โจราธิปไตย

โจราธิปไตย (; กรีก:  : "โจร"; , : "ขโมย"; ,  มาจาก , : "พลัง, บทบาท") หรือเรียกอีกอย่างว่า รัฐที่ปกครองโดยโจร (thievocracy) เป็นรูปแบบของรัฐบาล ที่ผู้นำที่ทุจริต ใช้อำนาจทางการเมือง เพื่อยึดเอาความมั่งคั่งของประชาชนและดินแดนที่พวกเขาปกครอง โดยทั่วไปมักใช้วิธียักยอกเงินของรัฐบาลโดยที่ประชาชนทั่วไปได้รับผลกระทบ โดยแสร้งว่า ปฏิบัติหน้าที่อย่างสุจริต"Kleptocracy". The Oxford English Dictionary. Oxford University Press. 1st ed. 1909. ลักษณะเด่นอย่างหนึ่งของการขโมยทางเศรษฐกิจและสังคมที่อิงกับการเมืองคือ มักจะไม่มีการประกาศต่อสาธารณะเพื่ออธิบายหรือขอโทษสำหรับการยักยอกทรัพย์สิน และไม่มีการดำเนินคดีทางกฎหมายหรือลงโทษใด ๆ แก่ผู้กระทำความผิด "Zanu thievocracy knows no boundaries" ,The Zimbabwean, December 20, 2008

โจราธิปไตยแตกต่างจากเศรษฐยาธิปไตย (Plutocracy: การปกครองโดยคนร่ำรวยที่สุด) และคณาธิปไตย (Oligarchy: การปกครองโดยชนชั้นสูงกลุ่มเล็ก ๆ) โดยโจราธิปไตยนี้ นักการเมืองที่ทุจริตจะร่ำรวยขึ้นอย่างลับ ๆ โดยมีอำนาจเหนือหลักนิติธรรม (rule of law) ผ่านเงินสินบน (kickbacks) การให้สินบน (bribes) และผลประโยชน์พิเศษจากนักวิ่งเต้นและบริษัท หรือพวกเขาอาจโยกย้ายเงินของรัฐไปเป็นของตนเองและพวกพ้อง นอกจากนี้ โจราธิปไตยมักจะเก็บทรัพย์สินส่วนใหญ่ไว้ในต่างประเทศ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสูญเสียอำนาจ

โจราธิปไตยปรากฏมากในประเทศกำลังพัฒนา และมักสัมพันธ์กับการปกครองแบบนิยมอำนาจ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การปกครองของคณะทหารผู้ยึดอำนาจ เผด็จการ คนกลุ่มน้อยในสังคม คนคนเดียวมีอำนาจเบ็ดเสร็จ และผู้เล่นพรรคเล่นพวก การปกครองเหล่านี้มีลักษณะเหมือนกัน คือ บุคคลภายนอกไม่อาจตรวจสอบได้ เพราะผู้ปกครองควบคุมทั้งการใช้จ่ายและวิธีกำหนดการใช้จ่ายเงินหลวง ผู้ปกครองแบบโจราธิปไตยมักปฏิบัติต่อคลังหลวงเสมือนเป็นบัญชีธนาคารของตนเอง หลายคนยังลักโอนเงินหลวงเข้าบัญชีตนเองในต่างแดน เผื่อว่าเมื่อตนพ้นจากอำนาจหรือจำเป็นต้องออกจากประเทศไปแล้ว จะได้มีเงินทองใช้สอยต่อไป

ตาม พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด (Oxford English Dictionary) การใช้คำนี้ครั้งแรกในภาษาอังกฤษปรากฏในสิ่งพิมพ์ Indicator ในปี ค.ศ. 1819: "เครื่องประดับที่เป็นชื่อเรียก ซึ่งพบได้ทั่วไปในโจราธิปไตยของสเปน" (Titular ornaments, common to Spanish kleptocracy.) 

 ลักษณะสำคัญ 
โดยทั่วไปแล้ว โจราธิปไตยมักเกี่ยวข้องกับระบอบเผด็จการ คณาธิปไตย คณะรัฐประหาร หรือรูปแบบอื่น ๆ ของรัฐบาลอัตตาธิปไตย  และเล่นพรรคเล่นพวก ซึ่งการกำกับดูแลจากภายนอก (เช่น องค์กรอิสระ) ไม่สามารถทำได้จริง หรือไม่มีอยู่เลย ในบางครั้งยังสามารถพบได้ในประชาธิปไตยเสรีนิยม ที่มีทุนนิยมแบบพวกพ้อง (crony capitalism) เพราะเจ้าหน้าที่ที่คอร์รัปชันสามารถควบคุมเงินของรัฐได้ทั้งที่มาและการใช้จ่าย ทำให้การขาดการตรวจสอบและการทุจริตคอร์รัปชันยิ่งแย่ลง

ผู้ปกครองแบบโจราธิปไตยมักปฏิบัติต่อกระทรวงการคลังของประเทศตน เสมือนเป็นแหล่งที่มาของความมั่งคั่งส่วนบุคคล ใช้จ่ายเงินไปกับสินค้าฟุ่มเฟือย  และความฟุ่มเฟือยต่าง ๆ ตามที่เห็นสมควร ผู้ปกครองแบบโจราธิปไตยหลายคนแอบโอนเงินทุนสาธารณะไปยังบัญชีส่วนตัวที่ซ่อนอยู่ในต่างประเทศ เพื่อเป็นหลักประกันให้กับตนเองในกรณีที่ถูกปลดออกจากอำนาจ

โจราธิปไตยมักพบได้บ่อยในประเทศกำลังพัฒนาและประเทศที่กำลังล่มสลาย ซึ่งเศรษฐกิจต้องพึ่งพาการค้าทรัพยากรธรรมชาติ การพึ่งพารายได้จากการส่งออกของประเทศกำลังพัฒนา ถือเป็นรูปแบบหนึ่งของค่าเช่าทางเศรษฐกิจ และสามารถเบี่ยงเบนไปได้ง่ายโดยไม่ทำให้รายได้ลดลง สิ่งนี้นำไปสู่การสะสมความมั่งคั่งให้กับชนชั้นนำ และการทุจริตอาจมีจุดประสงค์เพื่อสร้างความมั่งคั่งให้กับรัฐมากขึ้น

ในประเทศที่กำลังล่มสลาย การพึ่งพาการนำเข้าจากต่างประเทศมีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นเมื่อทรัพยากรภายในประเทศหมดลง ทำให้ต้องผูกมัดตัวเองกับคู่ค้าทางการค้า สิ่งนี้นำไปสู่โจราธิปไตย เนื่องจากชนชั้นนำทำข้อตกลงกับศัตรูจากต่างประเทศเพื่อรักษาสถานะเดิมให้นานที่สุด

สำหรับผู้สังเกตการณ์บางคน สังคมโจราธิปไตยยอมให้ผู้ที่มีเส้นสายทางการเมืองสามารถเปลี่ยนเส้นทางความมั่งคั่งไปยังผู้ที่อัปปารัตชิก (apparatchiks) ของรัฐเห็นว่าคู่ควรกว่า แอล.เค. ซามูเอลส์ (L.K. Samuels) กล่าวว่า เหตุผลประการหนึ่งที่องค์กรของรัฐบาลสนับสนุนนโยบายที่เอื้อต่อการโจรกรรมก็คือ การวางรากฐานสำหรับการแบ่งปันแรงงานและทรัพย์สิน ทำให้โจราธิปไตยสามารถทำให้ประชาชน "ยอมอยู่ใต้อำนาจของสถาบัน" ได้Samuels, L.K. (2019) Killing History: The False Left-Right Political Spectrum, Freeland Press, p. 484. พอล กรีนเบิร์ก (Paul Greenberg) นักข่าว เขียนบทความในปี ค.ศ. 1989 คัดค้านแนวคิดที่สหรัฐอเมริกาจะส่งความช่วยเหลือจากต่างประเทศจำนวนมากไปยังโปแลนด์ โดยโต้แย้งว่าประเทศกำลังฟื้นตัวจาก "การปกครองแบบโจราธิปไตยคอมมิวนิสต์ 40 ปี ที่ได้ทำลายล้างไม่เพียงแต่ความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจเท่านั้น แต่ยังรวมถึงแนวคิดของเศรษฐกิจสมัยใหม่ด้วย"Greenberg, Paul (November 12, 1989) "Invasion: Here Come the Debtors," Congressional Record: Extensions of Remarks, p. 31757, as reported in the Washington Times, Nov. 20, 1989.

Raubwirtschaft—ภาษาเยอรมัน แปลว่า "การปล้น" หรือ "เศรษฐกิจแบบโจร"—ถูกมองว่าเป็นรูปแบบเฉพาะของโจราธิปไตย ซึ่งเศรษฐกิจทั้งหมดของรัฐตั้งอยู่บนพื้นฐานของการปล้น (การปล้นสะดมและการปล้น) ดินแดนที่ถูกยึดครอง เจนเซ่น (Jensen) และแมคเบย์ (McBay) เรียกร้องความสนใจไปที่คำอธิบายของอาร์โนลด์ เจ. ทอยน์บี (Arnold J. Toynbee) เกี่ยวกับจักรวรรดิโรมัน ว่าเป็น Raubwirtschaft ซึ่งพวกเขาอธิบายว่า "ภายในตั้งอยู่บนพื้นฐานของ... แรงงานทาส" และ "ภายนอกตั้งอยู่บนพื้นฐานของการพิชิตอย่างต่อเนื่องและการปล้นอาณานิคมและดินแดนที่ถูกปราบอย่างเป็นระบบ" (แทนที่จะเป็น "การผลิตสิ่งของจริง ๆ") Also available as an author excerpt at 

 ระบบเศรษฐกิจ 
การศึกษาในยุคปัจจุบันระบุว่า โจราธิปไตยในศตวรรษที่ 21 เป็นระบบการเงิน ระดับโลกที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการฟอกเงิน ซึ่ง "ขึ้นอยู่กับบริการของธนาคารที่ใหญ่ที่สุดในโลกและผู้เชี่ยวชาญทางการเงิน" กองทุนการเงินระหว่างประเทศ ได้แนะนำว่า อาจเป็นการประมาณการที่เป็นเอกฉันท์ว่า การฟอกเงินคิดเป็น 2-5% ของเศรษฐกิจโลกในปี พ.ศ. 2541 โจราธิปไตยมีส่วนร่วมในการฟอกเงิน เพื่อปกปิดต้นกำเนิดที่ทุจริตของความมั่งคั่งของพวกเขา และปกป้องความมั่งคั่งนั้นจากภัยคุกคามภายในประเทศ เช่น ความไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจและคู่แข่งโจราธิปไตยที่คอยฉวยโอกาส จากนั้นพวกเขาก็สามารถรักษาความมั่งคั่งนี้ในสินทรัพย์และการลงทุนภายในเขตอำนาจศาล ที่มั่นคงกว่า ซึ่งสามารถเก็บไว้เพื่อการใช้งานส่วนตัว นำกลับไปยังประเทศต้นทางเพื่อสนับสนุนกิจกรรมภายในประเทศของโจราธิปไตย หรือปรับใช้ในที่อื่น ๆ เพื่อปกป้องและส่งเสริมผลประโยชน์ของระบอบการปกครองในต่างประเทศ

โจราธิปไตยใช้เสรีภาพที่มีอยู่ในประเทศตะวันตกในทางที่ผิด โดยการโอนเงินออกจากประเทศที่ปกครองแบบโจราธิปไตยไปยังเขตอำนาจศาลตะวันตก เพื่อฟอกเงินและรักษาความปลอดภัยของสินทรัพย์ นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 เป็นต้นมา มีเงินทุนไหลออกจากประเทศกำลังพัฒนา (developing countries) มากกว่า 1 ล้านล้านเหรียญสหรัฐต่อปีในการไหลออกของเงินทุนที่ผิดกฎหมาย การศึกษาในปี พ.ศ. 2559 พบว่า มีการยักย้ายเงิน 12 ล้านล้านเหรียญสหรัฐออกจากประเทศที่ปกครองแบบโจราธิปไตยของรัสเซีย (Russia) จีน (China) และประเทศเศรษฐกิจกำลังพัฒนา ผู้ให้บริการบริการระดับมืออาชีพ (Professional services) ชาวตะวันตกถูกชาวรัสเซียและจีนที่ปกครองแบบโจราธิปไตยเอาเปรียบ โดยใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ทางกฎหมายและทางการเงินในโลกตะวันตกเพื่ออำนวยความสะดวกในการฟอกเงินข้ามชาติ โดยทั่วไปแล้ว ระบบการเงินแบบโจราธิปไตยประกอบด้วยสี่ขั้นตอนตามความคิดเห็นหนึ่ง

ขั้นแรก โจราธิปไตยหรือผู้ที่ดำเนินการในนามของพวกเขาจะสร้างบริษัทปลอมขึ้นมา เพื่อปกปิดที่มาและเจ้าของเงินทุน อาจมีการสร้างเครือข่ายบริษัทปลอมที่ไม่ระบุชื่อหลายแห่งที่เชื่อมโยงกัน และแต่งตั้งกรรมการนอมินี เพื่อปกปิดโจราธิปไตยในฐานะเจ้าของผลประโยชน์ที่แท้จริง ของเงินทุน
ขั้นที่สอง โจราธิปไตยละเมิดกฎหมายของประเทศตะวันตกเมื่อพวกเขาโอนเงินเข้าสู่ระบบการเงินของประเทศตะวันตกอย่างผิดกฎหมาย
ขั้นที่สาม ธุรกรรมทางการเงินที่ดำเนินการโดยโจราธิปไตยในประเทศตะวันตกจะทำให้การบูรณาการเงินทุนเสร็จสมบูรณ์ เมื่อโจราธิปไตยซื้อสินทรัพย์แล้ว ก็สามารถขายต่อได้ ซึ่งเป็นที่มาของเงินทุนที่ถูกกฎหมายแม้ว่าจะผิดกฎหมายก็ตาม สิ่งนี้เรียกว่าการฟอกเงิน และผิดกฎหมายทั่วโลกตะวันตก งานวิจัยแสดงให้เห็นว่า การซื้ออสังหาริมทรัพย์ อันหรูหราเป็นวิธีการที่ได้รับความนิยมเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยโจราธิปไตยชาวจีนและรัสเซีย
ขั้นที่สี่ ตามรายงานของแท็บลอยด์ของอังกฤษ โจราธิปไตยอาจใช้เงินที่ฟอกอย่างผิดกฎหมายเพื่อสร้างชื่อเสียง จ้างบริษัทประชาสัมพันธ์ เพื่อนำเสนอภาพลักษณ์ที่ดีต่อสาธารณะ และทนายความ เพื่อปราบปรามการตรวจสอบจากนักข่าวเกี่ยวกับความเชื่อมโยงทางการเมืองและที่มาของความมั่งคั่งของพวกเขา

ในการศึกษาทางนิติวิทยาศาสตร์ในปี พ.ศ. 2554 เกี่ยวกับคดีทุจริตขนาดใหญ่ธนาคารโลก พบว่า สหรัฐอเมริกาเป็นเหยื่อรายใหญ่ที่สุดของการจดทะเบียนนิติบุคคลที่เกี่ยวข้องกับแผนการฟอกเงินอย่างผิดกฎหมาย กระทรวงการคลังสหรัฐ ประมาณการว่า มีการฟอกเงิน 300,000 ล้านเหรียญสหรัฐต่อปีในสหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นการละเมิดกฎหมายของสหรัฐอเมริกา

ระบบการเงินแบบโจราธิปไตยนี้เฟื่องฟูในสหรัฐอเมริกา โดยการใช้โครงสร้างเศรษฐกิจเสรีของสหรัฐอเมริกาในทางที่ผิดอย่างผิดกฎหมายด้วยเหตุผลสองประการ

ประการแรก สหรัฐอเมริกาไม่มีทะเบียนเจ้าของผลประโยชน์ และโจราธิปไตยใช้ประโยชน์จากสิทธิประโยชน์ด้านความเป็นส่วนตัวนี้
ประการที่สอง โจราธิปไตยใช้ประโยชน์จากตัวแทนจัดตั้งบริษัท ทนายความ และนายหน้าอสังหาริมทรัพย์เพื่อฟอกเงินโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว

ปัจจุบัน มีการตัดสินลงโทษคดีฟอกเงินเพียงประมาณ 1,200 คดีต่อปีในสหรัฐอเมริกา และผู้ฟอกเงินมีโอกาสถูกตัดสินลงโทษน้อยกว่า 5% เรย์มอนด์ ดับเบิลยู เบเกอร์ (Raymond W. Baker) ประมาณการว่า การบังคับใช้กฎหมายล้มเหลวใน 99.9% ของคดีในการตรวจจับการฟอกเงินโดยโจราธิปไตยและอาชญากรทางการเงินอื่น ๆ 

เขตอำนาจศาลอื่น ๆ ของประเทศตะวันตกที่โจราธิปไตยนิยม ได้แก่ แอฟริกาใต้ สหราชอาณาจักร และดินแดนภายใต้การพึ่งพิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหมู่เกาะบริติชเวอร์จิน หมู่เกาะเคย์แมน เกิร์นซีย์ และเจอร์ซีย์ เขตอำนาจศาลในสหภาพยุโรป ที่โจราธิปไตยนิยมเป็นพิเศษ ได้แก่ ไซปรัส เนเธอร์แลนด์ และดินแดนภายใต้การพึ่งพิงเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส (Dutch Antilles) 


 ความคลั่งไคล้ทางการเมืองและองค์กร 
รูปแบบอื่น ๆ ของสังคมแห่งการโจรกรรมที่สามารถก่อให้เกิด "วัฒนธรรมแห่งการฉ้อโกงอย่างเป็นระบบ" ได้รับการอธิบายว่าเป็น "โรคคลั่งขโมยทางการเมืองและองค์กร" Wazir Johan Karim (2020), The Global Nexus: Political Economies, Connectivity, and the Social Sciences, London and Hackensack, NJ,  World Scientific Publishing, pp. 170–171< ในกรณีนี้ การปล้นสะดมและการปล้นไม่เพียงแต่ทำให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลร่ำรวยขึ้นเท่านั้น แต่ยังรวมถึงชนชั้นเศรษฐีกลุ่มเล็ก ๆ ซึ่งมักเป็นตัวแทนของบุคคลและครอบครัวที่ร่ำรวยที่สะสมทรัพย์สินจำนวนมากผ่านการใช้เส้นสายทางการเมือง กฎหมายผลประโยชน์พิเศษ การผูกขาด การลดหย่อนภาษีพิเศษ การแทรกแซงของรัฐ เงินอุดหนุน หรือการรับสินบนโดยตรง ระบบเศรษฐกิจแบบนี้ที่เต็มไปด้วยผลประโยชน์ทางการเมืองบางครั้งเรียกว่าทุนนิยมแบบพวกพ้อง "Comparing crony capitalism around the world: The Economist's crony-capitalism index", The Economist, May 5, 2016

 ผลลัพธ์ 
ผลกระทบของระบอบการปกครอง หรือรัฐบาลแบบโจราธิปไตยต่อประเทศชาติ มักจะส่งผลเสียต่อสรรพสวัสดิการของเศรษฐกิจ การเมือง และสิทธิพลเมืองของรัฐ การกำกับดูแลแบบโจราธิปไตยมักจะทำลายโอกาสในการลงทุนจากต่างประเทศ และทำให้อ่อนแอลงอย่างมากต่อตลาดภายในประเทศและการค้าข้ามพรมแดน เนื่องจากโจราธิปไตยมักยักยอกเงินจากพลเมืองของตนโดยการใช้เงินที่ได้จากการเสียภาษี ในทางที่ผิด หรือมีส่วนร่วมอย่างมากในแผนการฟอกเงิน พวกเขามักจะลดคุณภาพชีวิตของประชาชนลงอย่างมาก

นอกจากนี้ เงินที่โจราธิปไตยขโมยไปนั้น ถูกเบี่ยงเบนไปจากเงินทุนที่กำหนดไว้สำหรับสิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะ เช่น การสร้างโรงพยาบาล โรงเรียน ถนน สวนสาธารณะ ซึ่งส่งผลเสียต่อคุณภาพชีวิตของประชาชนมากยิ่งขึ้น คณาธิปไตยนอกระบบที่เป็นผลมาจากชนชั้นนำแบบโจราธิปไตยได้บ่อนทำลายประชาธิปไตย (หรือรูปแบบทางการเมืองอื่น ๆ)

 ตัวอย่าง 
ในช่วงต้นปี ค.ศ. 2004 องค์กรทรานส์พาเรนซี อินเตอร์เนชั่นแนล (Transparency International) ซึ่งเป็นเอ็นจีโอ (NGO) ต่อต้านการทุจริตของเยอรมนี ได้เผยแพร่รายชื่อผู้นำที่แสวงหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง 10 อันดับแรกในช่วงสองทศวรรษก่อนรายงาน องค์กรทรานส์พาเรนซี อินเตอร์เนชั่นแนล ยอมรับว่า พวกเขา "ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้นำที่ทุจริตมากที่สุด 10 อันดับแรก" และตั้งข้อสังเกตว่า "มีคนรู้เรื่องจำนวนเงินที่ยักยอกไปจริง ๆ น้อยมาก"

เรียงลำดับจากมากไปน้อยตามจำนวนเงินที่ถูกกล่าวหาว่าถูกขโมย (แปลงเป็นเหรียญสหรัฐ) ได้แก่:
 ซูฮาร์โต (Suharto) อดีตประธานาธิบดี ของอินโดนีเซีย(15,000 ล้าน ถึง 35,000 ล้านเหรียญสหรัฐ)
 เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส (Ferdinand Marcos) อดีตประธานาธิบดี ของฟิลิปปินส์ (5,000 ล้าน ถึง 10,000 ล้านเหรียญสหรัฐ)
 โมบูตู เซเซ เซโก (Mobutu Sese Seko) อดีตประธานาธิบดี ของสาธารณรัฐซาอีร์ (5,000 ล้านเหรียญสหรัฐ)
 ซานิ อาบาชา (Sani Abacha) อดีตประมุข ของไนจีเรีย (2,000 ล้าน ถึง 5,000 ล้านเหรียญสหรัฐ)
 สลอบอดัน มีลอเชวิช (Slobodan Milošević) อดีตประธานาธิบดี ของยูโกสลาเวีย (1,000 ล้านเหรียญสหรัฐ)
 ฌอง-คล็อด ดูวาลีเยร์ (Jean-Claude Duvalier) อดีตประธานาธิบดี ของเฮติ (300 ล้าน ถึง 800 ล้านเหรียญสหรัฐ)
 อัลเบร์โต ฟูฆิโมริ (Alberto Fujimori) อดีตประธานาธิบดี ของเปรู (600 ล้านเหรียญสหรัฐ)
 ปาฟโล ลาซาเรนโก (Pavlo Lazarenko) อดีตนายกรัฐมนตรี ของยูเครน(114 ล้าน ถึง 200 ล้านเหรียญสหรัฐ)
 อาร์โนลโด อเลมัน (Arnoldo Alemán) อดีตประธานาธิบดี ของนิการากัว (100 ล้านเหรียญสหรัฐ)
 โจเซฟ เอสตราดา (Joseph Estrada) อดีตประธานาธิบดี ของฟิลิปปินส์ (78 ล้าน ถึง 80 ล้านเหรียญสหรัฐ)

ระบบการเมืองในรัสเซีย ถูกอธิบายว่าเป็นรัฐมาเฟีย โดยมีประธานาธิบดีวลาดีมีร์ ปูติน เป็น "หัวหน้ากลุ่ม"

อดีตนายกรัฐมนตรี ของมาเลเซีย นาจิบ ราซัก มีเงิน 731 ล้านเหรียญสหรัฐในบัญชีธนาคารส่วนตัวของเขา เมื่อพันธมิตรพรรครัฐบาลบารีซันนาซีโยนัล พ่ายแพ้การเลือกตั้งครั้งที่ 14 ให้กับพรรคฝ่ายค้านปากาตันฮาราปัน นำโดยมาฮาดีร์ บิน โมฮามัด (Mahathir Mohamad) อดีตนายกรัฐมนตรี ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นเพราะข้อกล่าวหาเรื่องการเข้าไปมีส่วนร่วมในเรื่องอื้อฉาว 1MDB

อาเซอร์ไบจานถูกอธิบายว่าเป็นประเทศที่ปกครองแบบโจราธิปไตย จากการใช้รายได้จากน้ำมันเพื่อสร้างความร่ำรวยให้กับชนชั้นสูง รวมถึงราชวงศ์อาลีเยฟที่ปกครองประเทศ

ระบอบปกครองยาเสพติด
รัฐยาเสพติด () คือสังคมที่อาชญากรที่เกี่ยวข้องกับการค้ายาเสพติด ใช้อำนาจอิทธิพลในการปกครองของรัฐ ตัวอย่างเช่น คำนี้ถูกใช้เพื่ออธิบายระบอบการปกครองของมานูเอล โนริเอกา (Manuel Noriega) ในปานามา ในรายงานที่จัดทำโดยคณะอนุกรรมการของคณะกรรมการความสัมพันธ์ระหว่างประเทศวุฒิสภาสหรัฐอเมริกา (United States Senate Committee on Foreign Relations) ซึ่งมีแมสซาชูเซตส์ วุฒิสมาชิก จอห์น เคร์รี (John Kerry) เป็นประธาน

ในปี ค.ศ. 2020 สหรัฐอเมริกาได้ตั้งข้อหาประธานาธิบดีของเวเนซุเอลา นิโกลัส มาดูโร ในข้อหาค้ายาเสพติด รวมถึงเจ้าหน้าที่และบุคคลสำคัญหลายคนในรัฐบาลของเขา

ดูเพิ่ม
 การยึดรัฐ
 การขัดกันแห่งผลประโยชน์
 การจับกุมผู้มีอำนาจ (Elite capture)
 รัฐล้มเหลว
 สาธารณรัฐกล้วย
 พยานโลก (Global Witness)
 กลุ่มประเทศต่อต้านการทุจริต (Group of States Against Corruption)
 สถาบันต่อต้านการทุจริตนานาชาติ (International Anti-Corruption Academy)
 วันต่อต้านการทุจริตสากล
 ระบอบการปกครองแบบชนชั้นสูง (Kakistocracy)
 ทัวร์ขโมยของ (Kleptocracy Tour)
 ขโมยของ (Kleptopia)
 เอกสารปานามา
 พาราไดซ์เพเพอส์
 การทุจริตทางการเมือง
 อนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการต่อต้านการทุจริต (United Nations Convention against Corruption)

อ้างอิง
หมายเหตุ

อ่านเพิ่ม

หมวดหมู่:การทุจริตทางการเมือง
หมวดหมู่:คำที่ดูถูกเหยียดหยามสำหรับรูปแบบของรัฐบาล
หมวดหมู่:ความเข้มข้นของความมั่งคั่ง
หมวดหมู่:ระบบการปกครองแบบคณาธิปไตย
หมวดหมู่:ปัญหาเศรษฐกิจ
หมวดหมู่:คำศัพท์การเมือง