จักรพรรดิโกะ-อูดะ

จักรพรรดิโกะ-อูดะ (; 17 ธันวาคม ค.ศ. 1267 – 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1324) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 91 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามธรรมเนียม พระองค์ครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1274 ถึง 1287Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon, pp. 262–268; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki. pp. 233–237.

จักรพรรดิในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ใช้พระนามของจักรพรรดิอูดะในคริสต์ศตวรรษที่ 9 กับ โกะ- (後) ที่แปลว่า "ยุคหลัง"

 พระราชวงศ์ 
ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ โกะ-อูดะมีพระนามส่วนพระองค์ว่า โยฮิโตะ (世仁)Titsingh, p. 262; Varley, p. 233. เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ของ จักรพรรดิคาเมยามะ โดยทรงสืบเชื้อสายจากราชสกุลไดกากูจิ

พระมเหสี: เจ้าหญิงเรชิ (姈子内親王; 1270–1307) ภายหลัง ยูงิมงอิง (遊義門院) พระราชธิดาในจักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะ

พระมเหสี: โฮริกาวะ (มินาโมโตะ) โมโตโกะ (堀河（源）基子) ภายหลัง นิชิกะมงอิง (西華門院; 1269–1355) ธิดาในโฮริกาวะ โทโมโมริ
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายคูนิฮารุ (邦治親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดิโกะ-นิโจ

นางสนองพระโอษฐ์: อิตสึตสึจิ (ฟูจิวาระ) ชูชิ (五辻（藤原）忠子; 1268–1319) ภาหยัล ดันเต็มมงอิง (談天門院) ธิดาในอิตสึตสึจิ ทากัตสึงุ
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงโชชิ (奨子内親王) ภายหลัง ทัตจิมงอิง (達智門院)
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายทากาฮารุ (尊治親王) ภายหลังเป็น จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ
พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายนักบวชโชเอ็ง (性円法親王; 1292–1347)
พระราชโอรสองค์ที่ 4: เจ้าชายนักบวชโชกากุ (承覚法親王; ประสูติ ค.ศ. 1294)

พระมเหสี: เจ้าหญิงมิซูโกะ (瑞子女王) ภายหลัง เอกามงอิง (永嘉門院; 1272–1329) พระธิดาในเจ้าชายมูเนตากะ

พระมเหสี: อิจิโจะ-โนะ-สึโบเนะ（一条局）ธิดาในฮาชิโมโตะ ซาเนโตชิ
พระราชโอรสองค์ที่ 5: เจ้าชายนักบวชโชชิ (性勝法親王; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1354)

พระมเหสี: เจ้าหญิงรินชิ (掄子女王) พระธิดาในเจ้าชายมูเนตากะ
พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงไบชิ (禖子内親王) ภายหลัง ซูเมมงอิง (崇明門院) สมรสกับเจ้าชายคูนิโยชิ

พระมเหสี: ธิดาในอิตสึตสึจิ มูเนจิกะ
พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าหญิงโทชิ/ชูชิ (愉子内親王)

พระมเหสี: ธิดาในคาซังอิง นางามาซะ
เจ้าหญิง

พระมเหสี: ชินซัมมิ-โนะ-สึโบเนะ (新三位局)
 เจ้าชาย (ประสูติ ค.ศ. 1307)

 เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิโกะ-อุดะ 
เจ้าชายโยฮิโตะทรงได้รับการสถาปนาจากจักรพรรดิคาเมยามะ พระราชบิดาให้ขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์เมื่อ ค.ศ. 1268

 6 มีนาคม ค.ศ. 1274 (ปีบุงเอที่ 11, วันที่ 26 เดือน 1): ในปีที่ 15 ของรัชสมัยคาเมยามะ-เท็นโน (亀山天皇十五年) องคืจักรพรรดิสละราชสมบัติให้กับเจ้าชายโยฮิโตะTitsingh, p. 261; Varley, p. 44; a distinct act of senso is unrecognized prior to Emperor Tenji; and all sovereigns except Jitō, Yōzei, Go-Toba, and Fushimi have senso and sokui in the same year until the reign of Emperor Go-Murakami.
 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1274 (ปีบุงเอที่ 11, วันที่ 26 เดือน 3):  จักรพรรดิโกะ-อูดะทรงประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษก (โซกูอิ)Titsingh, p. 262; Varley, p. 44.

อดีตจักรพรรดิคะเมะยะมะได้กลายเป็น โฮโอ หรือ อดีตจักรพรรดิอันประทับในศาสนา 

ในรัชสมัยของพระองค์ต้องพบกับการรุกรานจาก มองโกล ครั้งแรกในปี พ.ศ. 1817 หลังจากทรงครองราชย์ได้ไม่นานและครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 1824 ทำให้หลังจากนั้นทรงโปรดเกล้าให้สร้างป้อมปราการที่ เมืองฮะกะตะ บน เกาะคิวชู

 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1275 (ปีเค็นจิที่ 1, วันที่ 5 เดือน 11): ฮิโรฮิโตะได้รับเลือกเป็นมกุฎราชกุมาช ซึ่งเป็นผลจากการเคลื่อนไหวทางการเมืองของพระราชบิดาของฮิโรฮิโตะ จักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะแห่งจิเมียวอินโทTitsingh, p. 262, 270.

ในปี พ.ศ. 1830 จักรพรรดิโกะ-อุดะทรงถูก รัฐบาลโชกุนคะมะกุระ และ ราชสำนัก บีบบังคับให้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายฮิโระฮิโตะที่รัชทายาท

 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1324 (ปีเก็นโกะที่ 4, วันที่ 25 เดือน 6): โกะ-อูดะสวรรคตด้วยพระชนมพรรษา 58 พรรษาVarley, p. 237.

อ้างอิง

ข้อมูล
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
 Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ; OCLC 5914584

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 Kyoto National Museum  – "Treasures of Daikaku-ji", including portrait of Go-Uda and the former-emperor's will

หมวดหมู่:จักรพรรดิญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภิกษุชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภิกษุที่เป็นพระราชวงศ์
หมวดหมู่:โคไตชิ
หมวดหมู่:จักรพรรดิญี่ปุ่นผู้ทรงสละราชสมบัติ