บรอน สโตรว์แมน

อดัม โจเซฟ เชร์ (Adam Joseph Scherr; 6 กันยายน ค.ศ. 1983) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพ, นักเล่นกล้ามและนักแสดงชาวอเมริกันที่รู้จักกับ WWE ในชื่อ บรอน สโตรว์แมน (Braun Strowman)

เส้นทางอาชีพ
ในรอว์ 24 สิงหาคม 2015 บรอนได้เปิดตัวครั้งแรกในฐานะสมาชิกคนใหม่ของเดอะไวแอ็ตต์แฟมิลีโดยการออกมาเล่นงานโรแมน เรนส์และดีน แอมโบรส WWE draft วันที่ 19 กรกฎาคม 2016 บรอนได้ถูกดราฟท์ไปรอว์ ทำให้ต้องแยกทีมกับไวแอ็ตต์แฟมิลีที่ไปสแมคดาวน์ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 34บรอนได้คว้าแชมป์รอว์แท็กทีม WWEจากซีซาโรและเชมัสเป็นแชมป์เส้นแรกโดยจับคู่กับนิโคลัสเด็กวัย 10 ขวบที่เป็นคนดูในสนามhttps://www.cbssports.com/wwe/news/wwe-wrestlemania-34-results-live-updates-recap-grades-matches-highlights/ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นลูกชายของกรรมการ จอห์น โคน ก่อนจะสละแชมป์คืนต่อมาเพราะนิโคลัสติดเรียนหนังสือ ต่อมาได้เป็นผู้ชนะแมตช์เกรเทสต์ รอยัลรัมเบิล 50 คนครั้งแรกในประวัติศาสตร์พร้อมทั้งคว้าถ้วยรางวัลและเข็มขัดแชมป์ ซึ่งบรอนยังได้ทำสถิติเหวี่ยงคู่ต่อสู้ลงจากเวทีมากที่สุดในแมตช์เดียวถึง 13 คน ทำลายสถิติเดิมของโรมัน เรนส์ที่ทำไว้ 12 คน

ในมันนีอินเดอะแบงก์ (2018)บรอนได้คว้ากระเป๋าสัญญาสิทธิ์ในการท้าชิงแชมป์ยูนิเวอร์แซล WWE ที่ไหน เมื่อไร เวลาใดก็ได้ เพียง 1 ครั้ง ภายใน 1 ปี โดยบรอนประกาศใช้สิทธิ์ชิงแชมป์กับโรแมน เรนส์ในกติกาเฮลอินเอเซล (2018)แต่จบลงแบบไม่มีผลการตัดสินเพราะบร็อก เลสเนอร์ออกมาป่วนและจับทั้งคู่ใส่ F-5 ทำให้บรอนเสียสิทธิ์กระเป๋าไปฟรีๆ ใน TLC 2018 บรอนได้ชนะ GM(ผู้จัดการทั่วไป) ของ Raw แบรอน คอร์บิน ทำให้ได้สิทธิ์ชิงแชมป์ยูนิเวอร์แซลกับเลสเนอร์อีกครั้งในรอยัลรัมเบิล 2019 และทำให้คอร์บินถูกปลดออกจากตำแหน่ง GM แต่บรอนก็ถูกตัดสิทธิ์โดยวินซ์ แม็กแมนจากการที่ไปทำลายรถลีมูซีนของวินซ์ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 35 บรอนได้เป็นผู้ชนะแบตเทิลรอยัลคว้าถ้วยรางวัล André the Giant Memorial Trophy ในเดือนสิงหาคม 2019 บรอนได้ค้วาแชมป์รอว์แท็กทีมร่วมกับแชมป์ยูนิเวอร์แซลอย่าง เซท รอลลินส์ และได้ท้าชิงแชมป์ยูนิเวอร์แซลกับรอลลินส์ใน Clash of Champions แต่ก็ยังไม่สามารถคว้ามาได้ ซึ่งก่อนหน้านั้นในคืนเดียวกันทั้งคู่ก็เสียแชมป์แท็กทีมให้ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์และรอเบิร์ต รู้ด ก่อนจะไปเปิดศึกกับนักชกมวยไร้พ่ายอย่าง Tyson Furyhttps://www.bbc.co.uk/sport/boxing/49970087

ในปี 2020 ได้คว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัลจากชินซูเกะ นากามูระเป็นแชมป์เดี่ยวเส้นแรกใน WWE ก่อนเสียแชมป์ให้แซมี เซย์น  ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 36สามารถคว้าแชมป์ยูนิเวอร์แซลสมัยแรกได้จากโกลด์เบิร์กทำให้เป็นแชมป์โลกเส้นแรกของบรอน เสียให้ The Fiend ใน SummerSlam ในปี 2021 ได้เปิดศึกกับเชน แม็กแมนและเอาชนะไปได้ในกติกากรงเหล็กที่เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 37 ในศึก Backlash 2021 ได้ร่วมชิงแชมป์ WWE แบบสามเส้ากับบ็อบบี แลชลีย์และดรูว์ แม็กอินไทร์โดยแลชลีย์รักษาแชมป์ได้ วันที่ 2 มิถุนายน 2021 ได้ออกจาก WWE ในเดือนกันยายน 2022 บรอนได้กลับมา WWE อีกครั้ง เปิดศึกกับโอมอสเอาชนะไปได้ใน Crown Jewel 2022 ต่อมาได้จับคู่แท็กทีมกับริโคเชต์แต่ก็ไม่มีผลงานอะไร จนในช่วงกลางปี 2023 เขาได้เข้ารับการผ่าตัดที่คอทำให้ต้องพักการปล้ำเป็นเวลานาน ในปี 2025 ถูกแจกซองขาวอีกครั้งและไปเอาดีด้านการแสดง

ผลงานอื่นๆ
ภาพยนตร์
YearTitleRole2016Three CountStrongman2018Holmes & WatsonBrawn2025Deathgasm II: GoremageddonSecurity Guard

โทรทัศน์
YearTitleRoleNotes2012The World's Strongest ManHimselfEpisode: "The Qualifiers: Kartuzy, Poland"2018Dus Ka DumHimself2020Ryan's Mystery PlaydateHimselfEpisode: "Ryan's Pinned Playdate"2025–presentEverything on the Menu with Braun StrowmanHimself

 แชมป์และรางวัล 
มวยปล้ำอาชีพ
 Pro Wrestling Illustrated
 Ranked No. 6 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2018
 Wrestling Observer Newsletter
 Most Improved (2017)
Worst Feud of the Year (2020) vs. Bray Wyatt
Worst Worked Match of the Year (2020) vs. Bray Wyatt
 WWE
WWE Universal Championship (1 time)
 WWE Intercontinental Championship (1 time)
 WWE Raw Tag Team Championship (2 times) – with Nicholas (1) and Seth Rollins (1)
 WWE Greatest Royal Rumble
 Money in the Bank (Men's 2018)
 André the Giant Memorial Battle Royal (2019)
WWE Year-End Award for Male Superstar of the Year (2018)

กีฬากรีฑา
Arnold Amateur Strongman Championships
Winner (2012)
Central GA Strongest Man
Winner (2011)
Europa Battle of Champions
Winner (2010)
Monster of the Midland
Winner (2010)
NAS US Amateur National Championships
Winner (2011)
Summerfest Strongman
Winner (2011)
West Cary Fall Festival of Power
Winner (2011)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น




หมวดหมู่:นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน