การลงประชามติแยกเป็นเอกราช

การลงประชามติแยกเป็นเอกราช () คือ การลงประชามติประเภทหนึ่งซึ่งพลเมืองในดินแดนหนึ่งตัดสินว่าดินแดนนั้นควรเป็นประเทศเอกราชใหม่หรือไม่

 ขั้นตอน 

 การเจรจาต่อรอง 

 ควันหลง 

 การลงประชามติในอดีต 
รัฐที่เสนอ ปี เสนอเป็นเอกราชจากฝ่ายข้างมาก เอกราชการรับรองหมายเหตุ  1817  สเปน      ประกาศเอกราชเพียงฝ่ายเดียว  1846 American Colonization Society        แมริแลนด์ 1853 Maryland State Colonization Society        1905        ไอซ์แลนด์ 1918        รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย 1933         1945  ฝรั่งเศส       1945      เดิมทีสาธารณรัฐจีนให้การรับรอง แต่ภายหลังถอดถอนใน ค.ศ. 1953 สาธารณรัฐประชาชนจีนให้การรับรอง  1946      ทางเดนมาร์กประกาศให้เป็นโมฆะ  1948       รวมเข้ากับแคนาดา  1951      รัฐบาลอินเดียไม่รับรอง  1955      รวมเข้ากับประเทศเยอรมนีตะวันตก แคเมอรูน1958 การลงประชามติตามรัฐธรรมนูญฝรั่งเศส การไม่ลงคะแนนเสียงจะนำสู่การเป็นเอกราช19581958 คอโมโรส195819581958 จิบูตี1958 เฟรนช์พอลินีเชีย1958 กาบอง1958195819581958 มาลี1958 มอริเตเนีย1958 นิวแคลิโดเนีย195819581958 เซเนกัล19581958  1961        1962        1964        1964    ประกาศเอกราชเพียงฝ่ายเดียว  จิบูตี 1967        1967        1969        หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา 1969        1970        1974     กลางเป็นรัฐพึ่งพิงของนิวซีแลนด์  คอโมโรส 1974      มายอตยังคงอยู่กับฝรั่งเศส  1975        1976       1977      ยกเลิกแผนเอกราชใน ค.ศ. 1994  1977        1977      การทำประชามติการเป็นเอกราชจากเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลาและได้รับสถานะคราวน์โคโลนีในจักรวรรดิบริติชอย่างไม่เป็นทางการ รัฐบาลกลางไม่รับรอง  1980        1980     แอฟริกาใต้ให้การรับรอง แต่นานาชาติไม่รับรอง  1982         1983     กลายเป็นรัฐพึ่งพิงของสหรัฐ  1983       1983     กลายเป็นรัฐพึ่งพิงของสหรัฐ 1984      1984         หมู่เกาะฟอล์กแลนด์ 1986        นิวแคลิโดเนีย 1987         สโลวีเนีย 1990        ประกาศเอกราชเพียงฝ่ายเดียว  1991         1991        1991        ประกาศเอกราชเพียงฝ่ายเดียว  1991         1991        คอซอวา 1991      ประเทศแอลเบเนียเป็นประเทศเดียวที่ให้การรับรอง  1991         1991        1991         1991     ประกาศเอกราชเพียงฝ่ายเดียว  1991        1991    ประกาศเอกราชเพียงฝ่ายเดียว  สาธารณรัฐกากาอุซ 1991    แยกจากมอลโดวาเป็นฝ่ายเดียว ภายหลังรวมประเทศใน ค.ศ. 1995  เติร์กเมนิสถาน 1991        1991        1992        ประกาศเอกราชเพียงฝ่ายเดียว  1992       มอนเตเนโกรแยกออกจากประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกรใน ค.ศ. 2006  1992     ประกาศเอกราชเพียงฝ่ายเดียว  1992       รวมเข้ากับรัสเซียใน ค.ศ. 1994  1993         1993         1993        1993         1994       1994       1994       1994       1995          1995         Seborga 1995       ถือเป็นประเทศจำลอง  Anjouan 1997     รวมเข้ากับคอโมโรสใน ค.ศ. 2001  1998       ต้องการจำนวนผู้เลือกเป็นเอกราช 2 ใน 3  1998         1999         2000        2001        2004        2004        2005         2005         2005        2006         2006       2006       2006  แต่ไม่ถึงจำนวนขั้นต่ำ   การลงประชามติมีขึ้นว่า โตเกเลาควรเป็นรัฐพึ่งพิงของนิวซีแลนด์หรือไม่ ต้องการผลโหวตยอมรับส่วนใหญ่ในอัตรา 2 ใน 3  2007 แต่ไม่ถึงจำนวนขั้นต่ำ    ทมิฬอีฬัม 2009-2010      การลงประชามติอย่างไม่เป็นทางการ รัฐบาลศรีลังกาไม่ให้การรับรอง  2011  South Sudan backs independence – results      2012         ดอแนตสก์ 2014     ประกาศเอกราชเพียงฝ่ายเดียว  ลูฮันสก์ 2014    ประกาศเอกราชเพียงฝ่ายเดียว  2014       การลงประชามติอย่างไม่เป็นทางการ รัฐบาลอิตาลีไม่ให้การรับรอง  2014         แคว้นกาตาลุญญา  2014         2014         บราซิลใต้ 2016       การลงประชามติอย่างไม่เป็นทางการ รัฐบาลบราซิลไม่ให้การรับรอง  2017         2017      การจัดประชามติจัดขั้นในดินแดนพิพาทในอิรักเหนือ  แคว้นกาตาลุญญา 2017   Catalonia independence: Spain takes charge of Catalan government BBC News, 28 October 2017  ประกาศเอกราชเพียงฝ่ายเดียว รัฐบาลสเปนประกาศให้เป็นโมฆะSuspendida la declaración de independencia de Cataluña   บราซิลใต้ 2017       การลงประชามติอย่างไม่เป็นทางการ รัฐบาลบราซิลไม่ให้การรับรอง2018     2019     การลงคะแนนแบบไม่ผูกมัด ความเป็นเอกราชขึ้นอยู่กับรัฐสภาปาปัวนิวกินี2020 2021  คว่ำบาตรโดยพรรคที่สนับสนุนเอกราช

 ดูเพิ่ม 
 การลงประชามติ

 อ้างอิง 


หมวดหมู่:การแบ่งแยกดินแดน
หมวดหมู่:เอกราช