พระเจ้าฉี่

พระเจ้าฉี่ () เป็นพระมหากษัตริย์ราชวงศ์เซี่ย ครองราชย์เป็นเวลาประมาณ 9 ถึง 10 ปีMungello, David E. The Great Encounter of China and the West, 1500–1800. Rowman & Littlefield; 3 edition (28 Mar 2009)  p.97 戴逸, 龔書鐸. [2002] (2003) 中國通史. 史前 夏 商 西周. Intelligence press. . p. 40. และเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าอวี่กับพระนางหนี่เจียว 

เมื่อพระราชบิดาของพระองค์ชราลงก็ได้แสดงความจำนงที่จะยกราชสมบัติให้โป๋อี้ ขุนนางผู้หนึ่งที่พระเจ้าอวี่เห็นว่ามีสติปัญญาสมควรที่จะครองราชย์สืบต่อจากพระองค์ แต่เมื่อพระเจ้าอวี่เสด็จสวรรคต โป๋อี้ก็ไม่ยอมรับเป็นหัวหน้าเผ่า โดยอ้างว่า ตนเป็นแค่ขุนนางผู้น้อย รับราชการมาเพียง 3 ปี เห็นควรให้ “ฉี่” พระราชโอรสของพระเจ้าอวี่ ครองราชย์สืบต่อไป ขุนนางทั้งหลายก็เห็นด้วย พระองค์จึงได้ขึ้นครองราชย์สืบต่อจากพระราชบิดา ตั้งแต่นั้นมา ระบบคัดเลือกหัวหน้าเผ่าด้วยการเลือกตั้งคนดีก็ถูกยกเลิกไป ระบบที่สืบราชสมบัติต่อในเชื้อสายราชวงศ์ได้ปรากฏขึ้น ราชวงศ์เซี่ยจึงนับได้ว่าเป็นราชวงศ์แรกในยุคทาสของประวัติศาสตร์จีนhttp://www.lks.ac.th/teacher/chiness/CHN%20history/dayu.html 

พระราชประวัติ 

ครอบครัว
พระราชบิดาของพระเจ้าเซี่ยฉี่ คือพระเจ้าเซี่ยอวี่ ปฐมกษัตริย์ผู้ก่อตั้งราชวงศ์เซี่ย พระองค์ทรงอภิเษกกับ นางหนี่เจียว จนประสูติพระเจ้าฉี แต่แล้วรัชทายาทฉีก็ไม่ได้เป็นกษัตริย์องค์ต่อไป แต่เนื่องมาจากการเรียกร้องจากประชาชน ทำให้รัชทายาทฉีได้รับเลือกให้เป็นรัชทายาท เริ่มต้นประเพณีราชวงศ์  ต่อมาพระเจ้าฉีมีลูกชายคนหนึ่งชื่อว่า พระเจ้าไท่คัง ซึ่งกลายเป็นกษัตริย์องค์ต่อไป

พระราชกรณียกิจที่สำคัญ
ใน ประชุมพงศาวดารไม้ไผ่ ได้บันทึกเหตุการณ์ในการครองราชย์ของพระเจ้าฉีไว้ว่าBamboo Annals "Thearch Qi"

 ในปีแรกของการเสวยราชย์ พระองค์ได้สั่งให้มีงานฉลองที่ยิ่งใหญ่ ทั้งในเมืองหลวงเก่าและเมืองหลวงใหม่
 ในปีที่ 2 ป่อยีได้พ้นโทษและคืนตำแหน่ง พระเจ้าฉีได้ทรงนำทัพออกต่อสู้กับพวกกบฏของรัชทายาทหูที่สงครามซางซู
 ในปีที่ 6 ป่อยีเสียชีวิต และพระเจ้าฉีได้ทรงประกาศเกียรติคุณเพื่อเป็นอนุสรณ์
 ในปีที่ 8 พระเจ้าฉีทรงส่งเหมิงตู ขุนนางคนหนึ่งสู่เมืองปาเพื่อไปตัดสินคดี

สถานที่ที่คาดว่าเกี่ยวข้องกับพระองค์
นครซินจ้ายเชื่อว่าก่อตั้งโดยพระเจ้าฉี่ และเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์เซี่ยจนกระทั่งพระเจ้าเซ่าคัง ลูกหลานของพระเจ้าฉี่ เข้าควบคุมราชวงศ์นี้

อ้างอิง

ข้อมูล
Wu, K. C. (1982). The Chinese Heritage. New York: Crown Publishers. .

ฉี่