เฟรดดี เมอร์คิวรี

เฟรดดี เมอร์คิวรี (; ชื่อเกิด ฟารุก บัลซารา; 5 กันยายน ค.ศ. 1946 – 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991)Birth certificate  mr-mercury.co.uk เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์ชาวบริติช เป็นที่รู้จักดีในฐานะนักร้องนำวงควีน เขามักเป็นที่รู้จักจากการแสดงบนเวทีที่มีสีสันและเสียงอันทรงพลัง. ในฐานะนักแต่งเพลง เขาแต่งเพลงที่ได้รับความนิยมสูงมากมายของวงควีน เช่น  "โบฮีเมียนแรปโซดี," "คิลเลอร์ควีน," "ซัมบาดีทูเลิฟ," "โดนต์สตอปมีนาว," "เครซีลิตเทิลทิงคอลด์เลิฟ" และ "วิอาร์เดอะแชมเพียนส์" นอกเหนือจากการทำงานกับวงควีน เขายังทำผลงานเดี่ยวด้วย และบางครั้งก็ทำหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์และเป็นศิลปินรับเชิญ (ในฐานะบทบาทเปียโน/นักร้อง) ในวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991 เขาได้แถลงยอมรับว่าเขาติดโรคเอดส์ และก็ได้เสียชีวิตจากปอดบวมซึ่งเกิดจากโรคเอดส์ในวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991

เฟรดดีเป็นชาวปาร์ซี เกิดในรัฐสุลต่านแซนซิบาร์และเติบโตอยู่ที่นั้นและอยู่ในอินเดียจนเติบโตเป็นวัยรุ่น ภายหลังการเสียชีวิตของเฟรดดี ใน ค.ศ. 1992 เขาได้รับรางวัลจาก บริตอวอร์ดส์ สำหรับผู้มีส่วนช่วยให้เพลงอังกฤษมีความโดดเด่น และการจัดคอนเสิร์ตรำลึก Freddie Mercury Tribute Concert ถูกจัดขึ้นใน สนามกีฬาเวมบลีย์ ลอนดอน เฟรดดีเข้าสู่ร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟมใน ค.ศ. 2001 ในฐานะสมาชิกวงควีน
และนักแต่งเพลงฮอลออฟเฟมใน ค.ศ. 2003 เดอะ ยูเคมิวสิกฮอลออฟเฟม ใน ค.ศ. 2004 และวงควีนได้รับดาวใน ฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม ใน ค.ศ. 2002 และใน ค.ศ. 2002 เฟรดดีติดอันดับ 58 ของ BBC โพลสำหรับ 100 บุคคลในอังกฤษที่ดีและยอดเยี่ยมตลอดกาล

เขาถูกโหวตให้เป็นอันดับหนึ่งในนักร้องที่ยอดเยี่ยมในประวัติศาสตร์เพลงที่ยอดนิยม ใน ค.ศ. 2005 การสำรวจความคิดเห็นจัดโดยนิตยสาร เบลนเดอร์ และช่องทีวี MTV2 และเลือกให้เฟรดดีเป็นนักร้องชายยอดเยี่ยมตลอดกาล ใน ค.ศ. 2008 นิตยสารโรลลิงสโตน จัดให้เฟรดดีอยู่ในตำแหน่งที่ 18 ของนักร้องยอดเยี่ยมตลอดกาล ใน ค.ศ. 2009 นิตยสาร Classic Rock  มีการสำรวจความคิดเห็นและเลือกให้เฟรดดีเป็นนักร้องร็อกยอดเยี่ยมตลอดกาลClassic Rock, "50 Greatest Singers in Rock", ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ.2009 ออลมิวสิกได้กล่าวถึงลักษณะของเฟรดดีว่า "เป็นหนึ่งในนักร้องร็อกที่ยอดเยี่ยมและให้ความสนุกแก่คนดูได้ดีมาก" และ "หนึ่งในนักร้องยอดเยี่ยมในประวัติศาสตร์เพลง"

 ชีวิตช่วงต้น 
 แซนซิบาร์และอินเดีย 
เมอร์คิวรีเดิมมีชื่อว่า ฟารุก บัลซารา เกิดเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1946 ณ เมืองสโตนทาวน์ รัฐสุลต่านแซนซิบาร์ ในภูมิภาคแอฟริกาตะวันออก ซึ่งขณะนั้นเป็นดินแดนในอารักขาของอังกฤษ (ปัจจุบันในพื้นที่ของประเทศแทนซาเนีย) เมอร์คิวรีเกิดมาพร้อมฟันหน้าเกินสี่ซี่ ซึ่งภายหลังเขาเชื่อว่าสิ่งนี้ทำให้เขามีช่วงเสียงที่เพิ่มขึ้น"'Bohemian Rhapsody': Sinking one's teeth into a role" . CBS News. Retrieved 3 March 2019 บิดามารดาของเมอร์คิวรี ได้แก่ โบมีและเจอร์ บัลซารา ทั้งสองเป็นชาวปาร์ซีที่อพยพมาจากทางตะวันตกของอินเดีย เขามีน้องสาวหนึ่งคนชื่อ แคชมีรา (เกิดเมื่อ ค.ศ. 1952)

ครอบครัวบัลซาราย้ายมาอยู่ที่แซนซิบาร์เพื่อให้บิดาทำงานต่อในตำแหน่งพนักงานบัญชีประจำกระทรวงอาณานิคม และด้วยความที่เป็นชาวปาร์ซี ครอบครัวนี้จึงปฏิบัติตามแนวทางของศาสนาโซโรอัสเตอร์ เมอร์คิวรีมีสถานะเป็นพลเมืองในอาณัติของอังกฤษ เนื่องจากแซนซิบาร์เป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษจนถึง ค.ศ. 1963 และเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1969 ก็ได้รับการจดทะเบียนเป็นพลเมืองของสหราชาอาณาจักรและอาณานิคม หลังจากครอบครัวอพยพไปยังประเทศอังกฤษ"Registrations of British Nationality. Certificate Number: R1/117889 . Name: Frederick Bulsara also known as Freddie Mercury" . National Archives.gov.uk. Retrieved 6 October 2019

เมอร์คิวรีใช้ชีวิตวัยเยาว์ส่วนใหญ่ที่อินเดีย ซึ่งเขาเริ่มเรียนเปียโนเมื่ออายุ 7 ขวบ ขณะอาศัยอยู่กับญาติQueen Online – History: Freddie Mercury, Archived on 8 August 2010. ต่อมาใน ค.ศ. 1954 เมื่ออายุได้ 8 ขวบ เมอร์คิวรีถูกส่งไปเรียนที่โรงเรียนเซนต์ปีเตอส์ ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำชายล้วนแบบอังกฤษที่ปัญจคณี ใกล้นครบอมเบย์. เขาเริ่มสะสมแสตมป์จากหลายประเทศในเครือจักรภพอังกฤษตามรอยความสนใจของบิดาตั้งแต่อายุ 9 ถึง 12 ปี โดยสมุดสะสมแสตมป์ของเขาถือเป็นทรัพย์สินส่วนตัวชิ้นสำคัญที่จัดแสดงอยู่ ณ พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ในกรุงลอนดอน เมื่ออายุได้ 12 ปี เขาตั้งวงดนตรีของโรงเรียนที่มีชื่อว่า "เดอะเฮกติกส์" (the Hectics) และบรรเลงเพลงของศิลปินร็อกแอนด์โรล เช่น คลิฟฟ์ ริชาร์ด, เอลวิส เพรสลีย์, และลิตเติล ริชาร์ด หนึ่งในอดีตเพื่อนร่วมวงของเมอร์คิวรีจากเดอะเฮกติกส์กล่าวว่า "เขาฟังและเล่นเฉพาะดนตรีป๊อปตะวันตกเท่านั้น" ส่วนเพื่อนอีกคนหนึ่งเล่าว่า "เขามีความสามารถพิเศษในการฟังเพลงจากวิทยุ แล้วบรรเลงซ้ำบนเปียโนได้อย่างแม่นยำ" และที่โรงเรียนนี้เองที่เขาเริ่มเรียกตนเองว่า "เฟรดดี" จากนั้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1963 เมอร์คิวรีกลับมายังแซนซิบาร์และอาศัยอยู่ที่หอพักกับบิดามารดาของตน

 ลี้ภัยไปอังกฤษ 
ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1964 เมอร์คิวรีและครอบครัวลี้ภัยไปประเทศอังกฤษเพื่อหลบหนีความรุนแรงที่เกิดขึ้นจากการปฏิวัติต่อต้านสุลต่านแซนซิบาร์และรัฐบาลอาหรับของพระองค์ ซึ่งมีการสังหารคนชาติพันธุ์อาหรับและอินเดียจำนวนหลายพันคน ครอบครัวบัลซาราย้ายไปอยู่ที่บ้านเลขที่ 19 ถนนแฮมิลตันโคลส์ เมืองเฟลแธม เทศมณฑลมิดเดิลเซกซ์ ซึ่งอยู่ห่างจากใจกลางกรุงลอนดอนไปทางตะวันตกประมาณ  จากนั้นได้ย้ายไปอาศัยที่บ้านเลขที่ 122 ถนนแฮมิลตัน เป็นการชั่วคราว ก่อนที่ในช่วงปลายเดือนตุลาคมจะย้ายไปตั้งรกรากอยู่ที่บ้านหลังเล็กเลขที่ 22 ถนนแกลดสโตน หลังจากเริ่มเรียนศิลปะที่วิทยาลัยโปลีเทคนิคไอล์เวิร์ธในเวสต์ลอนดอน เมอร์คิวรีได้เข้าศึกษาต่อด้านศิลปะกราฟิกและการออกแบบที่วิทยาลัยศิลปะอีลิง และสำเร็จการศึกษาพร้อมประกาศนียบัตรใน ค.ศ. 1969 ซึ่งต่อมาเมอร์คิวรีจะใช้ทักษะเหล่านี้ในการออกแบบตราสัญลักษณ์ประจำวงควีน

หลังจากจบการศึกษา เมอร์คิวรีมีโอกาสเข้าร่วมวงดนตรีหลายวง และหารายได้เสริมจากการขายเสื้อผ้าและผ้าพันคอสไตล์เอ็ดเวิร์ดมือสองที่ตลาดเคนซิงตันในกรุงลอนดอน ร่วมกับโรเจอร์ เทย์เลอร์ มือกลองและอนาคตเพื่อนร่วมวงควีน เทย์เลอร์เล่าว่า "ย้อนกลับไปตอนนั้น ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาเป็นนักร้อง เขาเป็นแค่เพื่อนของผม เพื่อนสุดเพี้ยนของผม! หากที่ไหนมีความสนุก เมอร์คิวรีกับผมก็มักจะอยู่ที่นั่นด้วย" นอกจากนี้ เมอร์คิวรียังทำงานเป็นพนักงานขนถ่ายสัมภาระที่ท่าอากาศยานฮีทโธรว์ด้วย ส่วนเพื่อนคนอื่น ๆ ในช่วงเวลานั้นกล่าวว่าเขาเป็นชายหนุ่มเงียบขรึมและขี้อาย แต่มีความสนใจด้านดนตรีอย่างมาก ใน ค.ศ. 1969 เมอร์คิวรีเข้าร่วมวงดนตรีจากลิเวอร์พูลชื่อ "ไอเบกซ์" (Ibex) ที่ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "เรกเคจ" (Wreckage) โดยวงนี้เล่นดนตรีประเภท "บลูส์หนักสไตล์เฮนดริกซ์" ช่วงหนึ่งเขาอาศัยอยู่ที่ห้องพักเหนือผับโดฟเดลทาวเออส์ บนถนนเพนนีเลน ในย่านมอสลีย์ฮิลล์ เมืองลิเวอร์พูล อย่างไรก็ตาม เมื่อวงไม่ประสบความสำเร็จ เขาจึงย้ายไปเข้าร่วมวงจากเมืองออกซฟอร์ดที่มีชื่อว่า "ซาวร์มิลก์ซี" (Sour Milk Sea) แต่ในช่วงต้น ค.ศ. 1970 วงนี้ก็ยุบลงเช่นกัน

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1970 เมอร์คิวรีรวมกลุ่มตั้งวงกับเทย์เลอร์และไบรอัน เมย์ มือกีตาร์ โดยตนรับหน้าที่เป็นนักร้องนำของวงสมายล์ ต่อมาจอห์น ดีคอน มือเบสเข้าร่วมวงใน ค.ศ. 1971 แม้สมาชิกบางคนและผู้บริหารของไทรเดนต์สตูดิโอส์จะมีความกังวล เมอร์คิวรีก็ยังยืนยันที่จะเลือกใช้ชื่อ "ควีน" เป็นชื่อของวงใหม่ เขากล่าวในภายหลังว่า "ชื่อนี้ให้ความรู้สึกสง่างามมาก ฟังแล้วแจ่มจรัส เป็นชื่อที่ทรงพลัง เป็นสากล และติดหูทันที ผมรู้แน่นอนว่าสิ่งนี้มีนัยยะบางอย่างที่เชื่อมโยงกับความเป็นเกย์ แต่สำหรับผม นั่นก็เป็นเพียงแง่มุมหนึ่งเท่านั้น" ในช่วงเวลาเดียวกัน เขาได้เปลี่ยนนามสกุลของตนตามกฎหมายจากบัลซาราเป็นเมอร์คิวรี

ไม่นานก่อนออกอัลบั้มแรกที่ใช้ชื่อเดียวกับวง เมอร์คิวรีได้ออกแบบโลโก้ประจำวงหรือ "ควีนเครสต์" (Queen crest) โดยโลโก้นี้ประกอบด้วยสัญลักษณ์จักรราศีของสมาชิกวงทั้งสี่คน ได้แก่ สิงโตสองตัวของดีคอนและเทย์เลอร์ (ราศีสิงห์) ปูของเมย์ (ราศีกรกฎ) และนางฟ้าสองตนของเมอร์คิวรี (ราศีกันย์) โดยสิงโตทั้งสองโอบล้อมตัวอักษรคิวที่โก้เก๋ ปูวางอยู่ด้านบนตัวคิวพร้อมมีเปลวไฟลุกขึ้นเหนือตัวปู ส่วนนางฟ้าทั้งสองประดับอยู่ใต้สิงโตแต่ละตัว ภายในตัวคิวมีมงกุฎประดับอยู่ และเหนือองค์ประกอบทั้งหมดมีนกฟีนิกซ์ขนาดใหญ่แผ่ปีกปกคลุม ควีนเครสต์มีลักษณะบางส่วนคล้ายกับตราแผ่นดินของสหราชอาณาจักร โดยเฉพาะในส่วนของสิงโตที่ทำหน้าที่เป็นผู้ค้ำตรา

