จักรวรรดิอาณานิคมเยอรมัน

จักรวรรดิอาณานิคมเยอรมัน () ประกอบด้วยอาณานิคม ดินแดน และเขตปกครองโพ้นทะเลของจักรวรรดิเยอรมันที่ก่อตั้งขึ้นหลังจากการรวมชาติเยอรมันใน ค.ศ. 1871 โดยในช่วงเวลานั้นนายกรัฐมนตรีของเยอรมนีคืออ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค แม้ว่ารัฐเยอรมันแต่ละแห่งจะเคยพยายามตั้งอาณานิคมของตนเองมาก่อนในศตวรรษก่อนหน้า แต่บิสมาร์คยังคงต้านแรงกดดันที่จะสร้างจักรวรรดิอาณานิคมจนกระทั่งเกิดการช่วงชิงทวีปแอฟริกาในปี ค.ศ. 1884 เยอรมนีจึงอ้างสิทธิ์ในดินแดนที่ยังไม่ถูกอาณานิคมอื่นยึดครองในแอฟริกา และได้สร้างอาณานิคมที่ใหญ่เป็นอันดับสามของโลก รองจากอังกฤษและฝรั่งเศส อาณานิคมของเยอรมนีกระจายอยู่ในบางส่วนของแอฟริกาและโอเชียเนีย 

เยอรมนีสูญเสียการควบคุมอาณานิคมส่วนใหญ่ตั้งแต่ต้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่งใน ค.ศ. 1914 อย่างไรก็ตาม กองกำลังเยอรมันบางส่วนยังคงต่อสู้ในอาณานิคมแอฟริกาตะวันออกของเยอรมนีจนกระทั่งสงครามสิ้นสุดลง หลังจากพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอาณานิคมของเยอรมนีถูกริบอย่างเป็นทางการตามสนธิสัญญาแวร์ซายระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรและสาธารณรัฐไวมาร์ อาณานิคมแต่ละแห่งถูกจัดสรรให้เป็นดินแดนในอาณัติของสันนิบาตชาติ การพยายามขออาณานิคมคืนยังคงเป็นที่พูดถึงในเยอรมนีจนถึงค.ศ. 1943 แต่ไม่เคยกลายเป็นเป้าหมายอย่างเป็นทางการของรัฐบาลเยอรมนี

 การก่อตั้งจักรวรรดิ (ค.ศ. 1884–1890) 
แม้ว่าบิสมาร์คจะยังคง "ดูถูกความฝันเกี่ยวกับอาณานิคมเช่นเดิม" แต่ใน ค.ศ. 1884 เขายอมให้จักรวรรดิเยอรมันได้ครอบครองอาณานิคม โดยให้เหตุผลว่าเพื่อปกป้องการค้า รักษาแหล่งวัตถุดิบและตลาดส่งออกตลอดจนใช้โอกาสในการลงทุน อย่างไรก็ตามในปีถัดมาบิสมาร์คกลับถอนตัวจากการยุ่งเกี่ยวกับอาณานิคมอย่างรวดเร็ว "เขาละทิ้งนโยบายอาณานิคมของตนอย่างกะทันหันและง่ายดายเหมือนกับตอนที่เริ่มต้น "ราวกับว่าเขาได้ตัดสินใจผิดพลาด ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อ นโยบายสำคัญอื่น ๆ ของเขา" ใน ค.ศ. 1889 บิสมาร์คถึงกับพยายามมอบอาณานิคมแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนีให้กับอังกฤษ โดยกล่าวว่ามันเป็นภาระและค่าใช้จ่ายมาก และเขาต้องการให้คนอื่นมารับภาระแทน"

หลังจาก ค.ศ. 1884 เยอรมนีได้รุกรานหลายดินแดนในแอฟริกา ได้แก่ แอฟริกาตะวันออกของเยอรมนี (ครอบคลุมพื้นที่ของประเทศบุรุนดี รวันดา และแผ่นดินใหญ่ของแทนซาเนีย ในปัจจุบัน) แอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี (ประเทศนามิเบียในปัจจุบัน) แคเมอรูนของเยอรมนี (รวมบางส่วนของประเทศแคเมอรูน กาบอง สาธารณรัฐคองโก สาธารณรัฐแอฟริกากลาง ชาด และไนจีเรียในปัจจุบัน) โตโกแลนด์ (ประเทศ โตโกและบางส่วนของกานาในปัจจุบัน)

นอกจากนี้ เยอรมนียังขยายอิทธิพลไปในมหาสมุทรแปซิฟิก โดยเข้ายึดหมู่เกาะหลายแห่ง ซึ่งต่อมาถูกเรียกรวมกันว่า นิวกินีของเยอรมนี (ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของปาปัวนิวกินีและหมู่เกาะใกล้เคียง) โดยภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะ นิวกินีถูกเรียกว่า ไคเซอร์-วิลเฮ็ล์มส์ลันด์ และกลุ่มเกาะบิสมาร์ค ทางตะวันออกของเกาะ ประกอบด้วยเกาะนิวเมคเลินบวร์คและเกาะนิวพอเมอเรเนีย เยอรมนียังได้เข้าครอบครอง หมู่เกาะโซโลมอนเหนือ โดยหมู่เกาะเหล่านี้ถูกกำหนดให้เป็นดินแดนในอารักขาของจักรวรรดิเยอรมัน

 รายชื่ออาณานิคมของเยอรมัน (ค.ศ. 1912) 

 ดินแดน เมืองหลวง ระยะเวลา พื้นที่ ประชากรทั้งหมด ประชากรเยอรมัน ประเทศปัจจุบันคาเมรุนKamerunยาอุนเดค.ศ.1884 – 1920495,000 ตร.กม.2,540,0001,359โตโกแลนด์Togoบาเกียวดา (ค.ศ. 1884–1887)เซเบ (ค.ศ. 1887–1897)โลเม (ค.ศ. 1897–1916)ค.ศ. 1884 – 1920 87,200 ตร.กม.1,003,000316แอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนีDeutsch-Südwestafrikaวินด์ฮุก (ตั้งแต่ค.ศ. 1891)ค.ศ. 1884 – 1920835,100 ตร.กม.86,00012,135แอฟริกาตะวันออกของเยอรมนีDeutsch-Ostafrikaบากาโมโย (ค.ศ. 1885–1890)ดาร์-เอส-ซาลาม (ค.ศ. 1890–1916)ทาโบรา (ค.ศ. 1916, ชั่วคราว)Michael Pesek: Das Ende eines Kolonialreiches. Campus, Frankfurt a. M./New York 2010, , pp. 86–90.ค.ศ. 1891 – 1920995,000 ตร.กม.7,511,0003,579นิวกินีของเยอรมนีDeutsch-Neu-Guineaรวมถึงดินแดนในอารักขาของจักรวรรดิเยอรมันในแปซิฟิก:

 หมู่เกาะโซโลมอนเหนือ
 หมู่เกาะมาร์แชลล์
 หมู่เกาะแคโรไลน์
 หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนาฟินช์ฮาเฟิน (ค.ศ. 1884–1891)มาดัง (ค.ศ. 1891–1899)โคโคโป (ค.ศ. 1899–1910)ราบาอูล (ค.ศ. 1910–1914)ค.ศ. 1884 – 1920 ตร.กม.601,000665ซามัวของเยอรมนีDeutsch-Samoaอาปีอาค.ศ. 1899 – 19202,570 ตร.กม.38,000294ดินแดนเช่าปากอ่าวเกียวเชาPachtgebiet Kiautschouชิงเต่าค.ศ. 1897 – 1920515 ตร.กม.200,000400ทั้งมหด (ค.ศ. 1912) ตร.กม.22

 อ้างอิง 

 ดูเพิ่ม 
 รายชื่ออดีตอาณานิคมของเยอรมนี

ย
ย

*
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2427
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2463