ภาษาอาหรับคลาสสิก

ภาษาอาหรับคลาสสิก (; , ) หรือภาษาอาหรับโกหร่าน (Koranic Arabic) เป็นรูปแบบของภาษาอาหรับที่ใช้ในวรรณคดีจากสมัยอุมัยยัดและอับบาสิด (ประมาณพุทธศตวรรษ 12 – 14) มีพื้นฐานมาจากสำเนียงในยุคกลางของเผ่าอาหรับ ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่ จะเป็นภาษาลูกหลานของภาษานี้  แม้ว่ารากศัพท์ และรูปแบบของภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่จะต่างจากภาษาอาหรับคลาสสิก  แต่โครงสร้างประโยคยังไม่เปลี่ยนแปลง ในขณะที่สำเนียงที่ใช้พูดได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว ในโลกของชาวอาหรับ มีความแตกต่างเพียงเล็กน้อยระหว่างภาษาอาหรับคลาสสิกและภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่ และทั้งคู่ถูกเรียกว่าอัล-ฟุศฮาในภาษาอาหรับซึ่งหมายถึงภาษาพูดที่ชัดเจน เนื่องจากเป็นภาษาที่ใช้เขียนคัมภีร์อัลกุรอ่าน จึงถือเป็นภาษาศักดิ์สิทธิ์ของมุสลิม และใช้ในพิธีทางศาสนา"Arabic Language," Microsoft Encarta Online Encyclopedia 2009. "Classical Arabic, which has many archaic words, is the sacred language of Islam...". 2009-10-31.
 ประวัติ 
ภาษาอาหรับคลาสสิกมีจุดกำเนิดทางตอนกลางและตอนเหนือของคาบสมุทรอาระเบีย และต่างจากภาษาอาระเบียใต้โบราณ ที่ใช้พูดทางใต้ของคาบสมุทร ซึ่งในปัจจุบันคือเยเมน  ภาษาอาหรับคลาสสิกเป็นภาษาลูกหลานที่เหลืออยู่เพียงภาษาเดียวของกลุ่มภาษาอาระเบียเหนือโบราณ  จารึกที่เก่าที่สุดของภาษาอาหรับคลาสสิกมีอายุราว พ.ศ. 871 เรียกว่าจารึกนมาเราะห์ เขียนด้วยอักษรนาทาบาเอียน และตั้งชื่อตามสถานที่ที่พบในซีเรียทางใต้เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2444 เมื่อศาสนาอิสลามแพร่หลายออกไป ภาษานี้กลายเป็นภาษาที่มีความสำคัญทางวิชาการและศาสนา ความสัมพันธ์ระหว่างภาษาอาหรับคลาสสิกกับสำเนียงสมัยใหม่ เทียบได้กับความสัมพันธ์ระหว่างภาษาละตินกัลกลุ่มภาษาโรมานซ์ หรือภาษาจีนยุคกลางกับภาษาจีนในปัจจุบัน

 ลักษณะ 
ภาษาอาหรับคลาสสิกเป็นภาษาในกลุ่มภาษาเซมิติกที่มีความคล้ายคลึงทั้งด้านการเชื่อมต่อและการออกเสียงกับภาษาฮีบรู ภาษาอัคคาเดียน ภาษาอราเมอิก และภาษาอัมฮาริก โดยมีรากศัพท์ประกอบด้วยพยัญชนะสามตัว ซึ่งบรรจุความหมายพื้นฐาน จากนั้นจะผันแปรไปตามกรรมหรือการกระทำที่เกี่ยวข้อง เช่น 
 kataba, เขาเขียน (อดีต)
 yaktubu, เขาเขียน (ปัจจุบัน) 
 maktūbun, คำที่ถูกเขียน 
 kitābun, หนังสือ 
 kutubun, หนังสือ (พหูพจน์) 
 kitābatun, การเขียน
 kitābātun, การเขียน (พหูพจน์เพศหญิง) 
 maktabun, โต๊ะ
 maktabatun, ห้องสมุด 
 kātibun, นักเขียน 
 kātibūna,นักเขียน (พหูพจน์เพศชาย) 
 kuttābun, นักเขียน (พหูพจน์) 
 miktābun, เครื่องจักรสำหรับเขียน

 ไวยากรณ์ 
ไวยากรณ์ภาษาอาหรับ (قواعد‎, หมายถึงกฏ) พัฒนาขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 12Goodchild, Philip. Difference in Philosophy of Religion (2003), p. 153.Sayce, Archibald Henry. Introduction to the Science of Language (1880), p. 28. หนังสือเล่มแรกเกี่ยวกับไวยากรณ์ภาษาอาหรับเรียก ʻAbd Allāh ibn Abī Isḥāq ในปัจจุบันจะเรียกไวยากรณ์ของภาษานี้ว่าไวยากรณ์สำหรับภาษาโกหร่าน และใช้รูปประโยคแบบดั้งเดิม

Dependency syntax tree for verse (67:1)
หมายเหตุ

อ้างอิง

Holes, Clive (2004) Modern Arabic: Structures, Functions, and Varieties Georgetown University Press.  
Versteegh, Kees (2001) The Arabic Language Edinburgh University Press  (Ch.5 available in link below)

แหล่งข้อมูลอื่น
 Classical Arabic Grammar Documentation – Visualization of Classical Quranic Grammar ()
 – Lectures on Quranic Arabic by Dr. Khalid Zaheer (CA)
 Institute of the Language of the Quran - Free Video lectures on basic and advanced Classical Arabic grammar
  - A hub for learners of Classical Arabic.

หมวดหมู่:ภาษาอาหรับ
หมวดหมู่:ภาษาคลาสสิก
อาหรับคลาสสิก