ระเบิดนิวเคลียร์บี 41

thumb
ระเบิดนิวเคลียร์ บี 41 () เดิมใช้รหัสเรียกขานว่า มาร์ก 41 (Mark 41, Mk 41) ในช่วงออกแบบและเริ่มเข้าประจำการ และเปลี่ยนเป็น บี 41 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1968 เป็นระเบิดนิวเคลียร์ความร้อน แบบสามสเตจ (Teller–Ulam design) ของฝูงบินทางยุทธศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา เข้าประจำการในช่วงทศวรรษ 1960 มีพลังทำลายล้าง 25 เมกะตัน The Nuclear Weapon Archive. <http://nuclearweaponarchive.org/Usa/Weapons/B41.html>. Retrieved 12 JAN 2009. เป็นอาวุธที่มีอำนาจทำลายสูงสุดที่สหรัฐอเมริกาเคยพัฒนาขึ้น

บี 41 มีขนาดความยาว 12 ฟุต 4 นิ้ว (3.76 เมตร) เส้นผ่านศูนย์กลาง 4 ฟุต 4 นิ้ว (1.32 เมตร) น้ำหนัก 10,670 ปอนด์ (4850 กิโลกรัม) ประจำการบนเครื่องบี-52 สตราโตฟอร์เทรส และบี-47 สตราโตเจ็ตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1961 จนถึงปี ค.ศ. 1963 จึงถูกแทนที่ด้วยระเบิดนิวเคลียร์บี53 ระเบิดนิวเคลียร์บี41ลูกสุดท้ายปลดประจำการในปี ค.ศ. 1976

บี 41 มีปฏิกิริยานิวเคลียร์แบบฟิชชัน-ฟิวชั่น-ฟิชชัน ซึ่งทำให้เกิดสารกัมมันตรังสีตกค้างเป็นจำนวนมาก จึงถูกจัดเป็น "dirty bomb"

อ้างอิง

หมวดหมู่:อาวุธนิวเคลียร์