สมาร์ตซิตี

สมาร์ตซิตี้ (smart city) หรือ เมืองอัจฉริยะน่าอยู่ เป็นรูปแบบการประยุกต์เทคโนโลยีดิจิตัล หรือข้อมูลสารสนเทศและการสื่อสารในการเพิ่มประสิทธิและคุณภาพของบริการชุมชน เพื่อช่วยในการลดต้นทุน และลดการบริโภคของประชากร โดยยังคงเพิ่มประสิทธิภาพให้ประชาชนสามารถอยู่อาศัยได้ในคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

การพัฒนาสมาร์ตซิตีมีการพัฒนาในหลายภาคส่วนรวมถึง หน่วยงานราชการ การจราจรและขนส่ง พลังงาน สาธารณสุข โครงสร้างพื้นฐาน สาธารณูปโภค โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อพัฒนาการจัดการเมืองและชุมชน และการตอบสนองแบบทันท่วงที

ตัวอย่างเมืองที่มีการประยุกต์แนวคิดสมาร์ตซิตี ได้แก่ เซาธ์แธมป์ตัน อัมสเตอร์ดัม บาร์เซโลนา และสต็อกโฮล์ม

 เป้าหมายหลักของการพัฒนาเมืองอัจฉริยะ 
การพัฒนาเมืองอัจฉริยะไม่ได้จำกัดเพียงแค่การติดตั้งเทคโนโลยี แต่มีวัตถุประสงค์หลักใน 3 ด้าน คือ:

 ความยั่งยืน (Sustainability): การใช้ทรัพยากรธรรมชาติและพลังงานอย่างคุ้มค่า เพื่อลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกและมลพิษ
 ประสิทธิภาพ (Efficiency): การปรับปรุงระบบโครงสร้างพื้นฐาน เช่น การขนส่ง การผลิตไฟฟ้า และการประปา ให้ทำงานสอดประสานกันและลดการสูญเสีย
 การมีส่วนร่วม (Inclusivity): การสร้างช่องทางให้พลเมืองสามารถเข้าถึงข้อมูลและมีส่วนร่วมในการตัดสินใจหรือแจ้งปัญหาของเมืองได้แบบเรียลไทม์

ศัพท์ที่หมายถึงสมาร์ตซิตี มีหลากหลายรวมถึง ‘cyberville, ‘digital city’’, ‘electronic communities’, ‘flexicity’, ‘information city’, 'intelligent city', ‘knowledge-based city, 'MESH city', ‘telecity, ‘teletopia’’, 'Ubiquitous city', ‘wired city’.

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 สวทช, เมืองน่าอยู่ต้อง...อัจฉริยะ? 
 TCDC, SMART GRID, SMART CITY สู่เมืองอัจฉริยะแห่งอนาคต

หมวดหมู่:เมือง
หมวดหมู่:อินเทอร์เน็ต
หมวดหมู่:นโยบายสาธารณะ
หมวดหมู่:คำศัพท์การศึกษาเขตเมืองและการผังเมือง