บาป (ศาสนาพุทธ)

ในศาสนาพุทธ บาป หมายถึง ความชั่วร้ายพระพรหมคุณาภรณ์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต), พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ ได้แก่ อกุศลกรรมทั้งหลาย

ทางแห่งอกุศลกรรม เรียกว่าอกุศลกรรมบถ มี 10 ประการ ได้แก่ แบ่งเป็น กายกรรม 3 วจีกรรม 4 และมโนกรรม 3 ดังนี้จุนทสูตร, พระไตรปิฎก เล่มที่ 24  พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ 16 อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต
 กายกรรม
 ปาณาติบาต หมายถึง การฆ่า
 อทินนาทาน หมายถึง การเอาของที่เจ้าของไม่ได้ให้
 กาเมสุมิจฉาจาร หมายถึง การประพฤติผิดในกาม
 วจีกรรม
 มุสาวาท หมายถึง คำโกหก
 ปิสุณาวาจา หมายถึง คำพูดทำให้คนแตกกัน
 ผรุสวาจา หมายถึง คำหยาบ คำส่อเสียด
 สัมผัปปลาปะ หมายถึง คำพูดเพ้อเจ้อ
 มโนกรรม
 อภิชฌา หมายถึง การเพ่งเล็งอยากได้ของเขา
 พยาบาท หมายถึง การคิดร้ายผู้อื่น
 มิจฉาทิฏฐิ หมายถึง ความเห็นผิด

เมื่อได้กระทำกรรมใดกรรมหนึ่งใน 10 อกุศลกรรมบรรถแล้วจึงถูกจัดว่าเป็นบาป

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:บาป
หมวดหมู่:ความเชื่อในศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:คำศัพท์ศาสนาพุทธ