มิสไซล์

ในการทหารสมัยใหม่ มิสไซล์ () หรือศัพท์ทหารคือ อาวุธปล่อยสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ กระทรวงกลาโหม พจนานุกรมศัพท์ทหาร อังกฤษ-ไทย ฉบับใช้ร่วมสามเหล่าทัพ พ.ศ. 2558  มิสไซล์มีส่วนประกอบหลักอยู่สี่ส่วน คือ ระบบกำหนดเป้าและนำวิถี, ระบบควบคุมทิศทาง, จรวดขับดัน และ หัวรบ มิสไซล์สามารถจำแนกออกได้เป็นหลายประเภทตามวัตถุประสงค์การใช้งาน ไม่ว่าจะเป็น มิสไซล์ผิวพื้นสู่ผิวพื้น, มิสไซล์อากาศสู่ผิวพื้น, มิสไซล์ผิวพื้นสู่อากาศ หรือ มิสไซล์อากาศสู่อากาศ โดยมิสไซล์ที่มีอยู่ในปัจจุบันทั้งหมดถูกออกแบบมาให้ใช้พลังงานขับดันจากการทำปฏิกิริยาเคมีภายในเครื่องยนต์จรวด, เครื่องยนต์ไอพ่น หรือเครื่องยนต์ประเภทอื่น ๆ

มิสไซล์ถูกใช้งานครั้งแรกโดยเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มิสไซล์แบบแรกของโลกมีชื่อว่า จรวด วี-1 เป็นลูกระเบิดที่ติดปีกและเครื่องไอพ่นเข้าไป ซึ่งต่อมาได้พัฒนาเป็น จรวด วี-2 ที่รวมเครื่องยนต์ไอพ่นไว้ในตัว และติดตั้งครีบที่ปลายจรวดแทนปีกที่ตัดออก เป็นลักษณะสากลของมิสไซล์ที่ใช้จวบจนปัจจุบัน

 การจำแนกพิสัยปฏิบัติการ 
มิสไซล์แบ่งออกเป็นสองประเภทตามลักษณะการเดินทาง ได้แก่ แบบขีปนวิทยา (ballistic) และแบบครูซ (cruise)
 ขีปนาวุธ (ballistic missile) 
 ขีปนาวุธพิสัยใกล้ (Short-range ballistic missile) พิสัย 300 ถึง 1,000 กม.
 ขีปนาวุธพิสัยกลาง (Medium-range ballistic missile) พิสัย 1,000-3,500 กม.
 ขีปนาวุธพิสัยปานกลาง (Intermediate-range ballistic missile) พิสัย 3,500-5,500 กม.
 ขีปนาวุธข้ามทวีป (Intercontinental ballistic missile) พิสัยเกินกว่า 5,500 กม.

 อาวุธปล่อยครูซ (cruise missile) 
 อาวุธปล่อยพิสัยใกล้ (Short-range missile) พิสัยไม่เกิน 37 กม.
 อาวุธปล่อยพิสัยยิงนอกระยะสายตา (Beyond-visual-range) พิสัยเกินกว่า 37 กม.

 เทคโนโลยี 
มิสไซล์นำวิถีมีจำนวนส่วนประกอบของระบบที่แตกต่างกัน:
 การกำหนดเป้าหมายหรือการนำวิถีมิสไซล์ (missile guidance)
 ระบบการบิน
 เครื่องยนต์
 หัวรบ

 อ้างอิง 

S. A. Kamal: Incorporating Cross-Range Error in the Lambert Scheme , Proc. 10th National Aeronautical Conf., Edited by Sheikh SR, Khan AM, Pakistan Air Force Academy, Risalpur, KP, Pakistan, 2006, pp 255–263 Free Full Text