กระบวนการเผาไหม้ออกซิเจน

กระบวนการเผาไหม้ออกซิเจน เป็นชุดของปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่นซึ่งเกิดขึ้นในดาวมวลมากที่ใช้ธาตุที่เบากว่าในแกนกลางจนหมด กระบวนการดังกล่าวเกิดขึ้นที่อุณหภูมิประมาณ 1.5 × 109 เคลวิน / 130 กิโลอิเล็กตรอนโวลต์ และความหนาแน่น 1010 กิโลกรัมต่อลูกบาศก์เมตร

ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น:Clayton, Donald. Principles of Stellar Evolution and Nucleosynthesis, (1983)

:{| border="0"
|- style="height:2em;"
|  ||+ || ||→ || ||+ || ||+ ||9.594 MeV
|- style="height:2em;"
|  || || ||→ || ||+ || ||+ ||7.678 MeV
|- style="height:2em;"
|  || || ||→ || ||+ || ||+ ||1.500 MeV
|- style="height:2em;"
|  || || ||→ || ||+ ||2  ||+ ||0.381 MeV
|- style="height:2em;"
|  || || ||→ || ||+ || ||- ||2.409 MeV
|- style="height:2em;"
| colspan = 99|Alternatively:
|- style="height:2em;"
|  || || ||→ || ||+ ||
|- style="height:2em;"
|  || || ||→ || ||+ ||2 
|}

ด้วยกระบวนการเผาไหม้นีออน แกนที่เฉื่อยชาของออกซิเจน-แมกนีเซียมก่อตัว ณ ใจกลางดาวฤกษ์ เมื่อกระบวนการเผาไหม้นีออนสิ้นสุดลง แกนกลางจะยุบตัวลงและเพิ่มอุณหภูมิขึ้นจนถึงจุดที่สามารถเผาไหม้ออกซิเจนได้ ในเวลาหกเดือนถึงหนึ่งปี ดาวฤกษ์จะใช้ออกซิเจนทั้งหมดในดาว ซึ่งก่อให้เกิดแกนกลางของดาวซึ่งเติมไปด้วยซิลิกอน แกนกลางจะเฉื่อยเพราะมันไม่มีอุณหภูมิสูงพอสำหรับกระบวนการเผาไหม้ซิลิกอน เมื่อออกซิเจนหมดไป แกนกลางจะหยุดผลิตพลังงานฟิวชั่นและยุบตัวลง การยุบตัวดังกล่าวได้เร่งอุณหภูมิภายในดาวขึ้นสูงจนสามารถเผาไหม้ซิลกอน

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 The Astrophysics spectator

หมวดหมู่:การสังเคราะห์นิวเคลียส