มะเร็งหลอดอาหาร

มะเร็งหลอดอาหาร () เป็นมะเร็งที่เกิดในหลอดอาหาร ซึ่งเป็นท่อส่งอาหารระหว่างลำคอกับกระเพาะอาหาร
อาการมักรวมการกลืนลำบากและน้ำหนักลด
อาการอื่นๆ อาจรวมถึง เจ็บขณะกลืน เสียงแหบ ต่อมน้ำเหลืองบริเวณกระดูกไหปลาร้าโต ไอแห้ง และไอหรืออาเจียนเป็นเลือด

โรคมีชนิดย่อยหลักสองชนิด ได้แก่ มะเร็งหลอดอาหารชนิดเซลล์สความัส (esophageal squamous-cell carcinoma มักย่อว่า ESCC)
ซึ่งสามัญกว่าในประเทศกำลังพัฒนา และชนิดต่อม (esophageal adenocarcinoma ย่อว่า EAC) ซึ่งสามัญกว่าในประเทศพัฒนาแล้ว
โดยยังมีอีกหลายชนิดที่พบไม่บ่อย
ชนิดเซลล์สความัสเกิดจากเซลล์เยื่อบุผิวที่บุหลอดอาหาร
ส่วนชนิดต่อมเกิดจากเซลล์ต่อมที่อยู่ในช่วงล่าง 1/3 ของหลอดอาหาร โดยมักเป็นบริเวณที่เซลล์ได้เปลี่ยนแปลงเป็นชนิดคล้ายเซลล์ลำไส้ไปแล้ว (ภาวะนี้เรียกว่า Barrett’s esophagus)

สาเหตุของมะเร็งหลอดอาหารชนิดเซลล์สความัสได้แก่ การสูบบุหรี่ การดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เครื่องดื่มร้อนจัด อาหารที่ไม่ดี และการเคี้ยวหมาก
ส่วนสาเหตุที่พบบ่อยของมะเร็งชนิดต่อมคือ การสูบบุหรี่ โรคอ้วน และโรคกรดไหลย้อน
อนึ่ง สำหรับผู้ป่วยโรคอะคาเลเซียคือกล้ามเนื้อเรียบของหลอดอาหารไม่คลาย การติดเชื้อราสกุล Candida ในหลอดอาหารเป็นปัจจัยเสี่ยงที่สำคัญที่สุดในการเกิดมะเร็งหลอดอาหารชนิดเซลล์สความัส

โรคนี้วินิจฉัยได้โดยการตัดชิ้นเนื้อออกตรวจทางพยาธิวิทยาด้วยกล้องส่อง (endoscope) ซึ่งเป็นกล้องไฟเบอร์ออปติก
การป้องกันรวมถึงการหยุดสูบบุหรี่และการรับประทานอาหารที่ดีต่อสุขภาพ
การรักษาขึ้นอยู่กับระยะและตำแหน่งของมะเร็ง รวมทั้งสภาพร่างกายและความต้องการของผู้ป่วยแต่ละราย
มะเร็งชนิดเซลล์สความัสเฉพาะที่ขนาดเล็ก อาจรักษาให้หายขาดได้ด้วยการผ่าตัดเพียงอย่างเดียว
ในกรณีอื่นๆ ส่วนใหญ่จะใช้เคมีบำบัดร่วมกับ/ไม่ร่วมกับรังสีบำบัดควบคู่กับการผ่าตัด
เนื้องอกขนาดใหญ่สามารถชะลอการโตได้ด้วยเคมีบำบัดและรังสีบำบัด
หากโรคลุกลามมากหรือผู้ป่วยไม่แข็งแรงพอที่จะผ่าตัด มักแนะนำการดูแลแบบประคับประคอง

ณ ปี2018 มะเร็งหลอดอาหารเป็นมะเร็งที่พบมากเป็นอันดับ 8 ทั่วโลกโดยมีผู้ป่วยรายใหม่ 572,000ราย
ทำให้เสียชีวิตประมาณ 509,000รายโดยเพิ่มขึ้นจาก 345,000รายในปี1990
อัตราการเกิดโรคต่างกันอย่างมากในแต่ละประเทศ ประมาณครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยทั้งหมดพบในประเทศจีน
พบในผู้ชายมากกว่าผู้หญิงประมาณ 3เท่า
ผลการรักษาขึ้นอยู่กับความรุนแรงของโรคและอาการที่เกิดร่วมกันอื่นๆ แต่โดยทั่วไปมักไม่ดีนัก เนื่องจากมักวินิจฉัยได้ช้า
อัตราการรอดชีวิต 5ปีอยู่ที่ประมาณ 13–18%

ในประเทศไทยระหว่าง มะเร็งหลอดอาหารเป็นมะเร็งที่พบมากเป็นอันดับ 8 ในชายแต่ก็ไม่ติดสิบอันดับแรกในหญิง

 อาการ 
อาการที่ชัดเจนมักจะไม่ปรากฏจนกว่าจะเป็นมะเร็งเกินกว่า 60% ของเส้นรอบวงหลอดอาหาร ซึ่งก็มักอยู่ในระยะลุกลามแล้ว
อาการมักเริ่มจากการตีบแคบของหลอดอาหารเพราะมีเนื้องอก

อาการแรกและพบบ่อยที่สุดมักเป็นการกลืนลำบาก ซึ่งมักเป็นกับอาหารแข็งก่อน แล้วต่อมากับอาหารอ่อนหรือเหลว
อาการกลืนเจ็บจะไม่ค่อยพบในตอนแรก
น้ำหนักลดมักเป็นอาการเริ่มต้นสำหรับมะเร็งชนิดเซลล์สความัส แต่ไม่ค่อยพบสำหรับชนิดต่อม
ในที่สุด ผู้ป่วยมักมีน้ำหนักลดจากการไม่อยากอาหารและทุพโภชนาการ
การเจ็บใต้กระดูกสันอกหรือบริเวณรอบกระเพาะอาหารมักให้ความรู้สึกเหมือนอาการแสบร้อนกลางอก
อาการปวดอาจรุนแรง โดยเพิ่มขึ้นเมื่อกลืนอาหารทุกชนิด
อีกอาการหนึ่งอาจเป็นเสียงไอที่แหบหรือแห้งผิดปกติ เพราะเนื้องอกมีผลต่อเส้นประสาทกล่องเสียงขากลับ (recurrent laryngeal nerve)

เนื้องอกอาจกวนการบีบตัวตามปกติของหลอดอาหารขณะกลืนอาหาร
ซึ่งอาจทำให้คลื่นไส้ อาเจียน ขย้อนอาหาร และไอ
อนึ่ง ยังเสี่ยงปอดบวมเพิ่มเพราะสูดอาหารเข้าไป
เนื่องจากอาหารอาจเข้าสู่ทางเดินหายใจผ่านทางทะลุผิดปกติ (fistula) ที่เกิดขึ้นระหว่างหลอดอาหารกับหลอดลม
สัญญาณเริ่มต้นของภาวะแทรกซ้อนรุนแรงนี้อาจเป็นอาการไอระหว่างดื่มหรือทานอาหาร
ผิวเนื้องอกอาจเปราะและมีเลือดออก ทำให้อาเจียนเป็นเลือด
เมื่อโรคลุกลาม เนื้องอกอาจกดทับอวัยวะใกล้เคียง แล้วก่อปัญหา เช่น อุดกั้นทางเดินหายใจส่วนบน หรือเกิดกลุ่มอาการหลอดเลือดดำใหญ่เหนือหัวใจอุดตัน (superior vena cava syndrome)
อนึ่ง อาจพบภาวะแคลเซียมในเลือดสูง (hypercalcemia) ได้ด้วย

หากมะเร็งแพร่กระจายไปที่อื่น อาการเกี่ยวกับการแพร่กระจายของโรคอาจปรากฏ
ตำแหน่งที่มักพบการแพร่กระจายได้แก่ ต่อมน้ำเหลืองที่ใกล้เคียง ตับ ปอด และกระดูก
การแพร่กระจายไปที่ตับอาจก่ออาการดีซ่าน (รวมทั้งตัวเหลือง ตาเหลือง) และท้องมานจากการมีน้ำในช่องท้อง
การแพร่กระจายไปที่ปอดอาจทำให้เกิดปัญหาการหายใจจากการมีน้ำรอบปอด (น้ำซึมซ่านในช่องเยื่อหุ้มปอด) และหายใจลำบาก

 สาเหตุ 
มะเร็งหลอดอาหารทั้งสองชนิดหลัก (คือชนิดเซลล์สความัสและชนิตต่อม) มีปัจจัยเสี่ยงต่างกัน
ชนิดเซลล์สความัสสัมพันธ์กับปัจจัยทางพฤติกรรม เช่น การสูบบุหรี่และการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
ส่วนชนิดต่อมสัมพันธ์กับผลของกรดไหลย้อนเรื้อรัง
ยาสูบเป็นปัจจัยเสี่ยงสำหรับทั้งสองชนิด
ทั้งสองชนิดพบได้บ่อยกว่าในผู้มีอายุ 60ปีขึ้นไป

 ชนิดเซลล์สความัส 
ปัจจัยเสี่ยงหลักสองอย่างสำหรับมะเร็งหลอดอาหารชนิดเซลล์สความัส คือยาสูบ (ทั้งสูบและเคี้ยว) และเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
การใช้ยาสูบและแอลกอฮอล์ยังมีฤทธิ์เสริมแรงกันอย่างมีกำลังอีกด้วย
ข้อมูลบางส่วนชี้ว่าประมาณ 1/2 ของกรณีทั้งหมดมาจากการใช้ยาสูบ และประมาณ 1/3 มาจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ขณะที่ >3/4 ของผู้ป่วยชายมาจากการสูบบุหรี่กับดื่มแอลกอฮอล์หนักร่วมกัน
ความเสี่ยงเกี่ยวกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับเมแทบอไลต์แอลดีไฮด์ของมัน และการกลายพันธุ์ของเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องบางชนิด
โดยตัวแปร (ภาวะพหุสันฐาน) ทางเมแทบอลิซึมดังกล่าวพบค่อนข้างบ่อยในเอเชีย

ปัจจัยเสี่ยงอื่นที่เกี่ยวข้องได้แก่การดื่มเครื่องดื่มร้อนจัดเป็นประจำ (อุณหภูมิเกิน หรือ )
และการกลืนกินสารกัดกร่อน
การได้รับไนโตรซามีนมากจากอาหาร (เป็นสารประกอบทางเคมีที่พบในควันบุหรี่และอาหารบางชนิด) ก็ดูจะเป็นปัจจัยเสี่ยงเช่นกัน
รูปแบบการทานอาหารที่ไม่เหมาะสมดูเหมือนจะเกี่ยวกับการได้รับไนโตรซามีนจากเนื้อแปรรูปหรือเนื้อย่าง ผักดอง และการรับประทานอาหารสดน้อย
ปัจจัยอื่นที่เกี่ยวข้องได้แก่ทุพโภชนาการ ฐานะทางเศรษฐกิจสังคมต่ำ และอนามัยช่องปากที่ไม่ดี
การเคี้ยวหมากสง (ที่เคี้ยวกับใบพลู) เป็นปัจจัยเสี่ยงสำคัญในเอเชีย

การบาดเจ็บทางกายอาจเพิ่มความเสี่ยงได้
ซึ่งอาจรวมทั้งการดื่มเครื่องดื่มร้อนจัด

 ชนิดต่อม 
มะเร็งหลอดอาหาร (ส่วนล่าง) ที่เกิดจากภาวะหลอดอาหารของบาร์เร็ตต์ (Barrett's esophagus)
มะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อมพบในผู้ชายมากกว่าผู้หญิงประมาณ 
ความต่างกันนี้อาจสัมพันธ์กับลักษณะและปฏิสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเสี่ยงอื่นๆ รวมถึงภาวะกรดไหลย้อนกับโรคอ้วน

 โรคกรดไหลย้อนจากกระเพาะสู่หลอดอาหาร 
ผลการกัดกร่อนระยะยาวของโรคกรดไหลย้อน (เป็นภาวะที่พบบ่อยมาก บางครั้งเรียกว่า GERD) เชื่อมโยงอย่างชัดเจนกับมะเร็งนี้
โดย GERD ที่เป็นมานานสามารถกระตุ้นการเปลี่ยนแปลงชนิดของเซลล์ในส่วนล่างของหลอดอาหารเพื่อตอบสนองต่อการสึกกร่อนของเยื่อบุผิวสความัส
ปรากฏการณ์นี้เรียกว่าภาวะหลอดอาหารของบาร์เร็ตต์ ดูเหมือนจะปรากฏในผู้หญิงประมาณ 20ปีหลังผู้ชาย โดยอาจเป็นเพราะปัจจัยทางฮอร์โมน

ในเรื่องกลไก มีส่วนต่างหากในหลอดอาหารที่แสดงออกยีน HOXA13 ซึ่งทนต่อกรดและน้ำดีได้มากกว่าเยื่อบุสความัสปกติ 
และมีแนวโน้มที่จะเปลี่ยนแปลงเป็นเซลล์ลำไส้รวมถึงการเปลี่ยนแปลงที่ก่อเนื้องอก
หลังจากเกิด GERD ส่วนต่างหากที่แสดงออกยีน HOXA13 นี้จะเจริญขึ้นมากกว่าเยื่อบุสความัสปกติ 
ส่งผลให้หลอดอาหารมีลักษณะคล้ายลำไส้และมีแนวโน้มเกิดมะเร็งมากขึ้น

การมีอาการกรดหรือน้ำดีไหลย้อนทำให้เสี่ยงเกิดหลอดอาหารของบาร์เร็ตต์มากขึ้น 
ซึ่งต่อมาก็เพิ่มความเสี่ยงการเปลี่ยนแปลงเพิ่มขึ้นและในที่สุดนำไปสู่มะเร็งชนิดต่อม
น้ำดีที่มีกรดน้ำดีชนิดไม่จับตัว (unconjugated) รวมทั้ง deoxycholic acid และ chenodeoxycholic acid 
มีส่วนก่อมะเร็งชนิดต่อมโดยกระตุ้นภาวะ oxidative stress และความเสียหายต่อดีเอ็นเอ
อย่างไรก็ตาม ความเสี่ยงเกิดมะเร็งต่อมในผู้ที่มีหลอดอาหารของบาร์เร็ตต์ยังไม่ชัดเจน โดยในอดีตอาจมีการประเมินสูงเกินจริง

 โรคอ้วน 
ภาวะอ้วนหรือน้ำหนักเกินเชื่อมโยงอย่างชัดเจนกับความเสี่ยงการเกิดมะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อม เป็นความสัมพันธ์ที่มีกำลังที่สุดสำหรับมะเร็งทั้งหมดที่สัมพันธ์กับโรคอ้วน 
แม้เหตุผลยังไม่ชัดเจน
ภาวะอ้วนที่ท้อง (abdominal obesity) ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องเป็นพิเศษ เนื่องจากสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับมะเร็งชนิดนี้ รวมถึงกับโรคกรดไหลย้อน (GERD) 
และหลอดอาหารของบาร์เร็ตต์ด้วย
ภาวะอ้วนลักษณะนี้มักพบในผู้ชาย
ในทางสรีรวิทยา ภาวะดังกล่าวกระตุ้นให้เกิดกรดไหลย้อน และยังส่งผลให้เกิดภาวะอักเสบเรื้อรังในส่วนอื่นๆ อีกด้วย

 เชื้อ Helicobacter pylori 
การติดเชื้อ Helicobacter pylori (ซึ่งเป็นภาวะที่พบบ่อยและคาดว่ามีผลกระทบต่อประชากรกว่าครึ่งโลก) ไม่ใช่ปัจจัยเสี่ยงของมะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อม และอาจมีผลป้องกันด้วยซ้ำ
แม้จะเป็นสาเหตุอย่างหนึ่งของโรคกรดไหลย้อนและเป็นปัจจัยเสี่ยงของมะเร็งกระเพาะอาหาร 
การติดเชื้อดังกล่าวกลับดูเหมือนจะสัมพันธ์กับความเสี่ยงที่ลดลงของมะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อมได้มากถึงร้อยละ50
เหตุผลทางชีววิทยาสำหรับผลป้องกันนี้ยังไม่ชัดเจน
คำอธิบายหนึ่งคือเชื้อ H. pylori บางสายพันธุ์ลดกรดในกระเพาะอาหาร จึงลดความเสียหายจากโรคกรดไหลย้อน
อัตราการติดเชื้อที่ลดลงในประเทศตะวันตกในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา ซึ่งเชื่อมโยงกับความแออัดในครัวเรือนที่ลดลง 
อาจเป็นปัจจัยหนึ่งของมะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อมที่เพิ่มขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน

 ปัจจัยเสี่ยงอื่นๆ ของมะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อม
ฮอร์โมนหญิงอาจมีผลป้องกัน เนื่องจากมะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อมพบได้น้อยกว่ามากในผู้หญิง และมักเกิดเมื่ออายุมากกว่าผู้ชายโดยเฉลี่ยราว 20ปี
แม้การศึกษาหลายชิ้นเกี่ยวกับปัจจัยทางการสืบพันธุ์จะยังไม่ชัดเจน แต่ความเสี่ยงของมารดาดูเหมือนจะลดลงตามระยะเวลาการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ที่ยาวนานขึ้น
การสูบบุหรี่เพิ่มความเสี่ยง แต่ผลกระทบต่อมะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อมมีน้อยเมื่อเทียบกับชนิดเซลล์สความัส และยังไม่มีหลักฐานด้วยว่าแอลกอฮอล์เป็นสาเหตุ

 ภาวะที่เกี่ยวข้องกัน 
 มะเร็งศีรษะและลำคอสัมพันธ์กับเนื้องอกก้อนที่สองในบริเวณเดียวกัน รวมถึงมะเร็งหลอดอาหารชนิดเซลล์สความัส เนื่องมาจากกระบวนการ field cancerization คือ ปฏิกิริยาในเขตที่ได้รับสารก่อมะเร็งในระยะยาว
 ประวัติการฉายรังสีเพื่อรักษาโรคอื่นในบริเวณทรวงอกเป็นปัจจัยเสี่ยงของมะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อม
 การบาดเจ็บที่หลอดอาหารจากการกลืนสารกัดกร่อนโดยไม่ตั้งใจหรือจงใจ เป็นปัจจัยเสี่ยงของมะเร็งหลอดอาหารชนิดเซลล์สความัส
 อาการหนังหนาด้านพร้อมกับมะเร็งหลอดอาหาร (tylosis with esophageal cancer) เป็นโรคทางพันธุกรรมที่พบยาก มีการถ่ายทอดแบบทายกรรมลักษณะเด่น (autosomal dominant inheritance) และเกี่ยวข้องกับการกลายพันธุ์ของยีน RHBDF2 บนโครโมโซมคู่ที่17 โรคนี้ทำให้ผิวหนังบริเวณฝ่ามือและฝ่าเท้าหนาขึ้น ทำให้เสี่ยงเกิดมะเร็งชนิดเซลล์สความัสตลอดชีวิต
 โรคอะคาเลเซีย ภาวะกล้ามเนื้อเรียบไม่คลาย เป็นการขาดรีเฟล็กซ์ที่หลอดอาหารหลังกลืนอาหาร ดูเหมือนจะเป็นปัจจัยเสี่ยงมะเร็งหลอดอาหารทั้งสองชนิดหลัก อย่างน้อยก็ในผู้ชาย เนื่องจากการคั่งค้างของอาหารและเครื่องดื่มในหลอดอาหาร
 กลุ่มอาการพลัมเมอร์–วินสัน (เป็นโรคหายากที่มีเยื่อบางเกิดขึ้นในหลอดอาหาร) ก็เป็นปัจจัยเสี่ยงอีกอย่างหนึ่งเช่นกัน
 มีหลักฐานบางส่วนที่ชี้ว่าฮิวแมนแพปพิลโลมาไวรัส (HPV) อาจเป็นเหตุของมะเร็งหลอดอาหารชนิดเซลล์สความัส แต่ก็ยังไม่ชัดเจน เชื้อเอชพีวีอาจสำคัญยิ่งกว่าในภูมิภาคที่มีอุบัติการณ์ของมะเร็งหลอดอาหารชนิดเซลล์สความัสสูง เช่นในบางประเทศของเอเชีย รวมถึงประเทศจีน
 มีความสัมพันธ์ระหว่างโรคซีลิแอ็กกับมะเร็งหลอดอาหาร ผู้เป็นโรคซีลิแอ็กที่ไม่รักษามีความเสี่ยงสูงกว่า แต่จะลดลงตามเวลาหลังการวินิจฉัย โดยน่าจะเป็นการรับประทานอาหารที่ปราศจากกลูเตน ที่ดูเหมือนจะมีบทบาทป้องกันการเกิดมะเร็งในผู้ป่วยโรคซีลิแอ็ก อย่างไรก็ตาม ความล่าช้าในการวินิจฉัยและในการเริ่มรับประทานอาหารปลอดกลูเตน ดูเหมือนจะเพิ่มความเสี่ยงการเกิดมะเร็ง นอกจากนี้ ในบางกรณี โรคซีลิแอ็กจะตรวจพบหลังจากการเกิดมระเร็ง ซึ่งมีอาการเริ่มต้นคล้ายกับที่อาจเกิดในโรคซีลิแอ็ก

 การวินิจฉัย 
มะเร็งหลอดอาหารที่แสดงเป็นช่องผิดปกติเมื่อตรวจระบบทางเดินอาหารด้วยการกลืนแป้ง (upper GI series)

 การประเมินทางคลินิก 
แม้ว่าการกลืนแป้งแบเรียมแล้วเอกซเรย์อาจทำให้เห็นเนื้องอกที่อุดตันได้ แต่การวินิจฉัยจะทำได้ดีที่สุดด้วยกล้องส่องเอนโดสโคป
เป็นการสอดท่อที่ยืดหยุ่นได้พร้อมกับกล้องและแสงไฟผ่านลงไปในหลอดอาหารเพื่อตรวจดูผนังของหลอดอาหาร ซึ่งเรียกว่า การส่องกล้องตรวจหลอดอาหาร กระเพาะอาหาร และลำไส้เล็กส่วนต้น (esophagogastroduodenoscopy)
โดยจะตัดชิ้นเนื้อจากรอยโรคที่น่าสงสัยออกไปตรวจทางพยาธิวิทยาเพื่อดูว่าเป็นเนื้อร้ายหรือไม่

ต้องมีการตรวจเพิ่มเติมเพื่อประเมินว่ามะเร็งได้แพร่กระจายไปมากน้อยเพียงใด (ดูหัวข้อ #การระบุระยะ ด้านล่าง)
การตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ (CT Scan) ของทรวงอก ช่องท้อง และเชิงกรานสามารถประเมินได้ว่ามะเร็งได้แพร่กระจายไปยังเนื้อเยื่อข้างเคียงหรืออวัยวะที่อยู่ห่างออกไปหรือไม่ (โดยเฉพาะตับและต่อมน้ำเหลือง)
ความไวของการตรวจ CT มีข้อจำกัด เพราะสามารถตรวจพบก้อนเนื้อ เช่น ต่อมน้ำเหลืองที่โตหรืออวัยวะที่ถูกมะเร็งลุกลาม ได้เฉพาะเมื่อมีขนาดใหญ่กว่า 1 ซม. โดยทั่วไป

การถ่ายภาพรังสีระนาบด้วยการปล่อยโพซิตรอน (PET) ยังใช้เพื่อประเมินขอบเขตของโรค โดยถือว่าแม่นยำกว่า CT เพียงอย่างเดียว
ส่วนการตรวจโดยใช้ PET กับการสร้างภาพด้วยเรโซแนนซ์แม่เหล็ก (MRI) หรือย่อว่า PET/MR เป็นวิธีการใหม่ ให้ผลดีในการจัดระยะมะเร็งก่อนการผ่าตัด
โดยในประเทศตะวันตกถือว่าพอทำได้ และแสดงภาพที่สอดคล้องกับความจริงได้ดีเมื่อเทียบกับ PET/CT
อนึ่ง วิธีนี้ทำให้แยกความแตกต่างของเนื้อเยื่อได้ดีขึ้น พร้อมลดปริมาณรังสีที่ผู้ป่วยได้รับ

ส่วนการตรวจอัลตราซาวด์ผ่านกล้องส่องหลอดอาหาร (Esophageal endoscopic ultrasound) สามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับระดับการลุกลามของเนื้องอก และการแพร่กระจายไปยังต่อมน้ำเหลืองบริเวณใกล้เคียง

ตำแหน่งของเนื้องอกมักระบุเป็นระยะห่างจากฟัน
หลอดอาหารซึ่งยาวประมาณ 25 ซม. หรือ 10 นิ้ว มักแบ่งออกเป็นสามส่วนเพื่อระบุตำแหน่งของเนื้องอก
มะเร็งชนิดต่อมมักเกิดใกล้กับกระเพาะอาหาร ส่วนชนิดเซลล์สความัสมักเกิดใกล้ลำคอ
แต่มะเร็งทั้งสองชนิดสามารถเกิดขึ้นได้ทุกตำแหน่งในหลอดอาหาร

 ชนิด 
มะเร็งหลอดอาหารมักเกิดจากเยื่อบุผิวคือผิวชั้นนอกของหลอดอาหาร
มะเร็งหลอดอาหารส่วนใหญ่จัดอยู่ในสองกลุ่มหลัก ได้แก่ 
มะเร็งหลอดอาหารชนิดเซลล์สความัส (esophageal squamous-cell carcinomas ตัวย่อ ESCC) ซึ่งคล้ายกับมะเร็งศีรษะและลำคอโดยลักษณะปรากฏและความสัมพันธ์กับการสูบบุหรี่และการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ 
และคล้ายกับมะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อม (esophageal adenocarcinomas ตัวย่อ EAC) โดยมักเกี่ยวกับประวัติการมีโรคกรดไหลย้อนและภาวะหลอดอาหารของบาร์เร็ตต์
โดยทั่วไปแล้ว มะเร็งที่เกิดใน 2/3 ส่วนบนของหลอดอาหารมักเป็นชนิดต่อม ส่วนมะเร็งที่เกิดใน 1/3 ส่วนล่างมักเป็นชนิดเซลล์สความัส

ชนิดทางจุลพยาธิวิทยาที่หายากรวมถึงชนิดต่างๆ ของมะเร็งเซลล์สความัส และเนื้องอกที่ไม่ได้มาจากเยื่อบุผิว เช่น leiomyosarcoma (มะเร็งกล้ามเนื้อเรียบ), เมลาโนมาร้าย, rhabdomyosarcoma และมะเร็งต่อมน้ำเหลืองเป็นต้น

 การระบุระยะ 
การจัดระยะมะเร็งหลอดอาหารจะอ้างอิงระบบ TNM ซึ่งจำแนกตามขนาดและขอบเขตของเนื้องอก (T) การแพร่กระจายไปยังต่อมน้ำเหลืองบริเวณใกล้เคียง (N) และการแพร่กระจายไปไกล (M)
เป็นระบบการจัดระยะของคณะกรรมการร่วมเรื่องมะเร็งแห่งสหรัฐอเมริกา () ปี2010 สำหรับมะเร็งของหลอดอาหารและบริเวณระหว่างหลอดอาหารกับกระเพาะอาหาร
เพื่อช่วยการตัดสินใจทางคลินิก ระบบนี้ยังรวมถึงข้อมูลเกี่ยวกับชนิดของเซลล์ (เช่น ESCC, EAC เป็นต้น) ระดับการแยกชนิดของเซลล์ (grade) 
ซึ่งบ่งชี้ความรุนแรงทางชีวภาพของเซลล์มะเร็ง และตำแหน่งของเนื้องอก (ส่วนบน ส่วนกลาง ส่วนล่าง หรือส่วนต่อมะเร็งที่เกิดขึ้นที่ส่วนต่อระหว่างหลอดอาหารกับกระเพาะอาหารมักจัดเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร ดูเพิ่มเติมที่:)

 การป้องกัน 
การป้องกันรวมถึงการเลิกสูบบุหรี่หรือเคี้ยวยาสูบ
การเลิกติดการเคี้ยวหมากในเอเชียเป็นกลยุทธ์ดีอีกอย่างในการป้องกันมะเร็งหลอดอาหารชนิดเซลล์สความัส
ความเสี่ยงยังสามารถลดลงได้ด้วยการรักษาน้ำหนักตัวให้อยู่ในเกณฑ์ปกติ
ตามการทบทวนแบบร่มปี2022 การรับประทานแคลเซียมอาจสัมพันธ์กับความเสี่ยงที่ลดลง

ตามข้อมูลของสถาบันมะเร็งแห่งชาติสหรัฐ () “การรับประทานผักวงศ์ผักกาดมาก (รวมกะหล่ำปลี บรอกโคลี กะหล่ำดอก กะหล่ำดาว) รวมถึงผักผลไม้สีเขียวและเหลือง สัมพันธ์กับความเสี่ยงมะเร็งหลอดอาหารที่ลดลง”
ใยอาหารเชื่อว่ามีบทบาทในการป้องกัน โดยเฉพาะต่อมะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อม
ไม่มีหลักฐานว่าวิตามินเสริมเปลี่ยนแปลงความเสี่ยงดังกล่าว

 การตรวจคัดกรอง 
ผู้ที่มีภาวะหลอดอาหารแบบบาร์เร็ตต์ (เป็นการเปลี่ยนแปลงของเซลล์เยื่อบุหลอดอาหารส่วนล่าง) มีความเสี่ยงสูงกว่ามาก
และอาจได้รับการส่องกล้องตรวจเป็นประจำเพื่อตรวจหาสัญญาณเริ่มต้นของมะเร็ง
เนื่องจากประโยชน์ของการตรวจคัดกรองมะเร็งชนิดต่อมในผู้ที่ไม่มีอาการยังไม่ชัดเจน
ในสหรัฐอเมริกาจึงไม่แนะนำให้ทำ
บางประเทศที่มีอัตราการเกิดมะเร็งชนิดเซลล์สความัสสูงมีโปรแกรมตรวจคัดกรอง

 การรักษา 

การรักษาควรทำโดยทีมแพทย์สหสาขาวิชาชีพที่เชี่ยวชาญในด้านต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง
ผู้ป่วยควรได้รับสารอาหารอย่างเพียงพอ และควรดูแลสุขภาพฟันอย่างเหมาะสม
ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการรักษา ได้แก่ ระยะมะเร็ง ชนิดเซลล์มะเร็ง (เช่น EAC, ESCC เป็นต้น) รวมถึงสุขภาพทั่วไปและโรคร่วมอื่นๆ ที่ผู้ป่วยมี

โดยทั่วไป การรักษาให้หายขาดจะทำในกรณีที่โรคยังอยู่เฉพาะที่และไม่แพร่กระจายไปไกล
โดยอาจพิจารณาใช้วิธีผสมผสานที่รวมถึงการผ่าตัด 
โรคที่แพร่กระจายไปแล้ว หรือกลับมาเป็นซ้ำ จะได้รับการดูแลแบบประคับประคอง
ในกรณีนี้ อาจใช้เคมีบำบัดเพื่อยืดการรอดชีวิต
ขณะเดียวกันอาจใช้การฉายรังสีหรือการใส่ขดลวด (สเตนต์) ในหลอดอาหารเพื่อลดอาการและช่วยให้กลืนได้ง่ายขึ้น

 การผ่าตัด 
หากตรวจพบมะเร็งในระยะต้น การผ่าตัดเพื่อรักษาให้หายขาดอาจเป็นไปได้
เนื้องอกเล็กที่เกี่ยวกับเยื่อเมือกหรือเยื่อบุหลอดอาหารเท่านั้น อาจตัดออกได้ด้วยการส่องกล้องตัดเยื่อเมือก ()

ไม่เช่นนั้นแล้ว การผ่าตัดเพื่อรักษารอยโรคในระยะเริ่มต้นอาจต้องตัดหลอดอาหารออกบางส่วนหรือทั้งหมด (esophagectomy) แม้จะเป็นการผ่าตัดที่ยากและมีความเสี่ยงการเสียชีวิตหรือภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัดค่อนข้างสูง
ประโยชน์ของการผ่าตัดยังไม่ชัดเจนในกรณีมะเร็งหลอดอาหารชนิดเซลล์สความัส (ESCC) เมื่อเทียบกับชนิดต่อม (EAC)
มีตัวเลือกการผ่าตัดหลายแบบ ทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับแต่ละกรณียังคงเป็นประเด็นการวิจัยและการอภิปราย Online edition, with updates to 2014

คุณภาพชีวิตที่คาดว่าจะได้หลังการรักษาเป็นปัจจัยสำคัญเมื่อพิจารณาการผ่าตัด
ผลการผ่าตัดมักจะดีกว่าในศูนย์ใหญ่ที่ผ่าตัดบ่อยๆ
หากมะเร็งได้แพร่กระจายไปยังส่วนอื่นของร่างกายแล้ว ปัจจุบันจะไม่ผ่าตัดหลอดอาหาร (esophagectomy)

การผ่าตัดหลอดอาหาร () เป็นการตัดเอาส่วนหนึ่งของหลอดอาหารออก
เพราะนี่ทำให้ให้หลอดอาหารสั้นลง ส่วนอื่นของทางเดินอาหารก็จะดึงขึ้นมาผ่านช่องอกแล้วนำมาต่อเข้า
โดยทั่วไปจะใช้กระเพาะอาหาร หรือลำไส้ใหญ่บางส่วน (colon) หรือลำไส้เล็กส่วนกลาง (jejunum)
การเชื่อมต่อกระเพาะอาหารกับหลอดอาหารที่สั้นลงเรียกว่า การต่อหลอดอาหารกับกระเพาะอาหาร (esophagogastric anastomosis)

การผ่าตัดหลอดอาหารสามารถทำได้หลายวิธี
การเลือกแนวทางผ่าตัดขึ้นอยู่กับลักษณะและตำแหน่งของเนื้องอก รวมถึงความถนัดของศัลยแพทย์
ยังไม่มีหลักฐานทางคลินิกที่ชัดเจนว่าแนวทางใดให้ผลลัพธ์ดีที่สุดในแต่ละกรณี
การตัดสินใจแรกคือการเลือกวิธีผ่าเข้าทาง “ช่องกะบังลม” (transhiatal) หรือ “ช่องอก” (transthoracic)

วิธีผ่านช่องกะบังลม (transhiatial approach) ที่ทันสมัยกว่า ช่วยหลีกเลี่ยงการเปิดช่องอก
โดยศัลยแพทย์จะผ่าเปิดที่หน้าท้องส่วนล่างและที่ลำคอ
แยกส่วนล่างของหลอดอาหารออกจากเนื้อเยื่อรอบข้างและตัดออกตามความจำเป็น
ดันกระเพาะอาหารผ่านช่องที่หลอดอาหารผ่านกะบังลม (esophageal hiatus) 
แล้วเชื่อมกับส่วนบนของหลอดอาหารที่เหลือบริเวณลำคอ

วิธีการผ่าตัดดั้งเดิมที่ผ่าเข้าทางช่องอก (transthoracic approach) จะผ่าผ่านทรวงอก โดยมีรูปแบบหลากหลาย
วิธีทางทรวงอกและหน้าท้อง (thoracoabdominal) จะผ่าเปิดช่องท้องและช่องอกด้วยกัน
ส่วนวิธีสองขั้นตอนแบบ Ivor Lewis (หรือ Lewis–Tanner) เริ่มจากการเปิดช่องท้อง (laparotomy) และสร้างหลอดกระเพาะอาหาร (gastric tube) 
จากนั้นเปิดช่องอก (thoracotomy) ด้านขวาเพื่อตัดเนื้องอกออกและเชื่อมต่อกระเพาะอาหารกับหลอดอาหาร (esophagogastric anastomosis)
ส่วนวิธีสามขั้นตอนแบบ McKeown จะเพิ่มการผ่าเปิดที่ลำคอเพื่อทำการเชื่อมต่อที่คอ (cervical anastomosis) ให้เสร็จ
ศัลยแพทย์อาจใช้แนวทางสมัยใหม่ที่เรียกว่า “การผ่าตัดหลอดอาหารแบบขยาย” (extended esophagectomy) ซึ่งจะตัดเอาเนื้อเยื่อโดยรอบรวมถึงต่อมน้ำเหลือง ออกไปทั้งหมด (en bloc)

หากผู้ป่วยไม่สามารถกลืนได้เลย อาจใส่สเตนต์หลอดอาหาร (ขดลวดขยายหลอดอาหาร หรือ esophageal stent) เพื่อช่วยเปิดหลอดอาหาร
ขดลวดยังอาจช่วยปิดรูเชื่อมผิดปกติ (fistula) ได้ด้วย
ในระหว่างการรักษา อาจจำเป็นต้องใส่สายให้อาหารผ่านจมูกลงกระเพาะอาหาร (nasogastric tube) เพื่อให้ผู้ป่วยได้รับสารอาหาร
ผู้ป่วยบางรายอาจจำเป็นต้องเปิดช่องให้อาหารเข้าสู่กระเพาะโดยตรงผ่านผิวหนัง (gastrostomy)
วิธีให้อาหารสองอย่างนี้สำคัญเป็นพิเศษในผู้ป่วยที่มักสำลักอาหารหรือน้ำลายเข้าสู่ทางเดินหายใจ ซึ่งทำให้เสี่ยงเกิดปอดบวมจากการสำลัก (aspiration pneumonia)

 เคมีบำบัดและรังสีบำบัด 
การให้เคมีบำบัดจะขึ้นอยู่กับชนิดของเนื้องอก แต่มักใช้สูตรที่มียาซิสพลาติน (หรือ carboplatin หรือ oxaliplatin) ทุกสามสัปดาห์ ร่วมกับฟลูออโรยูราซิล (fluorouracil, 5-FU) หรือ capecitabine ซึ่งอาจให้อย่างต่อเนื่องหรือทุกสามสัปดาห์เช่นกัน
แม้จะมีงานศึกษาต่อมาที่แสดงว่าการเพิ่ม epirubicin มีประโยชน์
แต่การวิเคราะห์อภิมานในปี2017 ไม่พบหลักฐานว่ายาในกลุ่ม anthracyclines เช่น epirubicin ช่วยยืดอายุผู้ป่วยได้
ดังนั้น ในมะเร็งที่แพร่กระจายแล้ว การใช้ยาร่วมกันสองชนิดจึงเป็นมาตรฐานในปัจจุบัน
ล่าสุด มีการเพิ่มการใช้ยาภูมิคุ้มกันบำบัด nivolumab
หรือ pembrolizumab
เมื่อพบตัวบ่งชี้ทางโมเลกุล/พันธุกรรมว่าผู้ป่วยอาจได้รับประโยชน์จากการรักษาเหล่านี้

เคมีบำบัดอาจให้หลังการผ่าตัด (adjuvant คือทำเสริม เพื่อลดความเสี่ยงของการกลับเป็นซ้ำ) หรือก่อนการผ่าตัด (neoadjuvant แบบก่อนผ่าตัด) หรือในกรณีที่ไม่สามารถผ่าตัดได้
ซิสพลาตินและฟลูออโรยูราซิลเป็นยาที่ใช้มากที่สุด
แต่การทดลอง REAL-2 ก็ยืนยันว่า oxaliplatin และ capecitabine ไม่ด้อยกว่า และอาจสะดวกกว่าด้วย

การฉายรังสีสามารถให้ได้ก่อน ระหว่าง หรือหลังเคมีบำบัดหรือการผ่าตัด และบางครั้งก็ใช้เดี่ยวๆ เพื่อควบคุมอาการ
ในผู้ป่วยที่มีโรคเฉพาะที่แต่ไม่สามารถรับการผ่าตัดได้ อาจใช้การฉายรังสีแบบแรง (radical radiotherapy) โดยหวังรักษาให้หายขาด

 แนวทางอื่น ๆ 
มีการรักษาด้วยกล้องส่องตรวจสำหรับโรคระยะ 0 และระยะที่1 ได้แก่ การตัดเยื่อบุหลอดอาหารด้วยกล้องส่อง (Endoscopic Mucosal Resection – EMR)
และการทำลายชั้นเยื่อบุด้วยคลื่นความถี่วิทยุ, การบำบัดด้วยแสง (Photodynamic Therapy) เลเซอร์ Nd-YAG หรือการทำให้เลือดแข็งตัวด้วยแก๊สอาร์กอน (argon plasma coagulation)

การบำบัดด้วยเลเซอร์คือการใช้แสงความเข้มสูงเพื่อทำลายเซลล์เนื้องอกโดยมีผลต่อเฉพาะบริเวณที่รักษาเท่านั้น
มักใช้เมื่อไม่สามารถผ่าตัดนำมะเร็งออกได้ 
การเปิดทางเดินอาหารที่อุดตันช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดและกลืนลำบาก 
การรักษาด้วยแสง (Photodynamic Therapy) เป็นรูปแบบหนึ่งของการรักษาด้วยเลเซอร์ โดยใช้ยาที่เซลล์มะเร็งดูดซึม
เมื่อยาถูกกับแสงเลเซอร์พิเศษ ก็จะออกฤทธิ์ทำลายเซลล์มะเร็ง

 การติดตาม 
ผู้ป่วยจะได้รับการติดตามอย่างใกล้ชิดหลังจากสิ้นสุดแผนการรักษา
มักมีการรักษาอื่นเพิ่มเติมเพื่อปรับปรุงอาการและให้สารอาหารได้ดีที่สุด

 พยากรณ์โรค 
โดยทั่วไปแล้ว พยากรณ์โรคของมะเร็งหลอดอาหารค่อนข้างแย่ เนื่องจากผู้ป่วยส่วนใหญ่จะมาพบแพทย์เมื่อโรคอยู่ในระยะลุกลามแล้ว
เมื่อเริ่มมีอาการแรก เช่น กลืนอาหารลำบาก โรคก็มักจะอยู่ในขั้นที่ลุกลามไปมากแล้ว
อัตราการรอดชีวิตห้าปีโดยรวม () ในสหรัฐอเมริกาอยู่ที่ประมาณ 15% โดยผู้ป่วยส่วนใหญ่มักเสียชีวิตภายใน 1ปีหลังได้รับการวินิจฉัย
ข้อมูลล่าสุดของอังกฤษและเวลส์ (ผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยในปี2007) แสดงให้เห็นว่า มีเพียง 1/10 ของผู้ป่วยเท่านั้นที่รอดชีวิตอยู่ได้อย่างน้อยสิบปี

พยากรณ์โรคในแต่ละบุคคลจะขึ้นอยู่กับระยะโรคเป็นหลัก
ผู้ที่มะเร็งจำกัดอยู่เฉพาะในเยื่อบุหลอดอาหารจะมีอัตราการรอดชีวิตห้าปี (5YSR) ประมาณ 80%
แต่การลุกลามเข้าสู่ชั้นใต้เยื่อเมือกทำให้ลดลงเหลือน้อยกว่า 50%
หากมะเร็งลุกลามถึงชั้นกล้ามเนื้อของหลอดอาหาร (muscularis propria) อัตราการรอดจะอยู่ที่ประมาณ 20%
หากมะเร็งขยายไปยังโครงสร้างที่อยู่ติดกับหลอดอาหาร อัตราจะอยู่ที่7%
ผู้ป่วยที่มะเร็งแพร่กระจายไปไกล (ผู้แพทย์จะไม่ผ่าตัดเพื่อรักษา) มีอัตราการรอดชีวิตห้าปีต่ำกว่า 3%

 ระบาดวิทยา 
thumb | upright = 1.3|
อัตราการเสียชีวิตจากมะเร็งหลอดอาหารต่อประชากรหนึ่งล้านคนในปี 2012

มะเร็งหลอดอาหารเป็นมะเร็งที่ได้รับการวินิจฉัยมากเป็นอันดับแปดของโลก
เนื่องจากมีพยากรณ์โรคที่ไม่ดี จึงเป็นเหตุการเสียชีวิตจากมะเร็งมากเป็นอันดับหก
ในปี2012 มีผู้เสียชีวิตจากโรคนี้ประมาณ 400,000คน คิดเป็นประมาณ 5% ของการเสียชีวิตจากมะเร็งทั้งหมด (มีผู้ป่วยรายใหม่ประมาณ 456,000ราย คิดเป็นประมาณ 3% ของมะเร็งทั้งหมด)

มะเร็งหลอดอาหารชนิดเซลล์สความัส (ESCC) คิดเป็น ของผู้ป่วยมะเร็งหลอดอาหารทั้งหมดทั่วโลก ในขณะที่มะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อม (EAC) คิดเป็นอีก
(ส่วนเมลาโนมา, leiomyosarcomas, คาร์ซินอยด์ และลิมโฟมา เป็นชนิดที่พบได้น้อยกว่า)
อุบัติการณ์ของมะเร็งหลอดอาหารสองชนิดหลักนี้แตกต่างกันมากตามภูมิภาค
โดยทั่วไป มะเร็งชนิด ESCC พบได้บ่อยกว่าในประเทศกำลังพัฒนา ส่วนมะเร็งชนิด EAC พบได้บ่อยกว่าในประเทศพัฒนาแล้ว

อัตราการเกิดมะเร็งชนิด ESCC ทั่วโลกในปี2012 อยู่ที่ 5.2รายใหม่ต่อประชากร 100,000คน•ปี โดยพบในเพศชายมากกว่า (7.7 ต่อ 100,000 ในผู้ชาย เทียบกับ 2.8 ในผู้หญิง)
เป็นชนิดที่พบมากที่สุดคือ 90% ของประเทศที่ทำการศึกษา

มะเร็ง ESCC พบได้บ่อยเป็นพิเศษในเขตที่เรียกว่า “เข็มขัดมะเร็งหลอดอาหารเอเชีย” (Asian esophageal cancer belt) เป็นพื้นที่ที่ผ่านทางตอนเหนือของจีน รัสเซียใต้ อิหร่านตะวันออกเฉียงเหนือ อัฟกานิสถานตอนเหนือ และตุรกีตะวันออก
ในปี2012 ประมาณร้อยละ80 ของผู้ป่วย ESCC ทั่วโลกอยู่ในภูมิภาคเอเชียกลาง เอเชียใต้ เอเชียตะวันออก และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และกว่าครึ่งหนึ่ง (53%) ของผู้ป่วยทั้งหมดอยู่ในประเทศจีน
ประเทศที่มีอัตราการเกิดมะเร็งหลอดอาหารชนิดนี้สูงสุด ได้แก่ มองโกเลียและเติร์กเมนิสถานในเอเชีย มาลาวี เคนยา และยูกันดาในแอฟริกา
ปัญหามะเร็งหลอดอาหารรู้จักกันมานานในทางตะวันออกและทางใต้ของแอฟริกาใต้สะฮารา โดยมะเร็ง ESCC เป็นชนิดที่พบได้มากที่สุด

ในประเทศตะวันตก มะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อม (EAC) ได้กลายเป็นชนิดที่พบมากที่สุด โดยอุบัติการณ์ได้เพิ่มขึ้นในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา (ตรงกันข้ามกับมะเร็งชนิด ESCC ซึ่งอัตราค่อนข้างคงที่)
ในปี2012 อัตราการเกิดมะเร็ง EAC ทั่วโลกอยู่ที่ 0.7รายต่อประชากร 100,000คน โดยพบในเพศชายมากกว่า (1.1 ต่อ 100,000 ในผู้ชาย เทียบกับ 0.3 ในผู้หญิง)
ภูมิภาคที่มีอัตราการเกิดสูงเป็นพิเศษ ได้แก่ ยุโรปตอนเหนือและตะวันตก อเมริกาเหนือ และโอเชียเนีย
ประเทศที่มีบันทึกอัตราการเกิดสูงสุด ได้แก่ สหราชอาณาจักร เนเธอร์แลนด์ ไอร์แลนด์ ไอซ์แลนด์ และนิวซีแลนด์

 สังคมและวัฒนธรรม 
 กรณีที่มีชื่อเสียง 

 ฮัมฟรีย์ โบการ์ต นักแสดงชาวอเมริกัน เสียชีวิตจากมะเร็งหลอดอาหารในปี1957 ขณะอายุ 57ปี
 คริสโตเฟอร์ ฮิตเชนส์ นักเขียนและนักข่าวชาวอังกฤษ เสียชีวิตจากมะเร็งหลอดอาหารในปี2011 ขณะอายุ 62ปี
 มอร์ริสซีย์ นักร้องนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ ได้เปิดเผยว่าเขาเป็นโรคนี้ในเดือนตุลาคม ปี2015 และได้เล่าถึงประสบการณ์เมื่อทราบการวินิจฉัยครั้งแรก
 เอ็ด ซัลลิแวน พิธีกรรายการโทรทัศน์ชื่อดังดิเอ็ดซัลลิแวนโชว์ เสียชีวิตจากมะเร็งหลอดอาหารในปี1974 ขณะอายุ 73ปี
 ลินจา เชฟและยูทูบเบอร์ชื่อดัง เสียชีวิตจากมะเร็งหลอดอาหารในปี2024 ขณะอายุ 67ปี

 แนวทางการวิจัย 
ความเสี่ยงการเกิดมะเร็งหลอดอาหารชนิดเซลล์สความัสอาจลดลงในผู้ที่ใช้ยาแอสไพรินหรือยาตระกูลเดียวกันคือยาแก้อักเสบชนิดไม่ใช่สเตอรอยด์
แต่เพราะยังไม่มีการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ในปัจจุบันจึงยังสรุปไม่ได้

มีการศึกษาจีโนมของมะเร็งหลอดอาหารชนิดต่อมโดยการหาลำดับจีโนมของมะเร็ง (cancer genome sequencing)
เนื้องอกในโรคนี้มีจีโนมที่ซับซ้อน
และมีสภาพแวดล้อมทางจุลภาคของเนื้องอก (tumor micro-environment) ที่หลากหลาย

 เชิงอรรถ 

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

NCI esophageal cancer
Cancer.Net: Esophageal Cancer
Esophageal Cancer From Cancer Management: A Multidisciplinary Approach
Oesophageal Cancer at Cancer Research UK
National Comprehensive Cancer Network

หมวดหมู่:มะเร็งระบบทางเดินอาหาร