ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2557

ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2557 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2557 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม เป็นฤดูกาลที่น้อยกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย มีพายุโซนร้อนทั้งหมด 23 ลูก ในจำนวนนี้พัฒนาเป็นพายุไต้ฝุ่น 11 ลูก และมี 8 ลูกที่เป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น ช่วงสูงสุดของฤดูกาลคือเดือนสิงหาคมและกันยายน มีกิจกรรมขนาดเล็กเกิดขึ้นเนื่องจากการมีกำลังแรงอย่างผิดปกติ และระยะการลดลงอย่างติดต่อกันของความผิดปกติแมดเดน–จูเลียน (MJO) พายุที่ได้รับชื่อเป็นชื่อแรกของฤดูกาลนี้คือ พายุโซนร้อนเหล่งเหล่ง ก่อตัวเมื่อวัน 18 มกราคม ส่วนพายุลูกสุดท้ายที่ได้รับชื่อคือ พายุโซนร้อนชังมี สลายตัวในวันที่ 1 มกราคมของปีถัดไป

ฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่มีกิจกรรมของพายุ จำนวนผู้เสียชีวิต และความเสียหายน้อยกว่าฤดูกาลที่แล้ว แต่ก็มีพายุไต้ฝุ่นทรงพลังที่เป็นที่มีความโดดเด่นเกิดขึ้น โดยเป็นฤดูที่พบพายุหลายลูกที่ทวีกำลังแรงจนถึงระดับ 5 ตามมาตราแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน (ได้แก่ รามสูร, หะลอง, เจนิวีฟ, หว่องฟ้ง, นูรี และ ฮากูปิต รวม 6 ลูก) นับตั้งแต่ พ.ศ. 2540 พายุไต้ฝุ่นรามสูรเป็นพายุหนึ่งในสามลูก ที่สามารถเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 5 ได้ภายในทะเลจีนใต้ โดยอีกสองลูกคือ พายุไต้ฝุ่นแพเมลาในปี พ.ศ. 2497 และพายุไต้ฝุ่นเมอรันตีในปี พ.ศ. 2559 โดยพายุไต้ฝุ่นรามสูรทำให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 200 คน และสร้างความเสียหายมากกว่า 7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ในประเทศจีนและประเทศฟิลิปปินส์ ส่วนพายุเจนิวีฟ เป็นระบบพายุที่มีช่วงชีวิตยาวนานที่สุดระบบหนึ่ง นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542

ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม นอกจากนี้พายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าติดตามโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ของสหรัฐยังได้รับการกำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียกด้วย

 การพยากรณ์ฤดูกาล 
 วันที่พยากรณ์โดยTSR  จำนวนพายุโซนร้อน  จำนวนพายุไต้ฝุ่น  จำนวนพายุรุนแรง  ดัชนีเอซีอี  อ้างอิง เฉลี่ย (2508–2556)  26  16  8  295   6 พฤษภาคม 2557  27  17  11  375   3 กรกฎาคม 2557  26  16  9  335   5 สิงหาคม 2557  26  16  9  328  วันที่พยากรณ์  ศูนย์พยากรณ์  ช่วงเวลา  ระบบพายุ  อ้างอิง 10 มกราคม 2557  PAGASA  มกราคม — มีนาคม  1–2 ลูก   10 มกราคม 2557  PAGASA  เมษายน — มิถุนายน  3–6 ลูก   30 มิถุนายน 2557  CWB  1 มกราคม — 31 ธันวาคม  29–32 ลูก   7 กรกฎาคม 2557  PAGASA กรกฎาคม — กันยายน  8–10 ลูก   7 กรกฎาคม 2557  PAGASA  ตุลาคม — ธันวาคม  5–7 ลูก  ฤดูกาล 2557  ศูนย์พยากรณ์  พายุหมุนเขตร้อน  พายุโซนร้อน  พายุไต้ฝุ่น  อ้างอิง เกิดขึ้นจริง:  JMA  32  23  11  เกิดขึ้นจริง:  JTWC  24  22  13  เกิดขึ้นจริง:  PAGASA  19  16  9 
ในระหว่างฤดูกาล หลายหน่วยงานอุตุนิยมวิทยาและหน่วยงานทางวิทยาศาสตร์ของแต่ละประเทศจะมีการณ์คาดการณ์ของพายุหมุนเขตร้อน, พายุโซนร้อนและพายุไต้ฝุ่น ที่จะก่อตัวในช่วงฤดู และ/หรือ จะมีพายุกี่ลูกที่ส่งผลกระทบต่อประเทศนั้น หลายหน่วยงานนี้ได้รวมไปถึงองค์การความเสี่ยงพายุโซนร้อน (TSR) ของมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน, สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) และสำนักสภาพอากาศกลางของไต้หวันด้วย
ช่วงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2556  VNCHMF คาดการณ์ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวและพัฒนา ที่อาจจะส่งผลกระทบกับประเทศเวียดนาม 1 ถึง 2 ลูก ในช่วงเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2556 ถึง เมษายน พ.ศ. 2557 ภายในช่วงเดือนมกราคมถึงเดือนมิถุนายน แนวโน้มสภาพอากาศตามฤดูกาลของ PAGASA ทำนายว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อนหนึ่งถึงสองลูกที่จะก่อตัวหรือพัฒนาขึ้น และ/หรือ เคลื่อนตัวเข้าสู่เขตพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ในระหว่างเดือนมกราคมถึงเดือนมีนาคม ในขณะที่เดือนเมษายนถึงเดือนมิถุนายน จะมีทั้งหมดสามถึงหกลูก ขณะที่เดือนกรกฎาคมถึงเดือนกันยายน จะมีทั้งหมดแปดถึงสิบลูก และขณะที่เดือนตุลาคมถึงเดือนธันวาคม จะมีทั้งหมดห้าถึงเจ็ดลูก
วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 กรมอุตุนิยมวิทยา คาดการณ์ว่าในฤดูกาล 2557 นี้จะมีพายุหมุนเขตร้อนเคลื่อนตัวเข้าสู่ประเทศไทยจำนวน 2 ลูก โดยลูกแรกมีแนวโน้มจะเคลื่อนผ่านประเทศไทยตอนบนในช่วงเดือนสิงหาคมหรือกันยายน และลูกที่สองจะเคลื่อนผ่านประเทศไทยตอนล่างในช่วงเดือนพฤศจิกายนหรือธันวาคม

 ภาพรวมฤดูกาล 

 พายุ 
 พายุโซนร้อนเหล่งเหล่ง 

วันที่ 10 มกราคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) รายงานว่าพบพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นบริเวณทิศตะวันตกเฉียงใต้ของปาเลา
วันที่ 12 มกราคม JMA ได้ลดระดับความรุนแรงลงไปที่หย่อมความกดอากาศต่ำ ขณะที่มันกำลังส่งผลกระทบกับฟิลิปปินส์
วันที่ 14 มกราคม JMA ได้เพิ่มระดับความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนอีกครั้ง
วันที่ 17 มกราคม สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้ใช้ชื่อระบบว่า อากาตอน (Agaton) และได้ใช้การเตือนภัยระดับ 1 ในเลย์เตใต้, ตะวันออกและตะวันออกเฉียงเหนือของมินดาเนา
วันที่ 18 มกราคม ระบบได้ทวีกำลังแรงขึ้นจนกลายเป็นพายุโซนร้อน โดย JMA ได้ประกาศใช้ชื่อ "เหล่งเหล่ง" ส่วนศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้ประกาศเพิ่มความรุนแรงของพายุเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนและพายุโซนร้อนตามลำดับ และใช้รหัสเรียกขาน 01W
วันที่ 19 มกราคม JTWC ออกประกาศคำเตือนเป็นครั้งสุดท้ายในช่วงท้ายของวัน
วันที่ 20 มกราคม ในช่วงต้นวัน เหล่งเหล่ง ได้อ่อนกำลังลงอย่างเป็นขั้นตอนอย่างรวดเร็ว
วันที่ 23 มกราคม เศษของพายุที่เหลืออยู่ได้ถูกกลืนไปโดยแนวปะทะอากาศเย็น

น้ำท่วมและดินถล่มส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 70 คนในฟิลิปปินส์

 พายุโซนร้อนคาจิกิ 

วันที่ 23 มกราคม กลุ่มพายุฝนฟ้าคะนองก่อตัวขึ้นในช่วงปลายของวัน
วันที่ 29 มกราคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) รายงานว่าพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวทางตะวันออกของเกาะแยป
วันที่ 30 มกราคม ทั้ง JMA และ PAGASA ได้เริ่มติดตามและประกาศทวีความรุนแรงพายุเป็นพายุโซนร้อน โดย JMA ใช้ชื่อสากลว่า "คาจิกิ" และ PAGASA ใช้ชื่อภาษาฟิลิปปินส์ว่า "บาชัง (Basyang)"{{cite web|title=LPA approaching Phl now a tropical cyclone |url=http://www.philstar.com/nation/2014/01/30/1284732/pagasa-lpa-approaching-phl-now-tropical-cyclone|publisher=Louis Bacani|accessdate=January 30, 2014
วันที่ 1 กุมภาพันธ์ เนื่องจากสภาวะที่ไม่เอื้ออำนวยในทะเลจีนใต้ คาจิกิ จึงได้สลายตัวไป

 พายุไต้ฝุ่นฟ้าใส 

วันที่ 16 กุมภาพันธ์ หย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัวขึ้นบริเวณใกล้กับชุก ใกล้กับเส้นศูนย์สูตรและได้รับรหัสเรียกขานว่า Invest 93W และเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ ตามลมเฉือนแนวตั้ง ดังนั้น มันจึงยังไม่สามารถจัดระเบียบการหมุนเวียนได้อย่างถูกต้อง จนเมื่อมันเคลื่อนไปในพื้นที่ที่อยู่ต่ำกว่าลมเฉือนแนวตั้ง ตัวพายุจึงสามารถที่จะจัดระเบียบการหมุนเวียนลมได้
วันที่ 26 กุมภาพันธ์ สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ได้ประกาศทวีความรุนแรงองหย่อมความกดอากาศต่ำเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น ได้ประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ JTWC ได้ประกาศทวีความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนและใช้รหัสเรียกขานว่า 03W หลายชั่วโมงต่อมา JMA ได้ประกาศทวีความรุนแรงของพายุดีเปรสชันเขตร้อน เป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ "ฟ้าใส"
วันที่ 3 มีนาคม JMA ได้ประกาศทวีความรุนแรงของฟ้าใส เป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง
วันที่ 5 มีนาคม ฟ้าใส ได้ทวีกำลังเป็นพายุไต้ฝุ่นในช่วงเวลาสั้น ๆ
วันที่ 6 มีนาคม ฟ้าใส กลายเป็นพายุกึ่งเขตร้อนอย่างเต็มรูปแบบ
วันที่ 8 มีนาคม ฟ้าใส ได้สลายตัวลง เป็นระยะทางหลายกิโลเมตรทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของญี่ปุ่น

 พายุโซนร้อนเผ่ย์ผ่า 

วันที่ 30 มีนาคม กลุ่มของเมฆพายุฝนฟ้าคะนองได้ก่อตัวขึ้นใกล้กับเส้นศูนย์สูตรและปาปัวนิวกินี โดยกลุ่มที่มีขนาดใหญ่ ๆ ถูกแบ่งเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำและหย่อมความกดอากาศต่ำ 23P
วันที่ 2 เมษายน หย่อมดังกล่าวทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 3 เมษายน JTWC ได้ใช้รหัส 05W กับพายุ

 พายุโซนร้อนกำลังแรงตาปะฮ์ 

วันที่ 27 เมษายน JMA รายงานว่าพบการก่อตัวของพายุดีเปรสชั่นเขตร้อน ห่างจากฮากัตญา, กวม ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เป็นระยะ 515 กิโลเมตร หลังจากนั้น JTWC ได้ประกาศเพิ่มความรุนแรงของพายุเป็น พายุดีเปรสชันเขตร้อน 06W ในขณะที่มันเคลื่อนตัวไปทางเหนือ
วันที่ 28 เมษายน เนื่องจากน้ำมีอุณหภูมิอุ่น ทำให้ระบบสามารถพัฒนาเป็นพายุโซนร้อนได้อย่างรวดเร็ว และ JMA ได้ใช้ชื่อ "ตาปะฮ์" หลังจากนั้นระบบก็พัฒนาขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง
วันที่ 29 เมษายน JMA ได้ประกาศเพิ่มความรุนแรงของตาปะฮ์ เป็นพายุไต้ฝุ่น
วันที่ 30 เมษายน ตาปะฮ์ได้ลดความรุนแรงลงกลายเป็นพายุโซนร้อน
วันที่ 2 พฤษภาคม JMA ได้ประกาศเพิ่มความรุนแรงของพายุโซนร้อนตาปะฮ์เป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และตัวพายุได้สลายไปจนหมดในเวลาต่อมา

 พายุโซนร้อนมิแทก 

วันที่ 6 มิถุนายน หย่อมความกดอากาศต่ำได้ก่อตัวขึ้นใกล้กับเกาะ ในเขตกวนตง, จีน และได้อยู่กับร่องมรสุม
วันที่ 7 มิถุนายน ระบบค่อย ๆ เคลื่อนไปทางทิศตะวันออก
วันที่ 9 มิถุนายน JMA รายงานว่าระบบทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ซึ่งพัฒนาขึ้นห่างจากเหิงช่วน, ไต้หวัน เป็นระยะ 115 กิโลเมตร
วันที่ 10 มิถุนายน PAGASA ได้ใช้ชื่อ "เอสเตอร์" (Ester) ซึ่งมีบางส่วนของระบบพายุทำให้เกิดน้ำท่วมในประเทศฟิลิปปินส์
วันที่ 10 มิถุนายน JMA ได้เพิ่มความรุนแรงพายุดีเปรสชันเขตร้อน เป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ "มิแทก" ในขณะเดียวกัน JTWC ได้จัดระดับพายุนี้อยู่ในสถานะ กึ่งเขตร้อน
วันที่ 12 มิถุนายน JMA ได้ออกคำแนะนำสำหรับ มิแทก เป็นครั้งสุดท้าย เนื่องจากระบบถูกดูดโดยไซโคลนกึ่งเขตร้อนที่อยู่ทางตอนเหนือของญี่ปุ่น

เนื่องจากมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ที่มีกำลังแรงขึ้นจากพายุโซนร้อนมิแทก นำฝนไปตกที่ประเทศฟิลิปปินส์ PAGASA จึงรายงานว่าฤดูฝนเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 10 มิถุนายน

 พายุโซนร้อนฮากีบิส 

วันที่ 8 มิถุนายน คล้ายกับการก่อตัวขึ้นของ มิแทก มีการไหลเวียนของลมขนาดเล็กพัฒนาขึ้นในทะเลจีนใต้
วันที่ 11 มิถุนายน ระบบทวีกำลังแรงขึ้นเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ
วันที่ 13 มิถุนายน JMA ได้จัดระดับของพายุเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และระบบก็เริ่มเลคื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนืออย่างช้า ๆ
วันที่ 14 มิถุนายน JTWC ได้ออกประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน เพื่อเตือนถึงพายุดีเปรสชันเขตร้อน หลังจากนั้น JTWC ก็ได้เพิ่มระดับความรุนแรงของพายุเป็นพายุดีเปรสชัน 07W และ JMA ได้เพิ่มระดับความรุนแรงพายุดีเปรสชันเขตร้อนเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ "ฮากีบิส" 
วันที่ 15 มิถุนายน ฮากีบิส ได้พัดเข้าฝั่งแผ่นดินทางภาคใต้ของจีน
วันที่ 16 มิถุนายน ทั้งสองหน่วยงานได้หยุดออกคำเตือนเกี่ยวกับพายุ เนื่องจากหลังจากที่ระบบขึ้นฝั่งแล้ว ได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ส่วนเศษของพายุที่เหลือได้เคลื่อนตัวต่อไปทางทิศเหนือ
วันที่ 17 มิถุนายน เศษที่เหลือของ ฮากีบิส ได้เคลื่อนตัวโค้งไปทางทิศตะวันออก ทำให้ระบบสามารถกลับมาเป็นพายุโซนร้อนได้อีกครั้ง เป็นผลให้ JMA ออกคำแนะนำเกี่ยวกับ ฮากีบิส อีกครั้ง
วันที่ 18 มิถุนายน ฮากีบิส เปลี่ยนแปลงสถานะเป็นพายุหมุนกึ่งเขตร้อน
วันที่ 21 มิถุนายน เศษที่เหลือของระบบได้ถูกดูดซึมไป จากการพัฒนาของพายุหมุนกึ่งเขตร้อนทางทิศเหนือ

ประมาณ 13,000 คน ได้รับผลกระทบจากพายุ ความสูญเสียทางเศรษฐกิจจาก ฮากิบิส ประมาณ 577 ล้านหยวน สองวันต่อมามียอดเพิ่มขึ้นเป็น 675 ล้านหยวนและรวมไปถึงอีก 131 ล้านดอลลาร์ในวันที่ 20 มิถุนายน ในวันที่ 19 มิถุนายนรัฐบาลออกรายงานว่าพบผู้เสียชีวิต 11 คนในภูมิภาคที่ได้รับผลทบจากฮากีบิส

 พายุไต้ฝุ่นนอกูรี 

วันที่ 30 มิถุนายน เกิดการแปรปรวนของลมในเขตร้อนใกล้กับกวม
วันที่ 1 กรกฎาคม ต่อไประบบได้ทวีกำลังแรงขึ้นเนื่องจากอุณหภูมิน้ำทะเลที่อุ่นและการพัดพาความร้อน
วันที่ 2 กรกฎาคม ระบบทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 3 กรกฎาคม ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้จัดระดับระบบอยู่ในพายุดีเปรสชันเขตร้อนและใช้รหัส 08W
วันที่ 4 กรกฎาคม สองหน่วยงานที่รับผิดชอบได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของพายุเป็นพายุโซนร้อน พร้อมด้วยใช้ชื่อ "นอกูรี"
วันที่ 5 กรกฎาคม นอกูรี ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรุนแรงและรวดเร็วเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับต่ำ ต่อมามันได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วอีก กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 (ตามสเกลเฮอร์ริเคนของแซฟเฟอร์-ซิมป์สัน) โดยการจัดระดับของ JTWC และยังมีการพัฒนาของตาพายุอย่างเห็นได้ชัดเจน ในเวลาเดียวกันนั้นพายุได้เคลื่อนตัวเข้าไปในเขตพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ (PAR) โดยสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้ใช้ชื่อ "โฟลรีตา (Florita)"
วันที่ 6 กรกฎาคม นอกูรี ได้เข้าเขตอุณหภูมิน้ำทะเลอุ่นจัด ทำให้มันทวีกำลังแรงขึ้นเป็นซูเปอร์พายุไต้ฝุ่น โดยการจัดระดับของ JTWC
วันที่ 7 กรกฎาคม นอกูรีมีกำลังแรงที่สุด และ JTWC ได้ปฏิเสธที่จะใช้ระดับ 5 กับพายุ
วันที่ 8 กรกฎาคม นอกูรี อ่อนกำลังลงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3
วันที่ 9 กรกฎาคม PAGASA ได้ระบุว่าพายุเดินทางออกจากพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ไปแล้ว

พายุไต้ฝุ่นรามสูร

 วันที่ 9 กรกฎาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้เริ่มติดตามการรบกวนของเขตร้อน ซึ่งได้พัฒนาไปทางตะวันออกของชุก ประเทศไมโครนีเชีย ในเวลานี้ บริเวณหย่อมความกดอากาศต่ำมีศูนย์กลางการหมุนเวียนที่กว้าง และไม่ชัดเจน ซึ่งเกี่ยวข้องกับการหมุนเวียนของบรรยากาศวูบวาบ
 วันที่ 10 กรกฎาคม บริเวณที่มีหย่อมความกดอากาศต่ำค่อย ๆ รวมเข้าไปในพื้นที่ของเงื่อนไขที่ดี การหมุนเวียนรอบพายุปิดบังศูนย์หมุนเวียนระดับต่ำ ในเวลาต่อมา สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) รายงานว่าพบพายุดีเปรสชันเขตร้อน ก่อตัวขึ้นบริเวณทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา และมีการกำหนดรหัส 09W ให้กับพายุในคืนของวันนี้ ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ยกระดับความรุนแรงของ 09W ให้เป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนในขณะที่พายุกำลังเคลื่อนตัวผ่านกวม
 วันที่ 11 กรกฎาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) รายงานว่าพายุดีเปรสชันเขตร้อนได้ทวีความรุนแรงขึ้นจนกลายเป็นพายุโซนร้อน หลังจากประเมินความรุนแรงที่สูงกว่าที่เทคนิคดีโวรักประมาณการจากหน่วยงานต่าง ๆ เล็กน้อยนั้นในขณะที่พายุกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้กวม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมรายงานว่าพายุดีเปรสชันเขตร้อนไม่ได้ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และปรับลดระดับเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน นี่เป็นเพราะขาดการสนับสนุนการประมาณการเทคนิคดีโวรักจากหน่วยงานต่าง ๆ และการสังเกตต่าง ๆ จากกวม ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพายุนี้เป็นศูนย์การหมุนเวียนระดับต่ำที่กำหนดไว้ไม่ดีพร้อมการพาความร้อนลึกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของศูนย์กลาง
 วันที่ 12 กรกฎาคม วิธีการวิเคราะห์แบบเทคนิคดีโวรักไม่สนับสนุนความรุนแรงของพายุโซนร้อนรามสูร และศูนย์กลางการหมุนเวียนระดับต่ำก็ไม่ชัดเจน และการพาความร้อนลึกถูกตัดออกทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของพายุโดยแนวดิ่งที่รุนแรงลมเฉือน สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) รายงานว่าพายุดีเปรสชันเขตร้อนได้กลายเป็นพายุโซนร้อน และได้ถูกตั้งชื่อว่า รามสูร เนื่องจากพายุได้ไปทางเหนือของกวม ต่อมาในวันนั้น ขณะที่พายุโซนร้อนรามสูรเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกภายใต้อิทธิพลของสันเขากึ่งเขตร้อนที่มีความกดอากาศสูง ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) รายงานว่าพายุโซนร้อนรามสูรฟื้นคืนสถานะหลังจากเทคนิคดีโวรักประมาณการจากหน่วยงานต่าง ๆ สนับสนุน และโครงสร้างลมเฉือนแนวตั้งต่ำได้ดีขึ้น
 วันที่ 13 กรกฎาคม พายุโซนร้อนรามสูรเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบฟิลิปปินส์ และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้กำหนดชื่อท้องถิ่นว่า เกลนดา พายุโซนร้อนรามสูรยังคงรักษาระดับความรุนแรงไว้ในขณะที่การระเบิดของการพาความร้อนจากส่วนกลางลึกพัฒนา และได้กำหนดไว้ชัดเจนขึ้นเล็กน้อยในอีกสองสามชั่วโมงข้างหน้า แรงลมเฉือนแนวตั้งค่อย ๆ ลดลง พายุโซนร้อนรามสูรเคลื่อนตัวไปในทางทิศตะวันตกตามแนวสันเขากึ่งเขตร้อนที่บังคับเลี้ยวการไหลออกดีขึ้นตามทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และพายุโซนร้อนรามสูรได้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่น รวมตัวเข้าด้วยกันในขณะที่แถบการพาความร้อนถูกกำหนดไว้อย่างดี
 วันที่ 14 กรกฎาคม พายุไต้ฝุ่นรามสูรเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ได้รับประโยชน์จากความร้อนแฝงจำนวนมากของน้ำทะเล และลมเฉือนแนวตั้ง ซึ่งเริ่มอ่อนตัวลงแล้ว พายุไต้ฝุ่นรามสูรเริ่มทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว และมีนัยสำคัญ สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ยกระดับจากพายุโซนร้อนให้เป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงเมื่อเวลา 08:45 น. (01:45 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ยกระดับเป็นพายุไต้ฝุ่นครั้งแรกเมื่อเวลา 17:00 น. (10:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ยกระดับให้เป็นพายุไต้ฝุ่นเวลาประมาณ 21:00 น. (14:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) เทคนิคดีโวรักประมาณการจากหน่วยงานต่าง ๆ เสนอแนะความเร็วลมขั้นต่ำที่ 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (75 ไมล์ต่อชั่วโมง) ทำให้การพาความร้อนมีความเข้มข้น และคงสภาพไว้
 วันที่ 15 กรกฎาคม พายุไต้ฝุ่นรามสูรได้เคลื่อนตัวขึ้นฝั่งประเทศฟิลิปปินส์ พายุได้พัฒนาตาพายุให้กว้าง 20 กิโลเมตร (10 ไมล์) มีกระแสน้ำไหลออกทางเส้นศูนย์สูตร และไปทางทิศตะวันตกอย่างแรงในขณะนั้น พายุไต้ฝุ่นรามสูรมีความเร็วลมต่อเนื่อง 1 นาทีที่ 150 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (90 ไมล์ต่อชั่วโมง) ความเร็วลมต่อเนื่อง 10 นาทีที่ 140 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (90 ไมล์ต่อชั่วโมง) แม้ว่าในขั้นต้นคาดว่าจะรักษาระดับความรุนแรง และทำให้แผ่นดินถล่มก่อนที่จะอ่อนกำลังลงในฐานะพายุโซนร้อนอีกครั้ง เนื่องจากการปฏิสัมพันธ์ของแผ่นดิน พายุไต้ฝุ่นรามสูรทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง หกชั่วโมงต่อมา ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ตรวจพบตาพายุ 40 กิโลเมตร (20 ไมล์) กว้างเป็นสองเท่าของรายงานก่อนหน้านี้ ลมพัดต่อเนื่อง 1 นาทีกำหนดไว้ที่ 190 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (120 ไมล์ต่อชั่วโมง) เทียบเท่ากับมีความเข้มข้นเทียบเท่าหมวด 3 ในระดับลมมาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน พายุไต้ฝุ่นรามสูรยังคงเสริมกำลังต่อไป ความเร็วลมของพายุยังคงเพิ่มขึ้น เนื่องจากอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวย ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมรายงานลมที่ความเร็วลมต่อเนื่อง 1 นาทีที่ 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (130 ไมล์ต่อชั่วโมง) ก่อนแก้ไขใหม่ที่ 215 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (130 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในเส้นทางที่ดีที่สุด ทำให้เป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 และความกดอากาศที่ 920 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 27.17 นิ้วของปรอท)
 วันที่ 16 กรกฎาคม พายุไต้ฝุ่นรามสูรเคลื่อนตัวไปเส้นทางทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ โดยรักษาความเร็ว 25 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (15 ไมล์ต่อชั่วโมง) ข้ามตอนกลางของประเทศฟิลิปปินส์ และเคลื่อนตัวเข้าสู่ทะเลจีนใต้เวลา 12:00 น. (05:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) พายุไต้ฝุ่นรามสูรได้รับผลกระทบจากแรงเสียดทานของภูมิประเทศ และอ่อนแอกำลังลงเล็กน้อย เนื่องจากเส้นทางเคลื่อนตัวของพายุอยู่ใกล้กับภูเขาสูงของประเทศฟิลิปปินส์การหมุนเวียนบางอย่างไม่สามารถข้ามได้ ทำให้ผนังตาด้านเหนือของพายุพังทลาย และการพาความร้อนลึกเกือบจะกระจายเมื่อออกสู่ทะเล แต่มีการไหลเวียนในระดับต่ำ ศูนย์กลางของพายุยังคงล้อมรอบด้วยการพาความร้อนอย่างแน่นหนา
 วันที่ 17 กรกฎาคม พายุไต้ฝุ่นรามสูรได้เคลื่อนตัวเข้าสู่ทะเลจีนใต้ และทวีกำลังแรงขึ้นอีกครั้งเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ของสันเขากึ่งเขตร้อน รักษาการเคลื่อนไหวทางตะวันตกเฉียงเหนือด้วยความเร็วคงที่ และข้ามทางตอนเหนือของทะเลจีนใต้ หลังจากที่พายุเข้าสู่ทะเลจีนใต้ โดยได้รับประโยชน์จากสภาพแวดล้อมในบรรยากาศที่เอื้ออำนวย และอุณหภูมิของน้ำที่สูง การกลับคืนสู่สภาพเดิมก็แข็งแกร่งขึ้น และแรงดันอากาศก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง พายุไต้ฝุ่นรามสูรเสริมกำลังอีกครั้ง และใช้เส้นทางตะวันตกเฉียงเหนือมากขึ้นหลังจากมืด ตาพายุของพายุไต้ฝุ่นรามสูรปรากฏขึ้นอีกครั้งหลังเวลา 20:00 น. (13:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) และได้กวาดจุดบรรจบทางใต้ไปทางทิศเหนือได้สำเร็จ และสร้างกำแพงตาที่แข็งแรงขึ้นใหม่
 วันที่ 18 กรกฎาคม พายุไต้ฝุ่นรามสูรได้รับความร้อนแฝงที่ดีของน้ำทะเล และแรงลมเฉือนในแนวดิ่งที่อ่อนในทะเลจีนใต้ พายุไต้ฝุ่นรามสูรทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว และมีตาพายุอีกครั้ง การพาความร้อนได้รับการจัดโครงสร้างใหม่พัฒนาได้ดี ในเวลานี้ ภายใต้อิทธิพลกระแสลมนำทางที่ขอบตะวันตกเฉียงใต้ของสันเขากึ่งเขตร้อนชื้น พายุเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ และความเร็วในการเคลื่อนตัวยังคงที่ 20 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (10 ไมล์ต่อชั่วโมง) เมื่อเวลา 02:00 น. (19:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ยกระดับความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 อย่างมีนัยสำคัญอีกครั้งเทียบเท่ากับมีความเข้มข้นเทียบเท่าหมวด 4 ในระดับลมมาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน และในระหว่างวัน พายุไต้ฝุ่นรามสูรได้ยกระดับในฐานะพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 เมื่อเวลา 05:00 น. (22:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) กระแสความแรงของพายุไต้ฝุ่นรามสูรไม่ได้หยุดนิ่งเพราะเข้าใกล้แผ่นดิน แต่ยิ่งเฉียบคมขึ้นเรื่อย ๆ อุณหภูมิในตาพายุก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงระดับเข้มจนผ่านทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของมณฑลไหหลำในตอนบ่าย พายุไต้ฝุ่นรามสูรได้พัดขึ้นฝั่งมณฑลไหหลำด้วยความรุนแรงสูงสุดทำให้เป็นหนึ่งในสองพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ที่จะทำให้เกิดแผ่นดิน เทียบเท่าระดับความรุนแรงในประเทศจีน สถานีแห่งหนึ่งบนเกาะฉีโจวบันทึกความกดอากาศระดับน้ำทะเลที่ 895 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 26.43 นิ้วของปรอท) ซึ่งเป็นระดับน้ำทะเลต่ำสุดที่บันทึกไว้ในประเทศจีน และเป็นหนึ่งในความกดอากาศระดับน้ำทะเลต่ำที่สุดในโลก และเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกด้วยความเร็วลมสูงสุด 10 นาทีที่ 205 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (125 ไมล์ต่อชั่วโมง)
 วันที่ 19 กรกฎาคม จุดศูนย์กลางของพายุไต้ฝุ่นรามสูรอยู่เหนือแผ่นดินมณฑลไหหลำ และยังคงเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ หรือตะวันตกเฉียงเหนือผ่านอ่าวตังเกี๋ยเมื่อเวลา 02:00 น. (19:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ลดระดับความรุนแรงของพายุไต้ฝุ่นรามสูรเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 ต่อมาพายุได้อ่อนกำลังลงจนอยู่ที่พายุไต้ฝุ่นระดับ 2 และออกคำเตือนครั้งสุดท้ายเมื่อเวลา 11:45 น. (04:45 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ปรับลดระดับเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงเมื่อเวลา 20:00 น. (13:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) และต่อมาก็ได้ปรับลดระดับเป็นพายุโซนร้อนเมื่อเวลา 21:30 น. (14:30 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ขณะที่เคลื่อนตัวไปยังเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง และเป็นการขึ้นแผ่นดินเป็นครั้งที่สาม
 วันที่ 20 กรกฎาคม พายุโซนร้อนรามสูรเคลื่อนตัวไปทางเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ตอนเหนือของประเทศเวียดนาม และมณฑลยูนนาน เนื่องจากไอน้ำของมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ถูกตัดขาดจากภูเขาของประเทศเวียดนาม การอ่อนตัวลงของพายุโซนร้อนรามสูร จึงรุนแรงขึ้นอีกครั้ง สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ปรับลดระดับเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนเวลา 08:00 น. (01:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ก่อนที่จะมีการบันทึกครั้งสุดท้ายในวันนั้นในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน และต่อมาได้ปรับลดเป็นพื้นที่หย่อมความกดอากาศต่ำในวันรุ่งขึ้น พายุกระจายตัวไปทางทิศตะวันตกลึกเข้าไปในแผ่นดิน และในที่สุดก็สลายไปในวันต่อมา
ภายหลังการปิดท่าเรือทางทะเล มีรายงานว่าผู้โดยสารมากกว่าประมาณ 100 คน ติดอยู่ที่ท่าเรือนานาชาติบาตังกัสพร้อมกับสินค้าอีกประมาณ 39 ลำ ในขณะเดียวกัน ผู้โดยสารอย่างน้อยประมาณ 841 คน ติดอยู่ที่ท่าเรือ 5 แห่ง ในเขตบีโคล ได้แก่ มัตนอก ทาบาโก บุหลัน คาตางัน และปิลาร์ เป็นต้น เที่ยวบินประมาณ 50 เที่ยวบิน ได้ถูกยกเลิก และครอบครัวประมาณ 100,000 ครัวเรือน ได้ถูกอพยพเมื่อพายุไต้ฝุ่นรามสูรเคลื่อนตัวใกล้แผ่นดิน กรมอนามัยฟิลิปปินส์กล่าวว่าได้เตรียมโรงพยาบาลของรัฐทุกแห่งเพื่อช่วยเหลือกระบวนการช่วยเหลือบรรเทาทุกข์ เมืองในจังหวัดอัลไบได้ประกาศภาวะภัยพิบัติ ส่วนต่าง ๆ ของเขตเมืองหลวงแห่งชาติรายงานว่าไฟฟ้าดับระหว่างเกิดพายุไต้ฝุ่นรามสูร และประชาชนอย่างน้อยประมาณ 6,000 คน ติดอยู่ที่ท่าเรือต่าง ๆ ทั่วประเทศเนื่องจากพายุ ความเสียหายโดยรวมประมาณ 8.08 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

 พายุไต้ฝุ่นแมตโม 

วันที่ 13 กรกฎาคม ร่องความกดอากาศต่ำเกิดความแปรปรวนของลมในเขตร้อน แต่เนื่องจากบริเวณใกล้ๆกันนั้นมีพายุไต้ฝุ่นรามสูร ทำให้ระบบเริ่มอ่อนกำลังลง
วันที่ 14 กรกฎาคม สภาวะแวดล้อมรวมถึงน้ำทะเลที่อุ่นส่งผลดีต่อระบบมากขึ้น
วันที่ 16 กรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) เพิ่มระดับความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนระดับอ่อน ขณะที่มะนเริ่มจะแสดงให้เห็นว่ามีแนวโน้มทวีกำลังแรงขึ้น ใน้วลาเดียวกัน ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนกับระบบ
วันที่ 17 กรกฎาคม JTWC ออกประกาศเพิ่มระดับความรุนแรงของระบบ เป็นพายุโซนร้อน 10W ขณะที่ JMA ใช้ชื่อ "แมตโม" และเพิ่มระดับความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อน
วันที่ 18 กรกฎาคม แมตโมเคลื่อนตัวเข้าเขตพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ PAGASA จึงใช้ชื่อ "เฮนรี (Henry)"
วันที่ 19 กรกฎาคม JMA ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของพายุเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง
วันที่ 20 กรกฎาคม พายุค่อยๆกลายเป็นพายุไต้ฝุ่น แต่ JTWC ยังคงจัดระดับอยู่ในระดับพายุโซนร้อนดังเดิม
วันที่ 21 กรกฎาคม JTWC เพิ่มระดับความรุนแรงของพายุเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1 ในเวลาเดียวกันนั้น พายุแมตโมเริ่มมีทิศทางโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
วันที่ 22 กรกฎาคม JMA ได้ลดความรุนแรงของแมตโมเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงอีกครั้ง
วันที่ 23 กรกฎาคม JTWC ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของแมตโมเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 พร้อมกับการพัฒนาของพายุเล็กๆบริเวณศูนย์กลางพายุแมตโม

มีรายงานว่า มีผู้เสียชีวิต 1 คนจากผลกระทบของพายุ และมีอีกอย่างน้อย 48 รายที่เสียชีวิตจากเหตุการเครื่องบินสายการบินทรานส์เอเชีย เที่ยวบิน 222 ประสบอุบัติเหตุในไต้หวัน ซึ่งอาจเกิดจากพายุไต้ฝุ่น วันที่ 24 กรกฎาคมหน่วยงานบริหารมณฑลอี้หลาน รายงานว่าพื้นที่ทางการเกษตรได้รับผลกระทบเป็นเป็นมูลค่าประมาณ 44 ล้านดอลลาร์NT

 พายุไต้ฝุ่นหะลอง 

 พายุโซนร้อนกำลังแรงนากรี 

 พายุไต้ฝุ่นเจนิวีฟ 

วันที่ 7 สิงหาคม เฮอร์ริเคนเจเนวิว เคลื่อนตัวเข้าสู่แอ่งแปซิฟิกตะวันตกด้วย ความรุนแรงระดับพายุไต้ฝุ่น

 พายุโซนร้อนกำลังแรงเฟิงเฉิน 

 พายุไต้ฝุ่นคัลแมกี 

 พายุโซนร้อนฟงวอง 

 พายุโซนร้อนกำลังแรงคัมมูริ 

 พายุไต้ฝุ่นฟานทอง 

 พายุไต้ฝุ่นหว่องฟ้ง 

 พายุไต้ฝุ่นนูรี 

 พายุโซนร้อนซินลากู 

 พายุไต้ฝุ่นฮากูปิต 

 พายุโซนร้อนชังมี 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อน 
รายการพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงสูงสุดเป็นเพียงพายุดีเปรสชัน โดยอาจเป็นพายุที่มีรหัสเรียกตามหลังด้วยตัวอักษร W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม หรืออาจได้รับชื่อท้องถิ่นจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) แต่ไม่ถูกตั้งชื่อตามเกณฑ์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวระบุเพียงแต่คำว่า TD (Tropical Depression) หรือพายุดีเปรสชันเท่านั้น
 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 4 

ช่วงวันที่ 11 มีนาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ได้รายงานว่าพบพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นในระยะ 195 กม. (121 ไมล์) ทางตะวันออกของมาติ, ฟิลิปปินส์

 พายุดีเปรสชันเขตร้อน 04W 

วันที่ 12 มีนาคม หย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัวขึ้นใกล้กับทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะกวม
วันที่ 18 มีนาคม JMA ได้รายงานว่าพบพายุดีเปรสชันก่อตัวทางตะวันออกเฉียงเหนือเยื้องตะวันออกของคอรอร์, ปาเลา
วันที่ 21 มีนาคม ระบบได้จะระเบียบการหมุนเวียนลมและ PAGASA ได้ประกาศใช้ชื่อ "กาโลย (Caloy)"
วันที่ 22 มีนาคม JTWC ได้ประกาศใช้รหัสเรียกขาน 04W กับระบบ
วันที่ 24 มีนาคม ระหว่างที่ระบบกำลังเดินทางผ่านไปบนแผ่นดิน ทำให้ระบบได้อ่อนกำลังลงกลายเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ และสลายตัวในเวลาไม่กี่วันต่อจากนั้น
วันที่ 27 มีนาคม ส่วนที่เหลือได้เคลื่อนตัวไปทางตะวันตก ลงสู่ทะเลจีนใต้ และสลายตัวไปจนหมดสิ้นทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเวียดนาม

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 7 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 17 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 18 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 19 

 พายุดีเปรสชันเขตร้อน 14W 

 พายุอื่น ๆ 
วันที่ 10 มกราคม JMA รายงานว่าพบพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวทางตะวันตกเฉียงใต้ของปาเลา ต่อมาในวันที่ 12 มกราคม JMA ได้ประกาศลดระดับความรุนแรงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ ผลของระบบทำให้เกิดแผ่นดินถล่มในมินดาเนา

 รายชื่อพายุ 

ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างทำหน้าที่กำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนอาจมีสองชื่อ RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาจะประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีของพายุหมุนเขตร้อน หากมีความเร็วลมถึง  พายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวจะได้รับชื่อ ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ มีขอบเขตอยู่ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 135°ดะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างเส้นขนานที่ 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น ในระหว่างฤดูกาล หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ที่เตรียมไว้ถูกใช้จนหมด PAGASA จะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติม ซึ่งถูกกำหนดขึ้นไว้ในแต่ละฤดูกาลมาใช้กับพายุหมุนเขตร้อนแทนชื่อที่หมดไป

 ชื่อสากล 
กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะเป็นหน่วยงานที่กำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน เมื่อระบบได้รับการประมาณว่า มีความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาที ที่  โดย JMA จะคัดเลือกชื่อจากรายการ 140 ชื่อ ซึ่งได้รับการปรับปรุงโดย 14 ประเทศสมาชิกและดินแดนของคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (ESCAP)/WMO คณะกรรมการไต้ฝุ่น โดยรายชื่อด้านล่างจะเป็นรายชื่อ พร้อมเลขรหัสพายุ ชื่อที่ใช้เป็นชื่อแรกของฤดูกาล 2557 คือ เหล่งเหล่ง จากชุดที่ 2 และชื่อที่ใช้เป็นชื่อสุดท้ายคือ ชังมี จากชุดที่ 3 รวมมีชื่อจากชุดรายชื่อถูกใช้ 22 ชื่อ
 รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2557 ชุด  รหัสพายุ  ชื่อพายุ  ชุด  รหัสพายุ  ชื่อพายุ  ชุด  รหัสพายุ  ชื่อพายุ  ชุด  รหัสพายุ  ชื่อพายุ ชุดที่ 2  1401  เหล่งเหล่ง(Lingling)  ชุดที่ 2  1407  ฮากีบิส(Hagibis)  ชุดที่ 3  1414  เฟิงเฉิน(Fengshen)  ชุดที่ 3  1420  นูรี(Nuri)   1402  คาจิกิ(Kajiki)  1408  นอกูรี(Neoguri)  1415  คัลแมกี(Kalmaegi)  1421  ซินลากู(Sinlaku)  1403  ฟ้าใส(Faxai)  1409  รามสูร(Rammasun)  1416  ฟงวอง(Fung-wong)  1422  ฮากูปิต(Hagupit)  1404  เผ่ย์ผ่า(Peipah)  1410  แมตโม(Matmo)  1417  คัมมูริ(Kammuri)  1423  ชังมี(Jangmi)  1405  ตาปะฮ์(Tapah)  1411  หะลอง(Halong)  1418  ฟานทอง(Phanfone)   1406  มิแทก(Mitag)  ชุดที่ 3  1412  นากรี(Nakri)  1419  หว่องฟ้ง(Vongfong) 
หมายเหตุ: รหัสพายุสากลที่ 1413 ถูกใช้กับพายุเฮอร์ริเคนเจนิวีฟ (Genevieve) โดยพายุดังกล่าวเข้ามาในแอ่ง กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นเจนิวีฟ

 ฟิลิปปินส์ 
สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะใช้ชื่อของตัวเองหากมีพายุใดก่อตัวหรือเคลื่อนผ่านพื้นที่รับผิดชอบของตน โดยชื่อที่ใช้ถูกนำมาจากรายชื่อ เป็นรายชื่อเดียวกับที่ถูกใช้ไปในฤดูกาล ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) และมีกำหนดจะถูกนำมาใช้อีกครั้งในฤดูกาล ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ด้วย ซึ่งรายชื่อทั้งหมดเหมือนเดิมกับครั้งก่อน เว้น โฮเซ (Jose) และ การ์ดิง (Karding) ที่ถูกนำมาแทน ฮวน (Juan) และ กาตริง (Katring) ที่ถูกถอนไปตามลำดับ ส่วนชื่อที่ไม่ถูกใช้จะทำเป็น 
 รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนท้องถิ่นฟิลิปปินส์ในฤดูกาล 2557  อากาโตน (Agaton) (1401)  โฟลรีตา (Florita) (1408)  การ์ดิง (Karding)  ปาเอง (Paeng) (1420)   บาชัง (Basyang) (1402)  เกลนดา (Glenda) (1409)  ลุยส์ (Luis) (1415)  กวีนี (Queenie) (1421)   กาโลย (Caloy)  เฮนรี (Henry) (1410)  มารีโอ (Mario) (1416)  รูบี (Ruby) (1422)   โดเมง (Domeng) (1404)  อินได (Inday) (1412)  เนเนง (Neneng) (1418)  เซเนียง (Seniang) (1423)   เอสเตร์ (Ester) (1406)  โฮเซ (Jose) (1411)  โอมโปง (Ompong) (1419)     รายชื่อเพิ่มเติม                  

 การถอนชื่อ 

ภายหลังจากฤดูกาลนี้ คณะกรรมการไต้ฝุ่นได้ถอนชื่อ รามสูร ออกจากชุดรายชื่อ และต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 ได้มีการคัดเลือกชื่อ บัวลอย มาทดแทนชื่อดังกล่าวที่ถูกถอนไป 

ส่วนชื่อท้องถิ่นฟิลิปปินส์ แต่เดิมเมื่อเริ่มต้นฤดูกาล 2557 นั้น ชื่อ กาโนร์ (Kanor) ถูกกำหนดขึ้นเพื่อทดแทนชื่อ กาตริง (Katring) ที่ถูกถอนไปก่อนหน้านี้ แม้กระนั้น ในเดือนกันยายน PAGASA ได้แทนที่ชื่อ กาโนร์ (Kanor) ด้วย การ์ดิง (Karding) หลังจากที่ได้รับผลตอบรับเชิงลบจากสาธารณชน ต่อมาเมื่อสิ้นสุดฤดูกาลแล้ว PAGASA ได้ถอนชื่อ เกลนดา (Glenda), โฮเซ (Jose), มารีโอ (Mario), รูบี (Ruby) และ เซเนียง (Seniang) ออกจากชุดรายชื่อ เนื่องจากสร้างความเสียหายรวมมากกว่า 1 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์ โดยเลือกชื่อ การ์โด (Gardo), โจซี (Josie), ไมไม (Maymay), โรซีตา (Rosita) และ ซามูเวล (Samuel) ขึ้นมาแทนที่ชื่อที่ถูกถอนไปตามลำดับ

 ผลกระทบ  
ตารางนี้รวมเอาทั้งหมดของระบบพายุที่ก่อตัวภายใน หรือ เคลื่อนตัวเข้ามาในมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ ทางฝั่งตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันสากล ภายในปี พ.ศ. 2557 ประกอบด้วยชื่อพายุ ความรุนแรง บริเวณที่มีผลกระทบ จำนวนผู้เสียชีวิต และความเสียหาย ความเสียหายทั้งหมดเป็นค่าเงินดอลลาร์สหรัฐปี ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ความเสียหายและผู้เสียชีวิตจากพายุนั้นรวมไปถึงตั้งแต่ครั้งเมื่อพายุยังเป็นเพียงหย่อมความกดอากาศต่ำ หรือเปลี่ยนผ่านไปเป็นความกดอากาศต่ำนอกเขตร้อนแล้ว

|-
| เหล่งเหล่ง(อากาโตน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| คาจิกิ(บาชัง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์ || 1.95 แสนดอลลาร์สหรัฐ  ||  ||
|-
| ฟ้าใส ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, หมู่เกาะมาเรียนา ||  เล็กน้อย ||  || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || เกาะซูลาเวซี ||  ||  ||
|-
| 04W(กาโลย) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์ ||  ||  ||
|-
| เผ่ย์ผ่า(โดเมง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์ ||  ||  ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, ฟิลิปปินส์ ||  ||  ||
|-
| ตาปะฮ์ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ||  ||
|-
| มิแทก(เอสเตร์) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน, ญี่ปุ่น ||  ||  ||
|-
| ฮากีบิส ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, จีน, ไต้หวัน, ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ || ไม่มี || 
|-
| นอกูรี(โฟลรีตา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, กวม, ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| รามสูร(เกลนดา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, กวม, ฟิลิปปินส์,จีน, เวียดนาม || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||Typhoon Rammasun kills 27 in Vietnam
|-
| แมตโม(เฮนรี) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ปาเลา, ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน, จีน, เกาหลี || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, หมู่เกาะมาเรียนา ||  ||  ||
|-
| หะลอง(โฮเซ) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, หมู่เกาะมาเรียนา,ฟิลิปปินส์, ญี่ปุ่น, ไซบีเรีย || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| นากรี(อินได) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ญี่ปุ่น, เกาหลี || 1.16 แสนดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| เจนิวีฟ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ||  ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไต้หวัน, จีน ||  ||  ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ||  ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || จีน, เวียดนาม, ลาว || ไม่มี ||  ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ||  ||
|-
| เฟิงเฉิน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ญี่ปุ่น ||  ||  ||
|-
| 14W(การ์ดิง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, จีน, เวียดนาม ||  ||  ||
|-
| คัลแมกี(ลุยส์) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, ฟิลิปปินส์, จีน,คาบสมุทรอินโดจีน, อินเดีย || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| ฟงวอง(มารีโอ) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน, ญี่ปุ่น, จีน, เกาหลีใต้ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| คัมมูริ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา, ญี่ปุ่น ||  ||  ||
|-
| ฟานทอง(เนเนง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, หมู่เกาะมาเรียนา, ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| หว่องฟ้ง(โอมโปง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, หมู่เกาะมาเรียนา,ไต้หวัน, ญี่ปุ่น, เกาหลีใต้ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| นูรี(ปาเอง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ญี่ปุ่น ||  ||  ||
|-
| ซินลากู(กวีนี) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ปาเลา, ฟิลิปปินส์, เวียดนาม, ลาว, กัมพูชา || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| ฮากูปิต(รูบี) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, ปาเลา, ฟิลิปปินส์, เวียดนาม || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| ชังมี(เซเนียง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, เกาะบอร์เนียว || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-

  ดูเพิ่ม 

รายชื่อฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2557
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2557
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2557
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตกเฉียงใต้: 2555–2556, 2556–2557
ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2555–2556, 2556–2557
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรแปซิฟิกใต้: 2555–2556, 2556–2557

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

2557
หมวดหมู่:ภัยธรรมชาติในปี พ.ศ. 2557