ภาษาเรอหวั่ง

ภาษาเรอหวั่ง (Rawang language) หรือภาษากนุง-เรอหวั่งมีผู้พูดทั้งหมด 122,600 คน ชนเผ่าเรอหวั่งเป็นชนกลุ่มน้อย จึงไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก.  ในปัจจุบันอาศัยอยู่กระจัดกระจายในแต่ละประเทศ ซึ่งบรรพบุรุษมาจากทางตะวันออกกลางและอพยพลงมาเรื่อยๆ พบมากที่สุดในพม่า 62,100 คน (พ.ศ. 2543) ในรัฐคะฉิ่น ทางเหนือของมยิตจีนา และชาวเรอหวั่งส่วนมากในพม่าจะอาศัยอยู่ที่ เมืองพูตาโอ ทางเหนือสุดของพม่า ที่ทีภูเขาหิมะที่เป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจและเป็นสัญลักษณ์ของชาวเรอหวั่ง พบในอินเดีย 60,500 คน (พ.ศ. 2543) ในรัฐอรุณาจัลประเทศใกล้กับชายแดนพม่า และชายแดนจีนด้านที่ติดกับทิเบต พบในประเทศจีน มณฑลยุนนาน เมืองกงชาง 5,000 พบในประเทศไทยในภาคเหนือ จ.เชียงใหม่ และ กรุงเทพมหานคร ประมาณ1,000 คน ซึ่งในประเทศไทยกลุ่มเรอหวั่งยังไม่เป็นที่รู้จักเนื่องจากมีน้อยมาก และยังอยู่กระจัดกระจายในต่างประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย ฝรั่งเศส นอเวย์ สวีเดน แคนาดา เดนมาร์ค นิวซีแลนด์ จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขานุง ผู้พูดภาษานี้ในพม่าพูดภาษาพม่า ภาษาลีซูหรือภาษาจิ่งเผาะได้ด้วย เขียนด้วยอักษรละติน มีหนังสือพิมพ์ตีพิมพ์ด้วยภาษานี้ เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา

ภาษาเรอหวั่งแบ่งออกเป็น 4 สำเนียง ได้แก่ มัดหว่าง, หลุ่งมี, ดั่งสั่ล, ดะหรู่ 

 ระบบเสียง 
 พยัญชนะ 
 ริมฝีปากทั้งสอง ปุ่มเหงือก เพดานแข็ง เพดานอ่อน เส้นเสียง เสียงกัก ไม่ก้อง พ่นลม  ¹  ¹  ¹  ² ไม่ก้อง ไม่พ่นลม       เสียงนาสิก         เสียงเสียดแทรก ไม่ก้อง  ⁴       ก้อง   เสียงผสมเสียดแทรก ไม่ก้อง พ่นลม  ⁵ ไม่ก้อง ไม่พ่นลม   เสียงเปิด  ³  ³  ³ เสียงเปิดข้างลิ้น  

 , ,  เมื่อเป็นพยัญชนะสะกดจะกลายเป็นเสียง , , 
  ใช้เป็นพยัญชนะสะกดเท่านั้น ส่วนพยัญชนะต้นไม่ปรากฏรูป
 , ,  ใช้เป็นพยัญชนะควบได้
  ใช้เฉพาะในคำยืม
  บางครั้งก็เขียนเป็น 

 สระ 
  ลิ้นส่วนหน้าลิ้นส่วนกลางลิ้นส่วนหลังปากเหยียดปากเหยียดปากเหยียดปากห่อลิ้นยกสูง      ลิ้นกึ่งสูง  ลิ้นกึ่งต่ำ    ลิ้นลดต่ำ  

 สามารถใช้เครื่องหมายทวิภาค  เพื่อต่อเสียงสระให้ยาว ซึ่งพบได้ทั้งสระเดี่ยวและสระประสม โดยมากใช้เพื่อการผันคำศัพท์
 สระที่เขียนติดกันจะเชื่อมเสียงรวมกันโดยไม่มี /ʔ/

 วรรณยุกต์ 
มีวรรณยุกต์ 4 เสียง คือ สูง กลาง ต่ำ และเบา แสดงได้ด้วยเครื่องหมายกำกับบนสระ     ระดับเสียงอธิบายได้เป็น /55/, /33/, /31/ และ /ไม่มี/ ตามลำดับ

เสียงเบาจะปรากฏในพยางค์เปิด (คือไม่มีพยัญชนะสะกด) เสียงจริงอาจจะสูงกลางต่ำก็ได้ตามคำแวดล้อม และการเขียนในปัจจุบัน เสียงกลางไม่ต้องเติมเครื่องหมายขีดบนตลอดเวลา เพื่อความสะดวก

พยางค์ที่สะกดด้วยเสียงกัก     จะเป็นเสียงสูงเสมอโดยที่ไม่ต้องเติมเครื่องหมาย

อ้างอิง
 Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.

หมวดหมู่:ภาษาในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศพม่า
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศจีน