ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559

ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2559 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม โดยมีพายุโซนร้อน 26 ลูก ในจำนวนนี้พัฒนาขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่น 13 ลูก และในจำนวนนี้ 6 ลูกเป็นถึงพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น พายุที่ได้รับชื่อเป็นลูกแรกของฤดูกาลนี้ชื่อ เนพาร์ตัก ก่อตัวขึ้นเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ส่วนพายุที่ได้รับชื่อเป็นลูกสุดท้ายชื่อ นกเตน สลายตัวเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม

การก่อตัวขึ้นของพายุเนพาร์ตัก ซึ่งเป็นพายุที่ได้รับชื่อเป็นลูกแรกของฤดูกาล ทำให้ช่วงเวลาที่แอ่งว่างเว้นจากการมีพายุที่ได้รับชื่อ (มีความรุนแรงมากกว่าพายุโซนร้อน) ถึง 199 วัน (17 ธันวาคม 2558 ถึง 3 กรกฎาคม 2559) สิ้นสุดลง ต่อมาพายุโซนร้อนมีรีแนพัฒนาขึ้นจนมีกำลังสูงสุด ขณะพัดขึ้นฝั่งบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง ทำให้เกิดความเสียหายรายแรงในภาคเหนือของประเทศเวียดนาม ต่อมาในสิ้นเดือนสิงหาคม พายุสามลูกได้พัดเข้าเกาะฮกไกโด ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมากที่สุดนับตั้งแต่ พ.ศ. 2494 ในเดือนกันยายน พายุไต้ฝุ่นเมอรันตีพัฒนาขึ้นจนถึงจุดที่มีกำลังแรงที่สุด โดยมีความกดอากาศต่ำสุดที่ศูนย์กลาง 890 hPa กลายเป็นหนึ่งในพายุที่มีความรุนแรงที่สุดในบันทึกของฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก ต่อมาพายุไต้ฝุ่นชบากลายเป็นพายุไต้ฝุ่นที่มีกำลังแรงที่สุดที่พัดขึ้นฝั่งประเทศเกาหลีใต้ นับตั้งแต่ พ.ศ. 2555 ขณะที่พายุโซนร้อนแอรีและพายุดีเปรสชันเขตร้อนได้ทำให้เกิดอุทกภัยครั้งเลวร้ายในประเทศเวียดนาม นับตั้งแต่ พ.ศ. 2554 ส่วนพายุลูกเกือบสุดท้ายของฤดูกาลอย่าง พายุไต้ฝุ่นนกเตน กลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีกำลังแรงที่สุดทั่วโลก ที่มีกำลังอยู่ในวันคริสมาสต์ (25 ธันวาคม) นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2503 อย่างน้อยเป็นต้นมา ในแง่ของความเร็วลมต่อเนื่องใน 1 นาที

ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม นอกจากนี้พายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าติดตามโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ของสหรัฐยังได้รับการกำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียกด้วย

 การพยากรณ์ฤดูกาล 
 วันที่พยากรณ์โดยTSR  จำนวนพายุโซนร้อน  จำนวนพายุไต้ฝุ่น  จำนวนพายุรุนแรง  ดัชนีเอซีอี  อ้างอิง ค่าเฉลี่ย (2508–2558)  26  16  9  298   7 พฤษภาคม 2559  22  13  6  217   6 กรกฎาคม 2559  22  13  7  239  8 สิงหาคม 2559  22  13  7  231  วันที่พยากรณ์  ศูนย์พยากรณ์  ช่วงเวลา  ระบบพายุ  อ้างอิง8 มกราคม 2559  PAGASA  มกราคม — มีนาคม  1–2 ลูก   PAGASA  เมษายน — มิถุนายน  1–3 ลูก   28 มิถุนายน 2559  CWB  1 มกราคม — 31 ธันวาคม  พายุโซนร้อน 19–23 ลูก  July 15, 2016  PAGASA  กรกฎาคม — กันยายน  5–11 ลูก   PAGASA  ตุลาคม — ธันวาคม  4–9 ลูก     ศูนย์พยากรณ์  พายุหมุนเขตร้อน  พายุโซนร้อน  พายุไต้ฝุ่น  อ้างอิง เกิดขึ้นจริง:  JMA  50  26  13  เกิดขึ้นจริง:  JTWC  30  24  13  เกิดขึ้นจริง:  PAGASA  14  13  9 

ในระหว่างฤดูกาล หลายหน่วยงานอุตุนิยมวิทยาและหน่วยงานทางวิทยาศาสตร์ของแต่ละประเทศจะมีการคาดการณ์ของพายุหมุนเขตร้อน, พายุโซนร้อนและพายุไต้ฝุ่น ที่จะก่อตัวในช่วงฤดู และ/หรือ จะมีพายุกี่ลูกที่ส่งผลกระทบต่อประเทศนั้น หลายหน่วยงานนี้ได้รวมไปถึงองค์การความเสี่ยงพายุโซนร้อน (TSR) ของมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน, สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) และสำนักสภาพอากาศกลางของไต้หวันด้วย ซึ่งบางส่วนของการคาดการณ์ได้นำสิ่งที่เกิดขึ้นในฤดูกาลก่อนไปพิจารณาด้วย และยังมีการสังเกตการณ์ภาวะเอลนีโญในช่วงปีด้วย การพยากรณ์แรกเป็นของ PAGASA ซึ่งออกเผยแพร่ในช่วงเดือนมกราคม เป็นการคาดการณ์แนวโน้มสภาพภูมิอากาศในช่วงเดือนมกราคมถึงมิถุนายน โดยมีการตั้งข้อสังเกตว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อน 1–2 ลูก ก่อตัวในช่วงเดือนมกราคมถึงมีนาคม ในขณะที่อีก 1–3 ลูก จะก่อตัวหรือเคลื่อนเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ ในช่วงเดือนเมษายนถึงมิถุนายน

ช่วงเดือนมีนาคม หอสังเกตการณ์ฮ่องกง พยากรณ์ว่าฤดูกาลพายุไต้ฝุ่นในฮ่องกงจะใกล้เคียงกับปกติ โดยมีพายุหมุนเขตร้อนกำลังแรงสี่ถึงเจ็ดลูกเคลื่อนผ่านในระยะ 500 กม. (310 ไมล์) เทียบกับค่าเฉลี่ยที่หกลูก ในวันที่ 7 พฤษภาคม องต์การความเสี่ยงพายุโซนร้อนออกการพยากรณ์ฉบับแรกของฤดูกาล และพยากรณ์ว่าฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่สงบเงียบ โดยจะมีพายุโซนร้อน 22 ลูก พายุไต้ฝุ่น 13 ลูก และพายุไต้ฝุ่นรุนแรง 11 ลูกพัฒนาขึ้นในระหว่างปี ขณะที่ดัชนีเอซีอีถูกพยาการณ์ไว้ที่ 217

เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน สำนักสภาพอากาศกลางไต้หวันพยากรณ์ว่าจะมีพายุโซนร้อนระหว่าง 19–23 ลูกก่อตัวเหนือแอ่ง ขณะที่คาดว่า 2–4 ลูกจะส่งผลกระทบกับไต้หวัน วันที่ 6 กรกฎาคม TSR ออกการพยากรณ์ซึ่งตัวเลขเหมือนกับก่อนหน้า เว้นแต่ตัวเลขของพายุไต้ฝุ่นรุนแรงถูกปรับเพิ่มเป็น 7 ต่อมา PAGASA ได้ประกาศการคาดการณ์ฉบับที่สองและฉบับสุดท้ายของปีในวันที่ 15 กรกฎาคม ภายในการคาดหมายภูมิอากาศฤดูกาลช่วงกรกฎาคม – ธันวาคม ในการคาดหมายบันทึกไว้ว่าพายุหมุนเขตร้อน 5–11 ลูก คาดว่าจะก่อตัวหรือเคลื่อนเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ในระหว่างเดือนกรกฎาคมและกันยายน ขณะที่อีก 4–9 ลูก คาดว่าจะเกิดขึ้นในระหว่างเดือนตุลาคมและธันวาคม ต่อมา TSR ได้ออกการคาดการณ์สุดท้ายสำหรับฤดูกาลเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม โดยคงจำนวนตัวเลขพายุหมุนเขตร้อนไว้ แต่ลดปริมาณของ ACE ลงกว่าฉบับที่แล้ว

 กรมอุตุนิยมวิทยาไทย 
เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2559 กรมอุตุนิยมวิทยา ได้ออกการคาดหมายลักษณะอากาศช่วงฤดูฝนของประเทศไทย พ.ศ. 2559 ซึ่งมีการคาดการณ์ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อนเคลื่อนเข้าสู่ประเทศไทย 2 ลูก โดยมีโอกาสสูงที่จะเคลื่อนผ่านภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือในช่วงเดือนสิงหาคมหรือกันยายน 1 ลูก และอีก 1 ลูกจะเคลื่อนผ่านภาคใต้ในช่วงเดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายน

 ภาพรวมฤดูกาล 

 พายุ 
 พายุไต้ฝุ่นเนพาร์ตัก 

วันที่ 30 มิถุนายน ช่วงเย็นของวัน JMA เริ่มเฝ้าระวังหย่อมความกดอากาศต่ำที่อยู่ทางตะวันออกของหมู่เกาะแคโรไลน์ และหย่อมของอากาศแปรปรวนเริ่มจัดระบบขึ้น
วันที่ 1 กรกฎาคม ระบบมีการพัฒนาการไหลเวียนแบบปิด
วันที่ 2 กรกฎาคม สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของหย่อมความกดอากาศต่ำเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ภายใต้อิทธิพลของการเลี้ยวกระแสน้ำกำลังอ่อนและน้ำอุ่น ระบบจึงเคลื่อนตัวไปตามแนวทางตะวันตกเฉียงเหนืออย่างช้า ๆ
วันที่ 3 กรกฎาคม JMA วิเคราะห์แล้วว่าพายุดีเปรสชันเขตร้อนกลายเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ เนพาร์ตัก (Nepartak) ในระหว่างวัน ร่องโทรโพสเฟียร์ส่วนบนเขตร้อน (Tropical upper tropospheric trough หรือ TUTT) ที่อยู่ทางเหนือของระบบเคลื่อนไปทางตะวันตก ยอมให้ปัจจัยแวดล้อมในพื้นที่โดยตรงของเนพาร์ตัก กลายเป็นพื้นที่ที่เอื้ออำนวย กระตุ้นให้การทวีกำลังแรงนั้นมั่นคง
วันที่ 4 กรกฎาคม ภาพถ่ายในช่วงคลื่นไมโครเวฟแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาขึ้นของตาพายุ ภายในการพาความร้อนที่ลึก
วันที่ 5 กรกฎาคม นำให้ทั้ง JMA และ JTWC เพิ่มความรุนแรงของเนพาร์ตักเป็นพายุไต้ฝุ่นในไม่ช้าหลังจากนั้น ในวันเดียวกันนี้ PAGASA ได้รายงานว่าเนพาร์ตักเคลื่อนตัวเข้ามาในพื้นที่รับผิดชอบ และกำหนดชื่อท้องถิ่นว่า บุตโชย (Butchoy)

วันที่ 7 กรกฎาคม มีผู้เสียชีวิตจากการจมน้ำ 2 คน หลังจากที่ถูกพัดออกสู่ทะเลโดยลมที่รุนแรงในไต้หวัน

 พายุโซนร้อนลูปิต 

วันที่ 21 กรกฎาคม หย่อมความกดอากาศต่ำพัฒนาขึ้นที่ส่วนท้ายของร่องความกดอากาศต่ำละติจูดกลาง ห่างจากเกาะอิโอะจิมะไปทางทิศตะวันออก 775 กม. (480 ไมล์)
วันที่ 22 กรกฎาคม การหมุนเวียนบรรยากาศลึกพัฒนาขึ้นเหนือระบบพายุ ซึ่งยืดออกไปถึงการไหลเวียนระดับต่ำ ก่อนที่มันจะมีความรุนแรงเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนโดยสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA)
วันที่ 23 กรกฎาคม ขณะที่พายุเคลื่อนตัวไปทางตะวันออกเฉียงเหนือเฉเหนือ ใกล้ ๆ กับแนวร่องกึ่งเขตร้อนของความกดอากาศสูง มันมีองค์ประกอบที่ดีขึ้นตามการพัฒนาขึ้นของแกนอบอุ่นและรวมกัน ระบบผสมมีความรุนแรงขึ้นเป็นลำดับ เป็นพายุโซนร้อน 04W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ก่อนที่จะได้รับชื่อ ลูปิต จากสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น 
วันที่ 24 กรกฎาคม ลูปิตมีความรุนแรงสูงสุดที่ความเร็วลม 75 กม./ชม. (45 ไมล์/ชม.) ขณะที่มันผ่านไปยังการเปลี่ยนผ่านเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน

 พายุโซนร้อนกำลังแรงมีรีแน 

วันที่ 25 กรกฎาคม มีรีแนถูกบันทึกครั้งแรกเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน มันเคลื่อนตัวไปประชิดชายฝั่งด้านตะวันตกของเกาะลูซอน และลงสู่ทะเลจีนใต้ ห่างจากหมู่เกาะพาราเซลไปทางทิศตะวันออก 300 กม. (185 ไมล์) ต่อมาระบบมีการไหลเวียนระดับต่ำที่ศูนย์กลางดีขึ้น เนื่องจากตั้งอยู่ในพื้นที่ที่เอื้ออำนวยอย่างมากสำหรับการพัฒนาที่เพิ่มขึ้น ทั้งมีลมเฉือนแนวตั้งต่ำ และอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลที่อบอุ่น
วันที่ 26 กรกฎาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมเริ่มออกคำแนะนำกับระบบ และจัดความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน 05W ขณะที่มันเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตามแนวขอบของแนวกึ่งเขตร้อนของความกดอากาศสูง
วันที่ 27 กรกฎาคม ขณะที่ระบบเคลื่อนไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเฉเหนือ มันทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อ มีรีแน ต่อมามีรีแนเริ่มอ่อนกำลังลงเล็กน้อยตามลำดับ ขณะที่มันเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งใกล้กับว่านหนิงและเคลื่อนผ่านเกาะไหหลำ ก่อนที่จะทวีกำลังแรงขึ้นอีกครั้งเมื่อมันเคลื่อนตัวลงสู่อ่าวตังเกี๋ย โดยมีความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงโดยสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ซึ่งมีการประมาณว่ามีรีแนมีความรุนแรงสูงสุดที่ความเร็วลมต่อเนื่อง 95 กม./ชม. (60 ไมล์/ชม.) ระบบเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งทางใต้ของฮานอย ที่ระยะทาง 110 กม. (70 ไมล์) ในภาคเหนือของเวียดนาม
วันที่ 28 กรกฎาคม มันถูกบันทึกครั้งสุดท้าย ขณะที่มันกำลังสลายตัวอยู่ทางเหนือของฮานอย

ในวันที่ 29 กรกฎาคม พายุทำให้มีผู้เสียชีวิตห้าคน และผู้สูญหายอีกห้าคน มีความเสียหายกับโครงสร้างพื้นฐานอย่างรุนแรงในภาคเหนือของเวียดนาม โดยมีผลกระทบกับสายไฟฟ้า ทำให้มีกระแสไฟฟ้าดับและมีการตัดกระแสไฟฟ้าในบางพื้นที่ มีรีแนทำให้เรือ 12 ลำล่มลง ทำลายหลังคาบ้าน 1,425 หลัง และถอนทำลายต้นไม้ประมาณ 5,000 ต้น

 พายุโซนร้อนกำลังแรงนิดา 

 พายุโซนร้อนกำลังแรงโอไมส์ 

 พายุโซนร้อนโกนเซิน 

 พายุโซนร้อนกำลังแรงจันทู 

 พายุโซนร้อนเตี้ยนหมู่ 

 พายุไต้ฝุ่นไลออนร็อก 

 พายุไต้ฝุ่นมินดุลเล 

 พายุโซนร้อนคมปาซุ 

 พายุไต้ฝุ่นน้ำเทิน 

 พายุโซนร้อนหมาเหล่า 

 พายุไต้ฝุ่นเมอรันตี 

 พายุโซนร้อนราอี 

 พายุไต้ฝุ่นมาลากัส 

 พายุไต้ฝุ่นเมกี 

 พายุไต้ฝุ่นชบา 

 วันที่ 26 กันยายน บริเวณหย่อมความกดอากาศต่ำกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ทะเลจีนตะวันออกทำให้สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ยกระดับหย่อมความกดอากาศต่ำให้กลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ยกระดับหย่อมความกดอากาศต่ำให้กลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนเช่นกัน
 วันที่ 27 กันยายน พายุดีเปรสชันเขตร้อนได้ก่อตัวขึ้นประมาณ 1,445 กิโลเมตร (898 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกวม แม้จะมีสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยเพียงเล็กน้อย และพายุกำลังก่อตัวอย่างช้า ๆ หลังจากนั้นการพาความร้อนเริ่มสร้างต้นแบบของพายุดีเปรสชันเขตร้อน นอกจากนี้ ลมเฉือนที่อยู่ใกล้เคียงไม่แรงเกินไป ซึ่งเอื้อต่อการพัฒนา ขณะที่พายุดีเปรสชันเขตร้อนทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
 วันที่ 28 กันยายน ดาวเทียมของนาซาได้เคลื่อนตัวผ่านใกล้กวมในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ และเห็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนที่กำลังพัฒนาทางตะวันออกของกวม ซึ่งจะทำให้พายุกลายเป็นพายุโซนร้อนอย่างรวดเร็ว เครื่องวัดสเปกตรัมการถ่ายภาพความละเอียดปานกลางแสดงให้เห็นว่ามีพายุฝนฟ้าคะนองรุนแรงล้อมรอบศูนย์กลางของพายุ ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ยกระดับพายุดีเปรสชันเขตร้อนให้กลายเป็นพายุโซนร้อน และกำหนดรหัสให้พายุว่า 21W และสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ยกระดับพายุดีเปรสชันเขตร้อนให้กลายเป็นพายุโซนร้อน และกำหนดให้ชื่อว่า ชบา
 วันที่ 29 กันยายน การวิจัยของนาซาแสดงให้เห็นว่าพายุที่มีอุณหภูมิสูงสุดของเมฆที่อากาศเย็นจัด ทำให้เกิดฝนตกหนักได้ ศูนย์กลางของพายุโซนร้อนชบาอยู่ห่างจากจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่นไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 1,627 กิโลเมตร (1,011 ไมล์) ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) กล่าวว่าพายุกำลังจะเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือในขณะที่เป็นสถานะพายุโซนร้อน ด้วยความเร็วลมต่อเนื่อง 1 นาทีที่ 75 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (45 ไมล์ต่อชั่วโมง) และคาดการณ์ว่าพายุจะมีกำลังแรงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจนกลายเป็นพายุไต้ฝุ่น
 วันที่ 30 กันยายน สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ยกระดับพายุโซนร้อนเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงเมื่อเวลา 08:00 น. (01:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ในเวลานี้ การพาความร้อนได้ปะทุขึ้นในพายุโซนร้อนชบาก่อตัวเป็นเมฆหนาแน่นตรงกลาง แต่อุณหภูมิผิวน้ำทะเลต่ำในมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกเฉียงเหนือประกอบกับพายุครั้งก่อนได้ทำให้พลังงานส่วนใหญ่หมดไป ทำให้พายุโซนร้อนชบาพัฒนาความรุนแรงอย่างช้า ๆ ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) รายงานความเร็วลมที่ต่อเนื่องเพียง 1 นาทีที่ 90 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (60 ไมล์ต่อชั่วโมง) เมื่อเวลา 22:00 น. (15:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ตั้งอยู่ประมาณ 1,503 กิโลเมตร (934 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น และคาดว่าพายุโซนร้อนชบาจะเคลื่อนตัวเข้าจังหวัดโอกินาวะในอีก 3 วันข้างหน้า สภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยจะส่งเสริมให้พายุทวีกำลังแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
 วันที่ 1 ตุลาคม พายุโซนร้อนชบาเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของประเทศฟิลิปปินส์ และปากาซาได้กำหนดชื่อท้องถิ่นว่า อิกเม ขณะที่มันเริ่มเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ หลายชั่วโมงต่อมา สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ยกระดับพายุโซนร้อนกำลังแรงให้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่น และศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ยกระดับพายุโซนร้อนให้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่น หลังจากที่โครงสร้างของพายุได้รับการพัฒนาอย่างมากมาย และต่อมาพายุไต้ฝุ่นชบาได้ประโยชน์จากกระแสน้ำที่พุ่งสูง แต่ความเร็วลมมีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตาพายุเริ่มขยายออก และเห็นได้ชัด ความกดอากาศของพายุต่ำลงเรื่อย ๆ ซึ่งทำให้สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นพยากรณ์ความรุนแรงของพายุไต้ฝุ่นชบาเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก
 วันที่ 2 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นชบามีความสมมาตรมากขึ้นเมื่อแถบห่อหุ้มด้วยการพาความร้อนจากศูนย์กลาง ซึ่งเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการเพิ่มความเข้มข้นของการระเบิด สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) รายงานความเร็วลมที่ต่อเนื่องเพียง 10 นาทีที่ 175 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (110 ไมล์ต่อชั่วโมง) และศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) รายงานความเร็วลมที่ต่อเนื่องเพียง 1 นาทีที่ 215 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (130 ไมล์ต่อชั่วโมง) ซึ่งเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4
 วันที่ 3 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นชบายังคงเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น และตาพายุก็ชัดเจนเช่นกัน กลุ่มเมฆหมุนเวียนมีความหนาแน่น และมีความรุนแรงมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง การหมุนเวียนเริ่มส่งผลกระทบต่อชายฝั่งภาคตะวันออกของประเทศจีน ประเทศไต้หวัน เกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น และที่อื่น ๆ ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) รายงานความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 285 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (180 ไมล์ต่อชั่วโมง) ทำให้พายุไต้ฝุ่นชบามีความเข้มข้นเทียบเท่าหมวด 5 เมื่อเวลา 16:00 น. (09:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ลมแรงจากพายุแผ่ขยายออกไป 170 กิโลเมตร (105 ไมล์) จากศูนย์กลาง สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) คาดการณ์ว่าพายุไต้ฝุ่นชบาจะเคลื่อนตัวเข้าสู่ทะเลจีนตะวันออก และทำการปรับระดับความรุนแรงต่อไป นอกจากนี้ ความเร็วลมสูงสุดของพายุอยู่ 10 นาทีที่ 215 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (130 ไมล์ต่อชั่วโมง) และความกดอากาศต่ำสุดกลางของ 905 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 26.72 นิ้วของปรอท) หลังจากถึงระดับความรุนแรงสูงสุดแล้ว พายุยังคงความรุนแรง และเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ หลังจากนั้นพายุก็เริ่มอ่อนกำลังลงเมื่อแกนกลางอสมมาตร
 วันที่ 4 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นชบาเริ่มเคลื่อนตัวจากทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปทางทิศเหนือ และค่อย ๆ อ่อนกำลังลงจากพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 ในเวลาต่อมา การอ่อนตัวลงของพายุอย่างมีนัยสำคัญ ทำให้ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ลดระดับเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 อันเนื่องมาจากปฏิสัมพันธ์กับลมตะวันออกเฉียงเหนือกำลังแรงด้วยความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 195 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (120 ไมล์ต่อชั่วโมง) ศูนย์กลางของพายุอยู่ห่างประมาณ 420 กิโลเมตร (260 ไมล์) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของซาเซโบะ ประเทศญี่ปุ่น และสร้างคลื่นทะเลที่สูงมาก ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมตั้งข้อสังเกตว่าความสูงของคลื่นที่มีนัยสำคัญสูงสุด 11 เมตร และตาพายุของพายุไต้ฝุ่นชบาก็จะมองไม่เห็นอีกต่อไป แรงลมเฉือนในแนวดิ่งทางตะวันตกเฉียงใต้เริ่มเพิ่มขึ้นเมื่อพายุเข้าใกล้กระแสลมพัดทางทิศตะวันตกมากขึ้นจะทำให้พายุอ่อนกำลังลง และได้คาดการณ์ว่าพายุไต้ฝุ่นชบาจะเคลื่อนตัวหันไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ และเคลื่อนตัวข้ามทะเลญี่ปุ่นไปพร้อมกับอากาศที่ร้อนจัด
 วันที่ 5 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นชบาเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งปูซานด้วยความเร็วลม 1 นาทีที่ 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (75 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในเวลา 08:00 น. (01:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ออกคำเตือนเป็นครั้งสุดท้าย และลดระดับพายุไต้ฝุ่นให้กลายเป็นพายุโซนร้อน และสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ลดระดับพายุไต้ฝุ่นให้กลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง และออกคำเตือนเป็นครั้งสุดท้ายเช่นกัน พายุเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ด้วยความเร็วลม 1 นาทีที่ 90 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (55 ไมล์ต่อชั่วโมง) และตั้งอยู่ประมาณ 225 กิโลเมตร (140 ไมล์) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิวากูนิ จังหวัดยามางูจิ ประเทศญี่ปุ่น และทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะฮนชูเมื่อเวลา 16:00 น. (09:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ศูนย์หมุนเวียนระดับต่ำได้รับลมภายนอก และไม่มีแถบพายุฝนฟ้าคะนองที่รอบศูนย์กลางอีกต่อไป ขณะที่พายุกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน
พายุไต้ฝุ่นชบาได้สร้างความเสียหายเป็นวงกว้างทั่วภาคใต้ของประเทศเกาหลีใต้ จึงทําให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 7 ราย และมีผู้สูญหายอีก 4 ราย การคมนาคมขนส่งหยุดชะงัก และมีการยกเลิกเที่ยวบิน 100 เที่ยวบิน บ้านเรือนประสบปัญหาไฟฟ้าดับกว่า 200,000 หลัง และความเสียหายโดยรวมประมาณ 129 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

 พายุไต้ฝุ่นซงด่า 

 พายุโซนร้อนกำลังแรงแอรี 

 พายุไต้ฝุ่นซาเระกา 

วันที่ 11 ตุลาคม สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้เริ่มออกประกาศคำแนะนำเกี่ยวกับพายุดีเปรสชัน ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เฉตะวันออก (ESE) ของมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ ที่ระยะทาง 1,200 กม. (750 ไมล์)
วันที่ 12 ตุลาคม การจัดระเบียบดำเนินไปต่อเนื่อง และต่อมาศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ปรับเพิ่มระบบเป็นพายุดีเปรสชัน พร้อมกำหนดรหัสเรียกขานว่า 24W ตามลำดับ โดย PAGASA เปิดเผยในภายหลังว่า 24W เคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ และกำหนดชื่อพายุท้องถิ่นว่า กาเรน (Karen)
วันที่ 13 ตุลาคม ภาพได้แสดงให้เห็นว่ามันมีเมฆศูนย์กลางระดับต่ำ (LLCC) และอธิบายว่ามัน "กว้างออก", และกาเรนยังตั้งอยู่ในพื้นที่ของอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลสูงที่ 31°ซ (88°ฟ) ชั่วโมงถัดมา ทั้งสองหน่วยงานได้ปรับเพิ่มกาเรนเป็นพายุโซนร้อน โดย JMA ได้กำหนดชื่อพายุว่า ซาเระกา ถึงอย่างไรก็ตาม ระบบมีการรักษาไว้ซึ่งการทวีกำลังแรงในเวลานั้น การพาความร้อนลึกมีการเพิ่มขึ้นและจัดรูปแบบเป็นแถบ เริ่มโอบรอบเข้าสู่ศูนย์กลางของมัน
วันที่ 14 ตุลาคม สามชั่วโมงถัดมา ซาเระกาได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงโดย JMA อีกไม่กี่ชั่วโมงถัดมา ซาเระกาเริ่มจัดรูปเค้าโครงตาพายุ และ JMA ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของซาเระกาเป็นพายุไต้ฝุ่น หลังจากการอุปมาอุปมัยได้บรรยายให้เห็นภาพว่าการจัดระเบียบอย่างนัยสำคัญของการพาความร้อนรอบ ๆ ระบบ JTWC จึงได้ปรับเพิ่มความรุนแรงระบบเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1
วันที่ 15 ตุลาคม JTWC กล่าวว่า ซาเระกามีการขยายตัวขึ้นและมากขึ้น ด้วยการปรากฏของตาพายุที่รุ่งริ่งขนาดกว้าง 15 ไมล์ทะเล (28 กม. หรือ 17 ไมล์) พร้อมกับปรับเพิ่มความรุนแรงระบบเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 ภายในคำแนะนำฉบับถัดไปของศูนย์ฯ ได้รายงานว่าซาเระกามีความรุนแรงมากเพิ่มขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 ในระหว่างเวลาที่ JTWC จะออกประกาศฉบับถัดไป ซาเระกาได้ทวีกำลังแรงขึ้นสูงสุดเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 เป็นเวลาสั้น ๆ ด้วยความเร็วลมยั่งยืนใน 1 นาทีที่ 215 กม./ชม. (130 ไมล์/ชม.) และความกดอากาศต่ำสุดที่ 935 มิลลิบาร์
วันที่ 16 ตุลาคม ในช่วงแรกของวัน PAGASA แถลงว่าซาเระกาได้พัดขึ้นฝั่งที่บาเลร์ จังหวัดออโรรา ทำให้มันเกิดการอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วขณะที่ซาเระกาเคลื่อนไปบนหมู่เกาะ ต่อมาพายุได้เข้าสู่ทะเลจีนใต้เพียงสิบสองชั่วโมงหลังจากนั้น ซาเระกาอ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง ปัจจัยแวดล้อมซึ่งไม่ปรารถนา ทำให้ซาเระกาอ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อนขั้นน้อยสุด ในขณะที่พายุเริ่มเคลื่อนที่เบนออกจากเส้นทาง (ดริฟท์) ไปตามแนวทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มุ่งไปยังประเทศเวียดนาม

