มานามา

มานามา (, ออกเสียงแบบบาห์เรน: ; ) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของประเทศบาห์เรน มีประชากรราว 297,502 คนใน ค.ศ. 2012 มานามาเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญในอ่าวเปอร์เซียมาอย่างยาวนาน และเป็นที่อยู่อาศัยของประชากรที่หลากหลาย หลังอยู่ภายใต้การปกครองของโปรตุเกสและเปอร์เซีย รวมถึงการรุกรานช่วงสั้น ๆ จากราชวงศ์ผู้ปกครองซาอุดีอาระเบีย ตามด้วยการรุกรานที่ยาวนานกว่าโดยโอมาน หลังช่วงเวลาที่อยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ บาห์เรนได้สถาปนาตนเองเป็นประเทศเอกราชใน ค.ศ. 1971 

มานามามีประวัติยาวนานหลายศตวรรษ โดยปรากฏในตำราอิสลามครั้งแรกตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 มานามายังคงเป็นเมืองท่าขนาดเล็กจนกระทั่งตกเป็นของโปรตุเกสในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1500 ต่อมาใน ค.ศ. 1602 ซาฟาวิดของเปอร์เซียขับไล่โปรตุเกส มานามาจึงกลายเป็นศูนย์กลางการค้าและการทำไข่มุกในภูมิภาค ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมืองนี้เติบโตขึ้นอย่างมากจากการค้า และได้รับการประกาศให้เป็นเมืองหลวงของบาห์เรนใน ค.ศ. 1971 เมื่อประเทศบาห์เรนได้รับเอกราชจากอาณัติอังกฤษ นับแต่นั้นมา มานามาได้พัฒนาเป็นศูนย์กลางทางการเงินที่ทันสมัยในภูมิภาคอ่าวเปอร์เซีย

มานามาตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะบาห์เรนริมอ่าวเปอร์เซีย เมืองนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่ราบต่ำ โดยมีการถมทะเลขยายแนวชายฝั่งในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา เนื่องจากการพัฒนาเมืองและเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว ทำเลที่ตั้งริมชายฝั่งของมานามาทำให้ที่นี่เป็นท่าเรือและจุดค้าขายที่สำคัญในอ่าวเปอร์เซียมาโดยตลอด เมืองนี้มีสภาพภูมิอากาศทะเลทราย ซึ่งมีลักษณะเด่นคือ ฤดูร้อนที่ร้อนจัด ฤดูหนาวที่ไม่หนาวจัด และปริมาณน้ำฝนต่อปีต่ำมาก การพัฒนาเมืองได้ขยายตัวไปตามชายฝั่ง โดยมีโครงสร้างพื้นฐานที่ทันสมัย ​​ย่านธุรกิจการเงิน และพื้นที่อยู่อาศัยขยายออกไปสู่บริเวณรอบนอกที่เป็นทะเลทราย และเกาะเทียมที่อยู่ห่างออกไปนอกชายฝั่ง

แม้ว่าเมืองแฝดในปัจจุบันของมานามาและอัลมุฮัรร็อกเหมือนว่าสถาปนาไล่เลี่ยกันในคริสต์ทศวรรษ 1800 เมืองมุฮัรร็อกมีความสำคัญเนื่องจากทำเลเชิงยุทธศาสตร์ จึงเป็นเมืองหลวงของบาห์เรนจนถึง ค.ศ. 1923 ส่วนเมืองมานามากลายเป็นเมืองหลวงทางการค้าและเป็นประตูสู่เกาะบาห์เรน ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ความมั่งคั่งจากน้ำมันดิบของบาห์เรนช่วยกระตุ้นการเติบโตอย่างรวดเร็ว และในคริสต์ทศวรรษ 1990 ความพยายามในการกระจายความเสี่ยงอย่างเป็นระบบนำไปสู่การขยายตัวในอุตสาหกรรมด้านอื่น ๆ และช่วยเปลี่ยนมานามาให้กลายเป็นศูนย์กลางทางการเงินที่สำคัญในตะวันออกกลาง มานามาได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับประจำปี 2012 โดยสันนิบาตอาหรับ และเป็นนครโลกเบตาโดยเครือข่ายวิจัยโลกาภิวัตน์และนครโลก (Globalization and World Cities Research Network) ใน ค.ศ. 2018Manama Capital of Arab Culture 2012

ศัพทมูลวิทยา
ชื่อ "มะนามะฮ์" (ไม่มี อัล-) บันทึกครั้งแรกประมาณ ฮ.ศ. 730 (ประมาณ ค.ศ. 1330) ในระหว่างการเยือนของตูราน ชาฮ์แห่งฮุรมุซไปยังเกาะ ในเวลานั้น เกาะนี้ถูกผนวกโดย Tahamtam ที่ 2 แห่งฮุรมุซอยู่แล้ว

บางคนอ้างว่าชื่อนี้มาจากคำศัพท์ภาษาอาหรับว่า الْمَنَامَة (อัลมะนามะฮ์) หมายถึง "สถานที่พักผ่อน" หรือ "สถานที่แห่งความฝัน"

ตอนแรกเรียกกันว่า "มะนามะฮ์" ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อเป็นอัลมะนามะฮ์ ในภาษาเปอร์เซีย "แมน" (من) หมายถึง "ฉัน" และ "นอเมฮ์" (نامه) หมายถึง "จดหมาย" ซึ่งมีโครงสร้างคำที่คล้ายกับคำว่า "ชอฮ์นอเมฮ์" (หนังสือของกษัตริย์)

ความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์ของบาห์เรนกับวัฒนธรรมเปอร์เซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านจักรวรรดิซาเซเนียนและอะคีเมนิด ส่งอิทธิพลต่อชื่อสถานที่และองค์ประกอบทางวัฒนธรรมมากมายในภูมิภาค ซึ่งสนับสนุนความเป็นไปได้ของรากเหง้าทางภาษาเปอร์เซีย นอกจากนี้ เมืองต่าง ๆ ในบาห์เรน เช่น ชอฮ์โฆรอ (شاه خورا) ยังสะท้อนอิทธิพลของเปอร์เซียด้วย

 ภูมิอากาศ 

 เมืองพี่น้อง 

  คูเวตซิตี, คูเวต
  โดฮา, กาตาร์
  ตูนิส, ตูนิเซีย (1999)
  ตริโปลี, เลบานอน (1977)
  ชิคาโก้, สหรัฐอเมริกา (2004)
  ดูไบ, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
  เชียงใหม่, ไทย

 อ้างอิง 

 บรรณานุกรม 

 ข้อมูลปฐมภูมิ 

 ข้อมูลทุติยภูมิ 

 แหล่งข้อมูลอื่น 



หมวดหมู่:เมืองในประเทศบาห์เรน
หมวดหมู่:เมืองหลวงในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับ
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของโปรตุเกส