ราชอาณาจักรเยรูซาเลม

ราชอาณาจักรเยรูซาเลม มีอีกชื่อว่า ราชอาณาจักรครูเสด เป็นหนึ่งในรัฐนักรบครูเสดที่สถาปนาในลิแวนต์ทันทีหลังสงครามครูเสดครั้งที่หนึ่ง ดำรงอยู่เกือบ 200 ปี นับตั้งแต่การขึ้นครองตำแหน่งของโกเดอฟรอยแห่งบูยงใน ค.ศ. 1099 จนกระทั่งการยึดเอเคอร์ใน ค.ศ. 1291 ประวัติศาสตร์อาณาจักรนี้แบ่งออกเป็นสองช่วง กับการหายไปชั่วคราวนับตั้งแต่การล่มสลายหลังการล้อมเยรูซาเลมใน ค.ศ. 1187 จนกระทั่งฟื้นฟูหลังสงครามครูเสดครั้งที่สามใน ค.ศ. 1192

ในระยะแรกราชอาณาจักรเป็นเพียงกลุ่มเมืองใหญ่และเล็กที่รวมตัวกันอย่างหลวม ๆ ระหว่างสงครามครูเสด ในสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดอาณาบริเวณที่ปัจจุบันคืออิสราเอล และอาณาดินแดนปาเลสไตน์ (Palestinian territory) ที่ครอบคลุมตั้งแต่บริเวณเลบานอนปัจจุบันไปจนถึงทางเหนือของทะเลทรายไซนายทางด้านใต้ ไปยังจอร์แดน และซีเรียทางด้านตะวันออก ระหว่างนั้นก็มีการพยายามที่จะขยายดินแดนไปยังฟาติมิยะห์ (Fatimid) อียิปต์ นอกจากนั้นพระมหากษัตริย์ของราชอาณาจักรเยรูซาเลมก็ยังมีอำนาจบางอย่างเหนืออาณาจักรครูเสดอื่น ๆ, ตริโปลี, อันติโอค, และเอเดสสา

ประเพณีและระบบต่างที่ใช้ในอาณาจักรนำมาจากยุโรปตะวันตกกับนักการสงครามครูเสด ระบบการปกครองและความเกี่ยวดองกับยุโรปเป็นไปตลอดอายุของอาณาจักร แต่เมื่อเทียบกับอาณาจักรในยุโรปแล้วราชอาณาจักรเยรูซาเลมก็เป็นเพียงอาณาจักรที่ค่อนข้างเล็กและมักจะขาดการหนุนหลังทางด้านการเงินและทางการทหารจากยุโรป ราชอาณาจักรเยรูซาเลมมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับราชอาณาจักรข้างเคียงมากกว่าเช่นราชอาณาจักรอาร์มิเนียแห่งซิลิเซีย (Armenian Kingdom of Cilicia) และจักรวรรดิไบแซนไทน์ ที่ได้รับอิทธิพลตะวันออกมา นอกจากนั้นก็ยังได้รับอิทธิพลจากระบบมุสลิม แต่ทางด้านสังคมแล้วผู้อาศัยอยู่ในราชอาณาจักรจากยุโรปตะวันตกแทบไม่มีการติดต่อกับมุสลิมหรือชนคริสเตียนท้องถิ่นที่ปกครองเลย

ในระยะแรกฝ่ายมุสลิมไม่มีความสนใจกับราชอาณาจักรเยรูซาเลมเท่าใดนักจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 12 เมื่ออาณาจักรของมุสลิมเริ่มเข้มแข็งขึ้นและเริ่มยึดดินแดนที่เสียไปคืนอย่างเป็นจริงเป็นจัง เยรูซาเลมเสียแก่ซาลาดินในปี ค.ศ. 1187 และเมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ดินแดนของราชอาณาจักรก็เหลือเพียงแถบตามแนวฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนพร้อมกับเมืองสำคัญ ๆ สองสามเมือง ในช่วงนี้ราชอาณาจักรที่บางครั้งก็เรียกว่า “ราชอาณาจักรเอเคอร์” ก็ปกครองโดยราชวงศ์ลูซิยัน (Lusignan) ของนักครูเสดจากราชอาณาจักรไซปรัส และมีความสัมพันธ์ดีกับทริโปลี, อันติออคและอาร์มีเนีย และได้รับอิทธิพลจากสาธารณรัฐเวนิส และสาธารณรัฐเจนัว และจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ขณะเดียวกันอาณาจักรมุสลิมรอบข้างก็รวมตัวกันภายใต้ราชวงศ์อัยยูบิด (Ayyubid) และต่อมาราชวงศ์มามลุคของอียิปต์ ราชอาณาจักรเยรูซาเลมจึงกลายเป็นเบี้ยประกันของการสงครามและการเมืองในบริเวณนั้น ที่ตามมาโดยการโจมตีโดย คแวเรซเมียน (Khwarezmians) และจักรวรรดิมองโกลราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในที่สุดก็ถูกมามลุคสุลต่านไบบาร์ส (Baibars) และอัล-อัชราฟ คาลิล  (al-Ashraf Khalil) ยึดดินแดนที่เหลืออยู่ทั้งหมดได้ รวมทั้งการทำลายเอเคอร์ในปี ค.ศ. 1291

 มรดก 

หลังสูญเสียดินแดนทั้งหมดในลิแวนต์เมื่อ ค.ศ. 1291 มีความพยายามทำสงครามครูเสดเพิ่มเติมในช่วงปลายสงคราม โดยมีเป้าหมายหลักคือการยึดกรุงเยรูซาเลมคืน แต่ด้วยการขึ้นมาของจักรวรรดิออตโตมัน สงครามเหล่านี้จึงมีลักษณะเป็นสงครามป้องกันอย่างสิ้นหวังมากขึ้นเรื่อย ๆ และแทบจะไม่ขยายไปไกลกว่าคาบสมุทรบอลข่าน (สงครามครูเสดอเล็กซานเดอร์ สงครามครูเสดสเมอร์นา) พระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษเสด็จเยือนแสวงบุญที่เยรูซาเลมใน ค.ศ. 1393–1394 และต่อมาทรงตั้งพระทัยจะนำทัพทำสงครามครูเสดเพื่อยึดเมืองคืน แต่พระองค์ก็ไม่ได้ทรงดำเนินการใด ๆ ก่อนที่พระองค์สวรรคตใน ค.ศ. 1413
ลิแวนต์ยังอยู่ภายใต้การควบคุมของออตโตมันนับตั้งแต่ ค.ศ. 1517 จนกระทั่งการแบ่งดินแดนจักรวรรดิออตโตมันใน ค.ศ. 1918

 หมายเหตุ 

 อ้างอิง 

 ข้อมูล 

ข้อมูลปฐมภูมิ
 Fulcher of Chartres, A History of the Expedition to Jerusalem, 1095–1127, trans. Frances Rita Ryan. University of Tennessee Press, 1969.
 William of Tyre, A History of Deeds Done Beyond the Sea, trans. E.A. Babcock and A.C. Krey. Columbia University Press, 1943.
 Philip K. Hitti, trans., An Arab-Syrian Gentleman and Warrior in the Period of the Crusades; Memoirs of Usamah ibn-Munqidh (Kitab al i'tibar). New York, 1929

ข้อมูลทุติยภูมิ



 Carole Hillenbrand, The Crusades: Islamic Perspectives. Routledge, 2000.


 Humphreys, R. S. (1997) From Saladin to the Mongols: The Ayyubids of Damascus, 1193–1260, SUNY Press
 Benjamin Z. Kedar, Hans Eberhard Mayer & R. C. Smail, ed., Outremer: Studies in the history of the Crusading Kingdom of Jerusalem presented to Joshua Prawer. Yad Izhak Ben-Zvi Institute, 1982.
 John L. La Monte, Feudal Monarchy in the Latin Kingdom of Jerusalem, 1100–1291. Cambridge, Massachusetts, 1932.


 Reprinted in 

 Originally published in 
 Pernoud, Régine, The Crusaders: The Struggle for the Holy Land. Ignatius Press, 2003.
 Joshua Prawer, The Latin Kingdom of Jerusalem: European Colonialism in the Middle Ages. London, 1972.
 Joshua Prawer, Crusader Institutions. Oxford University Press, 1980.
 Jonathan Riley-Smith, The Feudal Nobility and the Kingdom of Jerusalem, 1174–1277. The Macmillan Press, 1973.
 Jonathan Riley-Smith, The First Crusade and the Idea of Crusading. University of Pennsylvania, 1991.
 Jonathan Riley-Smith, ed., The Oxford History of the Crusades. Oxford, 2002.
 Steven Tibble, Monarchy and Lordships in the Latin Kingdom of Jerusalem, 1099–1291. Clarendon Press, 1989.



 Jerusalem, Latin Kingdom of (1099–1291) – Article in the Catholic Encyclopedia

 อ่านเพิ่ม 





 แหล่งข้อมูลอื่น 


*
ย
ย