การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน (สิงคโปร์)

การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน (เอ็มอาร์ที) เป็นระบบขนส่งมวลชนเร็วรางหนักซึ่งถือเป็นโครงข่ายรถไฟหลักในประเทศสิงคโปร์ โดยมีแนวเส้นทางผ่านตลอดเกือบทุกพื้นที่ของเกาะหลัก ยกเว้นเขตป่าและพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะSingapore's heavy rail network is composed of three distinct systems. Two of the three are rapid transit networks, chiefly a) the MRT system, which falls entirely within the city-state and forms the core of the network, and b) the two-station cross-border Johor Bahru–Singapore rapid transit system, linked to the mainline MRT and due to commence operations in end-2026. The other system is the currently-operational cross-border intercity service from Singapore's Woodlands Train Checkpoint to Malaysia. เส้นทางช่วงแรกเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1987 และโครงข่ายก็ขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็วตามเป้าหมายการพัฒนาระบบรางให้เป็นระบบขนส่งมวลชนหลักของประเทศ โดยในปี 2019 รถไฟฟ้ามีจำนวนผู้โดยสารรายวัน 3.384 ล้านคนExcluding ridership figures for the Light Rail Transit (LRT). ในขณะที่รถโดยสารประจำทางมีจำนวนผู้โดยสารรายวัน 4.099 ล้านคน

โครงสร้างพื้นฐานของเอ็มอาร์ทีสร้าง ดำเนินการและบริหารจัดการด้วยความร่วมมือกับนิวเรลไฟแนนซิงเฟรมเวิร์ก (NRFF) ผู้ดำเนินการก่อสร้างเส้นทางและครอบครองทรัพย์สินคือองค์การขนส่งทางบก (LTA) ซึ่งจัดสรรให้เอ็สเอ็มอาร์ทีและเอสบีเอสแทรนสิตเป็นผู้ให้บริการ โดยทั้งสองหน่วยนี้ยังทำหน้าที่บำรุงเส้นทางรถไฟฟ้า ให้บริการรถโดยสารประจำทางและแท็กซี่ และส่งเสริมให้ระบบขนส่งมวลชนรวมกันเป็นหนึ่งเดียว

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2022 โครงข่ายรถไฟฟ้ามีระยะทางรวม  ใช้รางมาตรฐาน มีสถานีรถไฟฟ้าที่เปิดให้บริการทั้งสิ้น 134 สถานีบน 6 เส้นทางบนโครงข่ายแบบวงกลม-รัศมี โครงข่ายมีแผนขยายเส้นทางให้มีระยะทางถึง  ภายใน ค.ศ. 2040 ซึ่งแผนงานประกอบด้วยการก่อสร้างส่วนต่อขยายของ 6 เส้นทางเดิมและการก่อสร้างอีก 3 เส้นทางใหม่ นอกจากนี้ โครงข่ายยังได้รับการเติมเต็มจากระบบรถไฟฟ้ารางเบา (LRT) ซึ่งวิ่งในย่านชานเมืองอย่างบูกิตปันจัง เซงกัง และปังกอล โดยจะเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าเอ็มอาร์ทีผ่านการเคหะของสภาเคหะและการพัฒนาLand Transport Authority, Singapore 1996, p. 8. ทั้งนี้ เมื่อรวมทั้งโครงข่ายเอ็มอาร์ทีและรางเบาแล้ว จะมีระยะทางรวม  และมีจำนวนสถานีที่ให้บริการ 193 สถานีExcluding privatised light rail and people mover systems that operate outside of the purview of the state and are thus not part of the mainline public transportation network, like the Sentosa Express and the Changi Airport Skytrain.

เอ็มอาร์ทีเป็นระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนที่เก่าแก่ มีผู้โดยสารมาใช้บริการ มีค่าใช้จ่าย และครอบคลุมพื้นที่ตามระยะทางมากที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้Although the MRT opened 3 years after the Manila Light Rail Transit System in the Philippines, the latter opened as a light rail system and operated as one for several years before gradually transitioning to a rapid transit system. In this respect, Singapore's MRT is the first operational rapid transit system in Southeast Asia. เอ็มอาร์ทีมีค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐาน การจัดหาขบวนรถไฟฟ้า และการขยายสัญญาที่ดินทั้งสิ้น 100 พันล้านดอลลาร์สิงคโปร์ (75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)NSEWL: >S$13.68 billion   NEL: S$4.8 billion   CCL: >S$15.67 billion   DTL: S$20.73 billion  TEL: >S$25.0 billion  JRL (partial): S$3.759 billion   CRL1 (partial): S$1.94 billion   Rolling stock: S$6.04 billion  Multi-use depots and facilities: S$5.05 billion   เอ็มอาร์ทียังมีความโดดเด่นในการเป็นโครงข่ายรถไฟฟ้าอัตโนมัติและไร้คนขับที่ยาวที่สุดในโลก เช่นเดียวกับโครงข่ายที่มีอุโมงค์รถไฟฟ้าที่ยาวและลึกที่สุดแห่งหนึ่งโลก นอกจากนี้ สถานีรถไฟใต้ดินซึ่งถือเป็นส่วนใหญ่ของโครงข่าย ถูกออกแบบให้มีบังเกอร์และที่กำบังจากการโจมตีทางอากาศ ซึ่งทนต่อการทิ้งระเบิดจากอากาศและการโจมตีด้วยสารเคมี

 ประวัติ 
 การวางแผนและการเริ่มต้น 
จุดเริ่มต้นของการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนมาจากแนวคิดของนักวางแผนเมืองในปี 1967 ที่ได้พูดถึงความต้องการระบบขนส่งทางรางในเขตเมืองภายในปี 1992Sharp 2005, p. 66 อย่างไรก็ตาม รัฐบาลกลับมีความคิดเห็นตรงกันข้าม โดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ดร. Goh Keng Swee และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าและอุตสาหกรรม ดร. Tony Tan ได้พักโครงการเนื่องด้วยเหตุผลด้านงบประมาณและความกังวลเกี่ยวกับความอิ่มตัวของงานอุตสาหกรรม ดร. Goh อนุมัติระบบรถโดยสารประจำทางที่เสนอโดยผู้เชี่ยวชาญจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดซึ่งเสนอว่ารถโดยสารประจำทางใช้งบประมาณเพียงร้อยละ 50 เมื่อกับระบบรถไฟฟ้า ความคิดเห็นได้แบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งเห็นว่าควรมีการลงทุนสูงเพื่อให้ได้มาซึ่งคุณภาพชีวิตที่ดี ในขณะที่อีกฝั่งเห็นว่ารถโดยสารประจำทางจะมีประสิทธิภาพมากกว่า รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสื่อสาร Ong Teng Cheong ได้สรุปว่าระบบรถโดยสารประจำทางนั้นไม่เพียงพอต่อความต้องการของประชาชน อีกทั้งยังต้องแย่งพื้นที่ถนนในประเทศด้วย อีกทั้ง Ong ยังเป็นสถาปนิกและนักวางแผนเมือง เขาได้ใช้ความพยายามและการอุทิศตนในการอยู่เบื้องหลังการก่อสร้างระบบรถไฟฟ้านี้

 เริ่มก่อสร้าง 
โครงสร้างพื้นฐานของรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนก่อสร้าง ดำเนินการและจัดการภายใต้กรอบงานที่เรียกว่านิวเรลไฟแนนซิงเฟรมเวิร์ก (NRFF)  และมีองค์การขนส่งทางบก คณะกรรมการตามกฎหมายของรัฐบาลสิงคโปร์ เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้างและเป็นเจ้าของที่ดินright|thumb|การเปิดให้บริการในระยะต่าง ๆ (1987–1990)
โครงข่ายวางแผนที่จะก่อสร้างและเปิดให้บริการเป็นระยะ ๆ โดยให้ความสำคัญกับสองเส้นทางหลักที่เปรียบเสมือนเส้นเลือดใหญ่ของประเทศ สายเหนือ-ใต้มีความสำคัญที่สุดเพราะเส้นทางผ่านพื้นที่ใจกลางเมืองซึ่งมีความต้องการระบบขนส่งสาธารณะสูง บริษัทรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน (Mass Rapid Transit Corporation; MRTC) หรือภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นเอสเอ็มอาร์ทีคอร์ปอเรชัน ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1983 และเข้ามาเป็นผู้รับผิดชอบแทนที่องค์การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน วันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1987 เส้นทางช่วงแรกของสายเหนือ-ใต้ซึ่งมี 5 สถานีบนระยะทาง 6 กิโลเมตร ได้เปิดให้บริการ และภายในหนึ่งปี ได้เปิดสถานีใหม่เพิ่มอีก 20 สถานี และในปลายปี 1988 ได้เปิดให้บริการเส้นทางจากสถานีอี้ซุ่น ไปยังสถานีเล้กไซด์ ซึ่งเชื่อมต่อระหว่างภาคกลางกับจูรง  เส้นทางที่ให้บริการถูกแบ่งออกเป็นสายเหนือ-ใต้และสายตะวันออก-ตะวันตก หลังจากที่เปิดให้บริการสถานีฝั่งตะวันออก (ปลายทางสถานี Tanah Merah) ของสายตะวันออก-ตะวันตก และในปลายปี 1990 ได้เปิดใช้งานสายแยกซึ่งเชื่อมไปยังชั่วชู่กั้ง และการเปิดให้บริการสถานีบุนเล่ เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1990 ทำให้การเปิดใช้งานในระยะแรกเสร็จสมบูรณ์ก่อนกำหนดถึงสองปีMass Rapid Transit Corporation, Singapore 1988, p. 10.Sharp 2005, p. 109.

 ส่วนต่อขยาย 
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนได้เปิดให้บริการส่วนต่อขยายเรื่อยมา วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 ส่วนต่อขยายสายเหนือ-ใต้ซึ่งใช้งบประมาณ 1.2 พันล้านดอลลาร์สิงคโปร์และเชื่อมต่อกับวูดแลนด์ ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ ทำให้เส้นทางสายแยกรวมเข้ากับสายเหนือ-ใต้และสามารถเชื่อมต่อสถานีอี้ซุ่นกับสถานีชั่วชู่กั้ง เข้าด้วยกัน ต่อมาได้มีแนวคิดที่จะทำให้ระบบขนส่งทางรางนำพาผู้คนเข้าสู่ที่พักอาศัยได้โดยตรง จึงก่อให้เกิดระบบรถไฟฟ้ารางเบาซึ่งเชื่อมต่อกับระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนSharp 2005, p. 122. วันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1999 รถไฟฟ้ารางเบาขบวนแรกบนสายบูกิตปันจังได้ออกวิ่งให้บริการ ต่อมาในวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 2001 ได้เปิดใช้งานสถานีเอ็กซ์โป และในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ปีถัดมา ได้เปิดใช้งานสถานีท่าอากาศยานจางี นอกจากนี้ ยังมีการเปิดใช้งานสถานีในอนาคตซึ่งก่อสร้างบนเส้นทางที่เปิดให้บริการแล้วอย่างสถานีโดเวอร์ เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 2001

สายเหนือ-ตะวันออก ซึ่งเป็นสายแรกที่ให้บริการโดยเอสบีเอสแทรนสิต เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2003 เป็นหนึ่งในรถไฟฟ้ารางหนักระบบอัตโนมัติสายแรก ๆ ของโลก วันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2006 ซึ่งเป็นช่วงที่เปิดให้บริการสายนี้มาแล้วสองปีครึ่ง ได้มีการเปิดใช้งานสถานีป่วงกก ตามด้วยสถานี Woodleigh ซึ่งเปิดใช้งานในภายหลังอีกระยะใหญ่ ๆ เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2011 ส่วนต่อขยายบุนเล่ ของสายตะวันออก-ตะวันตก ซึ่งประกอบด้วยสถานีไพโอเนียร์และสถานี Joo Koon ได้เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009

สายวงกลมทยอยเปิดให้บริการเป็น 4 ระยะ โดยเริ่มตั้งแต่เส้นทางช่วงที่ 3 เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 ต่อมาได้เปิดเส้นทางช่วงที่ 1 และ 2 เมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2010 และเปิดเส้นทางช่วงที่ 4 และ 5 เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 2011 สุดท้ายได้เปิดให้บริการส่วนต่อขยายมารีนาเบย์เมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 2012 สำหรับสายดาวน์ทาวน์ ได้เปิดให้บริการระยะแรกเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 2013 โดยมีพิธีเปิดเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2013 โดยนายกรัฐมนตรี ลี เซียนลุง ต่อมาได้เปิดให้บริการระยะที่ 2 เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 2015 หลังจากที่ทำพิธีเปิดในวันก่อนหน้าโดยนายกรัฐมนตรีลีเช่นกัน ส่วนต่อขยาย Tuas West ของสายตะวันออก-ตะวันตก ซึ่งประกอบด้วยสถานี Gul Circle, Tuas Crescent, Tuas West Road และ Tuas Link ได้เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 2017 และในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2017 ได้เปิดให้บริการเส้นทางระยะสุดท้ายของสายดาวน์ทาวน์หลังจากที่ประกอบพิธีเปิดในวันก่อนหน้าโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโครงสร้างพื้นฐานและกระทรวงคมนาคม Khaw Boon Wan ต่อมาได้เปิดใช้งานสถานีในอนาคตแห่งที่สองอย่างสถานีแคนเบอร์ราเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019. และเปิดให้บริการส่วนแรกของสายทอมสัน–อีสต์โคสต์เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2020  เปิดให้บริการส่วนที่ 2 เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 2021 และเปิดให้บริการส่วนที่ 3 เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 เปิดส่วนต่อขยายล่าสุด

 โครงข่ายและโครงสร้างพื้นฐาน 

 ชื่อและสีเปิดให้บริการส่วนต่อขยายล่าสุดส่วนต่อขยายถัดไปสถานีปลายทางจำนวนสถานีระยะทาง ศูนย์ซ่อมบำรุง ผู้ให้บริการ ศูนย์ควบคุม งบประมาณ(S$)  7 พฤศจิกายน 1987 2 พฤศจิกายน 2019สถานีแคนเบอร์รา 2034เพิ่มสถานี Brickland จูรงตะวันออกมารีนาเซาท์เพียร์ 27  ศูนย์ซ่อมบำรุงบิสฮันศูนย์ซ่อมบำรุงอูลูปันดันศูนย์ซ่อมบำรุงจางีศูนย์ซ่อมบำรุงตูอัส เอสเอ็มอาร์ทีเทรนส์ ศูนย์ซ่อมบำรุง Kim Chuan มากกว่า 13.68 พันล้าน NSEWL: S$12.0 พันล้าน  NSEWL asset renewal (excluding CR151 asset cost, including CR151 service support cost): มากกว่า S$1.68 พันล้าน  12 ธันวาคม 1987 18 มิถุนายน 2017ส่วนต่อขยาย Tuas West  ปาซีร์อิสท่าอากาศยานจางี Tuas Link 35   28 พฤษภาคม 2009 14 มกราคม 2012ส่วนต่อขยายสายวงกลม 2026สายวงกลมระยะที่ 6 / สายทอมสัน–ชายฝั่งตะวันออก ระยะที่ 5 โดบีเคาต์ฮาร์เบอร์ฟรอนต์มารีนาเบย์ 30ไม่รวมสถานีบูกิตบราวน์ที่ยังไม่เปิดให้บริการ  ศูนย์ซ่อมบำรุง Kim Chuan มากกว่า 10.81 พันล้าน ระยะ 1-5: S$10.0 billion  CCLe (Bayfront; cost shared with Downtown Line): S$463 billion  CCLe (Marina Bay): S$348.4 million  31 มกราคม 2020 23 มิถุนายน 2024สายทอมสัน–อีสต์โคสต์ระยะที่ 3 วุดแลนด์เหนือเบย์ชอร์ 27 ศูนย์ซ่อมบำรุงมันไดศูนย์ซ่อมบำรุงมันได รอระบุ Out of a total cost of more than S$25.0 billion  20 มิถุนายน 2003 10 ธันวาคม 2024สถานี Woodleigh  ฮาร์เบอร์ฟรอนต์ปุงกัลโคสต์ 17  ศูนย์ซ่อมบำรุงเซ็งกัง เอสบีเอสแทรนสิต ศูนย์ซ่อมบำรุงเซ็งกัง 4.72 พันล้าน NEL: S$4.6 billion  NEL asset renewal: S$117 million  22 ธันวาคม 2013 21 ตุลาคม 2017สายดาวน์ทาวน์ระยะที่ 3 2024สายดาวน์ทาวน์ระยะที่ 3e บูกิตปันจังเอ็กซ์โป 35  อาคาร Tai Sengศูนย์ซ่อมบำรุงกาลีบาตู ศูนย์ซ่อมบำรุงกาลีบาตู 20.7 พันล้าน รวมทั้งหมด: 164 

 ชื่อเส้นทาง 
ชื่อเส้นทางตั้งตามทิศทางการเดินรถและสถานที่ที่ผ่าน โดยมีการตั้งชื่อเพื่อให้เกิดประโยชน์แก่ผู้ใช้งานมากที่สุด จากแบบสำรวจ มีผู้ตอบคำถามถึงร้อยละ 70 ที่พึงพอใจกับการตั้งชื่อเส้นทางเหล่านี้ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2000 องค์การขนส่งทางบก (LTA) ได้พิจารณาถึงการตั้งชื่อแบบอื่น ไม่ว่าจะเป็นสีหรือตัวเลข แต่หลังจากที่ทำการสำรวจ ทำให้ยังคงใช้การตั้งชื่อเส้นทางแบบเดิมต่อไปจนถึงปัจจุบัน

 การบริการและสิ่งอำนวยความสะดวก 
แทบทุกสถานีของการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน เป็นสถานียกระดับหรือสถานีใต้ดิน ยกเว้นสถานีบิชาน (สายเหนือ-ใต้) ซึ่งเป็นสถานีระดับดิน สถานีใต้ดินส่วนใหญ่จะอยู่ค่อนข้างลึกเพื่อป้องกันการโจมตีด้วยระเบิดMass Rapid Transit Corporation, Singapore 1988, p. 14 บริการอินเทอร์เน็ต 3G และ 4G มีให้บริการในทุกส่วนของโครงข่าย รถไฟฟ้าและสถานีใต้ดินติดตั้งระบบปรับอากาศ ในขณะที่สถานีเหนือดินจะติดตั้งพัดลมทดแทน

ทุกสถานีติดตั้งเครื่องตรวจบัตรโดยสาร (GTMs) มีศูนย์บริการผู้โดยสารและจอภาพแอลอีดีที่แสดงข้อมูลรถไฟฟ้าและการประชาสัมพันธ์ นอกจากนี้ ทุกสถานียังมีโทรศัพท์สาธารณะและห้องน้ำ โดยห้องน้ำบางแห่งจะอยู่บนระดับถนน บางสถานีโดยเฉพาะสถานีหลัก มีบริการและสิ่งอำนวยความสะดวกเพิ่มเติม อาทิ ร้านค้าและตู้จำหน่ายของอัตโนมัติ ซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านสะดวกซื้อ และเครื่องจำหน่ายบัตรโดยสาร บันไดเลื่อนของสถานีมีความเร็ว 0.75 เมตรต่อวินาที ซึ่งเร็วกว่าบันไดเลื่อนทั่วไปถึง 50% องค์การขนส่งทางบก (LTA) วางแผนจะปรับปรุงเป็นบันไดเลื่อนระบบสองความเร็วในสถานีของสายเหนือ-ใต้และสายตะวันออก-ตะวันตก เพื่อให้ผู้ใช้งานรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น บันไดเลื่อนระบบใหม่จะมีความเร็วสองระดับ โดยจะตั้งค่าให้เลื่อนช้าลงเป็น 0.5 เมตรต่อวินาทีในช่วงนอกเวลาเร่งด่วน แผนงานนี้จะดำเนินการเสร็จสิ้นในปี 2021

 ดูเพิ่ม 
 รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าในสิงคโปร์
 รถไฟรางเบาสิงคโปร์
 รายชื่อระบบขนส่งมวลชนเร็ว

 เชิงอรรถ 
 หมายเหตุ 

 อ้างอิง 









 แหล่งข้อมูลอื่น 





หมวดหมู่:การขนส่งสาธารณะในประเทศสิงคโปร์
หมวดหมู่:รถไฟฟ้าใต้ดินในประเทศสิงคโปร์
หมวดหมู่:ระบบขนส่งมวลชนนำทางอัตโนมัติ