โรคพุพอง

โรคพุพอง () เป็นโรคผิวหนังชนิดหนึ่งอันเกิดแต่การติดเชื้อแบคทีเรีย "โรคแผลเปื่อยจากโรงเรียน" () ก็เรียก ปรากฏมากในเด็กอายุระหว่างสองปีถึงหกปี และผู้ที่เล่นกีฬาคลุกคลีระหว่างกัน เช่น รักบี้ อเมริกันฟุตบอล มวยปล้ำ มีความเสี่ยงรับโรคนี้ได้ไวไม่ว่าจะอายุเท่าใดก็ตาม โรคพุพองสามารถรักษาได้ในปัจจุบัน

 สาเหตุ 

โรคพุพองมีสาเหตุเบื้องต้นมาจากแบคทีเรียชนิด "สตาฟีโลคอกคัสออเรอุส" (ละติน: Staphylococcus aureus) หรือชนิด "สเตรปโทคอกคัสพโยเจเนส" (ละติน: Streptococcus pyogenes) Kumar, Vinay; Abbas, Abul K.; Fausto, Nelson; & Mitchell, Richard N. (2007). Robbins Basic Pathology (8th ed.). Saunders Elsevier. pp. 843 ISBN 978-1-4160-2973-1 

 การวินิจฉัยโรค 

โรคพุพองมักปรากฏตัวในสภาพสะเก็ดแผล () สีเนื้อ อยู่บนน้ำเหลืองของเลือด () ที่แห้งแล้ว ซึ่งพบได้มากตามแขน ขา และใบหน้า

 การแพร่เชื้อ 

โรคพุพองสามารถแพร่หลายและติดต่อได้โดยการสัมผัสกับรอยโรค () การสูดดม และการแกะเกาบริเวณสะเก็ดแผล

หลังจากได้รับเชื้อโรคพุพองแล้ว เชื้อจะฟักตัวราวหนึ่งถึงสามวันก่อนจะแสดงอาการ

 การป้องกันโรค 

สุขอนามัยที่ดีสามารถช่วยป้องกันโรคพุพองมิให้แพร่หลายได้

ผู้ป่วยเป็นโรคพุพองควรรักษาความสะอาดของร่างกายเป็นมั่นคง ควรปกปิดรอยโรคด้วยผ้าผันแผลและเทปกาวเป็นต้น กับทั้งควรแยกผ้าเช็ดตัวกับผ้าเช็ดมือจากกัน กล่าวคือ ควรเป็นคนละผืนกัน

ผู้แวดล้อมผู้ป่วยควรระมัดระวังตนอย่าได้สัมผัสหรือเข้าใกล้ผู้ป่วยและเครื่องใช้ส่วนตัวของผู้ป่วย กับทั้งควรรักษาความสะอาดเป็นมั่นคงเช่นกัน

การไว้เล็บสั้นสามารถป้องกันการติดต่อโรคพุพองนี้ได้ดี

 โรคพุพองหลากชนิด 

 โรคพุพองในเด็ก 

โรคพุพองในเด็ก () มักปรากฏในเด็กที่มีอายุต่ำกว่าสองปี โรคชนิดนี้ไม่ก่ออาการเจ็บปวด และไม่ก่อให้ตุ่มพองเป็นของเหลวไหลเยื้มบริเวณแขนขาเป็นต้นเหมือนชนิดอื่น ๆ ผิวหนังบริเวณสะเก็ดแผลโรคนี้มักก่อให้เกิดอาการคันและมีสีแดงอย่างยิ่ง แต่ไม่เป็นแผลเปื่อยอย่างชนิดอื่น แผลจากโรคชนิดนี้หายยากกว่าชนิดอื่น

 โรคพุพองเป็นตุ่มหนอง 

โรคพุพองเป็นตุ่มหนอง () เป็นชนิดที่ร้ายแรงที่สุดของโรคพุพอง เชื้อโรคฝังตัวลึกเข้าถึงผิวหนังชั้นใน ตัวบ่งอาการและอาการของโรคเป็นต้นว่า

 มีตุ่มซึ่งแตกแล้วมีของเหลวหรือหนองไหลออกมา และกลายเป็นแผลเปื่อยอย่างใหญ่หลวง พบมากบริเวณแขนขา
 มีสะเก็ดหนาและแข็งซึ่งมีสีเหลืองอมเทาครอบหุ้มอยู่บริเวณแผลเปื่อย
 ต่อมน้ำเหลืองพองโตบริเวณที่เป็นตุ่มหนอง
 มีรูปรากฏขึ้นหลังจากที่สะเก็ดแผลหายไปแล้ว รูนั้นเมื่อแรกจะเล็กเท่าหัวเข็มหมุด ต่อมาจะใหญ่เท่าเหรียญบาท
 หลังจากแผลเปื่อยหายไปแล้ว จะเกิดเป็นแผลเป็น

 การบำบัดเยียวยา 

แต่ก่อนการเยียวยาโรคพุพองนี้กระทำได้โดยใช้ยาเจนเชียนไวโอเล็ตหรือที่รู้จักกันว่า "ยาป้ายปากสีม่วง" ยานี้เป็นยาต้านเชื้อรา  ปัจจุบันนิยมใช้ยาปฏิชีวนะมากกว่า

แพทย์ทั่วไปมักแนะนำให้ผู้ป่วยทายาขี้ผึ้งฆ่าแบคทีเรีย () เช่น กรดฟูซีดิก () แต่ในกรณีที่มีอาการรุนแรงกว่านั้นต้องใช้ยาที่มีฤทธิ์แรงกล้าขึ้นตามลำดับ เช่น สารฟลูโคซาซีลลิน (flucloxacillin) สารเอรีโทรไมซิน (erythromycin) หรือสารดีโคลซาซีลลิน (dicloxacillin)

สารอาโมซีซีลลิน (amoxicillin) ที่ประสมกับสารคลาวูลาเนตโพแทสเซียม (clavulanate potassium) สามารถใช้เยียวยาโรคนี้ได้เช่นเดียวกับยาปฏิชีวนะ

 อ้างอิง 

 ดูเพิ่ม 
 NIH/Medline
 Photo (University of Iowa) 
 Dermnet NZ
 Merck Manual (professional)

หมวดหมู่:โรคผิวหนัง
หมวดหมู่:โรคติดเชื้อ