เนื้อตายเหตุขาดเลือด

เนื้อตายเหตุขาดเลือดศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน . เรียกข้อมูลวันที่ 19 กพ. 2552. () เป็นกระบวนการตายเฉพาะส่วนของเนื้อเยื่ออันเกิดจากการขาดเลือด ซึ่งอาจเกิดจากการอุดกั้นหลอดเลือดแดงที่เลี้ยงอวัยวะนั้น ๆ เช่นจากลิ่มเลือด (blood clot) หรือคอเลสเตอรอล หรืออาจเกิดจากการถูกกดเบียดจากโครงสร้าง epitobe อื่น ๆ

โดยส่วนมากภาวะเนื้อตายเหตุขาดเลือดเกี่ยวข้องกับโรคท่อเลือดแดงและหลอดเลือดแดงแข็ง (atherosclerosis) เมื่อคราบไขมันที่เกาะตามผนังหลอดเลือดหลุดออกมา จะเกิดลิ่มเลือดในหลอดเลือด (thrombus) อุดกั้นการไหลเวียนของเลือด และอาจหลุดออกมาและไหลตามกระแสเลือดไปอุดกั้นหลอดเลือดในบริเวณอื่น ๆ เกิดเป็นสิ่งหลุดอุดหลอดเลือด (embolus) นอกจากนี้เนื้อตายเหตุขาดเลือดอาจเกี่ยวข้องกับการอุดตันของหลอดเลือดจากการกดเบียด เช่นส่วนของลำไส้ขาดเลือดเนื่องจากไส้เลื่อน (hernia) หรือไส้บิดเกลียว (volvulus)

 ประเภทของเนื้อตายเหตุขาดเลือด 
เนื้อตายเหตุขาดเลือดแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทตามปริมาณเลือดออก
 White infarction มักเกิดกับอวัยวะทึบ เช่น หัวใจ ม้าม หรือไต สิ่งอุดกั้นหลอดเลือดมักเป็นเกล็ดเลือด และอวัยวะที่เกิดภาวะนี้จะมีสีขาวหรือซีด
 Red infarction มักเกิดกับปอด การอุดกั้นมักประกอบด้วยเม็ดเลือดแดงและไฟบริน

 โรคที่เกี่ยวข้อง 
โรคที่เกี่ยวข้องกับเนื้อตายเหตุขาดเลือดได้แก่
 กล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหรืออาการหัวใจล้ม (Myocardial infarction)
 Pulmonary embolism
 โรคหลอดเลือดสมอง (Cerebrovascular accident) ร้อยละ 80 เกิดจากการขาดเลือด
 Peripheral artery occlusive disease (ซึ่งทำให้เกิดอาการรุนแรงสุดคือเนื้อตายเน่า)
 Antiphospholipid syndrome
 ภาวะพิษเหตุติดเชื้อ (Sepsis)
 Giant-cell arteritis (GCA)
 ไส้เลื่อน (Hernia)
 ไส้บิดเกลียว (Volvulus)
 อ้างอิง 

หมวดหมู่:สาเหตุการเสียชีวิต
นเอตายเหตุขาดเลือด