นคร

นคร () เป็นรูปแบบหนึ่งของนิคมมนุษย์ที่มีขนาดใหญ่Goodall, B. (1987) The Penguin Dictionary of Human Geography. London: Penguin.Kuper, A. and Kuper, J., eds (1996) The Social Science Encyclopedia. 2nd edition. London: Routledge. มีความถาวร และมีความหนาแน่นของประชากรสูง โดยทั่วไปนครจะมีความซับซ้อนทางสังคม เศรษฐกิจ และการบริหารจัดการมากกว่านิคมประเภทอื่น เช่น หมู่บ้านหรือชุมชนชนบท อย่างไรก็ตาม ในระดับสากลยังไม่มีนิยามที่เป็นเอกฉันท์ซึ่งสามารถระบุได้อย่างชัดเจนว่า “นคร” แตกต่างจาก “เมือง” (town) อย่างไร เนื่องจากเกณฑ์ในการจำแนกอาจแตกต่างกันไปตามบริบททางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม กฎหมาย และระบบการปกครองของแต่ละประเทศ

ในหลายประเทศ คำว่า “นคร” ถูกใช้เป็นสถานะทางกฎหมายหรือการปกครอง โดยอาจได้รับการกำหนดจากรัฐหรือรัฐบาลกลาง เช่น การประกาศให้เป็นนครตามจำนวนประชากร ขนาดพื้นที่ ความสำคัญทางเศรษฐกิจ หรือบทบาททางการเมืองและการบริหาร ขณะที่ในบางกรณี คำว่านครอาจมีความหมายเชิงสัญลักษณ์หรือประวัติศาสตร์ โดยสะท้อนถึงความเป็นศูนย์กลางอำนาจ ศาสนา วัฒนธรรม หรือการค้าในอดีต

โดยทั่วไป นครมีโครงสร้างพื้นฐานและระบบสาธารณูปโภคที่พัฒนาแล้ว เช่น ระบบสุขาภิบาล ระบบประปาและไฟฟ้า ระบบจัดการขยะ ระบบคมนาคมขนส่ง และเครือข่ายการสื่อสาร นอกจากนี้ นครยังมีการวางผังการใช้ที่ดินอย่างเป็นระบบ ครอบคลุมพื้นที่อยู่อาศัย พาณิชยกรรม อุตสาหกรรม พื้นที่สาธารณะ และพื้นที่สีเขียว เพื่อรองรับกิจกรรมของประชากรจำนวนมากและลดผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมและสังคม

นครมักทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การเมือง การศึกษา และวัฒนธรรม โดยเป็นที่ตั้งของหน่วยงานรัฐ สถาบันการศึกษา สถานประกอบการทางธุรกิจ และแหล่งบริการต่าง ๆ การรวมศูนย์ของกิจกรรมเหล่านี้เอื้อต่อการปฏิสัมพันธ์ระหว่างประชากรกับภาคธุรกิจ ก่อให้เกิดการแลกเปลี่ยนแรงงาน ทุน ความรู้ และนวัตกรรม ซึ่งมีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจในระดับท้องถิ่น ระดับประเทศ และในบางกรณีระดับนานาชาติ

นครขนาดใหญ่หรือที่เรียกว่า “มหานคร” (metropolis) มักมีอิทธิพลครอบคลุมพื้นที่โดยรอบ และประกอบด้วยพื้นที่ใจกลางเมือง เขตชานเมือง (suburb) และพื้นที่รอยต่อระหว่างเมืองกับชนบท ซึ่งเรียกว่า เอ็กเซิร์บ (exurb) พื้นที่เหล่านี้เชื่อมโยงกันด้วยระบบคมนาคม ทำให้เกิดรูปแบบการเดินทางไป–กลับเป็นประจำ (commuting) ของประชากรจำนวนมากเพื่อทำงานหรือประกอบกิจกรรมทางเศรษฐกิจในเขตเมืองหลัก

เมื่อการขยายตัวของนครดำเนินไปอย่างต่อเนื่องจนเชื่อมต่อกับเมืองหรือนครใกล้เคียงหลายแห่ง พื้นที่ดังกล่าวอาจถูกจัดว่าเป็น “เขตเมืองขยาย” (conurbation) ซึ่งสะท้อนถึงการหลอมรวมของชุมชนเมืองหลายแห่งเข้าด้วยกัน ในกรณีที่การรวมตัวมีขนาดใหญ่มาก ครอบคลุมนครจำนวนมากและมีประชากรหนาแน่นเป็นพิเศษ อาจเรียกว่า “อภิมหานคร” (megalopolis) ซึ่งถือเป็นระดับสูงสุดของการรวมตัวของนิคมเมืองในทางภูมิศาสตร์มนุษย์และผังเมือง

ในทางวิชาการ นครเป็นหัวข้อสำคัญในการศึกษาด้านภูมิศาสตร์มนุษย์ ผังเมือง สังคมวิทยา เศรษฐศาสตร์เมือง และรัฐศาสตร์ เนื่องจากนครสะท้อนถึงรูปแบบการจัดระเบียบสังคมของมนุษย์ ความสัมพันธ์เชิงอำนาจ การกระจายทรัพยากร และพลวัตของการพัฒนาในยุคอุตสาหกรรมและหลังอุตสาหกรรม นครจึงไม่เพียงเป็นพื้นที่อยู่อาศัยของประชากรจำนวนมากเท่านั้น แต่ยังเป็นกลไกสำคัญที่กำหนดทิศทางการพัฒนาทางสังคม เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของมนุษยชาติในระยะยาว

 อ้างอิง 


หมวดหมู่:เขตการปกครอง