 พายุไต้ฝุ่นไหหม่า 

วันที่ 13 ตุลาคม สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้เริ่มติดตามเส้นทางเดินของพายุดีเปรสชันกำลังอ่อน ซึ่งอยู่ห่างจากเกาะกวมไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เฉใต้ (SSE) ที่ระยะทาง 704 กม. (437 ไมล์)
วันที่ 14 ตุลาคม ต่อมาศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้กำหนดรหัสเรียกขานว่า 25W
วันที่ 15 ตุลาคม อีกสามชั่วโมงถัดมา ในช่วงแรกของวัน JMA ระบุว่า 25W ได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้กำหนดชื่อพายุว่า ไหหม่า ในขณะเวลานั้น ไหหม่าได้ตั้งอยู่ในสภาพแวดล้อมซึ่งปรารถนา ด้วยปริมาณความจุความร้อนระดับสูงมากของผืนมหาสมุทร, ปริมาณลมเฉือนที่ต่ำมาก และอุณหภูมิพื้นผิวทะเล (SST) ที่อบอุ่น
วันที่ 16 ตุลาคม สามชั่วโมงถัดมา ไหหม่า ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง ด้วยกระแสไหลออกแผ่รัศมีได้ดีมาก และยังคงตั้งอยู่ในสภาพแวดล้อมซึ่งปรารถนาอย่างสุดขีด ไหหม่า จึงได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4 อย่างรวดเร็ว โดยในสุดท้าย PAGASA ได้ประกาศว่าไหหม่าเคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ แล้ว และกำหนดชื่อให้กับพายุว่า ลาวิน (Lawin)
วันที่ 18 ตุลาคม ไหหม่ายังคงทวีกำลังแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง และได้ทวีกำลังแรงที่สุดเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ในช่วงท้ายของวัน

 พายุไต้ฝุ่นเมอารี 

 พายุโซนร้อนหมาอ๊อน 

 พายุโซนร้อนกำลังแรงโทกาเงะ 

 พายุไต้ฝุ่นนกเต็น 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อน 
รายการพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงสูงสุดเป็นเพียงพายุดีเปรสชัน โดยอาจเป็นพายุที่มีรหัสเรียกตามหลังด้วยตัวอักษร W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม หรืออาจได้รับชื่อท้องถิ่นจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) แต่ไม่ถูกตั้งชื่อตามเกณฑ์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวระบุเพียงแต่คำว่า TD (Tropical Depression) หรือพายุดีเปรสชันเท่านั้น

 พายุดีเปรสชันเขตร้อน 01W 

วันที่ 26 พฤษภาคม หลังจากเกือบหกเดือนที่แอ่งไม่มีพายุเลย เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้เริ่มเฝ้าสังเกตพายุดีเปรสชันเขตร้อนกำลังอ่อน ซึ่งอยู่ถัดจากมรสุมภายในทะเลจีนใต้
วันที่ 27 พฤษภาคม การหมุนเวียนมีเพิ่มขึ้น และพายุดีเปรสชันเขตร้อนบรรลุความรุนแรงที่ความกดอากาศต่ำสุด 998 มิลลิบาร์ ขณะที่มันกำลังพัดขึ้นฝั่งในเขตเยี่ยนเจียง ประเทศจีน
วันที่ 28 พฤษภาคม JMA ไม่ติดตามเส้นทางเดินพายุต่อ เนื่องจากมันถูกดูดกลืนเข้ากับแนวปะทะอากาศ

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 2 

วันที่ 23 มิถุนายน สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) เริ่มติดตามพายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้กึ่งตะวันตกของมะนิลา ฟิลิปปินส์ พายุดีเปรสชันเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกในช่วงเวลาสั้น ๆ จนกระทั่งหยุดนิ่งเหนือทะเลจีนใต้
วันที่ 25 มิถุนายน เนื่องจากสิ่งแวดล้อมที่ไม่เหมาะสม JMA จึงหยุดติดตามพายุดีเปรสชัน

อย่างไรก็ตาม เศษที่เหลือของพายุทำให้เกิดฝนตกหนักในภาคกลางของเวียดนาม

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนอัมโบ 

เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นเหนือทะเลฟิลิปปิน หลังจากนั้นไม่นาน ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ออกประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน ในขณะนั้น PAGASA ได้เริ่มต้นติดตามระบบพายุ และใช้ชื่อกับดีเปรสชันว่า อัมโบ (Ambo) ชั่วโมงถัดมา อัมโบได้เคลื่อนตัวขึ้นฝั่งที่จังหวัดออโรรา ของฟิลิปปินส์ ซึ่ง PAGASA ได้ชี้ว่าอัมโบได้อ่อนกำลังลงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ ภายหลังที่พายุขึ้นฝั่ง JTWC ได้ยกเลิกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน ในช่วงวันถัดไป ระบบได้ปรากฏในทะเลจีนใต้ พร้อมกับระดับความรุนแรงเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้หยุดการเฝ้าระวังพายุลงหลังจากวันนั้น

 พายุดีเปรสชันเขตร้อน 03W 

วันที่ 14 กรกฎาคม หย่อมความกดอากาศต่ำพัฒนาขึ้นใกล้กับทางตะวันตกเฉียงเหนือกึ่งตะวันตกของเกาะกวมที่ระยะ 400 กม. ณ เวลาที่การหมุนเวียนในชั้นแอทโมสเฟียร์รอบ ๆ ระบบขยายออก เหนือระบบกำลังอ่อนแต่การพัฒนาเกิดขึ้นในศูนย์กลางการไหลเวียนระดับต่ำ อย่างไรก็ตามที่แนวสันกึ่งเขตร้อนของความกดอากาศสูงกว้างออกไปมีผลนัยสำคัญให้อากาศแห้งปกคลุมเหนือความกดอากาศต่ำ ปัจจัยแวดล้อมถูกประเมินว่ามีขอบเขตที่สนับสนุนการพัฒนาของระบบ
วันที่ 15 กรกฎาคม ระบบพัฒนามากขึ้นทีละน้อยในขณะที่มันเคลื่อนที่ไปในแนวตะวันตกเฉียงเหนือ และได้รับการจัดเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนโดยสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA)
วันที่ 17 กรกฎาคม หลังจากที่ระบบมีการรวมกันมากขึ้น ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้จัดระดับระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน 03W อย่างไรก็ตาม ระบบได้อ่อนกำลังลงขณะที่มันกำลังเคลื่อนตัวไปในแนวขั้วโลก ตลอดขอบตะวันตกของแนวสันกึ่งเขตร้อนของความกดอากาศสูง เข้าสู่พื้นที่ของลมเฉือนแนวตั้งที่เพิ่มขึ้น เป็นผลให้ JTWC คาดว่าระบบจะสลายตัวไปอย่างรวดเร็วและออกคำเตือนสุดท้ายในวันเดียวกันนั้นเลย

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 10 

วันที่ 27 กรกฎาคม JMA ตรวจพบพายุดีเปรสชันเขตร้อนกำลังอ่อนทางใต้ของญี่ปุ่น เป็นเวลาสั้น ๆ

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 12 

วันที่ 28 กรกฎาคม JMA ตรวจพบพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นทางตะวันออกเฉียงใต้ของญี่ปุ่นในช่วงบ่ายของวัน
วันที่ 29 กรกฎาคม ต่อมา JMA ลดระดับความรุนแรงลงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 13 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 15 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 17 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 21 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อน 14W 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 23 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 24 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 25 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 28 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 30 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อน 17W 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 39 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 41 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 42  

 พายุดีเปรสชันเขตร้อน 28W 

 รายชื่อพายุ 

ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างทำหน้าที่กำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนอาจมีสองชื่อ RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาจะประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีของพายุหมุนเขตร้อน หากมีความเร็วลมถึง  พายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวจะได้รับชื่อ ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ มีขอบเขตอยู่ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 135°ดะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างเส้นขนานที่ 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น ในระหว่างฤดูกาล หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ที่เตรียมไว้ถูกใช้จนหมด PAGASA จะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติม ซึ่งถูกกำหนดขึ้นไว้ในแต่ละฤดูกาลมาใช้กับพายุหมุนเขตร้อนแทนชื่อที่หมดไป

 ชื่อสากล 
กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะเป็นหน่วยงานที่กำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน เมื่อระบบได้รับการประมาณว่า มีความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาที ที่  โดย JMA จะคัดเลือกชื่อจากรายการ 140 ชื่อ ซึ่งได้รับการปรับปรุงโดย 14 ประเทศสมาชิกและดินแดนของคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (ESCAP)/WMO คณะกรรมการไต้ฝุ่น โดยรายชื่อด้านล่างจะเป็นรายชื่อ พร้อมเลขรหัสพายุ ชื่อที่ใช้เป็นชื่อแรกของฤดูกาล 2559 คือ เนพาร์ตัก จากชุดที่ 4 และชื่อที่ใช้เป็นชื่อสุดท้ายคือ นกเต็น จากชุดที่ 5 รวมมีชื่อจากชุดรายชื่อถูกใช้ 26 ชื่อ
 รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2559 ชุด  รหัสพายุ  ชื่อพายุ  ชุด  รหัสพายุ  ชื่อพายุ  ชุด  รหัสพายุ  ชื่อพายุ  ชุด  รหัสพายุ  ชื่อพายุ ชุดที่ 4  1601  เนพาร์ตัก(Nepartak)  ชุดที่ 4  1608  เตี้ยนหมู่(Dianmu)  ชุดที่ 4  1615  ราอี(Rai)  ชุดที่ 5  1622  ไหหม่า(Haima)   1602  ลูปิต(Lupit)  1609  มินดุลเล(Mindulle)  1616  มาลากัส(Malakas)  1623  เมอารี(Meari)  1603  มีรีแน(Mirinae)  1610  ไลออนร็อก(Lionrock)  1617  เมกี(Megi)  1624  หมาอ๊อน(Ma-on)  1604  นิดา(Nida)  1611  คมปาซุ(Kompasu)  1618  ชบา(Chaba)  1625  โทกาเงะ(Tokage)  1605  โอไมส์(Omais)  1612  น้ำเทิน(Namtheun)  1619  แอรี(Aere)  1626  นกเต็น(Nock-ten)  1606  โกนเซิน(Conson)  1613  หมาเหล่า(Malou)  1620  ซงด่า(Songda)   1607  จันทู(Chanthu)  1614  เมอรันตี(Meranti)  ชุดที่ 5  1621  ซาเระกา(Sarika) 

 ฟิลิปปินส์ 
สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะใช้ชื่อของตัวเองหากมีพายุใดก่อตัวหรือเคลื่อนผ่านพื้นที่รับผิดชอบของตน โดยชื่อที่ใช้ถูกนำมาจากรายชื่อ เป็นรายชื่อเดียวกับที่ถูกใช้ไปในฤดูกาล ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) และมีกำหนดจะถูกนำมาใช้อีกครั้งในฤดูกาล ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ด้วย ซึ่งรายชื่อทั้งหมดเหมือนเดิมกับครั้งก่อน เว้น เปปีโต (Pepito) ที่ถูกนำมาแทน ปาโบล (Pablo) ที่ถูกถอนไป ส่วนชื่อที่ไม่ถูกใช้จะทำเป็น 
 รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนท้องถิ่นฟิลิปปินส์ในฤดูกาล 2559  อัมโบ (Ambo)  เฟร์ดี (Ferdie) (1614)  กาเรน (Karen) (1621)     บุตโชย (Butchoy) (1601)  เฮเนร์ (Gener) (1616)  ลาวิน (Lawin) (1622)     การีนา (Carina) (1604)  เฮเลน (Helen) (1617)  มาร์เซ (Marce) (1625)     ดินโด (Dindo) (1610)  อินเม (Igme) (1618)  นีนา (Nina) (1626)     เอนเตง (Enteng) (1612)  ฮูเลียน (Julian) (1619)       รายชื่อเพิ่มเติม                  

 การถอนชื่อ 

ภายหลังจากฤดูกาล คณะกรรมการไต้ฝุ่นได้ถอนชื่อ เมอรันตี, ซาเระกา, ไหหม่า และ นกเต็น ออกจากชุดรายชื่อ และต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 ได้มีการคัดเลือกชื่อ ญาโตะฮ์, ตรอเสะ, มู่หลัน และ หีนหนามหน่อ มาทดแทนชื่อดังกล่าวที่ถูกถอนไปตามลำดับ ส่วนรายชื่อของฟิลิปปินส์ ภายหลังจากฤดูกาล PAGASA ได้ถอนชื่อ กาเรน (Karen), ลาวิน (Lawin) และ นีนา (Nina) ออกจากชุดรายชื่อ เนื่องจากสร้างความเสียหายรวมมากกว่า 1 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์ โดยเลือกชื่อ กริสตีน (Kristine), เลโอน (Leon) และ นีกา (Nika) ขึ้นมาแทนที่ชื่อที่ถูกถอนไปตามลำดับ

 ผลกระทบ  
ตารางนี้แสดงรายการพายุทั้งหมดที่ก่อตัวหรือพัฒนาขึ้นทางตะวันตกของมหาสมุทรแปซิฟิกไปถึงเส้นแบ่งเขตวันสากล และด้านเหนือของเส้นศูนย์สูตร ในช่วงปี พ.ศ. 2559 มันจะรวมความรุนแรง ระยะเวลา ชื่อ พื้นที่ได้รับผลกระทบ ผู้เสียชีวิต และ ความเสียหายของพายุ ส่วนระดับความรุนแรง จะยึดตามการประมาณของสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ความเสียหายทั้งหมดจะแสดงเป็นตัวเลขในหน่วยค่าเงินดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นค่าเงินปี ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ความเสียหายและจำนวนผู้เสียชีวิตจากพายุ จะนับรวมตั้งแต่พายุอยู่ในขั้นเริ่มต้น หรือ แม้จะกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนไปแล้ว

|-
| 01W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|45 กม./ชม.ความเร็วลมเฉลี่ยใน 1 นาที || bgcolor=#| ||  จีน ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| ดีเปรสชัน 2 ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|55 กม./ชม. || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ เวียดนาม ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| อัมโบ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|55 กม./ชม. || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ จีน ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| เนพาร์ตัก(บุตโชย) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|215 กม./ชม. || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน หมู่เกาะรีวกีว จีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| 03W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|55 กม./ชม. || bgcolor=#| ||  หมู่เกาะรีวกีว ||  ไม่มี ||  ไม่มี  || 
|-
| ลูปิต ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|75 กม./ชม. || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี  || 
|-
| มีรีแน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|95 กม./ชม. || bgcolor=#| ||  จีน เวียดนาม ลาว ไทย || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| ดีเปรสชัน 8 ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|ไม่ได้ระบุ || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| นิดา(การีนา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|120 กม./ชม. || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน จีนตอนใต้ เวียดนาม || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| ดีเปรสชัน 10 ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|ไม่ได้ระบุ || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| โอไมส์ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|110 กม./ชม. || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา ญี่ปุ่น รัสเซียตะวันออกไกล ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| ดีเปรสชัน 12 ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|55 กม./ชม. || bgcolor=#| ||  หมู่เกาะรีวกีว จีนตะวันออก ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| โกนเซิน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|95 กม./ชม. || bgcolor=#| ||  ญี่ปุ่น รัสเซียตะวันออกไกล ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| ดีเปรสชัน 14 ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|55 กม./ชม. || bgcolor=#| ||  หมู่เกาะรีวกีว ไต้หวัน จีนตะวันออก ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| จันทู ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|100 กม./ชม. || bgcolor=#| ||  ญี่ปุ่น รัสเซียตะวันออกไกล ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| ดีเปรสชัน 16 ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|ไม่ได้ระบุ || bgcolor=#| ||  ไต้หวัน ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| เตี้ยนหมู่ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#|75 กม./ชม. || bgcolor=#| ||  จีนตอนใต้ เวียดนาม ลาว พม่า บังกลาเทศ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| ดีเปรสชัน 18 ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  จีนตอนใต้ เวียดนาม ||  ไม่มี || ไม่มี || 
|-
| ไลออนร็อก(ดินโด) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#||| bgcolor=#| ||  ญี่ปุ่น รัสเซีย จีน เกาหลีเหนือ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| มินดุลเล ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#||| bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา ญี่ปุ่น ||  ไม่ทราบ ||  ||
|-	
| ดีเปรสชัน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| คมปาซุ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#||| bgcolor=#| ||  ญี่ปุ่น รัสเซียตะวันออกไกล ||  ไม่มี ||  || 
|-
| 14W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#||| bgcolor=#||| หมู่เกาะมาเรียนา ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| ดีเปรสชัน 23 ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| ดีเปรสชัน 24 ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| ดีเปรสชัน 25 ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| ดีเปรสชัน 26 ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| ดีเปรสชัน 27 ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| น้ำเทิน(เอนเตง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#||| bgcolor=#| ||  ญี่ปุ่น ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| หมาเหล่า ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#||| bgcolor=#|||  ญี่ปุ่น ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-	
| เมอรันตี(เฟอร์ดี) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน จีนตะวันออก || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| 17W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| ราอี ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  เวียดนาม กัมพูชา ลาว ไทย || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| มาลากัส(เฮเนร์) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา ไต้หวัน ญี่ปุ่น ||  ไม่ทราบ ||  ไม่มี || 
|-
| เมกี (เฮเลน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#||| bgcolor=#||| หมู่เกาะแคโรไลน์ หมู่เกาะรีวกีว ไต้หวัน จีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| ชบา (อิกเม) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#||| bgcolor=#||| หมู่เกะมาเรียนา ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| ซงด่า ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| แอรี(ฮูเลียน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| ดีเปรสชัน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  จีนตอนใต้ เวียดนาม ลาว กัมพูชา ไทย || || ||
|-
| ซาเระกา(กาเรน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ จีนตอนใต้ เวียดนาม || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| ไหหม่า(ลาวิน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์ ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน จีน ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| ดีเปรสชัน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| เมอารี ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#||| bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| ดีเปรสชัน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| ดีเปรสชัน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#||| bgcolor=#| || เกาะบอร์เนียว เวียดนาม กัมพูชา || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| หมาอ๊อน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#||| bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| 28W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาร์แชลล์ ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| โทกาเงะ(มาร์เซ) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| ดีเปรสชัน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  เวียดนาม || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| นกเต็น(นีนา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน ฟิลิปปินส์ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| ดีเปรสชัน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#||| bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี || ไม่มี ||    
|-

 ดูเพิ่ม 

 รายชื่อฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
 ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2559
 ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2559
 ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2559
 ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้: 2558–2559, 2559–2560
 ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2558-2559, 2559-2560
 ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2558-2559, 2559-2560

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

2559
หมวดหมู่:ภัยธรรมชาติในปี พ.ศ. 2559