การบุกครองเกาะซิซิลีของฝ่ายสัมพันธมิตร

การรุกรานเกาะซิซิลีของฝ่ายสัมพันธมิตร หรือในชื่อรหัสว่า ปฏิบัติการฮัสกี () เป็นการทัพครั้งใหญ่ของสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรได้เข้าบุกครองเกาะซิซิลีของอิตาลีในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1943 และยึดมันมาจากกองกำลังฝ่ายอักษะที่ได้รับการปกป้องโดยกองทัพที่ 6 ของอิตาลีและกองทัพน้อยยานเกราะที่ 14 ของเยอรมัน มันปูทางไปสู่การบุกครองอิตาลีแผ่นดินใหญ่ของฝ่ายสัมพันธมิตรและเริ่มต้นด้วยการทัพอิตาลีซึ่งในท้ายที่สุด อิตาลีได้ถอนตัวออกสงคราม

เมื่อการรบในแอฟริกาเหนือได้สิ้นสุดลงในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1943 ฝ่ายสัมพันธมิตรผู้มีชัยได้ทำการขับไล่ฝ่ายอักษะออกจากสมรภูมิรบทั้งหมดเป็นครั้งแรก ตอนนี้ ณ หน้าประตูบ้านของอิตาลี ฝ่ายสัมพันธมิตรซึ่งนำโดยสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรได้ตัดสินใจกองกำลังฝ่ายอักษะในยุโรปผ่านทางอิตาลี แทนที่จะเป็นยุโรปตะวันตก เนื่องจากปัจจัยหลายประการที่ส่งผลต่อกัน ได้แก่ ขวัญกำลังใจของอิตาลีที่กำลังสั่นคลอน การควบคุมเส้นทางเดินเรือเชิงยุทธศาสตร์ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและความเปราะบางของเส้นทางการขนส่งกำลังบำรุงของเยอรมนีตามแนวคาบสมุทรของอิตาลี

เพื่อเบี่ยนเบนกองกำลังฝ่ายอักษะบางส่วนไปยังพื้นที่อื่น ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ใช้แผนปฏิบัติการล่อลวงหลายครั้ง ซึ่งปฏิบัติการที่ชื่อเสียงและประสบความสำเร็จมากที่สุดคือ ปฏิบัติการเนื้อสับ (Operation Mincemeat) ปฏิบัติการฮักกี้ได้เริ่มต้น เมื่อตอนกลางคืนของวันที่ 9-10 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 ด้วยปฏิบัติการยกพลขึ้นบกและโดดร่มครั้งใหญ่ ตามมาด้วยการทัพทางบกในอีกหกสัปดาห์ซึ่งสิ้นสุดลงในวันที่ 17 สิงหาคม

ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ประสบความสำเร็จในการบรรลุเป้าหมายหลักของพวกเขา: กองกำลังทางอากาศ ทางบก และทางทะเลของฝ่ายอักษะได้ถูกขับไล่ออกไปจากเกาะ และทะเลเมดิเตอร์เรเนียนก็ได้เปิดทางให้เรือพาณิชของฝ่ายสัมพันธมิตรได้เข้าเทียบท่าได้เป็นครั้งแรก นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941 เหตุการณ์เหล่านี้นำไปสู่การขับไล่ผู้นำเผด็จการอิตาลี เบนิโต มุสโสลินี และการล่มสลายของระบอบของเขา ซึ่งได้ถูกแทนที่ด้วยรัฐบาลชุดใหม่ การล่มสลายของอิตาลีทำให้มีความจำเป็นที่จะต้องส่งกองทัพเยอรมันเข้ามาแทนที่กองทัพอิตาลีในประเทศ และในส่วนขนาดที่น้อยกว่านั้นคือคาบสมุทรบอลข่าน ส่งผลทำให้กองทัพเยอรมันทั้งหมดหนึ่งในห้าต้องถูกเบี่ยนเบนออกจากแนวรบด้านตะวันออก ซึ่งเป็นสันส่วนที่ยังคงอยู่จนกระทั่งใกล้สิ้นสุดสงครามCharles T. O'Reilly. Forgotten Battles: Italy's War of Liberation, 1943–1945. Lexington Books, 2001. pp. 37–38.

 เบื้องหลัง 

 ฝ่ายสัมพันธมิตร 
แผนการของปฏิบัติการฮัสกี้ได้เรียกร้องให้มีการโจมตีสะเทินน้ำสะเทินบกในเกาะซิซิลีโดยกองทัพฝ่ายพันธมิตรสองกองทัพ โดยกองทัพหนึ่งจะยกพลขึ้นบกทางชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ และอีกกองทัพหนึ่งจะยกพลขึ้นบกทางชายฝั่งตอนกลางทางใต้ การโจมตีสะเทินน้ำสะเทินบกจะได้รับการสนับสนุนโดยการยิงปืนใหญ่จากเรือรบ รวมถึงการทิ้งระเบิดทางยุทธวิธี การสกัดกั้น และการสนับสนุนทางอากาศอย่างใกล้ชิดโดยกองกำลังทางอากาศผสม ด้วยเหตุนี้ ปฏิบัติการจึงต้องการโครงสร้างการบังคับบัญชาที่ซับซ้อน ซึ่งรวมถึงกองกำลังทางบก ทางทะเล และทางอากาศ ผู้บัญชาการโดยรวมคือ พลเอก ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวเวอร์ แห่งสหรัฐอเมริกา ในฐานะผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังฝ่ายพันธมิตรทั้งหมดในแอฟริกาเหนือ พลเอกเซอร์ แฮโรลด์ อเล็กซานเดอร์ แห่งอังกฤษ ได้ทำหน้าที่เป็นรองผู้บัญชาการและเป็นผู้บัญชาการกลุ่มกองทัพที่ 15 พลตรีวอลเตอร์ เบเดลล์ สมิธ แห่งสหรัฐอเมริกา ได้รับการแต่งตั้งเป็นเสนาธิการของไอเซนฮาวเวอร์ผู้บัญชาการกองกำลังทางเรือโดยรวมคือพลเรือเอก เซอร์ แอนดรูว์ คันนิงแฮม แห่งอังกฤษ

กองกำลังภาคพื้นดินของฝ่ายสัมพันธมิตรมาจากกองทัพบกอเมริกัน อังกฤษ และแคนาดา โดยจัดโครงสร้างเป็นสองกองกำลังเฉพาะกิจ กองกำลังเฉพาะกิจตะวันออก (หรือที่รู้จักกันในชื่อ กองกำลังเฉพาะกิจ 545) นำโดยพลเอกเซอร์ เบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี และประกอบด้วยกองทัพที่ 8 ของอังกฤษ (ซึ่งรวมถึงกองพลทหารราบที่ 1 ของแคนาดา) กองกำลังเฉพาะกิจตะวันตก (กองกำลังเฉพาะกิจ 343) อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพลโท จอร์จ เอส. แพตตัน และประกอบด้วยกองทัพที่ 7 ของสหรัฐอเมริกา ผู้บัญชาการกองกำลังเฉพาะกิจทั้งสองขึ้นตรงต่ออเล็กซานเดอร์ ที่เป็นผู้บัญชาการกลุ่มกองทัพที่ 15

กองทัพที่เจ็ดของสหรัฐฯ ในช่วงแรกประกอบด้วยกองพลทหารราบสามกองพล ซึ่งจัดตั้งอยู่ภายใต้กองทัพน้อยที่ 2 ภายใต้การบังคับบัญชาของพลโท โอมาร์ แบรดลีย์ กองพลทหารราบที่ 1 และ 3 ภายใต้การบังคับบัญชาของพลตรี เทอร์รี อัลเลน และพลตรี ลูเซียน ทรัสคอตต์ ตามลำดับ ได้เดินทางมาจากท่าเรือในตูนิเซีย ในขณะที่กองพลทหารราบที่ 45 ภายใต้การบังคับบัญชาของพลตรี ทรอย เอช. มิดเดิลตัน ได้เดินทางมาจากสหรัฐอเมริกาผ่านทางเมืองโอรานในแอลจีเรีย กองพลยานเกราะที่ 2 ภายใต้การบังคับบัญชาของพลตรี ฮิวจ์ โจเซฟ แกฟฟีย์ ซึ่งเดินทางมาจากโอรานเช่นกัน มีหน้าที่เป็นกองกำลังสำรองเคลื่อนที่และจะถูกส่งเข้าสู่การรบเมื่อจำเป็น ในวันที่ 15 กรกฎาคม แพตตันได้ปรับโครงสร้างกองบัญชาการของเขาใหม่เป็นสองกองทัพน้อย โดยจัดตั้งกองบัญชาการกองทัพน้อยชั่วคราวขึ้นใหม่ ภายใต้การบังคับบัญชาของรองผู้บัญชาการกองทัพบก พลตรี เจฟฟรีย์ คีย์ส

กองทัพที่แปดของอังกฤษนั้นมีกองพลทหารราบสี่กองพลและกองพลน้อยทหารราบอิสระหนึ่งกองพล ซึ่งจัดตั้งขึ้นภายใต้กองทัพน้อยที่ 13 ซึ่งบัญชาการโดยพลโท เซอร์ ไมล์ส เดมป์ซีย์ และกองทัพน้อยที่ 30 ซึ่งบัญชาการโดยพลโทเซอร์ โอลิเวอร์ ลีส กองพลทหารราบสองกองพลของกองทัพน้อยที่ 13 คือ กองพลทหารราบที่ 5 และ 50 (นอร์ธัมเบรียน) ซึ่งบัญชาการโดยพลตรีโฮราทิโอ เบอร์นีย์-ฟิคคลิน และพลตรีซิดนีย์ เคิร์กแมน ได้ออกเดินทางจากคลองสุเอซในอียิปต์ ส่วนหน่วยของกองทัพน้อยที่ 30 ออกเดินทางจากท่าเรือที่หลากหลายกว่า ได้แก่ กองพลทหารราบแคนาดาที่ 1 ภายใต้การบัญชาการของพลตรีกาย ซิมอนด์ส ออกเดินทางจากสหราชอาณาจักร กองพลทหารราบที่ 51 (ไฮแลนด์) ภายใต้การบัญชาการของพลตรีดักลาส วิมเบอร์ลีย์ จากตูนิเซียและมอลตา และกลุ่มกองพลน้อยทหารราบอิสระที่ 231 จากคลองสุเอซ

กองพลทหารราบที่ 1 ของแคนาดาได้ถูกรวมเข้าในปฏิบัติการฮัสกี้ตามคำเรียกร้องของนายกรัฐมนตรีแคนาดา วิลเลียม แมคเคนซี คิง และกองบัญชาการทหารสูงสุดแห่งแคนาดาในสหราชอาณาจักร คำขอได้รับการอนุมัติจากฝ่ายอังกฤษ ทำให้กองพลทหารราบที่ 3 ของอังกฤษซึ่งเป็นกองพลทหารราบอาวุโสต้องถูกแทนที่ การเปลี่ยนแปลงนี้ยังไม่เสร็จสมบูรณ์จนกระทั่งวันที่ 27 เมษายน 1943 เมื่อพลโท แอนดรูว์ แมคนอตัน ผู้บัญชาการกองทัพที่ 1 ของแคนาดาในสหราชอาณาจักรในขณะนั้น พิจารณาว่าปฏิบัติการฮัสกี้เป็นปฏิบัติการทางทหารที่ทำได้จริง และตกลงที่จะแยกกองพลทหารราบที่ 1 ของแคนาดาและกองพลน้อยรถถังที่ 1 ของแคนาดาเข้าร่วมด้วย กองพล "เรดแพทช์" ถูกเพิ่มเข้าไปในกองทัพน้อยที่ 30 ของลีส เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพที่ 8 ของอังกฤษ

นอกเหนือจากการยกพลขึ้นบกแล้ว ยังมีการส่งกำลังพลทางอากาศเข้ามาสนับสนุนทั้งกองกำลังเฉพาะกิจตะวันตกและตะวันออก ทางด้านตะวันออก กองพลทหารอากาศที่ 1 ของอังกฤษ ซึ่งบัญชาการโดยพลตรี จอร์จ เอฟ. ฮอปกินสัน จะเข้ายึดสะพานสำคัญและพื้นที่สูงเพื่อสนับสนุนกองทัพที่ 8 ของอังกฤษ แผนเบื้องต้นระบุว่า กองพลทหารอากาศที่ 82 ของสหรัฐฯ ซึ่งบัญชาการโดยพลตรี แมทธิว ริดจ์เวย์ จะถูกเก็บไว้เป็นกองกำลังสำรองทางยุทธวิธีในตูนิเซีย

กองกำลังทางเรือของฝ่ายสัมพันธมิตรยังถูกจัดกลุ่มเป็นสองกองกำลังเฉพาะกิจเพื่อขนส่งและสนับสนุนกองทัพที่รุกราน กองกำลังเฉพาะกิจทางเรือตะวันออกก่อตั้งขึ้นจากกองเรือเมดิเตอร์เรเนียนของอังกฤษและอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพลเรือเอกเบอร์แทรม แรมเซย์ กองกำลังเฉพาะกิจทางเรือตะวันตกก่อตั้งขึ้นโดยมีกองเรือที่แปดของสหรัฐฯ เป็นแกนหลัก อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพลเรือเอกเฮนรี เคนต์ ฮิววิตต์ ผู้บัญชาการกองกำลังเฉพาะกิจทางเรือทั้งสองรายงานต่อพลเรือเอกคันนิงแฮมในฐานะผู้บัญชาการกองกำลังทางเรือโดยรวม เรือสลูปสองลำของกองทัพเรืออินเดีย ได้แก่ เรือหลวงแห่งอินเดีย(HMIS) สตลุช และ เรือหลวงแห่งอินเดีย ยมุนา ก็เข้าร่วมด้วย

ในช่วงปฏิบัติการฮัสกี้ กองทัพอากาศฝ่ายสัมพันธมิตรในแอฟริกาเหนือและทะเลเมดิเตอร์เรเนียนได้ถูกจัดตั้งเป็นกองบัญชาการอากาศเมดิเตอร์เรเนียน (Mediterranean Air Command, MAC) ภายใต้การบังคับบัญชาของพลอากาศเอก เซอร์ อาร์เธอร์ เทดเดอร์ กองบัญชาการย่อยหลักของ MAC คือ กองทัพอากาศแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ  (Northwest African Air Forces, NAAF) ภายใต้การบังคับบัญชาของพลโท คาร์ล สปาตซ์ โดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ตูนิเซีย NAAF ประกอบด้วยกลุ่มเครื่องบินจากกองทัพอากาศที่ 12 และ 9 ของสหรัฐอเมริกา และกองทัพอากาศหลวงแห่งสหราชอาณาจักร (RAF) เป็นหลัก ซึ่งเป็นผู้ให้การสนับสนุนทางอากาศหลักสำหรับปฏิบัติการนี้ กลุ่มเครื่องบินอื่นๆ จากกองทัพอากาศที่ 9 ภายใต้การบังคับบัญชาของพลโท ลูอิส เอช. เบรเรตัน ซึ่งปฏิบัติการจากตูนิเซียและอียิปต์ และกองบัญชาการอากาศมอลตา ภายใต้การบังคับบัญชาของพลอากาศโท เซอร์ คีธ พาร์ค ซึ่งปฏิบัติการจากเกาะมอลตา ก็ให้การสนับสนุนทางอากาศที่สำคัญเช่นกัน

เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดกลางและเครื่องบินขับไล่ พี-40 ของกองทัพอากาศที่ 9 แห่งกองทัพบกสหรัฐฯ ซึ่งถูกส่งไปประจำการที่กองทัพอากาศยุทธวิธีแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ (NAAF) ภายใต้การบังคับบัญชาของพลอากาศเอกเซอร์ อาร์เธอร์ โคนิงแฮม ได้เคลื่อนไปยังสนามบินทางตอนใต้ของเกาะซิซิลีทันทีที่สนามบินเหล่านั้นปลอดภัย ในขณะนั้น กองทัพอากาศที่ 9 เป็นหน่วยบัญชาการย่อยของกองบัญชาการตะวันออกกลางของกองทัพอากาศอังกฤษ (RAF Middle East Command) ภายใต้การบังคับบัญชาของพลอากาศเอกเซอร์ โชลโต ดักลาส กองบัญชาการตะวันออกกลาง เช่นเดียวกับ NAAF และกองบัญชาการอากาศมอลตา เป็นหน่วยบัญชาการย่อยของ MAC ภายใต้การบังคับบัญชาของเท็ดเดอร์ ซึ่งรายงานต่อไอเซนฮาวร์เกี่ยวกับการปฏิบัติการของ NAAF และรายงานต่อเสนาธิการทหารอังกฤษเกี่ยวกับการปฏิบัติการของกองบัญชาการอากาศมอลตาและกองบัญชาการตะวันออกกลาง

 ฝ่ายอักษะ 
alt=|thumb|พลเอก อัลเฟรโด กุซโซนี, ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังฝ่ายอักษะในเกาะซิซิลี
เกาะนี้ได้รับการป้องกันโดยกองทัพที่ 6 ของอิตาลี 2 กองพลภายใต้การนำของพลเอก อัลเฟรโด กุซโซนี แม้ว่าพื้นที่ป้อมปราการที่กำหนดไว้เป็นพิเศษรอบท่าเรือหลัก (Piazze Militari Marittime-จัตุรัสทหารเรือ) จะอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพลเรือเอกซึ่งขึ้นตรงต่อกองบัญชาการกองทัพเรือและเป็นอิสระจากกองทัพที่ 6 ก็ตาม ในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม กำลังพลฝ่ายอักษะทั้งหมดในซิซิลีมีทหารอิตาลีประมาณ 200,000 นาย ทหารเยอรมัน 32,000 นาย และเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินของกองทัพอากาศเยอรมัน 30,000 นาย หน่วยรบหลักของเยอรมันคือ กองพลยานเกราะเฮอร์มันน์ เกอริง และกองพลยานเกราะทหารราบที่ 15 กองพลยานเกราะมีรถถัง 99 คันใน 2 กองพัน แต่ขาดแคลนทหารราบ (มีเพียง 3 กองพัน) ในขณะที่กองพลยานเกราะทหารราบที่ 15 มีกรมทหารราบ 3 กรมและกองพันรถถัง 1 กองพันที่มีรถถัง 60 คัน ทหารอิตาลีประมาณครึ่งหนึ่งถูกจัดตั้งเป็นกองพลทหารราบแนวหน้า 4 กองพลและกองบัญชาการ ส่วนที่เหลือเป็นกองกำลังสนับสนุนหรือกองพลชายฝั่งและกองพันชายฝั่งที่มีกำลังด้อยกว่า แผนการป้องกันของกุซโซนีคือให้กองกำลังชายฝั่งเหล่านี้ตั้งแนวป้องกันเพื่อรับการรุกรานและให้เวลาแก่กองพลภาคสนามที่อยู่ด้านหลังเพื่อเข้าแทรกแซง


ในช่วงปลายเดือนกรกฎาคม หน่วยทหารเยอรมันได้รับการเสริมกำลัง โดยส่วนใหญ่มาจากกองพลทหารพลร่มที่ 1 กองพลทหารราบยานเกราะที่ 29 และกองบัญชาการกองทัพยานเกราะที่ 14 (พลเอก ฮันส์-วาเลนติน ฮูเบอ) ทำให้จำนวนทหารเยอรมันเพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 70,000 นาย จนกระทั่งกองบัญชาการกองทัพน้อยมาถึง กองพลทหารเยอรมันทั้งสองกองพลอยู่ภายใต้การควบคุมทางยุทธวิธีของอิตาลีอย่างเป็นทางการ กองพลยานเกราะ ซึ่งได้รับการเสริมกำลังด้วยกรมทหารราบจากกองพลยานเกราะทหารราบเพื่อชดเชยการขาดแคลนทหารราบ อยู่ภายใต้กองทัพน้อยที่ 16 ของอิตาลี และส่วนที่เหลือของกองพลยานเกราะทหารราบอยู่ภายใต้กองทัพน้อยที่ 12 ของอิตาลี ผู้บัญชาการทหารเยอรมันในซิซิลีได้ดูหมิ่นพันธมิตรของตน และหน่วยทหารเยอรมันรับคำสั่งจากเจ้าหน้าที่ประสานงานชาวเยอรมันที่ประจำการอยู่กับกองบัญชาการกองทัพที่ 6 คือ พลโท ฟริดอลิน ฟอน เซนเกอร์ อุนด์ เอตเตอร์ลิน ซึ่งขึ้นตรงต่อจอมพล อัลแบร์ท เค็สเซิลริง ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพภาคใต้ (OB Süd) ฟอน เซนเกอร์ได้เดินทางมาถึงซิซิลีในช่วงปลายเดือนมิถุนายน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนการของเยอรมันที่จะควบคุมการปฏิบัติการของหน่วยทหารให้มากขึ้น กุซโซนีได้ยินยอมตั้งแต่วันที่ 16 กรกฎาคมที่จะมอบหมายให้ฮูเบอควบคุมทุกแนวรบที่มีหน่วยทหารเยอรมันอยู่ และตั้งแต่วันที่ 2 สิงหาคม เขาก็ได้รับหน้าที่บัญชาการแนวรบซิซิลี

 การวางแผน 
ในการประชุมกาซาบล็องกาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1943 เมื่อการทัพแอฟริกาเหนือใกล้จะสิ้นสุดลง ผู้นำทางการเมืองและเสนาธิการทหารของสหรัฐอเมริกาและอังกฤษได้พบปะกันเพื่อหารือเกี่ยวกับยุทธศาสตร์ เสนาธิการทหารของอังกฤษสนับสนุนการบุกซิซิลีหรือซาร์ดิเนีย โดยให้เหตุผลว่าจะบังคับให้เยอรมนีต้องกระจายกำลังทหาร และอาจทำให้อิตาลีถอนตัวออกจากสงครามและทำให้ตุรกีเข้าร่วมกับฝ่ายสัมพันธมิตร ในตอนแรก อเมริกันคัดค้านแผนนี้ โดยมองว่าเป็นแผนฉวยโอกาสและไม่เกี่ยวข้อง แต่ก็ถูกโน้มน้าวให้เห็นด้วยกับการบุกซิซิลี โดยให้เหตุผลว่าการเปิดเส้นทางเดินเรือในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนโดยการถอนกำลังทางอากาศและทางทะเลของฝ่ายอักษะออกจากเกาะจะช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายด้านการขนส่งของฝ่ายสัมพันธมิตรได้อย่างมาก คณะเสนาธิการร่วมได้แต่งตั้งพลเอกไอเซนฮาวร์เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังพันธมิตร พลเอกอเล็กซานเดอร์เป็นรองผู้บัญชาการสูงสุด โดยมีหน้าที่รับผิดชอบในการวางแผนและดำเนินการปฏิบัติการอย่างละเอียด พลเรือเอกคันนิงแฮมเป็นผู้บัญชาการกองทัพเรือ และจอมพลอากาศเท็ดเดอร์เป็นผู้บัญชาการกองทัพอากาศ

แผนคร่าวๆ ที่คณะเสนาธิการทหารเสนอให้ไอเซนฮาวร์นั้นเกี่ยวข้องกับการยกพลขึ้นบกแบบกระจายกำลังโดยหน่วยระดับกองพลน้อยและกองพลในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ ทางใต้ และทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ เหตุผลเบื้องหลังแผนนี้คือจะทำให้สามารถยึดสนามบินสำคัญของฝ่ายอักษะที่คุกคามหัวหาดและกองเรือรุกรานที่จอดอยู่ได้อย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ยังจะทำให้สามารถยึดท่าเรือหลักทั้งหมดบนเกาะได้อย่างรวดเร็ว ยกเว้นเมสซีนา ซึ่งรวมถึงคาตาเนีย ปาแลร์โม ซิราคิวส์ ลิกาตา และออกัสตา การกระทำเช่นนี้จะช่วยให้ฝ่ายสัมพันธมิตรสามารถเสริมกำลังได้อย่างรวดเร็ว และยังเป็นการกีดกันไม่ให้ฝ่ายอักษะใช้ประโยชน์จากท่าเรือเหล่านี้ด้วย การวางแผนระดับสูงสำหรับการปฏิบัติการขาดทิศทาง เนื่องจากผู้บัญชาการหลักทั้งสามคนบนแผ่นดินใหญ่ ได้แก่ อเล็กซานเดอร์ มอนต์โกเมอรี และแพตตัน ต่างยุ่งอยู่กับการปฏิบัติการในตูนิเซีย ความพยายามในการนำเสนอแผนจึงสูญเปล่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งแผนการที่มอนต์โกเมอรีไม่ชอบ เนื่องจากกำลังพลกระจายตัวอยู่ทั่วพื้นที่ ในที่สุดเขาก็สามารถแสดงความไม่เห็นด้วยและเสนอทางเลือกอื่นได้ในวันที่ 24 เมษายน เทดเดอร์และคันนิงแฮมได้คัดค้านแผนของมอนต์โกเมอรี เพราะมันจะทำให้ฐานทัพเรือ 13 แห่งตกอยู่ในมือของฝ่ายอักษะ ซึ่งเป็นภัยคุกคามอย่างมากต่อกองเรือรุกรานของฝ่ายสัมพันธมิตร

ไอเซนฮาวร์เรียกประชุมกับมอนต์โกเมอรี คันนิงแฮม และเทดเดอร์ในวันที่ 2 พฤษภาคม โดยมอนต์โกเมอรีได้เสนอแผนใหม่เพื่อมุ่งเน้นกำลังของฝ่ายสัมพันธมิตรไปที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะซิซิลี ยกเลิกแผนการยกพลขึ้นบกใกล้เมืองปาแลร์โม และใช้ท่าเรือทางตะวันออกเฉียงใต้แทน หลังจากอเล็กซานเดอร์เข้าร่วมการประชุมในวันที่ 3 พฤษภาคม ข้อเสนอของมอนต์โกเมอรีก็ได้รับการยอมรับในที่สุด โดยให้เหตุผลว่าการเสี่ยงด้านการบริหาร (การต้องสนับสนุนกองกำลังโดยการลำเลียงเสบียงข้ามชายหาด) ดีกว่าการเสี่ยงด้านการปฏิบัติการ (การกระจายกำลัง) ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่มอนต์โกเมอรีได้โต้แย้งถึงแนวทางปฏิบัติที่สมเหตุสมผล แต่ทำเช่นนั้นด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ซึ่งทำให้ผู้อื่น โดยเฉพาะพันธมิตรอเมริกันของเขา เข้าใจผิดว่าเขาสนใจแต่ผลประโยชน์ของตนเอง ในที่สุด การบำรุงรักษากองทัพโดยการลำเลียงเสบียงข้ามชายหาดก็ทำได้ง่ายกว่าที่คาดไว้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการนำรถสะเทินน้ำสะเทินบกรุ่นใหม่อย่าง DUKW จำนวนมากมาใช้งานอย่างประสบความสำเร็จ ต่อมาอเล็กซานเดอร์ได้เขียนไว้ว่า "คงไม่เกินจริงที่จะกล่าวว่า DUKW ได้ปฏิวัติวิธีการบำรุงรักษาชายหาด"

เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม อเล็กซานเดอร์ได้ออกคำสั่งปฏิบัติการหมายเลข 1 ซึ่งระบุแผนการโดยรวมและกำหนดภารกิจของกองทัพทั้งสอง โดยทั่วไปแล้ว เขาตั้งใจจะจัดตั้งกองทัพตามแนวเส้นจากคาตาเนียไปยังลิกาตา เพื่อเตรียมการสำหรับการปฏิบัติการขั้นสุดท้ายในการยึดเกาะ ต่อมาเขาเขียนว่าในขั้นตอนนี้ การวางแผนล่วงหน้าไปไกลกว่านั้นเป็นไปไม่ได้ แต่เจตนาของเขานั้นชัดเจนในใจว่าขั้นตอนต่อไปจะเป็นอย่างไร: เขาจะรุกคืบไปทางเหนือจนถึงซานโต สเตฟาโน บนชายฝั่งทางเหนือ เพื่อแบ่งเกาะออกเป็นสองส่วนและตัดเส้นทางการสื่อสารระหว่างตะวันออกและตะวันตกของศัตรู กองทัพที่เจ็ดได้รับมอบหมายให้ยกพลขึ้นบกในอ่าวเจลา ทางตอนกลางของเกาะซิซิลี โดยมีกองพลทหารราบที่ 3 และกองพลยานเกราะที่ 2 อยู่ทางตะวันตกที่หาดลิกาตา โมลลาเรลลา กองพลที่ 1 อยู่ตรงกลางที่เจลา และกองพลที่ 45 อยู่ทางตะวันออกที่สโกกลิตติ กองพลทหารพลร่มที่ 82 ได้รับมอบหมายให้ลงจอดด้านหลังแนวป้องกันที่เจลาและสโกกลิตติ แนวชายหาดของกองทัพที่เจ็ดทอดยาวกว่า 50 กิโลเมตร (30 ไมล์) กองทัพที่แปดของอังกฤษได้รับมอบหมายให้ยกพลขึ้นบกทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะซิซิลี กองทัพน้อยที่ 30 จะยกพลขึ้นบกทางฝั่งใดฝั่งหนึ่งของแหลมปัสเซโร ขณะที่กองทัพน้อยที่ 13 จะยกพลขึ้นบกในอ่าวโนโต บริเวณรอบๆ อาโวลา ทางเหนือ แนวชายหาดของกองทัพที่แปดก็ทอดยาว 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) และมีช่องว่างประมาณ 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) ระหว่างสองกองทัพ

 การเตรียมความพร้อมปฏิบัติการ 
เมื่อกองกำลังฝ่ายอักษะพ่ายแพ้ในตูนิเซีย กองกำลังเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ของฝ่ายสัมพันธมิตรได้เริ่มโจมตีสนามบินหลักในซาร์ดิเนีย ซิซิลี และอิตาลีตอนใต้ เป้าหมายทางอุตสาหกรรมในอิตาลีตอนใต้ และท่าเรือเนเปิลส์ เมสซีนา ปาแลร์โม และคาลยารี (ในซาร์ดิเนีย) การโจมตีถูกกระจายออกไปเพื่อรักษาความไม่แน่นอนเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวครั้งต่อไปของฝ่ายสัมพันธมิตร และเพื่อตรึงเครื่องบินของฝ่ายอักษะไว้และป้องกันไม่ให้พวกมันเข้าใกล้ซิซิลี การทิ้งระเบิดทางตอนเหนือของอิตาลี (โดยเครื่องบินที่ประจำการอยู่ในสหราชอาณาจักร) และกรีซ (โดยเครื่องบินที่ประจำการอยู่ในตะวันออกกลาง) ได้เพิ่มขึ้น ตั้งแต่วันที่ 3 กรกฎาคม การทิ้งระเบิดมุ่งเน้นไปที่สนามบินในซิซิลีและเส้นทางการสื่อสารของฝ่ายอักษะกับอิตาลี แม้ว่าแนวป้องกันชายหาดจะถูกปล่อยไว้ เพื่อรักษาความลับเกี่ยวกับจุดที่การยกพลขึ้นบกที่จะเกิดขึ้น

ในวันที่ 10 กรกฎาคม เหลือเพียงสนามบินสองแห่งในซิซิลีที่ยังคงใช้งานได้อย่างเต็มที่ และเครื่องบินของฝ่ายอักษะกว่าครึ่งถูกบังคับให้ออกจากเกาะไปแล้ว ระหว่างกลางเดือนพฤษภาคมจนถึงการบุกโจมตี นักบินฝ่ายสัมพันธมิตรได้ออกบินปฏิบัติภารกิจ 42,227 ครั้ง และทำลายเครื่องบินเยอรมัน 323 ลำ และเครื่องบินอิตาลี 105 ลำ โดยสูญเสียเครื่องบินไป 250 ลำ ส่วนใหญ่ถูกยิงตกด้วยปืนต่อต้านอากาศยานเหนือเกาะซิซิลี

ปฏิบัติการเริ่มขึ้นในเดือนพฤษภาคม โดยมุ่งเป้าไปที่เกาะเล็กๆ ชื่อปันเตลเลเรีย ซึ่งอยู่ห่างจากซิซิลีไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 110 กิโลเมตร (70 ไมล์) และห่างจากมอลตาไปทางตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 240 กิโลเมตร (150 ไมล์) เพื่อป้องกันไม่ให้สนามบินบนเกาะถูกใช้สนับสนุนกองกำลังฝ่ายอักษะที่พยายามถอนตัวออกจากแอฟริกาเหนือ ในวันที่ 13 และ 31 พฤษภาคม เรือลาดตระเวน เรือหลวงโอไรออนได้ระดมยิงเกาะ และตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนายน การโจมตีของฝ่ายสัมพันธมิตรก็เพิ่มมากขึ้น ตั้งแต่วันที่ 8 พฤษภาคมถึง 11 มิถุนายน เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดกลางและขนาดหนัก ได้ทำการบินทิ้งระเบิดรวม 5,285 เที่ยวบิน โดยทิ้งระเบิดลงบนเกาะรวมทั้งสิ้น 6,202 ตัน ตำแหน่งปืนใหญ่ของอิตาลีลดประสิทธิภาพลงเหลือเพียง 47% เนื่องจากการทิ้งระเบิดทางอากาศอย่างหนักหน่วงเป็นเวลาสิบวัน จากปืนใหญ่ 112 กระบอกที่ถูกทิ้งระเบิด มี 2 กระบอกที่ถูกโจมตีโดยตรง 17 กระบอกพลาดเป้า และ 34 กระบอกได้รับความเสียหายจากเศษซากและสะเก็ดระเบิด (10 กระบอกเสียหายจนซ่อมแซมไม่ได้) ระบบสื่อสารควบคุมทั้งหมดถูกทำลาย รวมถึงที่ตั้งปืนใหญ่และคลังกระสุนจำนวนมาก

เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน หลังจากการระดมยิงทางทะเลและการยกพลขึ้นบกของกองพลทหารราบที่ 1 ของอังกฤษ (ปฏิบัติการคอร์กสครูว์) กองกำลังรักษาการณ์บนเกาะก็ยอมจำนน หมู่เกาะเพลาจี ได้แก่ ลัมเปดูซาและลิโนซา ซึ่งอยู่ห่างจากมอลตาไปทางตะวันตกประมาณ 140 กิโลเมตร (90 ไมล์) ก็ยอมจำนนตามมาในเวลาไม่นานนักในวันที่ 12 มิถุนายน

 กองบัญชาการ 
ฝ่ายสัมพันธมิตรใช้เครือข่ายอุโมงค์และห้องใต้ดินที่อยู่ใต้ป้อมปืนลาสคาริสในเมืองวัลเลตตา ประเทศมอลตา ("ห้องบัญชาการสงครามลาสคาริส") เป็นกองบัญชาการล่วงหน้าสำหรับการบุกครองซิซิลี ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1943 พลเอกไอเซนฮาวเวอร์ พลเรือเอกคันนิงแฮม พลเอกมอนต์โกเมอรี และจอมพลอากาศเท็ดเดอร์ ได้เข้าประจำการในห้องบัญชาการสงคราม ก่อนหน้านี้ ห้องบัญชาการสงครามเหล่านี้เคยทำหน้าที่เป็นกองบัญชาการของอังกฤษในการป้องกันเกาะมอลตา

 การล่อลวง 
เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของฝ่ายอักษะ และหากเป็นไปได้ก็เพื่อเปลี่ยนเส้นทางกำลังทหารบางส่วนไปยังพื้นที่อื่น ฝ่ายสัมพันธมิตรจึงได้ดำเนินปฏิบัติการล่อลวงหลายครั้ง ปฏิบัติการที่โด่งดังและประสบความสำเร็จมากที่สุดคือปฏิบัติการเนื้อสับ (Operation Mincemeat) ซึ่งคิดค้นโดยนายทหารข่าวกรองทางทะเล อีเวน มอนทากู และผู้บังคับฝูงบินชาร์ลส์ โชลมอนเดลีย์ แห่งกองทัพอากาศอังกฤษ ฝ่ายอังกฤษปล่อยให้ศพที่ปลอมตัวเป็นนายทหารนาวิกโยธินอังกฤษลอยมาเกยฝั่งในสเปน โดยศพนั้นถือกระเป๋าเอกสารปลอมที่บรรจุเอกสารลับปลอม เอกสารเหล่านั้นอ้างว่าฝ่ายสัมพันธมิตรกำลังวางแผน "ปฏิบัติการบริมสโตน" และ "ปฏิบัติการฮัสกี้" คือการบุกครองกรีซ หน่วยข่าวกรองเยอรมันยอมรับความถูกต้องของเอกสารเหล่านั้น และเยอรมันจึงเบี่ยงเบนกำลังป้องกันส่วนใหญ่จากซิซิลีไปยังกรีซ จนกระทั่งการยึดครองเกาะปันเตลเลเรียในวันที่ 11 มิถุนายน ซึ่งทำให้เยอรมันและอิตาลีหันมาให้ความสนใจกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตก จอมพลเออร์วิน รอมเมล ถูกส่งไปที่กรีซเพื่อเข้ารับตำแหน่งผู้บัญชาการ ฝ่ายเยอรมันได้ย้ายกลุ่มเรือ "R boats" (เรือกวาดทุ่นระเบิดและเรือวางทุ่นระเบิดของเยอรมัน) จากซิซิลีมาวางทุ่นระเบิดเพิ่มอีก 3 แห่งนอกชายฝั่งกรีซ นอกจากนี้ยังได้ย้ายกองพลยานเกราะ 3 กองพลไปยังกรีซ โดย 1 กองพลมาจากฝรั่งเศสและอีก 2 กองพลมาจากแนวรบด้านตะวันออก ซึ่งทำให้กำลังรบของเยอรมันในส่วนที่ยื่นออกมาของคูสค์ลดลง

 การทัพ 

 การลงจอดของฝ่ายสัมพันธมิตร 
 การลงจอดด้วยร่มชูชีพ 
ในคืนวันที่ 9-10 กรกฎาคม กองกำลังพลร่มของอเมริกาและอังกฤษได้ปฏิบัติการโจมตีสองครั้งหลังเที่ยงคืน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการบุกโจมตี กองกำลังพลร่มของอเมริกาส่วนใหญ่ประกอบด้วยกรมทหารราบพลร่มที่ 505 ของพันเอกเจมส์ เอ็ม. กาวิน (ซึ่งขยายเป็นกองพันรบพลร่มที่ 505 โดยเพิ่มกองพันที่ 3 ของกรมทหารราบพลร่มที่ 504 พร้อมด้วยกองพันปืนใหญ่สนามพลร่มที่ 456 กองร้อย 'B' ของกองพันวิศวกรพลร่มที่ 307 และหน่วยสนับสนุนอื่น ๆ) จากกองพลพลร่มที่ 82 ของสหรัฐฯ ซึ่งเป็นการกระโดดร่มลงสู่สนามรบครั้งแรกของพวกเขา การยกพลขึ้นบกของอังกฤษนำหน้าโดยกองร้อยพลร่มอิสระที่ 21 ซึ่งมีหน้าที่ทำเครื่องหมายเขตลงจอดสำหรับกองทหารที่ตั้งใจจะยึดสะพานปอนเตแกรนด์ ซึ่งเป็นสะพานข้ามแม่น้ำอนาเปทางใต้ของเมืองซีราคิวส์ และยึดครองไว้จนกว่ากองพลทหารราบที่ 5 ของอังกฤษจะมาถึงจากชายหาดที่คาสซิเบิล ซึ่งอยู่ห่างไปทางใต้ประมาณ 11 กิโลเมตร (7 ไมล์) ทหารราบร่อนจากกองพลน้อยส่งทางอากาศที่ 1 ของกองพลทหารอากาศที่ 1 ของอังกฤษ ซึ่งบัญชาการโดยพลตรีฟิลิป ฮิกส์ มีหน้าที่ยึดเขตลงจอดในพื้นที่ตอนใน

ลมแรงถึง 70 กม./ชม. (45 ไมล์/ชม.) พัดเครื่องบินขนส่งทหารออกนอกเส้นทาง ทำให้กองกำลังอเมริกันกระจัดกระจายไปทั่วทางตะวันออกเฉียงใต้ของซิซิลี ระหว่างเมืองเจลาและซีราคิวส์ ภายในวันที่ 14 กรกฎาคม ทหารประมาณสองในสามของกองพันที่ 505 สามารถรวมตัวกันได้ และทหารพลร่มสหรัฐฯ ครึ่งหนึ่งไม่สามารถไปถึงจุดนัดพบได้ กองกำลังทหารอังกฤษที่ลงจอดทางอากาศก็มีชะตากรรมไม่ต่างกันมากนัก โดยมีเครื่องร่อนเพียง 12 ลำจาก 147 ลำที่ลงจอดตรงเป้าหมาย และ 69 ลำตกทะเล ทำให้ทหารกว่า 200 นายจมน้ำเสียชีวิต ในบรรดาผู้ที่ตกลงไปในทะเล ได้แก่ พลตรี จอร์จ เอฟ. ฮอปกินสัน ผู้บัญชาการกองพลทหารพลร่มที่ 1 ของอังกฤษ ซึ่งหลังจากใช้เวลาหลายชั่วโมงกอดเศษซากเครื่องบินไว้ ในที่สุดก็ได้รับการช่วยเหลือจากเรือยกพลขึ้นบก HMS Keren กองกำลังพลร่มที่กระจัดกระจายได้โจมตีหน่วยลาดตระเวนและสร้างความสับสนวุ่นวายในทุกที่ที่เป็นไปได้ หมวดทหารจากกองพันที่ 2 กรมทหารเซาท์สแตฟฟอร์ดเชียร์ ภายใต้การนำของร้อยโทหลุยส์ วิเธอร์ส ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองพลน้อยส่งทางอากาศที่ 1 ของอังกฤษ ได้ลงจอดบนเป้าหมาย ยึดสะพานปอนเตแกรนด์ และขับไล่การโจมตีโต้กลับ พลร่มเพิ่มเติมรวมตัวกันเมื่อได้ยินเสียงปืน และภายในเวลา 08:30 น. ทหาร 89 นายก็ยึดสะพานไว้ได้ ภายในเวลา 11:30 น. กองพันทหารราบที่ 75 ของอิตาลี (พันเอกฟรานเชสโก รอนโก) จากกองพลทหารราบที่ 54 "นาโปลี" ได้เดินทางมาถึงพร้อมกับปืนใหญ่ กองกำลังอังกฤษต้านทานไว้ได้จนถึงประมาณ 15:30 น. เมื่อกระสุนเหลือน้อยและเหลือเพียง 18 นาย พวกเขาจึงถูกบังคับให้ยอมจำนน 45 นาทีก่อนที่กองกำลังส่วนหน้าของกองพลที่ 5 ของอังกฤษจะเดินทางมาถึงจากทางใต้ แม้จะมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเหล่านี้ การลงจอดของทหารพลร่มทั้งอเมริกันและอังกฤษในวงกว้างก็มีผลในเชิงบวก เนื่องจากหน่วยเล็ก ๆ ที่แยกตัวออกมาได้ดำเนินการตามความคิดริเริ่มของตนเอง โจมตีจุดสำคัญและสร้างความสับสน

 การยกพลขึ้นบกทางทะเล 

ลมแรงที่ทำให้การปฏิบัติการของพลร่มเป็นไปอย่างยากลำบาก ส่งผลให้การยกพลขึ้นบกเป็นไปอย่างไม่ราบรื่น แต่ยังสร้างความประหลาดใจให้กับฝ่ายป้องกันด้วย เนื่องจากหลายคนคิดว่าคงไม่มีใครพยายามยกพลขึ้นบกในสภาพอากาศเลวร้ายเช่นนี้ การยกพลขึ้นบกเกิดขึ้นในช่วงเช้าตรู่ของวันที่ 10 กรกฎาคม ตั้งแต่เวลา 2:45 น. บนชายหาดหลัก 26 แห่งที่กระจายอยู่ตามแนวชายฝั่งทางใต้และตะวันออกของเกาะเป็นระยะทาง 170 กิโลเมตร (105 ไมล์) ระหว่างเมืองลิกาตา ซึ่งกองพลทหารราบที่ 3 ของสหรัฐฯ ภายใต้การบัญชาการของพลตรีลูเซียน ทรัสคอตต์ ได้ยกพลขึ้นบกที่หาดตอร์เร ดิ กาฟเฟ (หาดแดง) และหาดมอลลาเรลลาและโปลิสเซีย (หาดเขียว) ทางตะวันตก และหาดคาสซิบิเลทางตะวันออก โดยมีกองกำลังอังกฤษและแคนาดาอยู่ทางตะวันออก และกองกำลังอเมริกันอยู่ทางตะวันตก ปฏิบัติการนี้ถือเป็นปฏิบัติการยกพลขึ้นบกที่ใหญ่ที่สุดในสงครามโลกครั้งที่ 2 ในแง่ของขนาดของพื้นที่ยกพลขึ้นบกและจำนวนกองพลที่ขึ้นฝั่งในวันแรก แผนการป้องกันของอิตาลีไม่ได้คาดการณ์ถึงการสู้รบแบบประจันหน้าบนชายหาด ดังนั้นการยกพลขึ้นบกจึงค่อนข้างไม่น่าตื่นเต้นนัก

ปัญหาที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่มาจากสภาพอากาศที่เลวร้าย (โดยเฉพาะบนชายหาดทางใต้) และสันดอนทรายนอกชายฝั่งที่ซ่อนอยู่โดยไม่คาดคิด มากกว่าจากกองกำลังชายฝั่ง กองทหารบางส่วนขึ้นฝั่งผิดที่ ผิดลำดับ และล่าช้ากว่ากำหนดถึงหกชั่วโมง แต่ความอ่อนแอของการตอบสนองเชิงป้องกันทำให้กองกำลังพันธมิตรสามารถชดเชยเวลาที่เสียไปได้ อย่างไรก็ตาม หน่วยชายฝั่งของอิตาลีหลายหน่วยต่อสู้ได้ดี กองพันชายฝั่งที่ 429 (ภายใต้พันตรีมาร์โก รูเบลลิโน) ซึ่งได้รับมอบหมายให้ป้องกันเจลาและหัวหาด ได้สูญเสียกำลังพลไป 45 เปอร์เซ็นต์ ในขณะที่กองพันเรนเจอร์กองทัพบกสหรัฐฯ ที่โจมตีได้สูญเสียกำลังพลไปหลายคนจากทุ่นระเบิด ปืนกล และปืนใหญ่ กลุ่มแทตติโก คาร์มิโต (ภายใต้พันโทฟรานเชสโก โทรเปีย) ซึ่งได้รับมอบหมายให้ป้องกันสะพานมาลาติ ได้เอาชนะกองพันคอมมานโดนาวิกโยธินอังกฤษเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ด้วยความช่วยเหลือจากทหารกองหนุนวัยกลางคนในท้องถิ่น กองพันปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเองที่ 4 ของอิตาลีโจมตีหน่วยคอมมานโดโดยได้รับความช่วยเหลือจากกองพันป้องกันชายฝั่งที่ 372 กองร้อยรถจักรยานยนต์ที่ 553 (ภายใต้กัปตัน โจวันนี ซาร์ตอร์) และกองร้อยรถจักรยานยนต์ที่ 554 (ภายใต้กัปตัน ฟาอุสโต เคลเมนติ) และรถถังขนาดกลาง พันเซอร์ 4 จำนวน 3 คัน กองพันป้องกันชายฝั่งที่ 246 (ภายใต้พันตรี โรลโล ฟรังโก) เอาชนะความพยายามของอังกฤษในการยึดเมืองออกัสตาในคืนวันที่ 11–12 กรกฎาคม

ในเขตการรบที่เมืองเจลาของกองพลทหารราบที่ 1 ของสหรัฐฯ ภายใต้การบังคับบัญชาของพลตรี เทอร์รี อัลเลน เกิดการโจมตีตอบโต้ของกองทัพอิตาลีขนาดเท่ากองพล ในบริเวณที่กองพันรบพลร่มที่ 505 ซึ่งกระจัดกระจายอยู่ควรจะประจำการอยู่ รถถังทีเกอร์ของกองพลยานเกราะแฮร์มัน เกอริง ซึ่งมีกำหนดจะรุกคืบไปพร้อมกับกองพลทหารราบที่ 4 "ลิวอร์โน" มาถึงล่าช้า

ในวันที่ 10 กรกฎาคม บนทางหลวงหมายเลข 115 และ 117 รถถังของอิตาลีจากกลุ่มรบยานเกราะ "นิสเซมิ" และทหารราบของกองพลลิวอร์โน เกือบจะถึงตำแหน่งของฝ่ายสัมพันธมิตรที่เจลา แต่การยิงจากเรือพิฆาต ยูเอสเอส ซูบริด และเรือลาดตระเวนเบา ยูเอสเอส บอยซี ได้ทำลายรถถังหลายคันและทำให้กองพันทหารราบที่โจมตีแตกกระเจิง กองพันที่ 3 กรมที่ 34 กองพลทหารราบ "ลิวอร์โน" ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยทหารเกณฑ์ ได้ทำการโจมตีหัวหาดเจลา ในเวลากลางวันสองวันต่อมา โดยมีทหารราบและยานเกราะของกองพลยานเกราะแฮร์มัน เกอริงร่วมด้วย แต่ถูกขับไล่กลับไป

ในช่วงเช้าของวันที่ 10 กรกฎาคม กองกำลังระบบสนับสนุนปฏิบัติการภารกิจเฉพาะร่วม (Joint Task Force Operations Support System Force) ได้ยึดท่าเรือลิกาตาได้สำเร็จ โดยมีทหารจากกองพลทหารราบที่ 3 ของสหรัฐฯ เสียชีวิตและบาดเจ็บเกือบ 100 นาย และกองพลดังกล่าวสามารถขับไล่การโจมตีโต้กลับจากกองพันป้องกันชายฝั่งที่ 538 ได้สำเร็จ เวลา 11:30 น. ลิกาตาตกอยู่ในมือของอเมริกันอย่างมั่นคง และกองพลที่ 3 ของสหรัฐฯ สูญเสียกำลังพลไปไม่ถึง 100 นาย หน่วยกู้ภัยได้เคลียร์ท่าเรือไปได้บางส่วนแล้ว และไม่นานหลังจากเที่ยง ทรัสคอตต์และคณะเจ้าหน้าที่ก็ขึ้นฝั่งและตั้งกองบัญชาการที่ปาลาซโซ ลา ลูเมีย ในเวลาเดียวกันนั้น กองพันป้องกันชายฝั่งที่ 538 ซึ่งถูกส่งไปประจำการในฐานะกองกำลังสำรองทางยุทธวิธี ได้ทำการโจมตีโต้กลับ เมื่อถึงเย็นวันที่ 10 กรกฎาคม กองพลจู่โจมของฝ่ายสัมพันธมิตรทั้งเจ็ดกองพล—สามกองพลอเมริกัน สามกองพลอังกฤษ และหนึ่งกองพลแคนาดา—ได้ตั้งมั่นอยู่บนฝั่งแล้ว ท่าเรือซีราคิวส์ถูกยึด และความหวาดกลัวเกี่ยวกับการโจมตีทางอากาศของฝ่ายอักษะก็พิสูจน์แล้วว่าไม่มีมูลความจริง

การทิ้งระเบิดเตรียมการในช่วงหลายสัปดาห์ก่อนหน้านี้ได้ทำให้ขีดความสามารถทางอากาศของฝ่ายอักษะอ่อนแอลงอย่างมาก และการปรากฏตัวของเครื่องบินฝ่ายสัมพันธมิตรจำนวนมากที่ปฏิบัติการจากมอลตา โกโซ และปันเตลเลเรีย ได้ยับยั้งความพยายามโจมตีทางอากาศของฝ่ายอักษะส่วนใหญ่ไว้ได้ การโจมตีบางส่วนในวันแรกของการบุกได้ประสบความสำเร็จ และเครื่องบินเยอรมันได้จมเรือยกพลขึ้นบก แอลเอสที-313 และเรือกวาดทุ่นระเบิด ยูเอสเอส เซนติเนล เครื่องบิน ซตูกา ของอิตาลีได้จมเรือพิฆาต ยูเอสเอส แมดด็อกซ์ และเรือดำน้ำ อาร์อี.2002 ได้จมเรือพยาบาล ทาลามบา ของอินเดีย ทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก และในวันต่อมา เครื่องบินฝ่ายอักษะได้สร้างความเสียหายหรือจมเรือรบ เรือขนส่ง และเรือยกพลขึ้นบกอีกหลายลำ โดยเริ่มจากเรือขนส่งทหาร เรือยูเอสเอส บาร์เน็ตต์ ของฝ่ายสัมพันธมิตรที่ถูกโจมตีและได้รับความเสียหายจากฝูงบินทิ้งระเบิดของอิตาลีในเช้าวันที่ 11 กรกฎาคม เครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์ปิโด ซตูกา ของอิตาลี (ชื่อ ปิคคิอาเตลโล ในกองทัพอิตาลี) และซาโวเอีย-มาร์เชตติ เอสเอ็ม.79 ประสานงานการโจมตีกับหน่วยเครื่องบินทิ้งระเบิด ซตูกา และ ยู 88 ของเยอรมัน ในระหว่างการยกพลขึ้นบกทางทะเลทางใต้ที่อักโนน ทหารประมาณ 400 นายจากหน่วยคอมมานโดที่ 3 ของพันโท จอห์น เดนฟอร์ด-สเลเตอร์ ได้ยึดสะพานมาลาติ ได้ในวันที่ 13 กรกฎาคม แต่ก็เสียการยึดครองไปเมื่อกองพันปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเองที่ 4 (พันโท ฟรานเชสโก โทรเปีย) และกองร้อยรถจักรยานยนต์ที่ 553 และ 554 ของอิตาลีทำการโจมตีโต้กลับ

 การแสวงหาประโยชน์ 
แผนของอเล็กซานเดอร์คือการตั้งฐานทัพในแนวระหว่างลิกาตาทางตะวันตกและคาตาเนียทางตะวันออกก่อน จากนั้นจึงเริ่มปฏิบัติการยึดพื้นที่ส่วนที่เหลือของเกาะ หัวใจสำคัญของแผนนี้คือการยึดท่าเรือเพื่ออำนวยความสะดวกในการเสริมกำลัง และการยึดสนามบิน ดังนั้น ภารกิจของกองทัพที่แปดของมอนต์โกเมอรีคือการยึดสนามบินปาชิโนบนแหลมปัสเซโรและท่าเรือซีราคิวส์ก่อนที่จะเคลื่อนทัพไปทางเหนือเพื่อยึดท่าเรือออกัสตาและคาตาเนีย เป้าหมายของพวกเขายังรวมถึงสนามบินรอบ ๆ เกอร์บินี บนที่ราบคาตาเนียด้วย ส่วนเป้าหมายของกองทัพที่เจ็ดของแพตตันคือการยึดท่าเรือลิกาตาและสนามบินปอนเตโอลิโว บิสคารี และโคมีโซ จากนั้นก็ต้องป้องกันไม่ให้กองกำลังสำรองของศัตรูเคลื่อนทัพไปทางตะวันออกโจมตีปีกซ้ายของกองทัพที่แปด

ตามแผนของฝ่ายอักษะ กองกำลังรบเฉพาะกิจชมาลซ์ (พันเอก วิลเฮล์ม ชมาลซ์) ร่วมกับกองพลทหารราบที่ 54 "นาโปลี" (พลตรีจูลิโอ เซซาเร ก็อตติ ปอร์ชินารี) จะทำการโจมตีตอบโต้การยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตรบนชายฝั่งออกัสตา-ซีราคิวส์ ในวันที่ 10 กรกฎาคม ชมาลซ์ไม่สามารถติดต่อกับกองพลอิตาลีได้ จึงได้มุ่งหน้าไปยังซีราคิวส์เพียงลำพัง โดยที่ Schmalz ไม่รู้ตัว กองพันรถถัง เรโนลด์ อาร์35 จำนวน 18 คัน (ภายใต้การบังคับบัญชาของพันโท มาสซิโม ดันเดรตตา) และกองพันทหารราบสนับสนุนจากกรมทหารราบที่ 75 (ภายใต้การบังคับบัญชาของพันเอก เปาโล จิโอวานนี รอนโก) แห่งกองพลนาโปลี ได้บุกทะลวงแนวหน้าของกองพันที่ 2 กรมทหารวิลต์เชอร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองพลน้อยที่ 13 แห่งกองพลที่ 5 ของอังกฤษ และถูกหยุดยั้งได้ด้วยการยิงต่อต้านรถถังและปืนใหญ่ในชานเมือง ปริโอโล และ ฟลอริเดีย ของเมืองซีราคิวส์

ในคืนวันที่ 11–12 กรกฎาคม ราชนาวีอังกฤษได้พยายามยึดเมืองออกัสตา แต่กองพันชายฝั่งที่ 246 สามารถขับไล่กองกำลังยกพลขึ้นบกของอังกฤษที่ได้รับการสนับสนุนจากเรือพิฆาต 3 ลำได้ ในวันที่ 12 กรกฎาคม หน่วยทหารอิตาลีหลายหน่วยได้เข้าประจำตำแหน่งกองหลังและคุ้มกันการถอนกำลังของกองกำลังรบเฉพาะกิจชมาลซ์ และกองพลแฮร์มัน เกอริง การรุกคืบของอเมริกาไปยังคานิกัตติได้ถูกหยุดชั่วคราวโดยรถถังพิฆาต ซีโมเวนเต ดา 90/53 จากกองพันปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเองที่ 161 กองพันเบอร์ซาเกลีที่ 526 และกรมเบอร์ซาเกลี ที่ 177 จากกลุ่มยุทธวิธีเวนทูริ (ภายใต้การนำของพลเอก เอนริโก ฟรานซิสซี ซึ่งเสียชีวิตในสมรภูมิและได้รับเหรียญทองแห่งความกล้าหาญทางทหารหลังมรณกรรม) ในขณะที่กองกำลังรบเฉพาะกิจชมาลซ์ได้ถอยร่นไปยังคาตาเนีย กองพันชายฝั่งที่ 246 ได้ถอยร่นไปยังจุดแข็งที่คอซโซ่ เทเลกราฟโฟ และอักเกโดลชี กรมทหารราบที่ 76 แห่งกองพลนาโปลีคุ้มกันปีกซ้ายของกองกำลังรบเฉพาะกิจชมาลซ์ ซึ่งถอยร่นไปยังเลนตินีแล้วจึงถอยกลับไปยังปาแลร์โม ในที่สุดกองพลแฮร์มัน เกอริงก็ได้ถอนกำลังออกจากพื้นที่เปียโน ลูโปไปยังกัลตาจิโรเน และกองพลลิวอร์โนถอนกำลังปีกขวาไปยังจัตุรัสอาร์เมรีนา เพื่อคุ้มกันกองพลแฮร์มัน เกอริง
ในช่วงเช้าของวันที่ 13 กรกฎาคม กองกำลังของกองพลที่ 5 ของอังกฤษทางปีกขวาของกองทัพที่ 8 ซึ่งถูกกองกำลังรบเฉพาะกิจชมาลซ์ หยุดชะลอไว้ ได้เข้าสู่เมืองออกัสตา ทางด้านซ้าย กองพลที่ 50 ของอังกฤษได้รุกคืบไปตามเส้นทางหมายเลข 114 มุ่งหน้าไปยังเลนตินี ซึ่งอยู่ห่างจากออกัสตาไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ 25 กิโลเมตร (15 ไมล์) และเผชิญกับการต่อต้านที่เพิ่มมากขึ้นจากกองพลนาโปลี ผู้บัญชาการกองพลอิตาลีและเจ้าหน้าที่นายทหารของเขาถูกจับกุมโดยกองพลน้อยยานเกราะที่ 4 ของอังกฤษในวันที่ 13 กรกฎาคม และจนกระทั่งเวลา 18:45 น. ของวันที่ 14 กรกฎาคม เมืองจึงได้รับการเคลียร์จากสิ่งกีดขวางและพลซุ่มยิง และการรุกคืบจึงดำเนินต่อไปได้ กองพันหนึ่งของกองพลนาโปลีสามารถฝ่าแนวรบของอังกฤษและเข้าประจำตำแหน่งใหม่ที่ออกัสตาได้ แต่การรุกคืบของอังกฤษทำให้ต้องล่าถอยกลับอีกครั้งในวันที่ 14 กรกฎาคม

ทางด้านซ้ายที่ไกลออกไปของเขตการรบของกองทัพน้อยที่ 30 กองพลที่ 51 (ไฮแลนด์) ได้เคลื่อนพลไปทางเหนือโดยตรงเพื่อเข้ายึดปาลาซโซโล และวิซซินี ซึ่งอยู่ห่างจากซีราคิวส์ ไปทางตะวันตก 50 กิโลเมตร (30 ไมล์) ในขณะที่กองทัพแคนาดาได้ยึดสนามบินปาชิโน และมุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือเพื่อติดต่อกับปีกขวาของกองทัพอเมริกันที่ รากูซา หลังจากขับไล่กองพันทหารราบที่ 122 ของอิตาลีทางเหนือของปาชิโน กองทัพแคนาดาได้จับกุมชาวอิตาลีได้มากกว่า 500 คน ในพื้นที่ของแคนาดา กองพลน้อยบริการพิเศษที่ 2 ภายใต้การนำของพลจัตวา โรเบิร์ต เลย์ค็อก ได้ถูกโจมตีตอบโต้โดยกองพลชายฝั่งที่ 206 (ภายใต้การนำของพลเอกอคิลลีส ดาเวต์) ซึ่งได้ทำการโจมตีตอบโต้อย่างรุนแรงที่เกือบจะแทรกซึมเข้าไปในพื้นที่ระหว่างกองทัพแคนาดาและหน่วยคอมมานโดนาวิกโยธินก่อนที่จะถูกขับไล่กลับไป
ในเขตการรบของอเมริกา ในช่วงเช้าของวันที่ 10 กรกฎาคม ท่าเรือลิกาตาถูกยึดครอง ในวันที่ 11 กรกฎาคม แพตตันสั่งให้ทหารพลร่มสำรองจากกรมทหารราบพลร่มที่ 504 (ยกเว้นกองพันที่ 3 ที่ประจำการอยู่ในซิซิลี ซึ่งสังกัดกรมที่ 505) ภายใต้การนำของพันเอก รูเบน ทักเกอร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองพลทหารอากาศที่ 82 โดดร่มและเสริมกำลังส่วนกลาง นอกจากนี้ กองพันปืนใหญ่สนามพลร่มที่ 376 กองร้อย 'C' ของกองพันวิศวกรพลร่มที่ 307 และหน่วยสนับสนุนอื่น ๆ จะร่วมเดินทางไปกับกรมที่ 504 ด้วย มีการออกคำสั่งเตือนไปยังกองเรือและกองทหารในวันที่ 6, 7, 10 และ 11 กรกฎาคม เกี่ยวกับเส้นทางและเวลาที่วางแผนไว้ของการลงจอด เพื่อไม่ให้เครื่องบินถูกยิงโดยกองกำลังฝ่ายเดียวกัน มีเป้าหมายที่จะทิ้งระเบิดทางทิศตะวันออกของปอนเตโอลิโว ซึ่งอยู่ห่างจากเจลาเข้าไปในแผ่นดินประมาณ 8 กิโลเมตร (5 ไมล์) เพื่อปิดกั้นเส้นทางไปยังหัวสะพานของกองพลทหารราบที่ 1 ที่เจลา

เครื่องบินขนส่งดักลาส ซี-47 จำนวน 144 ลำ เดินทางมาถึงพร้อมกับการโจมตีทางอากาศของฝ่ายอักษะ เครื่องบินขนส่งกำลังพลชุดแรกได้ปล่อยสัมภาระลงโดยไม่มีการขัดขวางใด ๆ ทันใดนั้นเรือรบของฝ่ายสัมพันธมิตรก็ยิงใส่ขบวนเครื่องบิน เรือรบและกองกำลังบนฝั่งลำอื่น ๆ ก็เข้าร่วมยิงตอบโต้ บังคับให้พลร่มต้องกระโดดร่มไกลจากจุดลงจอด กองบินขนส่งกำลังพลที่ 52 สูญเสียเครื่องบิน C-47 ไป 23 ลำจากทั้งหมด 144 ลำ เนื่องจากถูกยิงจากฝ่ายเดียวกัน มีผู้บาดเจ็บ 318 นาย และเสียชีวิต 83 นาย เครื่องบิน 37 ลำได้รับความเสียหาย ขณะที่อีก 8 ลำบินกลับฐานโดยไม่ได้ปล่อยพลร่มลงมา พลร่มได้รับบาดเจ็บ 229 นายจาก "การยิงพวกเดียวกันเอง" รวมถึงเสียชีวิต 81 นาย ในบรรดาผู้เสียชีวิตมีพลจัตวา ชาร์ลส์ แอล. คีแรนส์ จูเนียร์ ผู้ช่วยผู้บัญชาการกองพล (ADC) ของกองพลทหารราบพลร่มที่ 82 ซึ่งร่วมปฏิบัติการกับกองพันที่ 504 ในฐานะผู้สังเกตการณ์อย่างไม่เป็นทางการ กรมทหารราบร่อนที่ 325 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองพลทหารราบพลร่มที่ 82 และอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพันเอก แฮร์รี แอล. ลูอิส กำลังรออยู่ในแอฟริกาเหนือและมีกำหนดจะลงจอดที่ซิซิลีโดยเครื่องร่อนในคืนนั้น พร้อมกับเจ้าหน้าที่กองพลที่เหลือ หลังจากเกิดเหตุการณ์กับกองพันที่ 504 ริดจ์เวย์จึงยกเลิกปฏิบัติการดังกล่าว

ถึงกระนั้น การยกพลขึ้นบกของอเมริกาก็ดำเนินไปด้วยดี และมีการส่งเสบียงและยานพาหนะจำนวนมากขึ้นฝั่ง แม้ปฏิบัติการทางอากาศจะล้มเหลว แต่กองพลทหารราบที่ 1 ก็ยึดปอนเตโอลิโวได้ในวันที่ 12 กรกฎาคม และรุกคืบไปทางเหนือ ในขณะที่กองพลทหารราบที่ 45 ทางด้านขวาได้ยึดสนามบินที่โคมีโซและเข้าสู่รากูซาเพื่อเชื่อมต่อกับกองทัพแคนาดา ทางด้านซ้าย กองพลทหารราบที่ 3 ซึ่งยกพลขึ้นบกที่ลิกาตา ได้ผลักดันกองกำลังไปตามชายฝั่ง 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) เกือบถึงอาร์เจนโต และเข้าไปในแผ่นดิน 30 กิโลเมตร (20 ไมล์) ถึงคานิคัตติ
alt=|left|thumb|รถถังเชอร์แมนของกองทหารม้าแห่งลอนดอนที่ 3 (นักแม่นปืน) ในหมู่บ้านเบลปัสโซ ใกล้กับกาตาเนีย ซิซิลี สิงหาคม ค.ศ. 1943
เมื่อยึดหัวหาดได้อย่างมั่นคงแล้ว อเล็กซานเดอร์วางแผนที่จะแบ่งเกาะออกเป็นสองส่วนโดยการรุกคืบไปทางเหนือผ่านภูมิภาคคัลตานิสเซตตาและเอนนา เพื่อตัดเส้นทางตะวันออก-ตะวันตกตอนกลางของฝ่ายป้องกัน การรุกคืบต่อไปทางเหนือสู่เมืองนิโคเซียจะตัดเส้นทางด้านข้างถัดไป และการรุกคืบครั้งสุดท้ายไปยังซานโต สเตฟาโนบนชายฝั่งทางเหนือจะตัดเส้นทางชายฝั่ง ในคำสั่งใหม่ที่ออกเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม เขาได้มอบภารกิจนี้ให้แก่กองทัพที่แปด ซึ่งอาจอิงจากรายงานสถานการณ์ที่มองโลกในแง่ดีเกินไปเล็กน้อยของมอนต์โกเมอรีเมื่อปลายวันที่ 12 กรกฎาคม ในขณะที่กองทัพที่เจ็ดจะยังคงทำหน้าที่ตรึงกำลังทางปีกซ้ายของกองทัพที่แปดต่อไป แม้ว่าจะมีโอกาสให้พวกเขาทำการโจมตีอย่างกล้าหาญก็ตาม เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม เคสเซลริงได้เดินทางไปเยือนซิซิลีและมีความเห็นว่ากองทัพเยอรมันกำลังต่อสู้โดยลำพัง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงสรุปว่าจำเป็นต้องเสริมกำลังกองทัพเยอรมัน และควรละทิ้งซิซิลีตะวันตกเพื่อลดแนวรบ ลำดับความสำคัญคือการชะลอและหยุดยั้งการรุกคืบของฝ่ายสัมพันธมิตร ในขณะเดียวกันก็มีการจัดแนวรบหลัก (Hauptkampflinie) จากซานสเตฟาโนบนชายฝั่งทางเหนือ ผ่านนิโคเซียและอากิราไปยังคันเตนานูโอวา และจากที่นั่นไปยังชายฝั่งตะวันออกทางใต้ของกาตาเนีย

ขณะที่กองทัพน้อยที่ 13 ยังคงรุกคืบไปตามถนนคาตาเนีย กองทัพน้อยที่ 30 ได้รับคำสั่งให้มุ่งหน้าไปทางเหนือตามเส้นทางสองเส้นทาง เส้นทางแรกเป็นเส้นทางภายในประเทศผ่านเมืองวิซซินี และเส้นทางที่สองตามเส้นทางหมายเลข 124 ซึ่งตัดผ่านกองพลทหารราบที่ 45 ของสหรัฐฯ ซึ่งต้องกลับไปยังชายฝั่งที่เมืองเกลาเพื่อจัดกำลังใหม่ต่อจากกองพลทหารราบที่ 1 ของสหรัฐฯ ความคืบหน้าเป็นไปอย่างช้าๆ เนื่องจากกลุ่มรบช์มาลซ์ได้ใช้กลยุทธ์ชะลอการรุกของกองพลทหารราบที่ 5 ของอังกฤษอย่างชาญฉลาด ทำให้มีเวลาเพียงพอสำหรับสองกรมจากกองพลพลร่มที่ 1 ของเยอรมันที่บินไปยังคาตาเนียเพื่อจัดกำลัง เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม กองพลทหารพลร่มที่ 1 ของอังกฤษ ภายใต้การบังคับบัญชาของพลจัตวา เจอรัลด์ ลาธเบอรี ได้ถูกส่งลงจอดในปฏิบัติการฟัสเตียน ซึ่งเป็นการพยายามยึดสะพานพรีโมโซเล ข้ามแม่น้ำซีเมโต ทางตอนใต้ของที่ราบคาตาเนีย ทหารพลร่มอังกฤษประสบความสูญเสียอย่างหนักในเขตลงจอดที่กำหนดไว้ เนื่องจากถูกยิงอย่างหนักจากพลปืนต่อต้านอากาศยานของอิตาลีที่เตรียมพร้อมอยู่เสมอ แต่ก็สามารถยึดและรักษาสะพานไว้ได้ท่ามกลางการโจมตีอย่างดุเดือดของฝ่ายอักษะ การตอบโต้ครั้งแรกเป็นการโจมตีของฝ่ายอิตาลีในรูปแบบของกำลังเสริมจากกรมทหารพลร่มอาร์ดิติที่ 10 (พันตรี วีโต มาร์เซียโน) ทหารกองหนุนจากกองพันชายฝั่งที่ 372 และพลปืนจากกลุ่มปืนใหญ่ที่ 29 ที่ต่อสู้ในบทบาทของทหารราบ และกองร้อยรถหุ้มเกราะที่เกือบจะบุกยึดกองบัญชาการของกองพันที่ 9 กรมทหารราบเบาเดอร์แฮม ในช่วงพลบค่ำของวันแรกของการรบเพื่อยึดสะพานพรีโมโซเล กองทัพที่ 5 ของอังกฤษถูกขัดขวางอย่างหนักจนต้องล่าช้า แต่ก็สามารถเข้าปะทะได้ในต้นวันที่ 15 กรกฎาคม อย่างไรก็ตาม กว่าจะสามารถเสริมกำลังป้องกันบริเวณหัวสะพานตื้นๆ ทางเหนือของแม่น้ำได้สำเร็จ ก็ต้องรอจนถึงวันที่ 17 กรกฎาคม

ในวันที่ 16 กรกฎาคม เครื่องบินอิตาลีที่รอดชีวิตได้ถอนตัวกลับไปยังแผ่นดินใหญ่ เครื่องบินอิตาลีประมาณ 160 ลำสูญหายไปในสัปดาห์แรกของการรุกราน โดย 57 ลำสูญหายไปจากการโจมตีของเครื่องบินรบและปืนต่อต้านอากาศยานของฝ่ายสัมพันธมิตรในวันที่ 10–12 กรกฎาคมเพียงวันเดียว ในวันนั้น เครื่องบินทิ้งระเบิดของอิตาลีได้ยิงตอร์ปิโดใส่เรือบรรทุกเครื่องบิน เรือหลวง อินดอมมิทเทเบิล และเรือดำน้ำดานโดโลของอิตาลีได้ยิงตอร์ปิโดใส่เรือลาดตระเวน เรือหลวงคลีโอพัตรา เรือทั้งสองลำไม่สามารถใช้งานได้นานกว่าหนึ่งปี

ในคืนวันที่ 17 กรกฎาคม เรือลาดตระเวน สคิปิโอ แอฟริคาโน ของอิตาลี ซึ่งติดตั้งเรดาร์ EC.3 Gufo ตรวจพบและโจมตีเรือตอร์ปิโดยนต์ Elco ของอังกฤษ 4 ลำ ที่ซุ่มอยู่ห่างออกไป 8 กิโลเมตร (5 ไมล์) ขณะแล่นผ่านช่องแคบเมสซีนาด้วยความเร็วสูง เรือ MTB 316 ได้จมลง และเรือ MTB 313 ได้รับความเสียหายระหว่างเมืองเรจโจ ดิ คาลาเบรีย และเมืองเปลลาโร ส่งผลให้ลูกเรือชาวอังกฤษเสียชีวิต 12 นาย
ในคืนวันที่ 17-18 กรกฎาคม มอนต์โกเมอรีได้เริ่มการโจมตีเมืองกาตาเนียอีกครั้ง โดยใช้สองกองพลน้อยจากกองพลที่ 50 พวกเขาเผชิญกับการต่อต้านอย่างหนัก และในวันที่ 19 กรกฎาคม มอนต์โกเมอรีตัดสินใจยกเลิกการโจมตีและเพิ่มแรงกดดันทางด้านซ้ายแทน กองพลที่ 5 โจมตีทางด้านซ้ายของกองพลที่ 50 แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จมากนัก และในวันที่ 20 กรกฎาคม กองพลที่ 51 ซึ่งอยู่ทางตะวันตกกว่า ได้ข้ามแม่น้ำดิตตาอิโนที่สเฟอร์โรและมุ่งหน้าไปยังสนามบินเกอร์บินี พวกเขาก็ถูกโจมตีโต้กลับและผลักดันกลับไปในวันที่ 21 กรกฎาคม ทางปีกซ้าย กองพลที่ 1 ของแคนาดายังคงรุกคืบต่อไป แต่เริ่มชัดเจนแล้วว่า เมื่อหน่วยทหารเยอรมันตั้งมั่นในตำแหน่งใหม่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของซิซิลี กองทัพแคนาดาจะไม่มีกำลังเพียงพอที่จะรักษาแนวรบทั้งหมดไว้ได้ จึงได้รับคำสั่งให้เคลื่อนทัพไปทางเหนือต่อไปยังเลออนฟอร์เต แล้วจึงหันไปทางตะวันออกไปยังอาดราโน บนเนินเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ของภูเขาเอตนา แทนที่จะโอบล้อมภูเขาเอตนาโดยใช้เส้นทางหมายเลข 120 ไปยังแรนดัซโซ มอนต์โกเมอรีจึงเรียกกองพลสำรองจากแอฟริกาเหนือ ซึ่งก็คือกองพลทหารราบที่ 78 ของอังกฤษให้มาช่วย

แพตตันได้จัดระเบียบกองกำลังของเขาใหม่เป็นสองกองทัพน้อย กองทัพชั่วคราว (Provisional Corps) ซึ่งบัญชาการโดยคีย์ส ประกอบด้วยกองพลยานเกราะที่ 2 กองพลทหารราบที่ 3 และกองพลทหารอากาศที่ 82 อยู่ทางด้านซ้าย ส่วนกองทัพที่ 2 ของสหรัฐฯ อยู่ทางด้านขวา ภายในวันที่ 17 กรกฎาคม กองทัพชั่วคราวได้ยึดปอร์โต เอมเปโดเคลและอากริเจนโตได้สำเร็จ ในวันที่ 18 กรกฎาคม กองทัพที่ 2 ได้ยึดคัลตานิสเซตตา ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเส้นทางหมายเลข 121 เส้นทางหลักที่ตัดผ่านใจกลางเกาะซิซิลีจากตะวันออกไปตะวันตก การรุกคืบของอเมริกาไปยังอากริเจนโตได้ถูกระงับชั่วคราวโดยกองพลป้องกันชายฝั่งที่ 207 (ภายใต้พันเอกออกุสโต เดอ ลอเรนติส) ซึ่งประจำการอยู่ที่สถานีซานต์โอลิวา ห่างจากลิกาตาไปทางบก 10 กิโลเมตร (6 ไมล์) กรมทหารราบเบอร์ซาเกลีที่ 10 บังคับให้กองพันเรนเจอร์ที่ 1 และ 3 ของกองพลทหารราบที่ 3 ต้องต่อสู้ฝ่าฟันเข้าไปในเมืองอากริเจนโต ในช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวันที่ 16 กรกฎาคม เมืองนี้ก็ตกอยู่ในมือของอเมริกันแล้ว

กองพลยานเกราะที่ 15 สามารถเข้าร่วมกับกองกำลังเยอรมันอื่นๆ ทางตะวันออกของเกาะได้ เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม แพตตันได้รับคำสั่งให้เคลื่อนพลขึ้นเหนือผ่านเมืองเปตราเลียตามเส้นทางหมายเลข 120 ซึ่งเป็นเส้นทางตะวันออก-ตะวันตกถัดไป จากนั้นจึงตัดเส้นทางเลียบชายฝั่งทางเหนือ หลังจากนั้น เขาจะทำการกวาดล้างทางตะวันตกของเกาะ กองทัพน้อยที่ 2 ได้รับมอบหมายให้เคลื่อนพลขึ้นเหนือ ในขณะที่กองทัพน้อยชั่วคราวได้รับมอบหมายให้ทำการกวาดล้าง อเล็กซานเดอร์ออกคำสั่งเพิ่มเติมให้แพตตันสร้างภัยคุกคามทางตะวันออกตามเส้นทางเลียบชายฝั่งเมื่อเขาตัดเส้นทางได้แล้ว เขายังได้รับคำสั่งให้ยึดเมืองปาแลร์โมให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อใช้เป็นฐานส่งเสบียงหลักสำหรับการรุกคืบไปทางตะวันออกเหนือภูเขาเอตนาเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม กองกำลังเฉพาะกิจของกองทัพที่เจ็ดได้บุกยึดกองกำลังรบของอิตาลีที่เรียกว่า Raggruppamento Schreiber (ภายใต้การนำของพลเอก ออตโตรีโน ชไรเบอร์) ซึ่งคอยคุ้มกันการถอนกำลังของกองพลยานเกราะทหารราบที่ 15 แต่แพตตันสูญเสียทหารไป 300 นาย ทั้งเสียชีวิตและบาดเจ็บในระหว่างปฏิบัติการ เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม กองทัพน้อยเฉพาะกาลได้เข้าสู่ปาแลร์โม และในวันรุ่งขึ้น กองพลที่ 45 ได้ตัดเส้นทางเลียบชายฝั่งทางเหนือ

 การรบจากตำแหน่งเขาเอตนา 
ในช่วงสัปดาห์สุดท้ายของเดือนกรกฎาคม มอนต์โกเมอรีได้รวบรวมกำลังพลเพื่อเตรียมการโจมตีอีกครั้งในวันที่ 1 สิงหาคม เป้าหมายเร่งด่วนของเขาคือเมืองอาดราโน ซึ่งหากยึดได้จะแบ่งกำลังทหารเยอรมันที่อยู่สองฝั่งของภูเขาเอตนาออกเป็นสองส่วน ในช่วงสัปดาห์นั้น ทหารแคนาดาและกองพลน้อยที่ 231 ยังคงรุกคืบไปทางตะวันออกจากเลออนฟอร์เต และในวันที่ 29 กรกฎาคม ก็ได้ยึดเมืองอากิรา ซึ่งอยู่ห่างจากอาดราโนไปทางตะวันตกประมาณ 25 กิโลเมตร (15 ไมล์) ในคืนวันที่ 29 กรกฎาคม กองพลที่ 78 ของอังกฤษภายใต้การบังคับบัญชาของกองพลน้อยที่ 3 ของแคนาดา ได้ยึดเมืองคาเตนูโอวาและสร้างสะพานข้ามแม่น้ำดิตตาอิโน ในคืนวันที่ 1 สิงหาคม พวกเขาได้เริ่มการโจมตีอีกครั้งไปทางตะวันตกเฉียงเหนือสู่เซนตูริเป ซึ่งเป็นยอดหินโดดเดี่ยวที่เป็นด่านหน้าทางใต้หลักของแนวป้องกันอาดราโน หลังจากการสู้รบอย่างหนักกับกองพลแฮร์มันน์ เกอริง และกรมทหารพลร่มที่ 3 ตลอดทั้งวันของวันที่ 2 สิงหาคม ในที่สุดเมืองก็ถูกกวาดล้างจากผู้ป้องกันในเช้าวันที่ 3 สิงหาคม การยึดเซนตูริเปพิสูจน์แล้วว่ามีความสำคัญอย่างยิ่ง เนื่องจากภัยคุกคามที่เพิ่มขึ้นต่ออาดราโนทำให้ตำแหน่งที่ปกป้องกาตาเนียไม่สามารถรักษาไว้ได้
แพตตันตัดสินใจว่าระบบสื่อสารของเขาสามารถสนับสนุนการรุกคืบไปทางตะวันออกของสองกองพลได้ คือ กองพลที่ 45 บนถนนเลียบชายฝั่ง และกองพลที่ 1 บนเส้นทางหมายเลข 120 เพื่อรักษาแรงกดดัน เขาจึงส่งกองพลที่ 3 ที่มีกำลังสดใหม่กว่ามาแทนที่กองพลที่ 45 และเรียกกองพลทหารราบที่ 9 จากกองกำลังสำรองในแอฟริกาเหนือมาแทนที่กองพลที่ 1 กองกำลังฝ่ายอักษะได้ตั้งมั่นอยู่ในแนวป้องกันที่สอง คือ แนวเอตนา ซึ่งทอดยาวจากซานฟราเตลโลบนชายฝั่งทางเหนือ ผ่านโทรอินาและอาเดอร์โน ในวันที่ 31 กรกฎาคม กองพลที่ 1 พร้อมด้วยกำลังเสริมจากกองพลที่ 9 ที่กำลังเดินทางมาถึง ได้มาถึงโทรอินา และการรบที่โทรอินาก็เริ่มต้นขึ้น ตำแหน่งสำคัญนี้ถูกยึดครองโดยกองพลยานเกราะทหารราบที่ 15 ส่วนที่เหลือของกองพลทหารราบที่ 28 "ออสตา" ในรูปแบบของกองพันสี่กองพัน ก็ถูกดึงกลับมายังโทรอินาเพื่อช่วยในการเตรียมการป้องกันและการรบที่จะเกิดขึ้น

เป็นเวลาหกวันที่กองทัพเยอรมันและอิตาลีทำการตั้งรับอย่างดุเดือด ในระหว่างการรบ พวกเขาได้ทำการโจมตีโต้กลับถึง 24 ครั้ง และมีการโจมตีเล็กๆ น้อยๆ ในพื้นที่อีกหลายครั้ง ภายในวันที่ 7 สิงหาคม กองพันทหารราบที่ 18 ของสหรัฐฯ จากกองพลที่ 9 ได้ยึดภูเขาเปเลกรีโน ซึ่งมองเห็นแนวป้องกันโทรอินาได้ ทำให้สามารถกำหนดเป้าหมายปืนใหญ่ของฝ่ายสัมพันธมิตรได้อย่างแม่นยำ ปีกซ้ายของฝ่ายป้องกันก็เริ่มเปิดโล่งเช่นกัน เนื่องจากกองพลแฮร์มันน์ เกอริงที่อยู่ติดกันถูกผลักดันถอยกลับโดยกองทัพน้อยที่ 30 ของอังกฤษ และพวกเขาได้รับคำสั่งให้ถอนกำลังในคืนนั้นเป็นระยะๆ ไปยังตำแหน่งป้องกันของแนวทอร์โทริชี กองกำลังบางส่วนของกองพลยานเกราะที่ 29 และกองพลทหารราบที่ 26 "อัสเซียตตา" ก็ยากที่จะขับไล่ออกจากแนวชายฝั่งที่ซานตา อากาตาและซาน ฟราเตลโลได้เช่นกัน แพตตันจึงส่งกองกำลังยกพลขึ้นบกขนาดเล็กเข้าไปด้านหลังแนวป้องกัน ซึ่งนำไปสู่ซานตา อากาตาถูกยึดครองในวันที่ 8 สิงหาคม หลังจากที่ต้านทานอยู่ได้หกวัน

ในวันที่ 3 สิงหาคม กองทัพน้อยที่ 13 ได้ใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายที่เกิดจากภัยคุกคามต่อเมืองอาดราโน และเริ่มการรุกคืบไปยังเมืองคาตาเนียอีกครั้ง และภายในวันที่ 5 สิงหาคม เมืองก็ตกอยู่ในมือของพวกเขา อาดราโนตกอยู่ภายใต้การควบคุมของกองพลที่ 78 ในคืนวันที่ 6 สิงหาคม ขณะที่ทางด้านขวา กองพลที่ 51 (ไฮแลนด์) ได้ยึดเมืองเบียนกาบิลลา ซึ่งอยู่ห่างจากอาดราโนไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 3 กิโลเมตร (2 ไมล์) หลังจากเมืองอาดราโนถูกยึดครอง กองพลที่ 1 ของแคนาดาได้ถอนกำลังกลับไปอยู่ในกองกำลังสำรองของกองทัพบก เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม กองพลที่ 78 ซึ่งเคลื่อนพลขึ้นเหนือจากอาดราโน ได้ยึดบรอนเต และกองพลที่ 9 ซึ่งรุกคืบจากโทรอินา ได้ยึดเซซาโร ซึ่งเป็นตำแหน่งสำคัญบนแนวป้องกันนิวฮูเบ กองพลทั้งสองได้รวมตัวกันที่รันดัซโซ บนเนินเขาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของภูเขาเอตนา รันดัซโซถูกยึดครอง เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม และกองพลที่ 78 ได้ถอนตัวไปเป็นกองกำลังสำรอง ในขณะที่ฝ่ายสัมพันธมิตรรุกคืบต่อไป แนวหน้าก็แคบลง ในวันที่ 10 สิงหาคม มอนต์โกเมอรีได้ตัดสินใจถอนกองบัญชาการกองทัพที่ 13 และกองพลทหารราบที่ 5 ของอังกฤษ ซึ่งขณะนั้นอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพลตรี เจอราร์ด บัคนอลล์ (แทนที่พลตรี เบอร์นีย์-ฟิคคลิน ที่เดินทางกลับอังกฤษ) เพื่อให้พวกเขามีเวลาเตรียมพร้อมสำหรับการยกพลขึ้นบกบนแผ่นดินใหญ่ของอิตาลี บริเวณชายฝั่งทางเหนือ กองพลที่ 3 ของสหรัฐฯ ยังคงเผชิญกับการต่อต้านอย่างหนักและความยากลำบากที่เกิดจากการทำลายถนนเป็นบริเวณกว้าง การโจมตีสะเทินน้ำสะเทินบกแบบฉับพลันอีกสองครั้ง และความพยายามในการฟื้นฟูของหน่วยวิศวกร ช่วยให้การรุกคืบดำเนินต่อไปได้ แม้ว่าเค็สเซิลริงจะตัดสินใจถอนกำลังได้แล้ว แต่กองกำลังฝ่ายอักษะยังคงใช้กลยุทธ์ถ่วงเวลา โดยได้รับความช่วยเหลือจากภูมิประเทศที่เอื้อต่อการป้องกันของคาบสมุทรเมสซีนา ในที่สุด ในคืนวันที่ 16 สิงหาคม กองกำลังส่วนหน้าของกองพลที่ 3 ก็เข้าสู่เมสซีนา

 การอพยพของฝ่ายอักษะ 
ในวันที่ 27 กรกฎาคม บรรดาผู้บัญชาการฝ่ายอักษะตระหนักแล้วว่าผลลัพธ์ของการรบครั้งนี้คือการถอนกำลังออกจากเมสซีนา เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม เคสเซลริงรายงานต่อฮิตเลอร์ว่าการอพยพสามารถดำเนินการได้ภายในสามวัน และแผนการเบื้องต้นได้ถูกร่างขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษร เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม เมื่อฮูเบเสนอว่าควรเริ่มต้นด้วยการโยกย้ายกำลังพลและอุปกรณ์ส่วนเกิน กุซโซนีปฏิเสธที่จะอนุมัติแนวคิดดังกล่าวหากไม่ได้รับการอนุมัติจากคอมมานโด ซูพรีโม ถึงกระนั้น กองทัพเยอรมันก็ยังคงดำเนินการต่อไป โดยเคลื่อนย้ายกำลังพลกว่า 12,000 นาย ยานพาหนะ 4,500 คัน และอุปกรณ์หนัก 5,000 ตัน ระหว่างวันที่ 1-10 สิงหาคม เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ฮูเบเสนอต่อกุซโซนีผ่านทางฟอน เซนเกอร์ว่า กองบัญชาการกองทัพที่ 6 ควรย้ายไปที่คาลาเบรีย กุซโซนีปฏิเสธความคิดนี้ แต่ถามว่า ฮูเบได้ตัดสินใจอพยพออกจากซิซิลีแล้วหรือยัง ฟอน เซนเกอร์ตอบว่า ฮูเบยังไม่ได้ตัดสินใจ

วันต่อมา กุซโซนีได้ทราบแผนการอพยพของเยอรมันและรายงานไปยังโรมถึงความเชื่อมั่นของเขาในเจตนาของพวกเยอรมัน ในวันที่ 7 สิงหาคม กุซโซนีรายงานว่า หากปราศจากการสนับสนุนจากเยอรมัน การต่อสู้ครั้งสุดท้ายใดๆ ก็คงอยู่ได้ไม่นาน ในวันที่ 9 สิงหาคม โรมสั่งให้ขยายอำนาจของกุซโซนีไปยังคาลาเบรีย และให้เขาย้ายกำลังพลบางส่วนไปที่นั่นเพื่อเสริมกำลัง ในวันที่ 10 สิงหาคม กุซโซนีแจ้งฮูเบว่าเขามีหน้าที่รับผิดชอบในการป้องกันทางตะวันออกเฉียงเหนือของซิซิลี และหน่วยทหารชายฝั่งของอิตาลีและกองกำลังรักษาการณ์เมสซีนาอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเขา จากนั้นกุซโซนีก็ข้ามไปยังแผ่นดินใหญ่พร้อมกับกองบัญชาการกองทัพที่ 6 และกองบัญชาการกองทัพน้อยที่ 16 โดยปล่อยให้พลเรือเอกปิเอโตร บาโรเนและพลเรือเอกปิเอโตร ปาเรนติ จัดการการอพยพส่วนที่เหลือของกองพลลิวอร์โนและอัสเซียตตา (และกองกำลังและยุทโธปกรณ์อื่นๆ ที่สามารถรักษาไว้ได้)

แผนการของเยอรมันนั้นละเอียดถี่ถ้วน โดยมีสายการบังคับบัญชาที่ชัดเจนและบังคับใช้ระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัดในการปฏิบัติการ พันเอก เอิร์นส์-กุนเธอร์ บาเดอ เป็นผู้บัญชาการเยอรมันประจำช่องแคบเมสซีนา มีอำนาจเทียบเท่าผู้บัญชาการป้อมปราการ รวมถึงควบคุมหน่วยทหารราบ ปืนใหญ่ ปืนต่อต้านอากาศยาน หน่วยวิศวกรรมและก่อสร้าง หน่วยขนส่งและบริหาร ตลอดจนกองบัญชาการขนส่งทางเรือของเยอรมัน บนแผ่นดินใหญ่ พลตรี ริชาร์ด ไฮดริช ซึ่งยังคงประจำการอยู่ที่คาลาเบรียกับกองบัญชาการกองพลทหารพลร่มที่ 1 และกรมทหารพลร่มที่ 1 ในขณะที่ส่วนที่เหลือของกองพลถูกส่งไปเสริมกำลังที่ซิซิลี ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการกองทัพยานเกราะที่ 14 ประจำแผ่นดินใหญ่ เพื่อรับหน่วยที่อพยพออกมา ในขณะที่ฮูเบยังคงควบคุมปฏิบัติการบนเกาะต่อไป
ปฏิบัติการถอนกำลังเต็มรูปแบบ ซึ่งมีรหัสนามว่า ปฏิบัติการเลห์กัง เริ่มขึ้นในวันที่ 11 สิงหาคม และดำเนินต่อไปจนถึงวันที่ 17 สิงหาคม ในช่วงเวลานี้ ฮูเบสั่งให้ถอนกำลังเป็นระยะ ๆ ในแต่ละคืน โดยถอนกำลังไปประมาณ 8 ถึง 24 กิโลเมตร (5 ถึง 15 ไมล์) เพื่อรักษาระยะห่างจากหน่วยพันธมิตรที่ตามมา โดยใช้ทุ่นระเบิด วัตถุระเบิด และสิ่งกีดขวางอื่น ๆ เมื่อคาบสมุทรแคบลง ทำให้แนวรบของเขาสั้นลง เขาจึงสามารถถอนกำลังทหารเพื่ออพยพได้ ฝ่ายสัมพันธมิตรพยายามตอบโต้ด้วยการส่งกองกำลังยกพลขึ้นบกขนาดกองพลน้อย กองละหนึ่งหน่วยจากกองทัพที่เจ็ดและกองทัพที่แปด ในวันที่ 15 สิงหาคม อย่างไรก็ตาม ความเร็วในการถอนกำลังของฝ่ายอักษะนั้นรวดเร็วมากจนปฏิบัติการเหล่านี้ "พลาดเป้า"

แผนการอพยพของเยอรมันและอิตาลีประสบความสำเร็จอย่างสูง ฝ่ายสัมพันธมิตรไม่สามารถป้องกันการถอนตัวอย่างเป็นระเบียบ หรือแทรกแซงการขนส่งข้ามช่องแคบเมสซีนาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ช่องแคบแคบๆ นั้นได้รับการป้องกันด้วยปืนต่อต้านอากาศยานหนัก 120 กระบอก และปืนต่อต้านอากาศยานเบา 112 กระบอก โดยประมาณครึ่งหนึ่งเป็นชิ้นส่วนที่ผลิตในอิตาลี ผลจากการยิงปืนที่ซ้อนทับกันจากทั้งสองฝั่งของช่องแคบ ทำให้สถานการณ์เลวร้ายยิ่งกว่าในช่องแคบรูห์ร ส่งผลให้การโจมตีทางอากาศในเวลากลางวันมีความเสี่ยงสูงและมักไม่ประสบความสำเร็จ โดยนักบินฝ่ายสัมพันธมิตรได้บรรยายไว้เช่นนั้น การโจมตีในเวลากลางคืนมีความเสี่ยงน้อยกว่า และบางครั้งการโจมตีทางอากาศก็สามารถชะลอหรือแม้แต่ระงับการจราจรข้ามช่องแคบได้ แต่เมื่อแสงสว่างกลับมา ฝ่ายอักษะก็สามารถเคลียร์สิ่งที่ค้างหลงเหลืออยู่จากคืนก่อนได้ การสกัดกั้นทางเรือก็ไม่สามารถทำได้เช่นกัน ช่องแคบมีความกว้างตั้งแต่สามถึงสิบกิโลเมตร (2–6 ไมล์) และมีปืนใหญ่ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสูงสุด 24 เซนติเมตร (9+1⁄2 นิ้ว) ประจำการอยู่ เมื่อรวมกับอันตรายจากกระแสน้ำที่ไหลแรงหกนอต (3 เมตร/วินาที) และความกังวลว่าเรือรบของอิตาลีกำลังเตรียมโจมตีช่องแคบเมสซีนาแบบพลีชีพ ทำให้การเสี่ยงเรือรบเป็นสิ่งที่ไม่อาจยอมรับได้

 ผลพวง 
เมื่อวันที่ 18 สิงหาคมกองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์ได้บันทึกว่าทหาร 60,000 นายได้รับการช่วยเหลือ และตัวเลขของฝ่ายอิตาลีอยู่ที่ประมาณ 75,000 นาย ใน ค.ศ. 2004 ทอมบลินได้เขียนว่า อิตาลีได้อพยพกำลังพล 62,182 นาย ปืนใหญ่ 41 กระบอก และยานพาหนะ 227 คัน โดยสูญเสียเพียงเรือยางยนต์ 1 ลำ และเรือข้ามฟากรถไฟคาริดดี ซึ่งถูกจมลงเมื่อกองทัพพันธมิตรเข้าสู่เมสซีนา กองทัพเยอรมันได้อพยพทหารประมาณ 52,000 นาย (รวมถึงผู้บาดเจ็บ 4,444 นาย) ยานพาหนะ 14,105 คัน รถถัง 47 คัน ปืนใหญ่ 94 กระบอก กระสุน 1,100 ตัน และยุทโธปกรณ์และเสบียงอีกประมาณ 20,700 ตัน

 ความสูญเสีย 
กองทัพที่เจ็ดของสหรัฐฯ สูญเสียกำลังพล 8,781 นาย (เสียชีวิตหรือสูญหาย 2,237 นาย บาดเจ็บ 5,946 นาย และถูกจับเป็นเชลย 598 นาย) ขณะที่กองทัพที่แปดของอังกฤษสูญเสียกำลังพล 11,843 นาย (เสียชีวิตหรือสูญหาย 2,062 นาย บาดเจ็บ 7,137 นาย และถูกจับเป็นเชลย 2,644 นาย) กองทัพเรือสหรัฐฯ ได้สูญเสียกำลังพล 546 นาย เสียชีวิตหรือสูญหาย และ 484 นาย บาดเจ็บ และกองทัพเรืออังกฤษ สูญเสียกำลังพล 314 นาย เสียชีวิตหรือสูญหาย 411 นาย บาดเจ็บ และ 4 นาย ถูกจับเป็นเชลย กองทัพอากาศทหารบกสหรัฐ ได้รายงานว่ามีผู้เสียชีวิต 28 นาย สูญหาย 88 นาย และบาดเจ็บ 41 นาย กองกำลังแคนาดาได้รับความสูญเสีย 2,310 นาย โดยเป็นผู้เสียชีวิต 562 นาย บาดเจ็บ 1,664 นาย และถูกจับเป็นเชลย 84 นายA. B. Hodgetts, J. D. Burns. Decisive Decades: A History of the Twentieth Century for Canadians. T. Nelson & Sons (Canada), 1973. p. 354

ใน ค.ศ. 2007 ซามูเอล ดับเบิลยู. มิตแชม และฟรีเดอริช ฟอน สเตาเฟนเบิร์ก ได้เขียนว่า หน่วยทหารเยอรมันสูญเสียกำลังพลประมาณ 20,000 นาย ซึ่งเสียชีวิต บาดเจ็บ หรือถูกจับเป็นเชลย และในหนังสือชื่อว่า Germany and the Second World War (2007) เมสเซอร์ชมิดท์และคณะ ได้รายงานว่ากองกำลังเยอรมันสูญเสียกำลังพล 4,325 นาย เสียชีวิต 4,583 นาย สูญหาย 5,532 นาย ถูกจับเป็นเชลย และ 13,500 นาย บาดเจ็บ รวมทั้งหมด 27,940 นาย ตามข้อมูลจากฝ่ายประวัติศาสตร์ของกองทัพอิตาลี กองทัพอิตาลีที่สูญเสียกำลังพลไปซึ่งเป็นสังหาร 4,678 นาย สูญหาย 36,072 นาย บาดเจ็บ 32,500 นาย และถูกจับเป็นเชลย 116,681 นาย สันนิษฐานว่าผู้ที่สูญหายจำนวนมากถูกสังหารและฝังไว้ในสนามรบหรือในสถานที่ที่ไม่ทราบแน่ชัด ในขณะที่อีกส่วนหนึ่งคาดว่าน่าจะเป็นทหารที่ถูกเกณฑ์ในท้องถิ่นซึ่งหนีทัพและกลับบ้านเกิด ใน ค.ศ. 2007 มิตแชมและฟอน สเตาเฟนเบิร์กประเมินว่าจำนวนผู้เสียชีวิตทั้งหมดของอิตาลีอยู่ที่ 147,000 นาย จากการศึกษาของแคนาดาก่อนหน้านี้เกี่ยวกับการรุกรานของฝ่ายสัมพันธมิตร ประเมินว่าจำนวนชาวอิตาลีและเยอรมันที่ถูกจับเป็นเชลยในซิซิลีมีประมาณ 100,000 นายA. B. Hodgetts, J. D. Burns. Decisive Decades: A History of the Twentieth Century for Canadians. T. Nelson & Sons (Canada), 1973. p. 354

 อาชญากรรมสงคราม 
ทันทีหลังจากการยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตร มีรายงานเหตุการณ์หลายครั้งที่ทหารอเมริกันสังหารพลเรือน ซึ่งรวมถึงการสังหารหมู่ที่วิตโตเรีย ที่มีพลเรือนเสียชีวิต 12 คน รวมถึงผู้ปกครองเมืองอากาเต อีกเหตุการณ์หนึ่งที่อากริเจนโต และการสังหารหมู่ที่คานิกัตตี ซึ่งพันโทจอร์จ เฮอร์เบิร์ต แมคแคฟฟรีย์ ยิงใส่ฝูงชนพลเรือนที่กำลังปล้นโรงงานในคานิกัตตีและไม่ยอมสลายตัว ทำให้มีผู้เสียชีวิต 8 คนGiovanni Bartolone (2005). Le altre stragi: Le stragi alleate e tedesche nella Sicilia del 1943–1944 Ezio Costanzo, George Lawrence. The Mafia and the Allies: Sicily 1943 and the Return of the Mafia. Enigma, 2007. p. 119 ในช่วงระหว่างและหลังการบุกครอง กองกำลังฝ่ายพันธมิตรได้ก่อเหตุข่มขืนและล่วงละเมิดทางเพศรูปแบบอื่น ๆ ต่อพลเรือนในซิซิลีเป็นจำนวนมาก สถิติของอิตาลีรายงานว่ามีคดีข่มขืนจำนวนมากที่กระทำโดยกองกำลังอเมริกันและฝรั่งเศสเสรี ตามที่ไคลฟ์ เอมส์ลีย์ นักประวัติศาสตร์กล่าวไว้ บันทึกของหน่วยสืบสวนพิเศษของอังกฤษได้บันทึกเหตุการณ์ข่มขืนและล่วงละเมิดทางเพศที่เกี่ยวข้องกับทหารอังกฤษในช่วงการบุกครองไว้ "เพียงแค่ไม่กี่ครั้ง" เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม เพียงหนึ่งสัปดาห์เศษหลังจากการยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตร ร้อยเอกแองเจโล โทมัส เซเซีย นายทหารกองทัพแคนาดา สังกัดกองพลแคนาดาที่ 1 ได้บันทึกไว้ว่า ทหารแคนาดาด้วยกันมีส่วนเกี่ยวข้องกับ "เหตุการณ์ที่น่ากังวล" หลายอย่าง รวมถึงการปล้นสะดม การยิงใส่พลเรือน และการข่มขืนหมู่ในจัตุรัสอาร์เมรินา นอกจากนี้ ตามรายงานของมิตแชมและฟอน สเตาเฟนเบิร์ก ทหารแคนาดาจากกรมทหารลอยัล เอดมันตัน ได้ประหารชีวิตเชลยศึกชาวเยอรมันอย่างรวดเร็วในช่วงการบุกครอง 

เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ทหารอเมริกันจากกรมทหารราบที่ 180 ได้ประหารชีวิตเชลยศึกฝ่ายอักษะ 73 คนอย่างโหดเหี้ยมในเหตุการณ์สังหารหมู่ที่บิสคารี หลังจากจับกุมเชลยศึกชาวอิตาลี 45 คนและชาวเยอรมัน 3 คนได้ ในขณะที่เข้าโจมตีสนามบินใกล้เมืองซานโต ปีเอโตร กองกำลังของกรมทหารที่นำโดยจ่าสิบเอกฮอเรซ ที. เวสต์ ได้นำเชลยศึกเดินเท้าเป็นระยะทางประมาณหนึ่งไมล์ ก่อนที่เวสต์จะสั่งให้แยกเชลยศึก "แปดหรือเก้าคน" ออกจากที่เหลือและนำตัวไปสอบสวนโดยเจ้าหน้าที่ข่าวกรองของกรมทหาร เวสต์ได้ประหารชีวิตเชลยศึกที่เหลืออีก 37 คนโดยทันที ในวันรุ่งขึ้น ศพของเชลยศึกทั้ง 37 คนถูกพบโดยบาทหลวงทหารอเมริกัน พันโทวิลเลียม อี. คิง คิงได้รายงานเหตุการณ์ดังกล่าวต่อผู้บังคับบัญชาของเขา ซึ่งในตอนแรกพวกเขาเพิกเฉยเนื่องจากจะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงหากเรื่องนี้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ แต่หลังจากโน้มน้าวใจแล้ว พวกเขาก็ตกลงที่จะนำเวสต์ขึ้นศาลทหาร ทหารจากกรมทหารราบที่ 180 ได้ก่อการสังหารหมู่อีกครั้งในวันที่ 14 กรกฎาคม เมื่อกัปตันจอห์น ที. คอมป์ตัน ได้สั่งประหารชีวิตเชลยศึกชาวอิตาลี 35 คนโดยการยิงเป้าแบบชุดทีมโดยทันที เวสต์และคอมป์ตันได้ถูกกองทัพบกสหรัฐฯ ตั้งข้อหาอาชญากรรมสงคราม เวสต์ถูกตัดสินว่ามีความผิดและถูกลงโทษจำคุกตลอดชีวิตและถูกปลดจากยศ แต่ได้รับการปล่อยตัวกลับเข้ารับราชการในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1944 ในตำแหน่งพลทหาร และได้รับการปลดประจำการอย่างมีเกียรติเมื่อสิ้นสุดการรับราชการ ส่วนคอมป์ตันถูกตั้งข้อหาสังหารเชลยศึก 40 คนในความดูแลของเขา แต่ได้รับการยกฟ้องและถูกย้ายไปประจำการในกรมทหารอื่น ซึ่งเขาได้เสียชีวิตในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1943 ในช่วงการทัพอิตาลี

 องค์ประกอบของปฏิบัติการ 

 ปฏิบัติการบาร์เคลย์/ปฏิบัติการเนื้อสับ: ปฏิบัติการล่อลวงที่มุ่งเป้าไปที่การหลอกล่อกองกำลังฝ่ายอักษะเกี่ยวกับวันและสถานที่ที่แท้จริงของการยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตร
 ปฏิบัติการคอร์กสครูว์: การบุกโจมตีเกาะปันเตลเลเรียของอิตาลีโดยฝ่ายสัมพันธมิตร เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1943
 ปฏิบัติการแลดโบรค: การลงจอดด้วยเครื่องร่อนที่ซีราคิวส์ เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1943
 ปฏิบัติการนาร์ซิสซัส: หน่วยรบคอมมานโดโจมตีฉาบฉวยที่หอประภาคารใกล้กับแผ่นดินใหญ่ เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1943
 ปฏิบัติการเชสนัท: การรุกทางร่มชูชีพโดยหน่วยรบเอ็สเอเอ็ส 2 นาย เพื่อขัดขวางการสื่อสาร เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1943
 ปฏิบัติการฟัสเตียน: การลงจอดด้วยร่มชูชีพที่สะพานพิโมโซลล่วงหน้า เมื่อวันที่ 13-14 มิถุนายน ค.ศ. 1943

 อ้างอิง 
 เชิงอรรถ 

บรรณานุกรม

  published in 

























อ่านเพิ่ม




 แหล่งข้อมูลอื่น 

หมวดหมู่:การบุกครองในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:การบุกครองโดยสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:การบุกครองโดยสหรัฐ
หมวดหมู่:การบุกครองโดยแคนาดา
หมวดหมู่:การบุกครองโดยออสเตรเลีย
หมวดหมู่:การบุกครองโดยแอฟริกาใต้
หมวดหมู่:การบุกครองอิตาลี
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์อิตาลี
หมวดหมู่:การทัพอิตาลี (สงครามโลกครั้งที่สอง)
หมวดหมู่:ยุทธการและปฏิบัติการทางทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:ฝ่ายสัมพันธมิตร (สงครามโลกครั้งที่สอง)
หมวดหมู่:การล่มสลายของจักรวรรดิอิตาลี
หมวดหมู่:หน่วยจู่โจมกองทัพบกสหรัฐ