จ้องหน่อง

จ้องหน่อง หืน หรือ หุนเครื่องดนตรีของภาคอีสานตอนเหนือ. สืบค้นเมื่อ 21 มกราคม 2564. เป็นเครื่องดนตรีประเภทดีดชนิดหนึ่ง ทำด้วยไม้ไผ่หรือโลหะบาง เซาะร่องตรงกลางเป็นลิ้นในตัว เวลาเล่น (ดีด) ประกบจ้องหน่องเข้ากับปาก ดีดที่ปลายข้างหนึ่งของจ้องหน่องด้วยนิ้วหัวแม่มือหรือนิ้วชี้ หรือชักด้วยด้ายเชือกที่ผูกโยงกับปลายจ้องหน่อง อาศัยกระพุ้งปากเป็นกล่องเสียง (ขยายเสียงในลักษณะเดียวกับกะโหลกซอหรือลำตัวของกีตาร์โปร่ง‎) การสร้างโทนเสียงทำให้เกิดเสียงสูงต่ำตามขนาดของกระพุ้งปากที่ทำ สามารถดีดเป็นเสียงแท้คล้ายเสียงคนออกเสียงสระ 

นิยมเล่นกันในชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในกลุ่มไทยลาว เช่น ผู้ไทซึ่งเรียกชื่อว่า "โกย"Isan Gate. วัฒนธรรมกลุ่มอีสานเหนือ. สืบค้นเมื่อ 22 มกราคม 2564. และมูเซอเรียกว่า "เปี๊ยะ" เครื่องดนตรีชนิดนี้ยังพบในต่างประเทศด้วย ได้แก่ แถบมองโกเลีย ปาปัวนิวกินี เกาะลมบก บาหลี แอฟริกา และยุโรป

จ้องหน่องในประเทศต่าง ๆ อังกูฐ ()คคณา () โมรสิงค์ ()ต่านโมย ()เดมีร์-โคมุซ (demir-khomus)โข่วเสียน ()center|thumb|120x120px|อังกูฐcenter|thumb|120x120px|คคณาcenter|thumb|120x120px|โมรสิงค์ center|thumb|120x120px|เดมีร์-โคมุซcenter|thumb|120x120px|โข่วเสียน  ทำด้วยไม้ไผ่
 มือจับเป็นแท่งยาว
ช่องประกบปากค่อนข้างหนา ทำด้วยไม้ไผ่
 มือจับรูปเป็นแท่งยาว
ช่องประกบปาก เป็นแผ่นบาง
 คล้ายหืนของทางภาคอีสานของไทย ทำด้วยโลหะ
 มือจับรูปวงแหวนกลม
ลิ้นยาว ดีดง่าย ทำด้วยไม้แท้ บาง
 ปลายสองข้างแหลม ทำด้วยโลหะ
 มือจับรูปวงรียาว
ลิ้นยาว ดีดง่ายทำด้วยโลหะ
 เป็นแผ่นแบนยาว
ช่องประกบปากแบนกว้างพบในประเทศกัมพูชาพบในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดียพบในประเทศอินเดียพบในประเทศเวียดนามพบในสาธารณรัฐตูวา รัสเซียพบในประเทศจีน

 อ้างอิง 


  จากเว็บสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ

หมวดหมู่:เครื่องดนตรีไทย