จรวดแซตเทิร์น 1

จรวดแซตเทิร์น 1 () ถือว่าเป็นผู้นำสหรัฐอเมริกาเข้าสู่การสำรวจอวกาศอย่างแท้จริง เพราะเป็นจรวดนำส่งยานอวกาศเข้าสู่วงโคจรของโลกได้ และเป็นตัวพัฒนาต่อไปเป็น จรวดแซตเทิร์น 5 ที่นำยานอพอลโลไปสู่ดวงจันทร์

 ข้อมูล 
จรวดแซตเทิร์น 1 ผลิตโดยบริษัทไครสเลอร์สามารถบรรทุกของหนัก 9000 กิโลกรัม เข้าสู่วงโคจรรอบโลกระดับต่ำ หรือ ภาษาอังกฤษ:Low Earth Orbit (LEO) คือที่ความสูงประมาณ 160 - 2000 กิโลเมตร (100 - 1,240 ไมล์) เหนือพื้นโลกหรือของที่หนัก  2200 กิโลกรัม ที่สามารถหลุดพ้นโรงดึงดูดของโลกได้ จรวดแซตเทิร์น 1 มี 3 ท่อน 
 ท่อนแรกคือ เอส 1 มีเครื่องยนต์  H-1 จำนวน 8 ตัว ให้แรงขับดัน ประมาณ 6.7 เมกกะนิวตัน (1,500,000 ฟุตปอนด์) ใช้เวลาเผาไหม้ราว 150 วินาที เชื้อเพลิงที่ใช้คือ RP-1 (Rocket Propellant-1 or Refined Petroleum-1 ) กับออกซิเจนเหลว 
 ท่อนที่สอง คือ S-IV มีเครื่องยนต์   RL-10 จำนวน 6 ตัวให้แรงขับดันประมาณ 400 กิโลนิวตัน (90,000 ฟุตปอนด์) ใช้เวลาเผาไหม้ราว 482 วินาที เชื้อเพลิงที่ใช้คือ LH2 หรือ ไฮโดรเจนเหลว กับ ออกซิเจนเหลว 
 ท่อนที่สาม คือ S-V (Centaur-C) มีเครื่องยนต์   RL-10 จำนวน 2 ตัว ให้แรงขับดัน ประมาณ 133 กิโลนิวตัน(30,000 ฟุตปอนด์) ใช้เวลาเผาไหม้ราว 430 วินาที เชื้อเพลิงที่ใช้เป็นเชื้อเพลิงเดียวกับท่อนที่ 2 

จรวดแซตเทิร์น 1 ผลิตขึ้นมา 10 ลำ มีรหัส SA-1 ถึง SA-10 ยิงขึ้นและประสบความสำเร็จทั้ง 10 ลำ ระหว่าง ค.ศ. 1961 - ค.ศ. 1965 ก่อนที่จะถูกพัฒนาไปเป็นจรวดแซตเทิร์น 1 บี  ต่อไป

อ้างอิง

หมวดหมู่:จรวด
หมวดหมู่:ยานอวกาศ
หมวดหมู่:โครงการอะพอลโล