มามี ไอเซนฮาวร์

แมรี เจนีวา "มามี" ไอเซนฮาวร์ (,  (Doud); 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1896 – 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979) เป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งแห่งสหรัฐอเมริการะหว่าง ค.ศ. 1953–1961 ในฐานะภริยาของประธานาธิบดี ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ เธอเกิดที่เมืองบูน รัฐไอโอวา เติบโตในครอบครัวที่ร่ำรวยในรัฐโคโลราโด แต่งงานกับไอเซนฮาวร์ใน ค.ศ. 1916 ซึ่งขณะนั้นเป็นร้อยโทในกองทัพบกสหรัฐ มามีทำหน้าที่เป็นแม่บ้านและเจ้าบ้านต้อนรับแขกที่เป็นเจ้าหน้าที่ทหารอื่น ๆ เมื่อไอเซนเฮาวร์ประจำการอยู่ในสหรัฐอเมริกา ปานามา ฟิลิปปินส์ และฝรั่งเศส ชีวิตแต่งงานของเธอไม่ง่ายเนื่องจากสามีไม่อยู่บ้านเป็นประจำและบุตรชายคนแรกเสียชีวิตเมื่ออายุ 3 ขวบ เธอกลายเป็นบุคคลสำคัญในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ในฐานะภรรยาของนายพลไอเซนฮาวร์

ในฐานะสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง ไอเซนฮาวร์ได้รับอำนาจควบคุมค่าใช้จ่ายและตารางการทำงานของทำเนียบขาวเกือบทั้งหมด เธอบริหารจัดการเจ้าหน้าที่อย่างใกล้ชิด จึงเห็นได้อย่างชัดเจนถึงความประหยัดของเธอในงบประมาณของทำเนียบขาวตลอดระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่ง มามีได้ต้อนรับประมุขแห่งรัฐต่างชาติมากมายในฐานะเจ้าภาพ แต่ก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องการเมืองและไม่ค่อยมีส่วนร่วมในการอภิปรายทางการเมือง แม้จะสนับสนุนสวัสดิการทหารและสิทธิพลเมือง เธอมีปัญหาการทรงตัวเนื่องจากโรคเมนิแยร์ ก่อให้เกิดข่าวลือเรื่องโรคพิษสุราเรื้อรัง มามีเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งที่ได้รับความนิยม และได้รับการยอมรับในฐานะไอคอนแฟชั่น โดยเป็นที่รู้จักจากทรงผมหน้าม้าอันเป็นเอกลักษณ์และการใช้สีชมพูบ่อยครั้ง เธอดำรงชีวิตแต่งงานอยู่ถึง 52 ปี จนกระทั่งดไวต์เสียชีวิตใน ค.ศ. 1969 หลังจากนั้นจึงใช้ชีวิตวัยเกษียณในฐานะแม่ม่ายโดยส่วนใหญ่อยู่ที่ฟาร์มของครอบครัวในเมืองเกตตีสเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย ก่อนจะกลับมายังวอชิงตัน ดี.ซี. ในช่วงปีสุดท้ายของชีวิต และเสียชีวิตที่นั่นใน ค.ศ. 1979 ไอเซนฮาวร์เป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งคนสุดท้ายที่เกิดในคริสต์ศตวรรษที่ 19

ชีวิตช่วงต้น
แมรี เจนีวา "มามี" เดาด์เกิดที่เมืองบูน รัฐไอโอวา โดยเป็นบุตรคนที่สองของจอห์น เชลดอน เดาด์ ผู้บริหารบริษัทฆ่าสัตว์และเตรียมเนื้อสัตว์สำหรับขาย และของเอลิวีรา มาทิลดา คาร์ลสัน เธอเติบโตที่เมืองซีดาร์แรพิดส์ (รัฐไอโอวา), เมืองเพวโบล, เมืองโคโลราโดสปริงส์, เมืองเดนเวอร์ (สามเมืองนี้อยู่ในรัฐโคโลราโด) และบ้านพักฤดูหนาวเดาด์ที่เมืองแซนแอนโทนีโอ รัฐเท็กซัส แม่ของเธอเป็นลูกสาวของผู้อพยพชาวสวีเดน และมักพูดภาษาสวีเดนในบ้าน พ่อของเธอบริหารบริษัทฆ่าสัตว์และเตรียมเนื้อสัตว์สำหรับขาย Doud & Montgomery ที่ก่อตั้งโดยพ่อของเขา จนกระทั่งเกษียณอายุในวัย 36 ปี นอกจากนี้ เขายังทำการลงทุนในคอกปศุสัตว์ชั่วคราวในรัฐอิลลินอยและรัฐไอโอวา ทำให้ก่อร่างสร้างทรัพย์สมบัติไว้ได้มาก ความมั่งคั่งของเขาทำให้ครอบครัวมีความสะดวกสบายมาก รวมทั้งคนรับใช้ที่คอยดูแลความต้องการของพวกเขาและการมีปฏิสัมพันธ์กับสังคมชั้นสูง

มามีมีพี่น้อง 3 คน ได้แก่ พี่สาวชื่อเอเลนอร์ คาร์ลสัน เดาด์ () และน้องสาวสองคนชื่ออีดา เม เดาต์ และมาเบล ฟรานซิส "ไมค์" เดาต์ ครอบครัวต้องเผชิญกับโศกนาฏกรรมในช่วงต้นชีวิตของมามีเมื่อเอเลนอร์เสียชีวิตตอนอายุ 17 ปี พ่อแม่ของพวกเธอทำงานโดยแบ่งแยกหน้าที่อย่างเคร่งครัด พ่อเป็นผู้ตัดสินใจเรื่องครอบครัวและธุรกิจ ส่วนแม่เป็นผู้บริหารจัดการบ้าน เนื่องจากมามีมีคนรับใช้คอยดูแลความต้องการ จึงไม่เคยเรียนรู้ที่จะดูแลบ้าน ซึ่งเป็นทักษะที่เธอต้องเรียนรู้จากสามี เธอป่วยเป็นไข้รูมาติกรุนแรงเมื่อยังเป็นเด็ก ส่งผลให้ต้องกังวลเรื่องสุขภาพตลอดชีวิต แม้ว่าการศึกษาของเธอจะจำกัด แต่พ่อก็สอนให้เธอรู้จักบริหารเงิน ครอบครัวของเธอเดินทางบ่อยครั้ง และเมื่อเธอโตขึ้น ก็ได้ส่งให้ไปเรียนที่ Wolcott School for Girls จนจบ

สมรสและครอบครัว
 สมรส 
เดาด์มีชายหนุ่มมาจีบหลายคน แต่เธอเริ่มสนใจร้อยตรีดไวต์ ดี. "ไอก์" ไอเซนฮาวร์ใน ค.ศ. 1915 ทั้งสองได้รับการแนะนำตัวในขณะที่ครอบครัวเดาต์กำลังไปเยี่ยมเพื่อนคนหนึ่งที่ค่ายทหารฟอร์ตแซมฮิวสตัน เขาแหกกฎด้วยการชวนเธอไปเยี่ยมชมค่ายทหารพร้อมกับเขาระหว่างที่เขาเดินตรวจตรา เธอหลงใหลเขาทันที แต่ปฏิเสธเมื่อเขาขอออกเดท เขาจีบเธอต่ออีกเดือนก่อนที่จะเริ่มออกเดทกันแบบไม่มีคนอื่น และทั้งคู่ก็หมั้นกันในวันวาเลนไทน์ ค.ศ. 1916 ในตอนแรกไอก์ให้แหวนรุ่น รร.นายทหารเวสต์พอยต์ขนาดเล็กแก่เธอตามธรรมเนียม ต่อมาเขาก็ให้แหวนขนาดเท่าตัวจริงตามคำขอของเธอ และขออนุญาตแต่งงานอย่างเป็นทางการในวันนักบุญแพทริก มามีฉลองทั้งวันวาเลนไทน์และวันนักบุญแพทริกเป็นวันครบรอบการหมั้นหมาย

พ่อของมามีตกลงให้แต่งงานโดยมีเงื่อนไขว่าไอเซนฮาวร์จะต้องไม่เข้ารับราชการเป็นทหารอากาศฝ่ายกองทัพบก เพราะเขาคิดว่ามันอันตรายเกินไป ความกังวลเกี่ยวกับการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่ 1 ของประเทศสหรัฐเร่งให้ทั้งสองแต่งงานกันเร็วขึ้น โดยทำพิธีที่บ้านของครอบครัวเดาด์ในเมืองเดนเวอร์เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1916 ทั้งสองไปฮันนีมูนและไปเยี่ยมพ่อแม่ของไอก์ที่เมืองแอบิลีน รัฐแคนซัส ก่อนจะกลับไปที่ฟอร์ตแซมฮิวสตันที่ไอก์ประจำการอยู่ มามียังได้พบกับมิลตัน เอส. ไอเซนฮาวร์ น้องชายของไอก์ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเพื่อนสนิทของมามี

 ภรรยาทหารกองทัพบก 

สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งสหรัฐ
 เจ้าบ้านหญิงทำเนียบขาว 
ไอเซนฮาวร์ได้เป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งในช่วงที่ตำแหน่งนี้เริ่มสร้างภาพลักษณ์ต่อสาธารณชนในระดับประเทศ เธอวิจารณ์ความสนใจที่ให้แก่ตำแหน่งนี้ โดยยืนกรานว่าสามีของเธอต่างหากเป็นบุคคลสาธารณะของครอบครัว และโดยทั่วไปปฏิเสธที่จะรับหน้าที่นอกทำเนียบขาว เธอพยายามอยู่ห่างจากสื่อมวลชน หลีกเลี่ยงการให้สัมภาษณ์ และให้แมรี เจน แมคคาฟฟรี เลขานุการของเธอ พูดคุยกับนักข่าวแทนเธอ เธอยังปฏิเสธคำขอเขียนคอลัมน์ให้กับหนังสือพิมพ์ New York Herald Tribune และจัดงานแถลงข่าวเพียงครั้งเดียวในช่วงที่ดำรงตำแหน่ง เธอให้ความเป็นมิตรกับนักข่าวเมื่อมีปฏิสัมพันธ์กัน โดยยืนกรานว่าต้องเรียกเธอว่า มามี ความสองจิตสองใจของเธอที่มีต่อสื่อมวลชนไม่ได้ขยายไปถึงช่างภาพ ซึ่งเธอยินดีให้ความร่วมมือ เธอยังเขียนตอบจดหมายทุกฉบับที่ได้รับเป็นการส่วนตัว และบางครั้งก็ส่งต่อปัญหาที่จดหมายนั้นกล่าวถึงแก่ผู้ที่เกี่ยวข้อง

 บริหารจัดการทำเนียบขาว 

ชีวิตช่วงหลัง
ใน ค.ศ. 1961 ไอเซนฮาวร์เกษียณอายุพร้อมกับอดีตประธานาธิบดีที่เกตตีสเบิร์ก ซึ่งเป็นบ้านถาวรแห่งแรกของสามีภรรยา โดยยังมีบ้านอีกหลังที่เมืองพาล์มเดเซิร์ต รัฐแคลิฟอร์เนียด้วย เมื่อสามีใกล้เสียชีวิต มีการผ่านกฎหมายรับประกันการคุ้มครองจากกรมกิจลับตลอดชีพสำหรับหญิงม่ายของประธานาธิบดี หลังไอก์เสียชีวิตในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1969 มามีเดินทางไปประเทศเบลเยียม ซึ่งลูกชายของเธอดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูต หลังกลับมายังประเทศสหรัฐ เธอใช้ชีวิตอยู่ในฟาร์มจนกระทั่งต้องย้ายไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่วอชิงตัน ดี.ซี. เนื่องจากสุขภาพของเธอแย่ลงในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 เธอมักอยู่แต่ในห้องนอนหลังสามีเสียชีวิต โดยมีเจ้าหน้าที่กรมกิจลับคอยช่วยเหลือดูแลเธอ

