จักรพรรดิโกะ-โฮริกาวะ

จักรพรรดิโกะ-โฮริกาวะ (; 22 มีนาคม ค.ศ. 1212 – 31 สิงหาคม ค.ศ. 1234) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่น องค์ที่ 86 ตามระเบียบประเพณีของการสืบทอดราชบัลลังก์ รัชสมัยของพระองค์ทอดยาวตั้งแต่ ค.ศ. 1221 ถึง ค.ศ. 1232Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon, pp. 238–241; Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, pp. 344–345; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki. pp. 226–227.

โดยพระนามของพระองค์นำมาจากพระนามของจักรพรรดิใน คริสต์ศตวรรษที่ 10 จักรพรรดิโฮะริกะวะ (堀河天皇) เมื่อใส่คำว่า โกะ (後) ที่แปลว่า ที่สอง หรือ ยุคหลัง เข้าไปทำให้พระนามของพระองค์มีความหมายว่า จักรพรรดิโฮริกาวะที่สอง หรือ จักรพรรดิโฮริกาวะยุคหลัง

 พระราชวงศ์ 
ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ)Brown, pp. 264; n.b., up until the time of Emperor Jomei, the personal names of the emperors (their iminia) were very long and people did not generally use them.  The number of characters in each name diminished after Jomei's reign. ว่า เจ้าชายยูตาฮิโตะ ()Brown, p. 344; Varley, p. 226. หรือ เจ้าชายมตสึฮิโตะTitsingh, p. 238.
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สามในเจ้าชายโมริซาดะ (守貞親王) (โกะ-ทากากูระ-อิง, 後高倉院) พระราชโอรสองค์ที่สองในจักรพรรดิทากากูระ

จักรพรรดินี (จิงงู): ซันโจ (ฟูจิวาระ) อาริโกะ (三条（藤原）有子) ภายหลังเป็น อันกิมนอิง (安喜門院) ธิดาในซันโจ คินฟูซะ
จักรพรรดินี (ชูงู): โคโนเอะ (ฟูจิวาระ) นางาโกะ (近衛（藤原）長子)Titsingh, p. 240. ภายหลังเป็น ทากัตสึกาซะอิง (鷹司院) ธิดาในโคโนเอะ อิเอซาเนะ
จักรพรรดินี (ชูงู): คูโจ (ฟูจิวาระ) ชุนชิ (九条（藤原）竴子)A History of Japan to 1334, George Sansom, p406 ภายหลังเป็น โซเฮกิมนอิง (藻璧門院) ธิดาในคูโจ มิจิอิเอะ
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายมิตสึฮิโตะ (秀仁親王) ต่อมาคือ จักรพรรดิชิโจ
พระราชธิดาองค์ที่ 4: เจ้าหญิงโฮชิ (暤子内親王; 1232-1237)
พระราชโอรสองค์ที่ 2: (1233)
นางสนองพระโอษฐ์: เบ็ตโตะ-ไนชิ (別当典侍) ธิดาในจิเมียวอิง อิเอยูกิThe Emergence of Japanese Kingship, p5
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงคิชิ (暉子内親王; 1228-1300) ภายหลังเป็น มูโรมาจิอิง (室町院)
พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงไทชิ (体子内親王; 1231-1302) ภายหลังเป็น ชินเซ็มมนอิง (神仙門院)
นางสนองพระโอษฐ์: ไดนางง-โนะ-สึโบเนะ (大納言局) ธิดาในฟูจิวาระ คาเนโยชิ
พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าหญิงอากิโกะ (昱子内親王; 1231-1246)

เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพ
 ครองราชบัลลังก์ 
จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะประสูติเมื่อวันที่ 22 มีนาคม 1755 ตรงกับปีที่ 2 ในรัชสมัย จักรพรรดิจุนโตะกุ มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายยูตะฮิโตะ (茂) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ใน เจ้าชายโมะริซะดะ หรือ โกะ-ทะกะกุระ-อิง พระราชโอรสองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิทะกะกุระ 

ภายหลังจากเหตุการณ์ สงครามปีโจคิว จักรพรรดิชูเกียว ถูกปลดจากราชบัลลังก์โดยไร้รัชทายาททำให้สายราชสกุลซึ่งสืบเชื้อสายจาก จักรพรรดิโกะ-โทะบะ ต้องสิ้นสุดลงเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์จึงยกเจ้าชายยูตะฮิโตะขึ้นครองราชย์เมื่อปี 1764 เมื่อพระชนม์เพียง 9 พรรษาโดยพระราชอำนาจทั้งหมดอยู่ในมือของโกะ-ทะกะกุระ-อิง ผู้เป็นพระราชบิดา

 บั้นปลายพระชนม์ชีพ 
จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะทรงสละราชบัลลังก์เมื่อปี 1775 ขณะพระชนม์เพียง 20 พรรษาหลังจากครองราชย์ได้ 11 ปีโดยทรงสละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายมิสึฮิโตะ พระราชโอรสพระชนม์เพียง 1 พรรษาขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิชิโจ ส่วนอดีตจักรพรรดิทรงผนวช และได้รับสมัญญา ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา) ก่อนจะสวรรคตเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 1777 ขณะพระชนม์เพียง 22 พรรษา

 อ้างอิง 

ข้อมูล

 Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). [ Jien, c. 1220], Gukanshō (The Future and the Past, a translation and study of the Gukanshō, an interpretative history of Japan written in 1219). Berkeley: University of California Press. 
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
 Titsingh, Isaac, ed. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652], Nipon o daï itsi ran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.
 Varley, H. Paul , ed. (1980). [ Kitabatake Chikafusa, 1359], Jinnō Shōtōki  (A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki. New York: Columbia University Press. )

โกะ-โฮริกาวะ