ตะกั่ว (แก้ความกำกวม)

คำว่าตะกั่ว นัอกจากหมายถึงโลหะที่มีสัญลักษณ์ Pb แล้ว ในภาษาไทยโบราณยังอาจหมายถึงชยันต์ พิเชียรสุนทร และ วิเชียร จีรวงศ์. คู่มือเภสัชกรรมแผนไทยเล่ม 4 เครื่องยาธาตุวัตถุ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กทม. อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง. 2556.
 ตะกั่วป่า เป็นคำไทยโบราณหมายถึง ดีบุก ภายหลังใช้เป็นชื่อเมืองและแม่น้ำ
 ตะกั่วเกรียบ เป็นคำไทยโบราณ ใช้เรียกสารประกอบระหว่างตะกั่วกับสังกะสี มีสีขาว เมื่อแผ่ให้เป็นแผ่นบางจะกรอบ เรียกอีกชื่อว่าสังขวานร
 ตะกั่วนม เป็นคำไทยโบราณ ใช้เรียกตะกั่วบริสุทธิ์
 ตะกั่วแดง หรือ เสน เป็นคำไทยโบราณ ใช้เรียกสารประกอบออกไซด์ของตะกั่ว

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ตะกั่ว