สโมสรฟุตบอลนอริชซิตี

สโมสรฟุตบอลนอริชซิตี () เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพอังกฤษ ตั้งที่เมืองนอริชในเทศมณฑลนอร์ฟอล์ก ปัจจุบันลงแข่งขันในอีเอฟแอลแชมเปียนชิป หลังจากที่ตกชั้นจาก พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2021–22 สโมสรก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1902 และได้ใช้งานแคร์โรว์โรดเป็นสนามเหย้านับตั้งแต่ ค.ศ. 1935 เป็นต้นมา สโมสรมีทีมคู่ปรับที่สำคัญคืออิปสวิชทาวน์ ซึ่งทั้งคู่พบกันมาแล้ว 134 ครั้งนับตั้งแต่ ค.ศ. 1902 และการพบกันของทั้งคู่ถูกเรียกว่าอีสต์แองกลิอันดาร์บี เพลงเชียร์ของแฟนบอลซึ่งมีชื่อว่า "ออนเดอะบอลซิตี" (On the Ball, City) ถือเป็นเพลงเชียร์ฟุตบอลที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เพลงนี้แต่งขึ้นใน ค.ศ. 1890 และยังมีการร้องมาจนถึงปัจจุบัน

นอริชชนะเลิศลีกคัพสองสมัยในปี 1962 และ 1985 ผลงานที่ดีที่สุดในลีกของสโมสรคืออันดับที่สามในพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 1992–93

ชุดเหย้าของสโมสรคือชุดสีเหลืองและเขียว สโมสรมีฉายาว่า นกขมิ้น ซึ่งเป็นนกที่พบในพื้นที่นี้ (มีการพูดถึงนกชนิดนี้ครั้งแรกในศตวรรษที่ 16 โดยกลุ่มผู้อพยพที่ชื่อว่า "กลุ่มคนแปลกหน้า")

ประวัติ

สโมสรฟุตบอลนอริช ซิตี้ ก่อตั้งขึ้นโดยการประชุมกันที่ คริเตเรียน คาเฟ่ (Criterion Cafe) นอริช เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 1902 และจากนั้นก็มีการประชุมย่อยอีกครั้งในวันที่ 2 กรกฎาคม 1902 โดยกลุ่มเพื่อนนำโดยอดีต 3 ผู้เล่นของนอริช ซีอีวายเอ็มเอส (Norwich CEYMS F.C. (CEYMS being an acroynm for Church of England Young Men's Society) โรเบิร์ต เว็บสเตอร์, โจเซฟ คาวเปอร์และแบรด สเคลลี่Club history 1902 to 1940  Norwich City FC และได้เล่นแมทช์อย่างเป็นทางการครั้งแรกพบกับ ฮาร์วิชแอนด์พาร์คสตัน ที่สนามนิวมาร์เก็ต โรดเมื่อวันที่ 6 กันยายน 1902 และในปี 1905 ตามมติของคณะกรรมการเอฟเอ สโมสรก็ได้เปลี่ยนจากสโมสรสมัครเล่นกลายเป็นองค์กรอาชีพ ไม่กี่ปีหลังจากนั้น สโมสรได้ถูกเลือกให้ลงเล่นในเซาท์เทิร์น ลีก (Southern League) ประกอบกับผู้ชมที่เข้ามาชมเป็นจำนวนมากทำให้พวกเขาต้องย้ายจากสนามนิวมาร์เก็ต โรดไปสู่สนามเดอะเนสท์ในปี 1908 ซึ่งเคยเป็นเหมืองหินมาก่อน สำหรับฉายาของสโมสร เมื่อก่อนเคยมีฉายาว่า เดอะ ซิติเซนส์ (the Citizens) และได้เปลี่ยนมาเป็น เดอะ คานารี่ส์ (Canaries) แทนในปี 1907 ฉายานี้ถูกตั้งโดยประธานสโมสร(ผู้มีความเชี่ยวชาญด้านการเพาะพันธ์นก Canaries) โดยขนานนามชื่อผู้เล่นของเขาว่า เดอะ คานารี่ส์ และเปลี่ยนสีชุดแข่งเป็นแถบสีเหลืองและเขียวแทน ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 ในช่วงที่การแข่งขันฟุตบอลถูกระงับและสโมสรต้องประสบกับภาวะหนี้สิน ทำให้สโมสรต้องเข้าสู่กระบวนการชำระหนี้โดยสมัครใจ (voluntary liquidation) เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 1917

สโมสรได้ก่อตั้งอย่างเป็นทางการอีกครั้งเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 1919 บุคคลผู้มีส่วนสำคัญคือ ชาร์ลส์ เฟรเดริก วัตลิ่ง ผู้ซึ่งต่อมาจะได้เป็นนายกเทศมนตรีเมืองนอริชและเป็นบิดาของประธานสโมสรในอนาคตอย่าง เจฟฟรี่ วัตลิ่ง  ในปี 1920 สมาพันธ์ฟุตบอลลีกได้จัดการแข่งขันฟุตบอลลีกดิวิชั่น 3 ขึ้นมา นอริชจึงได้เข้าร่วมการแข่งขันในฤดูกาลนั้น

 ปีแห่งการเลื่อนชั้นและตกชั้น (2009–ปัจจุบัน) 
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2009 โรเดอร์ถูกปลดจากตำแหน่งผู้จัดการทีม และไม่นานหลังจากนั้น ไบรอัน กันน์ อดีตผู้รักษาประตูของนอริช ได้รับการแต่งตั้งให้คุมทีมจนจบฤดูกาล อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถป้องกันไม่ให้สโมสรตกชั้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2009 ได้ หลังจากที่แพ้ 4–2 ให้กับชาร์ลตันแอทเลติกที่ตกชั้นไปแล้ว หลังจากที่พวกเขาตกชั้น เกมแรกของฤดูกาลจบลงด้วยการแพ้ในบ้านให้กับคู่แข่งจากอีสต์แองเกลียอย่างโคลเชสเตอร์ยูไนเต็ด 7–1 นี่คือความพ่ายแพ้ในบ้านที่มากที่สุดของสโมสร และกันน์ก็ถูกปลดออกจากตำแหน่งในอีกหกวันต่อมา

ในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2009 พอล แลมเบิร์ตได้รับการประกาศให้เป็นผู้จัดการทีมคนใหม่ โดยลาออกจากตำแหน่งผู้จัดการทีมที่โคลเชสเตอร์ยูไนเต็ด และเก้าเดือนต่อมา เขาก็พานอริชเลื่อนชั้นกลับสู่แชมเปียนชิปในฐานะแชมป์ลีกวันหลังจากอยู่ในลีกวันได้เพียงฤดูกาลเดียว ฤดูกาลถัดมา นอริชเลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีก หลังจากจบในตำแหน่งรองแชมป์ ถือเป็นการเลื่อนชั้นติดต่อกันครั้งแรกจากระดับที่สามไปสู่ระดับที่สอง และเลื่อนชั้นสู่ระดับหนึ่ง นับตั้งแต่แมนเชสเตอร์ซิตีในปี ค.ศ. 2000

สโมสรจบอันดับที่ 12 ในฤดูกาลแรกที่พวกเขากลับมาเล่นในพรีเมียร์ลีก อย่างไรก็ตาม แลมเบิร์ตได้ลาออกภายในเวลาหนึ่งเดือนหลังจากปิดฤดูกาลเพื่อรับตำแหน่งผู้จัดการทีมที่ว่างลงที่แอสตันวิลลา ทีมคู่แข่งร่วมลีก และถูกแทนที่โดยคริส ฮิวจ์ตัน ฮิวจ์ตันพานอริชจบอันดับที่ 11 รวมถึงไม่แพ้ใคร 10 นัดในลีก แต่พวกเขาก็ตกชั้นกลับไปสู่แชมเปียนชิปหลังจบฤดูกาล 2013–14 ฮิวจ์ตันถูกปลดออกจากตำแหน่งและถูกแทนที่โดยนีล แอดัมส์ อดีตผู้เล่นของนอริช

หลังจากครึ่งแรกของฤดูกาล 2014–15 ที่ทำผลงานได้ไม่ดีนัก แอดัมส์ก็ลาออกในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015 และอเล็กซ์ นีล ผู้จัดการทีมแฮมิลตันอะคาเดมิคัล ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้จัดการทีมนอริชในอีกสี่วันต่อมา การแต่งตั้งดังกล่าวทำให้นอริชกลับมาคึกคักอีกครั้ง และชัยชนะในรอบชิงชนะเลิศเพลย์ออฟแชมเปียนชิปปี 2015 ช่วยให้พวกเขาสามารถกลับสู่ลีกสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษได้ทันที การเลื่อนชั้นครั้งนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วคราวเท่านั้น เนื่องจากเมื่อจบฤดูกาลถัดมา พวกเขาตกชั้นอีกครั้งเพื่อลงไปเล่นในแชมเปียนชิปฤดูกาล 2016–17 

ฤดูกาลถัดมา สโมสรเริ่มต้นได้อย่างยอดเยี่ยมโดยรั้งตำแหน่งจ่าฝูงของแชมเปียนชิปในช่วงกลางเดือนตุลาคม อย่างไรก็ตาม ด้วยผลงานที่ย่ำแย่ทำในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 นีลถูกปลดจากตำแหน่ง แอลัน เออร์ไวน์ โค้ชทีมชุดใหญ่ได้รับการแต่งตั้งให้คุมทีมชั่วคราวตลอดช่วงที่เหลือของฤดูกาล โดยพาทีมจบฤดูกาลในอันดับที่แปด

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017 สโมสรได้แต่งตั้งดานีเอล ฟาร์เคอ โค้ชชาวเยอรมันเป็นหัวหน้าโค้ช ซึ่งถือเป็นหัวหน้าโค้ชคนแรกในประวัติศาสตร์ 114 ปีของสโมสรที่ไม่ได้มาจากบริติชไอลส์

อย่างไรก็ตามในวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 2025 สโมสรได้ปลดโธร์ปจากตำแหน่งหลังจากชนะเพียง 14 นัดจาก 47 เกม โดยมีแจ็ค วิลเชียร์ อดีตกองกลางของอาร์เซนอลและทีมชาติอังกฤษ ซึ่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นโค้ชทีมชุดใหญ่ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2024 เข้ามาคุมทีมในช่วงที่เหลือของฤดูกาล

 สนามแข่ง 


สโมสรฟุตบอลนอริช ซิตี้ เคยใช้สนามนิวมาร์เก็ตโรดในช่วงปี 1902 - 1908 มีสถิติผู้เข้าชม 10,366 คน ในการแข่งขันเอฟเอ คัพ รอบสอง ปี 1908 กับทีมเชฟฟิลด์ เว้นส์เดย์ ภายหลังมีข้อพิพาทเกี่ยวกับเงื่อนไขในการเช่าสนามนิวมาร์เก็ต โรด สโมสรจึงได้ย้ายไปยังรังเหย้าแห่งใหม่ในปี 1908 ที่บริเวณเหมืองหินชอล์กเก่าที่โรซารี่ โรดซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักกันในชื่อ เดอะเนสท์ (รังนก) ในช่วงทศวรรษที่ 1930 สนามเริ่มมีความจุไม่เพียงพอและในปี 1935 สโมสรจึงได้ย้ายมายังแคร์โรว์โรด รังเหย้าปัจจุบัน ในช่วงแรกสร้าง สนามถูกบรรยายว่าเป็นงานก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเมืองนับตั้งแต่สร้างปราสวาทนอริชเลยทีเดียว เป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สร้างเพียง 82 วัน และถูกเรียกโดยสโมสรว่าเป็น 8 สิ่งมหัศจรรย์ของโลก ภาพถ่ายทางอากาศเมื่อเดือนสิงหาคม ปี 1935 เปิดเผยให้เห็นถึงอัฒจันทร์ 3 ด้านที่ไม่มีหลังคา และอีกด้านเป็นอัฒจันทร์มีหลังคา และมีโฆษณาของโคลแมน มัสตาร์ดพ่นอยู่บนหลังคา ซึ่งมองเห็นได้ทางอากาศเท่านั้น สปอตไลท์ที่ถูกติดตั้งในสนามเมื่อปี 1956 ซึ่งมีมูลค่าสูงถึง 9,000 ปอนด์ เกือบทำให้สโมสรต้องล้มละลาย แต่ความสำเร็จในเอฟเอ คัพ เมื่อปี 1959 ช่วยให้สโมสรมีสถานะทางการเงินที่ดีขึ้นและยังสามารถนำไปสร้างหลังคาบนสแตนด์ฝั่งใต้ได้อีกด้วย สแตนด์ฝั่งใต้นี้ได้สร้างใหม่เมื่อปี 2003 มีขนาดความจุ 7,000 ที่นั่ง และตั้งชื่อใหม่ว่า จาร์โรลด์ สแตนด์  

ในปี 1963 สถิติผู้ชมการแข่งขันในแคร์โรว์โรดสูงถึง 43,984 คน เป็นการแข่งขันฟุตบอลเอฟเอคัพรอบ 6 กับทีมเลสเตอร์ซิตี แต่เหตุหายนะที่ไอบรอกซ์ สเตเดี้ยมIbrox stadium disaster เมื่อปี 1971, สโมสรเลยต้องคำนึงถึงความปลอดภัยทำให้จำนวนความจุของสนาม ลดลงเหลือประมาณ 20,000 ที่นั่ง อัฒจันทร์สองชั้นถูกสร้างขึ้นที่ฝั่งริเวอร์เอนด์และในไม่ช้าก็ได้ติดตั้งที่นั่งลงไป ในปี 1979 สนามมีความจุ 28,392 มีที่นั่ง 12,675 ที่ เหตุไฟไหม้ในปี 1984 ทำให้อัฒจันทร์ฝั่งหนึ่งถูกทำลายนำไปสู่​​การรื้อถอนอย่างสมบูรณ์และถูกแทนที่โดยซิตีสแตนต์ในปี 1987  ซึ่งประธานสโมสร โรเบิร์ต เชส บรรยายว่า "มาชมการแข่งขันฟุตบอลที่ฝั่งซิตีสแตนด์ให้ความรู้สึกเหมือนมาดูภาพยนตร์  แตกต่างเพียงแค่เวทีของเราปกคลุมไปด้วยหญ้าแค่นั้น" หลังจากเกิดโศกนาฏกรรมที่ ฮิลส์โบโร่ ในปี 1989 และผลที่ตามมาในรายงานของเทย์เลอร์ (Taylor Report)ในปี 1990 สนามถูกปรับปรุงให้เป็นแบบติดตั้งเก้าอี้หมดทุกพื้นที่ ปัจจุบัน สนามแคร์โรว์โรดเป็นที่นั่งทั้งหมดมีความจุ 27,000 ที่นั่ง.

ผู้เล่น
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

 เกียรติประวัติ 
นอริช ซิตี้ มีเกียรติประวัติ ดังต่อไปนี้:

 ลีก 
พรีเมียร์ลีก (ระดับ 1) 
 อันดับ 3 (1) (1992–93)
ลีกดิวิชั่น 2/แชมเปียนชิป (ระดับ 2)
 แชมป์  (5) : 1971–72, 1985–86, 2003–04, 2018–19, 2020–21
 รองแชมป์ (1) : 2010–11 
ลีกดิวิชั่น 3/ลีกวัน (ระดับ 3)
 แชมป์  (2) : 1933–34, 2009–10
 รองแชมป์ (1) : 1959–60

 บอลถ้วย 
เอฟเอ คัพ
 รอบรองชนะเลิศ (3): 1959, 1989, 1992
ฟุตบอลลีกคัพ
 แชมป์  (2) : 1962, 1985
 รองแชมป์ (2) : 1973, 1975

 นักเตะแห่งปี 
For a more detailed list of these winners of the Barry Butler trophy, see Norwich City Players of the Year.
YearWinner1967 เทอร์รี่ ออลค๊อก1968 ฮิวส์ เคอร์เรน1969 เคน ฟ็อคโก้1970 ดันแคน  ฟอร์บ1971 เคน ฟ็อคโก้1972 เดฟ สติงค์เจอร์1973 เควิน คีแลนด์1974 เควิน คีแลนด์1975 โคลิน ซัคเก็ต1976 มาร์ติน ปีเตอร์1977 มาร์ติน ปีเตอร์1978 จอห์น  ไรอัน YearWinner1979 โทนี่  โพลเวลล์1980 เควิน  บอนด์1981 โจ รอยย์1982 เคร็ก  ดาวน์1983 เดฟ วัสสัน1984 คริส วู๊ดส์1985 สตีฟ บร๊ซ1986 เควิน ดริงเคลล์1987 เควิน ดริงเคลล์1988 ไบรอัน กันน์1989 เดล กอร์ดอน1990 มาร์ค  โบเว่น YearWinner1991 เอียน คัลเวอร์เฮ้าส์1992 โรเบิร์ต  เฟร็ค1993 ไบรอัน กันน์1994 คริส ซัตตัน1995 จอน นิวซัม1996 สเปนเซอร์ ไพร์เออร์1997 ดาร์เรน อีดี้ร์1998 แม็ต แจ็คสัน1999 อีวาน โรเบิร์ต2000 อีวาน โรเบิร์ต2001 แอนดี้ มาร์แชล2002 แกร์รี่  โฮลด์ YearWinner2003 อดัมส์ ดรูรี่ย์2004 เคร็ก เฟรมมิ่ง2005 ดาร์เรน ฮักเคอร์บี้2006 แกร์รี่ เดอร์เฮอร์ตี้2007 ดาร์เรน ฮักเคอร์บี้2008 ดิออน ดับลิน2009 ลี ครอฟท์2010 แกรนต์ โฮลต์2011 แกรนต์ โฮลต์2012 แกรนต์ โฮลต์2013 เซบาสเตียน บาสซง2014 รอเบิร์ต สน็อดกราสส์  Year Winner2015 แบรดลีย์ จอห์นสัน2016 จอนนี่ ฮาวสัน2017 เวส ฮูลาแฮน2018 เจมส์ แมดดิสัน2019 เตมู ปุกกี2020 ติม กรึล2021 เอมิเลียโน บูเอนเดีย2022 เตมู ปุกกี

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสโมสร





น
น
น
น
หมวดหมู่:เทศมณฑลนอร์ฟอล์ก
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในอิงกลิชฟุตบอลลีก