ประวัติศาสตร์ไต้หวัน

ประวัติศาสตร์ของเกาะไต้หวันย้อนกลับไปหลายหมื่นปีนับตั้งแต่มีหลักฐานการอยู่อาศัยของมนุษย์ยุคแรกสุด การปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วของวัฒนธรรมเกษตรกรรมในช่วงประมาณ 2,457 ปีก่อนพุทธกาล (3,000 ปีก่อนคริสตกาล) เชื่อว่าเป็นผลมาจากการมาถึงของบรรพบุรุษของกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองไต้หวันในปัจจุบัน ผู้คนจากประเทศจีนเริ่มเข้ามาติดต่อกับไต้หวันอย่างค่อยเป็นค่อยไปในช่วงราชวงศ์หยวน (พ.ศ. 1814–1911) และชาวจีนฮั่นเริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 22 (ต้นศตวรรษที่ 17) เกาะแห่งนี้เริ่มเป็นที่รู้จักในโลกตะวันตกเมื่อนักสำรวจชาวโปรตุเกสค้นพบในคริสต์ศตวรรษที่ 21 (ศตวรรษที่ 16) และตั้งชื่อว่า ฟอร์โมซา (Formosa) ระหว่าง พ.ศ. 2167 ถึง พ.ศ. 2205 พื้นที่ทางตอนใต้ของเกาะถูกยึดครองเป็นอาณานิคมโดยชาวดัตช์ ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่ป้อมเซลันเดีย (ปัจจุบันคือเขตอันผิง เมืองไถหนาน) ในขณะที่ชาวสเปนได้สร้างฐานที่มั่นทางตอนเหนือซึ่งคงอยู่จนถึง พ.ศ. 2185 ก่อนจะถูกชาวดัตช์เข้ายึดครองป้อมซานติสิมาตรินิดัดในเมืองจีหลง การเข้ามาของชาวยุโรปเหล่านี้ตามมาด้วยกระแสการอพยพของชาวฮกโล่และชาวฮากกา (จีนแคะ) จากมณฑลฝูเจี้ยนและกวางตุ้ง

ในปี พ.ศ. 2205 เจิ้ง เฉิงกง (Koxinga) มีชัยเหนือชาวดัตช์และสถาปนาอาณาจักรต่งหนิงเพื่อใช้เป็นฐานปฏิบัติการบนเกาะ ทว่าทายาทของเขาพ่ายแพ้ต่อราชวงศ์ชิงในปี พ.ศ. 2226 และดินแดนบนเกาะไต้หวันได้ถูกผนวกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิชิง ตลอดสองศตวรรษภายใต้การปกครองของราชวงศ์ชิง ประชากรในไต้หวันเพิ่มขึ้นกว่าสองล้านคน และกลายเป็นชาวจีนฮั่นเป็นส่วนใหญ่เนื่องจากการอพยพข้ามช่องแคบอย่างผิดกฎหมายจากจีนแผ่นดินใหญ่และการรุกล้ำดินแดนของชนพื้นเมืองไต้หวัน จากการขยายถิ่นฐานของชาวจีนอย่างต่อเนื่อง ดินแดนภายใต้การปกครองของชิงจึงครอบคลุมพื้นที่ที่ราบทางตะวันตกและตะวันออกเฉียงเหนือทั้งหมด กระบวนการนี้เร่งตัวขึ้นในช่วงปลายสมัยราชวงศ์ชิงเมื่อมีการส่งเสริมการตั้งถิ่นฐานในไต้หวันอย่างจริงจัง จนกระทั่งราชวงศ์ชิงพ่ายแพ้ในสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง จึงได้ยกไต้หวันและหมู่เกาะเผิงหูให้แก่ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2438 ไต้หวันภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นได้รับพัฒนาทางอุตสาหกรรมและกลายเป็นอาณานิคมที่ส่งออกข้าวและน้ำตาลที่สำคัญ ในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ไต้หวันถูกใช้เป็นฐานทัพในการรุกรานจีน และต่อมาคือเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และสงครามแปซิฟิกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

ในปี พ.ศ. 2488 หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลชาตินิยมของสาธารณรัฐจีน (ROC) ภายใต้การนำของพรรคก๊กมินตั๋ง (KMT) ได้เข้าควบคุมไต้หวัน ความถูกต้องตามกฎหมายและลักษณะของการควบคุมไต้หวัน รวมถึงการโอนอำนาจอธิปไตยยังคงเป็นประเด็นที่ถกเถียงกันอยู่ ในปี พ.ศ. 2492 หลังจากพ่ายแพ้ในการควบคุมจีนแผ่นดินใหญ่จากสงครามกลางเมืองจีน รัฐบาลสาธารณรัฐจีนภายใต้พรรคก๊กมินตั๋งได้ถอยร่นมายังไต้หวัน โดยที่เจียง ไคเชก ได้ประกาศกฎอัยการศึก พรรคก๊กมินตั๋งปกครองไต้หวัน (รวมถึงเกาะจินเหมิน, อูชิว และหมู่เกาะหมาจู่) ในฐานะรัฐพรรคการเมืองเดียวเป็นเวลาสี่สิบปี จนกระทั่งมีการปฏิรูปประชาธิปไตยในช่วงทศวรรษ 2520 และมีการเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยตรงครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 ในช่วงยุคหลังสงคราม ไต้หวันมีการพัฒนาอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วและการเติบโตทางเศรษฐกิจที่รู้จักกันในชื่อ "ปาฏิหาริย์ไต้หวัน" และเป็นหนึ่งใน "สี่เสือแห่งเอเชีย"

 สมัยก่อนประวัติศาสตร์ 

ในช่วงยุคไพลสโตซีนตอนปลาย ระดับน้ำทะเลต่ำกว่าปัจจุบันประมาณ  ทำให้พื้นของช่องแคบไต้หวันที่ตื้นเขินโผล่ขึ้นมาเป็นสะพานบก มีการพบฟอสซิลของสัตว์มีกระดูกสันหลังจำนวนมากในช่องแคบระหว่างหมู่เกาะเผิงหูและไต้หวัน รวมถึงกระดูกขากรรไกรส่วนหนึ่งที่เรียกว่า เผิงหู 1 (Penghu 1) ซึ่งดูเหมือนจะเป็นของสปีชีส์ในสกุล Homo ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน โดยมีอายุประมาณ 450,000 ถึง 190,000 ปีมาแล้ว หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดของการมีอยู่ของมนุษย์สมัยใหม่บนเกาะไต้หวันคือเศษชิ้นส่วนและฟันที่พบในชิวชวีและกังจื่อหลินในเขตจั่วเจิ้น ซึ่งคาดว่ามีอายุระหว่าง 20,000 ถึง 30,000 ปีZuozhen Man , Encyclopedia of Taiwan. ส่วนโบราณวัตถุที่เก่าแก่ที่สุดคือเครื่องมือหินกะเทาะในยุคยุคหินเก่าของวัฒนธรรมฉางปินที่พบในฉางปิน มีอายุ 15,000 ถึง 5,000 ปีมาแล้ว นอกจากนี้ยังพบวัฒนธรรมเดียวกันที่แหล่งโบราณคดีในเอ๋อหลวนปี๋ทางตอนใต้สุดของไต้หวัน ซึ่งดำรงอยู่จนถึงเมื่อ 5,000 ปีก่อนChangbin Culture , Encyclopedia of Taiwan. การวิเคราะห์สปอร์และละอองเรณูในตะกอนดินของทะเลสาบสุริยันจันทราบ่งชี้ว่ามีร่องรอยของเกษตรกรรมแบบไร่เลื่อนลอยเริ่มขึ้นในพื้นที่นี้เมื่อ 11,000 ปีก่อน และสิ้นสุดลงเมื่อ 4,200 ปีก่อน ซึ่งเป็นช่วงที่พบซากการปลูกข้าวจำนวนมาก เมื่อเข้าสู่ช่วงต้นของยุคโฮโลซีนเมื่อ 10,000 ปีก่อน ระดับน้ำทะเลได้สูงขึ้นจนเกิดเป็นช่องแคบไต้หวันและตัดขาดตัวเกาะออกจากแผ่นดินใหญ่ของเอเชีย

ในปี ค.ศ. 2011 มีการค้นพบโครงกระดูก "มนุษย์เลี่ยงเต่า" (Liangdao Man) อายุกว่า 8,000 ปีบนเกาะเลี่ยง การฝังศพในยุคหินเก่าเพียงแห่งเดียวที่พบบนไต้หวันอยู่ที่เฉิงกงทางตะวันออกเฉียงใต้ มีอายุย้อนไปถึงประมาณ 4,000 ปีก่อนคริสตกาล pp. 5–9.

เมื่อประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล วัฒนธรรมต้าเพินเคิงในยุคหินใหม่ได้ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันและแพร่กระจายไปทั่วชายฝั่งอย่างรวดเร็ว แหล่งโบราณคดีของพวกเขามีลักษณะเด่นคือเครื่องปั้นดินเผาลายเชือกทาบ ขวานหินขัด และหัวลูกศรหินชนวน ผู้อยู่อาศัยมีการปลูกข้าวและข้าวฟ่าง แต่ยังพึ่งพาเปลือกหอยและปลาจากทะเลเป็นหลัก นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าวัฒนธรรมนี้ไม่ได้สืบทอดมาจากวัฒนธรรมฉางปิน แต่ถูกนำเข้ามาข้ามช่องแคบโดยบรรพบุรุษของชาวไต้หวันพื้นเมืองในปัจจุบัน ซึ่งพูดตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนยุคแรกเริ่มTapenkeng Site, Encyclopedia of Taiwan. ต่อมากลุ่มคนเหล่านี้บางส่วนได้อพยพจากไต้หวันไปยังเกาะต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมถึงทั่วทั้งมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย ปัจจุบันกลุ่มภาษามาลาโย-โพลีนีเชียนมีการพูดกันในพื้นที่กว้างขวาง แต่เป็นเพียงสาขาเดียวของตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ในขณะที่สาขาที่เหลือทั้งหมดพบได้เฉพาะบนเกาะไต้หวันเท่านั้น การเชื่อมโยงทางการค้ากับหมู่เกาะฟิลิปปินส์มีมาต่อเนื่องตั้งแต่ต้นสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล รวมถึงการใช้หยกจากทางตะวันออกของไต้หวัน

วัฒนธรรมต้าเพินเคิงถูกสืบทอดต่อมาด้วยวัฒนธรรมที่หลากหลายทั่วเกาะ รวมถึงวัฒนธรรมต้าหูและวัฒนธรรมอิ๋งผู่ เครื่องมือเหล็กเริ่มปรากฏในวัฒนธรรมต่าง ๆ เช่น วัฒนธรรมเหนี่ยวซุง (Niaosung Culture) โบราณวัตถุโลหะที่เก่าแก่ที่สุดเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยจากการค้า แต่เมื่อประมาณ ค.ศ. 400 เริ่มมีการผลิตเหล็กดัดในท้องถิ่นโดยใช้เตาพุดเดิล (bloomery) ซึ่งเป็นเทคโนโลยีที่อาจนำเข้ามาจากฟิลิปปินส์

 การติดต่อและการตั้งถิ่นฐานของชาวจีน 

 บันทึกเบื้องต้นเกี่ยวกับการเยี่ยมชมที่เป็นไปได้ 

ประวัติศาสตร์จีนยุคแรกมีการกล่าวถึงการเดินทางไปเยือนเกาะทางทิศตะวันออก ซึ่งนักประวัติศาสตร์บางส่วนระบุว่าเป็นเกาะไต้หวัน มีการบันทึกว่ากองกำลังของอาณาจักรง่อก๊ก (Eastern Wu) ในยุคสามก๊ก ได้เดินทางไปเยือนเกาะที่รู้จักกันในชื่อ "อี่โจว" (Yizhou) ในช่วงฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 230 นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่าเกาะนี้คือไต้หวัน ในขณะที่บางส่วนไม่เห็นด้วยเช่นนั้นhttp://www.strongwindpress.com/pdfs/HKFax/No_HK2013-41.pdf  title夷洲问题再辨析 (PDF). [2015-09-27]. （原始內容 (PDF)存檔於2015-09-28）}. ในบันทึก สุยซู (Book of Sui) ระบุว่าจักรพรรดิสุยหยางแห่งราชวงศ์สุย ได้ส่งคณะสำรวจสามครั้งไปยังสถานที่ที่เรียกว่า "หลิวฉิว" (Liuqiu) ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 โดยหลิวฉิวที่บรรยายไว้ในบันทึกสุยซูนั้นมีการผลิตเหล็กเพียงเล็กน้อย ไม่มีระบบตัวเขียน ไม่มีระบบภาษี หรือประมวลกฎหมายอาญา และปกครองโดยกษัตริย์ ชาวพื้นเมืองใช้ใบมีดหินและทำเกษตรกรรมแบบไร่เลื่อนลอย ในเวลาต่อมาชื่อหลิวฉิว (ซึ่งตัวอักษรนี้ในภาษาญี่ปุ่นอ่านว่า "ริวกิว") ได้ถูกนำไปใช้เรียกหมู่เกาะทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของไต้หวัน แต่นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่าในสมัยราชวงศ์สุย ชื่อนี้อาจหมายถึงเกาะไต้หวัน

ชาวประมงจีนได้เริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานบนหมู่เกาะเผิงหูใกล้กับไต้หวันภายในปี ค.ศ. 1171 แม้ว่าเผิงหูจะไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเกาะไต้หวัน แต่ในปัจจุบันถูกปกครองในฐานะส่วนหนึ่งของพื้นที่ไต้หวันโดยสาธารณรัฐจีน ในปี ค.ศ. 1171 กลุ่มโจร "ปี้เส่อเย่" (Bisheye) ซึ่งเป็นชาวไต้หวันที่มีความเกี่ยวข้องกับชาวบีซายาในหมู่เกาะวิซายัส ได้ยกพลขึ้นบกที่เผิงหูและปล้นสะดมไร่นาที่ปลูกโดยผู้อพยพชาวจีน ราชวงศ์ซ่งจึงได้ส่งทหารออกติดตาม และนับตั้งแต่นั้นมา กองลาดตระเวนของราชวงศ์ซ่งก็ได้เดินทางไปเยือนเผิงหูเป็นประจำในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน นอกจากนี้ หวัง ต้ายู (Wang Dayou) เจ้าหน้าที่ท้องถิ่น ยังได้ส่งทหารไปประจำการที่นั่นเพื่อป้องกันการรุกรานจากพวกปี้เส่อเย่

 ราชวงศ์หยวน 

ในยุคราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) ซึ่งปกครองโดยชาวมองโกล ชาวจีนฮั่นเริ่มมีการเดินทางมาเยือนไต้หวัน กุบไล ข่าน จักรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์หยวน ได้ส่งเจ้าหน้าที่ไปยังอาณาจักรริวกิวในปี ค.ศ. 1292 เพื่อเรียกร้องความจงรักภักดี แต่เจ้าหน้าที่เหล่านั้นกลับไปลงเอยที่ไต้หวันและเข้าใจผิดว่าเป็นริวกิว หลังจากทหารสามนายถูกสังหาร คณะผู้แทนจึงถอยทัพกลับทันที ต่อมาได้มีการส่งคณะสำรวจไปอีกครั้งในปี ค.ศ. 1297 นอกจากนี้ หวัง ต้ายวน (Wang Dayuan) ได้มาเยือนไต้หวันในปี ค.ศ. 1349 และได้เขียนบรรยายรายละเอียดเกี่ยวกับไต้หวันเป็นครั้งแรก โดยเขาได้กล่าวถึงการปรากฏของเครื่องปั้นดินเผาฉู่โหวจากเมืองลี่ฉุ่ยในปัจจุบัน ซึ่งบ่งชี้ว่าพ่อค้าชาวจีนได้เคยมาเยือนเกาะแห่งนี้อยู่ก่อนแล้ว

หวังได้บรรยายว่าไต้หวันเป็นอาณาจักรหรือประเทศโพ้นทะเลแห่งแรก โดยระบุว่า 「海外諸國，蓋由此始」 (อาณาจักรโพ้นทะเลทั้งหลายเริ่มต้นจากที่นี่)  เขาไม่พบผู้อพยพชาวจีนบนเกาะไต้หวัน แต่พบชาวจีนจำนวนมากบนเกาะเผิงหู

เขาเรียกภูมิภาคต่าง ๆ ของไต้หวันว่า "หลิวฉิว" (Liuqiu) และ "ปี้เส่อเย่" (Pisheye) โดยหลิวฉิวเป็นดินแดนกว้างใหญ่ที่มีต้นไม้และภูเขาขนาดใหญ่ชื่อว่า ชุ่ยลู่, จงม่าน, ฟู่โถว และต้าจือ ซึ่งสามารถมองเห็นยอดเขาได้จากเกาะเผิงหู เมื่อเขาปีนขึ้นไปบนภูเขาก็สามารถมองเห็นชายฝั่งได้ หวังบรรยายว่าที่นี่เป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์มีไร่นาที่ให้ผลผลิตดี มีอากาศร้อนกว่าเผิงหู และมีผู้คนที่มีธรรมเนียมแตกต่างจากเผิงหู พวกเขาไม่มีเรือและพายแต่ใช้เพียงแพเท่านั้น ทั้งชายและหญิงมักเกล้ามวยผมและสวมเสื้อผ้าที่มีสีสัน พวกเขาทำเกลือจากการต้มน้ำทะเลและทำสุราจากน้ำอ้อยหมัก มีเจ้าเมืองและหัวหน้าชาวป่าที่ได้รับความเคารพจากผู้คน และมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นระหว่างพ่อกับลูก พวกเขาฝึกปฏิบัติการกินเนื้อมนุษย์ต่อศัตรู ผลผลิตของดินแดนนี้รวมถึง ทองคำ, ถั่ว, ข้าวฟ่าง, กำมะถัน, ขี้ผึ้ง, หนังกวาง, เสือดาว และกวางมูส โดยพวกเขายอมรับมุก, อาเกต, ทองคำ, ลูกปัด, จานชาม และเครื่องปั้นดินเผาเป็นสินค้าในการแลกเปลี่ยน

ส่วนปี้เส่อเย่นั้นตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก มีภูเขาและที่ราบกว้างขวางแต่ผู้คนไม่ค่อยทำเกษตรกรรมหรือผลิตสินค้าใด ๆ อากาศร้อนกว่าหลิวฉิว ผู้คนไว้ผมเป็นจุกและสักร่างกายด้วยน้ำหมึกสีดำ ใช้ผ้าไหมสีแดงและผ้าสีเหลืองพันรอบศีรษะ ปี้เส่อเย่ไม่มีหัวหน้าปกครอง ผู้คนมักซ่อนตัวอยู่ในป่าเขาและหุบเขาที่โดดเดี่ยว พวกเขามักใช้เรือในการดักปล้นสะดม รวมถึงมีการลักพาตัวและการค้าทาสเป็นเรื่องปกติ

 ราชวงศ์หมิง 

เมื่อเข้าสู่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 จำนวนชาวประมง พ่อค้า และโจรสลัดชาวจีนที่เดินทางมาเยือนพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะเพิ่มมากขึ้น พ่อค้าบางส่วนจากฮกเกี้ยน (Fujian) มีความคุ้นเคยกับชาวพื้นเมืองบนเกาะไต้หวันจนสามารถพูดกลุ่มภาษาฟอร์โมซาได้ ชาวฮกเกี้ยนล่องเรือเข้าใกล้ไต้หวันมากขึ้นในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เพื่อทำการค้ากับญี่ปุ่นโดยหลีกเลี่ยงทางการราชวงศ์หมิง ชาวจีนที่ทำการค้าในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยังเริ่มใช้ "เส้นทางเข็มทิศทะเลตะวันออก" (ตงหยาง เจิ้นลู่) ซึ่งผ่านทางตะวันตกเฉียงใต้และทางตอนใต้ของไต้หวัน บางส่วนได้ทำการค้ากับชาวไต้หวันพื้นเมือง โดยไต้หวันถูกเรียกว่า "เสี่ยวตงเต่า" (Xiaodong dao - เกาะตะวันออกน้อย) และ "ต้าฮุ่ยกั๋ว" (Dahui guo) ซึ่งคำหลังเพี้ยนมาจากคำว่า "ทายูอัน" (Tayouan) อันเป็นชื่อเผ่าที่อาศัยอยู่บนเกาะเล็ก ๆ ใกล้กับไถหนานในปัจจุบัน ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "ไต้หวัน" นั่นเอง เมื่อถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 ชาวจีนจากฮกเกี้ยนได้เริ่มตั้งถิ่นฐานในไต้หวันตะวันตกเฉียงใต้ และในปี ค.ศ. 1593 เจ้าหน้าที่ราชวงศ์หมิงเริ่มออกใบอนุญาตให้เรือสำเภาจีนไปค้าขายในไต้หวันตอนเหนือ ซึ่งเป็นการยอมรับการค้าที่เคยผิดกฎหมายอยู่ก่อนแล้ว

ในระยะแรก พ่อค้าชาวจีนเดินทางมาถึงไต้หวันตอนเหนือเพื่อนำเหล็กและสิ่งทอมาขายให้แก่ชาวพื้นเมือง เพื่อแลกกับถ่านหิน, กำมะถัน, ทองคำ และเนื้อเก้ง ต่อมาพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ได้กลายเป็นจุดหมายหลักสำหรับการทำประมงปลากระบอก เรือประมงบางส่วนตั้งค่ายพักแรมบนชายฝั่งไต้หวัน และหลายลำเริ่มค้าขายผลิตภัณฑ์จากกวางกับชาวพื้นเมือง การค้าในไต้หวันตะวันตกเฉียงใต้มีความสำคัญน้อยจนกระทั่งหลังปี ค.ศ. 1567 เมื่อพื้นที่นี้ถูกใช้เป็นสถานที่นอกเหนือการควบคุมของหมิงเพื่อหลีกเลี่ยงการสั่งห้ามค้าขายระหว่างจีน-ญี่ปุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อเข้าถึงแร่เงินของญี่ปุ่น ชาวจีนซื้อหนังกวางจากชาวพื้นเมืองและนำไปขายต่อให้ชาวญี่ปุ่นเพื่อทำกำไรมหาศาล

เฉิน ตี้ (Chen Di) มาเยือนไต้หวันในปี ค.ศ. 1603 ร่วมกับคณะปราบปรามโจรสลัดวาโกะที่นำโดยเสิ่น โหย่วหรง (Shen Yourong) นายพลแห่งราชวงศ์หมิง โจรสลัดพ่ายแพ้และพวกเขาได้พบกับหัวหน้าชาวพื้นเมืองที่นำของขวัญมามอบให้ เฉินได้บันทึกเหตุการณ์เหล่านี้ไว้ในบันทึกเกี่ยวกับไต้หวันที่รู้จักกันในชื่อ "ตงฟานจี้" (Dongfanji - บันทึกชาวป่าตะวันออก) ซึ่งบรรยายถึงชาวพื้นเมืองไต้หวันและวิถีชีวิตของพวกเขา หนังสือของเฉิน ตี้ ยังระบุถึงจำนวนประชากรชาวจีนที่อาศัยอยู่ร่วมกับชาวพื้นเมืองบนเกาะไต้หวันอย่างมีนัยสำคัญ ต่อมานายพลเสิ่นได้กลับมาอีกครั้งพร้อมนำกองกำลังไปยังจีหลง (Keelung) เพื่อขับไล่คณะสำรวจของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะที่พยายามเข้ายึดเกาะ

เมื่อเรือโปรตุเกสแล่นผ่านไต้หวันตะวันตกเฉียงใต้ในปี ค.ศ. 1596 ลูกเรือหลายคนที่เคยเรือแตกที่นั่นในปี ค.ศ. 1582 สังเกตเห็นว่าที่ดินได้รับการเพาะปลูกแล้ว ซึ่งสันนิษฐานว่าเกิดจากผู้อพยพจากฮกเกี้ยน เมื่อชาวดัตช์เดินทางมาถึงในปี ค.ศ. 1623 พวกเขาพบชาวจีนประมาณ 1,500 คน ทั้งผู้ที่มาเยือนและผู้อยู่อาศัยถาวร กลุ่มคนส่วนน้อยเหล่านี้ได้นำพืชจากจีนมาปลูก เช่น แอปเปิล, ส้ม, กล้วย และแตงโม การคาดการณ์จำนวนประชากรชาวจีนในขณะนั้นอยู่ที่ประมาณ 2,000 คน กระจายอยู่ในหมู่บ้านสองแห่ง ซึ่งหนึ่งในนั้นจะกลายเป็นเมืองไถหนานในอนาคต นอกจากนี้ยังมีประชากรชาวจีนจำนวนมากที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านชาวพื้นเมือง ซึ่งชาวบ้านพูดภาษาครีโอลที่มีคำยืมจากภาษาจีนจำนวนมาก

 ยุคอาณานิคมดัตช์และสเปน (ค.ศ. 1624–1668) 

 การติดต่อและการจัดตั้งสถานีการค้า 

ชื่อ ฟอร์โมซา (Formosa; 福爾摩沙) มีที่มาย้อนไปถึงปี ค.ศ. 1542 เมื่อนักเดินเรือชาวโปรตุเกสจดบันทึกลงในแผนที่เดินเรือพอร์โทลันของพวกเขาว่า Ilha Formosa (ซึ่งเป็นภาษาโปรตุเกสแปลว่า "เกาะที่สวยงาม") ในปี ค.ศ. 1582 ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์เรือแตกของโปรตุเกสต้องใช้เวลา 45 วันในการต่อสู้กับโรคมาลาเรียและชาวพื้นเมืองก่อนที่จะสามารถเดินทางกลับไปยังมาเก๊าได้สำเร็จ

บริษัทอินดีตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (VOC) ได้เข้ามายังภูมิภาคนี้เพื่อค้นหาฐานทัพทางทหารและการค้าในเอเชีย หลังจากพ่ายแพ้ต่อโปรตุเกสในการรบที่มาเก๊าเมื่อปี ค.ศ. 1622 พวกเขาพยายามเข้ายึดครองหมู่เกาะเผิงหู แต่ถูกทางการราชวงศ์หมิงขับไล่ออกมาในปี ค.ศ. 1624 จากนั้นพวกเขาจึงได้สร้างป้อมซีแลนเดียขึ้นบนเกาะเล็ก ๆ ที่ชื่อว่า "ทายูอัน" (Tayowan) บริเวณชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ และได้สร้างป้อมอิฐขนาดเล็กกว่าชื่อว่า ป้อมโปรวินเทีย (Fort Provintia) บนฝั่งแผ่นดินใหญ่ที่อยู่ติดกัน

 โจรสลัด 
ชาวยุโรปทั้งร่วมมือและสู้รบกับโจรสลัดชาวจีน โจรสลัดนามว่า หลี่ ตั้น (Li Dan) ทำหน้าที่เป็นตัวกลางเจรจาระหว่างกองกำลังราชวงศ์หมิงกับชาวดัตช์ที่เกาะเผิงหู จนนำไปสู่การที่ชาวดัตช์ย้ายฐานที่มั่นมายังไต้หวัน ในช่วงเวลานี้เป็นเรื่องปกติที่โจรสลัดชาวจีนในช่องแคบไต้หวันจะขาย "หลักประกันความคุ้มครอง" (การขู่กรรโชกทรัพย์) มีกรณีหนึ่งที่ชาวประมงยอมจ่ายผลผลิตร้อยละ 10 ของที่จับได้ให้แก่บุตรชายของหลี่ ตั้น เพื่อแลกกับเอกสารรับรองความปลอดภัย เมื่อทางบริษัทอินดีตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (VOC) ทราบเรื่อง ก็ได้เข้าสู่ธุรกิจการคุ้มครองนี้เช่นกัน ซึ่งกลายเป็นหนึ่งในภาษีแรก ๆ ที่เรียกเก็บในอาณานิคม ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1626 สภาแห่งฟอร์โมซา (Council of Formosa) ได้สั่งให้ชาวจีนทุกคนที่อาศัยหรือค้าขายในไต้หวันต้องขอใบอนุญาตเพื่อ "แยกแยะโจรสลัดออกจากพ่อค้าและแรงงาน" ซึ่งใบอนุญาตพำนักนี้ในที่สุดได้กลายเป็นภาษีรายหัวและเป็นแหล่งรายได้หลักของชาวดัตช์

เจิ้ง จือหลง (Zheng Zhilong) ก้าวขึ้นมาแทนที่หลี่ ตั้น ในฐานะโจรสลัดที่มีอิทธิพลที่สุดในภูมิภาคในปี ค.ศ. 1625 เขาเคยร่วมมือกับชาวดัตช์เช่นเดียวกับหลี่ ตั้น และบางครั้งถึงขั้นปล้นสะดมภายใต้ธงของดัตช์ ในช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุด เจ้าหน้าที่ฮกเกี้ยนระบุว่าเขากุมกำลังพลนับหมื่นนาย เมื่อเห็นว่าเขามีกองเรือขนาดใหญ่ที่ใช้เรือรูปแบบยุโรปที่เหนือกว่า ทางการจีนจึงขอความช่วยเหลือจากชาวดัตช์เพื่อปราบเจิ้ง เจ้าหน้าที่บริษัทได้รับการบอกกล่าวว่าหากปฏิเสธความช่วยเหลือ สวี่ ซินซู่ (Xu Xinsu) คู่ค้าหลักชาวจีนของบริษัท จะไม่ได้รับอนุญาตให้ค้าขายกับบริษัทอีกต่อไป และจะ "ถูกทำลายไปพร้อมกับครอบครัวทั้งหมด" ชาวดัตช์ตกลงช่วยแต่ดำเนินการช้าเกินไป ทำให้เจิ้งสามารถเข้าปล้นเมืองเซียะเหมินได้สำเร็จ ทางการจีนเห็นว่าเจิ้งมีอำนาจมากเกินกว่าจะสู้รบด้วยได้ ในปี ค.ศ. 1628 จึงมอบบรรดาศักดิ์และยศระดับจักรพรรดิให้เพื่อเอาใจ เจิ้งกลายเป็น "พลเรือเอกตรวจการ" ที่มีหน้าที่กวาดล้างโจรสลัดตามชายฝั่งและกำจัดคู่แข่งของเขาจนหมดสิ้น ในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1633 กองเรือดัตช์และโจรสลัดหลิว เซี่ยง (Liu Xiang) ได้ลอบโจมตีจนทำลายกองเรือของเจิ้งได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1633 กองกำลังของเจิ้งได้ล่อกองเรือดัตช์และพันธมิตรโจรสลัดเข้ามาติดกับและเอาชนะได้อย่างเด็ดขาด ภายหลังชาวดัตช์ได้สงบศึกกับเจิ้ง และเขาก็ได้ช่วยจัดหาช่องทางการค้ากับจีนในไต้หวันให้มากขึ้น ต่อมาในปี ค.ศ. 1637 หลิว เซี่ยง ก็พ่ายแพ้ต่อเจิ้งในที่สุด

 การค้ากับญี่ปุ่น 
ชาวญี่ปุ่นได้ทำการค้าขายสินค้าจีนในไต้หวันมาตั้งแต่ก่อนที่ชาวดัตช์จะเดินทางมาถึงในปี ค.ศ. 1624 ในปี ค.ศ. 1593 โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ พยายามบังคับให้ไต้หวันเข้าสู่ความสัมพันธ์แบบรัฐบรรณาการแต่ไม่สำเร็จ เนื่องจากเกาะแห่งนี้ขาดรัฐบาลกลางที่รวมศูนย์อำนาจ ต่อมาในปี ค.ศ. 1609 รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ได้ส่งคณะสำรวจมายังเกาะแห่งนี้ และในช่วงปี ค.ศ. 1609 และ 1615 โทกูงาวะ อิเอยาสึ ได้ส่งกองกำลังไปโจมตีหมู่เกาะเผิงหูและไต้หวัน นายพลเสิ่นแห่งอู๋ยวี่ถูกส่งไปยังจีหลงเพื่อต่อต้านผู้รุกรานชาวญี่ปุ่นและสามารถจมเรือของญี่ปุ่นได้หนึ่งลำ จนบีบให้กองกำลังญี่ปุ่นต้องถอยทัพกลับไป ในปี ค.ศ. 1616 มูรายามะ โทอัง ได้ส่งเรือ 13 ลำเพื่อเข้ายึดครองไต้หวัน แต่กองเรือกลับกระจัดกระจายไปเพราะพายุไต้ฝุ่น

ในปี ค.ศ. 1625 เมืองปัตตาเวียได้สั่งการให้ข้าหลวงแห่งไต้หวันขัดขวางไม่ให้ชาวญี่ปุ่นทำการค้า เนื่องจากชาวญี่ปุ่นให้ราคาผ้าไหมที่สูงกว่า นอกจากนี้ชาวดัตช์ยังจำกัดการค้าของญี่ปุ่นกับราชวงศ์หมิงอีกด้วย การสูญเสียโอกาสทางการค้ากับญี่ปุ่นทำให้ผลกำไรจากการค้าในไต้หวันลดลงอย่างมาก อย่างไรก็ตาม หลังจากปี ค.ศ. 1635 โชกุนได้ประกาศห้ามชาวญี่ปุ่นเดินทางออกนอกประเทศ ซึ่งช่วยกำจัดภัยคุกคามจากญี่ปุ่นต่อบริษัทอินดีตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (VOC) ทำให้บริษัทสามารถขยายตลาดไปยังพื้นที่ที่ญี่ปุ่นเคยครองส่วนแบ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้สำเร็จ

 สเปนฟอร์โมซา 

ในปี ค.ศ. 1626 จักรวรรดิสเปนซึ่งมองว่าการปรากฏตัวของชาวดัตช์ในไต้หวันเป็นภัยคุกคามต่ออาณานิคมของตนในฟิลิปปินส์ ได้เข้าจัดตั้งนิคมขึ้นที่ซานติสิมา ตรินิดัด บริเวณชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือ (ปัจจุบันคือจีหลง) และได้สร้างป้อมซานซัลวาดอร์ขึ้น ต่อมาในปี ค.ศ. 1629 พวกเขาได้สร้างป้อมซานโตโดมิงโกทางตะวันตกเฉียงเหนือ (ปัจจุบันคือตั้นสุ่ย) แต่ก็ได้ละทิ้งป้อมนี้ไปในปี ค.ศ. 1638 เนื่องด้วยความขัดแย้งกับประชากรในท้องถิ่น อาณานิคมขนาดเล็กแห่งนี้ต้องเผชิญกับโรคระบาด การต่อต้านจากชาวพื้นเมือง และได้รับความช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยจากมะนิลา ซึ่งมองว่าป้อมปราการเหล่านี้เป็นภาระที่สิ้นเปลืองทรัพยากร

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1641 ชาวดัตช์และพันธมิตรชาวพื้นเมืองพยายามเข้ายึดป้อมปราการของสเปน ซึ่งในขณะนั้นมีกองกำลังผสมระหว่างสเปน-คัมปัมปางัน-คากายาโนประจำการอยู่เพียงจำนวนน้อย แต่การล้อมในครั้งนั้นต้องยุติลงเมื่อผู้บัญชาการชาวดัตช์ตระหนักว่าพวกเขามีปืนใหญ่ไม่เพียงพอที่จะพิชิตป้อมได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1642 การรุกรานครั้งที่สองของดัตช์ด้วยกองกำลังที่ใหญ่กว่าและมีอุปกรณ์ครบมือกว่าประสบความสำเร็จในการยึดครองป้อมต่าง ๆ ส่งผลให้ชาวสเปน รวมถึงชาวฟิลิปปินส์และชาวฮิสแปนิก-อเมริกันที่ประจำการอยู่ในป้อม ต้องกระจัดกระจายไปอาศัยอยู่กับชาวพื้นเมืองหรือถอยทัพกลับไปยังฟิลิปปินส์

 การสร้างอาณานิคมของดัตช์ 

​ซัลบาดอร์ ดิแอซ (Salvador Diaz) โจรสลัดผู้ให้ข้อมูลและทำงานในธุรกิจกรรโชกทรัพย์คุ้มครองที่มีสายสัมพันธ์กับชาวโปรตุเกส ให้ข้อมูลว่าในช่วงแรกมีทหารดัตช์เพียง 320 นาย และพวกเขาก็ "ตัวเตี้ย น่าเวทนา และสกปรกมาก" อย่างไรก็ตาม สภาพความเป็นจริงอาจไม่เลวร้ายเท่าที่ดิแอซบรรยาย เนื่องจากบันทึกของดัตช์ระบุว่ามีทหาร 450 นายในปี ค.ศ. 1626 ในช่วงปี ค.ศ. 1624 และ 1631 เรือของดัตช์ได้อับปางที่เกาะหลิวฉิว (Liuqiu) และลูกเรือถูกชาวบ้านสังหาร ต่อมาในปี ค.ศ. 1633 คณะสำรวจซึ่งประกอบด้วยทหารดัตช์ 250 นาย, โจรสลัดชาวจีน 40 นาย และชาวไต้หวันพื้นเมือง 250 คน ถูกส่งไปยังเกาะหลิวฉิวแต่ประสบความสำเร็จเพียงเล็กน้อย

​ชาวดัตช์ได้เป็นพันธมิตรกับหมู่บ้านซินคัน (Sinkan) ซึ่งเป็นหมู่บ้านขนาดเล็กที่คอยจัดหาฟืน เนื้อเก้ง และปลาให้ ในปี ค.ศ. 1625 พวกเขาได้ซื้อที่ดินจากชาวซินคันและสร้างเมืองซากัม (Sakam) หรือป้อมโปรวินเทีย เพื่อใช้เป็นแหล่งค้าขายสำหรับพ่อค้าชาวดัตช์และชาวจีน ในตอนแรกหมู่บ้านอื่น ๆ ยังคงรักษาความสงบกับชาวดัตช์ไว้ได้ แต่ในปี ค.ศ. 1625 เมื่อชาวดัตช์โจมตีโจรสลัดชาวจีน 170 คนที่หว่านคัน (Wankan) แล้วถูกตีกลับมา ทำให้นักรบจากมัตโต (Mattau) เกิดความฮึกเหิมและเข้าปล้นหมู่บ้านซินคัน ชาวดัตช์จึงกลับมาขับไล่โจรสลัดออกไป จากนั้นชาวซินคันจึงเข้าโจมตีมัตโตและบักคลวน (Baccluan) พร้อมทั้งพยายามขอความคุ้มครองจากญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1629 ปีเตอร์ นุยส์ (Pieter Nuyts) ได้ไปเยือนซินคันพร้อมทหารปืนคาบศิลา 60 นาย แต่หลังจากเขากลับไป ทหารเหล่านั้นถูกนักรบมัตโตและเสาลาง (Soulang) ลอบสังหารจนหมด ส่งผลให้ในวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1629 ชาวดัตช์ส่งคณะสำรวจไปเผาทำลายหมู่บ้านบักคลวนส่วนใหญ่และสังหารผู้คนไปมากมาย เนื่องจากเชื่อว่าเป็นที่หลบซ่อนของผู้ก่อเหตุสังหารหมู่ครั้งก่อน ความขัดแย้งยังคงดำเนินต่อไปจนถึงปลายปี ค.ศ. 1633 เมื่อมัตโตและเสาลางเริ่มทำสงครามกันเอง

​ในปี ค.ศ. 1635 ทหาร 475 นายจากปัตตาเวียเดินทางมาถึงไต้หวัน ในช่วงนี้แม้แต่หมู่บ้านซินคันก็มีความสัมพันธ์ที่ย่ำแย่กับดัตช์ ทหารจึงถูกส่งเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อจับกุมผู้ที่วางแผนก่อกบฏ ในฤดูหนาวปีเดียวกัน ชาวดัตช์สามารถเอาชนะมัตโตและบักคลวนได้สำเร็จ และในปี ค.ศ. 1636 ได้มีการส่งคณะสำรวจขนาดใหญ่ไปยังเกาะหลิวฉิว โดยชาวดัตช์และพันธมิตรได้ไล่ต้อนชาวบ้านประมาณ 300 คนเข้าไปในถ้ำ จากนั้นปิดทางเข้าออกและใช้ควันพิษรมจนเสียชีวิต ประชากรพื้นเมือง 1,100 คนถูกกวาดต้อนออกจากเกาะ ผู้ชายถูกส่งไปเป็นทาสที่ปัตตาเวีย ส่วนผู้หญิงและเด็กกลายเป็นคนรับใช้หรือภรรยาของเจ้าหน้าที่ดัตช์ ชาวดัตช์ยังมีแผนที่จะทำให้เกาะรอบนอกไร้ผู้คนอีกด้วย นอกจากนี้ หมู่บ้านทักคาเรียง (Taccariang), เสาลาง และเทโวรัง (Tevorang) ก็ถูกปราบปรามจนสงบเช่นกัน และในปี ค.ศ. 1642 ชาวดัตช์ก็ได้สังหารหมู่ผู้คนบนเกาะหลิวฉิวอีกครั้ง

​จากการประมาณการในปี ค.ศ. 1650 พบว่ามีชาวพื้นเมืองราว 50,000 คนในแถบที่ราบตะวันตก โดยอาณานิคมดัตช์ฟอร์โมซาปกครอง "หมู่บ้านชนเผ่า 315 แห่ง มีประชากรรวมประมาณ 68,600 คน หรือคิดเป็น 40–50% ของชาวพื้นเมืองทั้งหมดบนเกาะ" ชาวดัตช์พยายามโน้มน้าวให้ชาวพื้นเมืองเลิกล่าสัตว์และหันมาทำเกษตรกรรมแบบอยู่กับที่แต่ไม่สำเร็จ บริษัท VOC ปกครองเกาะและประชากรพื้นเมืองจนถึงปี ค.ศ. 1662 โดยได้จัดตั้งระบบภาษีและโรงเรียนเพื่อสอนอักษรโรมันสำหรับกลุ่มภาษาฟอร์โมซาและเผยแผ่คริสต์ศาสนา มีความพยายามสอนภาษาดัตช์แก่เด็กชาวพื้นเมืองแต่ต้องล้มเลิกไปเนื่องจากไม่ได้ผลดีนัก ศาสนาเดิมของชาวไต้หวันพื้นเมืองคือวิญญาณนิยม (animism) ซึ่งแนวทางปฏิบัติบางอย่าง เช่น การบังคับทำแท้ง, การนอกใจคู่ครอง, การเปลือยกาย และการไม่รักษากฎวันสะบาโต ถูกมองว่าเป็นบาปในสายตาของชาวดัตช์ คัมภีร์ไบเบิลจึงถูกแปลเป็นภาษาพื้นเมือง นับเป็นก้าวแรกของคริสต์ศาสนาในไต้หวัน

​ชาวดัตช์เรียกเก็บภาษีจากการนำเข้าและส่งออกทั้งหมด รวมถึงภาษีจากผู้ที่ไม่ใช่ชาวดัตช์ทุกคนที่มีอายุเกิน 6 ปี ซึ่งภาษีรายหัว (poll tax) นี้ไม่เป็นที่นิยมอย่างมากและเป็นสาเหตุสำคัญของการก่อจลาจลในปี ค.ศ. 1640 และ 1652 นอกจากนี้ยังมีการเก็บภาษีล่าสัตว์ผ่านใบอนุญาตวางกับดักและบ่วงแร้วHuang, C 2011, 'Taiwan under the Dutch' in A new history of Taiwan, The Central News Agency, Taipei, p. 71. แม้ว่าการควบคุมของดัตช์จะจำกัดอยู่เพียงที่ราบตะวันตกของเกาะ แต่ระบบของดัตช์ก็ได้ถูกนำไปปรับใช้โดยผู้ปกครองรายต่อ ๆ มา เดิมทีชาวดัตช์ตั้งใจใช้ป้อมซีแลนเดียเป็นเพียงฐานการค้าระหว่างญี่ปุ่นและจีน แต่ในไม่ช้าพวกเขาก็ได้ตระหนักถึงศักยภาพของประชากรกวางจำนวนมหาศาลที่อาศัยอยู่ตามที่ราบตะวันตกของไต้หวัน

 ผู้อพยพชาวจีน 

บริษัทอินดีตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (VOC) สนับสนุนให้มีการอพยพของชาวจีนมายังไต้หวัน โดยจัดเตรียมโครงสร้างทางทหารและการบริหารเพื่อรองรับผู้อพยพ บริษัทได้โฆษณาถึงผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจมากมายและถึงขั้นจ่ายเงินจ้างให้ย้ายมายังไต้หวัน ส่งผลให้ชาวจีนนับพันคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชายหนุ่มโสด กลายมาเป็นเกษตรกรผู้ปลูกข้าวและอ้อย

ในปี ค.ศ. 1625 บริษัทเริ่มประชาสัมพันธ์พื้นที่โปรวินเทีย (Provintia) ให้เป็นแหล่งตั้งถิ่นฐาน แต่ในปีถัดมาเมืองเกิดไฟไหม้ทำให้ทั้งชาวจีนและเจ้าหน้าที่บริษัทต่างอพยพออกไป ในปี ค.ศ. 1629 ชาวพื้นเมืองจากมัตโตและเสาลางได้เข้าโจมตีซากัม (Sakam) และขับไล่ผู้อยู่อาศัยในโปรวินเทีย ต่อมาในปี ค.ศ. 1632 บริษัทได้ส่งเสริมให้ชาวจีนปลูกอ้อยในซากัม และในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1635 แรงงานชาวจีน 300 คนได้เดินทางมาถึง ในระยะแรกชาวจีนปลูกข้าวแต่เลิกสนใจพืชชนิดนี้ไปในปี ค.ศ. 1639 เนื่องจากขาดแคลนแหล่งน้ำ ปัญหานี้ได้รับการแก้ไขในช่วงต้นทศวรรษ 1640 และการผลิตข้าวก็กลับมาดำเนินต่อ อุตสาหกรรมหลากหลายประเภทผุดขึ้น และในทศวรรษ 1640 ชาวดัตช์เริ่มเก็บภาษีจากกิจการเหล่านี้ ซึ่งสร้างความไม่พอใจอยู่บ้าง หลังปี ค.ศ. 1648 รายได้เกือบทั้งหมดของบริษัทมาจากชาวจีน

ชาวจีนได้รับอนุญาตให้ถือครองทรัพย์สินในพื้นที่จำกัด ชาวดัตช์พยายามป้องกันไม่ให้ชาวจีนคลุกคลีกับชาวพื้นเมือง ชาวพื้นเมืองจะแลกเปลี่ยนเนื้อสัตว์และหนังสัตว์กับเกลือ เหล็ก และเสื้อผ้าจากพ่อค้าชาวจีน ในปี ค.ศ. 1634 ชาวดัตช์ออกคำสั่งให้ชาวจีนขายหนังกวางให้กับบริษัทเท่านั้น จนถึงปี ค.ศ. 1636 พรานชาวจีนเริ่มรุกล้ำเข้าไปในดินแดนของชาวพื้นเมืองที่ชาวดัตช์ได้เคลียร์พื้นที่ไว้ พรานล่าสัตว์เชิงพาณิชย์เข้ามาแทนที่ชาวพื้นเมือง และเมื่อถึงปี ค.ศ. 1638 อนาคตของประชากรกวางก็เริ่มน่าเป็นห่วง จึงเริ่มมีการนำมาตรการจำกัดการล่าสัตว์มาใช้

ในปี ค.ศ. 1636 "ฟาโวโรลัง" (Favorolang) ซึ่งเป็นหมู่บ้านชาวพื้นเมืองที่ใหญ่ที่สุดทางเหนือของมัตโต ได้สังหารชาวจีนสามคนและทำให้บาดเจ็บอีกหลายคน ตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงพฤศจิกายน ชาวฟาโวโรลังปรากฏตัวใกล้ป้อมซีแลนเดียและยึดเรือประมงของชาวจีนไป ปีต่อมาชาวดัตช์และพันธมิตรชาวพื้นเมืองได้เอาชนะฟาโวโรลัง โดยค่าใช้จ่ายในการเดินทัพครั้งนี้เก็บมาจากประชากรชาวจีน เมื่อการเจรจาสันติภาพล้มเหลว ชาวดัตช์กล่าวโทษกลุ่มชาวจีนที่ฟาโวโรลัง ชาวฟาโวโรลังยังคงโจมตีต่อเนื่องจนถึงปี ค.ศ. 1638 ในปี ค.ศ. 1640 เกิดเหตุการณ์จับกุมหัวหน้าเผ่าฟาโวโรลังและการเสียชีวิตของพรานชาวดัตช์สามคน นำไปสู่การห้ามพรานชาวจีนเข้าสู่ดินแดนฟาโวโรลัง ชาวดัตช์โทษว่าเป็นความผิดของชาวจีนและออกคำสั่งจำกัดถิ่นที่อยู่และการเดินทาง ห้ามเรือจีนแล่นรอบไต้หวันเว้นแต่จะมีใบอนุญาต มีการสั่งเดินทัพเพื่อขับไล่ชาวจีนออกจากพื้นที่และปราบปรามชาวพื้นเมืองทางเหนือ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1642 กองทัพเดินทางขึ้นเหนือ สังหารชาวพื้นเมือง 19 คนและชาวจีน 11 คน มีการประกาศนโยบายห้ามชาวจีนอาศัยอยู่เหนือเขตมัตโต ต่อมาอนุญาตให้ชาวจีนทำการค้าในฟาโวโรลังได้โดยต้องมีใบอนุญาต และบอกให้ชาวฟาโวโรลังจับกุมชาวจีนที่ไม่มีใบอนุญาต

ในช่วงปลายทศวรรษ 1630 ปัตตาเวียเริ่มกดดันให้ผู้มีอำนาจในไต้หวันเพิ่มรายได้ ชาวดัตช์เริ่มเรี่ยไรเงินบริจาคโดยสมัครใจจากชาวจีน นอกจากภาษีร้อยละ 10 จากสินค้าและการขายอสังหาริมทรัพย์แล้ว พวกเขายังบังคับใช้ภาษีใบอนุญาตพำนัก (ภาษีรายหัว) ผู้อพยพชาวจีนเริ่มประท้วงภาษีนี้และร้องเรียนว่าชาวดัตช์คุกคามพวกเขาเพื่อรีดไถเงิน ชาวดัตช์มองว่าชาวจีนกำลังเอาเปรียบชาวพื้นเมืองด้วยการขายสินค้าในราคาสูง การขายสิทธิ์ในการค้ากับชาวพื้นเมืองไม่ได้เป็นเพียงวิธีหารายได้ แต่ยังเป็นวิธีติดตามความเคลื่อนไหวและป้องกันไม่ให้ชาวจีนไปคลุกคลีกับชาวพื้นเมืองอีกด้วย

ในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1652 ชาวนาชาวจีนนามว่า กัว ไหว่อี (Guo Huaiyi) และกองกำลังชาวนาได้เข้าโจมตีซากัม ชาวดัตช์ส่วนใหญ่หลบหนีไปได้ แต่บางส่วนถูกจับและประหารชีวิต ในอีกสองวันต่อมา ชาวพื้นเมืองและดัตช์ได้สังหารชาวจีนไปราว 500 คน วันที่ 11 กันยายน กบฏชาวจีนราวสี่ถึงห้าพันคนปะทะกับทหารบริษัทและพันธมิตรชาวพื้นเมือง ฝ่ายกบฏแตกพ่ายและชาวจีนเสียชีวิตไปราว 4,000 คน การกบฏและการสังหารหมู่ที่ตามมาทำลายแรงงานในชนบท แม้พืชผลจะเสียหายไม่มาก แต่ผลผลิตในปี ค.ศ. 1653 ก็ต่ำกว่าเกณฑ์เฉลี่ย อย่างไรก็ตาม สงครามบนแผ่นดินใหญ่ทำให้ชาวจีนนับพันอพยพมายังไต้หวัน ช่วยให้การเกษตรฟื้นตัวได้บ้าง มาตรการต่อต้านชาวจีนเพิ่มความเข้มข้นขึ้น ชาวพื้นเมืองถูกกำชับให้จับตาดูและไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับชาวจีน แต่ในแง่การเตรียมพร้อมทางทหารกลับมีการดำเนินการเพียงเล็กน้อย ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1654 ป้อมซีแลนเดียต้องเผชิญกับฝูงตั๊กแตน โรคระบาด และแผ่นดินไหว

 การสิ้นสุดการปกครองของดัตช์ 

เจิ้ง เฉิงกง (Zheng Chenggong) หรือที่รู้จักในเอกสารของดัตช์ว่า "โคซิงกะ" (Koxinga) เป็นบุตรชายของโจรสลัดชื่อดัง เจิ้ง จือหลง และภรรยาชาวญี่ปุ่น ทางาวะ มัตสึ เขาศึกษาที่วิทยาลัยหลวงในหนานจิง เมื่อกรุงปักกิ่งเสียให้กับกบฏในปี ค.ศ. 1644 เจิ้งและผู้ติดตามได้ประกาศความจงรักภักดีต่อราชวงศ์หมิง และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ว่า "กั๋วซิ่งเหย" (Guoxingye - ท่านเจ้าของแซ่ราชวงศ์) เจิ้งยังคงต่อต้านราชวงศ์ชิงโดยใช้ฐานที่มั่นในเซียะเหมิน ในปี ค.ศ. 1650 เขาวางแผนบุกโจมตีครั้งใหญ่จากมณฑลกวางตุ้ง ราชวงศ์ชิงจึงส่งกองทัพขนาดใหญ่ไปยังพื้นที่ดังกล่าว เจิ้งตัดสินใจเคลื่อนทัพทางเรือเลียบชายฝั่งแต่พายุได้ขัดขวางการเดินทาง กองทัพชิงฉวยโอกาสโจมตีเซียะเหมินแบบไม่ให้ตั้งตัว ทำให้เขาต้องถอยกลับมาป้องกันฐานที่มั่น ระหว่างปี ค.ศ. 1656 ถึง 1658 เขาวางแผนยึดหนานจิงและสามารถล้อมเมืองได้ในวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1659 แต่กองหนุนของราชวงศ์ชิงเดินทางมาถึงและตีแตกพ่าย ทำให้เขาต้องถอยร่นกลับไปยังเซียะเหมิน ในปี ค.ศ. 1660 ราชวงศ์ชิงเริ่มดำเนินนโยบายอพยพประชากรชายฝั่งเพื่อตัดแหล่งเสบียงและรายได้ของเจิ้ง ทั้งนี้ กบฏกัวไหว่อีบางส่วนเคยคาดหวังความช่วยเหลือจากเจิ้ง และเจ้าหน้าที่บริษัทดัตช์บางคนเชื่อว่าเจิ้งเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการยุยงปลุกปั่นให้เกิดการกบฏครั้งนั้น

ในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1655 ไม่มีเรือสำเภาไหมเดินทางมาถึงไต้หวัน เจ้าหน้าที่บริษัทบางคนสงสัยว่าเป็นแผนของเจิ้งที่จะทำลายพวกเขา ในปีเดียวกัน ข้าหลวงแห่งไต้หวันได้รับจดหมายจากเจิ้งซึ่งระบุว่าชาวจีนในไต้หวันเป็นราษฎรของเขา และสั่งให้หยุดการค้าขายกับชาวสเปน เจิ้งสื่อสารโดยตรงกับผู้นำชุมชนชาวจีนในไต้หวันแทนที่จะผ่านเจ้าหน้าที่ดัตช์ โดยประกาศว่าจะระงับเรือสำเภาไม่ให้มาค้าขายในไต้หวันหากชาวดัตช์ไม่รับประกันความปลอดภัย เจิ้งได้ขยายการค้าต่างประเทศโดยส่งเรือสำเภาไปยังภูมิภาคต่าง ๆ ซึ่งปัตตาเวียกังวลต่อการแข่งขันนี้และได้ส่งกองเรือเล็กไปยังท่าเรือในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เพื่อสกัดกั้นเรือของเจิ้ง เรือลำหนึ่งถูกยึดได้แต่อีกลำหนีรอดไปได้

การค้าของไต้หวันชะลอตัวลง และเป็นเวลาหลายเดือนในช่วงปลายปี ค.ศ. 1655 ถึงต้นปี ค.ศ. 1656 ไม่มีเรือจีนเดินทางมาถึงทายูอัน (Tayouan) เลย แม้แต่สินค้าราคาถูกก็เริ่มขาดแคลนและมูลค่าสินค้าจากชาวพื้นเมืองก็ตกลง ระบบการขายสิทธิ์ให้พ่อค้าจีนไปค้าขายในหมู่บ้านชาวพื้นเมืองล่มสลาย วันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1656 เรือสำเภาที่ชักธงของเจิ้งเดินทางมาถึงป้อมซีแลนเดีย เจิ้งเขียนจดหมายระบุว่าเขาโกรธชาวดัตช์ แต่เนื่องจากมีชาวจีนอาศัยอยู่ในไต้หวัน เขาจะอนุญาตให้ค้าขายบนชายฝั่งจีนได้เป็นเวลา 100 วัน โดยมีเงื่อนไขว่าต้องขายเฉพาะสินค้าจากไต้หวันเท่านั้น พ่อค้าชาวจีนเริ่มทยอยเดินทางกลับ เจิ้งยึดเรือสำเภาจีนจากทายูอันที่ไปขายพริกไทยในเซียะเหมิน ทำให้พ่อค้าชาวจีนยกเลิกการเดินทางค้าขาย พ่อค้าจีนปฏิเสธที่จะซื้อสินค้าต่างประเทศของบริษัทและยังนำสินค้าต่างประเทศของตนออกมาเทขาย ทำให้ราคาสินค้าพังทลายลง

พ่อค้าชาวจีนในหมู่บ้านพื้นเมืองไม่มีสินค้าแลกเปลี่ยนกับชาวบ้าน เกษตรกรชาวจีนก็ได้รับผลกระทบจากการอพยพกลับของชาวจีนด้วยกัน ภายในสิ้นปี ค.ศ. 1656 เกษตรกรชาวจีนเริ่มร้องขอการปลดหนี้และหลายคนแทบหาอาหารประทังชีวิตไม่ได้


เจิ้งถอยทัพจากฐานที่มั่นในอามอย (เมืองเซียะเหมิน) และเข้าโจมตีอาณานิคมดัตช์ในไต้หวันเพื่อหวังสร้างฐานยุทธศาสตร์ในการระดมพลเพื่อกลับไปยึดอามอยคืน วันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1661 กองเรือของเจิ้งออกเดินทางจากจินเหมินพร้อมทหารและลูกเรือราว 25,000 นาย กองเรือเดินทางถึงทายูอันในวันที่ 2 เมษายน กองกำลังของเจิ้งเอาชนะทหารดัตช์ 240 นายที่เกาะปาเซียน (Baxemboy) ในอ่าวไต้หวันและยกพลขึ้นบกที่อ่าว ลู่เอ๋อร์เหมิน (Luermen) เรือรบดัตช์สามลำเข้าโจมตีเรือสำเภาจีนและทำลายไปได้หลายลำจนกระทั่งเรือรบหลักของดัตช์เกิดระเบิดขึ้น เรือที่เหลือไม่สามารถขัดขวางเจิ้งจากการควบคุมน่านน้ำรอบไต้หวันได้

ในวันที่ 4 เมษายน ป้อมโปรวินเทียยอมจำนนต่อกองกำลังของเจิ้ง หลังจากการล้อมยาวนานเก้าเดือน เจิ้งก็สามารถยึดป้อมซีแลนเดียและสถาปนาฐานที่มั่นในไต้หวันได้สำเร็จ ชาวดัตช์ยังคงยึดพื้นที่จีหลงไว้ได้จนถึงปี ค.ศ. 1668 ก่อนจะถอนตัวออกจากไต้หวันโดยสมบูรณ์

 อาณาจักรตุงหนิง (ค.ศ. 1661–1683) 

 การพิชิต 
เจิ้ง เฉิงกง ได้เปลี่ยนชื่อป้อมซีแลนเดียเป็น "อันผิง" (Anping) และเปลี่ยนชื่อป้อมโปรวินเทียเป็น "ฉื้อคั่น" (Chikan) ต่อมาในวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1662 ฉื้อคั่นถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "นครหลวงตะวันออกแห่งหมิง" (ตงตู หมิงจิง - Dongdu Mingjing) และในเวลาต่อมา เจิ้ง จิง (Zheng Jing) บุตรชายของเจิ้ง เฉิงกง ได้เปลี่ยนชื่อจาก "นครหลวงตะวันออก" (ตงตู - Dongdu) เป็น "ตุงหนิง" (Dongning หรือ Tungning ตามการถอดรหัสแบบเวด-ไจลส์) ซึ่งมีความหมายว่า "การทำให้ดินแดนตะวันออกสงบสุข" นอกจากนี้ยังมีการจัดตั้งเขตการปกครองระดับจังหวัด 1 จังหวัด และระดับอำเภอ 2 อำเภอ (คือ เทียนซิ่ง และ ว่านเหนียน) ขึ้นบนเกาะไต้หวัน

เจิ้ง เฉิงกง เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1662 ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 กลุ่มชาตินิยมจีนได้ยกย่องเจิ้ง เฉิงกง ในฐานะวีรบุรุษผู้มีความรักชาติและมีความจงรักภักดีทางการเมืองอย่างแรงกล้าในการต่อต้านอิทธิพลของราชวงศ์ชิงและชาติตะวันตก

 การถอยร่นไปยังไต้หวัน 

การสืบทอดอำนาจของ เจิ้ง จิง (Zheng Jing) ถูกคัดค้านโดย เจิ้ง เหมี่ยว (Zheng Miao) บุตรชายคนที่ห้าของเจิ้ง เฉิงกง เจิ้ง จิงเดินทางมาถึงไต้หวันในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1662 และสามารถเอาชนะศัตรูทางการเมืองได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม การชิงอำนาจภายในทำให้ผู้ติดตามบางส่วนตัดสินใจแปรพักตร์ไปเข้ากับราชวงศ์ชิง ภายในปี ค.ศ. 1663 มีข้าราชการและนายทหารประมาณ 3,985 นาย, ทหาร 40,962 นาย, พลเรือน 64,230 คน และเรือ 900 ลำในฮกเกี้ยนได้ละทิ้งอาณาเขตของตระกูลเจิ้งแปรพักตร์ไปหาฝ่ายชิง เพื่อแก้ปัญหาประชากรที่ลดลง เจิ้ง จิงจึงส่งเสริมการอพยพมายังไต้หวัน โดยระหว่างปี ค.ศ. 1665 ถึง 1669 มีชาวฮกเกี้ยนจำนวนมากย้ายมายังเกาะแห่งนี้ โดยเจิ้ง จิงได้นำชาวจีนมาตั้งถิ่นฐานเพิ่มราว 9,000 คน

ราชวงศ์ชิงได้บังคับใช้มาตรการ "สั่งห้ามออกทะเล" (Great Clearance) เพื่อตัดเสบียงกองกำลังตระกูลเจิ้ง ในปี ค.ศ. 1663 เซี่ย หลิน (Xia Lin) นักเขียนในยุคนั้นระบุว่ากองทัพตระกูลเจิ้งขาดแคลนเสบียงและประชาชนต้องเผชิญกับความยากลำบากอย่างสาหัส ทางด้านชาวดัตช์ได้เข้าโจมตีเรือของเจิ้งในเซียะเหมินแต่ไม่สามารถยึดเมืองได้ ต่อมาดัตช์ได้ช่วยราชวงศ์ชิงสู้รบกับกองเรือของเจิ้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1663 ส่งผลให้ฐานที่มั่นของเจิ้งในเซียะเหมินและจินเหมินถูกตีแตก กองกำลังเจิ้งที่เหลือจึงถอยร่นไปทางใต้และถอนตัวออกจากชายฝั่งแผ่นดินใหญ่ทั้งหมดในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1664 กองกำลังผสมชิง-ดัตช์พยายามบุกไต้หวันสองครั้งในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1664 และปี ค.ศ. 1666 แต่พ่ายแพ้ต่อสภาพอากาศที่เลวร้าย แม้ดัตช์จะยังคงโจมตีเรือของเจิ้งเป็นครั้งคราวแต่ก็ไม่สามารถยึดเกาะคืนได้

หลังจากเจิ้ง จิง ถูกขับออกจากแผ่นดินใหญ่ ราชวงศ์ชิงพยายามยุติความขัดแย้งด้วยการเจรจา ในปี ค.ศ. 1669 ราชวงศ์ชิงเสนอให้เจิ้งมีอำนาจปกครองตนเองในไต้หวันอย่างสูง หากพวกเขายอมโกนศีรษะและไว้เปียตามแบบอย่างแมนจู แต่เจิ้ง จิงปฏิเสธและยืนกรานที่จะรักษาความสัมพันธ์กับชิงในรูปแบบรัฐบรรณาการเหมือนกับเกาหลี (ราชวงศ์โชซอน) ในปี ค.ศ. 1674 เจิ้ง จิง ได้เข้าร่วมในกบฏสามเจ้าศักดินาและยึดเซียะเหมินคืนได้ เขาได้นำเข้ายุทโธปกรณ์และทำพันธมิตรกับ เกิ้ง จิ้งจง (Geng Jingzhong) ในฮกเกี้ยน แต่ไม่นานทั้งสองก็เกิดความขัดแย้งกัน เจิ้งสามารถยึดเฉวียนโจวและจางโจวได้ในปี ค.ศ. 1674 แต่หลังจากเกิ้งและกบฏคนอื่น ๆ ยอมจำนนต่อชิงในปี ค.ศ. 1676 และ 1677 สถานการณ์ก็เริ่มพลิกผัน เฉวียนโจวตกเป็นของชิงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1677 ตามด้วยจางโจวและไห่เฉิง กองกำลังเจิ้งพยายามตีโต้และยึดไห่เฉิงคืนในเดือนสิงหาคม และพยายามปิดล้อมเฉวียนโจวในปี ค.ศ. 1678 แต่ต้องถอยทัพเมื่อกำลังเสริมฝ่ายชิงมาถึง กองกำลังเจิ้งสูญเสียอย่างหนักในการรบเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1679 ในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1680 กองเรือชิงนำโดย ว่าน เจิ้งเซ่อ (Wan Zhengse) เอาชนะกองเรือของเจิ้งได้ใกล้กับเฉวียนโจว นายทหารและทหารจำนวนมากแปรพักตร์ไปเข้ากับฝ่ายชิง ทำให้ต้องละทิ้งเซียะเหมิน สงครามบนแผ่นดินใหญ่ของเจิ้ง จิง สิ้นสุดลงในวันที่ 10 เมษายน และเขาได้เสียชีวิตลงในช่วงต้นปี ค.ศ. 1681

 การสร้างรากฐานวัฒนธรรมจีน 
เจิ้ง จิง ไม่เคยละทิ้งรูปแบบและสัญลักษณ์ของรัฐบาลราชวงศ์หมิง ซึ่งช่วยให้เขาได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มผู้จงรักภักดีต่อราชวงศ์หมิง ในไต้หวันมีการจัดตั้ง "หกกระทรวง" (Six Ministries) ขึ้น อย่างไรก็ตาม การบริหารจัดการกิจการทั้งหมดจะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของผู้นำทางทหาร โดยสมาชิกในตระกูลเจิ้งและเหล่านายทหารยังคงเป็นชนชั้นนำสูงสุดในระบบบริหาร พวกเขาได้ดำเนินโครงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและการเกษตรอย่างต่อเนื่อง จนภายในปี ค.ศ. 1666 ผลผลิตธัญพืชก็มีมากเกินพอสำหรับเลี้ยงประชากรทั้งหมด นอกจากนี้ เจิ้งยังแนะนำให้สามัญชนปรับปรุงที่อยู่อาศัย และสนับสนุนให้สร้างวัดเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปและเทพเจ้าท้องถิ่นของชาวฮกเกี้ยน มีการจัดตั้งสำนักศึกษาหลวง (Imperial Academy) และวัดขงจื๊อขึ้นในปี ค.ศ. 1665 และ 1666 พร้อมทั้งเริ่มใช้ระบบการสอบคัดเลือกข้าราชการตามแบบแผนจักรวรรดิ

เจิ้งได้ส่งครูไปยังชนเผ่าพื้นเมืองต่าง ๆ เพื่อมอบสิ่งของบรรเทาทุกข์และสอนเทคนิคการเกษตรที่ก้าวหน้าขึ้น มีการตั้งโรงเรียนเพื่อสอนภาษาจีนให้แก่ชาวพื้นเมือง และผู้ที่ปฏิเสธจะถูกลงโทษ อย่างไรก็ตาม การขยายตัวของนิคมชาวจีนมักเกิดขึ้นจากการรุกรานที่ดินของชนเผ่าพื้นเมือง นำไปสู่การก่อกบฏหลายครั้งตลอดรัชสมัยของตระกูลเจิ้ง ในการรบครั้งหนึ่ง ชาวเผ่าซาลา (Shalu) หลายร้อยคนในพื้นที่ไทจงปัจจุบันถูกสังหาร ประชากรชาวจีนในไต้หวันเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่าภายใต้การปกครองของตระกูลเจิ้ง โดยเจิ้งได้สลายกองกำลังทหารและเปลี่ยนให้พวกเขาไปประจำการใน "นิคมนาทหาร" (Military colonies) เพื่อทำการเกษตรในยามสงบ

เมื่อเริ่มปี ค.ศ. 1684 หรือหนึ่งปีหลังจากสิ้นสุดการปกครองของตระกูลเจิ้ง พื้นที่เพาะปลูกในไต้หวันมีขนาดเพิ่มขึ้นถึงสามเท่าเมื่อเทียบกับปี ค.ศ. 1660 ซึ่งเป็นช่วงท้ายของยุคดัตช์ กองเรือพาณิชย์ของเจิ้งยังคงดำเนินกิจการระหว่างญี่ปุ่นและประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยทำกำไรจากการเป็นศูนย์กลางการค้า พวกเขาเรียกเก็บภาษีจากพ่อค้าเพื่อเป็นค่าคุ้มครองในการแล่นเรือผ่านช่องแคบไต้หวัน อาณาจักรตุงหนิงยังผูกขาดสินค้าบางประเภท เช่น หนังกวางและน้ำตาลทราย ซึ่งสามารถขายได้ราคาสูงในญี่ปุ่น เศรษฐกิจในยุคนี้มีความหลากหลายมากกว่ายุคดัตช์ที่เน้นเพียงผลกำไร โดยมีการปลูกธัญพืช ผัก ผลไม้ และการทำประมงที่หลากหลายขึ้น เมื่อสิ้นสุดการปกครองในปี ค.ศ. 1683 รัฐบาลสามารถจัดเก็บรายได้รายปีในรูปของแร่เงินได้มากกว่ายุคดัตช์ในปี ค.ศ. 1655 ถึง 30% การส่งออกน้ำตาลพุ่งสูงเกินตัวเลขของดัตช์ในปี ค.ศ. 1658 ขณะที่ปริมาณการผลิตหนังกวางยังคงรักษาไว้ได้ในระดับเดิม

 ซือ หลาง 

ซือ หลาง (Shi Lang) คือผู้นำกองทัพราชวงศ์ชิงในการพิชิตอาณาจักรตุงหนิงในไต้หวัน เดิมทีเขาเป็นผู้นำทางทหารภายใต้การบังคับบัญชาของ เจิ้ง จือหลง บิดาของ เจิ้ง เฉิงกง แต่ต่อมาเขาเกิดความขัดแย้งอย่างรุนแรงกับเจิ้ง เฉิงกง หลังจากที่เขาสามารถหลบหนีจากการถูกเจิ้ง เฉิงกง กักขังได้ ซือ หลางได้แปรพักตร์ไปเข้ากับราชวงศ์ชิง และมีส่วนร่วมในการโจมตีฐานที่มั่นของตระกูลเจิ้งจนประสบความสำเร็จ ในปี ค.ศ. 1658 ซือ หลางได้รับแต่งตั้งเป็นรองผู้บัญชาการเขตถงอัน (Tongan) และเดินหน้าทำสงครามกับกองกำลังตระกูลเจิ้งอย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้เขายังทำหน้าที่ส่งข้อมูลวงในเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างเจิ้ง เฉิงกง กับบุตรชาย ส่งตรงไปยังปักกิ่งอีกด้วย ราชวงศ์ชิงได้จัดตั้งกองทัพเรือขึ้นในมณฑลฮกเกี้ยนในปี ค.ศ. 1662 และแต่งตั้งให้ซือ หลางเป็นผู้บัญชาการ ซึ่งเขามักจะสนับสนุนให้ใช้มาตรการทางทหารที่รุนแรงต่อตระกูลเจิ้ง ในวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1663 ซือ หลางได้เข้าโจมตีกองเรือของเจิ้งและประสบความสำเร็จในการสังหารและจับกุมทหารฝ่ายเจิ้งได้เป็นจำนวนมาก ต่อมาในช่วงวันที่ 18 ถึง 20 พฤศจิกายน ชาวดัตช์ได้เข้าร่วมรบทางทะเลกับกองกำลังตระกูลเจิ้ง ในขณะที่ซือ หลางฉวยโอกาสนั้นเข้ายึดเมืองเซียะเหมิน ในปี ค.ศ. 1664 ซือ หลางรวบรวมกองเรือขนาด 240 ลำ พร้อมกำลังพล 16,500 นาย เพื่อไล่ต้อนกองกำลังเจิ้งที่เหลือลงไปทางใต้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถทำลายฐานที่มั่นสุดท้ายของตระกูลเจิ้งได้ในตอนนั้น แต่หลังจากที่โจว เฉฺวียนปิน (Zhou Quanbin) ผู้บัญชาการของฝ่ายเจิ้งแปรพักตร์ไปเข้ากับฝ่ายชิง เจิ้ง จิง จึงตัดสินใจถอนกำลังออกจากฐานที่มั่นบนแผ่นดินใหญ่ที่เหลืออยู่ทั้งหมดในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1664

 การสิ้นสุดอำนาจของตระกูลเจิ้ง 

ซือ หลางได้รับคำสั่งให้จัดการเจรจาสันติภาพกับไต้หวัน แต่เขาไม่เชื่อว่าเจิ้ง จิงจะยอมรับข้อเสนอ เขาเตือนว่าหากตระกูลเจิ้งสามารถสะสมกำลังได้อีกครั้งจะเป็นภัยร้ายแรง ซือ หลางได้เสนอแผนการรุกรานไต้หวันอย่างละเอียด โดยแย้งว่าการยึดไต้หวันจะช่วยลดความจำเป็นในการตั้งค่ายทหารและประหยัดงบประมาณด้านการป้องกันลงได้ ในปี ค.ศ. 1681 หลี่ กวงตี้ (Li Guangdi) แนะนำให้ซือ หลางเป็นผู้ประสานงานกองกำลังรุกราน เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารเรือแห่งฮกเกี้ยนอีกครั้งในวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1681 แผนของซือ หลางคือการยึดเผิงหูให้ได้ก่อน แต่ข้าหลวงใหญ่ เหยา ฉีเซิ่ง (Yao Qisheng) ไม่เห็นด้วยและเสนอให้โจมตีสองทางพร้อมกันที่ตั้นสุ่ยและเผิงหู ซึ่งซือ หลางมองว่าไม่สมจริงและพยายามขออำนาจควบคุมกองทัพทั้งหมดเพียงผู้เดียวแต่จักรพรรดิคังซีทรงปฏิเสธคำขอนั้น

ในไต้หวัน การเสียชีวิตของเจิ้ง จิง นำไปสู่การรัฐประหาร เจิ้ง เค่อซ่วง (Zheng Keshuang) สังหารพี่ชายของตนคือ เจิ้ง เค่อจั้ง (Zheng Kezang) ความวุ่นวายทางการเมือง ภาษีที่หนักหน่วง โรคระบาดทางตอนเหนือ เหตุไฟไหม้ครั้งใหญ่ที่ทำลายบ้านเรือนกว่าพันหลัง และความระแวงเรื่องการสมคบคิดกับฝ่ายชิง ทำให้ผู้ติดตามตระกูลเจิ้งแปรพักตร์ไปเข้ากับฝ่ายชิงมากขึ้น หลิว ปิ่งจง รองผู้บัญชาการของเจิ้งได้ยอมจำนนพร้อมเรือและกำลังพลจากเผิงหู คำสั่งโจมตีไต้หวันส่งถึงเหยา ฉีเซิ่ง และซือ หลางในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1682 แต่ลมไม่เป็นใจทำให้ต้องถอยกลับ ความขัดแย้งระหว่างเหยาและซือทำให้เหยาถูกถอดจากตำแหน่งในเดือนพฤศจิกายน ในที่สุดซือ หลางได้รับอำนาจเป็นผู้บัญชาการสูงสุดในวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1682 โดยเหยาถูกลดบทบาทไปดูแลด้านลอจิสติกส์

กองเรือของซือ หลาง จำนวน 238 ลำและทหารกว่า 21,000 นาย ออกเดินทางในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1683 ในวันถัดมาพวกเขาเข้าใกล้เกาะเล็ก ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเผิงหูและปะทะกับเรือของเจิ้ง 200 ลำ หลังจากดวลปืนใหญ่กัน ฝ่ายชิงต้องถอยทัพโดยมีฝ่ายเจิ้งไล่ตาม แต่กองหน้าของฝ่ายชิงนำโดย หลัน ลี่ (Lan Li) ได้ยิงคุ้มกันการถอนทัพไว้ได้ ฝ่ายเจิ้งเองก็บอบช้ำหนักจน หลิว กั๋วเซวียน (Liu Guoxuan) ลังเลที่จะไล่ตามกองทัพชิงที่แตกพ่าย ในวันที่ 11 กรกฎาคม ซือ หลางรวมพลใหม่และขอกำลังเสริมที่ปาเจ้า เมื่อกำลังเสริมมาถึงในวันที่ 16 กรกฎาคม เขาได้แบ่งกองกำลังหลักออกเป็น 8 ฝูง ฝูงละ 7 ลำ โดยเขานำทัพกลางด้วยตนเอง และส่งเรือเล็ก 50 ลำแยกไปสองทางเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

การรบตัดสินเกิดขึ้นที่อ่าวหม่ากง กองกำลังรักษาการณ์ของเจิ้งระดมยิงใส่เรือชิงและส่งเรือประมาณ 100 ลำออกจากท่าเข้าปะทะ ซือ หลางใช้วิธีรวมกำลังยิงถล่มเรือใหญ่ของศัตรูทีละลำจนกระทั่งเรือรบของเจิ้งทุกลำถูกจมลงในช่วงสิ้นสุดวันที่ 17 กรกฎาคม กองกำลังฝ่ายเจิ้งเสียชีวิตไปประมาณ 12,000 นาย หลิว กั๋วเซวียนหนีกลับไต้หวันขณะที่ผู้บัญชาการที่เหลือยอมจำนน ฝ่ายชิงยึดเผิงหูได้ในวันที่ 18 กรกฎาคม ซือ หลางเดินทางถึงไต้หวันในวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1683 เพื่อควบคุมการยอมจำนนซึ่งดำเนินไปอย่างราบรื่น เจิ้ง เค่อซ่วง และผู้นำคนอื่น ๆ ยอมโกนศีรษะและไว้เปียตามแบบแมนจู และถือเป็นการสิ้นสุดการใช้ปฏิทินราชวงศ์หมิงในไต้หวัน

 ราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1683–1895) 


 การผนวกดินแดน 

ซือ หลาง พำนักอยู่ในไต้หวันเป็นเวลา 98 วัน ก่อนจะเดินทางกลับสู่ฮกเกี้ยนในวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1683 ซึ่งในขณะนั้น ข้าราชการบางส่วนจากส่วนกลางเสนอให้เคลื่อนย้ายผู้อยู่อาศัยทั้งหมดในไต้หวันกลับไปยังแผ่นดินใหญ่และละทิ้งเกาะนี้ไปเสีย โดยให้เหตุผลว่าการป้องกันไต้หวันนั้นเป็นไปไม่ได้ และการเพิ่มงบประมาณด้านการป้องกันดินแดนเป็นเรื่องที่ไม่คุ้มค่า

ซือคัดค้านการละทิ้งไต้หวันอย่างรุนแรง โดยโต้แย้งว่าการทำเช่นนั้นจะเปิดโอกาสให้ศัตรูรายอื่นเข้ามาครอบครองเกาะแทน เขาให้คำมั่นว่าการป้องกันไต้หวันจะใช้กำลังพลเพียง 10,000 นายเท่านั้น และยังช่วยลดภาระในการประจำการกองกำลังตามชายฝั่งแผ่นดินใหญ่ได้อีกด้วย ซือ หลาง สามารถโน้มน้าวผู้เข้าร่วมการประชุมที่ฮกเกี้ยนทุกคน (ยกเว้นซูไป๋ - Subai) ให้เห็นพ้องตรงกันว่าการผนวกไต้หวันเป็นประโยชน์สูงสุดแก่จักรวรรดิ ในที่สุด เมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1684 จักรพรรดิคังซีทรงยอมรับข้อเสนอของซือ หลาง ในการจัดตั้งสถานประกอบการทางทหารอย่างถาวรในเผิงหูและไต้หวัน และพระราชทานอำนาจในการจัดตั้งจังหวัดไต้หวัน (Taiwan Prefecture) โดยแบ่งออกเป็น 3 อำเภอ และให้ขึ้นตรงต่อมณฑลฮกเกี้ยน

 การบริหารไต้หวัน 
ในช่วงแรก ราชสำนักชิงสั่งห้ามชาวจีนแผ่นดินใหญ่ย้ายไปยังไต้หวันและส่งตัวผู้ที่อาศัยอยู่เดิมส่วนใหญ่กลับแผ่นดินใหญ่ ทำให้ประชากรอย่างเป็นทางการของไต้หวันเหลือเพียง 50,000 คนเท่านั้น อย่างไรก็ตาม การขาดแคลนแรงงานทำให้เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นต้องแอบชักชวนผู้อพยพจากแผ่นดินใหญ่แม้จะมีข้อจำกัด บางครั้งถึงขั้นใช้เรือรบขนส่งพลเรือนมายังไต้หวัน จนถึงปี ค.ศ. 1711 มีผู้อพยพผิดกฎหมายหลั่งไหลเข้ามานับหมื่นคนต่อปี บุคคลสำคัญอย่าง หลิน เชียนกวง (Lin Qianguang) ชาวฮกเกี้ยนที่เคยรับราชการในไต้หวันช่วงปี ค.ศ. 1687–1691 ได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับชีวิตชาวพื้นเมืองเป็นกลุ่มแรก ๆ ในปี ค.ศ. 1685

กฎระเบียบเรื่องระบบใบอนุญาตพำนักถูกบันทึกไว้อย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1712 แต่เชื่อว่ามีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1684 เพื่อลดแรงกดดันด้านประชากร รัฐบาลเชื่อว่าไต้หวันไม่สามารถรองรับประชากรจำนวนมากได้และจะนำไปสู่ความขัดแย้ง จึงมีกฎสั่งห้ามผู้อพยพพาครอบครัวไปด้วย และอนุญาตเฉพาะผู้ที่มีทรัพย์สินหรือญาติพี่น้องในไต้หวันเท่านั้นที่สามารถเข้าเมืองได้ ซึ่งมีการบังคับใช้กฎนี้อย่างชัดเจนในปี ค.ศ. 1730

ตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 18 กฎระเบียบการอพยพยังคงเดิมเป็นส่วนใหญ่ โดยเน้นไปที่การคัดกรองคุณสมบัติผู้ขอใบอนุญาต การลาดตระเวน และบทลงโทษ สิ่งเดียวที่เปลี่ยนแปลงบ่อยครั้งคือสถานะของครอบครัว การที่ครอบครัวถูกสั่งห้ามเข้าไต้หวันก็เพื่อให้แน่ใจว่าผู้อพยพจะเดินทางกลับไปหาครอบครัวที่แผ่นดินใหญ่ ส่งผลให้ผู้อพยพส่วนใหญ่ที่เป็นชายโสดต้องแต่งงานกับคนในท้องถิ่น จนเกิดเป็นสำนวนที่ว่า "มีกงจากถังซาน แต่ไม่มีม่าจากถังซาน" ( - หมายถึงมีบรรพบุรุษชายเป็นคนจีน แต่บรรพบุรุษหญิงไม่ใช่) อย่างไรก็ตาม การแต่งงานกับหญิงพื้นเมืองถูกสั่งห้ามในปี ค.ศ. 1737 โดยอ้างว่าเป็นการรบกวนวิถีชีวิตชาวพื้นเมืองและถูกใช้เป็นช่องทางในการอ้างสิทธิ์ถือครองที่ดินของชาวพื้นเมือง

ครอบครัวผู้อพยพได้รับอนุญาตให้เข้าไต้หวันอย่างถูกต้องตามกฎหมายในช่วงสั้น ๆ ระหว่างปี ค.ศ. 1732–1740 ก่อนจะถูกสั่งห้ามอีกครั้งจนถึงปี ค.ศ. 1746 เนื่องจากความกังวลเรื่องกลุ่มคนพาลและบุคคลไม่พึงประสงค์ ในปี ค.ศ. 1760 มีการอนุญาตให้พาครอบครัวข้ามมาได้อีกครั้ง แต่ในปี ค.ศ. 1771 ราชสำนักชิงเริ่มผ่อนปรนข้อจำกัดการอพยพข้ามช่องแคบลงเมื่อตระหนักว่านโยบายเหล่านี้ไม่สามารถบังคับใช้ได้จริง แม้ในช่วงที่การอพยพถูกกฎหมาย ผู้คนก็นิยมจ้างเรือข้ามฟากผิดกฎหมายมากกว่าที่จะจัดการผ่านขั้นตอนราชการที่ยุ่งยาก ตัวอย่างเช่น หลังยกเลิกข้อจำกัดในปี ค.ศ. 1760 มีผู้ขอใบอนุญาตเพียง 277 คนในหนึ่งปี แต่กลับมีผู้ถูกจับกุมจากการข้ามแดนผิดกฎหมายสูงถึงเกือบ 60,000 คนในช่วงปี ค.ศ. 1758–1759 ในที่สุดในปี ค.ศ. 1790 รัฐบาลได้ตั้งสำนักงานจัดการการเดินทางของพลเรือนและเลิกแทรกแซงการอพยพอย่างจริงจัง จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1875 ข้อจำกัดในการเข้าไต้หวันทั้งหมดจึงถูกยกเลิกอย่างเป็นถาวร

 การขยายตัวของกลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐาน (ค.ศ. 1684–1795) 

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1661 ถึง 1796 ราชวงศ์ชิงได้จำกัดการขยายอาณาเขตในไต้หวัน โดยมีการวางกำลังทหารเพียง 8,000 นายตามเมืองท่าสำคัญ และรักษาระบบบริหารพลเรือนไว้ในระดับต่ำสุด แม้ในทางทฤษฎีจะมี 3 อำเภอที่ครอบคลุมพื้นที่ราบตะวันตกทั้งหมด แต่อำนาจการปกครองที่แท้จริงกลับครอบคลุมพื้นที่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ผู้อพยพที่ต้องการเดินทางเกินกึ่งกลางของที่ราบตะวันตกจำเป็นต้องมีใบอนุญาต ในปี ค.ศ. 1715 ข้าหลวงใหญ่แห่งมณฑลฮกเกี้ยนและมณฑลเจ้อเจียงได้เสนอให้มีการบุกเบิกที่ดินในไต้หวัน แต่จักรพรรดิคังซีทรงกังวลว่าสิ่งนี้จะก่อให้เกิดความไม่สงบและความขัดแย้ง

ในรัชสมัยของจักรพรรดิหยงเจิ้ง (ครองราชย์ ค.ศ. 1722–1735) ราชวงศ์ชิงได้ขยายการควบคุมครอบคลุมพื้นที่ราบตะวันตกทั้งหมดเพื่อควบคุมกลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐานและรักษาความปลอดภัยได้ดีขึ้น สิ่งนี้ไม่ใช่นโยบายการล่าอาณานิคมเชิงรุก แต่เป็นผลมาจากการลักลอบข้ามแดนและการบุกเบิกที่ดินอย่างต่อเนื่อง หลังจากเหตุการณ์กบฏจู อีเกวี้ยง (Zhu Yigui) ในปี ค.ศ. 1721 หลัน ติ่งหยวน (Lan Dingyuan) ที่ปรึกษาของหลัน ติ่งเจิน (Lan Tingzhen) ผู้นำกองทัพปราบกบฏ ได้สนับสนุนให้มีการบุกเบิกที่ดินเพื่อเสริมสร้างการควบคุมของรัฐบาลต่อกลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐานชาวจีน และผนวกชาวพื้นเมืองเข้าสู่ระบบการบริหาร

ในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง (ครองราชย์ ค.ศ. 1735–1796) โครงสร้างการบริหารของไต้หวันยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก หลังจากเหตุการณ์กบฏหลิน ส่วงเหวิน ในปี ค.ศ. 1786 จักรพรรดิเฉียนหลงทรงเห็นพ้องว่าการปล่อยที่ดินอุดมสมบูรณ์ไว้กับชาวพื้นเมืองที่ไม่ได้สร้างผลผลิต มีแต่จะดึงดูดกลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐานผิดกฎหมายให้เข้ามาบุกรุก ราชวงศ์ชิงดำเนินการเพียงเล็กน้อยในการบริหารจัดการชาวพื้นเมือง และไม่ค่อยพยายามใช้การควบคุมกับพวกเขาอย่างเข้มงวด ชาวพื้นเมืองถูกแบ่งออกเป็นสองประเภท ได้แก่ ชาวพื้นเมืองที่รับวัฒนธรรมแล้ว (shufan) และชาวพื้นเมืองที่ยังไม่รับวัฒนธรรม (shengfan) สำหรับราชวงศ์ชิง shufan คือชาวพื้นเมืองที่จ่ายภาษีและรับวัฒนธรรมฮั่นมาใช้ เมื่อราชวงศ์ชิงผนวกไต้หวัน มีหมู่บ้านชาวพื้นเมือง 46 แห่งที่อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาล ซึ่งน่าจะสืบทอดมาจากสมัยของตระกูลเจิ้ง ในยุคของจักรพรรดิหยงเจิ้ง มีหมู่บ้านชาวพื้นเมือง 108 แห่งยอมสวามิภักดิ์จากการจูงใจของหลิน เหลียง ผู้บัญชาการภูมิภาค ส่วน shengfan ที่จ่ายภาษีแต่ไม่ได้ปฏิบัติตามวัฒนธรรมฮั่นจะถูกเรียกว่า guihua shengfan (ชาวพื้นเมืองดิบที่ยอมสยบ)

คณะบริหารของจักรพรรดิเฉียนหลงสั่งห้ามการจูงใจให้ชาวพื้นเมืองยอมสยบเนื่องจากกลัวความขัดแย้ง ในช่วงต้นรัชสมัยเฉียนหลง มีหมู่บ้านชาวพื้นเมืองที่มีชื่อระบุไว้ 299 แห่ง บันทึกแสดงให้เห็นว่ามีหมู่บ้าน shufan 93 แห่ง และหมู่บ้าน guihua shengfan 61 แห่ง จำนวนหมู่บ้าน shufan ยังคงคงที่ตลอดรัชสมัยเฉียนหลง ได้มีการแต่งตั้งรองเจ้าเมืองฝ่ายกิจการชาวพื้นเมืองสองคนเพื่อจัดการกิจการของชาวพื้นเมืองในปี ค.ศ. 1766 โดยคนหนึ่งรับผิดชอบทางเหนือและอีกคนรับผิดชอบทางใต้ มีการสร้างแนวเขตแดนเพื่อกันชาวพื้นเมืองบนภูเขาให้ออกไปจากพื้นที่ตั้งถิ่นฐาน นโยบายการทำเครื่องหมายเขตแดนผู้ตั้งถิ่นฐานและการแบ่งแยกพวกเขาออกจากดินแดนชาวพื้นเมืองกลายเป็นนโยบายอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1722 มีการใช้ป้ายหิน 54 หลักเพื่อทำเครื่องหมายจุดสำคัญตามแนวเขตแดน ผู้ตั้งถิ่นฐานถูกสั่งห้ามข้ามเข้าไปในดินแดนของชาวพื้นเมือง แต่การรุกล้ำของผู้อพยพยังคงดำเนินต่อไป และมีการสร้างแนวเขตแดนใหม่ในปี ค.ศ. 1750, 1760, 1784 และ 1790 ผู้ตั้งถิ่นฐานยังถูกสั่งห้ามแต่งงานกับชาวพื้นเมืองเนื่องจากการแต่งงานเป็นวิธีหนึ่งในการได้มาซึ่งที่ดิน

 ข้อมูลประชากรไต้หวัน ปี ค.ศ.  ชาวจีน (คน)  ชนพื้นเมือง (คน)  ทั้งหมด (คน) 1623  1,500   1652  25,000  1654   100,000  1661  35,000   1664  50,000  1683  120,000   1756  660,147   1777  839,803   1782  912,000   1790  950,000   1811  1,944,747   1824  1,786,883   1893  2,545,000   1905  2,492,784  82,795  3,039,751 1915    3,325,755 1925    3,993,408  1935    5,212,426 1945    6,560,000 1955    9,078,000 1958    10,000,000 1965    12,628,000  1975    16,150,000  1985    19,258,000 1995    21,300,000 2015   546,700  2018    23,550,000

 การขยายตัวทางการบริหาร (ค.ศ. 1796–1874) 

ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ราชวงศ์ชิงยังคงดำเนินนโยบายกักกัน (Quarantine policies) อย่างต่อเนื่อง แต่ทัศนคติที่มีต่อดินแดนของชาวพื้นเมืองเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง ข้าราชการท้องถิ่นพยายามผลักดันให้มีการเข้าตั้งถิ่นฐานและบุกเบิกที่ดินหลายครั้ง โดยเฉพาะในพื้นที่ของชาวคาวาลัน (Kavalan/Gamalan) และพื้นที่สุ่ยซาเหลียน (Shuishalian) ในเขตจังหวัดอี้หลานทางตะวันออกเฉียงเหนือของไต้หวันปัจจุบัน แม้ว่าชาวคาวาลันจะเริ่มจ่ายภาษีมาตั้งแต่รัชสมัยจักรพรรดิคังซี (ค.ศ. 1661–1722) แต่พวกเขาก็ยังถูกจัดว่าเป็นชาวพื้นเมืองที่ยังไม่รับวัฒนธรรมฮั่น (Non-acculturated aborigines)

ในปี ค.ศ. 1787 ผู้อพยพชาวจีนชื่อ อู๋ ซา (Wu Sha) พยายามเข้าไปตั้งถิ่นฐานในพื้นที่กามาลันแต่ประสบความสำเร็จน้อยในตอนแรก ต่อมาในปีถัดมา หยาง ถิงหลี่ (Yang Tingli) เจ้าเมืองไต้หวันในขณะนั้น ได้ให้การสนับสนุนอู๋ ซา และเสนอเรื่องการบุกเบิกกามาลันต่อข้าหลวงมณฑลฮกเกี้ยน ทว่าได้รับการปฏิเสธ อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1797 รองเจ้าเมืองตั้นสุ่ยคนใหม่ได้ให้การสนับสนุนการตั้งถิ่นฐานของอู๋ ซา แม้จะมีคำสั่งห้ามอยู่ก็ตาม แต่ในระยะแรกกลุ่มผู้สืบทอดของอู๋ ซา ก็ยังไม่สามารถจดทะเบียนที่ดินต่อรัฐบาลได้อย่างเป็นทางการ

จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1806 เมื่อกองเรือโจรสลัดของไช่ เชียน (Cai Qian) ปรากฏตัวในพื้นที่ใกล้กามาลัน หยาง ถิงหลี่ แย้งว่าการละทิ้งกามาลันจะทำให้พื้นที่ชายแดนตกอยู่ในอันตราย ต่อมาเมื่อมีกลุ่มโจรสลัดกลุ่มอื่นพยายามเข้ายึดพื้นที่กามาลันอีกครั้ง หยางจึงเสนอให้มีการจัดตั้งระบบบริหารราชการและสำรวจที่ดินอย่างเป็นทางการ ในที่สุดในปี ค.ศ. 1809 จักรพรรดิมีพระบรมราชโองการให้ผนวกกามาลันเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดไต้หวัน และมีการแต่งตั้งรองเจ้าเมืองกามาลันขึ้นในเวลาต่อมา

ในทางตรงกันข้าม พื้นที่สุ่ยซาเหลียน (ซึ่งเป็นพื้นที่ต้นน้ำของแม่น้ำจั๋วสุ่ยและแม่น้ำอู๋) ยังคงมีสถานะเป็นเขตหวงห้าม แม้จะมีหมู่บ้านชาวพื้นเมือง 6 แห่งอาศัยอยู่ในพื้นที่แอ่งกระทะที่ราบเรียบและอุดมสมบูรณ์ และชาวพื้นเมืองที่นั่นจะยอมสวามิภักดิ์มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1693 แต่รัฐบาลก็ยังมองว่าพวกเขายังไม่รับวัฒนธรรมฮั่น ในปี ค.ศ. 1814 มีผู้ตั้งถิ่นฐานบางกลุ่มปลอมแปลงคำขอเช่าที่ดินเพื่อขอใบอนุญาตบุกเบิก แต่ในปี ค.ศ. 1816 กองทัพรัฐบาลได้เข้าขับไล่ผู้ตั้งถิ่นฐานเหล่านั้นออกไป แม้จะมีข้าราชการหลายคนเสนอให้เปิดพื้นที่สุ่ยซาเหลียนระหว่างปี ค.ศ. 1823 ถึง 1848 แต่ข้อเสนอเหล่านี้กลับถูกละเลย อย่างไรก็ตาม ประเด็นการบุกเบิกที่ดินยังคงเป็นหัวข้อสนทนาที่สำคัญ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1871 บันทึกราชการเขตตั้นสุ่ยได้เรียกร้องให้มีการเข้าตั้งถิ่นฐานในพื้นที่อย่างเปิดเผย

 การขยายตัวเพื่อตอบสนองต่อวิกฤตการณ์ (ค.ศ. 1875–1895) 

ในปี ค.ศ. 1874 ญี่ปุ่นได้รุกรานพื้นที่ทางตอนใต้ของไต้หวันในเหตุการณ์ที่รู้จักกันในชื่อ เหตุการณ์มูดาน (การรุกรานไต้หวันของญี่ปุ่น (ค.ศ. 1874)) ทหารญี่ปุ่นได้เข้ายึดครองไต้หวันตอนใต้เป็นเวลาหกเดือน จนกระทั่งราชวงศ์ชิงยอมจ่ายค่าปฏิกรณ์สงครามเพื่อแลกกับการถอนทหารของญี่ปุ่น

เสิ่น เป่าเจิน ข้าหลวงจักรพรรดิประจำไต้หวัน ได้แนะนำให้มีการปราบปรามชาวพื้นเมืองและส่งกลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐานชาวจีนเข้าไปอาศัยในดินแดนของพวกเขาเพื่อป้องกันการรุกรานจากญี่ปุ่น มีการขยายการบริหารจัดการไต้หวันและเริ่มการรณรงค์ต่อต้านชาวพื้นเมือง เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1874 มีการสร้างถนนขึ้นไปบนภูเขาและทำให้ชาวพื้นเมืองเข้าสู่การยอมรับอำนาจรัฐอย่างเป็นทางการ ในปี ค.ศ. 1875 มีการยกเลิกคำสั่งห้ามเข้าไต้หวัน ต่อมาในปี ค.ศ. 1877 มีการประกาศแนวทาง 21 ประการในการปราบปรามชาวพื้นเมืองและการเปิดพื้นที่ภูเขา รวมถึงมีการจัดตั้งหน่วยงานสำหรับรับสมัครผู้ตั้งถิ่นฐาน แต่ความพยายามในการส่งเสริมการตั้งถิ่นฐานในไต้หวันได้ลดน้อยลงในเวลาต่อมา

สงครามจีน-ฝรั่งเศสอุบัติขึ้นในปี ค.ศ. 1883 และกองทัพฝรั่งเศสได้เข้ายึดครองจีหลงทางตอนเหนือของไต้หวันในปี ค.ศ. 1884 ก่อนจะถอนตัวออกไปในปี ค.ศ. 1885 ความพยายามในการบุกเบิกดินแดนชาวพื้นเมืองได้ถูกรื้อฟื้นขึ้นอีกครั้งภายใต้การนำของ หลิว หมิงฉวน ข้าหลวงป้องกันไต้หวัน ในปี ค.ศ. 1887 ไต้หวันได้รับการยกระดับขึ้นเป็นมณฑลไต้หวันในระหว่างการดำรงตำแหน่งของหลิว เมืองหลวงของไต้หวันถูกย้ายไปยังไถจงในปัจจุบัน ส่วนไทเปถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นเมืองหลวงชั่วคราวและกลายเป็นเมืองหลวงถาวรในปี ค.ศ. 1893 ความพยายามของหลิวในการเพิ่มรายได้ของรัฐมีผลลัพธ์ที่ก้ำกึ่งเนื่องจากแรงกดดันจากต่างประเทศให้ลดการเก็บภาษี มีการสำรวจเพื่อปฏิรูปทะเบียนที่ดินตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1886 ถึงมกราคม ค.ศ. 1890 ซึ่งพบกับการคัดค้านในพื้นที่ทางใต้ และรายได้จากการปฏิรูปภาษีที่ดินก็ไม่ได้เป็นไปตามที่คาดหวัง


มีการนำไฟฟ้า อาวุธสมัยใหม่ ทางรถไฟ สายเคเบิลและโทรเลข บริการเรือกลไฟในท้องถิ่น และเครื่องจักรในอุตสาหกรรมเข้ามาในไต้หวัน มีการสร้างสายโทรเลขจากไถหนานไปยังตั้นสุ่ยในปี ค.ศ. 1886–88 และทางรถไฟเชื่อมระหว่างจีหลง ไทเป และซินจู๋ ความพยายามเหล่านี้ให้ผลลัพธ์ที่หลากหลาย สายโทรเลขสามารถใช้งานได้เพียงช่วงละหนึ่งสัปดาห์เนื่องจากความยากลำบากในการเชื่อมต่อทางบก และทางรถไฟจำเป็นต้องได้รับการยกเครื่องใหม่ เนื่องจากสามารถรองรับตู้รถไฟขนาดเล็กและบรรทุกสินค้าได้น้อย ไต้หวันดึงดูดแรงงานได้น้อยและมีผู้ตั้งถิ่นฐานเพียงไม่กี่คนที่ยอมไปไต้หวันเนื่องจากปัญหาเรื่องชาวพื้นเมืองและสภาพอากาศที่โหดร้าย ผู้ว่าการหลิวถูกวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับค่าใช้จ่ายที่สูงแต่ได้ผลกำไรน้อยจากการบุกเบิกที่ดิน หลิวลาออกในปี ค.ศ. 1891 และความพยายามในการบุกเบิกดินแดนก็ได้หยุดชะงักลง

มีการจัดตั้งสำนักงานใหญ่เพื่อการปราบปรามและบุกเบิกที่ดินไต้หวัน ภายในปี ค.ศ. 1887 มีชาวพื้นเมืองประมาณ 90,000 คนที่ยอมอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ชิงอย่างเป็นทางการ และจำนวนนี้เพิ่มขึ้นเป็น 148,479 คนในปีต่อ ๆ มา อย่างไรก็ตาม ค่าใช้จ่ายในการทำให้พวกเขายอมจำนนนั้นสูงมาก รัฐบาลชิงได้เสนอวัสดุอุปกรณ์และจ่ายเงินค่าตอบแทนรายเดือนให้แก่หัวหน้าหมู่บ้าน ชาวพื้นเมืองทั้งหมดไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมที่มีประสิทธิภาพ และการบุกเบิกที่ดินทางตะวันออกของไต้หวันดำเนินไปอย่างล่าช้า ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1884 ถึง 1891 หลิวได้เริ่มการรณรงค์ทางทหารมากกว่า 40 ครั้งต่อต้านชาวพื้นเมืองโดยใช้ทหาร 17,500 นาย ซึ่งหนึ่งในสามของกองกำลังรุกรานถูกสังหารหรือพิการจากการสู้รบ

เมื่อสิ้นสุดยุคราชวงศ์ชิง พื้นที่ราบทางตะวันตกได้รับการพัฒนาเป็นพื้นที่เกษตรกรรมโดยมีผู้อยู่อาศัยชาวจีนประมาณ 2.5 ล้านคน พื้นที่ภูเขายังคงมีอำนาจปกครองตนเองเป็นส่วนใหญ่และการสูญเสียที่ดินของชาวพื้นเมืองเกิดขึ้นในอัตราที่ค่อนข้างช้า อย่างไรก็ตาม ในช่วงปีสุดท้ายของการปกครองของราชวงศ์ชิง ชาวพื้นเมืองในพื้นที่ราบส่วนใหญ่ได้รับการกลืนกลายเข้ากับวัฒนธรรมฮั่น โดยประมาณร้อยละ 20–30 ยังคงสามารถพูดภาษาแม่ของตนได้ และพวกเขาค่อย ๆ สูญเสียกรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิทธิในการเก็บค่าเช่าไป

 กบฏต่าง ๆ 

ในปี ค.ศ. 1723 ชาวพื้นเมืองบริเวณที่ราบชายฝั่งตอนกลางได้ก่อกบฏขึ้น มีการส่งกองกำลังจากไต้หวันตอนใต้ไปปราบปราม แต่ในช่วงที่กองกำลังไม่อยู่ ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวฮั่นในอำเภอเฟิ่งซานก็ได้ลุกฮือขึ้นก่อกบฏเช่นกัน จนถึงปี ค.ศ. 1732 กลุ่มชาติพันธุ์ที่แตกต่างกันถึง 5 กลุ่มได้ร่วมกันก่อกบฏ แต่การกบฏดังกล่าวก็ถูกปราบปรามลงได้ภายในสิ้นปีนั้น ในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง (ค.ศ. 1735–1796) หมู่บ้านชาวพื้นเมืองที่รับวัฒนธรรมแล้ว (shufan) ทั้ง 93 แห่งไม่เคยก่อกบฏเลย และหมู่บ้านชาวพื้นเมืองที่ยังไม่รับวัฒนธรรมมากกว่า 200 แห่งได้ยอมสยบต่ออำนาจรัฐ ตลอดระยะเวลา 200 ปีของการปกครองของราชวงศ์ชิงในไต้หวัน ชาวพื้นเมืองในพื้นที่ราบแทบจะไม่เคยก่อกบฏต่อรัฐบาลเลย และชาวพื้นเมืองบนภูเขาก็ได้รับอนุญาตให้ใช้ชีวิตตามวิถีทางของตนเองจนกระทั่งในช่วง 20 ปีสุดท้ายของการปกครองของราชวงศ์ชิง กบฏส่วนใหญ่จึงมีสาเหตุมาจากกลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐานชาวฮั่น

ในปี ค.ศ. 1720 เกิดความวุ่นวายในไต้หวันเนื่องจากการเพิ่มการจัดเก็บภาษี ผู้คนได้รวมตัวกันรอบตัว จู อีเกวี้ยง (Zhu Yigui) และสนับสนุนเขาในการก่อกบฏต่อต้านราชวงศ์ชิง ผู้นำชาวฮากกา (Hakka) นามว่า หลิน จวินอิง จากทางตอนใต้ก็ได้เข้าร่วมการกบฏครั้งนี้ด้วย ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1720 จูและหลินได้เข้าโจมตีอำเภอไถวาน ภายในเวลาไม่ถึงสองสัปดาห์ กลุ่มกบฏสามารถเอาชนะกองกำลังของราชวงศ์ชิงได้ทั่วไต้หวัน ต่อมากองทัพฮากกาได้แยกตัวจากจูเพื่อติดตามหลินไปทางเหนือ ราชวงศ์ชิงได้ส่งกองเรือภายใต้การบังคับบัญชาของ ซือ ชื่อเปี้ยน มาปราบปราม จนการกบฏพ่ายแพ้และจูถูกประหารชีวิต

ในปี ค.ศ. 1786 สมาชิกของสมาคมเทียนตี้ฮุ่ย (Tiandihui) ถูกจับกุมเนื่องจากไม่ชำระภาษี กลุ่มเทียนตี้ฮุ่ยได้บุกเข้าไปในคุกและช่วยเหลือสมาชิกออกมา เมื่อกองกำลังราชวงศ์ชิงถูกส่งไปจับกุม หลิน ส่วงเหวิน ผู้นำของเทียนตี้ฮุ่ยก็ได้นำกองกำลังของเขาเข้าต่อสู้จนเอาชนะกองทัพราชวงศ์ชิงได้ กองทัพกบฏจำนวนมากมาจากกลุ่มคนที่เพิ่งอพยพมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ซึ่งไม่สามารถหาที่ดินทำกินได้ หลินได้เข้าโจมตีอำเภอจางฮั่วและสังหารพลเรือนไป 2,000 คน ในต้นปี ค.ศ. 1787 กองกำลังราชวงศ์ชิงจำนวน 50,000 นายภายใต้การนำของ หลี่ ชื่อเหยา ถูกส่งมาปราบกบฏ หลินพยายามขอความสนับสนุนจากชาวฮากกาแต่พวกเขากลับส่งกองกำลังไปสนับสนุนราชวงศ์ชิงแทน แม้ว่าสมาคมเทียนตี้ฮุ่ยจะมีจุดยืนต่อต้านราชวงศ์ชิงอย่างเปิดเผย แต่โดยทั่วไปแล้วสมาชิกมีลักษณะต่อต้านรัฐบาลและไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ทางชาติพันธุ์หรือระดับชาติ ซึ่งนำไปสู่ความขัดแย้งทางสังคม ในปี ค.ศ. 1788 กองกำลังราชวงศ์ชิง 10,000 นาย นำโดยฟู่คังอัน (Fuk'anggan) และไห่หลานฉา ถูกส่งมายังไต้หวันและปราบกบฏได้สำเร็จ หลินถูกประหารชีวิต

 การรุกรานจากต่างชาติ 

ภายในปี ค.ศ. 1831 บริษัทอินเดียตะวันออก (East India Company) ตัดสินใจว่าจะไม่ทำการค้ากับจีนภายใต้เงื่อนไขของฝ่ายจีนอีกต่อไป และได้วางแผนดำเนินมาตรการที่รุนแรงยิ่งขึ้น เมื่อพิจารณาจากคุณค่าทางยุทธศาสตร์และพาณิชย์ของไต้หวัน จึงมีข้อเสนอจากฝ่ายอังกฤษในปี ค.ศ. 1840 และ 1841 ให้เข้ายึดครองเกาะนี้ วิลเลียม ฮัตต์แมน (William Huttman) ได้เขียนจดหมายถึงลอร์ดพาลเมอร์สตัน (Lord Palmerston) โดยชี้ให้เห็นถึง "การปกครองที่อ่อนแอของจีนเหนือไต้หวัน รวมถึงความสำคัญทางยุทธศาสตร์และพาณิชย์ของเกาะนี้" เขายังเสนอว่าสามารถยึดครองไต้หวันได้โดยใช้เพียงเรือรบหนึ่งลำและกำลังทหารไม่ถึง 1,500 นาย ซึ่งจะช่วยให้อังกฤษสามารถเผยแผ่ศาสนาคริสต์ในหมู่ชาวพื้นเมืองและพัฒนาการค้าได้ ในปี ค.ศ. 1841 ระหว่างสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง อังกฤษพยายามบุกขึ้นที่สูงรอบท่าเรือจีหลงถึงสามครั้งแต่ไม่สำเร็จ ต่อมาเรือขนส่งของอังกฤษชื่อ Nerbudda ประสบเหตุอัปปางใกล้ท่าเรือจีหลงเนื่องจากพายุไต้ฝุ่น ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1841 เรือ HMS Nimrod ได้ล่องไปยังจีหลงเพื่อค้นหาผู้รอดชีวิตจากเรือ Nerbudda แต่หลังจากกัปตันโจเซฟ เพียร์ซ (Joseph Pearse) ทราบว่าพวกเขาถูกส่งตัวไปคุมขังทางตอนใต้ เขาจึงสั่งให้ระดมยิงปืนใหญ่ถล่มท่าเรือและทำลายปืนใหญ่ไป 27 ชุดก่อนจะเดินทางกลับฮ่องกง นอกจากนี้เรือบริกชื่อ Ann ก็ประสบเหตุอัปปางเช่นกันในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1842 ผู้บัญชาการประจำไต้หวันคือ ต๋าหงอา (Dahonga) และเหยา อิง (Yao Ying) ได้ส่งรายงานอันเป็นเท็จไปยังจักรพรรดิ โดยอ้างว่าพวกเขาสามารถป้องกันการโจมตีจากป้อมจีหลงได้ ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ ซึ่งมากกว่า 130 คนจากเรือ Nerbudda และ 54 คนจากเรือ Ann ถูกประหารชีวิตที่ไถหนานในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1842 ภายหลังมีการตรวจพบว่ารายงานดังกล่าวเป็นเท็จ และข้าราชการในไต้หวันกลุ่มนั้นก็ถูกลงโทษในที่สุด

เมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1867 เรือบาร์ก (barque) ของอเมริกาชื่อ Rover ได้อัปปางลงนอกชายฝั่งทางตอนใต้ของไต้หวัน กัปตัน ภรรยา และลูกเรือบางส่วนหนีรอดออกมาได้ แต่ถูกเผ่าโคอาลุต (Koaluts หรือ Guizaijiao) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชาวไพวัน (Paiwan) จับกุมและสังหาร ความพยายามในการช่วยเหลือถึงสองครั้งประสบความล้มเหลว เลอ แซ็องดร์ (Le Gendre) กงสุลสหรัฐฯ เรียกร้องให้ราชวงศ์ชิงส่งทหารไปช่วยเขาในการเจรจากับชาวพื้นเมือง ในวันที่ 10 กันยายน ผู้บัญชาการทหารรักษาการณ์ หลิว หมิงเฉิง ได้นำทหารชิง 500 นายไปยังตอนใต้ของไต้หวันพร้อมกับเลอ แซ็องดร์ หัวหน้าเผ่าชาวพื้นเมืองนามว่า ต้านเต๋อถัว (Tanketok หรือ Toketok) อธิบายว่าเมื่อนานมาแล้วคนผิวขาวเคยมาที่นี่และเกือบจะล้างบางเผ่าโคอาลุต บรรพบุรุษของพวกเขาจึงส่งต่อความแค้นนี้มาสู่รุ่นลูกหลาน ในที่สุดพวกเขาตกลงกันว่าชาวพื้นเมืองบนภูเขาจะให้ความช่วยเหลือผู้ที่เรืออัปปางในอนาคต อย่างไรก็ตาม ภายหลังมีการพบว่าต้านเต๋อถัวไม่ได้มีอำนาจเบ็ดเสร็จเหนือทุกเผ่า เลอ แซ็องดร์จึงตำหนิจีนว่าเป็นมหาอำนาจที่กึ่งอารยธรรม (semi-civilized) เนื่องจากไม่สามารถยึดครองดินแดนของ "เผ่าพันธุ์ป่าเถื่อน" ได้สำเร็จ

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1871 เรือของชาวริวกิวประสบเหตุอัปปางที่ปลายตะวันออกเฉียงใต้ของไต้หวัน และกะลาสีเรือ 54 นายถูกชาวพื้นเมืองสังหาร เหตุการณ์เรืออัปปางและการสังหารกะลาสีนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ เหตุการณ์มูดาน (ค.ศ. 1871) แม้ว่าจะไม่ได้เกิดขึ้นที่มูดาน (ภาษาญี่ปุ่นคือ Botan) แต่เกิดขึ้นที่กุสกัส (Kuskus หรือ Gaoshifo) อาณาจักรริวกิวไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ ในทางกลับกัน กษัตริย์โช ไต (Shō Tai) ได้ส่งรางวัลไปให้เจ้าหน้าที่จีนในฝูโจวเพื่อเป็นการขอบใจที่ส่งตัวผู้รอดชีวิต 12 คนกลับมา เหตุการณ์มูดานไม่ได้สร้างความกังวลในญี่ปุ่นทันที จนกระทั่งในเดือนเมษายน ค.ศ. 1874 จึงได้กลายเป็นประเด็นระหว่างประเทศ กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นเริ่มผลักดันให้รัฐบาลรุกรานไต้หวันในปี ค.ศ. 1872 โดยใช้เหตุการณ์มูดานเป็นข้ออ้างในการทำสงคราม (casus belli) กษัตริย์แห่งริวกิวถูกญี่ปุ่นถอดถอนจากราชบัลลังก์ และมีการเตรียมการรุกรานไต้หวันในปีเดียวกันนั้นเอง เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1874 ไซโง สึงุมิจิ (Saigō Jūdō) ได้นำกำลังหลัก 3,600 นาย พร้อมเรือรบ 4 ลำ บุกเข้าไปในดินแดนของกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองทางตอนใต้ของไต้หวัน ในวันที่ 3 มิถุนายน พวกเขาได้เผาทำลายหมู่บ้านทั้งหมดที่ถูกยึดครอง และในวันที่ 1 กรกฎาคม ผู้นำคนใหม่ของเผ่ามูดานและหัวหน้าเผ่ากุสกัสก็ได้ยอมจำนน ญี่ปุ่นเริ่มตั้งรกรากและสร้างค่ายทหารขนาดใหญ่โดยไม่มีความตั้งใจที่จะถอนตัว แต่ในเดือนสิงหาคมและกันยายนทหาร 600 นายได้ล้มป่วยลง ยอดผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นเป็น 561 นาย การเจรจากับจีนเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 10 กันยายน มหาอำนาจตะวันตกกดดันไม่ให้จีนเกิดการนองเลือดกับญี่ปุ่น เนื่องจากจะส่งผลเสียต่อการค้าชายฝั่ง ผลจากการเจรจานำไปสู่การลงนามในข้อตกลงปักกิ่งเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม โดยญี่ปุ่นได้รับการรับรองว่าริวกิวเป็นรัฐในอารักขาของตนและได้รับเงินชดเชย 500,000 ตำลึง ทหารญี่ปุ่นถอนกำลังออกจากไต้หวันในวันที่ 3 ธันวาคม

ในช่วงระหว่างสงครามจีน-ฝรั่งเศส กองทัพฝรั่งเศสได้รุกรานไต้หวันในยุทธการจีหลงเมื่อปี ค.ศ. 1884 โดยเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1884 เซบัสเตียน เลสแป็ส (Sébastien Lespès) ได้ระดมยิงปืนใหญ่ถล่มท่าเรือ จีหลง และทำลายฐานปืนใหญ่จนพินาศ วันต่อมากองทัพฝรั่งเศสพยายามเข้ายึดจีหลงแต่ไม่สามารถเอาชนะกองกำลังจีนที่มีขนาดใหญ่กว่าภายใต้การนำของหลิว หมิงฉวน จึงถูกบีบให้ต้องถอนตัวออกไป ต่อมาในวันที่ 1 ตุลาคม อาเมเด กูร์แบ (Amédée Courbet) ได้นำกองกำลังฝรั่งเศส 2,250 นายยกพลขึ้นบกและเอาชนะกองกำลังจีนที่มีขนาดเล็กกว่าจนสามารถยึดครองจีหลงได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม ความพยายามของฝรั่งเศสในการยึดตั้นสุ่ยนั้นล้มเหลว ฝรั่งเศสได้ระดมยิงตั้นสุ่ยจนทำลายไม่เพียงแต่ป้อมปราการเท่านั้นแต่รวมถึงอาคารของชาวต่างชาติด้วย กองทัพฝรั่งเศสประมาณ 800 นายยกพลขึ้นบกที่หาดซาหลุนใกล้ตั้นสุ่ยแต่ถูกกองกำลังจีนตีโต้กลับไป ฝรั่งเศสได้ประกาศปิดล้อมไต้หวันตั้งแต่วันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1884 จนถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 1885 แต่การปฏิบัติการนั้นไม่ได้มีประสิทธิภาพเต็มที่ เรือรบฝรั่งเศสบริเวณชายฝั่งจีนแผ่นดินใหญ่ได้โจมตีเรือสำเภาทุกลำที่พบและจับกุมผู้ที่อยู่บนเรือเพื่อส่งไปยังจีหลงเพื่อใช้แรงงานสร้างฐานป้องกัน อย่างไรก็ตาม สำหรับเรือสำเภาทุกลำที่ฝรั่งเศสจับได้ จะมีเรือสำเภาอีกห้าลำที่เดินทางมาถึงท่าเรือต๋าเกา (Takau) และอันผิง (Anping) พร้อมเสบียง ผลกระทบโดยตรงของการปิดล้อมคือรายได้และการค้าที่ถูกกฎหมายลดลงอย่างรวดเร็ว

ในช่วงปลายเดือนมกราคม ค.ศ. 1885 กองกำลังจีนประสบความพ่ายแพ้อย่างหนักบริเวณรอบจีหลง แม้ว่าฝรั่งเศสจะยึดจีหลงได้แต่ก็ไม่สามารถรุกคืบออกไปนอกเขตพื้นที่ได้ ในเดือนมีนาคมฝรั่งเศสพยายามยึดตั้นสุ่ยอีกครั้งแต่ล้มเหลว ส่วนในทางทะเล ฝรั่งเศสได้ระดมยิงเผิงหูเมื่อวันที่ 28 มีนาคม เผิงหูยอมจำนนในวันที่ 31 มีนาคม แต่ทหารฝรั่งเศสจำนวนมากเริ่มล้มป่วย โดยมีทหาร 1,100 นาย และต่อมาอีก 600 นายที่ร่างกายอ่อนแอจนไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ ในที่สุดมีการบรรลุข้อตกลงเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1885 และมีการประกาศยุติการสู้รบ การถอนทหารฝรั่งเศสออกจากจีหลงเสร็จสิ้นในวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1885 และเผิงหูยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของจีนต่อไป

 การสิ้นสุดการปกครองของราชวงศ์ชิง 
ในฐานะส่วนหนึ่งของการยุติความขัดแย้งจากการพ่ายแพ้ในสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง จักรวรรดิชิงได้ยกเกาะไต้หวันและหมู่เกาะเผิงหูให้แก่ญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1895 ตามเงื่อนไขในสนธิสัญญาชิโมโนเซกิ การสูญเสียไต้หวันได้กลายเป็นจุดรวมพลสำคัญสำหรับขบวนการชาตินิยมจีนในปีต่อ ๆ มา

 จักรวรรดิญี่ปุ่น (ค.ศ. 1895–1945) 


การที่ญี่ปุ่นได้ครอบครองไต้หวันเป็นผลมาจาก "ยุทธศาสตร์ทางใต้" ของนายกรัฐมนตรี อิโต ฮิโรบูมิ ที่ถูกนำมาใช้ในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง ในปี ค.ศ. 1894–95 อิโต และ มุตสึ มูเนมิตสึ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ได้กำหนดว่าเผิงหูและไต้หวันจะต้องถูกยกให้แก่ญี่ปุ่น เงื่อนไขเหล่านี้ได้รับการตอบสนองในระหว่างการลงนามในสนธิสัญญาชิโมโนเซกิ เมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1895 โดยไต้หวันและเผิงหูได้ถูกโอนย้ายไปอยู่ในความครอบครองของญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน

ช่วงเวลาการปกครองของญี่ปุ่นในไต้หวันถูกแบ่งออกเป็นสามยุคตามนโยบายที่ใช้ ได้แก่ ยุคการปราบปรามทางทหาร (ค.ศ. 1895–1915), ยุค : การกลืนกลาย (ค.ศ. 1915–37) และยุค : การทำให้เป็นพลเมืองญี่ปุ่น (ค.ศ. 1937–45) นอกจากนี้ยังมีการใช้นโยบายที่แยกต่างหากสำหรับชาวพื้นเมืองChing, Leo T. S. (2001). Becoming "Japanese": Colonial Taiwan and the Politics of Identity Formation. Berkeley: University of California Press. pp. 93–95. . เรื่องของการกลืนกลายหรือ dōka นั้นเชื่อมโยงกับพระบรมราโชวาทที่ว่า "ความเที่ยงธรรมและความโปรดปรานที่เท่าเทียม" (isshi dōjin) สำหรับพสกนิกรของจักรวรรดิทุกคนภายใต้จักรพรรดิญี่ปุ่น ในเชิงแนวคิด อุดมคติของอาณานิคมนี้สื่อถึงแนวคิดที่ว่าชาวญี่ปุ่นจากแผ่นดินแม่ (naichijin) ได้ถ่ายทอดวัฒนธรรมที่เหนือกว่าให้แก่ชาวเกาะที่เป็นผู้อยู่ใต้ปกครอง (hontōjin) เพื่อที่จะได้แบ่งปันผลประโยชน์ร่วมกัน

 การต่อต้านด้วยอาวุธ 


อำนาจส่วนกลางของอาณานิคมเผชิญกับการคัดค้านที่รุนแรงในไต้หวัน เกิดสงครามที่ยืดเยื้อนานถึงห้าเดือนหลังจากการรุกรานในปี ค.ศ. 1895 และการโจมตีแบบกองโจรยังคงดำเนินต่อไปจนถึงปี ค.ศ. 1902 ในช่วงสองปีแรก ทางการอาณานิคมพึ่งพากำลังทหารเป็นหลัก เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ข้าราชการราชวงศ์ชิงได้รับคำสั่งให้ละทิ้งตำแหน่ง ความโกลาหลและการทำลายล้างโดยทั่วไปจึงเกิดขึ้นตามมาในเดือนต่อ ๆ มา

กองกำลังญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกที่ชายฝั่งจีหลงเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม หลังจากไทเปแตกในวันที่ 7 มิถุนายน กองกำลังอาสาสมัครท้องถิ่นและกลุ่มพรรคพวกยังคงดำเนินการต่อต้านอย่างต่อเนื่อง ทางตอนใต้ กองกำลังกองทัพธงดำ (Black Flag Army) ขนาดเล็กที่นำโดย หลิว หย่งฝู (Liu Yongfu) ได้ประวิงเวลาการยกพลขึ้นบกของญี่ปุ่น กลุ่มผู้ดีชาวไต้หวันพยายามเข้าหาอังกฤษและฝรั่งเศสแต่ล้มเหลวในการขอสถานะรัฐในอารักขาสำหรับไต้หวัน หลังจากนั้น ผู้ว่าการ ถัง จิ่งซง (Tang Jingsong) พยายามดำเนินความพยายามต่อต้านญี่ปุ่นในนามสาธารณรัฐฟอร์โมซา (Republic of Formosa) กองกำลัง กองทัพมาตรฐานเขียว (Green Standard Army) และทหารกลุ่มชาวเยว่จากกวางสี เริ่มทำการลักขโมยและปล้นสะดม กลุ่มชนชั้นนำในไทเปจึงส่ง กู เซี่ยนหรง (Koo Hsien-jung) ไปยังจีหลงเพื่อเชิญกองกำลังญี่ปุ่นที่กำลังรุกคืบให้เข้ามายังไทเปเพื่อคืนความสงบเรียบร้อย สาธารณรัฐที่จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม สิ้นสภาพไปใน 12 วันต่อมาเมื่อเหล่าผู้นำหนีไปยังจีนแผ่นดินใหญ่ หลิว หย่งฝู ได้จัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวขึ้นที่ ไถหนาน ก่อนจะหลบหนีไปเมื่อกองกำลังญี่ปุ่นโอบล้อมเข้ามา ในปี ค.ศ. 1895 มีผู้คนระหว่าง 200,000 ถึง 300,000 คนหลบหนีออกจากไต้หวัน ผู้อยู่อาศัยชาวจีนในไต้หวันได้รับทางเลือกว่าจะขายทรัพย์สินและจากไปภายในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1897 หรือจะกลายเป็นพลเมืองญี่ปุ่น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1895 ถึง 1897 คาดว่ามีคนประมาณ 6,400 คนที่ขายทรัพย์สินและเดินทางออกจากไต้หวัน

การต่อต้านด้วยอาวุธโดยชาวบ้านชาวฮากกา (Hakka) อุบัติขึ้นในทางตอนใต้ การโจมตีหลายระลอกที่นำโดย "โจรท้องถิ่น" หรือ "กลุ่มกบฏ" ดำเนินไปอย่างต่อเนื่องตลอดเจ็ดปีถัดมา หลังจากปี ค.ศ. 1897 การลุกฮือโดยนักชาตินิยมจีนกลายเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นทั่วไป  สมาชิกของสมาคมถงเหมิงฮุ่ย (Tongmenghui) ถูกจับกุมและประหารชีวิตพร้อมกับคนอื่น ๆ อีก 200 คนในปี ค.ศ. 1913 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1896 ชาวไต้หวัน 6,000 คนถูกสังหารในเหตุการณ์สังหารหมู่ที่ยุนหลิน และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1898 ถึง 1902 มี "กบฏโจร" ประมาณ 12,000 คนถูกสังหาร เพิ่มเติมจากจำนวน 6,000–14,000 คนที่เสียชีวิตในช่วงสงครามต่อต้านช่วงแรกในปี ค.ศ. 1895

การต่อต้านด้วยอาวุธครั้งใหญ่ส่วนใหญ่ถูกปราบปรามลงได้ภายในปี ค.ศ. 1902 แต่การกบฏย่อย ๆ เริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1907 เช่น การลุกฮือที่เป่ยผู่ (Beipu uprising) โดยชาวฮากกาและชาวไซสิยัต (Saisiyat) ในปี ค.ศ. 1907, กรณีของ หลัว ฝูซิง ในปี ค.ศ. 1913 และเหตุการณ์ทาปานี (Tapani Incident) ในปี ค.ศ. 1915 การลุกฮือที่เป่ยผู่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1907 เมื่อกลุ่มผู้ก่อการไม่สงบชาวฮากกาสังหารเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นและสมาชิกในครอบครัวไป 57 ราย เพื่อเป็นการตอบโต้ ชายและเด็กชายชาวฮากกา 100 คนถูกสังหารในหมู่บ้านเน่ยตาผิง หลัว ฝูซิง เป็นชาวไทยเชื้อสายฮากกาในต่างแดนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสมาคมถงเหมิงฮุ่ย เขาได้วางแผนกบฏต่อต้านญี่ปุ่นด้วยนักรบ 500 คน ส่งผลให้ชาวไต้หวันมากกว่า 1,000 คนถูกประหารชีวิตโดยตำรวจญี่ปุ่น หลัวถูกสังหารเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1914 ในปี ค.ศ. 1915 อวี๋ ชิงฟาง ได้จัดตั้งกลุ่มทางศาสนาที่ท้าทายอำนาจญี่ปุ่น ในเหตุการณ์ทาปานี สมาชิก 1,413 คนของกลุ่มอวี๋ถูกจับกุม โดยที่อวี๋และผู้ติดตาม 200 คนถูกประหารชีวิต หลังจากกลุ่มกบฏทาปานีพ่ายแพ้ อันโด เทย์บิ (Andō Teibi) ได้สั่งการให้มีการสังหารหมู่ ตำรวจทหารในทาปานีและเจียเซี่ยนได้ล่อลวงกลุ่มต่อต้านญี่ปุ่นออกมาด้วยคำสัญญาว่าจะอภัยโทษ พวกเขาถูกสั่งให้เข้าแถวในทุ่ง ขุดหลุม และจากนั้นก็ถูกประหารชีวิตด้วยปืน ตามประวัติศาสตร์บอกเล่า มีผู้เสียชีวิตประมาณ 5,000–6,000 คนในเหตุการณ์นี้

 การต่อต้านโดยสันติวิธี 
วิธีการต่อต้านโดยสันติวิธี เช่น สมาคมวัฒนธรรมไต้หวัน (Taiwanese Cultural Association หรือ TCA) ซึ่งก่อตั้งโดย เจี่ยง เว่ยฉุ่ย (Chiang Wei-shui) ในปี ค.ศ. 1921 ยังคงดำเนินต่อไปหลังจากที่วิธีการรุนแรงส่วนใหญ่สิ้นสุดลง เจี่ยงได้เข้าร่วม "พันธมิตรจีนรวมชาติ" (Chinese United Alliance) ที่ก่อตั้งโดย ซุน ยัตเซ็น เขามองว่าชาวไต้หวันเป็นพลเมืองญี่ปุ่นที่มีเชื้อสายฮั่น และปรารถนาที่จะวางตำแหน่งของ TCA ให้เป็นตัวกลางระหว่างจีนและญี่ปุ่น นอกจากนี้ TCA ยังตั้งเป้าหมายที่จะสร้างเอกราชให้แก่ไต้หวันด้วย การแถลงการณ์เรื่องการกำหนดชะตากรรมตนเองสามารถทำได้ในเวลานั้นเนื่องจากยุคสมัยที่ค่อนข้างก้าวหน้าของประชาธิปไตยไทโช (Taishō Democracy) คำขวัญที่ว่า "ไต้หวันเป็นของชาวไต้หวัน" กลายเป็นจุดยืนร่วมกันของกลุ่มต่อต้านญี่ปุ่นทั้งหมด ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1920 หลิน เซี่ยนถัง และผู้อยู่อาศัยชาวไต้หวัน 178 คน ได้ยื่นคำร้องเพื่อขอสิทธิในการกำหนดชะตากรรมตนเอง แต่ถูกปฏิเสธ

TCA มีสมาชิกมากกว่า 1,000 คนจากภูมิหลังที่หลากหลายทั่วไต้หวัน ยกเว้นในพื้นที่ของกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมือง TCA ส่งเสริมการใช้ภาษาจีนท้องถิ่น ในปี ค.ศ. 1923 TCA ได้ร่วมก่อตั้ง ซึ่งตีพิมพ์ในโตเกียวแล้วจึงส่งมายังไต้หวัน หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ถูกเซ็นเซอร์และมี 7 หรือ 8 ฉบับที่ถูกสั่งห้าม เจี่ยงและคนอื่น ๆ พยายามขอจัดตั้งสภาสำหรับไต้หวันซึ่งถูกมองว่าผิดกฎหมาย ในปี ค.ศ. 1923 สมาชิกพันธมิตร 99 คนถูกจับกุม และ 18 คนถูกนำตัวขึ้นศาล โดยมี 13 คนที่ถูกตัดสินว่ามีความผิด เจี่ยงถูกจำคุกมากกว่าสิบครั้ง

TCA แยกตัวในปี ค.ศ. 1927 เพื่อจัดตั้ง TCA ใหม่และพรรคประชาชนไต้หวัน (Taiwanese People's Party หรือ TPP) ซึ่งทั้งเจี่ยงและหลินต่างก็ย้ายไปร่วมด้วย ต่อมา TCA ใหม่ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของพรรคคอมมิวนิสต์ไต้หวัน และเป็นองค์กรเดียวที่สนับสนุนเอกราชของไต้หวัน ส่วน TPP ได้นำเสนอประเด็นต่าง ๆ เช่น การค้าฝิ่นของญี่ปุ่น การปฏิบัติต่อชาวเซเดก (Seediq people) อย่างทารุณ และเปิดเผยการใช้ก๊าซพิษของทางการอาณานิคม ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1931 TPP ถูกสั่งยุติการดำเนินงาน และเจี่ยงเสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม

 ขบวนการกลืนกลายทางวัฒนธรรม 
ในปี ค.ศ. 1914 อิตางากิ ไทซูเกะ ได้นำขบวนการกลืนกลายในไต้หวันในช่วงเวลาสั้น ๆ เพื่อตอบสนองต่อการเรียกร้องจากกลุ่มตัวแทนชาวไต้หวันที่มีอิทธิพล ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1914 อิตางากิได้เปิดตัวสมาคม ไตหวัน โดกะไก (Taiwan Dōkakai) ซึ่งเป็นสมาคมเพื่อการกลืนกลายอย่างเป็นทางการ ภายในเวลาเพียงสัปดาห์เดียว มีชาวไต้หวันกว่า 3,000 คน และผู้อยู่อาศัยชาวญี่ปุ่น 45 คนเข้าร่วมสมาคม หลังจากอิตางากิเดินทางกลับไปในช่วงปลายเดือนนั้น ผู้นำของสมาคมถูกจับกุม ส่วนสมาชิกชาวไต้หวันถูกกักตัวหรือถูกคุกคาม ในที่สุดในเดือนมกราคม ค.ศ. 1915 สมาคมไตหวัน โดกะไก ก็ถูกสั่งยุบ

นโยบายอาณานิคมของญี่ปุ่นพยายามแบ่งแยกประชากรญี่ปุ่นและไต้หวันออกจากกันอย่างเคร่งครัดจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1922 นักเรียนชาวไต้หวันที่มีโอกาสไปศึกษาต่อที่ญี่ปุ่นสามารถคบหาสมาคมกับชาวญี่ปุ่นได้อย่างอิสระมากกว่า และรับเอาวิถีชีวิตแบบญี่ปุ่นมาใช้ได้ง่ายกว่าชาวเกาะที่พำนักอยู่ในไต้หวัน อย่างไรก็ตาม การกลืนกลายอย่างสมบูรณ์นั้นเกิดขึ้นได้ยากยิ่ง

ความพยายามที่จะทำให้ชาวไต้หวันกลายเป็นคนญี่ปุ่นอย่างสมบูรณ์เกิดขึ้นในช่วงยุค kōminka (ค.ศ. 1937–45) โดยมีเหตุผลสนับสนุนว่าผู้อยู่อาศัยในไต้หวันจะสามารถทุ่มเทให้กับสงครามและความทะเยอทะยานของชาติญี่ปุ่นได้อย่างเต็มที่ก็ต่อเมื่อกลายเป็นพสกนิกรที่ถูกกลืนกลายอย่างสมบูรณ์แล้วเท่านั้น ขบวนการ kōminka โดยทั่วไปถือว่าไม่ประสบความสำเร็จ และมีชาวไต้หวันเพียงไม่กี่คนที่กลายเป็น "ชาวญี่ปุ่นที่แท้จริง" เนื่องจากระยะเวลาที่สั้นและจำนวนประชากรที่มีขนาดใหญ่ แต่หากมองในแง่ของการรับวัฒนธรรมภายใต้สถานการณ์ที่ถูกควบคุม ก็สามารถถือได้ว่ามีประสิทธิภาพในระดับหนึ่ง

 การศึกษา 

ระบบโรงเรียนสามัญระดับประถมศึกษาทำหน้าที่สอนภาษาและวัฒนธรรมญี่ปุ่น ภาษาจีนคลาสสิก จริยธรรมขงจื๊อ และวิชาเชิงปฏิบัติ เช่น วิทยาศาสตร์ โดยเน้นหนักที่ภาษาญี่ปุ่นและจริยธรรม ในขณะที่ภาษาจีนคลาสสิกถูกรวมไว้เพื่อเอาใจพ่อแม่ชาวไต้หวันในชนชั้นสูง โรงเรียนเหล่านี้ให้บริการประชากรชาวไต้หวันเพียงส่วนน้อย ในขณะที่เด็กชาวญี่ปุ่นจะเข้าเรียนในโรงเรียนประถมของตนเองแยกต่างหาก การศึกษาในระดับสูงกว่าประถมศึกษานั้นหาได้ยากสำหรับชาวไต้หวัน และประชากรส่วนหนึ่งยังคงเลือกเข้าเรียนในโรงเรียนเอกชนรูปแบบราชวงศ์ชิง เนื่องจากข้อจำกัดในการเข้าถึงสถาบันการศึกษาของรัฐ เด็กผู้ชายส่วนใหญ่เข้าเรียนในโรงเรียนจีน ขณะที่ส่วนน้อยเข้ารับการฝึกฝนที่โรงเรียนสอนศาสนา การศึกษาขั้นประถมถูกหยิบยื่นให้แก่ชาวไต้หวันที่สามารถจ่ายค่าเล่าเรียนได้เท่านั้น

กลุ่มผู้ดีถูกกระตุ้นให้ส่งเสริม "การเรียนรู้แบบใหม่" ขณะที่ผู้ที่ลงทุนในรูปแบบการศึกษาแบบจีนรู้สึกไม่พอใจต่อข้อเสนอดังกล่าว ชาวไต้หวันรุ่นใหม่เริ่มเข้ามามีส่วนร่วมในกิจการชุมชนในช่วงทศวรรษ 1910 หลายคนกังวลเกี่ยวกับการเข้าถึงสถานศึกษาที่ทันสมัยและการเลือกปฏิบัติที่พวกเขาต้องเผชิญในการแย่งชิงที่นั่งในโรงเรียนรัฐบาลที่มีอยู่เพียงไม่กี่แห่ง ผู้นำท้องถิ่นในไถจงได้รณรงค์ให้มีการเปิดโรงเรียนมัธยมไถจง (Taichū Middle School) แต่ต้องเผชิญกับการคัดค้านจากเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่น

ในปี ค.ศ. 1922 มีการนำระบบโรงเรียนแบบบูรณาการมาใช้ โดยเปิดรับทั้งชาวไต้หวันและชาวญี่ปุ่นเข้าเรียนในโรงเรียนสามัญและโรงเรียนประถมร่วมกันโดยพิจารณาจากความเชี่ยวชาญภาษาญี่ปุ่น มีเด็กชาวไต้หวันเพียงไม่กี่คนที่สามารถพูดภาษาญี่ปุ่นได้อย่างคล่องแคล่ว และมีเพียงเด็กจากครอบครัวชาวไต้หวันที่ร่ำรวยและมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่นเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เรียนร่วมกับเด็กชาวญี่ปุ่น จำนวนชาวไต้หวันในโรงเรียนประถมที่เคยสงวนไว้สำหรับชาวญี่ปุ่นเท่านั้นถูกจำกัดไว้ที่ร้อยละ 10 ชาวไต้หวันบางส่วนพยายามหาโอกาสทางการศึกษาระดับมัธยมศึกษาและโอกาสอื่น ๆ ในญี่ปุ่นและแมนจูกัว (Manchukuo) ในปี ค.ศ. 1943 การศึกษาระดับประถมกลายเป็นภาคบังคับ และในปีต่อมา เด็กเกือบสามในสี่คนได้เข้าเรียนในโรงเรียนประถม ภายในปี ค.ศ. 1922 มีนักเรียนชาวไต้หวันประมาณ 2,000 คนเข้าเรียนในประเทศญี่ปุ่น และเพิ่มขึ้นเป็น 7,000 คนในปี ค.ศ. 1942

 การทำให้เป็นญี่ปุ่น 
หลังจากเกิดสงครามเต็มรูปแบบกับจีน ในปี ค.ศ. 1937 โครงการ "kōminka" หรือการทำให้เป็นพลเมืองของจักรพรรดิญี่ปุ่นได้รับการนำมาใช้ เพื่อให้แน่ใจว่าชาวไต้หวันจะยังคงเป็นพสกนิกรของจักรพรรดิญี่ปุ่น แทนที่จะไปสนับสนุนชัยชนะของจีน เป้าหมายคือการทำให้แน่ใจว่าชาวไต้หวันจะไม่สร้างสำนึกในอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของตนเอง แม้ว่าเป้าหมายที่ประกาศไว้คือการกลืนกลายชาวไต้หวัน แต่ในทางปฏิบัติ กระบวนการนี้กลับแบ่งแยกชาวญี่ปุ่นออกไปยังพื้นที่เฉพาะของตน แม้ว่าจะมีการดึงตัวผู้นำชาวไต้หวันมาเข้าร่วมด้วยก็ตาม องค์กรนี้มีหน้าที่รับผิดชอบในการเพิ่มการโฆษณาชวนเชื่อเรื่องสงคราม การรณรงค์รับบริจาค และการจัดระเบียบชีวิตของชาวไต้หวันให้เข้าสู่ระบบระเบียบ

ส่วนหนึ่งของนโยบายนี้คือการยกเลิกภาษาจีนในหนังสือพิมพ์และการศึกษา ประวัติศาสตร์ของจีนและไต้หวันถูกลบออกจากหลักสูตรการเรียนการสอน มีการรณรงค์ให้ลดการใช้ภาษาจีน อย่างไรก็ตาม แม้แต่สมาชิกบางคนในครอบครัวตัวอย่างที่ใช้ "ภาษาประจำชาติ" (ภาษาญี่ปุ่น) จากครัวเรือนชาวไต้หวันที่ได้รับการศึกษาดี ก็ยังไม่สามารถเรียนรู้ภาษาญี่ปุ่นจนถึงระดับที่สนทนาได้ ในปี ค.ศ. 1940 ได้มีการเริ่มโครงการเปลี่ยนชื่อเพื่อแทนที่ชื่อภาษาจีนด้วยชื่อภาษาญี่ปุ่น โดยมีชาวไต้หวันร้อยละ 7 ที่ดำเนินการเปลี่ยนชื่อเมื่อสิ้นสุดสงคราม ลักษณะเด่นของวัฒนธรรมไต้หวันที่ถูกมองว่า "ไม่เป็นญี่ปุ่น" หรือไม่พึงประสงค์จะถูกสั่งห้ามหรือทำให้เสื่อมความนิยม ชาวไต้หวันถูกสนับสนุนให้ไปสักการะที่ศาลเจ้าชินโต (Shinto) และเจ้าหน้าที่บางส่วนได้ทำการรื้อถอนรูปเคารพและวัตถุทางศาสนาออกจากสถานที่สักการะดั้งเดิมในท้องถิ่น

 นโยบายต่อกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมือง 

ญี่ปุ่นยังคงใช้การจำแนกประเภทชาวพื้นเมืองตามแบบราชวงศ์ชิง โดยชาวพื้นเมืองที่รับวัฒนธรรมแล้วจะสูญเสียสถานะชาวพื้นเมืองไป ทั้งชาวจีนฮั่นและกลุ่ม shufan ต่างถูกญี่ปุ่นปฏิบัติในฐานะชาวไต้หวันเหมือนกัน ส่วนกลุ่มที่อยู่ต่ำลงไปคือ "คนเถื่อน" ที่รับวัฒนธรรมเพียงบางส่วนและกลุ่มที่ยังไม่รับวัฒนธรรม ซึ่งอยู่นอกเหนือหน่วยงานบริหารปกติและกฎหมายของญี่ปุ่น ตามรายงานของ Sōtokufu (สำนักงานผู้สำเร็จราชการ) ชาวพื้นเมืองบนภูเขาถูกระบุว่าเป็นสัตว์ตามกฎหมายระหว่างประเทศ นอกจากนี้ Sōtokufu ยังได้ประกาศให้ที่ดินที่ยังไม่ได้บุกเบิกและพื้นที่ป่าทั้งหมดในไต้หวันเป็นทรัพย์สินของรัฐ พร้อมทั้งสั่งห้ามการใช้ประโยชน์ใหม่จากพื้นที่ป่า ทางการญี่ปุ่นปฏิเสธสิทธิของชาวพื้นเมืองเหนือทรัพย์สินและที่ดินของตนเอง อีกทั้งยังสั่งห้ามชาวฮั่นและชาวพื้นเมืองที่รับวัฒนธรรมแล้วทำสัญญาผูกพันใด ๆ กับกลุ่มชาวพื้นเมืองบนภูเขา ชาวพื้นเมืองไม่สามารถถือครองกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินได้ และกลุ่มที่รับวัฒนธรรมแล้วก็ต้องสูญเสียสิทธิในฐานะผู้ถือครองค่าเช่าภายใต้กฎหมายทรัพย์สินฉบับใหม่

ในช่วงแรก ญี่ปุ่นใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสู้รบกับกลุ่มกบฏชาวจีน ทำให้รัฐบาลดำเนินนโยบายในลักษณะประนีประนอมกับชาวพื้นเมืองมากขึ้น แต่ในปี ค.ศ. 1903 รัฐบาลได้เริ่มใช้มาตรการที่รุนแรงขึ้น มีการขยายเส้นแนวป้องกัน (guard lines) เพื่อจำกัดพื้นที่อยู่อาศัยของชาวพื้นเมือง ต่อมา ซากุมะ ซามาตะ (Sakuma Samata) ได้เริ่มแผนห้าปีเพื่อการจัดการชาวพื้นเมือง โดยการโจมตีกลุ่มชาวพื้นเมืองและใช้ทุ่นระเบิดรวมถึงรั้วไฟฟ้าเพื่อบีบบังคับให้พวกเขายอมสยบ

ที่ดินจำนวนเพียงเล็กน้อยถูกจัดสรรไว้สำหรับการใช้งานของชาวพื้นเมือง ระหว่างปี ค.ศ. 1919 ถึง 1934 ชาวพื้นเมืองถูกย้ายถิ่นฐานไปยังพื้นที่ห่างไกล ในช่วงแรกมีการจ่ายเงินชดเชยเล็กน้อยสำหรับการใช้ที่ดินแต่ได้ยกเลิกไปในภายหลัง ในปี ค.ศ. 1928 ชาวพื้นเมืองแต่ละคนได้รับจัดสรรที่ดินสำรองจำนวนสามเฮกตาร์ อย่างไรก็ตาม ที่ดินบางส่วนที่จัดสรรไว้กลับถูกยึดคืน และมีการค้นพบว่าจำนวนประชากรชาวพื้นเมืองนั้นมีมากกว่าที่คาดการณ์ไว้ที่ 80,000 คน ที่ดินที่ได้รับจัดสรรจึงถูกลดจำนวนลง แต่ถึงอย่างนั้นข้อกำหนดดังกล่าวก็ไม่ได้ถูกปฏิบัติตามอย่างจริงจัง ในปี ค.ศ. 1930 รัฐบาลได้ย้ายถิ่นฐานชาวพื้นเมืองไปยังบริเวณตีนเขา พวกเขาได้รับที่ดินน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของที่เคยสัญญาไว้ในตอนแรก หรือคิดเป็นเพียงหนึ่งในแปดของดินแดนบรรพบุรุษของพวกเขาเท่านั้น

การต่อต้านของชาวพื้นเมืองดำเนินมาจนถึงช่วงต้นทศวรรษ 1930 จนถึงปี ค.ศ. 1903 การก่อกบฏของชาวพื้นเมืองส่งผลให้ชาวญี่ปุ่นเสียชีวิตไป 1,900 นาย ในปี ค.ศ. 1911 กองทัพได้บุกเข้าไปในพื้นที่ภูเขาของไต้หวัน และภายในปี ค.ศ. 1915 หมู่บ้านชาวพื้นเมืองหลายแห่งถูกทำลายลง โดยที่กลุ่มชาติพันธุ์อทายัล (Atayal) และกลุ่มชาติพันธุ์บูนัน (Bunun) เป็นกลุ่มที่ต่อต้านอย่างหนักที่สุด การกบฏครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายของชาวพื้นเมืองคือการลุกฮือที่มูชา (อู๋เซ่อ) เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1930 เมื่อชาวเซเดก (Seediq) ได้เริ่มปฏิบัติการล่าหัวมนุษย์ครั้งสุดท้าย นักรบเซเดกภายใต้การนำของ โมนา รูดาว (Mona Rudao) เข้าโจมตีสถานีตำรวจและโรงเรียนประถมมูชา ส่งผลให้มีนักเรียนประมาณ 350 คน ชาวญี่ปุ่น 134 คน และชาวฮั่น 2 คนเสียชีวิต ความขัดแย้งทางอาวุธสิ้นสุดลงในเดือนธันวาคมเมื่อเหล่าผู้นำชาวเซเดกตัดสินใจฆ่าตัวตาย ตามข้อมูลจากหนังสือปี ค.ศ. 1933 ระบุว่าจำนวนผู้บาดเจ็บในสงครามต่อต้านชาวพื้นเมืองมีประมาณ 4,160 นาย โดยมีพลเรือนเสียชีวิต 4,422 คน และบุคลากรทางทหารเสียชีวิต 2,660 นายThe Japan Year Book 1933, p. 1139. ภายหลังเหตุการณ์อู๋เซ่อ รัฐบาลได้เปลี่ยนท่าทีมาใช้นโยบายที่ประนีประนอมต่อชาวพื้นเมืองมากขึ้น

 ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่น 
สามัญชนชาวญี่ปุ่นเริ่มเดินทางมาถึงไต้หวันในเดือนเมษายน ค.ศ. 1896 แม้จะมีการสนับสนุนให้ชาวญี่ปุ่นย้ายมายังไต้หวัน แต่ในช่วงปีแรก ๆ ของการเป็นอาณานิคมกลับมีผู้ย้ายมาเพียงไม่กี่คน ความกังวลที่ว่าเด็กชาวญี่ปุ่นที่เกิดในไต้หวันจะไม่เข้าใจความเป็นญี่ปุ่น ส่งผลให้โรงเรียนประถมต้องจัดทัศนศึกษาไปยังประเทศญี่ปุ่นในช่วงทศวรรษ 1910 นอกจากนี้ เจ้าหน้าที่ตำรวจชาวญี่ปุ่นยังได้รับการส่งเสริมให้เรียนรู้ภาษาหมินหนานและภาษาฮากกา โดยตำรวจที่สอบผ่านการวัดระดับภาษาจะได้รับเงินเบี้ยเลี้ยงและการเลื่อนตำแหน่ง ภายในปลายทศวรรษ 1930 ชาวญี่ปุ่นมีสัดส่วนประมาณร้อยละ 5.4 ของประชากรในไต้หวัน แต่กลับถือครองที่ดินคุณภาพสูงในสัดส่วนที่มากเกินตัว (ร้อยละ 20–25 ของที่ดินทำกิน) รวมถึงเป็นเจ้าของที่ดินผืนใหญ่ส่วนมาก รัฐบาลได้ช่วยเหลือพวกเขาในการกว้านซื้อที่ดินและบีบบังคับให้เจ้าของที่ดินชาวจีนต้องขายที่ดินให้ บริษัทน้ำตาลของญี่ปุ่นถือครองที่ดินทำกินถึงร้อยละ 8.2

เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง มีพลเรือนชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่ในไต้หวันเกือบ 350,000 คน ลูกหลานที่เกิดจากการแต่งงานข้ามเชื้อชาติจะถูกถือว่าเป็นชาวญี่ปุ่น หากมารดาชาวไต้หวันเลือกสัญชาติญี่ปุ่น หรือหากบิดาชาวไต้หวันไม่ได้ยื่นขอสัญชาติสาธารณรัฐจีน (ROC) ชาวญี่ปุ่นที่เดินทางออกจากไต้หวันหลังปี ค.ศ. 1945 จำนวนมากถึงครึ่งหนึ่งเป็นผู้ที่เกิดในไต้หวัน ชาวไต้หวันได้เข้ายึดหรือพยายามเข้าครอบครองทรัพย์สินที่พวกเขาเชื่อว่าถูกได้มาอย่างไม่เป็นธรรมในช่วงทศวรรษก่อนหน้า ทรัพย์สินของญี่ปุ่นถูกรวบรวมโดยรัฐบาลสาธารณรัฐจีนซึ่งได้เก็บรักษาทรัพย์สินส่วนใหญ่ไว้ใช้ประโยชน์เอง เฉิน อี๋ (Chen Yi) ผู้รับผิดชอบดูแลไต้หวันในขณะนั้น ได้สั่งปลดข้าราชการและเจ้าหน้าที่ตำรวจชาวญี่ปุ่นออกจากตำแหน่ง ผลการสำรวจพบว่ามีพลเรือนชาวญี่ปุ่น 180,000 คนที่ปรารถนาจะกลับญี่ปุ่น ขณะที่ 140,000 คนต้องการพำนักต่อ ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ถึงพฤษภาคม ชาวญี่ปุ่นส่วนใหญ่ได้เดินทางออกจากไต้หวันเพื่อกลับไปยังประเทศญี่ปุ่น

 การปฏิรูประบบอุตสาหกรรม 

ภายใต้รัฐบาลอาณานิคม ไต้หวันได้รับการแนะนำให้รู้จักกับระบบมาตราชั่งตวงวัดที่เป็นมาตรฐานเดียวกัน ธนาคารกลาง สถานศึกษาเพื่อเพิ่มแรงงานฝีมือ สมาคมเกษตรกร และสถาบันอื่น ๆ นอกจากนี้ยังมีการพัฒนาระบบการขนส่งและการสื่อสาร ตลอดจนสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการเดินทางระหว่างญี่ปุ่นและไต้หวัน ตามมาด้วยการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานด้านการชลประทานขนาดใหญ่และโรงไฟฟ้า การพัฒนาด้านเกษตรกรรมถือเป็นเป้าหมายหลักของโครงการอาณานิคม โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ไต้หวันเป็นแหล่งอาหารและวัตถุดิบให้แก่ญี่ปุ่น มีการนำเข้าปุ๋ยและอุปกรณ์การผลิตจากญี่ปุ่น ส่วนอุตสาหกรรมสิ่งทอและกระดาษได้รับการพัฒนาในช่วงปลายของการปกครองของญี่ปุ่นเพื่อให้สามารถพึ่งพาตนเองได้ ทั้งนี้ วิสาหกิจที่ทันสมัยและมีขนาดใหญ่ทั้งหมดล้วนมีชาวญี่ปุ่นเป็นเจ้าของ

ระบบรถไฟไต้หวันที่เชื่อมต่อระหว่างทิศเหนือและทิศใต้ รวมถึงท่าเรือคีรุน (จีหลง) และทาคาโอะ (เกาสยุง) ได้รับการก่อสร้างจนเสร็จสมบูรณ์เพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งและลำเลียงวัตถุดิบและผลผลิตทางการเกษตร ส่งผลให้การส่งออกเพิ่มขึ้นถึงสี่เท่า พื้นที่เกษตรกรรมกว่าร้อยละ 55 ถูกครอบคลุมด้วยระบบการชลประทานที่สนับสนุนโดยเขื่อน การผลิตอาหารเพิ่มขึ้นสี่เท่า และการผลิตอ้อยเพิ่มขึ้นถึง 15 เท่าระหว่างปี ค.ศ. 1895 ถึง 1925 ไต้หวันได้กลายเป็นอู่ข้าวอู่น้ำหลักที่รองรับเศรษฐกิจของญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังมีการจัดตั้งระบบสาธารณสุข ส่งผลให้อายุขัยเฉลี่ยของชาวไต้หวันเพิ่มขึ้นเป็น 60 ปีภายในปี ค.ศ. 1945

ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ที่แท้จริงต่อหัวของไต้หวันแตะระดับสูงสุดในปี ค.ศ. 1942 ที่ 1,522 ดอลลาร์ และลดลงเหลือ 693 ดอลลาร์ในปี ค.ศ. 1944 การทิ้งระเบิดในช่วงสงครามสร้างความเสียหายอย่างหนักต่อเมืองและท่าเรือ ทางรถไฟและโรงงานต่าง ๆ ถูกทำลายหรือเสียหายอย่างรุนแรง มีเพียงร้อยละ 40 ของทางรถไฟเท่านั้นที่ใช้งานได้ และโรงงานกว่า 200 แห่งถูกทิ้งระเบิด ในบรรดาโรงไฟฟ้าสี่แห่งของไต้หวัน มีสามแห่งที่ถูกทำลายลง แม้ความเสียหายด้านการเกษตรจะค่อนข้างจำกัด แต่การพัฒนาเกือบทั้งหมดต้องหยุดชะงักและสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการชลประทานถูกทอดทิ้ง เนื่องด้วยตำแหน่งสำคัญทั้งหมดถูกถือครองโดยคนญี่ปุ่น การจากไปของพวกเขาจึงทำให้ไต้หวันขาดแคลนบุคลากรที่ผ่านการฝึกอบรมอย่างหนัก อีกทั้งยังเกิดภาวะเงินเฟ้อรุนแรงซึ่งเป็นผลมาจากสงคราม มาตรฐานการครองชีพของไต้หวันไม่ได้ฟื้นตัวกลับมาจนกระทั่งถึงทศวรรษ 1960

 สงครามโลกครั้งที่สอง 

เมื่อญี่ปุ่นเริ่มทำสงครามเต็มรูปแบบกับจีนในปี ค.ศ. 1937 ญี่ปุ่นได้เริ่มขยายขีดความสามารถทางอุตสาหกรรมของไต้หวันเพื่อผลิตยุทโธปกรณ์สงครามกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ปฏิบัติการอย่างหนักโดยใช้ไต้หวันเป็นฐาน "กลุ่มโจมตีทางใต้" (South Strike Group) มีฐานบัญชาการอยู่ที่มหาวิทยาลัยจักรวรรดิไทโฮกุ ไต้หวันถูกใช้เป็นจุดยุทธศาสตร์ในการส่งกำลังพลเข้ารุกรานกวางตุ้งในช่วงปลายปี ค.ศ. 1938 และเข้ายึดครองไหหลำในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1939 นอกจากนี้ยังมีการจัดตั้งศูนย์วางแผนและโลจิสติกส์ร่วมในไต้หวันเพื่อสนับสนุนการรุกคืบลงใต้ของญี่ปุ่นหลังจากการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์  ไต้หวันทำหน้าที่เป็นฐานสำหรับเครื่องบินและกองเรือญี่ปุ่นในการโจมตีลูซอนจนกระทั่งฟิลิปปินส์ยอมจำนนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1942 และยังเป็นฐานส่งกำลังบำรุงสำหรับการโจมตีเมียนมาร์ เมื่อสงครามเริ่มพลิกผันเป็นผลลบต่อญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1943 ไต้หวันได้รับผลกระทบจากการโจมตีโดยเรือดำน้ำของฝ่ายสัมพันธมิตรต่อเรือขนส่งของญี่ปุ่น ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1944 ไต้หวันถูกระดมยิงและทิ้งระเบิดจากการโจมตีทางอากาศของสหรัฐฯ คาดว่ามีพลเรือนเสียชีวิตประมาณ 16,000–30,000 ราย และภายในปี ค.ศ. 1945 ไต้หวันก็ถูกตัดขาดจากญี่ปุ่นโดยสิ้นเชิง 

เริ่มตั้งแต่วันที่ กรกฎาคม ค.ศ. 1937 ชาวไต้หวันเริ่มมีบทบาทในสมรภูมิ โดยในช่วงแรกอยู่ในตำแหน่งที่มิใช่หน่วยรบ ชาวไต้หวันไม่ได้รับการเกณฑ์เข้าหน่วยรบจนกระทั่งในช่วงปลายของสงคราม ในปี ค.ศ. 1942 ระบบอาสาสมัครพิเศษได้รับการนำมาใช้ ซึ่งเปิดโอกาสให้แม้แต่ชาวพื้นเมืองก็สามารถถูกเกณฑ์เข้าเป็นส่วนหนึ่งของกองอาสาสมัครทากาซาโกะ (Takasago Volunteers) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1937 ถึง 1945 มีชาวไต้หวันกว่า 207,000 คนที่ได้รับการจ้างงานโดยกองทัพญี่ปุ่น ในจำนวนนี้มีผู้สูญหายหรือเสียชีวิตประมาณ 50,000 ราย พิการอีก 2,000 ราย มีผู้ถูกประหารชีวิตในฐานะอาชญากรสงคราม 21 ราย และ 147 รายถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลาสองหรือสามปี  อดีตทหารชาวไต้หวันบางส่วนอ้างว่าพวกเขาถูกบังคับและไม่ได้เลือกที่จะเข้าร่วมกองทัพด้วยความสมัครใจ  การเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติเป็นเรื่องปกติที่พบได้ทั่วไปแม้จะมีมิตรภาพในหมู่ทหารเกิดขึ้นบ้างในบางโอกาส หลังจากญี่ปุ่นยอมจำนน อดีตทหารชาวไต้หวันเหล่านี้ถูกญี่ปุ่นทอดทิ้งและไม่มีการจัดหารถขนส่งกลับไต้หวันหรือญี่ปุ่นให้ หลายคนต้องเผชิญกับความยากลำบากทั้งในจีนแผ่นดินใหญ่ ไต้หวัน และญี่ปุ่น องค์กรของอดีตทหารไต้หวันพยายามเรียกร้องให้รัฐบาลญี่ปุ่นจ่ายค่าจ้างที่ค้างชำระในหลายทศวรรษต่อมา แต่ความพยายามดังกล่าวไม่เป็นผล 

สตรีชาวไต้หวันระหว่างจำนวน 1,000 ถึง 2,000 คนตกเป็นส่วนหนึ่งของระบบหญิงบำเรอ (comfort women) สตรีชาวพื้นเมืองต้องรับใช้บุคลากรทางทหารของญี่ปุ่นในเขตภูเขาของไต้หวัน ในตอนแรกพวกเธอถูกเกณฑ์ไปทำงานทำความสะอาดบ้านและซักรีดให้ทหาร แต่ต่อมากลับถูกบีบบังคับให้ให้บริการทางเพศ พวกเธอถูกรุมโทรมและต้องทำหน้าที่เป็นหญิงบำเรอในช่วงเวลาเย็น ส่วนสตรีชาวไต้หวันเชื้อสายฮั่นจากครอบครัวที่มีรายได้น้อยก็เป็นส่วนหนึ่งของระบบหญิงบำเรอเช่นกัน บางคนถูกกดดันด้วยเหตุผลทางการเงิน ในขณะที่บางคนถูกครอบครัวขายให้แก่ระบบนี้ อย่างไรก็ตาม สตรีบางคนที่มาจากครอบครัวที่มีฐานะดีก็ต้องลงเอยด้วยการเป็นหญิงบำเรอด้วยเช่นกัน มากกว่าครึ่งหนึ่งเป็นผู้เยาว์ โดยบางคนมีอายุเพียง 14 ปี มีผู้หญิงจำนวนน้อยมากที่ถูกส่งไปต่างประเทศแล้วเข้าใจถึงวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของการเดินทาง สตรีบางคนเชื่อว่าพวกเธอจะได้ไปปฏิบัติหน้าที่เป็นพยาบาล สตรีชาวไต้หวันถูกสั่งให้ให้บริการทางเพศแก่กองทัพญี่ปุ่น "ในนามของความรักชาติที่มีต่อประเทศ" ภายในปี ค.ศ. 1940 ได้มีการจัดตั้งสถานบริการทางเพศขึ้นในไต้หวันเพื่อให้บริการแก่ชายชาวญี่ปุ่น

 การสิ้นสุดการปกครองของญี่ปุ่น 

ในปี ค.ศ. 1942 หลังจากสหรัฐอเมริกาเข้าสู่สงครามเพื่อต่อสู้กับญี่ปุ่นโดยอยู่ฝ่ายเดียวกับจีน รัฐบาลจีนภายใต้พรรคก๊กมินตั๋งได้ประกาศยกเลิกสนธิสัญญาทั้งหมดที่เคยทำไว้กับญี่ปุ่น และกำหนดให้การคืนไต้หวันสู่จีนเป็นหนึ่งในวัตถุประสงค์หลักระหว่างสงคราม ในปฏิญญาไคโร ค.ศ. 1943 กลุ่มประเทศฝ่ายสัมพันธมิตรได้ประกาศการคืนเกาะไต้หวัน (รวมถึงหมู่เกาะเผิงหู) ให้แก่สาธารณรัฐจีน อย่างไรก็ตาม ปฏิญญาไคโรไม่เคยมีการลงนามและไม่มีผลผูกพันทางกฎหมาย ต่อมาในปี ค.ศ. 1943 เมื่อญี่ปุ่นยอมจำนนด้วยการลงนามในตราสารยอมจำนนของญี่ปุ่น การปกครองของญี่ปุ่นในไต้หวันจึงสิ้นสุดลง ดินแดนดังกล่าวถูกจัดให้อยู่ภายใต้การบริหารของสาธารณรัฐจีน (ROC) ในปี ค.ศ. 1945 โดยองค์การบรรเทาทุกข์และการฟื้นฟูแห่งสหประชาชาติ UNHCR กองกำลังญี่ปุ่นในจีนและไต้หวันได้ยอมจำนนต่อ เจียง ไคเชก และเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1945 ผู้สำเร็จราชการ ริกิจิ อันโด (Rikichi Andō) ได้ส่งมอบการบริหารไต้หวันและเผิงหูให้แก่ เฉิน อี๋ (Chen Yi) ในวันที่ 26 ตุลาคม รัฐบาลสาธารณรัฐจีนประกาศว่าไต้หวันได้กลายเป็นมณฑลหนึ่งของจีน อย่างไรก็ตาม ฝ่ายสัมพันธมิตรไม่ได้ให้การรับรองการประกาศฝ่ายเดียวในครั้งนี้

ตามบทบัญญัติในมาตรา 2 แห่ง สนธิสัญญาซานฟรานซิสโก ญี่ปุ่นได้สละอธิปไตยเหนือดินแดนไต้หวันและหมู่เกาะเผิงหูอย่างเป็นทางการ ต่อมาสาธารณรัฐจีน (ROC) และญี่ปุ่นได้ลงนามในสนธิสัญญาไทเป เมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1952 ซึ่งบางฝ่ายถือว่าเป็นฐานรองรับทางกฎหมายสำหรับการอ้างสิทธิ์ของสาธารณรัฐจีนเหนือไต้หวันในฐานะดินแดน "โดยนิตินัย" (de jure) สนธิสัญญาระบุว่าสนธิสัญญา อนุสัญญา และข้อตกลงทั้งหมดระหว่างจีนและญี่ปุ่นที่ทำขึ้นก่อนวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1941 ถือเป็นโมฆะ ข้อสรุปนี้ได้รับการสนับสนุนจากคำตัดสินของศาลญี่ปุ่น เช่น ในปี ค.ศ. 1956 ที่ระบุว่าไต้หวันและหมู่เกาะเผิงหูกลายเป็นของสาธารณรัฐจีนในวันที่สนธิสัญญาไทเปมีผลบังคับใช้ อย่างไรก็ตาม จุดยืนอย่างเป็นทางการของรัฐบาลญี่ปุ่นคือญี่ปุ่นไม่ได้แสดงเจตจำนงในสนธิสัญญาไทเปว่าไต้หวันและเผิงหูเป็นของสาธารณรัฐจีน (in Japanese)  และเห็นว่าสนธิสัญญาไทเปไม่สามารถกำหนดข้อตกลงใด ๆ ที่ขัดต่อการที่ญี่ปุ่นสละสิทธิ์เหนือไต้หวันและเผิงหูในสนธิสัญญาซานฟรานซิสโกได้ (in Japanese)  และสถานะของไต้หวันและเผิงหูยังคงเป็นเรื่องที่มหาอำนาจฝ่ายสัมพันธมิตรจะต้องเป็นผู้กำหนดในอนาคตต่อไป (in Japanese) 

นักวิชาการบางส่วนโต้แย้งว่าไม่มีสนธิสัญญาใดหลังสงครามโลกครั้งที่สองที่ยกดินแดนเหล่านี้ให้แก่รัฐใดรัฐหนึ่งเป็นการเฉพาะ ตามข้อมูลของภาคประชาสังคมไต้หวัน (Taiwan Civil Society) ระบุว่าปฏิญญาไคโร ค.ศ. 1943 ซึ่งมีข้อกำหนดหลักข้อหนึ่งคือการคืนดินแดนที่ญี่ปุ่นยึดไปจากจีนให้แก่สาธารณรัฐจีน (แมนจูเรีย, ฟอร์โมซา, เผิงหู) นั้น ไม่ใช่ปฏิญญาที่มีผลผูกพันทางกฎหมาย ในปี ค.ศ. 1952 วินสตัน เชอร์ชิล มองว่าปฏิญญาไคโรนั้นล้าสมัยไปแล้ว และปฏิเสธว่าไต้หวันอยู่ภายใต้อธิปไตยของจีน หรือปฏิเสธว่านักชาตินิยมจีนเป็นตัวแทนของจีน โดยมองว่าพวกเขาเพียงแค่เข้ายึดครองไต้หวันทางทหารเท่านั้น นอกจากนี้ในปี ค.ศ. 1955 แอนโทนี อีเดน ก็ไม่ให้การรับรองปฏิญญานี้ โดยกล่าวว่ามีความเห็นที่แตกต่างกันว่าควรจะส่งมอบไต้หวันให้แก่หน่วยงานบริหารชุดใดของจีน ในปี ค.ศ. 1954 และ 1960 สหรัฐอเมริกาปฏิเสธว่าประเด็นเรื่องอธิปไตยเหนือไต้หวันและหมู่เกาะเผิงหูนั้นได้รับการยุติแล้ว แม้จะยอมรับว่าพื้นที่ดังกล่าวอยู่ภายใต้การควบคุมของสาธารณรัฐจีน (ROC) ยอมรับการใช้อำนาจของจีนเหนือไต้หวัน และยอมรับว่า ROC เป็นรัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมายของจีนก็ตาม

นักวิชาการและนักการเมืองได้ถกเถียงกันเกี่ยวกับสถานะระหว่างประเทศของไต้หวันโดยอ้างอิงจาก ทฤษฎีสถานะที่ยังไม่กำหนดของไต้หวัน (Theory of the Undetermined Status of Taiwan) โดยมีประเด็นหลักอยู่ที่คำแถลงของ ประธานาธิบดีทรูแมน เกี่ยวกับสถานะของไต้หวันในปี ค.ศ. 1950 ความไม่ชัดเจนในการส่งมอบไต้หวันในสนธิสัญญาสันติภาพซานฟรานซิสโก ค.ศ. 1951 และการขาดบทบัญญัติที่ชัดเจนเกี่ยวกับการคืนไต้หวันให้แก่จีนในสนธิสัญญาไทเป ค.ศ. 1952 ทฤษฎีสถานะที่ยังไม่กำหนดของไต้หวันยังคงได้รับการสนับสนุนจากนักการเมืองและนักนิติศาสตร์บางส่วนจนถึงปัจจุบัน เช่น รัฐบาลสหรัฐอเมริกา และกลุ่มนักการทูตญี่ปุ่น

 สาธารณรัฐจีน (ค.ศ. 1945–ปัจจุบัน) 

 ไต้หวันภายใต้กฎอัยการศึก 


หลังจากการยอมจำนนของญี่ปุ่น ผู้อยู่อาศัยชาวญี่ปุ่นในไต้หวันส่วนใหญ่ (ประมาณ 300,000 คน) ถูกขับไล่ออกจากเกาะ

สาธารณรัฐจีนได้จัดตั้งรัฐบาลมณฑลไต้หวันขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 1945「去日本化」「再中國化」：戰後台灣文化重建（1945–1947）,Chapter 1.  publisher: 麥田出版社, author: 黃英哲, December 19, 2007 และประกาศให้วันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1945 ซึ่งเป็นวันที่ญี่ปุ่นยอมจำนน เป็น "วันฟื้นฟูไต้หวัน" (Taiwan Retrocession Day) ทั้งนี้ในปี ค.ศ. 1938 มีชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่ในไต้หวันประมาณ 309,000 คน ในระหว่างที่ญี่ปุ่นส่งมอบไต้หวันในปี ค.ศ. 1945 จนถึงวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1946 กองกำลังสาธารณรัฐจีนได้ส่งตัวชาวญี่ปุ่นที่อาศัยอยู่ในไต้หวันกลับประเทศญี่ปุ่นถึงร้อยละ 90 ในช่วงหลังสงครามทันที การบริหารของพรรคก๊กมินตั๋ง (KMT) บนเกาะไต้หวันนั้นเต็มไปด้วยการกดขี่และคอร์รัปชันเมื่อเทียบกับการปกครองของญี่ปุ่นก่อนหน้า นำไปสู่ความไม่พอใจของคนในท้องถิ่น ความรุนแรงต่อต้านไหว้เสิ่งเหริน (ชาวจีนแผ่นดินใหญ่ที่ย้ายมาใหม่) ปะทุขึ้นเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1947 ในระหว่างการปราบปรามโดยรัฐบาลก๊กมินตั๋ง ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ เหตุการณ์ 228 มีผู้คนถูกสังหารหรือจับกุมหลายหมื่นคน และเหตุการณ์นี้ได้กลายเป็นหัวข้อต้องห้าม (taboo) ในสังคม ต่อมามีการจัดตั้งมูลนิธิรำลึก 228 (Memorial Foundation of 228) เพื่อเยียวยาเหยื่อจากการปราบปราม โดยตั้งแต่ปี ค.ศ. 1995 ถึง 2006 มูลนิธิได้อนุมัติการเยียวยาไปแล้ว 2,264 ราย เนื่องจากการถูกควบคุมโดยสาธารณรัฐจีน ไต้หวันจึงรับเอาประกาศระหว่างประเทศของรัฐบาล ROC มาด้วย รวมถึงบันทึกทางการทูตปี ค.ศ. 1932 ที่ส่งถึงฝรั่งเศส ซึ่งจีนประกาศว่าดินแดนทางใต้สุดของตนคือหมู่เกาะพาราเซล

ตั้งแต่ทศวรรษ 1930 เป็นต้นมา สงครามกลางเมืองจีนได้ดำเนินไปในจีนแผ่นดินใหญ่ระหว่างรัฐบาล ROC ของ เจียง ไคเชก และพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่นำโดย เหมา เจ๋อตง เมื่อฝ่ายคอมมิวนิสต์สามารถยึดครองจีนแผ่นดินใหญ่ได้ทั้งหมดในปี ค.ศ. 1949 ผู้อพยพจำนวนสองล้านคน ซึ่งส่วนใหญ่มาจากรัฐบาลชาตินิยม กองทัพ และแวดวงธุรกิจ ได้หลบหนีมายังไต้หวัน ในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1949 สาธารณรัฐประชาชนจีน (PRC) ถูกก่อตั้งขึ้นในจีนแผ่นดินใหญ่โดยฝ่ายคอมมิวนิสต์ที่ได้รับชัยชนะ ขณะที่ก่อนหน้านั้นไม่กี่เดือน เจียง ไคเชก ได้สถาปนาเมืองหลวงชั่วคราวของ ROC ขึ้นที่ไทเป และย้ายรัฐบาลจากหนานจิงมายังที่นี่หลังจากหนีออกจากเฉิงตู ภายใต้การปกครองของพรรคชาตินิยม ชาวจีนแผ่นดินใหญ่กลายเป็นกลุ่มที่มีอิทธิพลเหนือรัฐบาลและระบบราชการ

พรรคก๊กมินตั๋งมองว่าการถอยร่นมายังไต้หวันเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว เจียง ไคเชก เคยกล่าวว่า "เตรียมการในหนึ่งปี, โต้กลับในสองปี, กวาดล้างศัตรูในสามปี และสำเร็จภายในห้าปี" สิ่งนี้ทำให้ในช่วงปีแรก ๆ หลังการถอยร่น พวกเขาให้ความสำคัญกับการเตรียมความพร้อมทางทหารและอาวุธมากกว่าการพัฒนาเศรษฐกิจ

 การพัฒนาทางเศรษฐกิจ 

พรรคก๊กมินตั๋งได้เข้าควบคุมกิจการผูกขาดในไต้หวัน ซึ่งก่อนหน้านี้เคยเป็นของชาวญี่ปุ่นก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง พวกเขาแปรรูปทรัพย์สินประมาณร้อยละ 17 ของ GNP ไต้หวันมาเป็นของรัฐ และยกเลิกใบตราสารพันธบัตรญี่ปุ่นที่นักลงทุนชาวไต้หวันถือครองอยู่ การถือครองอสังหาริมทรัพย์เหล่านี้ ประกอบกับความช่วยเหลือจากสหรัฐอเมริกา เช่น พระราชบัญญัติความช่วยเหลือแก่จีน (China Aid Act) และคณะกรรมาธิการร่วมร่วมระหว่างจีน-อเมริกาว่าด้วยการฟื้นฟูชนบท (Sino-American Joint Commission on Rural Reconstruction) ได้ช่วยให้มั่นใจได้ว่าไต้หวันจะฟื้นตัวจากสงครามได้อย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ รัฐบาลก๊กมินตั๋งยังได้ขนย้ายทุนสำรองทองคำทั้งหมดจากจีนแผ่นดินใหญ่มายังไต้หวัน และใช้ทองคำสำรองนี้ในการสร้างเสถียรภาพให้กับเงินดอลลาร์ไต้หวันใหม่ที่เพิ่งออกใช้ เพื่อยุติปัญหาภาวะเงินเฟ้อรุนแรง{

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 ถึง 1965 ไต้หวันได้รับความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจรวม 1.5 พันล้านดอลลาร์ และความช่วยเหลือทางทหารจากสหรัฐอเมริกาอีก 2.4 พันล้านดอลลาร์ ในปี ค.ศ. 1965 เมื่อไต้หวันสามารถสร้างฐานทางการเงินที่มั่นคงได้แล้ว ความช่วยเหลือทั้งหมดจากสหรัฐฯ จึงยุติลง หลังจากบรรลุเป้าหมายดังกล่าว นายกรัฐมนตรี ROC เจียง จิงกั่ว (บุตรชายของ เจียง ไคเชก) ได้เริ่มโครงการของรัฐ เช่น โครงการก่อสร้างหลักสิบประการ (Ten Major Construction Projects) ซึ่งเป็นการวางโครงสร้างพื้นฐานสำหรับการสร้างเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนด้วยการส่งออกอย่างแข็งแกร่ง

 การปฏิรูปสู่ประชาธิปไตย 

หลังจากที่เจียง ไคเชก ถึงแก่อสัญกรรมในเดือนเมษายน ค.ศ. 1975 หยัน เจียกั้น ได้ก้าวขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีนต่อจากเขา ขณะที่บุตรชายของเขาคือ เจียง จิงกั่ว ได้สืบทอดตำแหน่งผู้นำพรรคก๊กมินตั๋งและขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีในปี ค.ศ. 1978 แม้ว่าในอดีตเขาจะเคยเป็นหัวหน้าตำรวจลับที่น่าเกรงขาม แต่เจียง จิงกั่ว ตระหนักดีว่าการจะได้รับความช่วยเหลือจากต่างชาติเพื่อรับประกันความมั่นคงในอนาคตของสาธารณรัฐจีนนั้นจำเป็นต้องมีการปฏิรูป การบริหารของเขาจึงเห็นการผ่อนปรนการควบคุมทางการเมืองอย่างค่อยเป็นค่อยไป การเปลี่ยนผ่านสู่ระบอบประชาธิปไตย และความพยายามที่จะสร้างความเป็นไต้หวัน (Taiwanization) ให้กับระบอบการปกครอง กลุ่มผู้ต่อต้านพรรคชาตินิยมไม่ถูกสั่งห้ามจัดการประชุมหรือตีพิมพ์เอกสารอีกต่อไป และแม้ว่าพรรคการเมืองฝ่ายค้านจะยังคงเป็นเรื่องผิดกฎหมายในขณะนั้น แต่เมื่อพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (DPP) ถูกก่อตั้งขึ้นในฐานะพรรคฝ่ายค้านพรรคแรกในปี ค.ศ. 1986 ประธานาธิบดีเจียงกลับตัดสินใจที่จะไม่ยุบกลุ่มหรือประหารชีวิตเหล่าผู้นำ ผู้สมัครของพรรคจึงได้ลงเลือกตั้งอย่างเป็นทางการในฐานะผู้สมัครอิสระภายใต้ขบวนการตั่งไว่ (Tangwai movement) ในปีถัดมา เจียงได้ประกาศยกเลิกกฎอัยการศึกและอนุญาตให้ประชาชนสามารถเดินทางไปเยี่ยมญาติในจีนแผ่นดินใหญ่ได้ นอกจากนี้ เจียงยังได้เลือก หลี่ เติงฮุย ให้ดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีของเขา ซึ่งการดำเนินการนี้สอดคล้องกับการปฏิรูปอื่น ๆ ที่มอบอำนาจให้แก่พลเมืองที่เกิดในท้องถิ่นมากขึ้น และช่วยลดกระแสการต่อต้านพรรคก๊กมินตั๋งลง

 ยุคประชาธิปไตย 
การเลือกตั้งประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีน ค.ศ. 2000 ถือเป็นจุดสิ้นสุดของการผูกขาดอำนาจโดยพรรคก๊กมินตั๋ง (KMT) เมื่อ เฉิน สุ่ยเปียน ผู้สมัครจากพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (DPP) ชนะการเลือกตั้งในการแข่งขันที่มีผู้สมัครหลักสามฝ่ายAsia Society, "Opposition Wins Taiwan Election," (2000) ต่อมาในการเลือกตั้งประธานาธิบดีไต้หวัน ค.ศ. 2004 ประธานาธิบดีเฉินได้รับเลือกตั้งกลับมาดำรงตำแหน่งเป็นสมัยที่สองหลังจากเหตุการณ์พยายามลอบสังหารซึ่งเกิดขึ้นเพียงหนึ่งวันก่อนการเลือกตั้ง โดยพนักงานสอบสวนระบุว่าผู้ต้องสงสัยที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดคือ เฉิน อี้สยง ซึ่งต่อมาถูกพบว่าเสียชีวิตแล้วReuters, "Taiwan election shooting suspect dead," (2005)

ในปี ค.ศ. 2007 ประธานาธิบดีเฉินได้เสนอประกาศนโยบาย "สี่ต้องการ หนึ่งไม่มี" (Four Wants and One Without) ซึ่งมีใจความสำคัญว่า ไต้หวันต้องการเอกราช, ไต้หวันต้องการการแก้ไขชื่อประเทศให้ถูกต้อง, ไต้หวันต้องการรัฐธรรมนูญฉบับใหม่, ไต้หวันต้องการการพัฒนา และการเมืองไต้หวันไม่มีประเด็นเรื่องซ้ายหรือขวา มีเพียงประเด็นเรื่องการรวมชาติกับจีนหรือเอกราชของไต้หวันเท่านั้น การตอบรับต่อนโยบายนี้ในหมู่สาธารณชนไต้หวันยังคงไม่มีความชัดเจน อย่างไรก็ตาม นโยบายดังกล่าวได้รับการตอบรับที่เย็นชาจากทั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน (PRC) และสหรัฐอเมริกา โดยรัฐมนตรีต่างประเทศของจีนเน้นย้ำว่า กฎหมายต่อต้านการแยกตัวออก (Anti-Secession Law) ไม่ใช่บทกฎหมายที่ไม่มีผลบังคับใช้ ในขณะที่ ฌอน แมคคอร์แมค โฆษกกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ อธิบายว่านโยบายของเฉินนั้น "ไม่เป็นประโยชน์"

พรรคก๊กมินตั๋ง (KMT) ยังคงรักษาเสียงข้างมากในสภานิติบัญญัติได้จากการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติในเดือนมกราคม ค.ศ. 2008 ต่อมาในการเลือกตั้งประธานาธิบดีในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2008 หม่า อิงจิ่ว ผู้สมัครจากพรรคก๊กมินตั๋ง ซึ่งชูจุดยืนสนับสนุนการสร้างความสัมพันธ์ที่เป็นมิตรกับจีนแผ่นดินใหญ่และการปฏิรูปเศรษฐกิจ สามารถเอาชนะ เซี่ย ฉางถิง (Frank Hsieh) ผู้สมัครจากพรรค DPP ด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 58.48

ในวันเดียวกับที่ประธานาธิบดีเฉินพ้นจากตำแหน่งและสูญเสียความคุ้มกันทางกฎหมาย สำนักงานอัยการสูงสุดได้ประกาศเริ่มการไต่สวนข้อหาคอร์รัปชันต่อเฉินทันทีTaiwan ex-leader faces graft case ต่อมาในช่วงปลายปี ค.ศ. 2008 สมาชิกในรัฐบาลของเขาหลายคน รวมถึง ชิว อี้เหริน อดีตเลขาธิการสภาความมั่นคงแห่งชาติ และเย่ เซิ่งเม่า อดีตอธิบดีสำนักสืบสวนกระทรวงยุติธรรม ถูกจับกุมในข้อหาที่เกี่ยวข้องกับการคอร์รัปชัน ผลปรากฏว่าชิว อี้เหริน ถูกตัดสินว่าไม่มีความผิดHigh Court finds Chiou I-jen not guilty Taipei Times ในขณะที่เย่ เซิ่งเม่า ถูกตัดสินว่ามีความผิดและต้องโทษจำคุก 10 ปี

หม่า อิงจิ่ว ได้รับการเลือกตั้งกลับมาดำรงตำแหน่งอีกครั้ง และพรรคก๊กมินตั๋งยังคงรักษาเสียงข้างมากในสภานิติบัญญัติได้ในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2012

ในเดือนมีนาคมและเมษายน ค.ศ. 2014 กลุ่มนักศึกษาที่ประท้วงต่อต้านวิธีการที่ไม่เป็นประชาธิปไตยของพรรคก๊กมินตั๋งได้เข้ายึดอาคารรัฐสภา ในท้ายที่สุดรัฐบาลตกลงที่จะระงับการให้สัตยาบันในข้อตกลงกับจีนซึ่งพยายามผลักดันโดยไม่มีการอภิปรายที่เหมาะสม เหตุการณ์นี้ส่งผลกระทบในวงกว้างและเปลี่ยนทัศนคติของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ในการเลือกตั้งทั่วไปในเดือนมกราคม ค.ศ. 2016 ไช่ อิงเหวิน ผู้สมัครประธานาธิบดีจากพรรคฝ่ายค้าน (DPP) ชนะการเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 56 และส่งผลให้พรรค DPP ครองเสียงข้างมากเด็ดขาดในรัฐสภา การเลือกตั้งครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกที่พรรคอื่นที่ไม่ใช่ก๊กมินตั๋งสามารถครองเสียงข้างมากในสภานิติบัญญัติได้

อย่างไรก็ตาม การเลือกตั้งท้องถิ่นในไต้หวัน ค.ศ. 2018 เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 ส่งผลให้พรรค DPP พ่ายแพ้อย่างหนัก และนำไปสู่การลาออกของประธานาธิบดีไช่ อิงเหวิน จากตำแหน่งผู้นำพรรค พรรค DPP สูญเสียที่นั่งในท้องถิ่นไปถึง 9 ที่นั่ง ทำให้พรรคก๊กมินตั๋งเข้าควบคุมที่นั่งส่วนใหญ่จากทั้งหมด 22 ที่นั่ง โดยผู้สมัครนายกเทศมนตรีจากพรรคก๊กมินตั๋งชนะการเลือกตั้งในนครนิวไทเป, นครไทจง และนครเกาสยุง ซึ่งเกาสยุงนั้นเคยเป็นฐานที่มั่นทางการเมืองของพรรค DPP มาอย่างยาวนานถึง 20 ปี

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2019 ไต้หวันกลายเป็นประเทศแรกในเอเชียที่ทำให้การสมรสเพศเดียวกันเป็นเรื่องถูกกฎหมาย และเมื่อสิ้นสุดทศวรรษ 2010 อุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ในไต้หวันได้กลายเป็นอุตสาหกรรมที่ทรงอิทธิพลระดับโลก โดยมี TSMC เป็นผู้นำระดับโลกในการผลิตเซมิคอนดักเตอร์ระดับไฮเอนด์ อุตสาหกรรมนี้มีความสำคัญมากจนหลายคนมองว่าเป็น "เกราะซิลิคอน" (silicon shield) ที่ช่วยปกป้องประเทศจากการคุกคามของจีน

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2020 ไช่ อิงเหวิน ได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งประธานาธิบดีไต้หวัน ค.ศ. 2020 ส่วนในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติ พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (DPP) ของประธานาธิบดีไช่ ครองเสียงข้างมากด้วยที่นั่ง 61 จาก 113 ที่นั่ง ขณะที่พรรคก๊กมินตั๋ง (KMT) ได้ไป 38 ที่นั่ง

การรุกรานยูเครนอย่างเต็มรูปแบบโดยรัสเซียในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ได้เปลี่ยนทัศนคติของสาธารณชนไต้หวันต่อภัยคุกคามจากจีนและแนวทางการรับมือ การรุกรานดังกล่าวส่งผลให้มีการเร่งปฏิรูปกองทัพหลังยุคเผด็จการ มีการจัดหาอาวุธใหม่ และเพิ่มงบประมาณทางทหารอย่างมีนัยสำคัญ รวมถึงการร่วมทุนจากทั้งภาครัฐและเอกชนในด้านการป้องกันพลเรือนในไต้หวัน นอกจากนี้ เหตุการณ์การมาเยือนไต้หวันของแนนซี เพโลซี ค.ศ. 2022 ในเดือนสิงหาคม ยังส่งผลให้ความตึงเครียดระหว่างไต้หวันและจีนเพิ่มสูงขึ้น ในขณะเดียวกันก็เป็นการกระชับความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐฯ และไต้หวันให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น เพื่อตอบโต้การเยือนดังกล่าว กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนได้จัดการซ้อมรบทางทหารรอบเกาะไต้หวัน รวมถึงการยิงขีปนาวุธข้ามผ่านน่านฟ้าไต้หวัน

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2024 ไล่ ชิงเต๋อ (William Lai Ching-te) จากพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (DPP) ซึ่งเป็นพรรครัฐบาล ชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีไต้หวัน ค.ศ. 2024 อย่างไรก็ตาม นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 ที่ไม่มีพรรคใดครองเสียงข้างมากเด็ดขาดในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติที่จัดขึ้นพร้อมกัน โดยพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (DPP) ได้ไป 51 ที่นั่ง พรรคก๊กมินตั๋ง (KMT) 52 ที่นั่ง และพรรคประชาชนไต้หวัน (TPP) ได้ไป 8 ที่นั่ง

 ดูเพิ่ม 
 ประวัติศาสตร์นิพนธ์ไต้หวัน (History of Taiwanese historiography)
 ภูมิศาสตร์ไต้หวัน
 ลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ไต้หวัน
 ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจไต้หวัน
 ชาวไต้หวันเชื้อสายฮั่น
 ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของไต้หวัน
 ประวัติศาสตร์เอเชีย, เอเชียตะวันออก, จีน และญี่ปุ่น
 ลัทธิขยายดินแดนของญี่ปุ่นและนโยบายฝิ่นของญี่ปุ่นในไต้หวัน (ค.ศ. 1895–1945)
 รู้จักกับไต้หวัน (Knowing Taiwan - หนังสือเรียนประวัติศาสตร์)
 หมู่บ้านทหารผ่านศึก (ไต้หวัน) (Military dependents' village)
 การเมืองสาธารณรัฐจีน
 ขบวนการเอกราชไต้หวันและการรวมประเทศจีน

 หมายเหตุ 

 อ้างอิง 
 การอ้างอิง 

 แหล่งอ้างอิง 



  and .
































 . Reprinted 1995, SMC Publishing, Taipei. 




















 เอกสารอ้างอิงทั่วไป 
























 Reuters, "Taiwan election shooting suspect dead," (2005)|reference=Reuters. "Taiwan election shooting suspect dead," 7 March 2005.


  Accessed 3/16/2007.

 ประวัติศาสตร์นิพนธ์และความทรงจำ 


 Ts' ai, Hui-yu Caroline. "Diaries and Everyday Life in Colonial Taiwan." Japan Review (2013): 145–168. online

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Taiwan's 400 years of history, from "Taiwan, Ilha Formosa" (a pro-independence organization)
 Reed Institute's Formosa Digital Library 
 History of Taiwan  from FAPA (a pro-independence organization)
 Taiwan History China Taiwan Information Center (PRC perspective)
 Museum Fort Santo Domingo Exhibition in Tamsui about the Dutch history of Taiwan
 Taiwan Memory-Digital Photo Museum Taiwan old photos digital museum plan 
 America and Taiwan, 1943–2004 
 Time Mapping Taiwan – YouTube