การบริบาลบรรเทา

การดูแลแบบประคับประคอง
หรือ การบริบาลบรรเทา,  การดูแลบรรเทา, การดูแลประทัง
( จากรากศัพท์กิริยาภาษาละติน  แปลว่า "ปิด")
เป็นแนวทางการดูแลทางการแพทย์แบบสหวิทยาการที่มุ่งเพิ่มคุณภาพชีวิต และบรรเทาหรือลดความทุกข์ทรมานของผู้ป่วยที่มีอาการรุนแรง ซับซ้อน โดยมักเป็นโรคที่ทำให้ถึงชีวิต
มีคำจำกัดความของการดูแลแบบประคับประคองหลายอย่าง

องค์การอนามัยโลก (WHO) อธิบายการดูแลแบบประคับประคองว่า
เป็นแนวทางที่ช่วยยกระดับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยและครอบครัว ที่เผชิญปัญหาซึ่งเกี่ยวข้องกับโรคที่คุกคามต่อชีวิต ด้วยการป้องกันและการบรรเทาความทุกข์ทรมาน 
โดยอาศัยการระบุปัญหาอย่างรวดเร็ว การประเมินและการรักษาอาการปวดรวมถึงปัญหาอื่นๆ ทั้งทางร่างกาย จิตสังคม และจิตวิญญาณอย่างถี่ถ้วน 

ตั้งแต่ โปรแกรมการดูแลแบบประคับประคองจำนวนมากได้มุ่งเน้นวิธีเฉพาะโรค
แต่เมื่อสาขานี้พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ตลอดช่วง องค์การอนามัยโลกได้เริ่มใช้แนวทางที่ครอบคลุมยิ่งขึ้นโดยยึดผู้ป่วยเป็นศูนย์กลาง โดยแนะนำว่า 
หลักการของการดูแลแบบประคับประคองควรนำมาใช้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้กับโรคเรื้อรังทุกชนิดที่ในที่สุดทำให้เสียชีวิต
การเปลี่ยนแปลงนี้สำคัญ เพราะหากใช้แนวทางที่ทำเฉพาะโรค ความจำเป็นและความต้องการของผู้ป่วยจะไม่ได้รับการตอบสนองอย่างครบถ้วน
และเรื่องต่างๆ เช่น อาการปวด คุณภาพชีวิต และการสนับสนุนทางสังคม รวมถึงความต้องการด้านจิตวิญญาณและอารมณ์ ก็จะไม่ได้รับการดูแล
ในทางกลับกัน วิธีที่ยึดผู้ป่วยเป็นศูนย์กลางจะให้ความสำคัญกับการบรรเทาความทุกข์ทรมานและปรับการดูแลให้เหมาะสมเพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยซึ่งมีโรคที่ทำให้ถึงชีวิต

การดูแลแบบประคับประคองเหมาะสมสำหรับบุคคลที่มีโรคร้ายแรงหรือโรคเรื้อรังในทุกช่วงอายุ โดยจะเป็นเป้าหมายหลักของการดูแลหรือให้ควบคู่กับการรักษาเพื่อหายขาดก็ได้ 
ดีที่สุดควรทำโดยทีมสหสาขาวิชาชีพซึ่งอาจรวมแพทย์ พยาบาล นักกิจกรรมบำบัดและกายภาพบำบัด นักจิตวิทยา นักสังคมสงเคราะห์ นักบวช และนักโภชนาการ
ให้ได้แก่ผู้ป่วยในหลายสถานที่รวมทั้งโรงพยาบาล คลินิกผู้ป่วยนอก และการดูแลที่บ้านเป็นต้น
แม้จะเป็นส่วนสำคัญของการดูแลระยะสุดท้ายของชีวิต แต่ก็ไม่ได้จำกัดเฉพาะผู้ที่ใกล้เสียชีวิตเท่านั้น เพราะเป็นประโยชน์ได้ในทุกระยะของโรคที่ซับซ้อนหรือเรื้อรัง

 ขอบเขต 
การดูแลแบบประคับประคองสามารถยกระดับคุณภาพการดูแลสุขภาพได้ในสามด้าน ได้แก่ การบรรเทาทุกข์ทางกายและอารมณ์ การเสริมสร้างการสื่อสารและการตัดสินใจระหว่างผู้ป่วยกับแพทย์ และความต่อเนื่องของการดูแลที่มีการประสานงานกันในสถานพยาบาลต่างๆ รวมถึงโรงพยาบาล บ้าน และสถานดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย
เป้าหมายโดยรวมของการดูแลแบบประคับประคองคือการปรับปรุงคุณภาพชีวิตของบุคคลที่มีโรคร้ายแรง 
ซึ่งรวมถึงภาวะคุกคามชีวิตใดๆ ที่ลดกิจกรรมประจำวันหรือคุณภาพชีวิตของผู้ป่วย หรือเพิ่มภาระให้แก่ผู้ดูแล ด้วยการจัดการอาการปวดและอื่นๆ การระบุและสนับสนุนความต้องการของผู้ดูแล และการประสานงานการดูแล
การดูแลแบบประคับประคองสามารถให้ได้ในทุกระยะของการเจ็บป่วยควบคู่ไปกับการรักษาอื่นๆ ที่มีเจตนาบำบัดหรือยืดอายุชีวิต โดยไม่จำกัดเพียงผู้ที่ได้รับการดูแลระยะสุดท้าย

ในอดีต บริการการดูแลแบบประคับประคองมุ่งเน้นไปที่ผู้ป่วยมะเร็งที่ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่ปัจจุบันแนวคิดนี้ก็ได้นำไปใช้กับโรคอื่นๆ ด้วย 
รวมถึงภาวะหัวใจวายรุนแรง
โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง และการเสื่อมของระบบประสาทอื่นๆ
คาดว่ามีคนประมาณ ที่ต้องการการดูแลแบบประคับประคอง ประมาณร้อยละ78 ของประชากรกลุ่มนี้อยู่ในประเทศรายได้ต่ำและปานกลาง 
แต่มีเพียงร้อยละ14 เท่านั้นที่สามารถเข้าถึงการดูแลประเภทนี้ได้ โดยส่วนใหญ่อยู่ในประเทศรายได้สูง ทำให้ควรใส่ในเรื่องการดูแลแบบประคับประคอง

การดูแลแบบประคับประคองสามารถเริ่มต้นในสถานที่การดูแลที่หลากหลาย รวมถึงห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาล สถานดูแลผู้ป่วยระยะท้าย หรือที่บ้าน
สำหรับโรครุนแรงบางชนิด องค์กรการแพทย์เฉพาะทางแนะนำให้เริ่มการดูแลแบบประคับประคองตั้งแต่เมื่อได้รับการวินิจฉัย
หรือเมื่อการรักษาที่ทำเฉพาะโรคไม่ปรับปรุงพยากรณ์โรคของผู้ป่วย
ตัวอย่างเช่น สมาคมมะเร็งวิทยาคลินิกอเมริกันแนะนำให้ผู้ป่วยมะเร็งระยะลุกลาม 
“ได้รับการส่งต่อไปยังทีมการดูแลแบบประคับประคองสหวิทยาการ ที่ให้การดูแลทั้งผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอกตั้งแต่ช่วงต้นของโรค ควบคู่ไปกับการรักษามะเร็งอย่างต่อเนื่อง” ภายในแปดสัปดาห์หลังการวินิจฉัย

การใช้บริการดูแลแบบประคับประคองอย่างเหมาะสมเป็นส่วนหนึ่งของการดูแลผู้ป่วยที่ช่วยควบคุมอาการ เพิ่มคุณภาพชีวิต เพิ่มความพึงพอใจในการดูแลของครอบครัว พร้อมทั้งช่วยลดค่าใช้จ่ายด้านการดูแลสุขภาพโดยรวม

 ข้อปฏิบัติ 
ยาที่ใช้ในการดูแลแบบประคับประคองอาจเป็นยาทั่วไป แต่นำมาใช้สำหรับข้อบ่งชี้ที่ต่างกับแนวปฏิบัติทั่วไป โดยมีหลักฐานยืนยันในระดับต่างๆ กัน
ตัวอย่างได้แก่ ยาต้านโรคจิต ยากันชัก และมอร์ฟีน
วิธีการให้ยาอาจต่างกันขึ้นอยู่กับเป็นอาการฉับพลันหรือเรื้อรัง โดยผู้ป่วยที่ดูแลแบบประคับประคองจำนวนมากจะกลืนไม่ได้
ที่ใช้บ่อยก็คือการฉีดใต้ผิวหนัง เพราะเจ็บน้อยกว่าและบริหารได้ง่ายกว่าการให้ยาทางหลอดเลือดดำ
วิธีอื่นๆ ได้แก่ การให้ใต้ลิ้น เข้ากล้ามเนื้อ และผ่านผิวหนัง
การให้ยามักทำที่บ้านโดยสมาชิกครอบครัวหรือผู้ช่วย/พยาบาล

การดูแลแบบประคับประคองในบ้านพักอาจช่วยลดความไม่สบายของผู้ป่วยที่มีภาวะสมองเสื่อม และช่วยปรับทัศนคติของสมาชิกในครอบครัวเกี่ยวกับคุณภาพการดูแล
อย่างไรก็ตาม ยังต้องมีงานวิจัยที่มีคุณภาพสูงขึ้นเพื่อสนับสนุนประโยชน์ของการดูแลเช่นนี้สำหรับผู้สูงอายุที่จะเสียชีวิตในสถานดูแลดังกล่าว

หลักฐานที่แน่นอนสูงสนับสนุนว่า โปรแกรมการดูแลระยะท้ายของชีวิตที่บ้านอาจเพิ่มจำนวนผู้ใหญ่ที่เสียชีวิตที่บ้าน และช่วยปรับปรุงความพึงพอใจของผู้ป่วยได้เล็กน้อยเมื่อติดตามผลหลังหนึ่งเดือน
ผลกระทบของการดูแลระยะท้ายของชีวิตที่บ้านต่อผู้ดูแล บุคลากรดูแลสุขภาพ และค่าใช้จ่ายด้านบริการสุขภาพยังคงไม่แน่ชัด

 ความเจ็บปวด ความทุกข์ใจ และความวิตกกังวล 
สำหรับผู้ป่วยจำนวนมาก การดูแลระยะท้ายของชีวิตอาจก่อความทุกข์ทางอารมณ์และจิตใจ ทำให้เป็นทุกข์เพิ่มขึ้น
ทีมการดูแลแบบประคับประคองสหวิทยาการซึ่งประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิต นักสังคมสงเคราะห์ ผู้ให้คำปรึกษา รวมถึงการสนับสนุนทางจิตวิญญาณ เช่น นักบวช อาจสำคัญเพื่อช่วยให้ผู้ป่วยและครอบครัวรับมือได้ โดยใช้วิธีการหลากหลาย เช่น การให้คำปรึกษา การสร้างภาพในจินตนาการ วิธีการทางความคิด การใช้ยา และวิธีการผ่อนคลาย
สัตว์เลี้ยงสำหรับการดูแลแบบประคับประคองอาจช่วยให้ผ่อนคลายได้

ความเจ็บปวดรวมๆ
ใน ผู้บุกเบิกสถานพยาบาลระยะสุดท้ายชาวอังกฤษ ซิซิลี ซอนเดอร์ส เป็นผู้เริ่มใช้คำว่า “total pain” (ความเจ็บปวดรวมๆ) เพื่อระบุลักษณะที่หลากหลายของความเจ็บปวด
แนวคิดนี้หมายถึงประสบการณ์ความเจ็บปวดโดยรวมของผู้ป่วยซึ่งมีสาเหตุต่างๆ รวมทั้งทางกาย ทางจิตใจ สังคม และจิตวิญญาณ โดยเชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิด
การระบุสาเหตุสามารถช่วยชี้นำการดูแลผู้ป่วยบางราย และส่งผลต่อคุณภาพชีวิตโดยรวมของผู้ป่วย

 ความเจ็บปวดทางกาย 
ความเจ็บปวดทางกายสามารถจัดการได้ด้วยยาแก้ปวด ตราบที่ไม่ทำให้ผู้ป่วยมีความเสี่ยงเพิ่มหรือเกิดปัญหารุนแรงกับอาการอื่นๆ เช่น ปัญหาหัวใจหรือการหายใจลำบาก
ผู้ป่วยระยะท้ายของชีวิตอาจมีอาการทางกายหลายอย่าง ซึ่งสามารถทำให้เจ็บปวดอย่างรุนแรง เช่น อาการหายใจลำบาก
ไอ ปากแห้ง คลื่นไส้และอาเจียน ท้องผูก ไข้ เพ้อ และมีสารคัดหลั่งในช่องปากและคอหอยมากผิดปกติ (“เสียงครืดคราดก่อนเสียชีวิต”)
การฉายรังสีมักใช้เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดในผู้ป่วยมะเร็ง
แต่เพราะผลของการฉายรังสีอาจใช้เวลาหลายวันจนถึงหลายสัปดาห์ ผู้ป่วยที่เสียชีวิตก่อนก็จะไม่ได้รับประโยชน์

 ความเจ็บปวดทางจิตสังคมและความวิตกกังวล 
เมื่อความเจ็บปวดทางกายชนิดเฉียบพลันได้จัดการแล้ว สิ่งที่สำคัญก็คือต้องตระหนักถึงการเป็นผู้ดูแลที่เมตตาและเห็นอกเห็นใจ ซึ่งพร้อมรับฟังและอยู่เคียงข้างผู้ป่วย
การระบุปัจจัยที่ก่อทุกข์แก่ผู้ป่วยนอกเหนือจากความเจ็บปวด สามารถช่วยให้พวกเขารู้สึกสบายขึ้นได้

เมื่อความต้องการของผู้ป่วยได้รับการตอบสนอง คนไข้อาจเปิดรับแนวคิดเกี่ยวกับการดูแลระยะสุดท้ายหรือการรักษาอื่นๆ นอกเหนือจากทำให้สบายได้มากขึ้น
การประเมินทางจิตสังคมจะช่วยให้ทีมแพทย์ให้ความเข้าใจที่ดีแก่ผู้ป่วยและครอบครัวในเรื่องการปรับตัว การรับมือกับปัญหา และระบบการสนับสนุนที่มี
การสื่อสารระหว่างทีมแพทย์กับผู้ป่วยและครอบครัวยังสามารถช่วยเอื้อให้เกิดการพูดคุยเกี่ยวกับการรักษาและเพิ่มความสัมพันธ์ในครอบครัว การหาความหมายกับการเสียชีวิต 
และความรู้สึกว่าตนมีส่วนร่วมเมื่อเผชิญกับและเตรียมตัวต่อความตาย
สำหรับผู้ใหญ่ที่มีความวิตกกังวล ไม่มีการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมคุณภาพสูงทางการแพทย์ที่ระบุวิธีลดความวิตกกังวลที่ได้ผลที่สุด

 จิตวิญญาณ 
ในกลุ่มบุคคลที่เชื่อ เรื่องทางจิตวิญญาณมักถือว่าเป็นองค์ประกอบพื้นฐานของการดูแลแบบประคับประคอง
ในโลกตะวันตก สถานพยาบาลระยะสุดท้ายที่ให้การดูแลแบบประคับประคองมักจะมีนักบวชประจำอยู่

ตามแนวทางการปฏิบัติทางคลินิกสำหรับการดูแลแบบประคับประคองที่มีคุณภาพ จิตวิญญาณได้อธิบายว่าเป็น “เรื่องทรงอิทธิพลที่เป็นธรรมชาติของมนุษย์” โดยสัมพันธ์กับ “คุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นของผู้ที่มีโรคเรื้อรังและโรคร้ายแรง” โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ป่วยที่ดำรงชีวิตอยู่กับโรคเรื้อรังที่รักษาให้หายไม่ได้และอยู่ในระยะลุกลาม
ความเชื่อและข้อปฏิบัติทางจิตวิญญาณสามารถมีอิทธิพลต่อการรับรู้ความเจ็บปวดและความทุกข์ใจ ตลอดจนคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยมะเร็งระยะลุกลาม
ความต้องการด้านจิตวิญญาณมักอธิบายในวรรณกรรมวิชาการว่ารวมถึงความรักและการได้ความรัก การให้อภัย และการค้นหาความหมายของชีวิต

การแทรกแซงด้านจิตวิญญาณส่วนใหญ่เป็นเรื่องทางอัตวิสัยและมีความซับซ้อน
หลายอย่างยังไม่ได้รับการประเมินประสิทธิผลอย่างดี แต่ก็มีแบบที่สามารถใช้เพื่อวัดและดำเนินการดูแลทางจิตวิญญาณที่มีประสิทธิผลได้

 อาการคลื่นไส้และอาเจียน 
อาการคลื่นไส้และอาเจียนพบได้บ่อยในผู้ที่มีโรคระยะท้ายที่ลุกลามและอาจก่อความทุกข์ใจ
มียาแก้อาเจียนหลายชนิดที่แนะนำเพื่อช่วยบรรเทาอาการเหล่านี้
สำหรับผู้ที่ไม่ตอบสนองต่อยาลำดับแรก อาจใช้ levomepromazine ได้ อย่างไรก็ตาม ยังมีการทดลองทางคลินิกไม่เพียงพอเพื่อประเมินประสิทธิผลของยานี้
แฮโลเพริดอลและ droperidol เป็นยาอื่นๆ ที่บางครั้งก็ใช้ช่วยบรรเทาอาการคลื่นไส้และอาเจียน แต่ก็ต้องวิจัยเพิ่มเติมเพื่อให้เข้าใจถึงประสิทธิผลของยาเหล่านี้

 น้ำและอาหาร 
ผู้ป่วยระยะสุดท้ายจำนวนมากไม่สามารถรับประทานอาหารหรือดื่มน้ำได้อย่างเพียงพอ 
การให้อาหารหรือน้ำโดยอาศัยหัตถการทางการแพทย์เพื่อยืดอายุและปรับปรุงคุณภาพชีวิตเป็นแนวปฏิบัติที่พบได้ทั่วไป อย่างไรก็ตาม ยังมีงานวิจัยที่มีคุณภาพสูงจำนวนน้อยเพื่อกำหนดแนวปฏิบัติที่ดีที่สุด และระบุประสิทธิผลของแนวทางเหล่านี้

 การประเมินอาการ 

แบบวัดอย่างหนึ่งสำหรับการดูแลแบบประคับประคองคือแบบประเมินอาการของเอดมันตัน (Edmonton Symptom Assessment Scale, ESAS) ซึ่งมีมาตรวัดที่ใช้ค่าอย่างต่องเนื่อง (visual analog scale, VAS) ที่คนไข้ให้ค่ากับรายการ 8อย่างระหว่าง 0–10 เพื่อระบุความเจ็บปวด การทำกิจกรรมได้ ความคลื่นไส้ ความซึมเศร้า ความวิตกกังวล ความง่วง ความอยากอาหาร ความรู้สึกเป็นอยู่ที่ดี โดยบางครั้งรวมการหายใจลำบาก
คะแนน 0 หมายถึงไม่มีอาการ และคะแนน 10 หมายถึงเลวร้ายที่สุดเท่าที่เป็นไปได้
แบบวัดนี้ ผู้ป่วยกรอกเองได้ ไม่ว่าจะได้รับความช่วยเหลือหรือไม่ หรือกรอกโดยพยาบาลและญาติ

 การดูแลแบบประคับประคองสำหรับเด็ก 

การดูแลแบบประคับประคองสำหรับเด็กเป็นการดูแลทางการแพทย์เฉพาะทางที่มุ่งเน้นครอบครัวเป็นศูนย์กลางสำหรับเด็กที่มีอาการป่วยร้ายแรง
โดยมุ่งเน้นการบรรเทาความทุกข์ทรมานทางกาย ทางอารมณ์ จิตสังคม และจิตวิญญาณที่เกี่ยวข้องกับการเจ็บป่วย เพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิตให้สูงสุด

ผู้ปฏิบัติงานด้านการดูแลแบบประคับประคองสำหรับเด็กได้รับการฝึกอบรมเฉพาะทางในด้านการสื่อสารและการอำนวยการตัดสินใจร่วมกันที่ยึดครอบครัวเป็นศูนย์กลาง เหมาะสมตามพัฒนาการและวัย,
การประเมินและจัดการความเจ็บปวดและอาการที่ทำให้ทุกข์ใจ,
ความรู้ขั้นสูงด้านการประสานการดูแลของทีมแพทย์ผู้ดูแลเด็กแบบ
การส่งต่อเด็กและครอบครัวไปยังโรงพยาบาลและคลินิกผู้ป่วยนอก
และการสนับสนุนทางจิตใจให้แก่เด็กและครอบครัวตลอดช่วงการเจ็บป่วยและเมื่อเผชิญกับความสูญเสีย

 การดูแลแบบประคับประคองสำหรับผู้สูงอายุ 

 ภาพรวม 
เพราะอัตราการเสียชีวิตของทั้งเด็กและผู้ใหญ่น้อยลง จึงมีประชากรผู้สูงอายุที่เพิ่มขึ้นทั่วโลก
ในบางประเทศ นี้หมายถึงภาระที่เพิ่มขึ้นในเรื่องค่าใช้จ่ายทางประกันสังคมและการดูแลสุขภาพ
เพราะทรัพยากรที่มีจำกัด การดูแลแบบประคับประคองระยะยาวสำหรับโรคที่ไม่ติดต่อแต่เรื้อรังของผู้ป่วยได้กลายเป็นแนวทางที่จำเป็นเพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิตของผู้ป่วย อาศัยการป้องกันและการบรรเทาโดยระบุ ประเมิน และรักษาเหตุของความเจ็บปวด รวมถึงปัญหาทางจิตสังคมและจิตวิญญาณอื่นๆ

การเพิ่มขึ้นของอายุขัยเฉลี่ยทั่วโลกและการเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุทำให้ต้องใช้การดูแลแบบประคับประคองในเวชศาสตร์ผู้สูงอายุเพิ่มมากขึ้น
ผู้สูงอายุมักเผชิญกับโรคเรื้อรังหลายโรคพร้อมกัน ความเปราะบาง และการเสื่อมถอยทางสติปัญญา ส่งผลให้ต้องได้การดูแลซับซ้อนซึ่งเกินกว่าการรักษาเฉพาะโรค
การดูแลแบบประคับประคองสำหรับผู้สูงอายุมุ่งจัดการความทุกข์ทรมานทางกาย จิตสังคม และจิตวิญญาณ โดยเน้นคุณภาพชีวิต การช่วยตัวเองได้ และศักดิ์ศรีในตนสำหรับช่วงสุดท้ายของชีวิต
การขยายการเข้าถึงได้ยังคงเป็นปัญหาเพราะการมีทรัพยากรที่ไม่เท่าเทียมกัน การขาดแคลนบุคลากรที่ได้รับการฝึกอบรม และการให้ความสำคัญทางนโยบายของรัฐที่จำกัด

 ปัญหาเฉพาะในประชากรผู้สูงอายุ 
พยากรณ์โรคในผู้สูงอายุมักจะไม่แน่นอน เพราะมีโรคร่วมกันหลายอย่างและสามารถทำกิจกรรมได้น้อยลงอย่างค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งทำให้กำหนดได้ยากว่าควรจะให้การดูแลแบบประคับประคองเมื่อไร
การให้การดูแลยังเผชิญกับปัญหาระบบดูแลทางสุขภาพและสังคมที่ไม่คล้องจองกัน 
เพราะรูปแบบชดเชยค่าใช้จ่ายมักให้ความสำคัญกับการแทรกแซงแบบเฉียบพลันมากกว่าการดูแลสนับสนุนระยะยาว
ปัญหาเชิงโครงสร้างเช่นนี้ส่งผลให้ส่งต่อให้ดูแลช้า และทำให้ใช้บริการน้อยเกิน

 การบูรณาการเข้าสู่ระบบการดูแลสุขภาพ 
ความพยายามบูรณาการการดูแลแบบประคับประคองเข้ากับเวชศาสตร์ผู้สูงอายุให้ดียิ่งขึ้นได้ขยายตัวตั้งแต่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากองค์การอนามัยโลกในปี ค.ศ. 1990 โดยมีรูปแบบใหม่ๆ ซึ่งเน้นการนำมาใช้ตั้งแต่ระยะเริ่มต้นในกระบวนการดูแลผู้สูงอายุตามปกติ
ในประเทศอย่างเยอรมนีและเนเธอร์แลนด์ ได้มีการจัดตั้งโปรแกรมการดูแลแบบประคับประคองเฉพาะทางสำหรับผู้สูงอายุเพื่อประสานการดูแลระหว่างโรงพยาบาล สถานดูแลผู้สูงอายุ กับการดูแลในชุมชน

