เหยี่ยวดำ

เหยี่ยวดำ (; ) เป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลางในวงศ์ Accipitridae กล่าวกันว่าเป็นชนิดที่พบได้แพร่หลายที่สุดในโลก แม้ว่าประชากรบางพื้นที่ลดลงอย่างมากหรือขึ้น ๆ ลง ๆ ประชากรในปัจจุบันอยู่ที่ประมาณ 6 ล้านตัว

จัดเป็นนกขนาดกลาง ขนาดลำตัวประมาณ 60-66 เซนติเมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะเหมือนกันคือ ลำตัวสีน้ำตาลเข้มอมเหลืองทั้งด้านบนและด้านล่าง ปีกสีน้ำตาลเข้ม หางเป็นแฉกตื้น ๆ มองดูคล้ายง่าม ปากสั้นสีดำแหลมคม ปลายปากเป็นขอ หัวค่อนข้างใหญ่ คอสั้น ปีกยาว ส่วนนกที่ยังไม่โตเต็มที่ ลำตัวจะเป็นสีน้ำตาลอ่อน พร้อมกับมีขีดสีเหลืองอ่อนทั่วทั้งตัว

พบกระจายพันธุ์อยู่กว้างขวางในหลายพื้นที่ ตั้งแต่ยูเรเชีย, ออสตราเลเชีย และโอเชียเนีย จึงทำให้มีชนิดย่อยหลากหลายถึง 5 ชนิด (ดูในตาราง) และเป็นนกอพยพในหลายพื้นที่ในช่วงฤดูหนาว ในประเทศไทยพบได้ในป่าทางภาคเหนือ, ภาคกลางและภาคใต้

มีพฤติกรรมหากินในเวลากลางวัน ชอบบินอยู่ตามที่โล่งชายป่า ตามริมฝั่งทะเล หรือตามแม่น้ำลำคลองต่าง ๆ เพื่อหาอาหาร เมื่อจับเหยื่อได้ก็มักกินบนพื้นดิน หรืออาจนำไปกินบนต้นไม้ พบอยู่โดดเดี่ยว เป็นคู่หรือเป็นฝูง

เมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ เหยี่ยวดำจะทำรังรวมกันเป็นกลุ่มบนต้นไม้สูง ทั้งตัวผู้และตัวเมียจะช่วยกันสร้างรังด้วยกิ่งไม้เล็ก ๆ นำมาขัดสานกัน จากนั้นทั้งคู่จะช่วยกันกกไข่และเลี้ยงลูกอ่อน นกจะใช้เวลากกไข่นานประมาณ 29-32 วัน ออกไข่ครั้งละ 2-4 ฟอง ปกติ 3 ฟอง 
เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535เหยี่ยวดำ ในการสำรวจในปี พ.ศ. 2559 ในประเทศไทยไม่พบเลย จึงทำให้ไม่ทราบว่าสูญพันธุ์ไปแล้วหรือไม่จากประเทศไทยหน้า 15, รุกป่าชายเลน ทำนกหายากใกล้สูญพันธุ์. ไทยรัฐปีที่ 68 ฉบับที่ 21643: วันจันทร์ที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2560 แรม 13 ค่ำ เดือน 5 ปีระกา

ประเทศไทยพบเหยี่ยวดำประจำถิ่นที่ อำเภอท่าเรือ จ.พระนครศรีอยุธยา เมื่อปี 2562 (15 FEB.2019) ภาพได้แสดงอยู่ที่เฟสบุค"ท่าเรือบ้านเรา" ในอัลบั้มภาพ ซึ่งยืนยันความถูกต้องโดย  Bird of Thailand : Saiam Avifauna. และตั้งแต่ปี 2562-2568 ในปัจจุบันได้บันทึกภาพไว้ตั้งแต่แรกเกิดจนลูกนกเหยี่ยวได้หัดบินเป็นจำนวนภาพนิ่งเกินกว่าพันภาพ รวมทั้งวิดิโอที่ถูกบันทึกลงยูทู้ปไว้เป็นหลักฐานโดยสามารถเข้าชมได้ในแบบสาธารณะทั่วไป..

อนุกรมวิธาน
ชนิดย่อย
ปัจจุบันมีเหยี่ยวดำชนิดย่อยที่ได้รับการยอมรับ 5 ชนิด

 M. m. migrans – (Boddaert, 1783)
 M. m. lineatus – (J. E. Gray, 1831)
 M. m. govinda – Sykes, 1832
 M. m. affinis – Gould, 1838
 M. m. formosanus – Kuroda, 1920

 อ้างอิง 

อ่านเพิ่ม



 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Black Kite species text in The Atlas of Southern African Birds
 Ageing and sexing (PDF; 4.9 MB) by Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze






หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
หมวดหมู่:เหยี่ยว
เหยี่ยวดำ
หมวดหมู่:นกที่พบในประเทศออสเตรเลีย