ปล่อยให้ทำไป

ปล่อยให้ทำไป, การปล่อยตามสบาย, การปล่อยให้เอกชนทำ หรือ เลเซแฟร์ () เป็นแนวคิดและระบบเศรษฐกิจที่สนับสนุนการค้าเสรี โดยปราศจากการแทรกแซงจากรัฐบาลหรือองค์กรใด ๆ แนวคิดนี้มุ่งเน้นการปล่อยให้เอกชนทำในสิ่งที่ตนต้องการ

ประวัติความเป็นมา

คำว่า "ปล่อยให้ทำไป" หรือ "เลเซแฟร์" มีที่มาจากวลีในภาษาฝรั่งเศสของแว็งซ็อง เดอ กูร์แน () ว่า Laissez faire, laissez passer le monde va de lui-meme แปลว่า "ปล่อยให้ทําไป ปล่อยให้ผ่านไป แล้วโลกจะทําหน้าที่ได้เอง" โดย ปล่อยให้ทําไป หมายความว่า ต้องให้เอกชนมีเสรีภาพในการทําธุรกรรมทางเศรษฐกิจทั้งปวง และ ปล่อยให้ผ่านไป หมายความว่า พาณิชยกรรมทั้งหลายทั้งในประเทศและระหว่างประเทศให้กระทํากันได้เต็มที่ ไม่มีการกีดกันการค้าหรือปกป้องการค้า ยกเลิกด่านภาษีหรือไม่มีการเก็บภาษีศุลกากร ปล่อยให้ผ่านได้โดยสะดวก

แนวคิดเลเซแฟร์เริ่มเป็นที่รู้จักในช่วงกลางศตวรรษที่ 18 ในฝรั่งเศส โดยกลุ่มนักคิดที่เรียกว่า "นักธรรมชาตินิยม" (Physiocrats) ซึ่งต่อต้านระบบเศรษฐกิจแบบควบคุมที่มีอยู่ในขณะนั้น

นักธรรมชาตินิยมเสนอให้มีการเก็บภาษีที่ดินเพียงประเภทเดียว แทนระบบภาษีที่ซับซ้อนในฝรั่งเศสช่วงศตวรรษที่ 17 พวกเขาเชื่อว่าที่ดินเป็นแหล่งความมั่งคั่งที่แท้จริงเพียงอย่างเดียว และการเก็บภาษีจากที่ดินจะไม่ส่งผลกระทบต่อการผลิตเหมือนภาษีประเภทอื่น

แนวคิดนี้ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางหลังจากอดัม สมิธ (Adam Smith) นักเศรษฐศาสตร์ชาวสกอตแลนด์ เขียนหนังสือ "ความมั่งคั่งของประชาชาติ" (The Wealth of Nations) ในปี ค.ศ. 1776 สมิธเสนอแนวคิดเรื่อง "มือที่มองไม่เห็น" (invisible hand) ซึ่งอธิบายว่าการแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวของแต่ละคนจะนำไปสู่ประโยชน์ของสังคมโดยรวม

หลักการพื้นฐาน
 ปัจเจกบุคคลเป็นหน่วยพื้นฐานของสังคม: แนวคิดนี้ให้ความสำคัญกับสิทธิและเสรีภาพของแต่ละบุคคล
 เสรีภาพตามธรรมชาติ: เชื่อว่ามนุษย์ทุกคนมีสิทธิและเสรีภาพโดยกำเนิด
 ระบบธรรมชาติควบคุมตัวเอง: เชื่อว่าเศรษฐกิจและสังคมสามารถปรับสมดุลได้เองโดยธรรมชาติ
 การแข่งขันเสรี: ตลาดควรมีการแข่งขันอย่างเสรี โดยไม่มีการควบคุมจากภายนอก

การนำไปใช้และข้อวิจารณ์
แม้ว่าแนวคิดเลเซแฟร์จะไม่เคยถูกนำไปใช้อย่างเต็มรูปแบบในประเทศใด แต่มีอิทธิพลอย่างมากต่อนโยบายเศรษฐกิจในหลายประเทศ โดยเฉพาะในช่วงศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20
อย่างไรก็ตาม แนวคิดนี้ก็ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างมาก โดยเฉพาะในประเด็นต่อไปนี้:
 อาจนำไปสู่ความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ
 ขาดการคุ้มครองแรงงานและผู้บริโภค
 อาจเกิดการผูกขาดทางธุรกิจ
 ไม่สามารถแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจมหภาคได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ในปัจจุบัน แม้ว่าแนวคิดเลเซแฟร์แบบสุดโต่งจะไม่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง แต่หลักการบางอย่าง เช่น การสนับสนุนการค้าเสรีและการลดการแทรกแซงของรัฐบาล ยังคงมีอิทธิพลต่อนโยบายเศรษฐกิจในหลายประเทศ

 อ้างอิง 




 Gaspard, Toufick. A Political Economy of Lebanon 1948–2002: The Limits of Laissez-faire. Boston: Brill, 2004. ISBN 978-90-04-13259-7.
 Ellen Judy Wilson; Peter Hanns Reill (1 August 2004). Encyclopedia Of The Enlightenment. Infobase Publishing. p. 241. ISBN 978-0-8160-5335-3. Archived from the original on 23 July 2023. Retrieved 21 July 2012.
 Rothbard, Murray (1995). An Austrian Perspective on the History of Economic Thought. Edward Elgar Publishing. p. 371. ISBN 0-945466-48-X.
 Gaffney, Mason. "The Taxable Surplus of Land: Measuring, Guarding and Gathering It". Archived from the original on 10 May 2015. Retrieved 9 December 2014.
 Edward H. Litchfield. "Quick Reference Handbook Set, Basic Knowledge and Modern Technology" (revised ed.).
 "Laissez-faire" Archived 2015-09-27 at the Wayback Machine, Business Dictionary.
 "Adam Smith". Encyclopædia Britannica. Archived from the original on 12 April 2020. Retrieved 12 April 2020.

หมวดหมู่:ขบวนการทางการเมือง
หมวดหมู่:เศรษฐกิจการเมือง
หมวดหมู่:ทฤษฎีการเมือง
หมวดหมู่:ทุนนิยม