ชาวอุยกูร์

อุยกูร์ (; ; ; , สัทอักษรสากล: ;  บางครั้งสะกดเป็น ) เป็นกลุ่มชนเตอร์กิกกลุ่มหนึ่งที่อาศัยอยู่ในเอเชียตะวันออกและเอเชียกลาง ปัจจุบันชาวอุยกูร์ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์

ตามธรรมเนียม ชาวอุยกูร์อาศัยอยู่ในพื้นที่โอเอซิสที่กระจัดกระจายอยู่ในทะเลทรายทากลามากันในลุ่มน้ำทาริม โอเอซิสเหล่านี้แต่ก่อนเคยเป็นที่อยู่อาศัยหรือรัฐของหลายอารยธรรมทั้งจีน มองโกล ทิเบต และกลุ่มรัฐเติร์กต่าง ๆ ต่อมาชาวอุยกูร์ค่อย ๆ เริ่มเข้ารับอิสลามในศตวรรษที่ 10 และเมื่อถึงศตวรรษที่ 16 ชาวอุยกูร์ส่วนใหญ่ระบุว่าเป็นมุสลิม นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ศาสนาอิสลามก็มีบทบาทสำคัญในวัฒนธรรมและอัตลักษณ์ของชาวอุยกูร์

ประมาณร้อยละ 80 ของชาวอุยกูร์ในซินเจียงยังคงอาศัยอยู่ในลุ่มน้ำทาริม ส่วนที่เหลืออาศัยอยู่ในอุรุมชีเมืองหลวงของซินเจียง ซึ่งตั้งอยู่ในภูมิภาคประวัติศาสตร์ซูงการ์ ส่วนชุมชนอุยกูร์ที่ใหญ่ที่สุดที่อาศัยอยู่นอกซินเจียงคือชาวอุยกูร์เถาหยวนในเขตเถาหยวนทางภาคกลางตอนบนของมณฑลหูหนาน ชุมชุนชาวอุยกูร์พลัดถิ่นอื่น ๆ ที่สำคัญพบได้กลุ่มประเทศเตอร์กิกเช่น คาซัคสถาน คีร์กีซสถาน อุซเบกิสถาน และตุรกี และยังมีชุมชนขนาดเล็กในซาอุดีอาระเบีย จอร์แดน ออสเตรเลีย รัสเซีย และสวีเดน "The rest of the Diaspora is settled in Turkey (about 10,000 people) and, in smaller numbers, in Germany, Australia, Saudi Arabia, Sweden, Canada, the US, India and Pakistan."

ตั้งแต่ปี 2557 เป็นต้นมารัฐบาลจีนถูกองค์กรต่าง ๆ กล่าวหา เช่น ฮิวแมนไรตส์วอตช์ ว่ามีการประหัตประหารชาวอุยกูร์ที่อาศัยอยู่ในซินเจียงอย่างกว้างขวาง รวมถึงการบังคับทำหมัน  และการบังคับใช้แรงงาน นักวิชาการประเมินว่าตั้งแต่ปี 2560 ชาวอุยกูร์อย่างน้อยหนึ่งล้านคนถูกควบคุมตัวโดยพลการในค่ายกักกันซินเจียง เจ้าหน้าที่รัฐบาลจีนอ้างว่าค่ายเหล่านี้ ซึ่งก่อตั้งขึ้นภายใต้การบริหารของสี จิ้นผิง เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน มีวัตถุประสงค์เพื่อให้เกิดความเลื่อมใสในอุดมการณ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ป้องกันการแบ่งแยกดินแดน ป้องกันการก่อการร้าย และฝึกอาชีพให้แก่ชาวอุยกูร์ นักวิชาการ องค์กรสิทธิมนุษยชน และรัฐบาลต่าง ๆ มองว่าเรื่องที่เกิดกับชาวอุยกูร์เป็นการก่ออาชญากรรมต่อมนุษยชาติหรืออาจถึงขั้นเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ได้

ประชากร
โดยทั่วไป จำนวนประชากรชาวอุยกูร์ในประเทศจีนอาศัยอยู่ในเขตปกครองตนเองซินเจียง โดยมีประชากรจำนวนน้อยที่อาศัยอยู่ในบริเวณอื่นของประเทศ เช่น เทศมณฑลเถา-ยฺเหวียนมีประชากรประมาณ 5,000–10,000 คน

จำนวนประชากรชาวอุยกูร์ยังคงเป็นหัวข้อพิพาท โดยเฉพาะประชากรในประเทศจีน ทางการจีนระบุจำนวนประชากรในเขตปกครองตนเองซินเจียงที่มากกว่า 12 ล้านคน ซึ่งเป็นจำนวนประชากรประมาณครึ่งหนึ่งของประชากรทั้งหมดในเขตปกครองตนเอง อย่างไรก็ตาม ในช่วง ค.ศ. 2003 ชาวอุยกูร์บางกลุ่มอ้างว่าทางการจีนนับจำนวนประชากรของตนน้อยกว่าความเป็นจริง โดยอ้างว่าที่จริงมีประชากรมากกว่า 20 ล้านคน. ข้อพิพาทเรื่องประชากรยังคงมีอยู่ โดยนักเคลื่อนไหวและกลุ่มบางกลุ่มอย่าง World Uyghur Congress และ Uyghur American Association อ้างว่าประชากรชาวอุยกูร์อยู่ในขอบเขตระหว่าง 20 ถึง 30 ล้านคน บางส่วนอ้างว่าจำนวนประชากรที่แท้จริงคือ 35 ล้านคน ถึงกระนั้น นักวิชาการโดยทั่วไปปฏิเสธข้ออ้างเหล่านี้ ศาสตราจารย์ Dru C. Gladney เขียนไว้ในหนังสือ Xinjiang: China's Muslim Borderland เมื่อ ค.ศ. 2004 ว่ามี "หลักฐานไม่เพียงพอ" ที่สนับสนุนข้ออ้างชาวอุยกูร์เกี่ยวกับประชากรในประเทศจีนมีมากกว่า 20 ล้านคน

 หมายเหตุ 

 อ้างอิง 

 ข้อมูลทั่วไป 




















 แหล่งที่มา


 อ่านเพิ่ม 

 Chinese Cultural Studies: Ethnography of China: Brief Guide acc6.its.brooklyn.cuny.edu
 Beckwith, Christopher I. (2009). Empires of the Silk Road: A History of Central Eurasia from the Bronze Age to the Present. Princeton University Press. .




 Findley, Carter Vaughn. 2005. The Turks in World History. Oxford University Press. ,  (pbk.)

 Hessler, Peter. Oracle Bones: A Journey Through Time in China. New York: Harper Perennial, 2006.

 Human Rights in China: China, Minority Exclusion, Marginalization and Rising Tensions, London, Minority Rights Group International, 2007

 Kamberi, Dolkun. 2005. Uyghurs and Uyghur identity. Sino-Platonic papers, no. 150. Philadelphia, PA: Dept. of East Asian Languages and Civilizations, University of Pennsylvania.
 Millward, James A. and Nabijan Tursun, (2004) "Political History and Strategies of Control, 1884–1978" in Xinjiang: China's Muslim Borderland, ed. S. Frederick Starr. Published by M. E. Sharpe. .
 Rall, Ted. Silk Road to Ruin: Is Central Asia the New Middle East? New York: NBM Publishing, 2006.

 Rudelson, Justin Ben-Adam, Oasis identities: Uyghur nationalism along China's Silk Road, New York: Columbia University Press, 1997.
 Thum, Rian. The Sacred Routes of Uyghur History (Harvard University Press; 2014) 323 pages
 Tyler, Christian. (2003). Wild West China: The Untold Story of a Frontier Land. John Murray, London. .

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Map share of ethnic by county of China
 Xinjiang Video Project

หมวดหมู่:กลุ่มชนเตอร์กิก
หมวดหมู่:ซินเจียงอุยกูร์
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ที่ได้รับการยอมรับในประเทศจีน
หมวดหมู่:ศาสนาอิสลามในประเทศจีน