ภาษาฮีบรูไบเบิล

ภาษาฮีบรูไบเบิล () หรือภาษาฮีบรูคลาสสิก () เป็นรูปแบบโบราณของภาษาฮีบรูที่ใช้เขียนคัมภีร์ไบเบิลและจารึกในอิสราเอล เชื่อว่าเป็นรูปแบบที่เคยใช้พูดในอิสราเอลสมัยโบราณ ไม่มีการใช้เป็นภาษาพูดในปัจจุบัน แต่ยังมีการศึกษาในฐานะภาษาทางศาสนาของชาวยิว ทฤษฎีของศาสนาคริสต์ นักภาษาศาสตร์และนักโบราณคดีของอิสราเอลเพื่อให้เข้าใจไบเบิลภาษาฮีบรูและปรัชญาของชาวเซมิติกมากขึ้น มีการสอนในโรงเรียนในประเทศอิสราเอล

ภาษาฮีบรูไบเบิลสามารถอ่านได้บ้างโดยผู้ที่เข้าใจภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ซึ่งมีความแตกต่างกันบ้างในด้านคำศัพท์ ไวยากรณ์ และการออกเสียง แม้ว่ากฎของไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูไบเบิลและภาษาฮีบรูสมัยใหม่มักจะต่างกัน แต่ภาษาฮีบรูไบเบิลบางครั้งมีใช้ในวรรณคดีภาษาฮีบรูสมัยใหม่ หน่วยในภาษาฮีบรูไบเบิลมักจะใช้ในบทสนทนาและสื่อในอิสราเอล

 คำจำกัดความ 
ภาษาฮีบรูไบเบิลนี้คาดว่าเคยใช้ในช่วง ศตวรรษที่ 10 ก่อนคริสตกาลและสิ้นสุดลง ค.ศ.70 หลังเกิดกบฏบาร์ ค็อกบาต้านจักรวรรดิโรมัน และเป็นองค์ประกอบของไบเบิลภาษาฮีบรูทุกฉบับ รวมทั้งส่วนที่เป็นภาษาอราเมอิกและคำยืมต่าง ๆ ความหมายของคำว่าภาษาฮีบรูไบเบิลแตกต่างกันไปในแต่ละบริบท ส่วนมากจะมีความหมายต่อไปนี้
 สำเนียงทั้งหมดของภาษาฮีบรูที่พบในไบเบิลฉบับภาษาฮีบรู ทั้งในไบเบิลโบราณจนถึงรุ่นหลังสุด
 ภาษาฮีบรูที่อยู่เฉพาะในไบเบิลเท่านั้นไมรวมอยู่ในเอกสารอื่น ๆ เช่นจารึกซึ่งใช้ภาษาฮีบรูสำเนียงที่ใกล้เคียงกัน
 ภาษาฮีบรูติเบอเรียน หรือภาษาฮีบรูมาโซเรติก ซึ่งเป็นการออกเสียงในยุคกลางตอนต้นของไบเบิลภาษาฮีบรูสมัยโบราณที่เขียนแบบใช้พยัญชนะเท่านั้น

ในมุมมองของนักภาษาศาสตร์ ภาษาฮีบรูคลาสสิกแบ่งได้เป็นสองยุคคือ ภาษาฮีบรูไบเบิลและภาษาฮีบรูในยุคจักรวรรดิโรมัน ซึ่งมีรูปแบบไวยากรณ์ที่ต่างกัน  ภาษาฮีบรูไบเบิลแบ่งต่อไปได้เป็นยุคทองของภาษาฮีบรู (ก่อน พ.ศ. 43) และยุคเงิน (พ.ศ. 43 – 483) ยุคเงินเป็นยุคที่มีคำยืมจากภาษาอราเมอิกเข้ามามาก ตัวอย่างเช่นใช้  ˈilluː (אִלּוּ) แทน luː (לוּ) หรือแทนที่สรรพนามʔaˈʃer (אֲשֶר) (หมายถึง ที่ ซึ่ง อัน) ในยุคต้นด้วย ʃe- (-שֶ) ในยุคต่อมา ทั้งสองอย่างนี้มีใช้ในภาษาฮีบรูมิซนาอิกและภาษาฮีบรูสมัยใหม่ภาษาฮีบรูสมัยจักรวรรดิโรมันหรือภาษาฮีบรูมิซนาอิกได้รับอิทธิพลจากภาษากรีกและภาษาเปอร์เซีย ส่วนใหญ่ผ่านทางภาษาอราเมอิกที่เป็นภาษากลางในขณะนั้น โดยอยู่ในรูปสำเนียงต่าง ๆ ของชาวยิว เช่น ภาษาฮีบรูซามาริทันที่ใช้โดยชาวซามาริทัน

การออกเสียงของภาษาฮีบรูไบเบิลได้มาจากระบบมาโซเรติกที่ประยุกต์ใช้กับเอกสารโบราณ ภาษาฮีบรูไบเบิลมีหน่วยที่ผสมกันอยู่ คำส่วนใหญ่มาจากรากศัพท์พยัญชนะสามตัว มีข้อยกเว้นบ้างสำหรับสำหรับศัพท์ที่ยืมมาจากภาษาที่ไม่ใช่ภาษากลุ่มเซมิติก

 ภาษาลูกหลาน 

 ภาษาฮีบรูซามาริทัน 
 ภาษาฮีบรูมิซนาอิก 
 ภาษาฮีบรูติเบอเรียน 
 ภาษาฮีบรูเซฟาร์ดี 
 ภาษาฮีบรูอาซเกนาซี
  ภาษาฮีบรูสมัยใหม่

 สัทวิทยา 
รูปแบบทางสัทวิทยาของภาษาฮีบรูไบเบิล เป็นดังต่อไปนี้

{|
| ชื่อ || อักษร || หน่วยเสียง (IPA)
|-
| āleph ||  || 
|-
| bêhṯh ||  ||  -  allophonically
|-
| gîmel ||  ||  เสียงหยุด เพดานอ่อน ก้อง ม้วนลิ้น  -  allophonically
|-
| dāleṯh ||  ||  -  allophonically
|-
| hē  ||  ||  คล้ายมากที่สุดเหมือน , ไม่ออกเสียงที่ส่วนท้ายของคำ
|-
| wāw ภาษาฮีบรูซามาริทัน: Baa  ||  || , ไม่ออกเสียงเมื่อตามหลัง  หรือ  ซามาริทัน: ()
|-
| zayin||  || 
|-
| Cḥehṯh||  || 
|-
| ṭēhṯh||  || 
|-
| yōhḏh ||  ||  คล้ายมากที่สุดกับ , ไม่ออกเสียงเมื่อตามหลัง , , หรือ 
|-
| kaph || ,  ||  -  allophonically
|-
| lāmeḏh ||  || 
|-
| mēm || ,  || 
|-
| nûn || ,  || 
|-
| sāmeḵh ภาษาฮีบรูซามาริทัน: Sin´gath/Sin´kath ||  || 
|-
| ayin ||  ||  and 
|-
| pē || ,  ||  -  allophonically
|-
| tṣāḏēh ภาษาฮีบรูซามาริทัน: tṣāḏ || ,  || 
|-
| qōph ||  ||  (ซึ่งเหมือนกับ )
|-
| rēhšh ||  ||  (ออกเสียงรัวคล้ายกับในภาษาอาหรับ)
|-
| śîn/šhîn/Shin ||  || , , 
|-
| tāw ภาษาฮีบรูซามาริทัน tāph และ/หรือ Tāf||  ||  -  allophonically}}
|}

ระบบสระมีพื้นฐานมาจากสระพื้นฐาน /i u e o a/ ที่พบในรูปสั้น ยาว และยาวมาก ในบางครั้งพบรูปแบบพิเศษคือสั้นมาก

 ประวัติการเปลี่ยนแปลงเสียง 
 พยัญชนะ 
ภาษาฮีบรูไบเบิลพัฒนามาจากภาษาเซมิติกดั้งเดิมโดยมีการรวมเสียงดังต่อไปนี้
 เซมิติกดั้งเดิม */ð/ และ */z/ รวมเป็น /z/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */θ/ และ */ʃ/ รวมเป็น /ʃ/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */θˁ/, */ɬˁ/, และ */sˁ/ รวมเป็น /sˁ/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */ɣ/ และ */ʕ/ รวมเป็น /ʕ/1) ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */x/ และ */ħ/ รวมเป็น /ħ/1) ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */w/ และ */j/ รวมเป็น /j/ ในฮีบรูไบเบิลในตำแหน่งต้นคำหรือเป็น Ø ระหว่างสระ 
 เซมิติกดั้งเดิม */ʕ/ > Ø ในฮีบรูไบเบิล 
 เซมิติกดั้งเดิม *-/át/ > -/áː/ ในฮีบรูไบเบิลในตอนท้ายของคำนามเพศหญิง ไม่ใช่ในสถานะโครงสร้าง  
 เซมิติกดั้งเดิม */h/ > Ø ในฮีบรูไบเบิลระหว่างสระในปัจจัยสรรพนาม 
จากการถอดเป็นอักษรกรีกมีหลักฐานว่าภาษาฮีบรูไบเบิลยังคงรักษาเสียงพยัญชนะ /ɣ/, /x เช่น ʿǍmōrāh (עֲמוֹרָה) ถอดเป็น Gómorrha (Γόμορρα) ในภาษากรีก ในขณะที่ ʿĒḇer (עֵבֶר) ถอดเป็น Éber (Ἔβερ) ในขณะที่มีหลักฐานว่าเสียง */ɣ/ และ */ʕ/ ในภาษาเซมิติกดั้งเดิมกลายเป็น ʿayin (ע) ในภาษาฮีบรูยุคต่อมาทั้งคู่ แต่ยังมีการแยกเสียงทั้งสองนี้ในยุคคลาสสิก เช่นเดียวกับ Raħēl (רָחֵל) ถอดเป็น  Rhakhḗl (Ῥαχήλ) ในขณะที่  Yisˁħāq (יִצְחָק) กลายเป็น Isaák (Ἰσαάκ)

