อาร์ตป็อป

อาร์ตป็อป ( เขียนอีกอย่างว่า art-pop หรือ artpop) เป็นรูปแบบเพลงป็อปที่มีการกำหนดไว้อย่างคลุมเครือ ซึ่งได้รับอิทธิพลจาก ทฤษฎีศิลปะ เช่นเดียวกับแนวคิดจากสื่อศิลปะประเภทอื่นอย่าง แฟชัน วิจิตรศิลป์ ภาพยนตร์ และวรรณกรรมกลุ่มล้ำยุค แนวเพลงนี้ได้รับอิทธิพลจากการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมระดับสูงและวัฒนธรรมระดับต่ำของ ศิลปะประชานิยม และเน้นที่สัญลักษณ์ ลีลา และท่าทางมากกว่าการแสดงออกส่วนตัว นักดนตรีแนวป็อปอาร์ตอาจฉีกแนวไปจากผู้ฟังเพลงป็อปดั้งเดิมและขนบธรรมเนียมดนตรีร็อก โดยสำรวจแนวทางและความคิด แบบหลังยุคนวนิยม แทน เช่น สถานะของป็อปในฐานะพาณิชยศิลป์ แนวคิดเรื่องการประดิษฐ์และตัวตน และคำถามเกี่ยวกับความถูกต้องทางประวัติศาสตร์

ตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1960 นักดนตรีป็อปชาวอังกฤษและอเมริกัน เช่น ไบรอัน วิลสัน,  ฟิล สเปกเตอร์ และเดอะบีเทิลส์ เริ่มนำแนวคิดของขบวนการป็อปอาร์ตเข้ามาใช้ในการบันทึกเสียงของพวกเขาHolden, Stephen (February 28, 1999). "MUSIC; They're Recording, but Are They Artists?". The New York Times. Retrieved July 17, 2013. นักดนตรีป็อปอาร์ตชาวอังกฤษหลายคนได้รับอิทธิพลจากการเรียน ศิลปะในโรงเรียน ในขณะที่ในอเมริกา แนวเพลงนี้ได้รับอิทธิพลจากศิลปินป็อปอย่าง แอนดี วอร์ฮอล และวงเดอะเวลเวตอันเดอร์กราวด์  "ยุคทอง" ของป็อปอาร์ตในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ท่ามกลางศิลปินแกลมร็อก เช่น เดวิด โบอี และร็อกซีมิวสิก ที่เปิดรับการฟู่ฟ่าแบบละครเวทีและวัฒนธรรมประชานิยมทิ้งขว้าง

ประเพณีของป็อปอาร์ตยังคงดำเนินต่อไปในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980 ผ่านรูปแบบต่าง ๆ เช่น โพสต์พังก์และซินท์ป็อป รวมถึงแนวเพลงนิวโรแมนติกของอังกฤษFisher, Mark (November 7, 2007). "Glam's Exiled Princess: Roisin Murphy". Fact. London. Archived from the original on November 10, 2007. Retrieved November 23, 2015. พัฒนาต่อไปกับศิลปินที่ปฏิเสธเครื่องดนตรีและโครงสร้างร็อกแบบดั้งเดิม แต่กลับเลือกใช้รูปแบบดนตรีแดนซ์และเครื่องสังเคราะห์เสียงแทน ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2010 แนวโน้มศิลปะป็อปอาร์ตใหม่ ๆ เกิดขึ้น เช่น ศิลปินฮิปฮอปที่นำ ทัศนศิลป์มาใช้ และศิลปินเวเพอร์เวฟที่สำรวจความรู้สึกของทุนนิยมร่วมสมัยและอินเทอร์เน็ต

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ดนตรีโพรเกรสซิฟ
หมวดหมู่:ประเภทดนตรีป็อป
หมวดหมู่:ป็อปอาร์ต