หอยสังข์แตร

หอยสังข์แตร (; ) จัดเป็นมอลลัสคาในชั้นหอยฝาเดี่ยว 

มีรูปร่างลักษณะและลวดลายสีสวยงาม เปลือกค่อนข้างบาง ยอดเรียวแหลมคล้ายเจดีย์ ช่องปากเปิดกว้างมีสีส้มพื้นผิวด้านนอกสีน้ำตาลอ่อนแต้มด้วยลวดลายสีน้ำตาลเข้มจางสลับกัน ขนาดความยาวเปลือกประมาณ 1 ฟุต  มักอาศัยอยู่ในแนวปะการังน้ำตื้น ของอินโด-แปซิฟิก สำหรับในน่านน้ำไทยจัดว่าเป็นหอยฝาเดี่ยวที่มีขนาดใหญ่ที่สุด โดยจะพบในความลึกประมาณ 30 เมตร ทั้ง
บริเวณอ่าวไทยและฝั่งทะเลอันดามัน เช่นอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์ จังหวัดภูเก็ต เป็นต้นหอยสังข์แตร

กินอาหารจำพวก ปลิงทะเลและดาวทะเลเป็นอาหาร  โดยเฉพาะดาวมงกุฎหนาม ซึ่งเป็นสัตว์ที่กินปะการังเป็นอาหาร จึงจัดได้ว่าหอยสังข์แตรเป็นตัวควบคุมตามธรรมชาติมิให้ปะการังต้องสูญหาย  ถือเป็นสัตว์น้ำที่หาได้ยากในปัจจุบัน และมีสถานะทางกฎหมายเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ปัจจุบันกรมประมงเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์เพื่อปล่อยกลับลงทะเลดังเดิมเพื่อคงปริมาณจำนวนในธรรมชาติไว้ให้สมดุลห่วงหอยสังข์แตรสูญพันธ์ เร่งวิจัยเพาะปล่อยทะเล

เปลือกของหอยสังข์แตร ใช้เป็นเครื่องเป่าในพิธีกรรมต่าง ๆ ของศาสนาพราหมณ์มาตั้งแต่สมัยโบราณ

โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์นั้น ตั้งมาจากชื่อของ ไทรทัน ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งท้องทะเลตามเทพปกรณัมกรีก

 เชิงสัญลักษณ์ 
หอยสังข์แตร ถูกนำมาเป็นสัญลักษณ์ในคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สัญลักษณ์และสิ่งอันทรงคุณค่า

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:หอยฝาเดี่ยว
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง