สงครามโอนิง

สงครามโอนิง () ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม กลียุคแห่งโอนิง และ สงครามโอนิง-บุมเม เป็นสงครามกลางเมืองช่วง ค.ศ. 1467 ถึง 1477 ในยุคมูโรมาจิของประเทศญี่ปุ่น คำว่าโอนิง สื่อถึงปีศักราชญี่ปุ่นที่เกิดสงครามนี้ขึ้น สงครามสิ้นสุดลงในศักราชบุมเม ข้อพิพาทระหว่างโฮโซกาวะ คัตสึโมโตะกับยามานะ โซเซ็นบานปลายไปเป็นสงครามกลางเมืองระดับประเทศในรัฐบาลโชกุนอาชิกางะกับไดเมียวจำนวนมากในหลายภูมิภาค

ภูมิหลัง
ในตอนเริ่มต้น ข้อพิพาทโอนิง เป็นการโต้เถียงต่อผู้สืบตำแหน่งเป็นโชกุน ต่อจากอาชิกางะ โยชิมาซะ ใน ค.ศ. 1464 โยชิมาซะไม่มีผู้สืบสกุล จึงเกลี้ยกล่อมให้อาชิกางะ โยชิมิ น้องชายของเขาสึกจากการเป็นพระ แล้วให้เขาสืบสกุล ต่อมาใน ค.ศ. 1465 การที่โยชิมาซะให้กำเนิดลูกชายโดยไม่คาดคิดทำให้แผนการเหล่านี้เป็นปัญหา อาชิกางะ โยชิฮิซะ ในตอนนั้นยังเป็นเด็กทารก  ได้สร้างความไม่ลงรอยกันระหว่างโชกุนโยชิมิและโฮโซกาวะต่อฮิโนะ โทมิโกะ ภรรยาของโยชิมาซะกับแม่ของโยชิฮิซะ และยามานะAckroyd, Joyce. (1982) Lessons from History: The Tokushi Yoron, p. 331.

โฮโซกาวะทำงานใกล้ชิดกับอาชิกางะ โยชิมิ พี่/น้องชายโชกุนเสมอ และสนับสนุนข้ออ้างในการเป็นโชกุนของเขา ยามานะใช้โอกาสนี้ต่อต้านโฮโซกาวะมากกว่าเดิม โดยการสนับสนุนลูกของตนเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งโชกุน จนทำให้เกิดสงครามขึ้นที่เกียวโต ฝ่ายอาชิกางะพยายามหลีกเลี่ยงการปะทุของสงคราม แต่สถานการณ์เริ่มนำไปสู่สงครามที่ออกแบบให้ผู้นำจากกลุ่มที่ชนะสงครามเป็นโชกุนคนต่อไป ใน ค.ศ. 1467 ตระกูลนักรบต่างแตกแยกกันจนปัญหานี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นในความดิ้นรนต่อความเป็นใหญ่ทางทหาร ท้ายที่สุด ก็ยังไม่มีผู้ชนะอย่างเด็ดขาด และกองทัพหลายกลุ่มก็ต่อสู้กันเองจนหมดแรงVarley, H. Paul. (1973). Japanese Culture: A Short History, p. 84.
การรบ

กองทัพตะวันออกของ Hosokawa มีกำลังราว 85,000 นาย และกองทัพตะวันตกของ Yamana มีกำลังราว 80,000 นาย ซึ่งถือว่าใกล้เคียงกันมากเมื่อทั้งสองฝ่ายระดมพลใกล้เกียวโต การสู้รบเริ่มขึ้นในเดือนมีนาคม เมื่อคฤหาสน์ของ Hosokawa ถูกเผา จากนั้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1467 คฤหาสน์ของ Yamana ก็ถูกโจมตี เดือนกรกฎาคม ตามที่ Sansom บันทึกว่า Yoshimasa แต่งตั้ง Hosokawa เป็นแม่ทัพใหญ่เพื่อ “ลงโทษกบฏ” Yamana Sansom กล่าวว่ามี “การสู้รบอย่างหนักตลอดเดือนกรกฎาคม” และ “อาคารขนาดใหญ่หลายร้อยหลังถูกทำลาย การทำลายยังคงดำเนินไปวันแล้ววันเล่า” Hosokawa ถูกบีบให้อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกียวโต ส่วน Yamana ควบคุมทางใต้และตะวันตก Yamana ได้รับกองหนุน 20,000 นายภายใต้การนำของ Ōuchi Masahiro ในเดือนกันยายน อย่างไรก็ตาม Sansom กล่าวว่า Hosokawa สามารถนำ “องค์จักรพรรดิและอดีตจักรพรรดิ” มาที่บาคุฟุจากพระราชวัง ก่อนที่จะถูก Yamana ยึดด้วยกำลัง 50,000 นาย จากนั้น Hosokawa ได้รับกองหนุนเพิ่มเติมจากตระกูล Akamatsu วันที่ 1 พฤศจิกายน Yamana สามารถยึด Shōkoku-ji ได้หลังจากติดสินบนพระ Sansom กล่าวว่า “พงศาวดารในเวลานั้นวาดภาพอันน่าสยดสยองของการสังหารหมู่” และ “ทั้งสองฝ่ายต่างคงที่อยู่ตรงข้ามกันโดยไม่ดำเนินการใด ๆ ไปจนสิ้นปีนั้น”

Hosokawa พยายามเปิดฉากโจมตีในวันปีใหม่ และอีกครั้งในเดือนเมษายน แต่ส่วนใหญ่แล้ว “ทั้งสองกองทัพต่างจ้องกันและกันไปเดือนแล้วเดือนเล่า” มีคูน้ำลึกสิบฟุตกว้างยี่สิบฟุตคั่นกลางระหว่างกองทัพ ทั้งยังมีวัดหลายแห่งถูกเผา รวมถึง Tenryū-ji ในที่สุด Yoshimi ก็เข้าข้าง Yamana บังคับให้โชกุนแต่งตั้งบุตรชาย Yoshihisa เป็นทายาทในปี ค.ศ. 1469 การเปลี่ยนขั้วนี้ทำให้สงครามกลายเป็นการต่อสู้ระหว่างพี่น้อง จักรพรรดิ Go-Tsuchimikado ทรงถอด “Yoshimi ออกจากตำแหน่งขุนนาง” และประกาศให้เขาเป็นกบฏ

ทั้ง Yamana Sōzen และ Hosokawa Katsumoto เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1473 แต่สงครามก็ยังดำเนินต่อไป โดยไม่มีฝ่ายใดหาทางยุติได้ อย่างไรก็ตาม ตระกูล Yamana เริ่มหมดกำลังใจ เมื่อคำว่า “กบฏ” เริ่มส่งผลกระทบในที่สุด Ōuchi Masahiro แม่ทัพของ Yamana เผาส่วนที่ตนควบคุมในเกียวโตและถอนทัพออกเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1477

ภายในปี ค.ศ. 1477 สิบปีหลังการต่อสู้เริ่มต้น เกียวโตไม่เหลืออะไรนอกจากสถานที่ให้ฝูงชนเข้ามาปล้นสะดม ไม่มีทั้งตระกูล Yamana หรือ Hosokawa ที่บรรลุเป้าหมาย นอกจากการทำให้จำนวนคนในตระกูลคู่แข่งลดลง

ระหว่างเหตุการณ์นี้ โชกุนไม่ได้มีบทบาทในการบรรเทาสถานการณ์แต่อย่างใดTurnbull, Stephen. (1996). The Samurai: A Military History, p. 109. ขณะที่เกียวโตลุกเป็นไฟ Ashikaga Yoshimasa ใช้เวลาไปกับการอ่านบทกวีและกิจกรรมทางวัฒนธรรมอื่น ๆ รวมทั้งการวางแผนสร้าง Ginkaku-ji ศาลาเงิน เพื่อทัดเทียม Kinkaku-ji ศาลาทองที่ปู่ของเขา Ashikaga Yoshimitsu ได้สร้างไว้Turnbull, p. 114.


สงครามŌnin และท่าทีเพิกเฉยของโชกุนต่อสงครามนี้ ทำให้ “การทำสงครามและการปะทะกันระหว่างไดเมียว” ได้รับการยอมรับโดยปริยาย ไม่มีส่วนใดของญี่ปุ่นที่รอดพ้นจากความรุนแรง แม้การรบในเกียวโตถูกละทิ้ง แต่สงครามก็แพร่กระจายไปทั่วญี่ปุ่น ในจังหวัด Yamashiro ตระกูลHatakeyama แตกออกเป็นสองฝ่ายและต่อสู้กันจนถึงทางตัน ความชะงักงันนี้ส่งผลร้ายแรง ในปี ค.ศ. 1485 ชาวนาและjizamurai (ซามูไรชั้นล่าง – ส่วนใหญ่เป็นชาวนาที่มีอาวุธ) ทนไม่ไหวและก่อกบฏ พวกเขาจัดตั้ง Yamashiro ikki และบังคับให้กองทัพตระกูลถอนออกจากจังหวัด Ikki กลายเป็นพลังที่แข็งแกร่งกว่าฝูงชนติดอาวุธธรรมดา ภายในปี ค.ศ. 1486 พวกเขาถึงขั้นตั้งรัฐบาลชั่วคราวสำหรับจังหวัด Yamashiro

Ikki อื่น ๆ ก็เกิดขึ้นทั่วญี่ปุ่น เช่นในจังหวัด Kaga ซึ่งนิกายพุทธ Jōdo Shinshū สาย Ikkō ลุกฮือในช่วงสงครามŌnin หลังจากได้รับการชักชวนจากขุนศึกผู้ทรงอิทธิพล Togashi Masachika พวก Ikkō ที่มีความสัมพันธ์ซับซ้อนกับผู้นำJōdo Shinshō Rennyo ได้ดึงดูดชาวนาในท้องถิ่นและก่อตั้ง Ikkō-ikki ขึ้น ในปี ค.ศ. 1488 Ikkō-ikki แห่งจังหวัด Kaga โค่นล้ม Masachika และ เข้าควบคุมจังหวัด หลังจากนั้นพวกเขาสร้างปราสาท–วิหารริมแม่น้ำ Yodo River และใช้เป็นสำนักงานใหญ่

การลุกฮือของ Ikkō-ikki และ Yamashiro-ikki เป็นส่วนหนึ่งของการปะทุของสงครามกลางเมือง Sansom กล่าวว่าบางคนเรียกสิ่งนี้ว่า gekokujō (ประมาณว่า “ผู้น้อยกดขี่ผู้นำ”) หรือ “ระเบียบสังคมที่ปั่นป่วน” เขายังกล่าวเสริมว่า “การลุกฮือบ่อยครั้งในศตวรรษที่ 15 เป็นการแสดงออกถึงความไม่พอใจของประชาชนที่ชาวนามีส่วนร่วมด้วย”

 บุคคลสำคัญ 

 ผลกระทบของสงคราม 
สงครามโอนินได้รับการยอมรับว่าเป็นจุดเริ่มต้นของยุคเซ็งโงกุ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ญี่ปุ่นเข้าสู่ความวุ่นวายทางการเมืองอย่างหนัก ขุนนางและซามูไรประจำแคว้นต่างแข่งกันแย่งชิงอำนาจ ส่งผลให้รัฐบาลโชกุนอ่อนแอและขาดเสถียรภาพอย่างรุนแรง

ลำดับเหตุการณ์
ลำดับเหตุการณ์นี้ใช้ปีคริสต์ศักราช

ตอนต้น
 1443 อาชิกางะ โยชิมาซะกลายเป็น โชกุน
 1445 โฮโซกาวะ คัตสึโมโตะกลายเป็น คันเร แห่งเกียวโต 
 1449 อาชิกางะ ชิเงอูจิครองตำแหน่งที่คันโต
 1457 โอตะ โดกันสร้างปราสาทเอโดะ อาชิกางะ มาซาโมโตะถูกส่งไปบริหารคันโต
 1458 โยชิมาซะสร้างพระราชวังมูโรมาจิแห่งใหม่
 1464 โยชิมาซะตัดสินใจสละตำแหน่งโชกุนให้อาชิกางะ โยชิมิ พี่/น้องชายของเขา ฮิโนะ โทมิโกะต่อต้านข้อเสนอนี้ และหาการสนับสนุนทางทหารไว้สำหรับลูกชายในอนาคตของเธอดำรงตำแหน่งโชกุน
 1465 อาชิกางะ โยชิฮิซะ ลูกชายของฮิโนะ โทมิโกะ ถือกำเนิด และเธอเรียกตนเองเป็นอุปราช
 1466 ยามานะ โซเซ็นกับโฮโซกาวะ คัตสึโมโตะเคลื่อนทัพใกล้เกียวโต

เกิดสงคราม
 1467 การปะทุของสงครามโอนิง ยามานะถูกประกาศเป็นกบฏ ในเดือนพฤศจิกายน โชโกกุ-จิถูกทำลาย
 1468 โยชิมิเข้าร่วมกับฝ่ายยามานะ
 1469 โยชิมาซะตั้งโยชิฮิซะเป็นผู้สืบทอด
 1471 อิกโก-อิกกิ ลัทธิศาสนาพุทธ ได้กำลงในภาคเหนือ อาซากูระ โทชิกาเงะกลายเป็นขุนวัง (ชูโงะ) แห่งเอจิเซ็ง
 1473 ยามานะและโฮโกาวะเสียชีวิต โยชิมาซะเกษษียณ
 1477 ตระกูลโออูจิออาจากเกียวโต สงครามโอนิงสิ้นสุดลง

ตอนท้าย
 1485 การลุกฮือของชาวไร่ที่ยามาชิโระ
 1489 โยชิฮิซะเสียชีวิต
 1490 โยชิมาซะเสียชีวิต อาชิกางะ โยชิตาเนะกลายเป็น โชกุน
 1492 โฮโจ โซอุงกลายเป็นปรมจารย์แห่งอิซุ
 1493 โยชิตาเนะสละอำนาจ
 1494 โฮโซกาวะ มาซาโมโตะกลายเป็นคันเรแห่งเกียวโต
 1495 โซอุงยึดเมืองโอดาวาระ
 1496 ฮิโนะ โทมิโกะเสียชีวิต
 1508 โออูจิฟื้นฟูโยชิตาเนะ
 1545 โฮโจ อูจิยาซุพ่ายแพ้ต่อกองทัพตระกูลอูเอซูงิที่คาวาโงเอะ
 1551 ตระกูลโมริพ่ายแพ้ต่อตระกูลโออูจิที่นำโดยซูเอะ ฮารูกาตะในยุทธการที่มิยาจิมะ
 1554 ตระกูลโมริสืบต่ออำนาจและดินแดนจากโออูจิ
 1555 อูเอซูงิ เค็นชินกับทาเกดะ ชิงเง็งสู้รบที่คาวานากาจิมะ
 1560 โอดะ โนบูนางะชนะที่โอเกฮาซานะ

 อ้างอิง 

อ้างอิง

 งานที่อ้างอิง

 Ackroyd, Joyce. (1982) Lessons from History: The Tokushi Yoron. Brisbane: University of Queensland Press.  
 Ravina, Mark (1995). "State Building and Political Economy in Early Modern Japan," Journal of Asian Studies, 54:4, 997–1022.
 Turnbull, Stephen R. (1996). The Samurai: A Military History.. London: Routledge. 
 Varley, H. Paul. (1973).   Japanese Culture: A Short History. London: Farber and Farber. ; OCLC 2542423

หมวดหมู่:ตระกูลอาชิกางะ
หมวดหมู่:ตระกูลเคโจ-โฮโซกาวะ
หมวดหมู่:ประวัติทางทหารของญี่ปุ่นยุคศักดินา
หมวดหมู่:สงครามในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ยุคเซ็งโงกุ