ลัทธิเอเรียส

ลัทธิเอเรียสกีรติ บุญเจือ, แก่นปรัชญายุคกลาง, กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย, 2550, หน้า 79 () เป็นแนวคำสอนทางเทววิทยาของเอเรียส (ราว ค.ศ. 250–336) บาทหลวงที่สังคายนาไนเซียครั้งที่หนึ่งในปี ค.ศ. 325 ประกาศว่าเป็นพวกนอกรีต แต่มาได้รับการยกโทษให้ในการประชุมซีนอดแห่งไทร์ครั้งที่หนึ่งในปี ค.ศ. 335Socrates of Constantinople, Church History, book 1, chapter 33.  Anthony F. Beavers, Chronology of the Arian Controversy. แต่ต่อมาก็ถูกประกาศว่าเป็นผู้นอกรีตอีกหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้ว กล่าวกันว่าจักรพรรดิคอนสแตนเชียสที่ 2 (ค.ศ. 337–361) และจักรพรรดิวาเลนส์ (ค.ศ. 364–378) ทรงนับถือลัทธิเอเรียสหรืออาจจะลัทธิกึ่งเอเรียส

เอเรียสพำนักและสั่งสอนเทศนาอยู่ที่อะเล็กซานเดรีย อียิปต์ แนวคำสอนของลัทธินี้ถือว่าขัดกับหลักความเชื่อทางคริสตวิทยาเรื่องตรีเอกภาพกระแสหลักที่ใช้ในปัจจุบันในนิกายโรมันคาทอลิก ออร์ทอดอกซ์ และโปรเตสแตนต์

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:นิกายในศาสนาคริสต์