ซ้องกั๋ง (บุคคล)

ซ้องกั๋ง("ฮอต๋อเห็นขุนนางผู้นั้นรูปร่างต่ำหน้าดำจึงถามว่าชื่ออะไร เจ้าของโรงบอกว่าแซ่ซ้องชื่อกั๋ง คนทั้งหลายเรียกว่าโอวซ้องกั๋งเป็นชาวเมืองหุนเสียกุ้ย ตำบลบ้านซองเกชึง เป็นคนซื่อสัตย์กตัญญู การหนังสือชำนิชำนาญคล่องแคล่วดี มารดาตายยังแต่บิดากับน้องชายคนหนึ่ง ตัวซ้องกั๋งนั้นเขัาทำราชการเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น รู้การงานลึกซึ้งใจคอโอบอ้อมอารีนัก")  มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ซ่ง เจียง () เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์จีนผู้นำการก่อกบฏต่อต้านการปกครองของราชวงศ์ซ้อง (宋 ซ่ง) ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 กองกำลังของซ้องกั๋งบุกโจมตีดินแดนในบริเวณที่ครอบคลุมมณฑลชานตงและมณฑลเหอหนานในปัจจุบัน จนกระทั่งในที่สุดก็ยอมจำนนต่อราชสำนัก 

ซ้องกั๋งในประวัติศาสตร์ได้กลายเป็นตัวละครในนวนิยายเรื่อง ซ้องกั๋ง หรือ ฉุยหู่จฺว้าน (水滸傳) หนึ่งในสี่สุดยอดวรรณกรรมจีน ซ้องกั๋งเป็นตัวละครหลักของเรื่อง เป็นผู้นำของ 108 ผู้กล้าที่รวมตัวกันในฐานะกลุ่มโจรที่เนียซัวเปาะ (梁山泊 เหลียงชานพัว)  ในชานตง

ประวัติ
ซ้องกั๋งถูกกล่าวถึงในประวัติศาสตร์ช่วงปลายรัชสมัยฮ่องเต้ซ่งฮุยจงแห่งราชวงศ์ซ่ง มีหลักฐานยืนยันชัดเจนถึงภูมิลำเนาบ้านเกิดของซ้องกั๋ง และกล่าวถึงการที่ซ้องกั๋งต้องลี้ภัยไปเป็นโจรที่มณฑลซานตง และมีหลักฐานที่ยังไม่ได้รับการยอมรับบางชิ้นกล่าวว่าซ้องกั๋งและพรรคพวกกองโจรได้อพยพมาจากทางตอนเหนือของแม่น้ำฮวงโหไปตั้งถิ่นฐานที่หุบเขาทางตอนใต้ของแม่น้ำหวย (淮河) ซ้องกั๋งทำการปราบปรามกบฏกลุ่มอื่น ๆ และกองทัพที่ส่งมาจากราชสำนักซ่ง (เมืองหลวงอยู่ที่เมืองไคฟง)

จดหมายเหตุราชวงศ์ซ่ง (宋史) ซึ่งเป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ได้กล่าวไว้ว่า "ทหารที่ทางการส่งไปกว่าหนึ่งหมื่นนายไม่สามารถปราบปรามซ้องกั๋งลงได้ เนื่องจากเขามีกองกำลังที่เข้มแข็งและเก่งกาจ แต่เมื่อกบฏฟางล่าปะทุความรุนแรงขึ้น เหตุใดซ้องกั๋งจึงขอนิรโทษกรรมจากทางราชสำนัก และอาสานำพรรคพวกปราบปรามกบฏฟางล่าจนต้องสูญเสียพลพรรคไปมากมาย"

ในปี ค.ศ.1121 ซ้องกั๋งและพวกก่อการที่บริเวณเมืองซูโจวและเมืองจี่โจว (ปัจจุบันอยู่บริเวณตอนกลางของมณฑลเจียงซู) การปฏิวัติก่อการของซ้องกั๋งถูกบันทึกไว้ในชีวประวัติของจางซูเย่ ผู้เป็นเจ้าเมืองจี่โจว เนื้อความว่า "จางซูเย่ได้สอบถามทหารสอดแนม ได้ความว่า กลุ่มโจรได้ทำการยึดพื้นที่เขตแนวชายฝั่งทะเลและเรือใหญ่ทั้งสิบลำไว้ได้ จางซูเย่จึงได้วางแผนให้กองกำลังที่คัดเลือกไว้หนึ่งพันคนซุ่มอยู่ในเมือง แล้วส่งทหารราบกองหนึ่งไปล่อกลุ่มโจรเข้ามา แล้วให้ทหารประจำชายฝั่งจุดไฟเผาเรือโจรเสีย เมื่อกลุ่มโจรเห็นไฟลุกไหม้ก็ไม่มีขวัญกำลังใจในการรบและพ่ายแพ้ในที่สุด กลุ่มโจรถูกจับได้มากมาย ซ้องกั๋งจึงจำต้องยอมจำนน" แล้วในประวัติศาสตร์ก็ไม่ได้บันทึกชะตากรรมของซ้องกั๋งหลังจากที่ยอมจำนนต่อราชสำนักอีกเลย

 ในนวนิยาย ซ้องกั๋ง 

ซ้องกั๋งถูกกล่าวถึงในนิทานพื้นบ้านจีนว่า "กลุ่มโจรแถบเหลียงซาน มีหัวหน้าใหญ่ 36 คน หัวหน้ารอง 72 คน โดยมีซ้องกั๋งเป็นผู้นำ" ตามวรรณกรรมเรื่องสุยหู่จ้วนได้อธิบายไว้ว่าซ้องกั๋งมีหน้าตาและบุคลิกภาพที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ โดยมีดวงตาเป็นประกายเหมือนหงส์ ปากใหญ่เป็นรูปสี่เหลี่ยม มีผิวดำ และมีความสูงเพียงหกฉือ (3 ฉือ = 1 เมตร) ซึ่งถือว่าค่อนข้างเตี้ยเมื่อเทียบกับผู้กล้าคนอื่น ๆ

 พื้นฐาน 
ซ้องกั๋งเดิมเป็นปลัดอำเภอยิ้นเฉิง มณฑลซานตง เขามีชื่อรองว่า "กงหมิง(公明)" นอกจากนี้ซ้องกั๋งยังมีชื่อเสียงด้านความกตัญญูและชอบช่วยเหลือผู้ที่ตกทุกข์ได้ยาก ด้วยเหตุนี้เขาจึงได้รับฉายาว่า "ฝนทันใจ (及時雨)" "ซานหลางผู้เที่ยงธรรม (孝義黑三郎)" "ซ้องกั๋งหน้าดำ (黑宋江)" และมีฉายาอย่างเป็นทางการในทำเนียบผู้กล้าหาญแห่งเหลียงซาน คือ "ฮูเป่าอี้ (呼保義)" หมายถึง "ผู้พิทักษ์ความยุติธรรม" ซ้องกั๋งมีความเชี่ยวชาญด้านศิลปกรรม จึงมักจะถูกมองว่าเป็นบัณฑิตผู้คงแก่เรียน นอกจากนี้แล้วซ้องกั๋งยังมีความสนใจด้านศิลปะการต่อสู้อีกด้วย
ซ้องกั๋งมีสัมพันธ์อันดีกับมือปราบจูถงและเหลยเหิง ผู้เป็นมือปราบในอำเภอยิ้นเฉิง ซึ่งซ้องกั๋งทำหน้าที่เป็นปลัดอำเภออยู่ที่นั่น ครั้งหนึ่งซ้องกั๋งได้พบกับเตียวไก่ที่หมู่บ้านตงซี และได้คบหากันเป็นสหายรู้ใจ ซ้องกั๋งเป็นผู้ส่งข่าวเตือนภัยให้เตียวไก่และพรรคพวกหลบหนีจากคดีปล้นของขวัญวันเกิดราชครูไช่จิง ด้วยความช่วยเหลือของซ้องกั๋งนี้เอง จึงทำให้เตียวไก่และพรรคพวกหลบหนีไปที่เขาเหลียงซานได้สำเร็จ

ซ้องกั๋งจำต้องแต่งงานกับนางเหยียนผอซีจากการขอร้องของมารดานางเหยียน หลังจากที่ซ้องกั๋งได้ช่วยเหลือจัดการงานศพให้กับบิดาของนางเหยียน แม้ว่านางเหยียนไม่เคยรักซ้องกั๋งเลย แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้มีปัญหาต่อกัน วันเวลาผ่านไป นางเหยียนเริ่มเบื่อหน่ายซ้องกั๋ง เนื่องจากซ้องกั๋งเอาแต่ทำงาน ไม่เคยได้มาใกล้ชิดตนเลย นางเหยียนกลับไปตกหลุมรักจางเหวินหยวนซึ่งเป็นผู้ช่วยของซ้องกั๋ง จนทั้งสองได้ลอบมีสัมพันธ์สวาท ในขณะเดียวกัน เตียวไก่ก็ได้ส่งจดหมายและทองคำเพื่อมากำนัลแด่ซ้องกั๋งที่ช่วยชีวิตตน

 สังหารนางเหยียนผอซี 
ต่อมา นางเหยียนผอซีบังเอิญพบจดหมายของเตียวไก่ จึงทราบว่าซ้องกั๋งมีไมตรีกับกลุ่มโจรเหลียงซาน นางจึงขู่ซ้องกั๋งว่าจะแจ้งเจ้าหน้าที่ทางการถ้าซ้องกั๋งไม่ยอมรับข้อเสนอสามข้อของนาง อันได้แก่ 1.ซ้องกั๋งต้องยอมหย่าร้างและอนุญาตให้นางเหยียนแต่งงานกับจางเหวินหยวน 2.ซ้องกั๋งต้องยกบ้านและทรัพย์สินทั้งหมดให้แก่นาง 3.ซ้องกั๋งต้องมอบทองคำที่เตียวไก่ส่งมาทั้งหมดให้แก่นาง ซ้องกั๋งยอมรับข้อตกลงสองข้อแรก แต่ข้อที่สามซ้องกั๋งทำไม่ได้ เนื่องจากว่าทองคำที่เตียวไก่ส่งมาทั้งหมดนั้น ตนได้รับไว้เพียงแค่แท่งเดียวเท่านั้น นางเหยียนไม่เชื่อว่าซ้องกั๋งจะรับทองคำไว้เพียงแท่งเดียว จึงขู่ว่าถ้าไม่มอบทองคำมาทั้งหมดจะไปฟ้องศาล ทั้งสองจึงได้มีปากเสียงกัน แล้วซ้องกั๋งก็พลั้งมือสังหารนางเหยียนผอซีถึงแก่ความตาย ซ้องกั๋งถูกมือปราบจูถงจับได้ แต่จูถงเห็นแก่มิตรภาพจึงได้ปล่อยตัวไป นับแต่นั้นมาซ้องกั๋งก็ต้องลี้ภัยออกจากอำเภอยิ้นเฉิง

 จำต้องเข้าป่า ไปเป็นโจร 
ซ้องกั๋งหลบหนีไปขออาศัยกับไฉจิ้นที่เมืองชางโจวเป็นการชั่วคราว แล้วจึงเดินทางต่อไปที่ป้อมชิงฟงเพื่อจะไปหาสหายเก่าที่มีนามว่าฮัวหยง ซึ่งเป็นรองหัวหน้าป้อมทหารชิงเฟิง ระหว่างทางนั้นซ้องกั๋งได้รู้จักกับโจรป่าที่เขาชิงเฟิง และได้บังเอิญช่วยเหลือภรรยาของหลิวเกา (劉高 ท.เล่ากอ) ไม่ให้ถูกหวังอิงหนึ่งในสามหัวหน้าค่ายโจรชิงฟงข่มขืน อย่างไรก็ตามความเมตตาของซ้องกั๋งครั้งนี้กลับกลายเป็นผลร้ายต่อตนเอง เนื่องจากภรรยาของหลิวเกาได้นำความไปแจ้งสามีว่าซ้องกั๋งและฮัวหยงสมคบคิดกับกลุ่มโจรเขาชิงเฟิง จนซ้องกั๋งและฮัวหยงต้องถูกจับกุม  แต่กลุ่มโจรเขาชิงฟงก็ได้มาชิงตัวซ้องกั๋งและฮัวหยงได้สำเร็จ และทำการแก้แค้นโดยการสังหารหลิวเกาและครอบครัวจนหมดสิ้น ฮัวหยงและกลุ่มโจรเขาชิงฟงตัดสินใจติดตามซ้องกั๋งขึ้นเขาเหลียงซาน แต่ซ้องกั๋งยังไม่คิดที่จะเข้าป่าเป็นโจรประกอบกับเขาได้รับทราบข่าวว่าบิดาป่วยเสียชีวิต เขาจึงส่งฮัวหยงและพวกขึ้นไปอาศัยที่เขาเหลียงซาน ส่วนตนเองนั้นได้เดินทางกลับมาที่บ้าน แต่แล้วกลับพบว่าบิดาของตนนั้นยังอยู่สบายดีที่บ้าน เพียงอยากให้ซ้องกั๋งกลับบ้านเท่านั้นจึงได้ส่งข่าวเท็จไป

เมื่อซ้องกั๋งกลับมาที่บ้าน ก็ต้องถูกจับอีกครั้งจากคดีฆาตกรรมเหยียนผอซี ครั้งนี้เขาถูกพิพากษาให้สักหน้าแล้วเนรเทศไปอยู่ที่เจียงโจว (ปัจจุบันคือมณฑลเจียงซี) เขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายในคุกเจียงโจว และได้รู้จักกับพัศดีคุกเจียงโจวที่มีนามว่าไต้จง และผู้คุกคุกเจียงโจวนามหลี่ขุย วันคืนในคุกเจียงโจว ซ้องกั๋งก็เอาแต่เศร้าโศกที่ถูกตราหน้าว่าเป็นโจรและถูกสักหน้าเป็นนักโทษเนรเทศ วันหนึ่งซ้องกั๋งดื่มสุราจนมึนเมาและได้เขียนกลอนเกี่ยวกับเหตุการณ์จลาจลของบ้านเมืองบทหนึ่งไว้บนเหลาสุรา ซึ่งมีเนื้อความต่อไปนี้แต่เล็กเรียนคำภีร์จนกระจ่าง
ดั่งเสือคร้ามซ่อนตนบนภูผา

แต่เมื่อฟ้าพลิกผันโชคชะตา

ต้องโทษทัณฑ์อาณามาแดนไกล

ในวันหน้าหากได้ชำระเลือด

จะสาดเลือดนองนทีทั้งชุนหยาง

ย่างก้าวไกลกายและใจมิร่วมทาง

จึงรำพันคำเศร้าริมสายชล

หากผ่านพ้นสมใจปรารถนา

ขอสร้างชื่อก้องหล้ากลบหวงเฉาต่อมาบัณฑิตหวงเหวินปิ่งได้พบกลอนบทนี้และถอดความได้ว่าเป็นกลอนกบฏ จึงได้แจ้งต่อผู้ว่าราชการเจียงโจวนามไช่จิ่ว ครั้งนี้ซ้องกั๋งถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ปลุกระดมการปฏิวัติและถูกตัดสินโทษให้ประหารชีวิต เตียวไก่จึงนำพรรคพวกบนเขาเหลียงซานปล้นลานประหารและช่วยชีวิตซ้องกั๋งไว้ได้สำเร็จ นับแต่นั้นมาซ้องกั๋งก็ตัดสินใจขึ้นเขาเหลียงซาน

 ผู้นำแห่งเขาเหลียงซาน 
ซ้องกั๋งได้กลายเป็นผู้นำคนสำคัญในการยกทัพปราบปรามศัตรูของเหลียงซาน อาทิเช่น ป้อมสกุลจู้ เมืองเกาถังโจว และป้อมสกุลเจิง หลังจากเตียวไก่ตาย แม้ว่าหลูจุ้นอี้ซึ่งเป็นผู้กล้าอีกคนหนึ่ง ได้ทำตามคำสั่งเสียของเตียวไก่ โดยการจับตัวสือเหวินกงซึ่งเป็นผู้สังหารเตียวไก่ มาสำเร็จโทษได้สำเร็จ แต่กระนั้นหลูจุ้นอี้ก็ยังยืนกรานไม่ยอมรับตำแหน่ง และขอร้องให้ซ้องกั๋งขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำ ซ้องกั๋งจึงจำเป็นต้องยอมขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำสูงสุดแห่งเขาเหลียงซาน

ซ้องกั๋งปกครองพลพรรคด้วยความยึดมั่นในรักการจงรักภักดีต่อประเทศชาติโดยการตั้งกองกำลังอิสระภายใต้หลักการ "ผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์" ซ้องกั๋งพยายามรับใช้ประเทศชาติอย่างเต็มที่เพื่อลบล้างความผิดและคดีความทั้งหลายที่ตนเองและเหล่าพี่น้องทั้งหลายได้ก่อขึ้น และแล้ววันหนึ่งความฝันของซ้องกั๋งก็เป็นจริง เมื่อพระเจ้าซ่งฮุยจงทรงประกาศนิรโทษกรรมซ้องกั๋งและพรรคพวกเขาเหลียงซานทั้งหมด

ต่อมา เขาได้เสียชีวิตจากการถูกวางยาในสุราพระราชทาน พร้อมกับหลี่ขุย ศพของทั้งสองถูกฝังไว้ที่เมืองชูโจว (楚州 ท.ฌ้อจิว ; ปัจจุบันคือหวยอัน มณฑลเจียงซู) และหลังจากที่ซ้องกั๋งตาย ฮ่องเต้ก็โปรดให้ตั้งเขาเป็นที่ตงงิเลียด แล้วสร้างศาลและรูปปั้นของเขาที่เขาเหลียงซาน เพื่อเป็นเกียรติคุณที่ซ้องกั๋งได้ทำความดีและช่วยเหลือบ้านเมืองให้พ้นจากอันตราย

 อ้างอิง 

 หนังสือ 108 ผู้กล้าแห่งเขาเหลียงซาน (ฉบับนวนิยายภาพ) สำนักพิมพ์ ทองเกษม
 หนังสือ ซ้องกั๋ง วีรบุรุษแห่งเขาเหลียงซาน สำนักพิมพ์ นานมีบุ๊คส์
Keffer, David. "Outlaws of the Marsh: A Somewhat Less Than Critical Commentary". Poison Pie Publishing House. Retrieved 19 December 2016.
Miyamoto, Yoko (2011). "Water Margin: Chinese Robin Hood and His Bandits" . Demystifying Confucianism. Retrieved 19 December 2016.

หมวดหมู่:ตัวละครในซ้องกั๋ง