จักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ

จักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ (; 18 ตุลาคม ค.ศ. 1127 – 26 เมษายน ค.ศ. 1192) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นพระองค์ที่ 77 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์แบบดั้งเดิม รัชสมัยของพระองค์กินเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1155 ถึง 1158 แม้พระองค์จะควบคุมพระราชอำนาจผ่านระบบอินเซได้อย่างมีประสิทธิภาพเกือบ 37 ปี แต่นักวิชาการยังคงมีความเห็นต่างกันว่าการปกครองของพระองค์เป็นส่วนหนึ่งของระบบอินเซอย่างแท้จริงหรือไม่ เนื่องจากการกบฏปีโฮเง็งได้บ่อนทำลายสถานะของจักรพรรดิTitsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon, pp. 188–190; Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, pp. 326–327; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki. pp.205–208. อย่างไรก็ตาม เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปว่า ด้วยชัยชนะเหนือคู่แข่งทางการเมือง พระองค์จึงมีอิทธิพลและอำนาจมากกว่าที่สถานะจักรพรรดิในยุคนั้นซึ่งกำลังเสื่อมอำนาจพึงจะมีได้

หลังสิ้นพระชนม์ พระองค์ได้รับการตั้งพระนามเพื่อเชื่อมโยงกับจักรพรรดิชิรากาวะในศตวรรษที่ 11 โดยคำว่า 'โกะ' (後) มีความหมายว่า 'จักรพรรดิองค์หลัง' บางครั้งพระองค์จึงถูกเรียกว่า 'จักรพรรดิชิรากาวะองค์หลัง' หรือในเอกสารเก่าบางฉบับ อาจปรากฏพระนามว่า 'ชิรากาวะองค์ที่สอง' หรือ 'ชิรากาวะองค์ที่ 2

พระองค์เป็นจักรพรรดิโดยพฤตินัยพระองค์สุดท้าย ก่อนที่ตำแหน่งโชกุนจะกลายเป็นประมุขของประเทศ ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะในปี ค.ศ. 1192 จนกระทั่งเกิดการปฏิรูปเมจิในปี ค.ศ. 1868

 บทบาททางการเมือง 
 การขึ้นสู่ราชบัลลังก์ 
เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1155 (วันที่ 23 เดือน 7 ปีคีวจุที่ 2) จักรพรรดิโคโนเอะสิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุเพียง 17 พรรษา โดยไม่มีรัชทายาทBrown, p. 326. เกิดข้อพิพาทเรื่องการสืบทอดราชบัลลังก์ โดยมีผู้มีสิทธิ์ในราชบัลลังก์ถึงสองพระองค์ ได้แก่เจ้าชายชิเงฮิโตะ พระราชโอรสของอดีตจักรพรรดิซูโตกุ และเจ้าชายโมริฮิโตะ พระโอรสของเจ้าชายมาซาฮิโตะ แม้ว่าในกุคันโชจะระบุว่าบิฟุกุมอนอิงจะเคยเสนอพระนามพระธิดาของพระนาง คือเจ้าหญิงอากิโกะ ให้ขึ้นครองราชย์ แต่สังคมในยุคเฮอังยังคงต่อต้านแนวคิดเรื่องผู้ปกครองที่เป็นผู้หญิง คาดว่าเจ้าชายชิเงฮิโตะจะได้สืบราชบัลลังก์ และได้รับการสนับสนุนจากฟูจิวาระ โนะ โยรินางะ แต่ขุนนางในราชสำนักซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่บิฟูกุมอนอิงและฟูจิวาระ โนะ ทาดามิจิได้คัดค้านเรื่องนี้ เนื่องจากเกรงว่าอดีตจักรพรรดิซูโตกุจะมีพระราชอำนาจในฐานะอดีตจักรพรรดิที่ว่าราชการในวัด ด้วยการสนับสนุนจากอดีตจักรพรรดิโทบะผู้เป็นพระราชบิดา เจ้าชายมาซาฮิโตะ พระชนมายุ 29 พรรษา ซึ่งเป็นพระราชบิดาของเจ้าชายโมริฮิโตะ จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ เพื่อรักษาตำแหน่งไว้ให้พระราชโอรสจนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ โดยไม่ผ่านตำแหน่งรัชทายาท จักรพรรดิองค์ใหม่ ซึ่งภายหลังสิ้นพระชนม์จะได้รับการสถาปนาพระนามเป็น โกะ-ชิรากาวะ ได้ขึ้นครองราชย์ในช่วงปลายปีนั้น

หลังจากที่จักรพรรดิซูโตกุสละราชบัลลังก์ เพื่อให้จักรพรรดิโคโนเอะขึ้นครองราชย์แทน พระองค์และราชสกุลของพระองค์กลับถูกกีดกันจากสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ ซึ่งสร้างความพิโรธอย่างยิ่งแก่จักรพรรดิซูโตกุ และกลายเป็นชนวนให้เกิดความขัดแย้งในภายหลังTitsingh, Isaac. (1834). ; Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, p. 326; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 44;  a distinct act of senso is unrecognized prior to Emperor Tenji; and all sovereigns except Jitō, Yōzei, Go-Toba, and Fushimi have senso and sokui in the same year until the reign of Emperor Go-Murakami.Saeki, Tomohiro. (2015). Part 2 chapter 1.

 พระราชวงศ์ 
ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ โกะ-ชิรากาวะมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ)Brown, pp. 264; n.b., up until the time of Emperor Jomei, the personal names of the emperors (their imina) were very long and people did not generally use them.  The number of characters in each name diminished after Jomei's reign. ว่า เจ้าชายมาซาฮิโตะ (雅仁親王)Titsingh, p. 188; Brown, p. 326; Varley, p. 205.

พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ในจักรพรรดิโทบะTitsingh, p. 190. กับพระนางฟูจิวาระ โนะ ทามาโกะ ธิดาในฟูจิวาระ โนะ คินซาเนะ

พระมเหสีหลักกับพระราชโอรสธิดา:
 พระมเหสี (ชินโนฮิ) : มินาโมโตะ โยชิโกะ  (源懿子; 1116-1143) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ สึเนซาเนะกับบุตรีบุญธรรมในมินาโมโตะ อาริฮิโตะ
 พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายโมริฮิโตะ (守仁親王) ภายหลังเป็น จักรพรรดินิโจ
 จักรพรรดินี (ชูงู) : ฟูจิวาระ คินชิ (藤原忻子) โทกูไดจิ คินโยชิ
 โคไตโง: ไทระ โนะ ชิเงโกะ (平滋子; 1142-1176) ภายหลังเป็น เค็นชุมมนอิง (建春門院) ธิดาในไทระ โทกิโนบุ
 พระราชโอรสองค์ที่ 7: เจ้าชายโนริฮิโตะ (憲仁親王) ภายหลังเป็น จักรพรรดิทากากูระ
 นางกำนัล: ซันโจ (ฟูจิวาระ) โซโกะ (三条（藤原）琮子; 1145-1231) ธิดาในซันโจ คินโนริ
 นางสนองพระโอษฐ์: ฟูจิวาระ ชิเงโกะ (藤原成子; เสียชีวิต ค.ศ. 1177) ธิดาในฟูจิวาระ ซูเอนาริ
 พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงซูเกโกะ (亮子内親王) ภายหลังเป็น อิมปูมนอิง (殷富門院)
 พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงโยชิโกะ (好子内親王; 1148-1192)
 พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าหญิงชิกิชิ (式子内親王) ภายหลังเป็น โออิโนมิกาโดะ-ไซอิง (大炊御門斎院)
 พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายนักบวชชูกากุ (守覚法親王; 1150-1202)
 พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายโมจิฮิโตะ (以仁王)
 พระราชธิดาองค์ที่ 4: เจ้าหญิงคีวชิ (休子内親王; 1157-1171)
 โบมง-โนะ-สึโบเนะ (坊門局) ธิดาในไทระ โนบูชิเงะ
 พระราชโอรสองค์ที่ 4: เจ้าชายนักบวชเอ็นเอะ (円恵法親王; 1152-1183)
 พระราชโอรสองค์ที่ 5: เจ้าชายนักบวชโจเก (定恵法親王; 1156-1196)
 พระราชโอรสองค์ที่ 6: โกเอะ (恒恵; 1159-1206)
 โบมง-โดโนะ (坊門殿) ธิดาในโทกูไดจิ คินโยชิ
 พระราชธิดาองค์ที่ 5: เจ้าหญิงอัตสึโกะ (惇子内親王; 1158-1172)
 ซันโจะ-โนะ-สึโบเนะ (三条局) ธิดาในนักบวช
 พระราชโอรสองค์ที่ 10: เจ้าชายนักบวชโดโฮ (道法法親王; 1166-1214)
 พระราชโอรสองค์ที่ 12: ชินเตะ (真禎; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1169)
 ทัมบะ-โนะ-สึโบเนะ (丹波局) ธิดาในนักบวช
 พระราชโอรสองค์ที่ 8: เจ้าชายนักบวชโจเอะ (静恵法親王; 1164-1203)
 พระราชโอรสองค์ที่ 11: เจ้าชายนักบวชโชนิง (承仁法親王; 1169-1197)
 อูเอมนโนซูเกะ (右衛門佐) ธิดาในฟูจิวาระ ซูเกตากะ
 พระราชโอรสองค์ที่ 9: อิง โนะ มิโกะ (院の御子; B.1165)
 โอมิยะ-โนะ-สึโบเนะ (大宮局) ธิดาในฟูจิวาระ โคเรซาเนะ
 โคโนเอะ-โนะ-สึโบเนะ (近衛局) ธิดาในฟูจิวาระ คินยาซุ
 มิโกะ โนะ ฮิเมะ-กิมิ (御子姫君; 1164-1181) ธิดาในไทระ โนะ คิโยโมริ
 ทากาชินะ เอชิ (高階 栄子; 1151-1216) ธิดาของนักบวช
 พระราชธิดาองค์ที่ 6: เจ้าหญิงคินชิ (覲子内親王; 1181-1252) ภายหลังเป็น เซ็นโยมนอิง (宣陽門院)

 พระราชพงศาวลี 

 แผนผังจักรพรรดิญี่ปุ่น 

 อ้างอิง 

 ข้อมูล 
 Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).  Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ; OCLC 251325323
 Helmolt, Hans Ferdinand and James Bryce Bryce. (1907). The World's History: A Survey of Man's Progress. Vol. 2.  London: William Heinemann.OCLC 20279012
 Kitagawa, Hiroshi and Bruce T. Tsuchida, ed. (1975). The Tale of the Heike. Tokyo: University of Tokyo Press.  OCLC 164803926
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
 Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ; OCLC 59145842
 Saeki, Tomohiro. (2015). Political Structure and the Royal Family in the Early Middle Ages (University of Tokyo Press, 2015) 

โกะ-ชิรากาวะ
หมวดหมู่:บุคคลในยุคเฮอัง
หมวดหมู่:ภิกษุชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภิกษุที่เป็นพระราชวงศ์
โกะ-ชิรากาวะ
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1670
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 1735
หมวดหมู่:พระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดิ