การทำเหมืองเหล็กสวีเดนระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง

แร่เหล็กของสวีเดน เป็นปัจจัยทางเศรษฐกิจและการทหารที่สำคัญในสมรภูมิในยุโรปของสงครามโลกครั้งที่สอง เนื่องจากสวีเดนเป็นผู้จัดหาแร่เหล็กรายสำคัญให้กับนาซีเยอรมนี โดยสัดส่วนเฉลี่ยตามแหล่งที่มาของการจัดหาแร่เหล็กของนาซีเยอรมนีในช่วงปี 1933–1943 มีดังนี้: สวีเดน 43.0%, การผลิตภายในประเทศเยอรมนี 28.2% และฝรั่งเศส 12.9% ภายในกองทัพเยอรมัน กองทัพเรือเป็นกองทัพที่พึ่งพาแร่เหล็กจากสวีเดนมากที่สุด ซึ่งจำเป็นต่อการทำสงครามของเยอรมนี ตามคำกล่าวของพลเรือเอก แต่ก็มีข้อโต้แย้งว่าการส่งออกของสวีเดนนั้นทำให้สงครามยืดเยื้อมากยิ่งขึ้น

ทั้งฝ่ายสัมพันธมิตรและฝ่ายอักษะต่างต้องการที่จะควบคุมเขตเหมืองแร่ทางตอนเหนือสุดของสวีเดนที่ซึ่งล้อมรอบเมืองเหมืองแร่ กัลลิวาเร และ คีรือนา ปัญหานี้ขยายใหญ่ขึ้นหลังจากแหล่งเหล็กอื่น ๆ ของเยอรมนีนั้นถูกตัดขาดจากการปิดล้อมทางทะเลโดยฝ่ายสัมพันธมิตรในระหว่างยุทธนาวีแห่งแอตแลนติก ทั้งแผนการสนับสนุนฟินแลนด์โดยอังกฤษและฝรั่งเศสในสงครามฤดูหนาว และการบุกยึดเดนมาร์กและนอร์เวย์ ของเยอรมนี ในระหว่างปฏิบัติการเวเซอร์อือบุง ในเวลาต่อมา ต่างฝ่ายต่างพยายามกีดกันไม่ให้ศัตรูของตนได้แร่เหล็ก ที่มีความสำคัญต่อการผลิตเหล็กกล้าในช่วงสงคราม

 เบื้องหลัง 

เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองปะทุขึ้นในวันที่ 3 กันยายน 1939 อังกฤษและฝรั่งเศสซึ่งมีกองทัพเรือที่ทรงพลังกว่า ได้นำมาตรการปิดล้อมทางเรือต่อเยอรมนีมาใช้อีกครั้ง ซึ่งเคยได้ผลดีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เยอรมนีมีทรัพยากรธรรมชาติจำกัดและต้องพึ่งพาการนำเข้าวัตถุดิบจำนวนมาก โดยเฉพาะแร่เหล็ก ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับการผลิตเหล็กกล้าเพื่อสนับสนุนการทำสงครามและเศรษฐกิจ

+การจัดส่งแร่เหล็กไปยังเยอรมนีในช่วงก่อนสงครามแหล่งล้านตัน ผลิตในประเทศ 10 สวีเดน 9 แหล่งอื่น3รวม22
ในปีที่ก่อนเกิดสงคราม เยอรมนีได้รับแร่เหล็กจำนวน 22 ล้านตันจากแหล่งต่าง ๆ แม้ว่าโรงงานแห่งนี้จะสามารถผลิตแร่เหล็กได้ประมาณ 10 ล้านตันต่อปี แต่แร่เหล็กที่ได้นั้นมีคุณภาพต่ำและจำเป็นต้องผสมกับแร่เหล็กคุณภาพสูงจากประเทศอื่น ๆ เช่น สวีเดน ซึ่งส่งมาให้ปีละ 9 ล้านตัน โดย 7 ล้านตันมาจาก คีรือนา และ กาลิวาเร ในแลปแลนด์ และอีก 2 ล้านตันจากแหล่งแร่ในภาคกลางของสวีเดนทางตะวันตกเฉียงเหนือของสตอกโฮล์ม

เมื่อมีการประกาศสงครามและเริ่มการปิดล้อม แหล่งนำเข้าสินค้าจากต่างประเทศหลายแห่งก็ถูกตัดขาดจากเยอรมนี และถึงแม้ว่าเยอรมนีจะยังคงจัดหาสินค้าได้ปีละ 3 ล้านตันจากนอร์เวย์และลักเซมเบิร์กที่เป็นกลาง แต่ก็สูญเสียสินค้าจาก โมร็อกโก และ สเปน ไป ทำให้สินค้าที่เหลืออยู่จากแถบสแกนดิเนเวียที่เป็นกลางมีความสำคัญเป็นอย่างมาก พลเรือเอก ราเดอร์ ผู้บัญชาการกองทัพเรือเยอรมัน ประกาศว่า "จะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำสงคราม หากกองทัพเรือไม่สามารถจัดหาแร่เหล็กจากสวีเดนได้"

อังกฤษซึ่งเป็นประเทศที่นำเข้าแร่เหล็กจำนวนมาก ตระหนักดีถึงการส่งออกของสวีเดนไปยังเยอรมนี และด้วยการควบคุมสินค้าลักลอบขนส่งเข้าเยอรมันของอังกฤษ จึงได้ทำการสกัดกั้นเรือของทุกชาติเป็นประจำ เพื่อให้แน่ใจว่าเรือเหล่านั้นไม่ได้ขนส่งเสบียงสำคัญไปยังเยอรมนี เพื่อตอบโต้การปิดล้อมของฝ่ายสัมพันธมิตร เยอรมนีจึงเริ่มใช้สงครามเรือดำน้ำแบบไร่ขอบเขต ด้วยการโจมตีเรือของฝ่ายสัมพันธมิตรและประเทศที่เป็นกลางโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ผลที่ตามมาคือ ในช่วงเก้าเดือนแรกของสงคราม เรือของประเทศที่เป็นกลางจำนวนมากถูกเยอรมันทำลาย ทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก[ ต้องการแหล่งอ้างอิง ]

แม้สัมพันธมิตรต้องการรักษาความได้เปรียบทางศีลธรรม และเน้นย้ำความแตกต่างระหว่างมาตรการปิดล้อมของตนกับการโจมตีไม่เลือกของเยอรมนี แต่ก็ต้องระมัดระวังไม่คว่ำบาตรเรือกลางอย่างเข้มงวดเกินไป เนื่องจากเกรงว่าประเทศกลางโดยเฉพาะสวีเดนซึ่งค้าขายกับเยอรมนีอาจเปลี่ยนข้างเข้าร่วมกับเยอรมนีได้

 ความพยายามขัดขวางเส้นทางการค้าเยอรมนี-สวีเดนของอังกฤษ 
การห้ามการค้าแร่เหล็กระหว่างเยอรมนีและสวีเดนเป็นภารกิจทางทหารหลักของอังกฤษในช่วงเดือนแรก ๆ ของสงครามโลกครั้งที่สอง วินสตัน เชอร์ชิลล์ ระหว่างดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงทหารเรือตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1939 ถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1940 ได้อุทิศความพยายามอย่างมากให้กับภารกิจดังกล่าว เขาได้ผลักดันการริเริ่มสองประการ

อย่างแรก คือ การส่งกองเรืออังกฤษเข้าไปยังทะเลบอลติกเพื่อหยุดการขนส่งแร่เหล็กจากเมืองท่าทั้งสองของสวีเดน (ลูเลียและโอเซโลซันด์) มิให้ไปถึงเยอรมนี โครงการดังกล่าวถูกเรียกว่า โครงการแคเธอรีน และได้รับการวางแผนโดยจอมพลเรือ วิลเลียม บอยล์ เอิร์ลแห่งคอร์กที่ 12 อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเฉียบพลันได้ทำให้โครงการดังกล่าวต้องถูกยกเลิกไปในที่สุด

โครงการที่สอง ปฏิบัติการวิลเฟรด เป็นการวางทุ่นระเบิดใกล้กับนอร์วีเจียนลีดส์ ทางน้ำภายในประเทศตามชายฝั่งนอร์เวย์ ซึ่งเรือขนส่งแร่เหล็กจาสวีเดนใช้เดินทางไปยังเยอรมนีในช่วงฤดูหนาว โครงการดังกล่าวเริ่มต้นในเวลาเดียวกับที่เยอรมนีรุกรานนอร์เวย์และส่งผลให้โครงการดังกล่าวถูกยกเลิกอย่างรวดเร็ว

 การฟื้นฟูหลังสงคราม 
การทำเหมืองเหล็กในภาคเหนือของสวีเดนเริ่มมีการฟื้นตัวในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี 1946 โดยมีการขนส่งไปยังอังกฤษอยู่หลายครั้ง การผลิตได้มีความมั่นคงยิ่งขึ้นเมื่อ Luossavaara-Kiirunavaara Aktiebolag (LKAB) ได้ลงนามในสัญญากับเบธเลเฮมสตีลในปีเดียวกัน ในช่วงต้นทศวรรษ 1950 การผลิตแร่ต่อปีมีปริมาณเท่ากันกับช่วงปีที่มีปริมาณผลิตสูงสุดในทศวรรษ 1930

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:การเมืองในสงครามโลกครั้งที่สอง