ความดันโลหิตสูงไม่ทราบสาเหตุ

ความดันโลหิตสูงไม่ทราบสาเหตุ () หรือ ความดันโลหิตสูงปฐมภูมิ () เป็นความดันโลหิตสูงที่ไม่สามารถระบุสาเหตุได้ชัดเจน เป็นความดันโลหิตสูงชนิดที่พบได้บ่อยที่สุด ราวร้อยละ 95 ของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงทั้งหมด มีแนวโน้มที่จะเป็นกรรมพันธุ์ และน่าจะเป็นผลจากความสัมพันธ์ซับซ้อนระหว่างพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อม ความชุกของความดันโลหิตสูงไม่ทราบสาเหตุเพิ่มขึ้นตามอายุ และผู้ป่วยที่มีความดันเลือดสูงเมื่ออายุน้อยจะมีความเสี่ยงมากขึ้นที่จะเป็นโรคความดันโลหิตสูงเมื่ออายุมากขึ้น ความดันโลหิตสูงเพิ่มความเสี่ยงของโรคสมอง หัวใจ และไตตามมา

 การจำแนกความรุนแรง 
 การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย JNC7 ประเภท ความดันช่วงหัวใจบีบ (Systolic pressure; SBP) ความดันช่วงหัวใจคลาย (Diastolic pressure; DBP) มม.ปรอท (mmHg) กิโลปาสกาล (kPa) มม.ปรอท (mmHg) กิโลปาสกาล (kPa) ปกติ 90–119 12–15.9 60–79 8.0–10.5 ก่อนความดันโลหิตสูง 120–139 16.0–18.5 80–89 10.7–11.9 ความดันโลหิตสูงระยะที่ 1 140–159 18.7–21.2 90–99 12.0–13.2 ความดันโลหิตสูงระยะที่ 2 ≥160 ≥21.3 ≥100 ≥13.3 ความดันโลหิตเฉพาะช่วงหัวใจบีบสูง ≥140 ≥18.7 <90 <12.0
 การจำแนกประเภทความดันเลือดโดย ESH-ESC BHS IVและสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย ประเภท ความดันช่วงหัวใจบีบ (มม.ปรอท)  ความดันช่วงหัวใจคลาย (มม.ปรอท) เหมาะสม <120 และ <80 ปกติ 120–129 และ/หรือ 80–84 ปกติค่อนสูง 130–139 และ/หรือ 85–89 ความดันโลหิตสูงระยะที่ 1 140–159 และ/หรือ 90-99 ความดันโลหิตสูงระยะที่ 2 160-179 และ/หรือ 100-109 ความดันโลหิตสูงระยะที่ 3 ≥180 และ/หรือ ≥110 ความดันโลหิตเฉพาะช่วงหัวใจบีบสูง ≥140 และ/หรือ <90
การจำแนกความรุนแรงของความดันเลือดออกในปัจจุบันเป็นความดันเลือดปกติ ก่อนความดันโลหิตสูง (prehypertension) ความดันโลหิตสูงระยะที่ 1 และ 2 และความดันโลหิตเฉพาะช่วงหัวใจบีบสูง (isolated systolic hypertension) ที่มักพบได้บ่อยในผู้สูงอายุ การอ่านค่าความดันใช้ค่าเฉลี่ยของการวัดความดันโลหิตในท่านั่งที่สบายและควรวัดอย่างน้อย 2 ครั้งที่มาตรวจในระยะเวลาที่ห่างกัน ในผู้ที่อายุมากกว่า 50 ปี จะวินิจฉัยภาวะความดันโลหิตสูงเมื่อมีความดันเลือดมากกว่า 140 มิลลิเมตรปรอทในช่วงหัวใจบีบ และ 90 มิลลิเมตรปรอทในช่วงหัวใจคลาย ผู้ป่วยที่มีโรคเบาหวานชนิดที่ 1 หรือ 2 หรือโรคไตและมีความดันโลหิตมากกว่า 130/80 มิลลิเมตรปรอทควรได้รับการรักษา

ความดันโลหิตสูง "ชนิดดื้อ" (resistant) หมายถึงการใช้ยาไม่สามารถลดความดันเลือดกลับมาอยู่ในระดับปกติได้หลังจากใช้ยา 3 ชนิด แนวทางการรักษาความดันโลหิตสูงชนิดดื้อได้รับการตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 สมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย
 แนวทางการรักษาโรคความดันโลหิตสูง ในเวชปฏิบัติทั่วไป พ.ศ. 2555 โดยสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย 

หมวดหมู่:ความดันโลหิตสูง
หมวดหมู่:โรคที่สัมพันธ์กับความอ้วน