งานวิจัยระบุว่าการบูรณาการการดูแลแบบประคับประคองเข้ากับเวชศาสตร์ผู้สูงอายุช่วยเพิ่มความพึงพอใจของผู้ป่วย ลดการเข้าโรงพยาบาลที่ไม่จำเป็น และยกระดับคุณภาพประสบการณ์ช่วงท้ายของชีวิต
จึงทำให้องค์กรวิชาชีพต่างๆ รวมถึงสมาคมการดูแลแบบประคับประคองแห่งยุโรป () และสมาคมเวชศาสตร์ผู้สูงอายุแห่งอเมริกา () เรียกร้องให้มีการบูรณาการกรอบการดูแลแบบประคับประคองอย่างเป็นระบบในการฝึกอบรมและการปฏิบัติงานด้านเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ

 กรอบนโยบายและมุมมองระดับโลก 
นโยบายริเริ่มของรัฐเกี่ยวกับการดูแลแบบประคับประคองสำหรับผู้สูงอายุแตกต่างกันอย่างมากในแต่ละประเทศ
ในยุโรปบางประเทศ การดูแลแบบประคับประคองได้บูรณาการอย่างเป็นทางการเข้ากับยุทธการการเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุระดับชาติ 
ในขณะที่ในประเทศอื่นๆ บริการยังไม่ทำเป็นระบบและขาดแคลนงบประมาณ
องค์การอนามัยโลกได้เรียกร้องให้ประชากรสามารถเข้าถึงการดูแลแบบประคับประคองได้อย่างถ้วนหน้า โดยเน้นย้ำถึงความเหลื่อมล้ำการเข้าถึงที่มีทั่วโลก

การเปรียบเทียบข้ามชาติแสดงความแตกต่างในนัยนำมาปฏิบัติอย่างสำคัญ
ประเทศรายได้สูง เช่น สหราชอาณาจักรและแคนาดา มีกรอบการดำเนินงานที่เป็นรูปธรรมมากกว่า เช่น โครงการ Ambitions for Palliative and End of Life Care ซึ่งมีงบประมาณที่สนับสนุนทีมการดูแลแบบประคับประคองสำหรับผู้สูงอายุแบบสหสาขาวิชาชีพ
ในทางตรงกันข้าม ประเทศรายได้ต่ำและปานกลางมีปัญหาที่ยังแก้ไม่ได้ รวมถึงการขาดแคลนบุคลากร การเข้าถึงยากลุ่มโอปิออยด์ได้จำกัด และมีนโยบายสนับสนุนจากรัฐน้อย ส่งผลให้ผู้สูงอายุจำนวนมากยังคงไม่ได้การดูแล

 ข้อพิจารณาทางเศรษฐศาสตร์ในการดูแลแบบประคับประคองสำหรับผู้สูงอายุ 
ประเด็นทางเศรษฐศาสตร์ของการดูแลแบบประคับประคองสำหรับผู้สูงอายุมีความสำคัญเพิ่มมากขึ้น เมื่อสาธารณสุขต้องเผชิญภาระทางการเงินของการเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุของประชากร
ผู้สูงอายุมีค่าใช้จ่ายทางการแพทย์ที่สูงในช่วงปีสุดท้ายๆ ของชีวิต โดยมากมุ่งไปที่การรักษาเชิงรุกที่ให้ประโยชน์จำกัด
การทำความเข้าใจว่าการดูแลแบบประคับประคองส่งผลต่อทั้งค่าใช้จ่ายและผลลัพธ์ต่อผู้ป่วยอย่างไร เป็นประเด็นหลักในการกำหนดนโยบายและการจัดสรรทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ

 ดูเพิ่ม 
 การประกันสุขภาพ

 เชิงอรรถและอ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

หมวดหมู่:เวชศาสตร์บรรเทา