 การออกเสียงสระ 
 เซมิติกดั้งเดิม */á:/ > /o:/; ในฮีบรูไบเบิลในตำแหน่งท้ายคำ > /a:/ (การยกเสียงในภาษาคานาอันไนต์) 
 เซมิติกดั้งเดิม */a:/ > /a:/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */í:/ > /i:/ หรือก่อน ה ח ע, /i:a/ (páṯaḥ furtivum); ในฮีบรูไบเบิล
ในตำแหน่งท้ายคำมักเป็น /ɛ:/ 
 เซมิติกดั้งเดิม */ú:/ > /u:/ หรือก่อน ה ח ע, /u:a/(páṯaḥ furtivum) ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */ó:/ > /o:/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */o:, u:/ > /u:/; ในฮีบรูไบเบิล ในพยางค์เปิดก่อน */o:/ > /i:/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */a, i, u/ > ในตำแหน่งท้ายคำ 
 เซมิติกดั้งเดิม */a, i, u/ในพยางค์เปิดที่ไม่เน้นเสียง > Ø สองพยางค์หรือมากกว่า ก่อนพยางค์ที่เน้นเสียง; ก่อนหรือหลัง  א ה ח ע > /a/ ("ḥāṭēp̄ pátaḥ") หรือถ้าพยางค์ใกล้เคียงมี /e, ɛ/ หรือ /o, ɔ/, /ɛ/ ("ḥāṭēp̄ seḡōl") และ / ɔ/ ("ḥāṭēp̄ qāmeṣ") ตามลำดับ; ในคำกริยาในพยางค์ที่สองของคำถ้าพยางค์ต่อไปถูกเน้นเสียง; ในคำนามที่พยางค์ที่สองของสถานะโครงสร้าง > /ə/ 
 เซมิติกดั้งเดิม */á/ > /a:/ ในฮีบรูไบเบิลในพยางค์เปิด (บางครั้งเป็น /a/, /ɛ/) 
 เซมิติกดั้งเดิม */a/ > Ø; ในฮีบรูไบเบิล ก่อนเสียงเน้นหนัก > /a:/ ในพยางค์ปิดเป็น > /i/ 
 เซมิติกดั้งเดิม */í, ú/ > /e:, o:/ หรือก่อน ה ח ע, /e:a, o:a/ ("páṯaḥ furtivum"); ในฮีบรูไบเบิลในพยางค์ปิดในรูปกริยา > /e, o/ หรือก่อน ה ח ע, /a/; ในพยางค์ซึ่งปิดในภาษาเซมิติกดั้งเดิม > /a/ ("Philippi’s law") 
 เซมิติกดั้งเดิม */i/ > /i/ หรือก่อนหรือหลัง  ה ח ע, /a/; ในฮีบรูไบเบิล ก่อนเสียงเน้นหนัก > /e:/ ("ṣērē antetonicum") 
 เซมิติกดั้งเดิม */u/ > Ø ("šeəwa mobile") หรือ /ɔ/ (”ḥāṭēp̄ qāmeṣ”); ในฮีบรูไบเบิลในพยางค์ปิด > /ɔ/ ("qāmeṣ qāṭān") หรือก่อนพยัญชนะ, /u/ 
 เซมิติกดั้งเดิม */áw/ > /a:w/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */aw/ > /o:/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */áy/ > /ay/ ในฮีบรูไบเบิลหรือในพยางค์เปิด, /e:/ หรือในตำแหน่งท้ายคำ, /ɛ:/ 
 เซมิติกดั้งเดิม */ay/ > /e:/ ในฮีบรูไบเบิล
 การสูญเสียเสียง */h/ ของภาษาเซมิติกดั้งเดิมในปัจจัยสรรพนาม: 
 /-a-hu:/ > /-o:/ 
 /-a-ha:/ > /-a:/ 
 /-a-hɛm/ > /-a:m/ 
 /-e:-hɛm/ > /-e:m/ 
 /-i:-hu:/ > /-i:w/ 
 /-i:-hɛm/ > /-i:m/ 
 /-u:-hɛm/ > /-u:m/ 
 /-ay-hu:/ > /-a:w/ 
 อ้างอิง 
 Bonnie Pedrotti Kittel, Vicki Hoffer, and Rebecca Abts Wright, Biblical Hebrew: A Text and Workbook Yale Language Series; New Haven and London: Yale University Press, 1989.
 Emil Kautzsch|Kautzsch, E. (ed.) Gesenius' Hebrew Grammar.  Eng. ed. A. E. Cowley. Oxford: Clarendon Press, 1910.
 Lambdin, Thomas O. Introduction to Biblical Hebrew''. London: Charles Scribner's Sons, 1971.
 Würthwein, Ernst.  The Text of the Old Testament (trans. Erroll F. Rhodes) Grand Rapids:  Wm.B.Eardmans Publishing.  1995.  .
 Brown-Driver-Briggs Hebrew and English Lexicon by Francis Brown, S. Driver, C. Briggs. .

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 ประวัติศาสตร์

 Biblical Hebrew Poetry and Word Play - Reconstructing the Original Oral, Aural and Visual Experience

 ไวยากรณ์และคำศัพท์
 Basic Biblical Hebrew Grammar (introductory)
  Learn by use of flashcards 490 important Biblical Hebrew words.


ฮีบรูไบเบิล|ภาษาของชาวยิว|ชาวยิว|ศาสนายูดาย|ศาสนาคริสต์