 ความสามารถเชิงศิลป์ 
 เสียงร้อง 
แม้ว่าเสียงพูดปกติของเมอร์คิวรีจะอยู่ในช่วงแบริโทน แต่เมื่อขับร้องเพลง เสียงส่วนใหญ่จะอยู่ในช่วงเทเนอร์ ช่วงเสียงที่บันทึกไว้ของเมอร์คิวรีครอบคลุมตั้งแต่เสียงต่ำระดับเบส F (F) ไปจนถึงเสียงสูงระดับโซปราโน F (F) และเขาสามารถดันเสียงสูงได้ถึงระดับเทเนอร์ F สูง (F) เดวิด เบรต ผู้เขียนชีวประวัติ อธิบายว่าเสียงของเมอร์คิวรี "สามารถไต่ระดับขึ้นได้ภายในไม่กี่ห้องเพลง จากเสียงร็อกแหบลึกทรงพลังไปสู่เสียงเทเนอร์ที่อ่อนโยนและกังวาน ก่อนจะพุ่งเสียงสูงแบบคัลเลอราทูราอันบริสุทธิ์ ใสกระจ่างในช่วงเสียงสูงสุด". ส่วนมุนซาร์รัต กาบัลเย นักร้องโซปราโนชาวสเปนผู้เคยบันทึกอัลบั้มร่วมกับเขา กล่าวว่า "ความแตกต่างระหว่างเฟรดดีกับร็อกสตาร์คนอื่น ๆ แทบทั้งหมด คือ เขาขายเสียงของเขา" โดยเธอยังกล่าวเพิ่มเติมว่า

เทคนิคของเขาน่าทึ่งอย่างยิ่ง ไม่มีปัญหาเรื่องเทมโป เขาร้องเพลงด้วยความเฉียบคมของจังหวะ การวางเสียงทำได้ดีมาก และสามารถเปลี่ยนจากช่วงเสียงหนึ่งไปสู่อีกช่วงเสียงหนึ่งได้อย่างลื่นไหล นอกจากนี้ เขายังมีความสามารถทางดนตรียอดเยี่ยม การแบ่งวรรคตอนในการร้องมีทั้งความละเอียดอ่อน นุ่มนวล อ่อนหวาน หรือจะทรงพลังและหนักแน่นก็ได้ เขาสามารถเลือกโทนเสียงและอารมณ์ที่เหมาะสมกับทุกคำได้อย่างลงตัว

โรเจอร์ ดาลเทรย์ นักร้องนำของเดอะฮู กล่าวว่าเมอร์คิวรีคือ "นักร้องร็อกแอนด์โรลที่เก่งกาจที่สุดตลอดกาล เขาร้องได้ทุกอย่างในทุกสไตล์ เปลี่ยนสไตล์ได้แทบทุกบรรทัด นั่นแหละคือศิลปะอย่างแท้จริง และเขาก็ทำมันได้อย่างยอดเยี่ยม"O'Donnell, Jim (2013). Queen Magic: Freddie Mercury Tribute and Brian May Interview. CreateSpace Independent Publishing Platform.  ขณะที่แอนดรูว์ ลอยด์ เวบเบอร์ กล่าวถึงคุณสมบัติของนักแสดงนำในละครเพลงจีซัสไครสต์ซูเปอร์สตาร์ว่า "คน ๆ นั้นต้องมีเสน่ห์อย่างมหาศาล และต้องเป็นร็อกเทเนอร์ตัวจริง นั่นคือสิ่งสำคัญ ลองนึกถึงเฟรดดี เมอร์คิวรี นั่นคือช่วงเสียงระดับที่เรากำลังพูดถึง"

ใน ค.ศ. 2016 คณะวิจัยได้ทำการศึกษาเพื่อค้นหาว่าเหตุใดเสียงของเมอร์คิวรีจึงมีเสน่ห์เป็นพิเศษ นำโดยศาสตราจารย์คริสเตียน เฮิร์บสต์ ซึ่งพบว่าลักษณะเด่นของเขาคือการสั่นเสียง (vibrato) ที่รวดเร็วกว่าปกติ และการใช้เสียงซับฮาร์มอนิก (subharmonics) อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเสียงเมอร์คิวรี ซึ่งแตกต่างจากนักร้องโอเปราทั่วไป คณะวิจัยได้วิเคราะห์ตัวอย่างเสียงจากผลงานบันทึกเสียงของควีนจำนวน 23 เพลง รวมถึงผลงานเดี่ยว และบทสัมภาษณ์ต่าง ๆ ของเขา นอกจากนี้ ยังมีการใช้กล้องส่องภายในลำคอ เพื่อตรวจศึกษากลไกการเปล่งเสียงของนักร้องร็อกคนหนึ่งที่ได้รับเชิญมาเลียนแบบวิธีการร้องของเมอร์คิวรีอีกด้วย

การแต่งแพลง
เมอร์คิวรีเขียนบทเพลง 10 เพลง จากทั้งหมด 17 เพลงของอัลบั้มเกรตเทสต์ฮิตส์ ได้แก่ "โบฮีเมียนแรปโซดี" "เซเวนซีส์ออฟไรย์" "คิลเลอร์ควีน" "ซัมบอดีทูเลิฟ" "กูดโอลด์แฟชันด์เลิฟเวอร์บอย" "วีอาร์เดอะแชมเปียนส์" "ไบซิเคิลเรซ" "โดนต์สตอปมีนาว" "เครซีลิตเทิลธิงคอลด์เลิฟ" และ "เพลย์เดอะเกม" ใน ค.ศ. 2003 เมอร์คิวรีได้รับการบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศนักแต่งเพลงหลังเสียชีวิต พร้อมกับสมาชิกวงคนอื่น ๆ และใน ค.ศ. 2005 สมาชิกวงทั้งสี่คนได้รับรางวัลไอเวอร์ โนเวลโล สาขาผลงานเพลงยอดเยี่ยม จากสถาบันนักแต่งเพลง คีตกวี และนักเขียนแห่งสหราชอาณาจักร

ลักษณะเด่นสำคัญของการแต่งเพลงของเมอร์คิวรี คือ การใช้แนวดนตรีที่หลากหลายมาก ไม่ว่าจะเป็นร็อกอะบิลลี โพรเกรสซิฟร็อก เฮฟวีเมทัล กอสเปล หรือดิสโก เขาเคยให้สัมภาษณ์เมื่อ ค.ศ. 1986 ว่า "ผมเกลียดการทำอะไรเหมือนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมอยากเห็นว่าตอนนี้วงการดนตรี ภาพยนตร์ และละครเวทีกำลังเป็นอย่างไร แล้วนำสิ่งเหล่านั้นมาผสมผสานเข้าด้วยกัน" เมื่อเปรียบเทียบกับนักแต่งเพลงยอดนิยมทั่วไป เมอร์คิวรีมักสร้างสรรค์บทเพลงที่มีโครงสร้างทางดนตรีซับซ้อน ตัวอย่างเช่น "โบฮีเมียนแรปโซดี" ไม่มีโครงสร้างแบบวนซ้ำ และประกอบด้วยคอร์ดจำนวนมาก นอกจากนี้ เขายังแต่งบทเพลงถึง 6 เพลงในอัลบั้มควีนทู ที่เต็มไปด้วยการเปลี่ยนคีย์และองค์ประกอบทางดนตรีที่ซับซ้อน ในทางกลับกัน "เครซีลิตเทิลธิงคอลด์เลิฟ" กลับใช้คอร์ดเพียงไม่กี่คอร์ดเท่านั้น แม้เมอร์คิวรีจะเขียนเสียงประสานที่ซับซ้อนมากมาย แต่เขาเคยกล่าวว่า เขาแทบอ่านโน้ตดนตรีไม่ได้เลย เขาแต่งเพลงส่วนใหญ่ด้วยเปียโน และใช้คีย์ดนตรีที่หลากหลายอย่างมากในการประพันธ์ผลงานของตน

