สถานีปลายทางฉัตรปตีศิวาจี

สถานีปลายทางฉัตรปตีศิวาจี () หรือชื่อทางการ สถานีปลายทางฉัตรปตีศิวาจีมหาราช () (รหัสสถานี CSTM (รถไฟสายหลัก)/ST (รถไฟสายชานเมือง)) หรือชื่อเดิม สถานีปลายทางวิคตอเรีย (; รหัสสถานี: BBVT/VT), เป็นสถานีรถไฟปลายทางเก่าแก่และแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในมุมไบ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ออกแบบโดยสถาปนิกชาวอังกฤษ เฟรเดริก วิลเลียม สตีเวนส์ ด้วยรูปแบบสถาปัตยกรรมอิตาเลียนกอธิก เริ่มก่อสร้างในปี 1878 ทางใน้ของอดีตสถานีรถไฟโบรีบันเดอร์Page 64 สร้างแล้วเสร็จในปี 1887 ซึ่งเป็นปีแห่งพระราชพิธีเฉลิมฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปีของพระนางเจ้าวิคตอเรีย จึงตั้งชื่อสถานีนี้ว่าสถานีวิคตอเรียเพื่อเทิดพระเกียรติในวโรกาสนี้

ในเดือนมีนาคม 1996 ได้เปลี่ยนชื่อสถานีเป็น "ฉัตรปตีศิวาจี" ฉลองพระนามของจักรพรรดิศิวาจี นักรบในศตวรรษที่ 17 ผู้สู้รบกับจักรวรรดิโมกุลที่กำลังเสื่อมถอยในขณะนั้น และก่อตั้งรัฐใหม่ขึ้นมาในภูมิภาคที่ประชากรพูดภาษามราฐีทางตะวันตก Quote: "Quote: "Amidst this fragmented political environment a new polity emerged in the Marathi-speaking western plateau. Its founder, the charismatic and politically gifted Maratha chieftain Shivaji Bhonsle (1630-80), repeatedly used courage and savvy to outmanoeuvre his adversaries." Quote: "Tilak also inaugurated another cult by resuscitating the memory of Shivaji, the chieftain who had originally established Mahratta fortunes in contest with the Mughals." Quote: "Quote: First was the purely home-bred guerrilla force under Shivaji. The courageous and wily Maratha chieftain along with his successors and, subsequently, the Peshwas, defied the Mughals and other Muslim invaders for almost a century from the latter half of the seventeenth century and expanded the Maratha Empire till it covered much of the Indian heartland. ที่ซึ่งต่อมาขยายตัวเป็นสหพันธรัฐมราฐา Quote: "An important accomplishment of the second peshwa, Bajirao I (1720-40), son of Balaji Vishwanath, was the creation of a Maratha Confederacy. The large territories that the Marathas had come to possess by 1720 required firm administration and military control, and while Bajirao was ably capable of providing the former, he relied on four Maratha military leaders, Raghuji Bhonsle, Damaji Gaekwar, Malhar Rao Holkar, and Ranoji Sindhia, to provide the latter." และจักรวรรดิมราฐาในเวลาต่อมา ก่อนที่นะพ่ายแพ้มห้กับจักรวรรดิอังกฤษในปี 1817–18 ในสงครามครั้งที่สามระหว่างมราฐาและอังกฤษ Quote: "The growth of Maratha power was first checked at the battle of Panipat, which was fought in 1761. ... The initiative for the third and final round of hostilities (with the British) came from the Peshwa, despite the fact that in 1802 he had placed himself voluntarily under British protection. Spurred by memories of past glory, the Peshwa placed himself at the head of a combination which sought to rid the country of British control. However, his desperate attempt to reassert his independence ended in military disaster at Kirki near Poona in 1818. Under the terms of a peace settlement, the Peshwa retired as a state prisoner to Bithur near Kanpur, while the territories under his control were taken over bv the British government.

อ้างอิง

 แหล่งข้อมูลอื่น 

หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สถานีรถไฟในมุมไบ