ลิงซ์ยูเรเชีย

ลิงซ์ยูเรเชีย (; ) แมวป่าชนิดหนึ่ง จำพวกลิงซ์ จัดอยู่ในวงศ์เสือและสิงโต (Felidae) พบได้แพร่หลายจากยุโรปเหนือ กลาง และตะวันออกถึงเอเชียกลางและไซบีเรีย ที่ราบสูงทิเบต และหิมาลัย อาศัยอยู่ในบริเวณป่าเขตอบอุ่นและไทกาสูงถึง  แม้ว่าจะพบได้แพร่หลาย ลิงซ์ยูเรเชียตกอยู่ในความเสี่ยงต่อการทำลายถิ่นฐานธรรมชาติและการแตกเป็นหย่อม การบุกรุกเข้าไปล่าสัตว์ และการลดลงของเหยื่อ

 การจำแนก 
Felis lynx เป็นชื่อวิทยาศาสตร์ที่ใช้งานใน ค.ศ. 1758 โดยคาร์ล ลินเนียสในผลงาน Systema Naturae ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึง 20 มีการเสนอชนิดย่อยของลิงซ์ยูเรเชียไว้ ดังนี้:

 ชนิดย่อย  ที่อยู่  ภาพลิงซ์ตอนเหนือ (L. l. lynx) เฟนโนสแกนเดีย, รัฐบอลติก, โปแลนด์, เบลารุส, รัสเซียยุโรป, เทือกเขายูรัล, ไซบีเรียตะวันตก และทางตะวันออกถึงแม่น้ำเยนีเซย์framelessลิงซ์เตอร์เกสถาน (L. l. isabellinus)  เอเชียตะวันตก-กลางถึงเอเชียใต้ตอนเหนือ: อัฟกานิสถาน, ภูฏาน, จีน (ทิเบต), อินเดีย (ชัมมูและกัศมีร์, ลาดัก), คาซัคสถาน, คีร์กีซสถาน, มองโกเลีย, เนปาล, ปากีสถาน, รัสเซีย (ดินแดนอัลไต, สาธารณรัฐอัลไต) ทาจิกิสถาน, เติร์กเมนิสถาน และอุซเบกิสถานframeless ลิงซ์คอเคซัส (L. l. dinniki) คอเคซัส, อิหร่าน, ตุรกี และรัสเซียยุโรปframelessลิงซ์ไซบีเรีย (L. l. wrangeli) รัสเซียตะวันออกไกล, คาบสมุทรคัมชัตคา, ทิวเขาสตาโนวอย และทางตะวันออกของแม่น้ำเยนีเซย์framelessลิงซ์บอลข่าน (L. l. balcanicus) เซอร์เบียตะวันออกถึงมาซิโดเนียเหนือตะวันตก มีประชากรจำนวนน้อยกว่าในมอนเตเนโกร และแอลเบเนียframelessลิงซ์คาร์เพเทียน (L. l. carpathicus) ที่ราบพันโนเนียของโรมาเนีย, สโลวาเกีย, สโลวีเนีย, โครเอเชีย, ฮังการี, ยูเครน และบัลแกเรีย, สเปนตอนเหนือ และยุโรปตะวันตกบางส่วนframeless

รายการข้างล่างนี้ก็มีการเสนอ แต่ไม่ถือเป็นการจำแนกที่ได้รับการรับรอง:
ลิงซ์อัลไต (L. l. wardi) 
ลิงซ์ไบคาล (L. l. kozlovi) 
ลิงซ์อามูร์ (L. l. stroganovi) 
ลิงซ์ซาร์ดีเนีย (L. l. sardiniae) 

 ลักษณะ 
ลิงซ์ยูเรเชีย นับเป็นลิงซ์ชนิดที่ใหญ่ที่สุด และพบได้กว้างขวาง แพร่กระจายพันธุ์ที่สุด ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย ขนาดเมื่อโตเต็มที่ตัวผู้อาจมีความสูงจากปลายเท้าจรดหัวไหล่ 50 เซนติเมตร และมีน้ำหนักได้ถึง 17 กิโลกรัม มีรายงานว่าตัวที่มีนำหนักมากที่สุดอยู่ที่ไซบีเรีย ซึ่งหนักถึง 38 กิโลกรัม หรือบางรายงานกล่าวว่าหนักถึง 45 กิโลกรัมBoitani, Luigi  (1984). Simon & Schuster's Guide to Mammals. Simon & Schuster/Touchstone Books. .

ลิงซ์ยูเรเชีย มีจุดเด่น คือ ขนปลายหูสีดำที่เป็นติ่งแหลมชี้ขึ้นด้านบน ใช้สำหรับประสิทธิภาพในการรับฟังเสียง ทำให้ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของเหยื่อที่อยู่ใต้ดินไกลถึง 50 เมตร หางสั้น และมีข้อเท้าและอุ้งเท้าที่แข็งแกร่ง ทรงพลัง และจะประกาศอาณาเขตของตนด้วยการสร้างรอยข่วนด้วยเล็บทิ้งไว้ตามต้นไม้หรือซากไม้ล้มในป่า ซึ่งเห็นได้ชัดเจน

 ที่อยู่อาศัย 
ลิงซ์ยูเรเชียมีถิ่นกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง ตั้งแต่สแกนดิเนเวีย, ยุโรปกลางจรดจนถึงเอเชียเหนือ, เอเชียตะวันออก, เอเชียกลาง และบางส่วนในจีน เช่น ทะเลสาบคานาส ในแถบเทือกเขาอัลไต เชื่อว่าลิงซ์ยูเรเชียตัวผู้มีถิ่นหากินกว้างไกลได้ถึง 100 ตารางกิโลเมตร และบางครั้งจะล่วงล้ำเข้าไปในถิ่นหากินของตัวเมียอยู่บ่อย ๆ ออกหาอาหารในเวลากลางคืน อาหารได้แก่ สัตว์ขนาดเล็กหลายอย่าง รวมถึง เป็ด, ไก่ หรือนกกระทา อันเป็นสัตว์เลี้ยงหรือปศุสัตว์ของมนุษย์อีกด้วย รวมถึงสามารถล่าสัตว์ขนาดใหญ่ เช่น กวางเรนเดียร์ ได้อีกด้วย และยังกินซากสัตว์ที่ตายแล้ว บ่อยครั้งที่ลิงซ์ยูเรเชียจะออกหาอาหารในแหล่งที่ใกล้กับบ้านเรือนของชุมชนของมนุษย์ตามชายป่า นอกจากนี้แล้วลิงซ์ยูเรเชียยังเป็นแมวป่าที่ไม่กลัวน้ำ ตรงกันข้ามกลับชอบที่จะเล่นน้ำ และว่ายน้ำได้อย่างคล่องแคล่ว
ลิงซ์ยูเรเชีย เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ราว 2–2.5 ปี ลูกลิงซ์ยูเรเชียจะอาศัยอยู่กับแม่จนถึงอายุวัยช่วงนั้น ก่อนที่จะแยกตัวออกไปหากินตามลำพัง ลิงซ์ยูเรเชียเป็นสัตว์สันโดษ ตามปกติแล้วจะอาศัยอยู่ตามลำพัง มีบางครั้งที่ลูกลิงซ์ยูเรเชียที่เกิดมาเป็นพี่น้องในครอกเดียวกัน จะอาศัยอยู่ด้วยกันเป็นคู่ และมีความผูกพันกันมาก จนถึงช่วงวัยที่เติบโตพอที่จะแยกไปอาศัยอยู่ตามลำพัง

 อ้างอิง 

 อ่านเพิ่ม 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

หมวดหมู่:สกุลลิงซ์
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในทวีปยุโรป
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศจีน
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:สัตว์กินซาก