ไอเซนฮาวร์ยังคงเป็นเพื่อนใกล้ชิดกับครอบครัวนิกสันหลังพ้นตำแหน่งสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง โดยต่อมาหลานชายของเธอสมรสกับลูกสาวของนิกสันใน ค.ศ. 1968 เธอปรากฏตัวในโฆษณาเพื่อสนับสนุนการเลือกตั้งริชาร์ด นิกสันอีกครั้งในการเลือกตั้งประธานาธิบดี ค.ศ. 1972 และครอบครัวนิกสันก็เชิญมามีไปที่ทำเนียบขาวเป็นประจำตลอดช่วงเวลาที่นิกสันดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ต่อมาเธอแสดงจุดยืนทางการเมืองที่ชัดเจนยิ่งขึ้น เธอสนับสนุนสงครามเวียดนาม แม้ว่าจะตระหนักถึงความยากลำบากที่ทหารอเมริกันต้องเผชิญ และต่อต้านการเคลื่อนไหวเพื่อปลดปล่อยสตรี ในที่สุดเมื่อ ค.ศ. 1973 ไอเซนฮาวร์ก็พูดถึงข่าวลือเรื่องโรคพิษสุราเรื้อรังในการสัมภาษณ์ โดยอธิบายถึงสาเหตุของอาการวิงเวียนศีรษะของเธอ ข่าวลือเกี่ยวความสัมพันธ์นอกสมรสระหว่างไอก์กับเคย์ ซัมเมิร์สบี กลับมาปรากฏอีกครั้งในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 แต่มามีก็ยังยืนยันว่าเธอไม่เชื่อข่าวลือเหล่านั้น

 เสียชีวิต 
ไอเซนฮาวร์เกิดอาการเส้นเลือดในสมองแตกเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1979 เธอถูกนำตัวส่งศูนย์การแพทย์ทหารบกวอลเตอร์รีดอย่างเร่งด่วน ซึ่งเป็นสถานที่ที่สามีของเธอเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน เมื่อยังคงรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในวันที่ 31 ตุลาคม เธอประกาศกับแมรี จีน หลานสาวของเธอว่าจะเสียชีวิตในวันรุ่งขึ้น เธอเสียชีวิตขณะหลับเมื่อเช้าวันที่ 1 พฤศจิกายน พิธีรำลึกจัดขึ้นที่โบสถ์น้อยในค่ายทหารฟอร์ตไมเออร์เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน โดยมีผู้เข้าร่วมรวมทั้งครอบครัวนิกสัน, โรซาลีนน์ คาร์เตอร์, เจค็อบ แจวิตส์, วุฒิสมาชิก อาร์เธอร์ เอฟ. เบิร์นส์, ประธานธนาคารกลางสหรัฐ และเจ้าหน้าที่กรมกิจลับที่ดูแลไอเซนฮาวร์ เธอฝังไว้อยู่ข้าง ๆ สามีของเธอในเมืองแอบิลีน รัฐแคนซัส บ้านเกิดของเขา

 มรดก 

บ้านเกิดของไอเซนฮาวร์เปิดให้สาธารณชนเข้าชม โดยมูลนิธิมามี เดาด์ ไอเซนฮาวร์เป็นผู้ดำเนินการ สถานที่ที่ใช้ชื่อของมามี ไอเซนฮาวร์ได้แก่สวนในเมืองเดนเวอร์ และหอสมุดเมืองบรูมฟีลด์ที่ชานเมืองของเดนเวอร์ เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศสตรีรัฐโคโลราโดใน ค.ศ. 1985

 อิทธิพลด้านแฟชั่น 
ไอเซนฮาวร์มีชื่อเสียงในเรื่องรสนิยมทางแฟชั่น และผู้หญิงจำนวนมากก็เลียนแบบสไตล์ของเธอ สถาบันการแต่งกายนิวยอร์ก (New York Dress Institute) ยกย่องให้เธอเป็นหนึ่งในผู้หญิง 12 คนที่แต่งตัวดีที่สุดในประเทศทุกปีนับตั้งแต่เธอดำรงตำแหน่งสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง สไตล์ของเธอเป็นที่รู้จักในชื่อ "Mamie Look" ซึ่งประกอบไปด้วยชุดกระโปรงยาว ถุงมือสีชมพู กำไลข้อมือประดับจี้ ไข่มุก หมวกใบเล็ก กระเป๋าถือ และผมหน้าม้าประบ่า

 อ้างอิง 

 บรรณานุกรม 




อ่านเพิ่ม
 Holt, Marilyn Irvin. Mamie Doud Eisenhower: The General's First Lady. Lawrence: University Press of Kansas, 2007.  
 Kimball, D. L. I Remember Mamie. Fayette, IA: Trends & Events, 1981.  

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Mamie Eisenhower Letters at Gettysburg College
 Mamie Eisenhower at C-SPAN's First Ladies: Influence & Image

หมวดหมู่:สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐอเมริกา
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายสวีเดน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐไอโอวา
หมวดหมู่:ตระกูลไอเซนฮาวร์
หมวดหมู่:ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์