ช่วงชีวิต

คำว่า ช่วงชีวิต () บางครั้งใช้เป็นไวพจน์ของ "ความคาดหมายการคงชีพ" (life expectancy) ในทางประชากรศาสตร์ อย่างไรก็ดี คำว่า "ช่วงชีวิต" บางครั้งใช้หมายความถึงเฉพาะสมาชิกประชากรที่มีอายุยืนเป็นพิเศษ ขณะที่ "ความคาดหมายการคงชีพ" นิยามทางสถิติว่าเป็นจำนวนปีโดยเฉลี่ยที่เหลืออยู่ ณ อายุใด ๆ เสมอ ตัวอย่างเช่น ความคาดหมายการคงชีพตั้งแต่เกิดของประชากรเท่ากับอายุเฉลี่ยเมื่อตายของประชากรทั้งหมดที่เกิดในปีเดียวกัน (ในกรณีกลุ่มร่วมรุ่น)

 ความคาดหมายการคงชีพปัจจุบัน 
มีหลายปัจจัยมีผลต่อการมีอายุยืนของแต่ละคน  ปัจจัยที่มีนัยสำคัญในการคาดหมายคงชีพประกอบด้วย เพศ พันธุกรรม การเข้าถึงสาธารณสุข อนามัย การควบคุมอาหาร สารอาหาร การออกกำลังกาย รูปแบบการใช้ชีวิต และอัตราอาชญากรรม ด้านล่างเป็นรายการความคาดหมายการคงชีพในประเทศต่าง ๆThe US Central Intelligence Agency, 2010, CIA World Factbook, retrieved 12 Jan. 2011, https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/index.html 
 ประเทศที่พัฒนาแล้ว: 77–90 ปี (เช่น ประเทศแคนาดา 81.29 ปี ประเมินปี 2553)
 ประเทศที่กำลังพัฒนา: 32–80 ปี (เช่น ประเทศโมซัมบิก 41.37 ปี ประเมินปี 2553)

 ปัจจัยหลัก 
 พันธุกรรม 
เซลล์ไลน์ลิมโฟบลาสโตอิดที่ได้จากตัวอย่างเลือดของผู้มีอายุยืนยาวมีกิจกรรมของโปรตีน PARP (โพลี-ADP-ริโบสโพลีเมอเรส) สูงขึ้นมากเมื่อเทียบกับเซลล์ไลน์ที่ได้จากคนอายุน้อยกว่า (20 ถึง 70 ปี) เซลล์ลิมโฟไซต์ของผู้มีอายุยืนมีลักษณะที่เป็นลักษณะของเซลล์ในคนอายุน้อย เช่น ความสามารถในการเริ่มกลไกการฟื้นฟูหลังจากย่อยุดออกซิเดชั่นที่เกิดความเสียหายต่อ DNA จาก H2O2 เช่นเดียวกับการแสดงออกของยีน PARP

การศึกษาคู่แฝดแสดงให้เห็นว่า ประมาณ 20–30% ของความแตกต่างในอายุขัยของมนุษย์อาจเกี่ยวข้องกับพันธุกรรม ส่วนที่เหลือเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมส่วนบุคคลและปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ แม้ว่าจะมีการค้นพบยีนหลายร้อยตัวที่เกี่ยวข้องกับอายุยืนยาวในฐานข้อมูลของการแปรผันทางพันธุกรรมของมนุษย์ที่จัดทำขึ้นในสหรัฐ, เบลเยียม และสหราชอาณาจักร แต่ยังสามารถอธิบายเพียงส่วนน้อยของอัตราการถ่ายทอดทางพันธุกรรมเท่านั้น

 รูปแบบชีวิต 
อายุยืนยาวเป็นลักษณะที่สามารถปรับเปลี่ยนได้ง่าย และลักษณะเหล่านี้ตอบสนองต่อสภาวะแวดล้อมที่เป็นรูปธรรมและความหลากหลายในทางกายภาพ การออกกำลังกาย นิสัยการกิน สภาพความเป็นอยู่ รวมถึงการปฏิสัมพันธ์ทางเภสัชกรรมและอาหาร การศึกษาที่ดำเนินการในปี 2012 พบว่า แม้แต่การออกกำลังกายเพียงเล็กน้อยในเวลาว่างก็สามารถเพิ่มอายุขัยได้ถึง 4.5 ปี

 เส้นทางทางชีววิทยา 
เส้นทางทางชีววิทยาที่ได้รับการศึกษาอย่างดีสี่เส้นทางซึ่งทราบกันดีว่าควบคุมการแก่และการปรับระดับซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีผลต่ออายุขัย ได้แก่ อินซูลิน/IGF-1, เป้าหมายของราพามัยซิน (mTOR), คินาสที่เปิดใช้โปรตีนคินาส (AMPK) และซิรตูอิน

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ชราภาพ
หมวดหมู่:พฤฒาวิทยา
หมวดหมู่:ประชากร
หมวดหมู่:ประชากรศาสตร์
หมวดหมู่:สังคมเศรษฐศาสตร์