ภาวะช็อกทางระบบประสาท

ภาวะช็อกทางระบบประสาท () เป็นภาวะช็อกที่เกิดจากความผิดปกติของระบบประสาทอิสระภายในไขสันหลัง ส่งผลให้ความดันโลหิตต่ำและภาวะหัวใจเต้นช้าร่วมในบางครั้ง โดยความดันโลหิตต่ำเกิดจากแรงต้านภายในหลอดเลือดที่ลดลง ทำให้มีเลือดคั่ง ส่วนภาวะหัวใจเต้นช้าเกิดจากความผิดปกติของเส้นประสาทเวกัส ซึ่งอาจเกิดได้ทั้งจากการขาดออกซิเจนและความผิดปกติในหลอดลมJ.M. Piepmeyer, K.B. Lehmann and J.G. Lane, Cardiovascular instability following acute cervical spine trauma, Cent Nerv Syst Trauma 2 (1985), pp. 153–159. ภาวะช็อกทางระบบประสาทอาจก่อให้เกิดกลุ่มอาการการทำหน้าที่ผิดปกติของหลายอวัยวะและการเสียชีวิตได้หากไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้อง ภาวะช็อกดังกล่าวต่างจากภาวะช็อกทางสันหลัง (spinal shock) ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับระบบไหลเวียนโลหิต

 สาเหตุ 
ภาวะช็อกทางระบบประสาทเกิดจากความเสียหายอย่างรุนแรงของระบบประสาทกลาง เช่น สมอง ไขสันหลังส่วนคอและอก4.	Guly HR, Bouamra O, Lecky FE. The incidence of neurogenic shock in patients with isolated spinal cord injury in the emergency department. Resuscitation (2008) 76, 57-62 ซึ่งอาการบาดเจ็บจะทำให้เกิดการสูญเสียการกระตุ้นจากระบบประสาทซิมพาเทติกในหลอดเลือดอย่างเฉียบพลัน ทำให้หลอดเลือดเกิดการขยายตัว แรงต้านภายในหลอดเลือดส่วนปลายลดลงและความดันโลหิตต่ำลง

 การรักษา 
 โดพามีน ใช้ตัวเดียวหรือร่วมกับสารกระตุ้นการเต้นของหัวใจตัวอื่น
 วาโซเพรสซิน หรือฮอร์โมน ADHhttp://www.health.am/vein/more/hypotension_shock_treatment/
 ใช้สารเพิ่มความดันโลหิต เช่น เอฟิดรีน นอร์เอพิเนฟรีนหรือฟีนิลอีฟริน (ในกรณีที่ผู้ป่วยไม่ตอบสนองต่อโดพามีน)
 อะโทรปีน (ในกรณีที่ผู้ป่วยหัวใจเต้นช้าอย่างรุนแรง)

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ความผิดปกติทางประสาทวิทยา