 นักแสดงสด 
เมอร์คิวรีเป็นที่กล่าวถึงอย่างมากในด้านการแสดงสด ซึ่งมักจัดขึ้นต่อหน้าผู้ชมจำนวนมากที่สนามกีฬาทั่วโลก โดยลีลาการแสดงของเขาให้อารมณ์ราวกับละครเวทีอย่างชัดเจน ซึ่งปลุกเร้าให้ผู้ชมจำนวนมากมีส่วนร่วมได้อย่างคึกคัก ในนิตยสารเดอะสเปกเทเตอร์บรรยายว่าเมอร์คิวรีเป็น "นักแสดงที่ตั้งใจหยอกล้อ ทำให้ตะลึง และปิดท้ายด้วยการสะกดใจผู้ชมด้วยภาพลักษณ์อันฟุ่มเฟือยหลากหลายรูปแบบของตัวเอง" ด้านเดวิด โบอี ซึ่งเคยร่วมแสดงในคอนเสิร์ตรำลึกเฟรดดี เมอร์คิวรี และร่วมบันทึกเพลง "อันเดอร์เพรสเชอร์" กับวงควีน ได้ยกย่องลีลาการแสดงของเมอร์คิวรีว่า "ในบรรดานักแสดงร็อกแนวละครเวทีทั้งหมด เฟรดดีไปไกลกว่าคนอื่นทั้งหมด... เขาพาผู้ชมไปถึงจุดสูงสุด และแน่นอน ผมชื่นชมผู้ชายที่สวมกางเกงรัดรูปเสมอ ผมเคยดูเขาแสดงสดเพียงครั้งเดียว และก็อย่างที่เขาว่ากัน เขาคือคนที่สามารถกุมผู้ชมไว้ในกำมือได้จริง ๆ" ไบรอัน เมย์ มือกีตาร์วงควีน เขียนถึงเมอร์คิวรีไว้ว่าเขาสามารถทำให้ "คนสุดท้ายที่นั่งอยู่ไกลที่สุดในสนาม รู้สึกเหมือนตนเองเชื่อมต่อกับเขา" อุปกรณ์ประกอบการแสดงที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา คือ ขาตั้งไมโครโฟนที่หักครึ่ง โดยมีเรื่องเล่ากันว่าในช่วงการแสดงช่วงเริ่มแรก เขาเผลอทำขาตั้งไมโครโฟนหลุดโดยบังเอิญ และค้นพบว่าแท้จริงแล้วมันสามารถนำมาใช้สร้างท่าทางและลีลาบนเวทีได้อย่างหลากหลายไม่รู้จบ

หนึ่งในการแสดงที่น่าจดจำที่สุดของเมอร์คิวรีกับวงควีน คือ คอนเสิร์ตไลฟ์เอดใน ค.ศ. 1985 การแสดงครั้งนั้นได้รับการออกเสียงจากกลุ่มผู้บริหารวงการดนตรีให้เป็นการแสดงสดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ดนตรีร็อก และผลการจัดอันดับได้รับการเผยแพร่ผ่านรายการโทรทัศน์ชื่อ "เดอะเวิลส์เกรตเทตส์กิกส์" (The World's Greatest Gigs) เสียงสูงยาวและทรงพลังของเมอร์คิวรีในช่วงร้องอะแคปเปลลากลายเป็นที่รู้จักในชื่อ "เดอะโน้ตเฮิร์ดราวด์เดอะเวิร์ล" (The Note Heard Round the World) ใน ค.ศ. 2005 จอห์น แฮร์ริส กล่าวว่า "ผู้ที่จัดอันดับนักร้องนำร็อกยอดเยี่ยมแล้วมอบตำแหน่งสูงสุดให้แก่มิก แจ็กเกอร์ หรือโรเบิร์ต แพลนต์ นั้น อาจมองข้ามสิ่งสำคัญไป เพราะจากการแสดงอันเปี่ยมพลังแบบไดโอนีเซียนในไลฟ์เอด เฟรดดีคือผู้ที่มีความยิ่งใหญ่ดุจเทพเจ้ามากที่สุดในบรรดาทั้งหมด" เดนิส โอรีแกน ช่างภาพผู้บันทึกภาพท่าโพสอันเป็นตำนานของเมอร์คิวรี (แอ่นหลัง งอเข่า และแหงนหน้าสู่ท้องฟ้า) ระหว่างทัวร์ครั้งสุดท้ายใน ค.ศ. 1986 กล่าวไว้ว่า "เฟรดดีคือสุดยอดนักแสดงที่หาได้เพียงครั้งเดียวในชีวิต" นอกจากนี้ ปีเตอร์ ฮินซ์ ทีมงานประจำวงควีน ยังกล่าวเสริมว่า "นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเสียงร้อง แต่เป็นวิธีที่เขาควบคุมเวที สำหรับเขาแล้ว ทุกอย่างคือการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชม และเขารู้ว่าจะทำให้ผู้ชมอยู่เคียงข้างเขาได้อย่างไร และเขาก็ทุ่มเททุกอย่างในทุกการแสดง"

ตลอดอาชีพนักร้องของเขา เมอร์คิวรีขึ้นแสดงคอนเสิร์ตร่วมกับวงควีนประมาณ 700 ครั้งในหลายประเทศทั่วโลก จุดเด่นสำคัญของคอนเสิร์ต คือ ความยิ่งใหญ่อลังการ เมอร์คิวรีเคยกล่าวว่า "พวกเราเป็นเหมือนเซซิล บี. เดอมิล ของวงการร็อกแอนด์โรล เราต้องการทำทุกอย่างให้ใหญ่กว่าและดีกว่าเสมอ" วงควีนเป็นศิลปินกลุ่มแรกที่จัดแสดงในสนามกีฬาขนาดใหญ่ของทวีปอเมริกาใต้ และทำลายสถิติผู้ชมที่สนามกีฬาโมรุงบี นครเซาเปาโล ใน ค.ศ. 1981. ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1986 วงควีนยังไปแสดงที่ประเทศหลังม่านเหล็ก โดยมีผู้ชมกว่า 80,000 คนที่กรุงบูดาเปสต์ นับเป็นหนึ่งในคอนเสิร์ตร็อกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุโรปตะวันออก การแสดงสดครั้งสุดท้ายของเมอร์คิวรีกับวงควีนจัดขึ้นเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1986 ที่เนปเวิร์ธพาร์ก ประเทศอังกฤษ โดยมีผู้เข้าชมประมาณ 200,000 คน หนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านั้น ไบรอัน เมย์ เล่าว่าเมอร์คิวรีกล่าวว่า "ฉันคงไม่ได้ทำสิ่งนี้อีกต่อไป นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว" เมื่อเพลงชาติอังกฤษ "ก็อดเซฟเดอะควีน" ดังขึ้นในช่วงท้ายคอนเสิร์ต ฉากสุดท้ายบนเวที คือ เมอร์คิวรีสวมเสื้อคลุม ถือมงกุฎทองคำชูขึ้นเหนือศีรษะ และโบกมือลาผู้ชมอย่างสง่างาม

 ผู้เล่นดนตรี 

 ผลงานเดี่ยว 

 ชีวิตส่วนตัว 

 อาการป่วยและเสียชีวิต 

 สิ่งสืบเนื่อง 

 หมายเหตุ 

 อ้างอิง 
.

.

.

หมวดหมู่:นักร้องสหราชอาณาจักรที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:นักดนตรีชาวสหราชอาณาจักรที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:นักเปียโน
หมวดหมู่:นักร้องเสียงเทเนอร์
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตด้วยโรคเอดส์
หมวดหมู่:บุคคลจากสโตนทาวน์
หมวดหมู่:บุคคลจากลอนดอน
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากโรคปอดบวม
หมวดหมู่:ชาวสหราชอาณาจักรเชื้อสายอินเดีย