แอร์ฟอร์ซวัน

แอร์ฟอร์ซวัน () คือรหัสเรียกอย่างเป็นทางการที่การควบคุมจราจรทางอากาศกำหนดขึ้นสำหรับอากาศยานของกองทัพอากาศสหรัฐที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารอยู่ ศัพท์นี้มักใช้เรียกอากาศยานของกองทัพอากาศสหรัฐที่ได้รับการดัดแปลงและนำมาใช้ในการขนส่งประธานาธิบดี และใช้เป็นนามนัยสำหรับอากาศยานหลักของประธานาธิบดี VC-25 แม้ว่าแท้จริงแล้วจะสามารถใช้เรียกอากาศยานของกองทัพอากาศลำใดก็ตามที่ประธานาธิบดีโดยสารอยู่

แนวคิดในการกำหนดอากาศยานทหารสำหรับใช้เดินทางของประธานาธิบดีโดยเฉพาะเกิดขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อที่ปรึกษาทางทหารในกระทรวงการสงครามกังวลถึงความเสี่ยงของการใช้สายการบินพาณิชย์ในการเดินทางของประธานาธิบดี ใน ค.ศ. 1944 C-54 สกายมาสเตอร์ ถูกดัดแปลงเป็นอากาศยานประธานาธิบดีลำแรกที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะ อากาศยานลำนี้มีชื่อว่า เซเคร็ดคาว (Sacred Cow) และถูกควบคุมโดยกองทัพอากาศทหารบก โดยได้บรรทุกประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ ไปยังการประชุมยอลตาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 และถูกใช้งานต่อมาอีกสองปีโดยประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน

รหัสเรียก "แอร์ฟอร์ซวัน" ถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1954 หลังจากล็อกฮีด คอนสเตลเลชันที่บรรทุกประธานาธิบดีดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์บินเข้าไปในน่านฟ้าเดียวกับเที่ยวบินพาณิชย์ที่มีรหัสเที่ยวบินเดียวกัน ตั้งแต่การนำ แซม 26000 มาใช้งานใน ค.ศ. 1962 อากาศยานหลักของประธานาธิบดีก็มีลวดลายที่โดดเด่นซึ่งออกแบบโดยเรย์มอนด์ โลวี

อากาศยานลำอื่นที่ได้รับการกำหนดให้เป็นแอร์ฟอร์ซวัน ได้แก่ล็อกฮีด คอนสเตลเลชันอีกหนึ่งลำชื่อ โคลัมไบน์ III, โบอิง 707 สามลำที่เริ่มใช้งานในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 และโบอิง VC-25A ในปัจจุบัน ตั้งแต่ ค.ศ. 1990 ฝูงบินประธานาธิบดีประกอบด้วยโบอิง 747-200B (VC-25A) สองลำที่ได้รับการปรับแต่งเป็นพิเศษ กองทัพอากาศสหรัฐได้สั่งซื้อโบอิง 747-8 สองลำเพื่อใช้เป็นอากาศยานประจำตำแหน่งประธานาธิบดีลำถัดไป ซึ่งมีชื่อเรียก VC-25B และคาดว่าจะเริ่มให้บริการไม่เร็วกว่า ค.ศ. 2026

ในบางครั้ง ประธานาธิบดีก็เชิญผู้นำประเทศอื่นร่วมเดินทางไปกับพวกเขาบนแอร์ฟอร์ซวัน ใน ค.ศ. 1973 ประธานาธิบดีนิกสันได้เชิญเลขาธิการใหญ่โซเวียต เลโอนิด เบรจเนฟ บินไปกับเขาที่แคลิฟอร์เนียจากวอชิงตัน ดี.ซี. ใน ค.ศ. 1983 ประธานาธิบดีเรแกนและสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ได้เสด็จพระราชดำเนินเยือนชายฝั่งตะวันตกของสหรัฐโดยอากาศยานลำนี้

 ประวัติศาสตร์ 
ศตวรรษที่ 20

วันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1910 ทีโอดอร์ โรเซอเวลต์ กลายเป็นประธานาธิบดีสหรัฐคนแรกที่ได้โดยสารเครื่องบิน ซึ่งเป็นเครื่องบินไรต์ฟลายเออร์ (Wright Flyer) ที่สนามบินคินลอชใกล้เซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี ในตอนนั้นเขาไม่ได้ดำรงตำแหน่งแล้ว โดยมีวิลเลียม ฮาวเวิร์ด แทฟต์ เป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง การสร้างสถิติครั้งนั้นเป็นเพียงการบินผ่านฝูงชนในงานประจำเทศมณฑลช่วงสั้น ๆ แต่ถึงกระนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางทางอากาศของประธานาธิบดี

เครื่องบินประธานาธิบดีลำแรก

แฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ เป็นประธานาธิบดีคนแรกที่เดินทางด้วยเครื่องบินขณะดำรงตำแหน่ง เครื่องบินลำแรกที่ได้รับมาโดยเฉพาะสำหรับการเดินทางของประธานาธิบดีคือเครื่องบินสะเทินน้ำสะเทินบกดักลาส ดอลฟินที่ได้รับการดัดแปลงให้มีเบาะหุ้มอย่างหรูหราสำหรับผู้โดยสารสี่คนและห้องนอนเล็กแยกต่างหาก กองทัพเรือสหรัฐกำหนดให้เครื่องบินลำนี้เป็นอาร์ดี-2 และส่งมอบใน ค.ศ. 1933 โดยประจำการอยู่ที่ฐานทัพเรือที่แอนาคอสเทียในวอชิงตัน ดี.ซี. เครื่องบินลำนี้ยังคงให้บริการในฐานะยานพาหนะของประธานาธิบดีตั้งแต่ ค.ศ. 1939

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เรือดำน้ำของเยอรมันที่ปฏิบัติการอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติกทำให้การเดินทางทางอากาศกลายเป็นวิธีการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่ได้รับความนิยมสำหรับบุคคลสำคัญ ใน ค.ศ. 1943 โรเซอเวลต์เดินทางไปการประชุมคาซาบลังกาในประเทศโมร็อกโกด้วยดิกซีคลิปเปอร์ (Dixie Clipper) ซึ่งเป็นโบอิง 314 แบบเรือบินที่ควบคุมโดยสายการบินแพนแอม ในเที่ยวบินที่ครอบคลุมระยะทาง 5,500 ไมล์ (8,890 กม.) โดยแบ่งเป็นสามช่วง

เจ้าหน้าที่กองทัพอากาศทหารบกสหรัฐ ซึ่งเป็นหน่วยงานก่อนหน้ากองทัพอากาศสหรัฐ มีความกังวลเกี่ยวกับการพึ่งพาสายการบินพาณิชย์ในการขนส่งประธานาธิบดี จึงสั่งให้ดัดแปลงเครื่องบินทหารเพื่อรองรับความต้องการพิเศษของผู้บัญชาการทหารสูงสุด"Factsheet: Douglas VC-54C Sacred Cow". National Museum of the United States Air Force. Retrieved: 19 October 2009. ใน ค.ศ. 1943 เครื่องบินลำเลียง C-87A หมายเลข 41-24159 ได้รับการดัดแปลงเพื่อใช้บรรทุกประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ในการเดินทางไปต่างประเทศ แต่หลังตรวจสอบประวัติความปลอดภัยที่เป็นที่ถกเถียงของ C-87 แล้ว กรมกิจลับได้ปฏิเสธที่จะอนุมัติให้ใช้เครื่องบินลำนี้สำหรับประธานาธิบดีอย่างสิ้นเชิง C-87 ซึ่งเป็นรุ่นดัดแปลงจากเครื่องบินทิ้งระเบิดคอนโซลิเดเต็ด บี-24 ลิเบอเรเตอร์ ก็มีความเกี่ยวข้องกับความเป็นทหารมากกว่าเครื่องบินที่ออกแบบมาสำหรับการขนส่ง เครื่องบินลำนี้ชื่อว่าเกสแวร์ II (Guess Where II) ถูกใช้เพื่อขนส่งสมาชิกอาวุโสของคณะบริหารของโรเซอเวลต์ในการเดินทางต่าง ๆ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1944 เครื่องบินลำนี้ได้บรรทุกเอลิเนอร์ โรเซอเวลต์เพื่อเดินทางไปทัศนกิจสัมพันธ์ในหลายประเทศในละตินอเมริกา C-87 ถูกแยกชิ้นส่วนใน ค.ศ. 1945

กรมกิจได้ดัดแปลงดักลาส C-54 สกายมาสเตอร์ สำหรับภารกิจการเดินทางของประธานาธิบดี เครื่องบิน VC-54C ซึ่งมีชื่อเล่นว่า เซเคร็ดคาว มีห้องนอน โทรศัพท์วิทยุ และลิฟต์ที่ใช้แบตเตอรี่ซึ่งสามารถพับเก็บได้เพื่อยกประธานาธิบดีโรเซอเวลต์ในรถเข็นของเขา VC-54C บินพาประธานาธิบดีโรเซอเวลต์เพียงครั้งเดียวเพื่อไปร่วมการประชุมยอลตาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945

รัฐบัญญัติความมั่นคงแห่งชาติ ค.ศ. 1947 ซึ่งเป็นกฎหมายที่จัดตั้งกองทัพอากาศสหรัฐ ได้รับการลงนามโดยประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน บน VC-54C เขาแทนที่เปลี่ยน VC-54C ใน ค.ศ. 1947 ด้วยC-118 ลิฟต์มาสเตอร์ ที่ได้รับการดัดแปลง และตั้งชื่อว่าอินดีเพนเดนซ์ (Independence) ตามชื่อบ้านเกิดของเขาในรัฐมิสซูรี เครื่องบินลำนี้มีรูปลักษณ์ภายนอกที่โดดเด่น โดยจมูกเครื่องบินถูกทาสีเหมือนหัวนกอินทรีหัวขาว เครื่องบินมีห้องรับรองในส่วนท้ายของลำตัวเครื่องและห้องโดยสารหลักที่สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 24 คน หรือสามารถทำเป็นที่นอนได้ 12 เตียง ปัจจุบันเครื่องบินลำนี้ถูกจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติกองทัพอากาศสหรัฐในเดย์ตัน รัฐโอไฮโอ

ไอเซนฮาวร์นำเครื่องบินใบพัดสี่ลำมาใช้ในภารกิจประธานาธิบดี กลุ่มนี้ประกอบด้วยเครื่องบินล็อกฮีด C-121 คอนสเตลเลชันสองลำ ได้แก่ โคลัมไบน์ II (VC-121A 48-610)Villarreal, Phil. "1st Air Force One fades in Marana". Arizona Daily Star, 11 July 2013. Retrieved: 16 July 2013.Petersen, Ralph M. "N9463 c/n 2602". Lockheed Constellation Survivors, Retrieved: 16 July 2013. และโคลัมไบน์ III (VC-121E 53-7885)Petersen, Ralph M. "53-7885 c/n 4151". Lockheed Constellation Survivors. Retrieved: 16 July 2013. เครื่องบินเหล่านี้ถูกตั้งชื่อโดยสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง มามี ไอเซนฮาวร์ ตามชื่อดอกโคลัมไบน์ ซึ่งเป็นดอกไม้ประจำรัฐโคโลราโด รัฐที่เธอรับเป็นบ้านเกิด นอกจากนี้ยังมีแอโรคอมมานเดอร์ (Aero Commander) อีกสองลำที่ถูกเพิ่มเข้ามาในฝูงบิน

โคลัมไบน์ II เป็นเครื่องบินลำแรกที่ใช้รหัสเรียกแอร์ฟอร์ซวัน เป็นล็อกฮีด คอนสเตลเลชันที่ได้รับการปรับแต่งสำหรับการเดินทางของบุคคลสำคัญ และมาแทนที่เครื่องคอนสเตลเลชันลำก่อนหน้าที่ชื่อว่าโคลัมไบน์ การกำหนดรหัสเรียกนี้สำหรับเครื่องบินกองทัพอากาศสหรัฐที่บรรทุกประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งอยู่ได้ถูกกำหนดขึ้นหลังอุบัติการณ์ใน ค.ศ. 1954 ที่เที่ยวบินพาณิชย์ อีสเทิร์นแอร์ไลน์ 8610 บังเอิญบินตัดกับเที่ยวบินแอร์ฟอร์ซ 8610 ที่บรรทุกประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ รหัสเรียกนี้ถูกใช้แบบไม่เป็นทางการในตอนแรกและกลายเป็นรหัสเรียกอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1962

โบอิง 707 และการเข้าสู่ยุคเครื่องบินไอพ่น

ในช่วงปลายวาระที่สองของประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ รัฐมนตรีต่างประเทศ จอห์น ฟอสเตอร์ ดัลเลส ได้แสดงความเห็นว่านีกีตา ครุชชอฟ นายกรัฐมนตรีโซเวียตและเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสหภาพโซเวียตคนอื่น ๆ ได้เริ่มใช้ตูโปเลฟ ตู-114 ที่ล้ำสมัยสำหรับการเดินทาง และการที่ประธานาธิบดีจะบินด้วยเครื่องบินใบพัดนั้นไม่สง่างามอีกต่อไป เป็นเหตุให้กองทัพอากาศจัดหาเครื่องบินไอพ่นโบอิง 707-120 (VC-137A) สามลำในเบื้องต้น โดยกำหนดรหัสเป็นแซม (สเปเชียลแอร์มิชชัน) 970, 971 และ 972"First of 3 Jets for President and Top Aides Is Unveiled". The New York Times, 28 April 1959, p. 3.

เทคโนโลยีไอพ่นความเร็วสูงที่ติดตั้งในเครื่องบินเหล่านี้ทำให้ประธานาธิบดีตั้งแต่ไอเซนฮาวร์ไปจนถึงนิกสันสามารถเดินทางระยะไกลได้อย่างรวดเร็วยิ่งขึ้นเพื่อพบปะกับผู้นำโลกแบบตัวต่อตัว รองประธานาธิบดีในขณะนั้น ริชาร์ด นิกสัน เป็นคนแรกที่ใช้ VC-137A ในการเดินทางเยือนรัสเซียในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1959 สำหรับ Kitchen Debates เดือนต่อมา ไอเซนฮาวร์ก็กลายเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่โดยสารด้วยเครื่องบินไอพ่นเมื่อเขาใช้แซม 970 ซึ่งมีชื่อเล่นว่า "ควีนี" (Queenie) เพื่อไปพบกับค็อนราท อาเดอเนาเออร์ นายกรัฐมนตรีเยอรมนี  ระหว่างการเดินทางเพื่อความสัมพันธ์อันดี "เที่ยวบินสู่สันติภาพ" ของไอเซนฮาวร์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1959 เขาได้เดินทางเยือน 11 ประเทศในเอเชีย โดยบินเป็นระยะทาง 22,000 ไมล์ (35,000 กม.) ใน 19 วัน ซึ่งเร็วกว่าที่เขาจะเดินทางด้วยโคลัมไบน์ ถึงสองเท่า

แซม 970 ถึงแซม 972 ถูกปลดจากบทบาทเครื่องบินสำหรับประธานาธิบดีเมื่อมีการนำ VC-137C ที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษในรหัสแซม 26000 มาใช้ในช่วงต้นทศวรรษ 1960 เครื่องบินรุ่นเก่าถูกทาสีใหม่ในลวดลายรองที่ออกแบบโดยโลวีสำหรับแอร์ฟอร์ซทูและเครื่องบิน VIP อื่นๆ ที่ไม่ใช่ประธานาธิบดี ปัจจุบัน แซม 970 จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์การบินในซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน แซม 971 ซึ่งเป็นที่จดจำมากที่สุดจากการนำชาวอเมริกันที่ถูกจับเป็นตัวประกันในวิกฤตตัวประกันอิหร่านกลับบ้านใน ค.ศ. 1981 จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์การบินและอวกาศพีมาในทูซอน รัฐแอริโซนา แซม 972 ถูกนำไปแยกชิ้นส่วนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1996

การออกแบบลวดลายของโลวี
VC-137Cลำใหม่ยังไม่ได้รับการดัดแปลงสำหรับภารกิจประธานาธิบดีเมื่อจอห์น เอฟ. เคนเนดีเข้ารับตำแหน่งใน ค.ศ. 1961 ตามคำแนะนำของภริยา แจ็กเกอลีน เคนเนดี เขาได้ติดต่อเรย์มอนด์ โลวี นักออกแบบอุตสาหกรรมชาวอเมริกันเชื้อสายฝรั่งเศส เพื่อขอความช่วยเหลือในการออกแบบลวดลายและภายในใหม่สำหรับ VC-137C

วอน ฮาร์เดสตี นักประวัติศาสตร์แอร์ฟอร์ซวันและอดีตภัณฑารักษ์ของสถาบันสมิธโซเนียน บอกกับซีเอ็นเอ็นว่าโลวี ซึ่งเคยเห็นแซม 970 ได้บ่นกับเพื่อนที่ทำเนียบขาวว่าเครื่องบินลำนั้น "มีจมูกสีส้มฉูดฉาดและดูเหมือนเครื่องบินทหารมากเกินไป" เขาจึงเสนอให้บริการให้คำปรึกษาด้านการออกแบบแก่เคนเนดีโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

เคนเนดีเลือกลวดลายสีแดงและทองจากภาพร่างแนวคิดเบื้องต้นของโลวี และขอให้เขาเปลี่ยนการออกแบบทั้งหมดเป็นสีน้ำเงิน โลวียังได้แรงบันดาลใจจากสำเนาฉบับพิมพ์ครั้งแรกของคำประกาศอิสรภาพสหรัฐ โดยเสนอให้ใช้ตัวอักษร "United States of America" ที่เว้นวรรคห่างกันและเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมดในแบบอักษรแคสลอน เขาเลือกที่จะปล่อยให้ลำตัวเครื่องส่วนล่างเป็นอะลูมิเนียมขัดเงา และใช้สีน้ำเงินสองเฉด ได้แก่ สีเทาอมฟ้า  ซึ่งเกี่ยวข้องกับสาธารณรัฐในยุคต้นและตำแหน่งประธานาธิบดีและสีฟ้าอมเขียว  ที่ร่วมสมัยมากขึ้น เพื่อแสดงถึงอเมริกาที่มีรากฐานในอดีตและกำลังก้าวไปสู่อนาคตอย่างไม่หยุดยั้ง ตราประธานาธิบดีถูกเพิ่มเข้าไปที่ด้านข้างของลำตัวเครื่องใกล้กับจมูก และมีการทาสีธงชาติอเมริกันขนาดใหญ่ที่หางเครื่อง ผลงานของโลวีได้รับการชื่นชมทันทีจากประธานาธิบดีและสื่อมวลชน ชีตไลน์ (cheatline) ให้ภาพลักษณ์ที่เรียบหรูและเป็นแนวนอน ซึ่งสะท้อนถึงทัศนคติเชิงบวกของสมัยไอพ่นและความมั่งคั่งของอเมริกาในยุคนั้น และในปัจจุบันก็เป็นสัญลักษณ์ของมรดกและประเพณี

ลวดลายของโลวีสำหรับ VC-137C ได้ถูกนำไปปรับใช้กับVC-25A ที่มีขนาดใหญ่กว่าเมื่อเริ่มให้บริการใน ค.ศ. 1990 และรุ่นรอง (ที่ไม่มีชีตไลน์สีเทาอมฟ้าและสีครอบห้องนักบิน) ยังคงถูกใช้กับเครื่องบินกองทัพอากาศสหรัฐC-40, C-37, C-32, และC-20 ในโครงแบบ VIP มาตรฐาน (ที่ไม่ใช่ภารกิจประธานาธิบดี) ลวดลายของประธานาธิบดียังสามารถเห็นได้บนรถจักรยูเนียนแปซิฟิก 4141 ซึ่งเป็นรถจักรที่ใช้ในขบวนรถไฟงานศพของจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช

แซม 26000

ภายใต้การบริหารของประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี การเดินทางทางอากาศของประธานาธิบดีได้เข้าสู่สมัยไอพ่น แม้ว่าเขาจะสามารถใช้เครื่องบินไอพ่นในสมัยไอเซนฮาวร์สำหรับการเดินทางไปแคนาดา ฝรั่งเศส ออสเตรีย และสหราชอาณาจักรได้ แต่เมื่อเขาเข้ารับตำแหน่ง เครื่องบินหลักที่ใช้เดินทางในประเทศยังคงเป็นเครื่องบินใบพัดดักลาส VC-118A ลิฟต์มาสเตอร์ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1962 โบอิง VC-137C สตราโตไลเนอร์ แซม 26000 ซึ่งเป็นเครื่องบินพิสัยไกลที่ได้รับการดัดแปลงและมีลวดลายที่ออกแบบโดยโลวี ได้รับการส่งมอบและกลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของภาพลักษณ์รัฐบาลเคนเนดีในทันที

แซม 26000 ให้บริการตั้งแต่ ค.ศ. 1962 ถึง 1998 โดยรับใช้ประธานาธิบดีตั้งแต่เคนเนดีจนถึงคลินตัน ในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 แซม 26000 ได้บรรทุกประธานาธิบดีเคนเนดีไปยังแดลลัส รัฐเท็กซัส ซึ่งเป็นฉากหลังขณะที่ครอบครัวเคนเนดีทักทายผู้คนจำนวนมากที่สนามบินเลิฟของแดลลัส ต่อมาในช่วงบ่ายวันเดียวกัน เคนเนดีถูกลอบสังหาร และรองประธานาธิบดีลินดอน จอห์นสันได้เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดี เขากล่าวคำสาบานตนเข้ารับตำแหน่งบนแซม 26000 ก่อนออกเดินทางกลับไปยังวอชิงตัน ดี.ซี. ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1973 แซม 26000 ได้บรรทุกร่างของจอห์นสันกลับบ้านเกิดที่รัฐเท็กซัสหลังรัฐพิธีศพในวอชิงตัน

จอห์นสันใช้แซม 26000 เดินทางอย่างกว้างขวางทั้งในประเทศและเยี่ยมเยียนกองกำลังในเวียดนามใต้ในช่วงสงครามเวียดนาม แซม 26000 ได้รับใช้ประธานาธิบดีนิกสันในการเดินทางต่างประเทศครั้งสำคัญหลายครั้ง รวมถึงการเยือนสาธารณรัฐประชาชนจีนอันโด่งดังในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1972 และการเดินทางไปสหภาพโซเวียตในปลายปีเดียวกัน ถือเป็นครั้งแรกสำหรับประธานาธิบดีอเมริกัน  นิกสันได้ตั้งชื่อเล่นให้เครื่องบินลำนี้ว่า "สปิริตออฟ '76" เพื่อเป็นเกียรติแก่การครบรอบสองร้อยปีของสหรัฐที่กำลังจะมาถึง โดยมีชื่อดังกล่าวถูกไว้เขียนไว้ที่ใกล้จมูกเครื่องบินทั้งสองด้าน

แซม 27000


ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1972 แซม 26000 ถูกแทนที่ด้วย VC-137C อีกหนึ่งลำ สเปเชียลแอร์มิชชัน 27000 ถึงแม้แซม 26000 จะถูกลดฐานะเป็นเครื่องบินสำหรับบุคคลสำคัญที่ไม่ใช่ประธานาธิบดี (และถูกทาสีใหม่โดยไม่มีหมวกสีน้ำเงินเข้มและชีตไลน์) แต่ก็ยังคงทำหน้าที่เป็นเครื่องบินสำรองให้กับแซม 27000 กระทั่งปลดประจำการในที่สุดใน ค.ศ. 1998

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1974 ขณะที่ประธานาธิบดีนิกสันกำลังเดินทางไปยังจุดแวะพักที่กำหนดไว้ในซีเรีย เครื่องบินขับไล่ของซีเรียได้สกัดแอร์ฟอร์ซวันเพื่อทำหน้าที่คุ้มกัน ลูกเรือไม่ได้รับแจ้งล่วงหน้าจึงต้องทำการหลบหลีกฉุกเฉินซึ่งรวมถึงการดิ่งตัวลงด้วย"Washington Post Online conversation with Kenneth Walsh on his Air Force One: A History of the Presidents and Their Planes". The Washington Post, 22 May 2002. Retrieved: 18 October 2009.

หลังประกาศเจตจำนงที่จะลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดี นิกสันได้ขึ้นแซม 27000 (พร้อมรหัสเรียก "แอร์ฟอร์ซวัน") เพื่อเดินทางไปยังแคลิฟอร์เนีย พันเอก ราล์ฟ อัลเบอร์ตาซซี ซึ่งเป็นนักบินของแอร์ฟอร์ซวันในขณะนั้นเล่าว่าหลังเจอรัลด์ ฟอร์ดสาบานตนเป็นประธานาธิบดี เครื่องบินลำนี้จึงต้องถูกเปลี่ยนชื่อเป็นแซม 27000 ซึ่งบ่งชี้ว่าไม่มีประธานาธิบดีอยู่บนเครื่องอีกต่อไป เหนือเจฟเฟอร์สันซิตี รัฐมิสซูรี อัลเบอร์ตาซซีได้วิทยุไปว่า: "แคนซัสซิตี นี่คือแอร์ฟอร์ซวัน ขอเปลี่ยนรหัสเรียกเป็นเซียร์ราอัลฟาไมก์ (SAM) 27000" และได้รับคำตอบกลับมาว่า: "โรเจอร์ เซียร์ราอัลฟาไมก์ 27000 ขอให้โชคดีกับท่านประธานาธิบดี"

โบอิง VC-25A


ถึงแม้ว่าในระหว่างที่โรนัลด์ เรแกนดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสองสมัยจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงสำคัญใด ๆ กับแอร์ฟอร์ซวัน แต่การผลิตเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดีในรุ่น 747 ก็ได้เริ่มขึ้นในสมัยของเขา กองทัพอากาศสหรัฐออกเอกสารเชิญชวนยื่นข้อเสนอใน ค.ศ. 1985 สำหรับเครื่องบินลำตัวกว้างสองลำที่มีอย่างน้อยสามเครื่องยนต์ และมีพิสัยการบินโดยไม่ต้องเติมเชื้อเพลิง 6,000 ไมล์ (9,700 กิโลเมตร) โบอิงได้เสนอ 747 และแมคดอนเนลล์ดักลาสได้เสนอDC-10 และคณะบริหารเรแกนได้สั่งซื้อ 747 ที่เหมือนกันสองลำเพื่อใช้แทน 707 VC-137 ที่เริ่มเก่าแล้วซึ่งเขาเคยใช้Williams, Rudi. "Reagan Makes First, Last Flight in Jet He Ordered". United States Department of Defense, 10 June 2004. Retrieved: 23 June 2009. การออกแบบภายในที่ร่างโดยสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง แนนซี เรแกน ได้รับแรงบันดาลใจจากทางตะวันตกเฉียงใต้ของอเมริกา

 ศตวรรษที่ 21 

เมื่อประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช พ้นจากตำแหน่งในเดือนมกราคม ค.ศ. 2009 เขาได้เดินทางกลับรัฐเท็กซัสด้วย VC-25 ทราใช้รหัสเรียกแซม 28000 เนื่องจากไม่ได้บรรทุกประธานาธิบดีคนปัจจุบันของสหรัฐในขณะนั้น โดยมีการจัดการในลักษณะเดียวกันสำหรับอดีตประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน, บิล คลินตัน และบารัก โอบามา ส่วนประธานาธิบดีดอนัลด์ ทรัมป์เดินทางไปยังที่พักของเขาที่มาร์-อา-ลาโกด้วยแอร์ฟอร์ซวันในวันสุดท้ายของการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสมัยแรกในเดือนมกราคม ค.ศ. 2021

หลังอสัญกรรมของอดีตประธานาธิบดีเจอรัลด์ ฟอร์ดและโรนัลด์ เรแกน VC-25 ได้ใช้ในการลำเลียงร่างของทั้งสองกลับไปยังรัฐบ้านเกิด คือมิชิแกนและแคลิฟอร์เนียตามลำดับ

วันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 2009 VC-25 ได้บินวนรอบนครนิวยอร์กในระดับต่ำเพื่อถ่ายภาพและฝึกซ้อม ทำให้ชาวนิวยอร์กจำนวนมากตื่นตกใจ

ระหว่างการเยือนยูเครนของโจ ไบเดินใน ค.ศ. 2023 C-32 ที่เขาใช้เดินทางไปยังโปแลนด์ไม่ได้ใช้รหัสเรียกแอร์ฟอร์ซวัน แต่เพื่อเพิ่มความลับ จึงได้ใช้รหัสเรียกแซม060 แทนEvan Vucci, John Leicester and Zeke Miller "How do you sneak a US president into a warzone without anyone noticing?" AP News, 21 February 2023

การสนับสนุนด้านโลจิสติกส์

เมื่อเดินทางไปกับประธานาธิบดี แอร์ฟอร์ซวันแทบจะไม่เคยบินลำเดียว โดยมักจะมีฝูงบินที่ประกอบด้วย VC-25 ลำสำรอง เครื่องบินลำเลียงสินค้า และเครื่องบินเติมน้ำมันร่วมเดินทางไปด้วย ในกรณีเช่นนี้ เครื่องบินขนส่งสินค้าจำนวนไม่เกินครึ่งโหล เช่น โบอิง C-17 โกลบมาสเตอร์ III หรือล็อกฮีด C-5 กาแล็กซีจะบินล่วงหน้าไปก่อนแอร์ฟอร์ซวันประมาณสองวันหรือมากกว่านั้น เพื่อนำรถลีมูซีนของประธานาธิบดีและเฮลิคอปเตอร์ซิคอร์สกี วีเอช-60 แบล็กฮอว์กไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่กรมกิจลับและเจ้าหน้าที่ซ่อมบำรุงหลายร้อยคน การเดินทางที่ไกลขึ้นจะมีการร่วมเดินทางของเครื่องบินเติมน้ำมัน เช่น แมคดอนเนลล์ดักลาส KC-10 เอ็กซ์เทนเดอร์ เพื่อจำกัดความจำเป็นในการแวะเติมเชื้อเพลิงและเพื่อให้มั่นใจว่าแอร์ฟอร์ซวันจะไม่รับเชื้อเพลิงจากแหล่งที่ไม่น่าเชื่อถือ

เครื่องบินสนับสนุนมักใช้สนามบินหลายแห่งในภูมิภาคเดียวกันเพื่อลดผลกระทบต่อสนามบินแห่งใดแห่งหนึ่ง และกรมกิจลับอาจจะจัดเตรียมเครื่องบินกัลฟ์สตรีม C-37B หรือโบอิง E-4ไว้ในภูมิภาคใกล้เคียงเพื่อเป็นเครื่องบินสำรอง

นอกเหนือจากประธานาธิบดี เจ้าหน้าที่ และลูกเรือแล้ว VC-25A ยังสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ 102 คนในที่นั่งชั้นธุรกิจภายในประเทศทั่วไป VC-25 ลำสำรองมักมีลูกเรือ 14 คน ซึ่งประกอบด้วยนักบินสองคน ลูกเรือบนเครื่องหกคน พ่อครัวสองคน และพนักงานต้อนรับบนเครื่องสี่คน เมื่อขนส่งประธานาธิบดี VC-25A ลำหลักจะมีพ่อครัวสามคนและพนักงานต้อนรับบนเครื่อง 15 คน เจ้าหน้าที่กรมกิจลับ 20 คนหรือมากกว่า และสมาชิกกลุ่มสื่อมวลชนประจำตำแหน่งประธานาธิบดีอีกประมาณ 40 คน ในระหว่างการเยือนต่างประเทศอย่างเป็นทางการ อาจมีการเช่าเหมาลำเครื่องบินลำอื่นเพื่อรองรับนักข่าวและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีก 150 คนหรือมากกว่านั้น

วินาศกรรม 11 กันยายน
วันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 จอร์จ ดับเบิลยู. บุช ถูกขัดจังหวะขณะเข้าร่วมงานที่โรงเรียนประถมเอ็มมา อี. บุกเกอร์ในแซราโซตา รัฐฟลอริดา หลังจากมีเครื่องบินชนอาคารใต้ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในนครนิวยอร์ก เขาขึ้นเครื่อง VC-25 จากท่าอากาศยานนานาชาติแซราโซตา-เบรเดนตันโดยมีนักบินคือพันเอก มาร์ก ทิลล์แมน ซึ่งเป็นนักบินอาวุโสของแอร์ฟอร์ซวันในวันนั้น

ต่อมา เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศเตือนทิลล์แมนว่ามีเครื่องบินโดยสารอยู่ใกล้ ๆ และไม่ตอบสนองต่อการเรียกทางวิทยุ ทิลล์แมนเล่าว่า: "เมื่อเราบินไปเหนือเกนส์วิลล์ รัฐฟลอริดา เราได้รับแจ้งจากศูนย์แจ็กสันวิลล์ พวกเขาบอกว่า 'แอร์ฟอร์ซวัน คุณมีเครื่องบินอยู่ข้างหลังและอยู่เหนือคุณเล็กน้อยที่กำลังบินลงมาหาคุณ เราไม่สามารถติดต่อพวกเขาได้—พวกเขาปิดเครื่องรับส่งเรดาร์ แล้ว' และในตอนนั้นมันทำให้เราเชื่อว่าอาจมีใครบางคนกำลังจะมาหาเราที่แซราโซตา พวกเขาเห็นเราออกตัว พวกเขาแค่บินสูงและกำลังตามเรามาในตอนนี้ เราไม่รู้เลยว่ากลุ่มก่อการร้ายมีความสามารถอะไรบ้างในตอนนั้น" หลังจากนั้นทิลล์แมนได้นำแอร์ฟอร์ซวันบินเหนืออ่าวเม็กซิโก ตามที่เขากล่าวในภายหลัง เพื่อทดสอบว่าเครื่องบินลำอื่นจะบินตามมาหรือไม่ เครื่องบินลำอื่นยังคงบินต่อไปตามเส้นทางเดิม และทิลล์แมนกล่าวว่าภายหลังได้มีการอธิบายให้เขาฟังว่าเครื่องบินโดยสารลำนั้นได้สูญเสียเครื่องรับส่งเรดาร์ ซึ่งปกติแล้วจะส่งสัญญาณระบุตัวตนทางอิเล็กทรอนิกส์ และนักบินบนเครื่องละเลยที่จะเปลี่ยนไปใช้ความถี่วิทยุอื่น

ต่อมาทิลล์แมนได้รับแจ้งเตือนว่ากำลังจะมีการโจมตีแอร์ฟอร์ซวัน "เราได้รับแจ้งจากรองประธานาธิบดีและเจ้าหน้าที่ว่า 'แองเจิลจะเป็นเป้าหมายต่อไป' ซึ่งคำว่า 'แองเจิล' คือรหัสเรียกลับของแอร์ฟอร์ซวัน เมื่อเราไปถึงอ่าว [เม็กซิโก] และพวกเขาแจ้งเราว่า 'แองเจิลจะเป็นเป้าหมายต่อไป' ตอนนั้นผมได้ขอการสนับสนุนจากเครื่องบินรบ ถ้าเครื่องบินโดยสารเป็นส่วนหนึ่งของการโจมตี มันก็จะเป็นการดีที่จะมีเครื่องบินรบประกบปีกเพื่อจัดการกับเรา" ณ จุดนี้ ทิลล์แมนกล่าวว่าแผนการที่จะพาประธานาธิบดีบินกลับไปที่วอชิงตัน ดี.ซี. ถูกยกเลิกด้วยความกังวลว่าแอร์ฟอร์ซวันจะถูกโจมตีที่ฐานทัพอากาศแอนดรูส์ แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ทิลล์แมนได้ลงจอดที่ฐานทัพอากาศบากส์เดล รัฐลุยเซียนา และฐานทัพอากาศออฟฟัตต์ รัฐเนแบรสกา ที่ซึ่งประธานาธิบดีได้กล่าวสุนทรพจน์ หลังการแวะเหล่านี้ ประธานาธิบดีก็ถูกนำตัวกลับไปที่วอชิงตัน ดี.ซี.

ในวันรุ่งขึ้น เจ้าหน้าที่ที่ทำเนียบขาวและกระทรวงยุติธรรมได้อธิบายว่าประธานาธิบดีบุชทำเช่นนี้เนื่องจากมี "ข้อมูลที่เฉพาะเจาะจงและน่าเชื่อถือว่าทำเนียบขาวและแอร์ฟอร์ซวันก็เป็นเป้าหมายเช่นกัน""Press Briefing by Ari Fleischer". White House News releases, September 2001. Retrieved: 18 October 2009. ทำเนียบขาวไม่สามารถยืนยันหลักฐานของการข่มขู่แอร์ฟอร์ซวันได้ และการสอบสวนพบว่าข้อกล่าวหาเดิมเป็นผลมาจากการสื่อสารที่ผิดพลาด

 เครื่องบินทดแทน 

 รหัสเรียกขานอื่นที่ใกล้เคียง 
เช่น
 Army One รหัสเรียกขานของอากาศยานของกองทัพบกสหรัฐที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารอยู่บนอากาศยานลำนั้น
 Navy One รหัสเรียกขานของอากาศยานของกองทัพเรือสหรัฐที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร
 Marine One รหัสเรียกขานของอากาศยานของเหล่านาวิกโยธินสหรัฐ (United States Marine Corps) ที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร
 Coast Guard One รหัสเรียกขานของอากาศยานของหน่วยยามฝั่งสหรัฐ (United States Coast Guard) ที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร
 Executive One อาจใช้เป็นรหัสเรียกขานของอากาศยานพลเรือน (เช่น เครื่องบินส่วนตัว, เครื่องบินของสายการบิน) ที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร หรือเมื่อประธานาธิบดีเพิ่งจะหมดวาระลงแต่ยังมีเหตุให้ต้องโดยสารอากาศยานของกองทัพสหรัฐก็อาจใช้รหัสนี้แทนhttps://www.theguardian.com/us-news/2017/jan/20/barack-obama-departs-white-house
 Executive One Froxtrot หรือ EXEC1F รหัสเรียกขานอากาศยานที่มีสมาชิกในครอบครัวของประธานาธิบดีสหรัฐ (เช่น สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งสหรัฐ) โดยสาร แต่ไม่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารมาด้วย ซึ่งบางครั้งอาจเป็นเครื่องบินของกองทัพสหรัฐ หรืออาจใช้รหัสอื่นลงท้ายด้วย Foxtrot เช่น Air Force One Foxtrot สำหรับอากาศยานของกองทัพอากาศสหรัฐ (Foxtrot เป็นการออกเสียงตัวอักษรของการสื่อสารวิทยุของอักษร F ที่ในที่นี้ย่อมาจาก Family)
 แอร์ฟอร์ซทู (Air Force Two) รหัสเรียกขานอากาศยานของกองทัพอากาศสหรัฐลำที่มีรองประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร แต่ไม่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารมาด้วย แม้ว่าเครื่องบินลำนั้นเป็นเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐ ที่มักถูกเรียกว่าแอร์ฟอร์ซวันก็ตาม ถ้าบนเครื่องบินมีรองประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารมา และไม่มีประธานาธิบดีโดยสารมาด้วย เครื่องบินนั้นก็จะถูกเรียกรหัสเรียกขานว่าแอร์ฟอร์ซทูเช่นกัน และในกรณีเดียวกันรหัสอื่นข้างต้นซึ่งใช้คำว่า One ก็จะเปลี่ยนเป็นคำว่า Two ด้วยเช่นกัน

 ดูเพิ่ม 
 โคตัม 001
 อากาศยานประธานาธิบดีรัสเซีย
 ฝูงบินลำดับ 32 แห่งกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
 ค็อนราท อาเดอเนาเออร์ (อากาศยาน)
 แอร์ฟอร์ซวันญี่ปุ่น
 แอร์อินเดียวัน
 แอร์ฟอร์ซวันบราซิล
 อินควาซี

 แหล่งข้อมูลอื่น 

หมวดหมู่:เครื่องบิน
หมวดหมู่:สำนักงานเลขานุการประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา
หมวดหมู่:โบอิง 707
หมวดหมู่:โบอิง 747
หมวดหมู่:กองทัพอากาศสหรัฐ