สมาพันธรัฐเยอรมัน

สมาพันธรัฐเยอรมัน () เป็นสมาคม 39 รัฐเยอรมันในยุโรปกลางอย่างหลวม ตั้งขึ้นโดยการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา ค.ศ. 1815 เพื่อประสานเศรษฐกิจของประเทศที่พูดภาษาเยอรมันต่าง ๆ และเพื่อแทนที่จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เดิม สมาพันธรัฐดังกล่าวเป็นกันชนระหว่างรัฐออสเตรียและปรัสเซียที่ทรงอำนาจ ล่มสลายลงจากการแข่งขันระหว่างปรัสเซียและออสเตรียที่เรียกว่า "ทวินิยมเยอรมัน" (German dualism) การสงคราม และ การปฏิวัติ ค.ศ. 1848 ประกอบกับความที่รัฐสมาชิกหลายประเทศไม่สามารถประนีประนอมกันได้ สมาพันธรัฐเยอรมันยุบลงด้วยชัยชนะของปรัสเซียในสงครามเจ็ดสัปดาห์และการสถาปนาสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือใน ค.ศ. 1866

 ประวัติศาสตร์ 

 ความเป็นมา 
สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สามกินเวลาประมาณ ค.ศ. 1803 ถึง 1806 จบลงด้วยความพ่ายแพ้ของฝ่ายพันธมิตรในยุทธการที่เอาส์เทอร์ลิทซ์ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1805 จักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทรงสละตำแหน่งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และจักรวรรดิก็ถูกยุบเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1806 สนธิสัญญาสันติภาพเพร็สบวร์คเป็นผลพวงของการก่อตั้งสมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1806 โดยร่วมกับพันธมิตรของฝรั่งเศสจำนวน 16 ประเทศในรัฐต่างๆ ของเยอรมนี (รวมถึงบาวาเรียและเวิร์ทเทมแบร์ก) ภายหลังการรบที่เยนา–เอาเออร์สเต็ดท์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1806 ในสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สี่ รัฐอื่นๆ ในเยอรมนี รวมทั้งซัคเซินและเว็สท์ฟาเลิน ก็เข้าร่วมสมาพันธรัฐด้วย มีเพียงออสเตรีย ปรัสเซีย เดนมาร์ก ฮ็อลชไตน์ ปอเมอเรเนียของสวีเดน และราชรัฐแอร์ฟวร์ทที่ฝรั่งเศสยึดครองอยู่เท่านั้นที่อยู่นอกสมาพันธ์แม่น้ำไรน์ สงครามสหสัมพันธมิตรครังที่หกระหว่างปี ค.ศ. 1812 ถึงฤดูหนาว ค.ศ. 1814 เป็นการพ่ายแพ้ของนโปเลียนและการปลดปล่อยเยอรมนี ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1814 ไฮน์ริช วอม สไตน์ ผู้รักชาติชาวเยอรมันผู้โด่งดังได้ก่อตั้งหน่วยงานจัดการกลางของเยอรมนี (Zentralverwaltungsbehörde) ในแฟรงค์เฟิร์ตเพื่อแทนที่สมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ที่ถูกยุบไปอย่างไรก็ตาม เหล่าผู้มีอำนาจที่รวมตัวกันที่การประชุมใหญ่แห่งเวียนนาได้สร้างสมาพันธรัฐที่หลวมตัวกว่าของรัฐในเยอรมนีมากกว่าที่สไตน์คิดไว้

 การก่อตั้ง 
สมาพันธรัฐเยอรมันก่อตั้งขึ้นโดยมาตรา 9 ของการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2358 หลังจากถูกพาดพิงถึงในมาตรา 6 ของสนธิสัญญาปารีส พ.ศ. 2357 ซึ่งยุติสงครามสหสัมพันธมิตรที่หก

สมาพันธ์ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการโดยสนธิสัญญาที่สอง ซึ่งเป็นพระราชบัญญัติขั้นสุดท้ายของการประชุมระดับรัฐมนตรีเพื่อทำให้องค์กรของสมาพันธรัฐเยอรมันสมบูรณ์และรวมเป็นหนึ่ง สนธิสัญญานี้ไม่ได้สรุปและลงนามโดยคู่สัญญาทั้งสองฝ่ายจนถึงวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2363 รัฐต่าง ๆ เข้าร่วมสมาพันธ์เยอรมันโดยเข้าเป็นภาคีในสนธิสัญญาที่สอง รัฐที่กำหนดไว้สำหรับการรวมในสมาพันธ์คือ:
 ธง                                                                   รัฐสมาชิก หมายเหตุ อันฮัลท์-เบิร์นเบิร์กสืบทอดโดยดยุกแห่งอันฮัลท์-เดสเซา ค.ศ. 1863   อันฮัลต์-เดสเซาเปลี่ยนชื่อเป็นดัชชีอันฮัลท์ ค.ศ. 1863 อันฮัลท์-เคอเทินสืบเชื้อสายมาจากดยุกแห่งอันฮัลท์-เดสเซาใน ค.ศ. 1847; รวมเข้ากับอันฮัลต์-เดสเซาใน ค.ศ. 1853 ออสเตรียเพียงบางส่วนของโบฮีเมีย โมราเวีย และซิลีเซียของออสเตรีย – และดินแดนออสเตรีย – ออสเตรีย คารินเทีย คาร์นิโอลา ลิตโทรัล ยกเว้นอิสเตรีย ดัชชีแห่งเอาชวิทซ์และซาเตอร์ ส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรกาลิเซียและโลโดเมเรียที่เคยเป็นสมาชิกในค.ศ. 1818–1850 บาเดิน บาวาเรีย เบราน์ชไวค์ ฮันโนเฟอร์ผนวกโดยปรัสเซีย 20 กันยายน ค.ศ. 1866 เฮ็สเซิน-คัสเซินผนวกโดยปรัสเซีย 20 กันยายน ค.ศ. 1866 เฮ็สเซิน-ดาร์มสตัดท์ เฮ็สเซิน-ฮอมบวร์คเข้าร่วมค.ศ. 1817; สืบทอดโดยแกรนด์ดยุกแห่งเฮ็สเซิน-ดาร์มสตัดท์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1866; ผนวกโดยปรัสเซีย 20 กันยายน ค.ศ. 1866 โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-เฮ็คคิงเงินกลายเป็นส่วนหนึ่งของปรัสเซียในปี ค.ศ. 1850 โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงินกลายเป็นส่วนหนึ่งของปรัสเซียในปี ค.ศ. 1850 ฮ็อลชไตน์ปกครองโดยกษัตริย์เดนมาร์กในฐานะรัฐร่วมประมุขตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 และเป็นรัฐศักดินาของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์; เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1863 สมัชชาสมาพันธรัฐเยอรมันได้ปลดผู้แทนของเดนมาร์กออกจากตำแหน่งเพื่อรอการแก้ไขปัญหาสืบราชสันตติวงศ์และแต่งตั้งผู้แทนคนใหม่จากรัฐบาลที่สมัชชายอมรับ; เดนมาร์กได้ยกดินแดนนี้และชเลสวิกให้แก่ออสเตรียและปรัสเซียร่วมกันเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1864 อันเป็นผลมาจากสงครามชเลสวิชครั้งที่สอง; ในทางเทคนิคดัชชีดังกล่าวยังคงอยู่ในสหพันธรัฐเยอรมันจนกว่าสถานะของจะได้รับการตัดสินขั้นสุดท้าย; ชเลสวิกไม่ได้กลายเป็นสมาชิกของสหพันธรัฐในช่วงเวลาสั้นๆ ระหว่างสงครามนี้กับการยุบสมาพันธรัฐเยอรมัน; ทั้งสองดัชชีถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของปรัสเซียเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1866 ลีชเทินชไตน์ ลิมบืร์คมีกษัตริย์ดัตช์เป็นดยุก ราชรัฐลิพเพอ-เดทมอลด์ ลักเซมเบิร์กมีกษัตริย์ดัตช์เป็นแกรนด์ดยุก เมคเลินบวร์ค-ชเวรีน เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ นัสเซาถูกผนวกเข้ากับปรัสเซีย 20 กันยายน ค.ศ. 1866 อ็อลเดินบวร์ค ปรัสเซียมณฑลปรัสเซียและแกรนด์ดัชชีโพเซินเป็นดินแดนของสหพันธรัฐเยอรมันเพียงในช่วงค.ศ. 1848–1850 เท่านั้น รอยส์-ไกรซ์ รอยส์-เกรา ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลด์กลายเป็นซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาใน ค.ศ. 1826 ซัคเซิน-โกทา-อัลเทินบวร์คถูกแยกและกลายเป็นซัคเซิน-อัลเทินบวร์คใน ค.ศ. 1826 ซัคเซิน-ฮิลด์บวร์คเฮาเซินถูกแยกและผู้ปกครองกลายเป็นดยุกแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์คใน ค.ศ. 1826 ซัคเซิน-เลาเอินบวร์คปกครองโดยเดนมาร์กตั้งแต่ค.ศ. 1815; พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์กสละตำแหน่งดยุกแห่งซัคเซิน-เลาเอินบวร์คและยกดัชชีให้กับปรัสเซียและออสเตรียตามสนธิสัญญาเวียนนา (ค.ศ. 1864) ; พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซียเข้ารับตำแหน่งดยุกตามอนุสัญญากัสไตน์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1865 และลงคะแนนเสียงสภาแห่งเลาเอินบวร์ค ซัคเซิน-ไมนิงเงิน ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค ซัคเซิน เชาม์บวร์ค-ลิพเพอ ชวาทซ์บวร์ค-รูดอลชตัท ชวาทซ์บวร์ค-ซ็อนเดิร์สเฮาเซิน วัลเด็คและเพือร์ม็อนท์ เวือร์ทเทิมแบร์ค เบรเมิน แฟรงก์เฟิร์ตผนวกโดยปรัสเซียเมื่อ 20 กันยายน ค.ศ. 1866 ฮัมบวร์ค ลือเบ็ค
ในปี ค.ศ. 1839 เพื่อเป็นการชดเชยการสูญเสียส่วนหนึ่งของจังหวัดลักเซมเบิร์กไปยังเบลเยียม ดัชชีแห่งลิมเบิร์กได้ถูกสร้างขึ้นและกลายเป็นสมาชิกของสมาพันธ์เยอรมัน (ถือโดยเนเธอร์แลนด์ร่วมกับลักเซมเบิร์ก) จนกระทั่งการล่มสลายในปี 2409 ในปี พ.ศ. 2410 ดัชชีได้รับการประกาศให้เป็น "ส่วนสำคัญของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์" เมืองมาสทริชต์และเวนโลไม่รวมอยู่ในสมาพันธ์

จักรวรรดิออสเตรียและราชอาณาจักรปรัสเซียเป็นสมาชิกที่ใหญ่ที่สุดและมีอำนาจมากที่สุดของสมาพันธรัฐ ส่วนใหญ่ของทั้งสองประเทศไม่รวมอยู่ในสมาพันธรัฐ เพราะพวกเขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของอดีตจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และไม่ได้รวมกองกำลังส่วนใหญ่ของพวกเขาในกองทัพสหพันธรัฐ ออสเตรียและปรัสเซียต่างมีคะแนนเสียงหนึ่งเสียงในสมัชชาแห่งสหพันธรัฐ

รัฐหลักอีกหกรัฐมีหนึ่งคะแนนเสียงในสภาแห่งชาติ ได้แก่ ราชอาณาจักรบาวาเรีย ราชอาณาจักรซัคเซิน ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค รัฐเจ้าผู้คัดเลือกแห่งเฮ็สเซิน แกรนด์ดัชชีบาเดิน และแกรนด์ดัชชีแห่งเฮ็สเซิน

กษัตริย์ต่างประเทศสามพระองค์ปกครองประเทศสมาชิก: กษัตริย์แห่งเดนมาร์กในฐานะดยุกแห่งดัชชีแห่งโฮลชไตน์และดยุกแห่งซัคเซิน-เลาบูร์ก กษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์ในฐานะแกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กและ (จาก พ.ศ. 2382) ดยุกแห่งดัชชีแห่งลิมเบิร์ก และกษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่ (จนถึง พ.ศ. 2380) ในฐานะกษัตริย์แห่งฮันโนเฟอร์เป็นสมาชิกของสมาพันธรัฐเยอรมัน แต่ละคนมีคะแนนเสียงในสมัชชากลาง เมื่อก่อตั้งในปี พ.ศ. 2358 ได้ออกจากประเทศสมาชิกสี่ประเทศซึ่งถูกปกครองโดยกษัตริย์ต่างประเทศ เนื่องจากกษัตริย์แห่งเดนมาร์กเป็นดยุกของทั้งฮ็อลชไตน์และซัคเซิน-เลาบวร์ค

เมืองอิสระสี่เมือง ได้แก่ เบรเมิน แฟรงก์เฟิร์ต ฮัมบวร์ค และลือเบ็ค ร่วมกันโหวตหนึ่งเสียงในสมัชชาแห่งสหพันธรัฐ

รัฐที่เหลือ 23 รัฐ (เมื่อก่อตั้งในปี พ.ศ. 2358) ได้ลงคะแนนเสียงห้าครั้งในสมัชชากลาง:

1.ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค,ซัคเซิน-ไมนิงเงิน ,ซัคเซิน-โกทา-อัลเทินบวร์ค , ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ และซัคเซิน-ฮิลด์บวร์คเฮาเซิน  (5 รัฐ)

2. เบราน์ชไวค์และนัสเซส (2 รัฐ)

3. เมคเลินบวร์ค-ชเวรีน และ เมคเลินบวร์ค-สเตรลิทซ์ (2 รัฐ)

4. อ็อลเดินบวร์ค, อันฮัลต์-เดสเซา,อันฮัลท์-เบิร์นเบิร์ก ,อันฮัลท์-โคเธน , ชวาทซ์บวร์ค-รูดอลชตัดท์ และชวาทซ์บวร์ค-ซ็อนเดิร์สเฮาเซิน  (6 รัฐ)

5. โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-เฮ็สซิงเงิน ,โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน, ลีชเทินชไตน์ ,ราชรัฐร็อยส์-เกรา ,ราชรัฐร็อยส์-กรีส  , เชาม์บวร์ค-ลิพเพอ, ลิพเพอ และ วัลเด็ค (8 รัฐ)

จึงมีคะแนนเสียง 17 เสียงในสมัชชากลาง

 การทหาร 
กองทัพสมาพันธรัฐเยอรมัน (Deutsches Bundesheer) ถูกตั้งขึ้นเพื่อปกป้องสมาพันธรัฐจากศัตรูภายนอกโดยเฉพาะฝรั่งเศส กฎหมายต่อเนื่องที่ผ่านโดย สมัชชาสมาพันธ์ กำหนดรูปแบบและหน้าที่ของกองทัพตลอดจนข้อจำกัดการบริจาคของรัฐสมาชิก สภาผู้แทนราษฎรมีอำนาจประกาศสงครามและมีหน้าที่แต่งตั้งผู้บัญชาการทหารสูงสุดและผู้บัญชาการของกองทัพแต่ละหน่วย ทำให้การระดมพลช้ามากและเพิ่มมิติทางการเมืองให้กับกองทัพ นอกจากนี้ สภาผู้แทนราษฎรยังดูแลการก่อสร้างและบำรุงรักษาป้อมปราการแห่งสมาพันธรัฐเยอรมันหลายแห่ง และรวบรวมเงินทุนทุกปีจากประเทศสมาชิกเพื่อการนี้

การคาดการณ์ความแข็งแกร่งของกองทัพได้รับการตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2378 แต่งานในการจัดตั้งกองทัพบกยังไม่เริ่มจนกระทั่ง พ.ศ. 2383 อันเป็นผลมาจากวิกฤตแม่น้ำไรน์ เงินสำหรับป้อมปราการถูกกำหนดโดยการกระทำของ สมัชชาสมาพันธ์ ในปีนั้น ในปี ค.ศ. 1846 ลักเซมเบิร์กยังไม่ได้จัดตั้งกองกำลังขึ้นเอง และปรัสเซียก็ถูกปฏิเสธไม่ให้จัดหาทหาร 1,450 นายไปประจำการที่ป้อมปราการลักเซมเบิร์ก ซึ่ง Waldeck และLippe ควรจัดหาให้ ในปีเดียวกันนั้นเอง ได้มีการตัดสินใจว่าสัญลักษณ์ทั่วไปของกองทัพสมาพันธรัฐควรเป็นนกอินทรีสองหัวของจักรวรรดิแต่ไม่มีมงกุฎ คทา หรือดาบ เนื่องจากอุปกรณ์ใดๆ ก็ตามที่บุกรุกอธิปไตยของรัฐแต่ละรัฐ พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 แห่งปรัสเซียเป็นหนึ่งในบรรดาผู้ที่เย้ยหยัน "อินทรีปลดอาวุธ" เป็นสัญลักษณ์ประจำชาติ

กองทัพสมาพันธรัฐเยอรมันแบ่งออกเป็นสิบกองพล (ต่อมาขยายเพื่อรวมกองกำลังสำรอง) อย่างไรก็ตาม กองทัพบกไม่ได้มีเฉพาะในสมาพันธรัฐเยอรมันแต่ประกอบด้วยกองทัพแห่งชาติของประเทศสมาชิก และไม่รวมถึงกองกำลังติดอาวุธทั้งหมดของรัฐ ตัวอย่างเช่น กองทัพของปรัสเซียประกอบด้วยกองทหารราบ 9 กองแต่สนับสนุนเพียงสามกองทัพในกองทัพสหพันธรัฐเยอรมัน

 อ้างอิง 

 หนังสืออ่านเพิ่มเติม 













ย
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2358
หมวดหมู่:ประเทศเยอรมนีในศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:ประเทศออสเตรียในศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2409

หมวดหมู่:อุดมการณ์รวมกลุ่มเยอรมัน