เกาะบูเว

เกาะบูเว ( ;   บูเวเอยยา) เป็นเกาะภูเขาไฟกึ่งแอนตาร์กติกและเขตสงวนธรรมชาติที่ไม่มีผู้อยู่อาศัย ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติก ทางใต้สุดของเทือกเขากลางสมุทรแอตแลนติก เกาะบูเวเป็นดินแดนในภาวะพึ่งพิงของประเทศนอร์เวย์ ตามด้วยเกาะปีเตอร์ที่ 1 และควีนม็อดแลนด์ กลายเป็นส่วนหนึ่งของสามเขตสังกัดของนอร์เวย์ และเป็นเขตสังกัดเดียวที่อยู่นอกเหนือภูมิภาคในระบบสนธิสัญญาแอนตาร์กติก 

เกาะบูเวเป็นเกาะห่างไกลที่สุดในโลก เพราะที่ตั้งอยู่ห่างจากแผ่นดินใหญ่คือชายฝั่งพรินเซสอัสตริดของควีนม็อดแลนด์ 1,700 กิโลเมตรทางทิศเหนือ และแผ่นดินใหญ่ที่มีผู้อยู่อาศัยคือแหลมอะกะลัสของประเทศแอฟริกาใต้ 2,200 กิโลเมตรทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เกาะบูเวมีพื้นที่ทั้งหมด 49 ตารางกิโลเมตร ร้อยละ 93 ของพื้นที่ปกคลุมด้วยธารน้ำแข็ง ศูนย์กลางเป็นปล่องภูเขาไฟรูปโล่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง และจุดสูงสุดอยู่บนยอดเขาโอลาฟ (Olavtoppen) ด้วยความสูง 780 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ชายฝั่งรายล้อมด้วยเกาะโขดหินบางส่วนและเกาะขนาดเล็กกว่าแห่งหนึ่งคือเกาะลาร์ส (Larsøya) ที่ขึ้นฝั่งอย่างง่ายเพียงแห่งเดียวอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือชื่อนีเรยซา (Nyrøysa) สัตว์มีกระดูกสันหลังที่อาศัยอยู่บนเกาะบูเวนั้นมีเพียงแค่นกทะเลและแมวน้ำ

นักสำรวจชาวฝรั่งเศส ฌ็อง-บาติสต์ ชาร์ล บูเว เดอ โลซีเย พบเกาะบูเวเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1739 โดยเขาระบุพิกัดของเกาะคลาดเคลื่อน ทำให้นักสำรวจคนอื่นไม่พบเกาะจนกระทั่งการเดินทางของเจมส์ ลินด์ซีย์ และทอมัส ฮอปเปอร์ ใน ค.ศ. 1808 เบนจามิน มอร์เรล ใน ค.ศ. 1822 ผู้สามารถขึ้นฝั่งได้เป็นครั้งแรกตามบันทึกของเขาซึ่งเป็นข้อสงสัยจากนักวิชาการ และจอร์จ นอร์ริส ใน ค.ศ. 1825 ผู้อ้างสิทธิเหนือเกาะเป็นของสหราชอาณาจักร และพบเกาะทอมป์สันตั้งอยู่ใกล้เคียง ซึ่งภายหลังถูกเผยว่าเป็นเกาะที่ไม่มีอยู่จริง พวกเขาต่างบันทึกพิกัดของเกาะแตกต่างกัน จนถึงการเดินทางวัลดีวีอาของนักชีววิทยาทางทะเลชาวเยอรมัน คาร์ล คุน ใน ค.ศ. 1898 ได้ระบุพิกัดของเกาะอย่างแม่นยำ

คณะเดินทางนอร์วีเจียครั้งที่หนึ่งอยู่อาศัยระยะยาวบนเกาะครั้งแรกใน ค.ศ. 1927 พร้อมอ้างสิทธิเป็นของนอร์เวย์และตั้งชื่อตามบูเว เดอ โลซีเย สหราชอาณาจักรพิพาทการอ้างสิทธิของนอร์เวย์ก่อนจะสละสิทธิของตน เกาะบูเวถูกประกาศเป็นเขตสังกัดของนอร์เวย์ตามพระราชบัญญัติ ค.ศ. 1930 ภายใต้การควบคุมของกรมกิจการขั้วโลก กระทรวงยุติธรรมและความมั่นคงสาธารณะ พื้นที่ทั้งหมดและน่านน้ำอาณาเขตของเกาะบูเวได้รับการคุ้มครองเป็นเขตสงวนธรรมชาติใน ค.ศ. 1971 และพื้นที่สำคัญเพื่อการอนุรักษ์นกจากเบิร์ดไลฟ์อินเตอร์เนชันแนล การสำรวจทางวิทยาศาสตร์บนเกาะเริ่มต้นใน ค.ศ. 1978 โดยสถาบันขั้วโลกนอร์เวย์จัดตั้งสถานีวิจัยและสถานีตรวจอากาศอัตโนมัติบนนีเรยซา และส่งนักวิจัยมาประจำการทุกฤดูร้อน

 ภูมิศาสตร์และธรณีวิทยา 

เกาะบูเวต์ เป็นเกาะภูเขาไฟที่ตั้งอยู่บนยอดภูเขาไฟรูปโล่ใกล้กับแนวสันเขาอินเดียนตะวันตกเฉียงใต้ในมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ เกาะนี้มีขนาด  และครอบคลุมพื้นที่  รวมถึงเกาะเล็ก ๆ และโขดหินรอบเกาะหลายแห่ง โดยมีเกาะลาร์โซยาเป็นเกาะขนาดใหญ่ที่สุดในกลุ่มนี้

เกาะนี้ตั้งอยู่ในบริเวณซับแอนตาร์กติก ทางใต้ของ จุดบรรจบแอนตาร์กติก ซึ่งตามบางนิยามถือว่าอยู่ในมหาสมุทรใต้

เกาะบูเวต์ได้รับการยกย่องว่าเป็นเกาะที่ห่างไกลที่สุดในโลก แผ่นดินที่ใกล้ที่สุดคือ Queen Maud Land ในทวีปแอนตาร์กติกา ซึ่งห่างออกไปทางใต้ประมาณ 1,700 กม. (1,100 ไมล์; 920 นาโนเมตร) เกาะกัฟตั้งอยู่ห่างออกไปทางเหนือประมาณ 1,860 กม. (1,160 ไมล์; 1,000 นาโนเมตร) ในขณะที่ทางตะวันออกคือหมู่เกาะปรินซ์เอ็ดเวิร์ด ห่างออกไปประมาณ 2,570 กม. (1,600 ไมล์; 1,390 นาโนเมตร) และทางตะวันตกคือหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช ห่างออกไปประมาณ 1,900 กม. (1,200 ไมล์; 1,030 นาโนเมตร) ที่อยู่อาศัยที่ใกล้ที่สุดคือ Tristan da Cunha ห่างออกไปประมาณ 2,260 กม. (1,400 ไมล์; 1,220 ไมล์ทะเล) ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ

พื้นที่ไนรอยซาเป็นระเบียงขนาดประมาณ ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ สร้างขึ้นจากหินถล่มในช่วงปี 1955 ถึง 1957 เป็นจุดเข้าถึงที่ง่ายที่สุดของเกาะ เป็นที่ตั้งของสถานีตรวจอากาศอัตโนมัติ มุมตะวันตกเฉียงเหนือคือคาบสมุทรเคปเซอร์คอนซิชัน จากที่นั่นไปทางตะวันออกถึงเคปวัลดิเวียชายฝั่งเป็นที่รู้จักกันในชื่อมอร์เกนส เตียร์เนคีสเทน

 อ้างอิง 

 บรรณานุกรม 










 แหล่งข้อมูลอื่น 

 เกาะบูเว. เดอะเวิลด์แฟกต์บุ๊ก. สำนักข่าวกรองกลาง.
 สถานีนอร์เวเจีย – สถานีวิจัยตั้งอยู่ที่นีเรยซา บนเกาะบูเว


หมวดหมู่:เกาะในประเทศนอร์เวย์
หมวดหมู่:เขตสังกัดของนอร์เวย์