ภาษาผิง

ภาษาผิง หรือ ผิงฮว่า เป็นคู่กลุ่มภาษาจีนที่พูดกันโดยหลักในพื้นที่กว่างซี และมีผู้พูดส่วนหนึ่งในมณฑลหูหนาน ผิวฮว่าเป็นภาษาการค้าในกว่างซีบางพื้นที่ ผู้พูดภาษาจ้วงพูดภาษานี้เป็นภาษาที่สอง ทางการจัดให้ผู้พูดบางคนเป็นชาวจ้วง และมีพันธุกรรมหลายอย่างแตกต่างจากชาวฮั่นส่วนใหญ่ กลุ่มย่อยตอนเหนือมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่กุ้ยหลิน และกลุ่มย่อยตอนใต้อยู่รอบหนานหนิง

ประวัติ
ในอดีต ภาษาผิงมีความเกี่ยวกับผู้อพยพชาวฮั่นยุคแรกที่เข้าเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงผ่านมณฑลหูหนานในคริสต์สหัสวรรษที่ 1 กล่าวกันว่าชื่อนี้มาจาก ผิงหนานจฺวิน (平南軍, "Pacify the South Army") กองทัพสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือที่นำโดยตี๋ ชิงในคริสต์ศตวรรษที่ 11de Sousa, Hilário. 2020. On Pinghua, and Yue: Some historical and linguistic perspectives. Crossroads: An Interdisciplinary Journal of Asian Interactions 19(2). 257–295.

การจัดอันดับ
การสำรวจภาษาในกว่างซีช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ได้บันทึกภาษาจีนหลากหลายรูปแบบที่เคยรวมอยู่ในกลุ่มภาษาถิ่นกวางตุ้ง แต่มีความแตกต่างจากภาษาถิ่นในมณฑลกวางตุ้ง สถาบันสังคมศาสตร์จีน (Chinese Academy of Social Sciences) ได้กำหนดให้ภาษาผิงเป็นกลุ่มภาษาถิ่นที่แยกจากภาษากวางตุ้งในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และตำราเรียนและการสำรวจนับแต่นั้นมาก็ปฏิบัติกับภาษานี้เป็นภาษาถิ่นแยกกัน  

ในคริสต์ทศวรรษ 1980 จำนวนผู้พูดภาษานี้ระบุไว้ที่มากกว่า 2 ล้านคน และใน ค.ศ. 2016 อยู่ที่ 7 ล้านคน

สำเนียง

หมายเหตุ

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
Xie Jianyou [谢建猷], et al. 2007. Studies on the Han Chinese dialects of Guangxi [广西汉语方言研究]. Nanning: Guangxi People's Publishing House [广西人民出版社].
《广西通志·汉语方言志》(续编)课题组 (2013). 广西通志·汉语方言志：续编．第二篇，平话. Nanning: 广西人民出版社.
《广西通志·汉语方言志》(续编)课题组 (2013). 广西通志·汉语方言志：续编．第五篇，桂北土话. Nanning: 广西人民出版社.

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Classification of Pinghua Dialects

หมวดหมู่:ภาษาจีน