโตวาเกะ ()     เจ้าชาย  คูซากิ ()     เจ้าชาย  ทาโงโตวาเกะ ()     เจ้าชาย  โออาเรโตวาเกะ ()     เจ้าชาย  โทโยฮิวาเกะ ()     เจ้าชาย  มิกาวะ-โนะ-ซูกูเนะ ()     เจ้าชาย  โทโยเตวากะ ()     เจ้าชาย  ยามาโตะ-โนะ-ซูกูเนะ ()     เจ้าชาย  โทยตสึฮิโกะ ()     เจ้าชาย  โอโกริวาเกะ ()    

หมายเหตุ

 อ้างอิง 

 อ่านเพิ่ม 
 Aston, William George. (1896).  Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  
 Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).  Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ;  
 Chamberlain, Basil Hall. (1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on April 12, May 10, and June 21, 1882; reprinted, May, 1919.  
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 

 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  
 Varley, H. Paul. (1980).  Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ;  

เคโก
หมวดหมู่:บุคคลในยุคยาโยอิ
หมวดหมู่:ยักษ์ญี่ปุ่น