โชอิจิ โยโกอิ

โชอิจิ โยโกอิ (, 31 มีนาคม ค.ศ. 1915 – 22 กันยายน ค.ศ. 1997) เป็นอดีตนายทหารชั้นประทวนระดับจ่าในสังกัดกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น (IJA) ซึ่งได้ปฏิบัติหน้าที่ในการสู้รบกับกองทัพของสหรัฐอเมริกา ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2

โยโกอิเป็นหนึ่งในทหารสามนายสุดท้ายของกองทัพแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นที่ยอมจำนนต่อสงคราม หลังจากที่สงครามยุติลงอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1945 โดยเขาถูกค้นพบในป่าบนเกาะกวม เมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1972 หลังจากหลบซ่อนตัวในป่ามานานถึง 28 ปี นับแต่กองทัพสหรัฐอเมริกายึดครองเกาะกวมได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1944

 ชีวิตช่วงแรก 
โยโกอิเกิดที่เมืองซาโอริ จังหวัดไอจิ เป็นช่างตัดเสื้อฝึกหัดจนกระทั่งถูกเกณฑ์ทหารใน ค.ศ. 1941"Shoichi Yokoi", Ultimate Guam.

 สงครามโลกครั้งที่สองและการใช้ชีวิตหลังสงครามยุติ 
หลังจากที่โยโกอิถูกเกณฑ์เข้าสู่กองทัพ เดิมเขารับราชการอยู่ในกองพลทหารราบที่ 29 ในแมนจูกัว ใน ค.ศ. 1943 เขาได้ถูกย้ายไปประจำในกรมทหารที่ 38 ในหมู่เกาะมาเรียนา เขามาถึงเกาะกวม ในเดือนกุมภาพันธ์ เมื่อกองทัพอเมริกันมีชัยเหนือทหารญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1944 โยโกอิได้ไปหลบซ่อนตัวกับทหารญี่ปุ่นอีกสิบนาย เขายังคงซ่อนตัวอยู่จนกระทั่ง ค.ศ. 1972 ทหารที่หลบซ่อนตัวอยู่เจ็ดจากสิบนายได้ผละออกไปแล้ว เหลือเพียงสามคนที่ยังซ่อนตัวอยู่เท่านั้น ในภายหลัง ทหารทั้งสามได้แยกกันอยู่ แต่ยังคงพบปะกันจนกระทั่ง ค.ศ. 1964 เมื่อโยโกอิพบว่าเพื่อนของเขาทั้งสองคนได้เสียชีวิตลงแล้วด้วยการขาดอาหาร แปดปีสุดท้ายเขาต้องอาศัยอยู่เพียงลำพัง

โยโกอิเอาชีวิตรอดด้วยการล่าสัตว์ โดยส่วนใหญ่ในเวลากลางคืน เขาได้ใช้พืชท้องถิ่นในการทำเสื้อผ้า เตียง และเครื่องมือเก็บของ ซึ่งถูกซ่อนไว้อย่างระมัดระวังในถ้ำ เป็นเวลากว่า 28 ปี เขาได้ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำใต้ดินในป่า โดยหวาดกลัวที่จะออกมาจากที่ซ่อนแม้ว่าหลังจากพบใบปลิวที่มีเนื้อหาระบุว่าสงครามโลกครั้งที่สองยุติลงแล้ว

 การยอมจำนน 
ตอนเย็นของวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1972 โยโกอิถูกค้นพบในป่าMendoza, Patrick M. (1999).  Extraordinary People in Extraordinary Times: Heroes, Heroes, and Villains, p. 71. โดยชายท้องถิ่นสองคน ได้แก่ จีซัส ดูเอนาส และมานูเอล เดอ กราเซีย ขณะได้ตรวจกับดักกุ้งตามแม่น้ำสายเล็กบนตาโลโฟโฟ เดิมพวกเขาสันนิษฐานว่าโยโกอิเป็นชาวบ้านจากตาโลโฟโฟ และนำตัวเขาออกจากป่าโดยมีรอยช้ำเล็กน้อย

คำกล่าวของเขาเมื่อกลับถึงญี่ปุ่น "มันเป็นความละอายอย่างมากที่ผมกลับมาโดยยังรอดชีวิตอยู่" กลายเป็นคำกล่าวที่ได้รับความนิยมในญี่ปุ่นLewis, John.  "Japan's WWII 'no surrender' soldier dies," CNN. September 23, 1997.

ยาโอคิเป็นทหารญี่ปุ่นคนที่สามนับจากท้ายสุดที่ยอมจำนนหลังจากสงคราม

 ชีวิตบั้นปลาย 
หลังจากการปรากฏตัวในสื่อหลายแห่งของญี่ปุ่น เขาได้แต่งงานและลงหลักปักฐานในชนบทของจังหวัดไอจิ หลังจากที่ได้อยู่เพียงคนเดียวในถ้ำเป็นเวลากว่า 28 ปี เขาได้กลายมาเป็นบุคคลโทรทัศน์ที่ได้รับความนิยม และเป็นแบบอย่างของการใช้ชีวิตอย่างสมถะ เรื่องราวของเขาได้ถูกนำไปทำแป็นสารคดีที่ชื่อว่า "โยโกอิและชีวิตลับบนเกาะกวมยี่สิบแปดปี" ต่อมา เขาได้รับเงินจำนวนเท่ากับ 300 ดอลลาร์สหรัฐ พร้อมกับเงินบำนาญอีกเล็กน้อย

ค.ศ. 1991 เขามีโอกาสได้เข้าเฝ้าสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ ซึ่งเขาถือว่าเป็นเกียรติที่สุดในชีวิตของเขา

โยโกอิเสียชีวิตใน ค.ศ. 1997 ด้วยอาการกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือดด้วยวัย 82 ปีKristof, Nicholas D.  "Shoichi Yokoi, 82, Is Dead; Japan Soldier Hid 27 Years," New York Times. September 26, 1997. ร่างของเขาถูกฝังอยู่ในสุสานนาโงยะ ใต้แท่งหินซึ่งแม่ของเขาได้ทำขึ้นใน ค.ศ. 1955

 เชิงอรรถ 

 อ้างอิง 
 Hatashin, Omi and Shoichi Yokoi. (2009). Private Yokoi's War and Life on Guam, 1944-72: The Story of the Japanese Imperial Army's Longest WWII Survivor in the Field and Later Life. London: Global Oriental. 10-ISBN 1-905-24669-2; 13-ISBN 978-1-905-24669-4; OCLC 316801727
 Mendoza, Patrick M. (1999).  Extraordinary People in Extraordinary Times: Heroes, Sheroes, and Villains. Englewood, Colorado: Libraries Unlimited. 10-ISBN 1-563-08611-5; 13-ISBN 978-1-563-08611-3

หมวดหมู่:ทหารชาวญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:ทหารกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดไอจิ
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด