นิกายในศาสนาฮินดู

นิกายในศาสนาฮินดู คือประเพณีในศาสนาฮินดู ที่มีการนับถือเทพเจ้าหนึ่งพระองค์หรือมากกว่าเป็นหลัก เช่น พระศิวะ, พระวิษณุ และ พระพรหมJulius J. Lipner (2009), Hindus: Their Religious Beliefs and Practices, 2nd Edition, Routledge, , pages 377, 398

ศาสนาฮินดูไม่มีหลักคำสอนหลักกลาง ในขณะเดียวกันชาวฮินดูเองจำนวนมากก็ไม่ได้อ้างว่าเป็นของนิกายหรือประเพณีใด ๆ  อย่างไรก็ตาม ในงานศึกษาเชิงวิชาการนิยมแบ่งออกเป็น 4 นิกายหลัก ได้แก่ ลัทธิไวษณพ, ลัทธิไศวะ, ลัทธิศักติ และ ลัทธิสมารตะLance Nelson (2007), An Introductory Dictionary of Theology and Religious Studies (Editors: Orlando O. Espín, James B. Nickoloff), Liturgical Press, , pages 562–563 นิกายต่าง ๆ นี้แตกต่างกันที่องค์เทพเจ้าที่บูชาเป็นหลักหรือเป็นศูนย์กลางของนิกายนั้นSS Kumar (2010), Bhakti – the Yoga of Love, LIT Verlag Münster, , pages 35–36 ลักษณะสำคัญของนิกายในศาสนาฮินดูคือไม่ปฏิเสธแนวคิดอื่น ๆ นอกนิกาย การยกย่องสรรเสริญเทพเจ้าอื่นนอกนิกาย และบ่อยครั้งที่ร่วมเฉลิมฉลองกับนิกายอื่น ๆ อย่างเท่ากันในลักษณะแบบอติเทวนิยม Julius J. Lipner ได้ระบุไว้ว่าการแบ่งนิกายของศาสนาฮินดูนั้นแตกต่างจากในศาสนาหลักอื่น ๆ ของโลก เพราะนิกายของศาสนาฮินดูนั้นคลุมเครือกับการฝึกฝนของบุคคลมากกว่า เป็นที่มาของคำว่า "Hindu polycentrism" (หลากหลายนิยมฮินดู, ฮินดูตามท้องถิ่น)Julius J. Lipner (2009), Hindus: Their Religious Beliefs and Practices, 2nd Edition, Routledge, , pages 371–375

 อ้างอิง