ทำเนียบรับรอง พระตำหนักอากาซากะ

ทำเนียบรับรอง พระตำหนักอากาซากะ (ญี่ปุ่น: 迎賓館赤坂離宮; โรมาจิ: Geihinkan Akasaka Rikyu; อังกฤษ: State Guest House Akasaka Palace) เป็นสถานที่รับรองการมาเยือนอย่างเป็นทางการของอาคันตุกะระดับสูงของรัฐบาลญี่ปุ่น ตั้งอยู่ฝั่งเหนือในเขตพระราชฐานอากาซากะ ย่านโมโตะ-อากาซากะ แขวงอากาซากะ เขตมินาโตะ กรุงโตเกียว 

อาคารแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2452 เพื่อใช้เป็นพระตำหนักที่ประทับของมกุฎราชกุมาร ถือว่าเป็นพระตำหนักแห่งเดียวในญี่ปุ่นที่ตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมนีโอ-บาโรก (Neo-Baroque) ซึ่งแสดงออกถึงความรุ่งเรืองของสถาปัตยกรรมตะวันตกสมัยใหม่และมีความยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคเมจิ ต่อมาในปี พ.ศ. 2517 ได้มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบการใช้งานอาคารมาเป็นทำเนียบรับรองแขกของรัฐ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2552 อาคารแห่งนี้ถูกกำหนดให้เป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น

 ประวัติ 

 พระตำหนักโทงู 
สืบเนื่องจากในต้นรัชสมัยเมจิได้มีการย้ายเมืองหลวงจากเมืองเกียวโตมายังนครโตเกียว จึงทำให้พระบรมวงศานุวงศ์ต้องมีการย้ายที่ประทับมายังนครโตเกียวเช่นกันhttps://diamond.jp/articles/-/329527?page=2 ซึ่งในปี พ.ศ. 2415 (ปีเมจิที่ 5) โมจิซึงุ โทกูงาวะ (徳川 茂承) ผู้นำตระกูลคิชูโทกูงาวะคนที่ 14 ได้มอบที่ดินอันเป็นบริเวณที่ตั้งของคฤหาสน์ตระกูลคิชูโทกูงาวะ (紀州徳川家) ให้กับราชวงศ์ญี่ปุ่น ปัจจุบันที่ดินแห่งนี้ถูกเรียกว่าเขตพระราชฐานอากาซากะ ตั้งอยู่ใน ณ ย่านโมโตะ-อากาซากะ แขวงอากาซากะ เขตมินาโตะ กรุงโตเกียวthumb|ภาพถ่ายประตูด้านหน้า เมื่อ พ.ศ. 2473ในปี พ.ศ. 2442 (ปีเมจิที่ 22) ได้มีการก่อสร้างอาคารแห่งนี้ขึ้นภายในเขตพระราชฐานอากาซากะ ในบริเวณเดียวกันกับที่ตั้งของคฤหาสน์ตระกูลคิชูโทกูงาวะเดิม เพื่อใช้เป็นที่ประทับของมกุฎราชกุมารโยชิฮิโตะ พระราชโอรสพระองค์โตในจักรพรรดิเมจิ ภายใต้การกำกับดูแลของสถาปนิกคาตายามะ โทกูมะ ศาสตราจารย์ด้านสถาปัตยกรรม วิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์อิมพีเรียล (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยโตเกียว) ผู้ซึ่งเชี่ยวชาญด้านสถาปัตยกรรมตะวันตกในยุคเมจิ โดยมีพระราชวังบักกิงแฮมและพระราชวังแวร์ซายเป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบ เนื่องจาก ณ เวลานั้นญี่ปุ่นกำลังแสวงหาความเป็นตะวันตกและความแข็งแกร่งทางด้านการทหารไปพร้อมกับการรักษาวัฒนธรรมดั้งเดิม จึงมีการผสมผสานสถาปัตยกรรมตะวันตกเข้ากับสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นหนังสือพิมพ์ไมนิจิ ฉบับวันที่ 27 มกราคม 2562
การก่อสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2452 (ปีเมจิที่ 42) มกุฎราชกุมารโยชิฮิโตะจึงทรงย้ายเข้ามาประทับและได้มีการเรียกอาคารแห่งนี้ว่าพระตำหนักโทงูตามธรรมเนียมของราชวงศ์ญี่ปุ่น จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2455 พระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิโยชิฮิโตะ (จักรพรรดิไทโช) พระองค์จึงย้ายไปประทับในพระราชวังหลวงโตเกียว ตามโบราณราชประเพณี

วันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2466 อาคารแห่งนี้กลับมาใช้ชื่อว่าพระตำหนักโทงูอีกครั้ง เนื่องจากใช้เป็นที่ประทับของมกุฎราชกุมารฮิโรฮิโตะ พระราชโอรสพระองค์โตในจักรพรรดิไทโช จนกระทั่งพระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะ (จักรพรรดิโชวะ) พระองค์ทรงประทับในพระตำหนักแห่งนี้ต่อเป็นการชั่วคราว แล้วค่อยย้ายไปประทับในพระราชวังหลวงโตเกียวในปี พ.ศ. 2471 ตามโบราณราชประเพณี

 ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง 
หลังจากญี่ปุ่นแพ้ในสงครามโลกครั้งที่สองและมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญในปี พ.ศ. 2488 อสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดของราชวงศ์ญี่ปุ่นรวมถึงอาคารแห่งนี้ได้ถูกโอนกรรมสิทธิ์กลายเป็นของรัฐ จึงทำให้อาคารแห่งนี้ถูกใช้เป็นสถานที่ราชการแทนที่จะใช้เป็นที่ประทับของมกุฎราชกุมารเหมือนดังอดีต โดยมีการใช้งานดังนี้
+ช่วงระยะเวลา (พ.ศ.)การใช้งาน (ญี่ปุ่น)การใช้งาน (ไทย)พ.ศ. 2491 - พ.ศ. 2503法務庁法制意見局สำนักให้ความเห็นทางกฎหมายของสำนักงานอัยการสูงสุด法務省訟務局สำนักคดีความของกระทรวงยุติธรรมพ.ศ. 2491 - พ.ศ. 2504国立国会図書館หอสมุดสภานิติบัญญัติแห่งชาติพ.ศ. 2491 - พ.ศ. 2513裁判官弾劾裁判所ศาลและคณะกรรมการไต่สวนเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูงพ.ศ. 2499 - พ.ศ. 2503憲法調査会สำนักงานคณะกรรมาธิการศึกษาวิจัยรัฐธรรมนูญพ.ศ. 2504 - พ.ศ. 2507臨時行政調査会สำนักงานคณะกรรมาธิการเฉพาะกิจเพื่อการปฏิรูปการบริหารจัดการพ.ศ. 2504 - พ.ศ. 2508東京オリンピック組織委員会สำนักงานคณะกรรมการจัดการแข่งขันโอลิมปิกโตเกียว 1964

 ทำเนียบรับรอง 

เนื่องด้วยความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่แน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้นในช่วงสิบปีให้หลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง คณะรัฐมนตรีจึงได้มีการอนุมัติให้มีการปรับปรุงอาคารครั้งใหญ่ในปี พ.ศ. 2511 โดยมีจุดประสงค์เพื่ออนุรักษ์คุณค่าทางสถาปัตยกรรมของอาคารแห่งนี้และให้ใช้เป็นที่รับรองแขกของรัฐ ซึ่งการปรับปรุงควบคุมโดยสถาปนิกโทโกะ มูราโนะและสมาชิกสถาบันศิลปะแห่งญี่ปุ่น อีกทั้งมีการก่อสร้างอาคารส่วนต่อขยายใหม่ในรูปแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม โดยตั้งอยู่ทางตะวันออกของอาคารแห่งนี้และตั้งชื่อว่า "ยูชินเท" (游心亭) ควบคุมการออกแบบโดยสถาปนิกโยชิโระ ทานิกูจิและสมาชิกสถาบันศิลปะแห่งญี่ปุ่น การปรับปรุงได้แล้วเสร็จและเปิดใช้งานในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2517 รวมระยะเวลาปรับปรุงทั้งหมด 6 ปี

พ.ศ. 2549 - 2551 มีการปรับปรุงอาคารครั้งใหญ่ เพื่อปรับปรุงระบบประปาและการระบายน้ำ รวมถึงเสริมความแข็งแรงเพื่อรองรับแผ่นดินไหว

 สมบัติประจำชาติ 
พ.ศ. 2552 อาคารแห่งนี้มีอายุครบ 100 ปี จึงมีการกำหนดให้เป็นสมบัติประจำชาติ โดยทำการขึ้นทะเบียนเฉพาะองค์ประกอบที่ยังคงอยู่ตั้งแต่ 100 ปีที่แล้ว ประกอบไปด้วยอาคารหลัก, ถนนและบันได, ประตูทางเข้าและกำแพง, ศาลาเฝ้ายามทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก รวมถึงน้ำพุและบันไดที่สวนหลัก

พ.ศ. 2559 เป็นต้นมา มีการเปิดให้ประชาชนทั่วไปสามารถเข้าไปเยี่ยมชมได้ ยกเว้นในวันที่มีการใช้อาคารเพื่อรองรับแขกสำคัญhttps://www.gov-online.go.jp/en/prg/prg4911.html?nt=1 ซึ่งในปีนั้นมีผู้เข้าชมประมาณ 765,000 คนหนังสือพิมพ์ไมนิจิ ฉบับวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2562

 องค์ประกอบ 

 บริเวณภายนอก 
บริเวณรอบ ๆ อาคารหลัก ประกอบด้วยต้นไม้นานาชนิด เช่น

 จากประตูหลักด้านหน้าจนถึงอาคารหลักเป็นลานขนาดใหญ่เรียงรายด้วยสนดำญี่ปุ่นจำนวน 142 ต้น ซึ่งนำมาจากหาดคูจูคูริ จังหวัดชิบะ โดยนำเข้ามาปลูกในช่วงบูรณะครั้งใหญ่ในปี พ.ศ. 2511 - 2517 
 ด้านซ้ายและขวาของลานด้านหน้าอาคาร มีต้นโอ๊คชินคาพิน (castanopsis sieboldii) โดยต้นที่อยู่ทางด้านซ้ายของอาคารหลักนั้นเป็นต้นเก่าแก่ที่มีอายุกว่า 200 ปี ส่วนต้นทางด้านขวาเป็นต้นที่ปลูกขึ้นมาใหม่เพื่อให้มีความสมมาตรกัน
 ด้านหลังอาคารหลักเป็นสวนหลักขนาดใหญ่

 ภายในอาคารหลัก 
เมื่อเดินผ่านประตูทางเข้าของอาคารหลัก จะพบโถงทางเข้าที่มีการปูพื้นด้วยหินสีขาวสลับดำคล้ายตารางหมากรุก โดยหินสีดำทำมาจากหินชนวนญี่ปุ่น ส่วนหินสีขาวทำมาจากหินอ่อนอิตาลี ถัดเข้าไปด้านในจะพบบันไดหินอ่อนปูด้วยพรมสีแดงเชื่อมไปยังห้องโถงใหญ่บนชั้นสองของอาคาร เพดานตรงบันไดมีลักษณะเป็นทรงโค้งประดับด้วยสีทอง หากเดินขึ้นบันไดแล้วมองขึ้นไปบนเพดานจะพบภาพวาดพระอาทิตย์ขึ้นในยามเช้า ในทางกลับกันหากเดินลงบันไดแล้วมองขึ้นไปบนเพดานจะพบภาพวาดพระอาทิตย์ตกในยามเย็นแทน เมื่อขึ้นไปยังชั้นสองจะพบห้องโถงกลางซึ่งมีเสาหินอ่อนลายสีม่วงขนาดใหญ่จำนวนแปดต้นกระจายอยู่ทั่วทั้งห้อง บนเพดานของห้องตกแต่งด้วยภาพวาดชื่อ "สวรรค์ชั้นที่เจ็ด" วาดโดยศาสตราจารย์เทราดะ ชุนอิจิ อาจารย์มหาวิทยาลัยศิลปะเกียวโต ทั้งนี้บนชั้นสองของอาคารจะมีการแบ่งห้องโถงออกเป็น 4 ห้อง ได้แก่ 

 อาซาฮี-โนะ-มะ (Sunrise Hall) 
เป็นห้องโถงที่ตั้งอยู่ทิศใต้ของอาคาร ที่หน้าประตูห้องโถงมีรูปวาดสีน้ำมัน 2 รูปชื่อว่า "ภาพวาดและดนตรี" วาดโดยโคอิโซะ เรียวเฮ ประดับอยู่ทั้งสองข้างของประตู เมื่อเข้ามาภายในห้อง ตรงกลางเพดานประดับด้วยรูปวาดเทพีออโรรา มือซ้ายถือช่อกิ่งลอเรล มือขวาถือบังเหียนบังคับรถม้าที่กำลังขับข้ามท้องฟ้า พร้อมกับพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้นอยู่เบื้องหลัง วาดโดยศิลปินชาวฝรั่งเศส อีกทั้งมีโคมระย้าที่นำเข้าจากฝรั่งเศสประดับบนเพดาน ผนังของห้องมีการประดับด้วยผ้ายกกำมะหยี่ที่เรียกว่า "กิงกาซัน" (ผ้ากำมะหยี่ที่ทอผสมกับดิ้นเงินกับดิ้นทอง) จากโรงงานทอผ้านิชิจินที่เกียวโต พื้นของห้องโถงปูด้วยพรมที่ทอจากเส้นด้ายย้อมสี 47 เฉด ภายในห้องมีเสาหินอ่อนสีชมพูที่มีลวดลายสีขาวจำนวน 16 ต้น โดยห้องโถงนี้ใช้สำหรับจัดงานต่าง ๆ หรือการประชุมที่แขกของรัฐเป็นเจ้าภาพ

 คาโจ-โนะ-มะ หรือ เกียวเอ็น-โนะ-มะ (Flowers and Birds Hall)  
เป็นห้องโถงที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอาคาร ผนังถูกตกแต่งด้วยแผ่นโลหะรูปวงรีที่ลงสีด้วยเทคนิคคลัวซอนเน่ (Cloisonné) จำนวน 30 แผ่น แต่ละรูปประดับล้อมรอบด้วยลายไม้ที่ทำจากต้นแอชญี่ปุ่น สร้างสรรค์โดยนามิกาวะ โซซุเกะ ผู้เชี่ยวชาญศิลปะคลัวซอนเน่ และออกแบบโดยวาตานาเบะ เซเท ศิลปินชื่อดังในยุคเมจิ ซึ่งแผ่นโลหะทั้งหมดนั้นลงสีเป็นรูปดอกไม้และนกจึงเป็นที่มาของชื่อห้อง ผนังด้านหน้าประดับด้วยผ้าทอมือขนาดใหญ่ซึ่งทอเป็นรูปการล่ากวาง โดยใช้เวลาทอทั้งหมด 3 ปีและใช้เส้นด้ายกว่า 800 ชนิด เพดานของห้องประดับด้วยรูปวาดสีน้ำมันจำนวน 24 รูป สร้างสรรค์โดยศิลปินชาวฝรั่งเศส อีกทั้งมีการประดับด้วยโคมระย้าที่มีน้ำหนักกว่า 1,125 กิโลกรัมซึ่งถือว่าเป็นโคมระย้าที่มีน้ำหนักมากที่สุดในอาคาร ในห้องมีตู้เก็บของขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้แกะสลักนำเข้าจากฝรั่งเศสในสมัยที่ก่อสร้างอาคาร โดยห้องโถงนี้ใช้สำหรับจัดงานเลี้ยงอย่างเป็นทางการ

 ฮาโกโรโมะ-โนะ-มะ (The Robe of Heaven Hall) 
เป็นห้องโถงที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอาคาร ห้องประดับด้วยสีทองและสีแดงสด เพดานประดับด้วยรูปวาดของเรื่องฮาโกโรโมะ (羽衣) ขนาด 290 ตารางเมตร ซึ่งเป็นหนึ่งในศิลปะการแสดงละครโน วาดโดยศิลปินชาวฝรั่งเศส และประดับด้วยโคมระย้าจำนวนสามดวง สูง 3 เมตรและมีน้ำหนักกว่า 800 กิโลกรัม ถือว่าเป็นโคมระย้าที่ใหญ่ที่สุดของอาคารแห่งนี้ ในห้องโถงมีชั้นลอยสำหรับให้นักดนตรีบรรเลงระหว่างงานเลี้ยง ผนังประดับด้วยรูปสลักนูนต่ำสีทอง โดยแกะสลักเป็นรูปเครื่องดนตรียุโรปและญี่ปุ่น ห้องโถงนี้ใช้สำหรับจัดพิธีต้อนรับในวันที่อากาศไม่ดี, การประชุมซัมมิท และอื่น ๆ

 ไซรัน-โนะ-มะ (Phoenix Hall) 
เป็นห้องโถงที่ตั้งอยู่ทิศเหนือของอาคาร ห้องถูกตกแต่งด้วยสไตล์ Empire อันเป็นที่นิยมของฝรั่งเศสในช่วงศตวรรษที่ 19 การตกแต่งประกอบด้วยรูปสลักนูนต่ำสีทองตามจุดต่าง ๆ ของห้อง เช่น รูปนักรบ, รูปสฟิงซ์, รูปดาบและกระบี่ญี่ปุ่น, และรูปนกในตำนานของญี่ปุ่นที่ชื่อว่า "รัน" ซึ่งถูกประดับบนกระจกขนาดใหญ่เหนือเตาผิงทั้งสองด้านของห้องโถงอันเป็นที่มาของชื่อห้องนี้ ส่วนเพดานถูกออกแบบให้มีลักษณะโค้งคล้ายเต็นท์พักของเหล่าทหารและมีการแบ่งออกเป็นส่วน ๆ ให้คล้ายรัศมีของดวงอาทิตย์ เก้าอี้หุ้มด้วยผ้าสีแดงปักลายเงิน เฟอร์นิเจอร์มีความสมมาตรและมีขาเป็นรูปสิงโต มีกระจกบานใหญ่ทั้งหมด 10 บานที่ช่วยทำให้ให้ห้องดูกว้างขึ้น ซึ่งการออกแบบได้รับแรงบันดาลใจมาจากการรบของนโปเลียนในอียิปต์ โดยห้องโถงนี้ใช้สำหรับจัดพิธีลงนามสนธิสัญญาและข้อตกลงต่าง ๆ รวมถึงใช้จัดการสัมภาษณ์ของสื่อมวลชน

 เรือนรับรองยูชินเท 
ยูชินเทเป็นอาคารส่วนต่อขยายที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอาคารหลัก สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2511 เพื่อใช้รับรองแขกของรัฐเช่นเดียวกับอาคารหลัก แต่ตกแต่งด้วยสไตล์ญี่ปุ่นดั้งเดิม ภายในอาคารประกอบไปด้วยhttps://www.gov-online.go.jp/en/prg/prg4264.html

 ทางด้านขวาของทางเดินจากประตูนากะมง (ประตูทางเข้าด้านหน้า) จนถึงตัวอาคาร มีการตกแต่งด้วยสวนญี่ปุ่น โดยตัวสวนตกแต่งด้วยกรวดชิรากาวะสีขาว, หินตกแต่งจากแม่น้ำคิฟูเนะ จังหวัดเกียวโต และมีการปลูกต้นไผ่โมโซ (Phyllostachys edulis) อีกทั้งระหว่างทางเดินมีการประดับประดาด้วยต้นบอนไซอายุกว่า 100 ปี ตลอดทาง
 หลังจากเข้าประตูอาคารจะพบห้องโถงหลัก ซึ่งมีการปูพื้นด้วยหินชนวนดำขัดเงา ถัดจากห้องโถงหลักจะเป็นห้องที่มีชื่อว่าโทริตสึกิ-โนะ-มะ ใช้สำหรับต้อนรับแขก ซึ่งมีการยกระดับของพื้นขึ้นด้วยไม้สน
 ห้องชูวาชิตสึ (中和室) อยู่ถัดจากห้องต้อนรับแขก ใช้สำหรับจัดงานเลี้ยงอย่างเป็นทางการในสไตล์ญี่ปุ่นดั้งเดิม ซึ่งเป็นห้องอาหารแบบนั่งพื้นขนาด 75 ตารางเมตร โดยด้านล่างของโต๊ะมีลักษณะเป็นช่องเจาะลงไปเพื่อให้แขกสามารถนั่งแบบหย่อนขาได้ สามารถรองรับได้ 18 คน เพดานทำจากไม้สนซีดาร์ มีลักษณะลาดเอียง ตัวผนังตกแต่งด้วยเทคนิคสตัคโค (stucco) ในสไตล์ญี่ปุ่น จากภายในห้องจะสามารถมองเห็นสวนญี่ปุ่นที่อยู่ด้านหลังอาคารผ่านกระจกขนาดใหญ่ได้ ซึ่งภายในสวนประกอบด้วยบ่อน้ำที่มีการเลี้ยงปลาคาร์ฟ, ต้นบ๊วยดอกสีขาว 18 ต้น และต้นบ๊วยดอกสีแดง 5 ต้น โดยจะมีการผลิดอกในช่วงปลายฤดูหนาว
 ห้องโซกูเซกิเรียวริชิตสึ (側席料理室) เป็นห้องอาหารแบบนั่งเคาท์เตอร์ ตกแต่งในสไตล์บ้านญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม เพื่อให้แขกได้รับประสบการณ์การทานอาหารแบบทำสดใหม่ เช่น เทมปูระ หรือ ซูชิ โดยเสาและคานภายในห้องทำจากไม้เกาลัดที่ไสแบบหยาบ ๆ ส่วนเพดานทำจากไม้ไผ่สาน
 ห้องชาชิตสึ (茶室) หรือห้องน้ำชา ใช้สำหรับจัดงานพิธีชงชา ภายในมีเสื่อทาทามิขนาดประมาณ 7 ตารางเมตร เป็นบริเวณให้แขกได้นั่งดื่มชา แต่ก็มีที่นั่งในรูปแบบม้านั่งด้วยเช่นกัน เพดานห้องทำจากไม้สนซีดาร์สานกัน ผนังตกแต่งด้วยเทคนิคสตัคโค (stucco) ในสไตล์ญี่ปุ่น และที่ผนังมีการแปะกระดาษที่มีการเขียนตัวอักษรแบบพู่กัน ซึ่งเขียนโดยเจ้าอาวาสวัดไดโตคุจิ

 เหตุการณ์อื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง 

 วันที่ 28 - 29 มิถุนายน พ.ศ. 2522 มีการจัดการประชุมซัมมิท G7 ครั้งที่ 5 ณ ทำเนียบรับรองพระตำหนักอากาซากะ ซึ่งก่อนการประชุมจัดขึ้นนั้น มีการจัดกิจกรรมประท้วงเพื่อต่อต้านการประชุมครั้งนี้กันอย่างกว้างขวาง จึงทำให้วันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2522 มีกลุ่มคนใช้รถบรรทุกขนาดเล็กที่ไม่มีคนขับพุ่งตรงไปยังประตูหลักด้านหน้าของทำเนียบรับรองพระตำหนักอากาซากะ แต่ตัวรถได้พุ่งชนเข้ากับต้นไม้ริมทางที่อยู่ด้านหน้าแทนและเกิดไฟลุกท่วม ซึ่งต่อมากลุ่มชูกากุ-ฮะได้ออกมาประกาศว่าเป็นฝีมือของตนหนังสือพิมพ์อาซาฮี วันที่ 8 มิถุนายน 2522 หน้า 11
 เดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 มีการจัดการแข่งขันหมากรุกญี่ปุ่น ณ เรือนรับรองแขกยูชินเท

 การเดินทาง 

 สถานียตสึยะ (四ツ谷駅) ด้วยรถไฟสายหลักชูโอหรือรถไฟสายชูโอ-โซบุ (中央・総武緩行線)
 สถานียตสึยะ (四ツ谷駅) ด้วยโตเกียวเมโทรสายมารูโนอูจิหรือโตเกียวเมโทรสายนัมโบกุ
 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Cabinet Office's official site (with photo gallery)