เบลเจียนคองโก

คองโกของเบลเยียม หรือ เบลเจียนคองโก (; ; ดัตช์: ) เป็นชื่อทางการในอดีตของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (DRC) ในปัจจุบัน เป็นช่วงระหว่างที่พระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียมทรงปลดปล่อยการควบคุมดินแดนในฐานะดินแดนส่วนพระองค์ให้กับราชอาณาจักรเบลเยียมเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1908 กับการประกาศอิสรภาพของคองโก เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1960

การปกครองแบบอาณานิคมในคองโกเริ่มขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19 กษัตริย์เลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียมทรงพยายามชักชวนรัฐบาลเบลเยียมให้สนับสนุนการขยายอาณานิคมรอบ ๆ ลุ่มน้ำคองโกซึ่งส่วนใหญ่ยังมิได้ใช้ประโยชน์ในขณะนั้น ความสับสนวุ่นวายของพวกเขาส่งผลให้พระองค์สถาปนาอาณานิคมด้วยตัวเอง ด้วยการสนับสนุนจากประเทศตะวันตกหลายประเทศ เบลเยียมจึงได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติต่อเสรีรัฐคองโกในปี 1885 ในช่วงเปลี่ยนศตวรรษ ความรุนแรงที่เจ้าหน้าที่ของเสรีรัฐใช้ต่อชนพื้นเมืองคองโก และระบบการแสวงประโยชน์ทางเศรษฐกิจที่โหดเหี้ยม ทำให้เกิดแรงกดดันทางการทูตอย่างรุนแรงต่อเบลเยียมให้เข้าควบคุมคองโกอย่างเป็นทางการ ซึ่งเกิดขึ้นโดยการก่อตั้งเบลเจียนคองโกในปี 1908

การปกครองของเบลเยียมในคองโกมีพื้นฐานอยู่บน "หลักการอาณานิคมสามข้อ" (trinité coloniale) โดยมีผลประโยชน์ของรัฐ มิชชันนารี และบริษัทเอกชน สิทธิพิเศษของผลประโยชน์ทางการค้าของเบลเยียมหมายความว่าเงินทุนจำนวนมากไหลเข้าสู่คองโกหลายครั้ง ผลประโยชน์ของรัฐบาลและองค์กรเอกชนมีการเชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิด และรัฐได้ช่วยเหลือบริษัทต่าง ๆ ทำลายการนัดหยุดงาน และขจัดอุปสรรคอื่น ๆ ที่เกิดจากประชากรพื้นเมือง อาณานิคมถูกแบ่งออกเป็นเขตการปกครองที่มีการจัดระเบียบตามลำดับชั้นและดำเนินไปอย่างเท่าเทียมกันตาม "นโยบายดั้งเดิม" ที่กำหนดไว้ (politique indigène) สิ่งนี้แตกต่างไปจากแนวปฏิบัติของนโยบายอาณานิคมของอังกฤษและฝรั่งเศส ซึ่งโดยทั่วไปสนับสนุนระบบการปกครองทางอ้อม โดยยังคงรักษาผู้นำแบบดั้งเดิมไว้ในตำแหน่งที่มีอำนาจภายใต้การกำกับดูแลของอาณานิคม

ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1940 และ 1950 เบลเจียนคองโกเผชิญกับการขยายตัวของเมืองอย่างกว้างขวาง และการบริหารอาณานิคมได้เริ่มโครงการพัฒนาต่าง ๆ มุ่งเป้าไปที่การทำให้ดินแดนนี้กลายเป็น "อาณานิคมต้นแบบ" ผลลัพธ์ประการหนึ่งคือการพัฒนาชนชั้นกลางชาวแอฟริกันในรูปแบบชาวยุโรปกลุ่มใหม่ในเมือง ในทศวรรษที่ 1950 คองโกมีกำลังแรงงานที่ได้รับค่าจ้างมากกว่าในอาณานิคมอื่น ๆ ของแอฟริกาถึงสองเท่า

ในปี 1960 อันเป็นผลมาจากขบวนการเรียกร้องเอกราชที่แพร่หลายและรุนแรงมากขึ้น เบลเจียนคองโกจึงได้รับเอกราช และกลายเป็นสาธารณรัฐคองโกภายใต้นายกรัฐมนตรีปาทริส ลูมูมบา และประธานาธิบดีโฌแซ็ฟ คาซา-วูบู ความสัมพันธ์ที่ย่ำแย่ระหว่างกลุ่มการเมืองในคองโก และการมีส่วนร่วมอย่างต่อเนื่องของเบลเยียมในกิจการคองโก และการแทรกแซงของพรรคการเมืองสำคัญ ๆ (โดยเฉพาะสหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียต) ในช่วงสงครามเย็นนำไปสู่วิกฤติที่กินเวลานานห้าปีและ ความไม่มั่นคงทางการเมืองหรือที่เรียกว่าวิกฤตการณ์คองโก ตั้งแต่ปี 1960 ถึง 1965 ซึ่งจบลงด้วยการยึดอำนาจโดยโฌแซ็ฟ-เดซีเร โมบูตู ในเดือนพฤศจิกายน 1965

 อ้างอิง 

 บรรณานุกรม 












แหล่งข้อมูลอื่น





หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของเบลเยียม
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2451