อาการล้าเรื้อรัง

ภาวะสมองอักเสบจากกล้ามเนื้ออ่อนแรง/ภาวะอ่อนเพลียเรื้อรัง (Myalgic encephalomyelitis/chronic fatigue syndrome: ME/CFS) เป็นความเจ็บป่วยเรื้อรังที่ทำให้ทุพพลภาพ ผู้ป่วย ME/CFS จะมีอาการอ่อนเพลียอย่างรุนแรงที่ไม่หายไปแม้ได้พักผ่อน รวมถึงมีปัญหาเรื่องการนอนหลับ และปัญหาเกี่ยวกับความจำหรือสมาธิ อาการสำคัญที่บ่งชี้ของโรคคือ อาการทรุดหลังออกแรง (post-exertional malaise: PEM) ซึ่งเป็นอาการของโรคที่แย่ลงทันที หรือหลายชั่วโมงจนถึงหลายวันหลังจากทำกิจกรรมทางกายหรือจิตใจเพียงเล็กน้อย การ "ทรุดตัว" หรือ "อาการแครช" (crash) นี้สามารถคงอยู่ได้ตั้งแต่หลายชั่วโมงหรือหลายวัน ไปจนถึงหลายเดือน นอกจากนี้ อาการที่พบได้บ่อยอื่น ๆ ได้แก่ อาการวิงเวียนศีรษะหรือหน้ามืดเมื่ออยู่ในท่ายืน และอาการปวด
สาเหตุของโรค ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด ME/CFS มักเริ่มต้นหลังจากการ ติดเชื้อ เช่น โมโนนิวคลีโอซิส และอาจพบการถ่ายทอดในครอบครัวได้ ME/CFS มีความเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงใน ระบบประสาทและระบบภูมิคุ้มกัน รวมถึงการเปลี่ยนแปลงใน การผลิตพลังงาน  ME/CFS เป็น โรคทางชีวภาพ  ไม่ใช่ภาวะทางจิตวิทยา  ไม่ได้เกิดจากการขาดการปรับตัวให้เข้ากับสภาพ (deconditioning) ประมาณ 60–80% ของผู้ป่วย ME/CFS มีอาการเริ่มต้นหลังการติดเชื้อ โดยส่วนใหญ่เป็นการติดเชื้อไวรัส

อาการของโรค ME/CFS สามารถบรรเทาได้ในบางกรณี และโรคอาจดีขึ้นหรือแย่ลงตามกาลเวลา แต่การฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์นั้นพบได้ไม่บ่อยนักปัจจุบันยังไม่มีการรับรองการรักษาหรือยาชนิดใดสำหรับโรคนี้ การดูแลจึงมุ่งเน้นไปที่การบรรเทาอาการ การจัดสรรพลังงานและกิจกรรมอย่างเหมาะสม (pacing) สามารถช่วยป้องกันไม่ให้อาการแย่ลง ก่อนเกิดการระบาดของโรคโควิด-19 มีผู้ป่วย ME/CFS ประมาณ 2 ถึง 9 คนต่อประชากร 1,000 คน ขึ้นอยู่กับนิยามที่ใช้อย่างไรก็ตาม หลังจากการติดเชื้อโควิด-19 มีผู้ป่วยจำนวนมากที่เข้าเกณฑ์การวินิจฉัย ME/CFS โรคนี้พบในผู้หญิงบ่อยกว่าผู้ชาย อาการมักเริ่มต้นในช่วง 10-19 ปี และ 30-39 ปี แต่สามารถเกิดได้ในทุกช่วงอายุ รวมถึงในวัยเด็กด้วย  

 อาการและระดับความรุนแรง 

โรค ME/CFS ก่อให้เกิดอาการอ่อนเพลียอย่างรุนแรง ความผิดปกติของการนอนหลับ และภาวะอาการกำเริบหลังออกแรง (post-exertional malaise: PEM) ซึ่งหมายถึงอาการทั้งหมดแย่ลงหลังจากทำกิจกรรมเพียงเล็กน้อย นอกจากนี้ยังอาจมีอาการด้านการรับรู้ (cognitive issues) ภาวะความดันโลหิตผิดปกติเมื่อลุกขึ้นยืน (orthostatic intolerance – เวียนศีรษะหรือคลื่นไส้เมื่อตั้งตรง) หรืออาการทางกายอื่น ๆ อาการเหล่านี้ส่งผลให้ความสามารถในการดำเนินชีวิตลดลงอย่างมาก และโดยทั่วไปจะคงอยู่นานประมาณ 3–6 เดือนก่อนที่จะสามารถยืนยันการวินิจฉัยได้ โรค ME/CFS มักเริ่มต้นหลังการติดเชื้อ โดยอาการอาจเกิดขึ้นอย่างเฉียบพลันหรือค่อย ๆ พัฒนาในช่วงหลายสัปดาห์ถึงหลายเดือน 

ME/CFS มักนำไปสู่ความทุพพลภาพอย่างรุนแรง แต่ระดับความรุนแรงนั้นแตกต่างกันอย่างมาก โดยทั่วไป ME/CFS แบ่งออกเป็น 4 ระดับของความรุนแรงของโรค   ได้แก่ 

 ระดับเล็กน้อย (Mild): ผู้ที่มี ME/CFS ระดับเล็กน้อยมักยังสามารถทำงานและดูแลตนเองได้ แต่จะต้องใช้เวลาว่างทั้งหมดเพื่อพักฟื้นจากกิจกรรมเหล่านี้แทนที่จะทำกิจกรรมทางสังคมหรือสันทนาการ  
 ระดับปานกลาง (Moderate): ความรุนแรงระดับนี้ส่งผลกระทบต่อกิจวัตรประจำวัน (เช่น การดูแลตนเองหรือการเตรียมอาหาร) ผู้ป่วยมักไม่สามารถทำงานได้และจำเป็นต้องพักบ่อยครั้ง
 ระดับรุนแรง (Severe): ผู้ที่มี ME/CFS ระดับรุนแรงมักต้องอยู่แต่ในบ้านและสามารถทำกิจกรรมประจำวันได้เพียงเล็กน้อย เช่น แปรงฟัน พวกเขาอาจต้องใช้รถเข็นและใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่บนเตียง  
 ระดับรุนแรงมาก (Very severe): ผู้ป่วยส่วนใหญ่นอนติดเตียงและไม่สามารถดูแลตนเองได้เลย

 พยาธิสรีรวิทยา 
ME/CFS มีความเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงในหลาย ๆ ด้าน ซึ่งรวมถึง ระบบประสาทและระบบภูมิคุ้มกัน ตลอดจนความบกพร่องใน การเผาผลาญพลังงาน 

ความแตกต่างทาง ระบบประสาท รวมถึงการทำงานที่ผิดปกติของ ระบบประสาทอัตโนมัติ และการเปลี่ยนแปลงใน โครงสร้างและการเผาผลาญของสมอง 

ก่อนการระบาดใหญ่ของ COVID-19 นั้น ME/CFS ส่งผลกระทบต่อผู้คน สองถึงเก้าคนต่อทุก ๆ 1,000 คน ขึ้นอยู่กับคำจำกัดความ อย่างไรก็ตาม ผู้คนจำนวนมากเข้ากับเกณฑ์การวินิจฉัย ME/CFS หลังจากมีอาการ ลองโควิด (long COVID) 

โรค ME/CFS มีความเกี่ยวข้องกับความเปลี่ยนแปลงในหลายระบบของร่างกาย รวมถึงระบบประสาท ระบบภูมิคุ้มกัน และความผิดปกติในการเผาผลาญพลังงาน 

ความผิดปกติทางระบบประสาทที่พบ ได้แก่ การทำงานบกพร่องของระบบประสาทอัตโนมัติ (autonomic nervous system dysfunction) และการเปลี่ยนแปลงของโครงสร้างและการเผาผลาญในสมอง 

ในระบบภูมิคุ้มกัน พบการทำงานลดลงของเซลล์นักฆ่าธรรมชาติ (natural killer cells) และในบางกรณีอาจพบภาวะภูมิต้านตนเอง (autoimmunity) 

ระบบประสาท (Neurological)

การศึกษาด้วยภาพสมอง (brain imaging) ในผู้ป่วย ME/CFS พบความผิดปกติทางโครงสร้าง เคมีชีวภาพ และการทำงานของสมองหลากหลายรูปแบบ

สิ่งที่พบได้บ่อยคือความเปลี่ยนแปลงในบริเวณก้านสมอง (brainstem) และการใช้สมองส่วนอื่นเพิ่มเติมขณะทำงานด้านการคิดหรือจดจ่อ (cognitive tasks)

นอกจากนี้ การศึกษาบางส่วนยังพบว่าผู้ป่วยมีการเผาผลาญพลังงานต่ำในบางบริเวณของสมอง มีจำนวนตัวขนส่งเซโรโทนิน (serotonin transporters) ลดลง และมีปัญหาในการเชื่อมโยงระหว่างหลอดเลือดและการทำงานของเซลล์ประสาท (neurovascular coupling) 

มีข้อเสนอว่าภาวะ “การอักเสบของระบบประสาท” (neuroinflammation) อาจเป็นกลไกพื้นฐานของโรค ME/CFS ที่สามารถอธิบายอาการได้หลากหลาย

งานวิจัยหลายฉบับชี้ว่ามีภาวะการอักเสบของสมองในบริเวณเยื่อหุ้มสมอง (cortical) และสมองส่วนลิมบิก (limbic regions)

เช่น พบว่าผู้ป่วย ME/CFS มีระดับแลคเตต (lactate) และโคลีน (choline) ในสมองสูงกว่าปกติ ซึ่งเป็นสัญญาณของการอักเสบของสมอง

โรค ME/CFS ยังมีผลต่อการนอนหลับ โดยผู้ป่วยมักมีประสิทธิภาพการนอนหลับลดลง ใช้เวลานานกว่าจะหลับ และใช้เวลานานกว่าจะเข้าสู่ระยะ REM ซึ่งเป็นช่วงที่มีการเคลื่อนไหวของตาอย่างรวดเร็ว

ผู้ป่วยมักมีอัตราการเต้นหัวใจตอบสนองต่อการออกกำลังกายต่ำกว่าปกติ แต่มีอัตราการเต้นหัวใจสูงขึ้นระหว่างการทดสอบเอียงตัว (tilt table test) ซึ่งเป็นการหมุนร่างกายจากท่านอนราบเป็นท่ายืน — สะท้อนถึงความผิดปกติของระบบประสาทอัตโนมัติอีกครั้ง 

ระบบภูมิคุ้มกัน (Immunological)

ผู้ป่วยโรค ME/CFS มักพบความผิดปกติของระบบภูมิคุ้มกัน โดยผลการศึกษาหลายชิ้นพบอย่างสม่ำเสมอว่ามีการทำงานลดลงของเซลล์นักฆ่าธรรมชาติ (natural killer cells) ซึ่งเป็นเซลล์ภูมิคุ้มกันที่มีหน้าที่ทำลายเซลล์ที่ติดเชื้อไวรัสหรือเซลล์เนื้องอก 

ผู้ป่วยยังมีแนวโน้มที่จะมีการติดเชื้อไวรัสที่ยังคงอยู่ (active viral infections) มากกว่าคนทั่วไป ซึ่งมีความสัมพันธ์กับปัญหาด้านความคิดและความจำ (cognitive issues) รวมถึงอาการอ่อนเพลีย T cells ของผู้ป่วยยังมีการเผาผลาญพลังงานลดลง ซึ่งอาจสะท้อนถึงภาวะ “หมดแรง” (exhausted state) ของเซลล์ภูมิคุ้มกัน ทำให้ไม่สามารถตอบสนองต่อเชื้อโรคได้อย่างมีประสิทธิภาพ 

มีข้อเสนอว่าภาวะภูมิต้านตนเอง (autoimmunity) อาจเป็นหนึ่งในปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับ ME/CFS โดยพบว่าผู้ป่วยบางกลุ่มมีระดับแอนติบอดีต่อต้านตนเอง (autoantibodies) สูงขึ้น ซึ่งอาจเกิดจากกลไก “การเลียนแบบของไวรัส” (viral mimicry) 

ในบางรายพบระดับแอนติบอดีสูงขึ้นต่อ muscarinic acetylcholine receptors และ β2 adrenergic receptors  ซึ่งเมื่อเกิดความผิดปกติในตัวรับเหล่านี้ อาจส่งผลให้การไหลเวียนของเลือดบกพร่องได้

พลังงาน (Energy)

มีหลักฐานเชิงวัตถุประสงค์ของภาวะ PEM (post-exertional malaise – อาการกำเริบหลังออกแรง) จากการทดสอบสมรรถภาพหัวใจและปอดแบบสองวัน (2-day cardiopulmonary exercise test)

ผู้ป่วย ME/CFS มีสมรรถนะทางกายต่ำกว่ากลุ่มคนสุขภาพดีตั้งแต่การทดสอบครั้งแรก และในการทดสอบครั้งที่สอง คะแนนของคนสุขภาพดีจะคงที่หรือเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ขณะที่ผู้ป่วย ME/CFS กลับมี อัตราการทำงาน (work rate) ที่ระดับ anaerobic threshold ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางคลินิก 

สาเหตุที่เป็นไปได้รวมถึง ความผิดปกติของไมโทคอนเดรีย (mitochondrial dysfunction) และปัญหาในการลำเลียงหรือใช้ประโยชน์จากออกซิเจน 

นอกจากนี้ กระบวนการฟื้นฟูตามปกติหลังการออกกำลังกายอาจไม่เกิดขึ้นในผู้ป่วย ME/CFS ซึ่งอาจเป็นคำอธิบายอีกประการหนึ่งของภาวะ PEM 

การศึกษาหลายฉบับยังพบ ความผิดปกติของไมโทคอนเดรียในการสร้างพลังงานของเซลล์ แต่ความแตกต่างของวิธีวิจัยในแต่ละงานทำให้ยังไม่สามารถสรุปผลอย่างชัดเจนได้ 

อย่างไรก็ตาม มีแนวโน้มว่าในผู้ป่วย ME/CFS เซลล์จะสร้าง ATP — พาหะพลังงานหลักของร่างกาย — จาก ไขมันและกรดอะมิโน บ่อยกว่าการสร้างจาก คาร์โบไฮเดรต 
 การวินิจฉัยโรค 
การวินิจฉัยโรค ME/CFS อาศัยอาการทางคลินิกเป็นหลัก โดยประกอบด้วยการซักประวัติทางการแพทย์อย่างละเอียด และการตรวจร่างกาย  

ยังไม่มีการทดสอบทางห้องปฏิบัติการใดที่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการสำหรับการวินิจฉัยโรคนี้ แม้บางครั้งจะพบความผิดปกติทางกาย แต่ไม่มีลักษณะใดที่ถือว่าเพียงพอต่อการวินิจฉัยได้ด้วยตัวเอง  มักใช้การตรวจเลือดและปัสสาวะเพื่อ ตัดโรคอื่น ที่อาจเป็นสาเหตุของอาการออกไปก่อน 

ในประเทศกำลังพัฒนาที่มีรายได้ต่ำและปานกลาง ความตระหนักรู้เกี่ยวกับโรค ME/CFS ในหมู่แพทย์ยังมีอยู่น้อยมาก ส่งผลให้เกิดการวินิจฉัยผิดบ่อยครั้งและขาดผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางด้าน ME/CFS ในการดูแลรักษา โดยมีช่องว่างด้านความรู้และความตระหนักต่อโรคอยู่มากเมื่อเทียบกับประเทศพัฒนาแล้ว

โดยทั่วไป แพทย์เฉพาะทางด้าน ME/CFS มักถูกเชิญให้ช่วยยืนยันการวินิจฉัย เนื่องจากแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปโดยเฉพาะในประเทศกำลังพัฒนา มักขาดความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับโรคนี้ 

เกณฑ์การวินิจฉัย

มีเกณฑ์การวินิจฉัยโรค ME/CFS หลายชุดที่ถูกพัฒนาเพื่อใช้ในการวิจัยและทางคลินิก ได้แก่ แนวทางของ NICE (สหราชอาณาจักร), เกณฑ์ของ Institute of Medicine (IOM) (สหรัฐอเมริกา) , เกณฑ์ International Consensus Criteria (ICC), เกณฑ์ Canadian Consensus Criteria (CCC) (แคนาดา) และเกณฑ์ของ CDC (สหรัฐอเมริกา) แต่ละชุดเกณฑ์ถูกพัฒนาขึ้นจากความเห็นร่วมของผู้เชี่ยวชาญและงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์หลากหลายฉบับ ซึ่งมีความแตกต่างกันทั้งในด้าน อาการที่จำเป็นต้องมี และ เงื่อนไขที่ใช้ตัดออก ไม่ให้วินิจฉัยว่าเป็น ME/CFS 

เนื่องจากยังไม่มีตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ (biomarkers) ที่ได้รับการยืนยันสำหรับ ME/CFS จึงไม่สามารถระบุได้ว่าเกณฑ์ใดมีความแม่นยำที่สุด จำเป็นต้องมีการ ประนีประนอมระหว่างความเสี่ยงของการวินิจฉัยเกินจริงและการวินิจฉัยพลาด 

เกณฑ์แบบ CDC มีแนวโน้มเสี่ยงต่อการวินิจฉัยเกินจริงมากกว่า ขณะที่เกณฑ์แบบ ICC มีแนวโน้มพลาดผู้ป่วยบางราย ส่วนเกณฑ์ของ IOM และ NICE อยู่ในระดับกลางระหว่างสองขั้วนี้ 

อาการที่ใช้วินิจฉัย

อาการหลักที่ใช้ในการวินิจฉัยโรค ME/CFS แตกต่างกันไปตามชุดเกณฑ์ เช่น CDC, CCC, ICC, IOM และ NICE แต่โดยทั่วไปจะประกอบด้วยอาการหลักคือ อาการอ่อนเพลีย และ การทำงานบกพร่อง/ลดความสามารถของร่างกาย ซึ่งเป็นข้อบังคับในทุกเกณฑ์ นอกจากนี้ยังมีอาการที่เป็น อาการที่อาจพบได้ (optional) เช่นภาวะอาการกำเริบหลังออกแรง (PEM) ก็เป็นอาการสำคัญที่ระบุไว้ในเกณฑ์ส่วนใหญ่ โดยมักพบร่วมกับ, ความผิดปกติด้านการคิดหรือสมาธิ, และ อาการปวดหรือปวดศีรษะ บางชุดเกณฑ์ เช่น CCC และ ICC ยังรวมถึงอาการเพิ่มเติมที่อาจพบได้ (optional) เช่น ภาวะผิดปกติเมื่อลุกขึ้นยืน (orthostatic intolerance), และ ภาวะไวต่อสิ่งกระตุ้นต่าง ๆ เป็นต้น 
 การจัดการและบรรเทาอาการ 
ยังไม่มียาหรือวิธีรักษาใดที่ได้รับการรับรองให้ใช้ในการรักษาโรค ME/CFS โดยตรง แม้ว่าอาการบางอย่างจะสามารถบรรเทาหรือจัดการได้ก็ตาม การดูแลผู้ป่วย ME/CFS มักต้องอาศัยทีมแพทย์และบุคลากรสหสาขาวิชาชีพ โดยทั่วไป ในประเทศพัฒนาแล้ว แพทย์เวชปฏิบัติทั่วไป จะมีบทบาทสำคัญในการประสานงานด้านการรักษาพยาบาล การดูแลทางสังคม และการสนับสนุนทางการศึกษาในกรณีที่ผู้ป่วยยังอยู่ในวัยเรียน ผู้ประสานงานรายนี้อาจช่วยเชื่อมต่อผู้ป่วยกับทรัพยากรในชุมชน เช่น นักกิจกรรมบำบัด และ พยาบาลเยี่ยมบ้าน การจัดการรักษาอาจเริ่มจากการดูแลอาการที่รบกวนชีวิตมากที่สุดก่อน แล้วค่อย ๆ แก้ไขอาการอื่น ๆ ในการพบแพทย์ครั้งต่อไป 

การใช้แนวทาง pacing หรือการจัดสมดุลกิจกรรมให้อยู่ในขอบเขตพลังงานของตนเอง สามารถช่วยลดความรุนแรงและความถี่ของภาวะ PEM เป้าหมายของแนวทาง pacing คือการรักษาเสถียรภาพของโรคและหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดภาวะ PEM (post-exertional malaise) วิธีนี้เกี่ยวข้องกับการควบคุมกิจกรรมให้อยู่ภายใน “ขอบเขตพลังงาน” ของแต่ละบุคคล เพื่อลดผลกระทบหรือ “การชำระคืนพลังงาน” (payback) ที่เกิดจากการใช้แรงเกินขีดจำกัด เทคนิคนี้ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อใช้กับผู้ป่วย ME/CFS ในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้วตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1980  การใช้แนวทาง pacing อาจรวมถึงการแบ่งงานขนาดใหญ่ให้เป็นงานย่อย ๆ พร้อมพักเพิ่มระหว่างทำ

ผู้ป่วยโรค ME/CFS ที่อยู่ในระดับปานกลางถึงรุนแรงอาจได้รับประโยชน์จากการปรับสภาพแวดล้อมในบ้านและการใช้เครื่องช่วยเคลื่อนไหว เช่น รถเข็น, ที่จอดรถสำหรับผู้พิการ, เก้าอี้อาบน้ำ, หรือ ลิฟต์บันได เพื่อช่วยให้สามารถดำเนินชีวิตได้สะดวกขึ้น สำหรับการจัดการกับ ความไวต่อสิ่งกระตุ้นจากสิ่งแวดล้อม สามารถทำได้โดยลดสิ่งกระตุ้นเหล่านั้น เช่น ทำให้บริเวณที่อยู่อาศัยปราศจากกลิ่นน้ำหอม หรือใช้ ผ้าปิดตา และ ที่อุดหู เพื่อช่วยลดการรับแสงและเสียง

ผู้ป่วยที่อยู่ในระยะรุนแรงมากอาจประสบปัญหาในการรับสารอาหารอย่างเพียงพอ จำเป็นต้องได้รับการให้อาหารทางหลอดเลือดดำหรือทางสายให้อาหาร เพื่อแก้ไขภาวะขาดสารอาหารหรือความไม่สมดุลของเกลือแร่ในร่างกาย ผู้ป่วย ME/CFS ระดับรุนแรงหรือรุนแรงมาก อาจหมายความว่าบุคคลนั้นจำเป็นต้องอยู่ใน สภาพแวดล้อมที่มีสิ่งกระตุ้นต่ำ เช่น ห้องที่มืดและเงียบ โดยมีการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นในระดับที่พวกเขาเลือกเอง (ซึ่งอาจน้อยมากหรือแทบไม่มีเลย), ไม่สามารถออกจากบ้านหรือเตียงได้ และอาจต้องการการช่วยเหลือในทุกกิจวัตรประจำวัน, ต้องได้รับการสัมผัสทางกายอย่างระมัดระวังเมื่อช่วยในกิจวัตรต่าง ๆ, ไม่สามารถสื่อสารหรือพูดได้ด้วยตนเอง และอาจต้องการผู้อื่นสื่อสารให้ 

อาการของผู้ป่วย ME/CFS ระยะรุนแรง อาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นการถูกทอดทิ้งหรือถูกทำร้าย ระหว่างการประเมินสวัสดิภาพหรือการเยี่ยมตรวจสุขภาพในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว ดังนั้น แนวทางของ NICE (ในสหราชอาณาจักร) แนะนำให้บุคลากรที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับโรค ME/CFS เข้ามามีส่วนร่วมในการประเมินทุกกรณีที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองผู้ป่วย
 การวิจัย 
การวิจัยเกี่ยวกับโรค ME/CFS มีเป้าหมายเพื่อทำความเข้าใจสาเหตุของโรคให้ดียิ่งขึ้น ค้นหาตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ (biomarkers) ที่ช่วยในการวินิจฉัย และพัฒนาวิธีการรักษาเพื่อลดอาการของผู้ป่วย

การเกิดขึ้นของโรค long COVID ได้กระตุ้นความสนใจใน ME/CFS เพิ่มขึ้น เนื่องจากทั้งสองโรคอาจมีพยาธิสภาพร่วมกัน และการรักษาที่ได้ผลสำหรับโรคหนึ่งอาจสามารถใช้ได้กับอีกโรคหนึ่งเช่นกัน

สถาบันสุขภาพแห่งชาติของสหรัฐอเมริกา (NIH) ซึ่งเป็นผู้ให้ทุนวิจัยด้านชีวการแพทย์รายใหญ่ที่สุดในโลก ถูกพบว่าการจัดสรรงบประมาณสำหรับ ME/CFS ระหว่างปี 2015–2019 อยู่เพียงราว 3%–7% ของค่าเฉลี่ยต่อปีสุขภาพที่สูญเสียไป (per healthy life year lost) เมื่อเทียบกับโรคอื่น ๆ ทั่วโลก โรค multiple sclerosis (MS) ซึ่งมีจำนวนผู้ป่วยน้อยกว่าและระดับความพิการไม่รุนแรงกว่า ME/CFS กลับได้รับงบประมาณวิจัยมากกว่าถึง 20 เท่า ระหว่างปี 2007–2015 

นอกจากนี้ การตัดลดงบประมาณของมหาวิทยาลัยโคลัมเบียในช่วงรัฐบาลทรัมป์ชุดที่สอง ยังส่งผลให้ต้อง ยุติโครงการวิจัยขนาดใหญ่ของมหาวิทยาลัยโคลัมเบียที่มุ่งศึกษา ME/CFS ลง
 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

หมวดหมู่:ความผิดปกติทางประสาทวิทยา
หมวดหมู่:กลุ่มอาการ