การขนส่งในประเทศเกาหลีเหนือ

การขนส่งในประเทศเกาหลีเหนือ ถูกจำกัดด้วยปัญหาทางเศรษฐกิจและข้อจำกัดของรัฐบาล การขนส่งสาธารณะเป็นหลัก และส่วนใหญ่เป็นระบบไฟฟ้า

การจำกัดเสรีภาพในการเคลื่อนไหว
การเดินทางไปยังเกาหลีเหนือถูกควบคุมอย่างเข้มงวด เส้นทางมาตรฐานในการเดินทางเข้าและออกจากเกาหลีเหนือคือทางเครื่องบินหรือรถไฟผ่านปักกิ่ง การขนส่งโดยตรงไปและกลับจากเกาหลีใต้เคยเป็นไปได้ด้วย Vip Family Zone Tour และการเดินทางภายในเมืองในขอบเขตจำกัดตั้งแต่ ค.ศ. 2003 ถึง 2008 เมื่อมีการเปิดถนน (ทัวร์รถโดยสาร ไม่มีรถยนต์ส่วนตัว) เสรีภาพในการเคลื่อนไหวในเกาหลีเหนือก็ถูกจำกัดเช่นกัน เนื่องจากพลเมืองไม่ได้รับอนุญาตให้เดินทางอย่างอิสระภายในประเทศของตนเองNorth Korea: Freedom of movement, opinion and expression - Information sheet , Amnesty International, PDF, published 2 August 2009, accessed 2011-04-08 วันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 2018 เกาหลีเหนือและใต้ตกลงจะฟื้นฟูการขนส่งทางรางและทางถนนระหว่างเกาหลี วันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 เกาหลีเหนือและใต้เปิดถนนบริเวณชายแดนเกาหลีที่ปิดไปตั้งแต่ ค.ศ. 2004 อีกครั้ง วันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 การขนส่งทางรางระหว่างเกาหลีกลับมาดำเนินการอีกครั้งเมื่อรถไฟของเกาหลีใต้ข้ามเข้าไปในเกาหลีเหนือเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 วันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 2018 รถโดยสารของเกาหลีใต้ข้ามเข้าไปในเกาหลีเหนือ

 ทางถนน 

ข้อจำกัดด้านเชื้อเพลิงและการที่แทบไม่มีรถยนต์ส่วนตัวทำให้การขนส่งทางถนนลดความสำคัญลงไปมาก มีการประมาณว่าเครือข่ายถนนใน ค.ศ. 1999 มีระยะทางประมาณ  เพิ่มขึ้นจากระหว่าง  ถึง  ใน ค.ศ. 1990 ซึ่งมีเพียง  หรือร้อยละ 7.5 เท่านั้นที่ลาดยาง อย่างไรก็ตาม เดอะเวิลด์แฟกต์บุ๊ก (จัดพิมพ์โดยสำนักข่าวกรองกลางสหรัฐ) ระบุว่ามีถนน  โดยมีเพียง  ที่ลาดยาง ณ ค.ศ. 2006

มีทางด่วนหลายช่องจราจรหลักสามสายในเกาหลีเหนือ ได้แก่ ทางด่วนท่องเที่ยวเปียงยาง–ว็อนซัน ทางด่วนระยะทาง  ที่เชื่อมต่อเปียงยางและว็อนซันบนชายฝั่งตะวันออก ทางด่วนวีรชนเยาวชน ทางด่วนระยะทาง  ที่เชื่อมต่อเปียงยางและเมืองท่านัมโพ และทางด่วนเปียงยาง–แคซ็อง ทางด่วนสี่ช่องจราจรระยะทาง  ที่เชื่อมต่อเปียงยางและแคซ็อง ยานพาหนะส่วนใหญ่จากจำนวนประมาณ 264,000 คันที่ใช้งานใน ค.ศ. 1990 เป็นของทหาร มีบริการรถโดยสารประจำทางในชนบทที่เชื่อมต่อทุกหมู่บ้าน และเมืองใหญ่ทุกแห่งมีบริการรถโดยสารและรถราง ตั้งแต่ ค.ศ. 1945/1946 มีการจราจรขวามือบนท้องถนน ในเมืองต่าง ๆ ความเร็วในการขับขี่ถูกกำหนดโดยช่องจราจรที่ผู้ขับขี่อยู่ ขีดจำกัดความเร็วคือ ,  และ  สำหรับช่องแรก ช่องที่สอง และช่องต่อ ๆ ไป (ถ้ามี) นับจากขวาตามลำดับ มีป้ายสีขาวบนพื้นสีน้ำเงินแจ้งข้อมูลนี้ ช่องซ้ายสุด หากเป็นช่องที่ 3 นับจากขวาขึ้นไป และไม่ใช่ช่องทางเลี้ยว มักถูกปล่อยว่าง แม้แต่รถโดยสารนักท่องเที่ยว ขณะที่ช่องที่สองนับจากขวามักใช้สำหรับการแซงจากช่องแรก เช่น รถโดยสารประจำทางและรถราง

นอกเหนือจากป้ายสีฟ้าที่ใช้ในเขตเมืองแล้ว ในโอกาสอื่น ๆ ทั้งหมด เช่น บนทางด่วนและถนนนอกเมือง จะใช้ป้ายวงกลมสีแดงที่มีตัวเลขอยู่ข้างในซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายมากกว่าเพื่อแสดงป้ายจำกัดความเร็ว บนทางด่วน โดยทั่วไปแล้วป้ายจำกัดความเร็วคือ  และ  สำหรับช่องจราจรนับจากขวา ตามที่ปรากฏบนทางด่วนเปียงยาง–แคซ็อง เป็นตัวอย่าง ช่องขวาสุดของทางด่วนบางครั้ง (ดังที่เห็นบนทางด่วนเปียงยาง-มโยฮยัง) จะจำกัดความเร็วไว้ที่  ใกล้กับจุดเชื่อมต่อทางขึ้นทางด่วน

การขนส่งด้วยยานยนต์ถูกจำกัดเพิ่มเติมด้วยชุดของกฎระเบียบต่าง ๆ ตามข้อมูลของคิม จี-โฮ ผู้ลี้ภัยชาวเกาหลีเหนือ หากผู้ขับขี่พลเรือนไม่ได้รับการอนุญาตพิเศษ จะถูกห้ามขับรถคนเดียว (ผู้ขับขี่ต้องมีผู้โดยสารไปด้วย) ใบอนุญาตพลเรือนอื่น ๆ ได้แก่ ใบอนุญาตระดมพลทางทหาร (สำหรับขนส่งทหารในยามสงคราม) ใบรับรองการฝึกอบรมผู้ขับขี่ (ต้องต่ออายุทุกปี) เอกสารยืนยันความถูกต้องของเชื้อเพลิง (ใบรับรองที่ยืนยันว่าเชื้อเพลิงนั้นซื้อจากแหล่งที่ได้รับอนุญาต) และใบรับรองสภาพ (เพื่อพิสูจน์ว่ารถยนต์อยู่ในสภาพใช้งานได้)

ตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 2014 ไฟสัญญาณจราจรและกล้องที่ติดตั้งในแนวนอนได้ถูกนำมาติดตั้งในใจกลางเปียงยางและเมืองอื่น ๆ นอกเปียงยาง มักใช้ทางวงเวียนบริเวณทางแยกพลุกพล่าน

ณ ค.ศ. 2017 จักรยานไฟฟ้ากำลังได้รับความนิยมในเปียงยาง ประมาณร้อยละ 5 ของจักรยานทั้งหมดเป็นจักรยานไฟฟ้า มีทั้งจักรยานไฟฟ้าที่ผลิตในประเทศและนำเข้าจากประเทศจีนวางจำหน่าย

ณ ค.ศ. 2016 มีถนนในประเทศเกาหลีเหนือยาว  คิดเป็นร้อยละ 25 ของความยาวระบบถนนทั้งหมดของเกาหลีใต้

 การขนส่งสาธารณะ 

ในศูนย์กลางเมืองใหญ่ ๆ ของเกาหลีเหนือ มีรถไฟฟ้าล้อยางและรถรางทั้งที่ผลิตในประเทศและนำเข้า ส่วนรถรุ่นก่อนหน้านี้ได้มาจากยุโรปและจีน

สำหรับรายชื่อระบบรถไฟฟ้าล้อยางในเกาหลีเหนือ ดูรายชื่อนี้

รูปแบบอื่น ๆ ของการขนส่งสาธารณะรวมถึงทางรถไฟรางแคบสำหรับผู้โดยสารจากฮัมฮึงไปยังฮึงนัมซึ่งเชื่อมต่อกับโรงงานไวนิลลอน 2.8

เกาหลีเหนือยังมีบริการรถโดยสารประจำทางตามตารางเวลาที่เชื่อมต่อเมืองใหญ่และเมืองใกล้เคียง ซึ่งสามารถสังเกตได้จากป้ายบอกจุดหมายปลายทาง ตัวอย่างเช่น เปียงยาง-ซารีว็อน หรือเปียงยาง-ว็อนซัน รถโดยสารบางสายเสริมการขนส่งด้วยระบบไฟฟ้าในเปียงยาง ดังที่ปรากฏในแผนที่ ค.ศ. 1989 ซึ่งน่าจะได้มาในช่วงงานมหกรรมเยาวชนและนักเรียนโลกครั้งที่ 13

บางเส้นทางยังสามารถระบุได้ เช่น เส้นทางที่ 10 ซึ่งปัจจุบันมีปลายทางอยู่ที่ซาดง-แทดงมุน และมีป้ายหยุดรถของตัวเองบนถนนอกรยู บางส่วนมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก เช่น ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเปียงยาง ซึ่งมีการก่อสร้างใหม่จำนวนมาก สิ่งหนึ่งที่ทำให้การติดตามเส้นทางเป็นเรื่องยากคือพาหนะขนส่งทุกประเภทในเกาหลีเหนือแทบจะไม่แสดงหมายเลขเส้นทาง โดยเลือกจะแสดงป้ายบอกจุดหมายปลายทางแทน รถโดยสารบางคันอาจถูกนำไปใช้ในบริการที่ไม่ได้กำหนดตารางเวลาปกติ แต่ไม่สามารถแยกแยะได้เนื่องจากรถโดยสารทั้งหมดเป็นของรัฐและสามารถนำไปใช้ได้หลายวัตถุประสงค์

 ทางราง 

การรถไฟแห่งรัฐเกาหลี (Korean State Railway) เป็นผู้ให้บริการทางรถไฟเพียงรายเดียวในเกาหลีเหนือ มีเครือข่ายรางขนาดมาตรฐานยาวกว่า  และรางแคบ (762 มม. หรือ 30.0 นิ้ว)  ณ ค.ศ. 2007 รางขนาดมาตรฐานกว่า  (มากกว่าร้อยละ 80%) พร้อมด้วยรางแคบ  ได้รับการติดตั้งระบบไฟฟ้าKokubu, Hayato, 将軍様の鉄道  (Shōgun-sama no Tetsudō),  ส่วนของรางขนาดแคบวิ่งอยู่ในคาบสมุทรแฮจู

เนื่องจากการขาดการบำรุงรักษาโครงสร้างพื้นฐานทางรางและยานพาหนะ เวลาในการเดินทางด้วยรถไฟจึงเพิ่มขึ้น มีรายงานว่าการเดินทางระยะทาง  จากเปียงยางไปยังแคซ็องอาจใช้เวลานานถึงหกชั่วโมงPaul French (2007). North Korea: The Paranoid Peninsula – A Modern History. 2nd ed. New York: Zed Books, p. 18, .

 ทางน้ำ 

การขนส่งทางน้ำตามแม่น้ำสายหลักและชายฝั่งมีบทบาทเพิ่มมากขึ้นในการขนส่งสินค้าและผู้โดยสาร ยกเว้นแม่น้ำยาลู่และแม่น้ำแทดง ทางน้ำภายในประเทศส่วนใหญ่ ซึ่งมีความยาวรวม สามารถเดินเรือได้เฉพาะเรือเล็กเท่านั้น การขนส่งชายฝั่งหนาแน่นที่สุดบริเวณชายฝั่งทะเลตะวันออก ซึ่งมีน้ำลึกกว่าและสามารถรองรับเรือขนาดใหญ่ ท่าเรือหลัก ได้แก่ นัมโพบนชายฝั่งตะวันตก และราซ็อน ช็องจิน ว็อนซัน และฮัมฮึงบนชายฝั่งตะวันออก ในช่วงทศวรรษ 1990 มีการประเมินว่าขีดความสามารถในการขนถ่ายสินค้าของท่าเรือทั่วประเทศอยู่ที่เกือบ 35 ล้านตันต่อปี มีการลงทุนอย่างต่อเนื่องในการปรับปรุงและขยายสิ่งอำนวยความสะดวกของท่าเรือ การพัฒนาการขนส่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนแม่น้ำแทดง และการเพิ่มสัดส่วนการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศโดยเรือของประเทศ

รายชื่อท่าเรือในเกาหลีเหนือ
ช็องจิน
แฮจู
ฮัมฮึง
คิมแช็ก
แคซ็อง
นัมโพ
ราซ็อน/นาจิน/เขตราจิน
ชินอึยจู
เขตซ็อนบง (เดิมชื่ออุงกี)
ซงริม
อุงซัง
ว็อนซัน

พาณิชยนาวี

ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 เกาหลีเหนือมีกองเรือพาณิชย์เดินทะเล ส่วนใหญ่ผลิตขึ้นภายในประเทศ จำนวน 68 ลำ (ระวางบรรทุกรวมขั้นต่ำ 1,000 ตัน) คิดเป็นระวางบรรทุกรวม 465,801 ตัน (น้ำหนักบรรทุกตายตัว (DWT) 709,442 ตัน) ซึ่งรวมถึงเรือบรรทุกสินค้า 58 ลำและเรือบรรทุกน้ำมัน 2 ลำ ณ ค.ศ. 2008 จำนวนนี้ได้เพิ่มขึ้นเป็นเรือทั้งหมด 167 ลำซึ่งส่วนใหญ่เป็นเรือบรรทุกสินค้าและเรือบรรทุกน้ำมัน

 แบ่งตามประเภท จำนวน รวม  167 บรรทุกสินค้าเทกอง  11 บรรทุกสินค้า  121 บรรทุกอากาศยาน  1 บรรทุกสารเคมี  4 บรรทุกสินค้าตู้  3 บรรทุกสินค้าประจำ  3 บรรทุกปิโตรเลียม  19 บรรทุกสินค้าห้องเย็น  4 บรรทุกคนโดยสารและยานพาหนะล้อเลื่อน  1

 บริการเรือข้ามฟาก 
เกาหลีเหนือยังคงดำเนินการเรือข้ามฟากชื่อมันกย็องบง 92 (Man Gyong Bong 92) ซึ่งเชื่อมต่อเมืองราจินของเกาหลีเหนือกับเมืองวลาดีวอสตอคของรัสเซีย

 ทางอากาศ 

การเชื่อมต่อทางอากาศระหว่างประเทศของเกาหลีเหนือมีจำนวนและความถี่จำกัด Fourth ed. Washington: Federal Research Division of the Library of Congress. .  ณ ค.ศ. 2011 มีเที่ยวบินตามตารางที่ให้บริการเฉพาะจากท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนันของเปียงยางไปยังปักกิ่ง เฉิ่นหยาง มาเก๊า และวลาดีวอสตอคเท่านั้น เที่ยวบินเช่าเหมาลำไปยังจุดหมายปลายทางอื่น ๆ จะดำเนินการตามความต้องการ ก่อน ค.ศ. 1995 มีเส้นทางบินไปยังยุโรปตะวันออกหลายเส้นทาง รวมถึงบริการไปยังโซเฟีย เบลเกรด ปราก บูดาเปสต์ และอื่น ๆ

แอร์โครยอ (Air Koryo) เป็นสายการบินแห่งชาติของประเทศและดำเนินการเครื่องบินพลเรือนทั้งหมดในประเทศ มีฝูงบินประกอบด้วยเครื่องบินโดยสารและเครื่องบินขนส่งสินค้า 19 ลำ ทั้งหมดเป็นเครื่องบินรุ่นโซเวียตหรือรุ่นรัสเซียที่ทันสมัยกว่านั้น ณ ค.ศ. 2017 แอร์ไชนายังให้บริการเที่ยวบินระหว่างปักกิ่งและเปียงยางด้วย

เที่ยวบินภายในประเทศมีให้บริการระหว่างเปียงยาง ฮัมฮึง แฮจู (HAE) ฮึงนัม (HGM) แคซ็อง (KSN) คังกเย คิลจู นาจิน (NJN) นัมโพ (NAM) ชินอึยจู (SII) ซัมจีย็อน ว็อนซัน (WON) ซ็องจิน (SON) และช็องจิน (CHO)

ณ ค.ศ. 2013 ซีไอเอ (CIA) ประมาณการว่าเกาหลีเหนือมีสนามบินที่ใช้งานได้ 82 แห่ง โดย 39 แห่งมีทางวิ่ง (runways) ที่มีพื้นผิวถาวร

 สนามบิน – มีทางวิ่งลาดยาง จำนวน รวม  39 >   3  ถึง   22  ถึง   8   ถึง   2 <  4

 สนามบิน – ที่มีทางวิ่งไม่ลาดยาง จำนวน รวม  43  ถึง   3  ถึง   17   ถึง   15 <  8
มีรายงานว่าใน ค.ศ. 2017 เจ้าหน้าที่ควบคุมการจราจรทางอากาศของเกาหลีเหนือถูกตัดขาดจากการเชื่อมต่อเครือข่ายการสื่อสารผ่านดาวเทียมระดับโลก เนื่องจากเกาหลีเหนือไม่ได้ชำระค่าบริการที่จำเป็น เจ้าหน้าที่ควบคุมการจราจรที่ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนันจึงต้องใช้โทรศัพท์พื้นฐานทั่วไปในการแจ้งคู่สนทนาที่ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อนว่าเที่ยวบินที่บรรทุกคณะผู้แทนเกาหลีเหนือเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวปี 2018 ที่เกาหลีใต้ได้ออกเดินทางแล้ว

 เครื่องหมายยานพาหนะ 
ยานพาหนะทางถนนในประเทศเกาหลีเหนือมี ดาวแสดงระยะทาง (distance star) ติดอยู่ ซึ่งคือเครื่องหมายที่ทาสีเพื่อแสดงว่ายานพาหนะคันนั้น ๆ เดินทางได้ไกลแค่ไหนโดยไม่มีอุบัติเหตุ ดาวแต่ละดวงแสดงถึงระยะทาง  ที่เดินทางได้โดยไม่มีอุบัติเหตุ

สีพื้นหลังของป้ายทะเบียนรถในสปป.เกาหลี (DPRK) บ่งบอกถึงประเภทของรถ ดังนี้;

 สีน้ำเงิน - รถที่ออกโดยรัฐบาล
 สีดำ - ยานพาหนะทหาร
 สีเหลือง - รถยนต์ส่วนบุคคลสำหรับผู้ที่ได้รับอนุญาต ซึ่งเป็นผู้ที่ได้ทำคุณประโยชน์อย่างมากต่อสปป.เกาหลี
 สีเขียว - รถยนต์ทางการทูต
 สีแดง - รถยนต์ขององค์กรนอกภาครัฐ (NGO)

 ดูเพิ่ม 
 การท่องเที่ยวในประเทศเกาหลีเหนือ
 การขนส่งในประเทศเกาหลีใต้
 การวางผังเมืองในประเทศคอมมิวนิสต์

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น