โรลลิงสโตน

โรลลิงสโตน () เป็นนิตยสารรายเดือนของสหรัฐที่มุ่งเน้นด้านดนตรี การเมือง และวัฒนธรรมประชานิยม ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1967 ณ เมืองซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยแจน เวนเนอร์ และนักวิจารณ์ดนตรี ราล์ฟ เจ. กลีสัน

ในระยะแรก นิตยสารฉบับนี้เป็นที่รู้จักจากการนำเสนอข่าวสารเกี่ยวกับดนตรีร็อก และบทความรายงานทางการเมืองของฮันเตอร์ เอส. ทอมป์สัน ต่อมาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 นิตยสารได้ขยายขอบเขตและเปลี่ยนแนวทางไปมุ่งเน้นกลุ่มผู้อ่านวัยหนุ่มสาวที่สนใจรายการโทรทัศน์ ภาพยนตร์ และดนตรีร่วมสมัย จากนั้นจึงได้หวนกลับมาสู่แนวทางดั้งเดิม ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างดนตรี ความบันเทิง และการเมือง

นิตยสารฉบับแรกตีพิมพ์เมื่อปี 1967 โดยมีจอห์น เลนนอน ปรากฏบนปก และออกวางจำหน่ายทุกสองสัปดาห์ นิตยสารนี้มีชื่อเสียงจากภาพถ่ายที่ยั่วยุความคิดและภาพปกที่โดดเด่น ซึ่งมักเป็นภาพของศิลปิน นักการเมือง นักกีฬา และนักแสดง นอกจากฉบับตีพิมพ์ในสหรัฐแล้ว ยังมีการเผยแพร่เนื้อหาผ่านเว็บไซต์ โรลลิงสโตน.คอม และฉบับภาษาต่างประเทศอีกหลายประเทศ

นิตยสารโรลลิงสโตน เติบโตอย่างรวดเร็วในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 แต่ต่อมาประสบภาวะตกต่ำทางการเงินอย่างรุนแรงในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ส่งผลให้แจน เวนเนอร์ ต้องขายหุ้นร้อยละ 49 ของนิตยสารให้แก่บริษัทแบนด์แล็บเทคโนโลจีส์ในปี 2016 และขายหุ้นที่เหลือร้อยละ 51 ให้แก่บริษัทเพนสกีมีเดียคอร์ปอเรชันในปี 2017 ต่อมาในปี 2019 บริษัทเพนสกีมีเดียคอร์ปอเรชันได้เข้าซื้อหุ้นร้อยละ 49 จากแบนด์แล็บเทคโนโลจีส์ ทำให้บริษัทดังกล่าวกลายเป็นเจ้าของนิตยสาร โรลลิงสโตน โดยสมบูรณ์

 ปกนิตยสาร 
ศิลปินบางคนได้รับการนำเสนอบนหน้าปกนิตยสารหลายครั้ง และภาพถ่ายบางภาพได้กลายเป็นภาพอันเป็นสัญลักษณ์ในเวลาต่อมา ตัวอย่างเช่น เดอะบีเทิลส์ ได้ปรากฏบนหน้าปกมากกว่า 30 ครั้ง ทั้งในฐานะสมาชิกเดี่ยวและในนามวง นิตยสาร โรลลิงสโตน เป็นที่รู้จักจากการใช้ภาพถ่ายที่สื่ออารมณ์อย่างท้าทาย และตลอดประวัติศาสตร์ของนิตยสารได้มีการนำเสนอภาพของนักดนตรีและบุคคลที่มีชื่อเสียงบนหน้าปกอยู่เสมอ หน้าปกฉบับวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1981 ซึ่งเป็นภาพของจอห์น เลนนอน และโยโกะ โอโนะ ได้รับการยกย่องจากนิตยสารแวนนิตีแฟร์ ให้เป็น "หน้าปกของ โรลลิงสโตน ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล"

นิตยสารใช้เงิน 1 ล้านเหรียญสหรัฐ (เทียบเท่ากับ 1.56 ล้านเหรียญสหรัฐในปี 2024) เพื่อสร้างหน้าปกฮอโลกราฟี 3 มิติให้กับฉบับพิเศษที่ 1,000 (18 พฤษภาคม 2006) ซึ่งมีภาพคนดังและบุคคลอื่น ๆ มากมาย

 ในวัฒนธรรมประชานิยม 
เพลงของจอร์จ แฮร์ริสัน ในปี 1975 ที่มีชื่อว่า "This Guitar (Can’t Keep from Crying)" ซึ่งเป็นภาคต่อของบทเพลง "While My Guitar Gently Weeps" (1968) ในสมัยอยู่กับวง เดอะบีเทิลส์ ได้กล่าวถึงนิตยสาร โรลลิงสโตน ในท่อนที่สองของเพลงว่า "Learned to get up when I fall / Can even climb Rolling Stone walls" (แปล: เรียนรู้ที่จะลุกขึ้นเมื่อฉันล้ม / ถึงกับปีนข้ามกำแพงของ โรลลิงสโตน ได้) เพลงนี้ถูกแต่งขึ้นเพื่อตอบโต้บทวิจารณ์ที่เป็นลบอย่างรุนแรงจากนิตยสาร โรลลิงสโตน และสื่ออื่น ๆ ที่มีต่อการทัวร์คอนเสิร์ตอเมริกาเหนือของแฮร์ริสันในปี 1974 รวมถึงอัลบั้ม Dark Horse ของเขาเอง

ภาพยนตร์เรื่อง อีกนิด...ก็ดังแล้ว ที่ออกฉายในปี 2000 มีเนื้อหาเกี่ยวกับนักข่าววัยรุ่นที่เขียนบทความให้กับนิตยสาร โรลลิงสโตน ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษทศวรรษ 1970 ขณะติดตามวงดนตรีสมมุติชื่อ สติลวอเตอร์ ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดยแคเมอรอน โครว์ และมีพื้นฐานจากประสบการณ์จริงของเขาในฐานะนักข่าววัยหนุ่มที่ทำงานให้กับนิตยสาร โรลลิงสโตน ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น"Biography,"  The Uncool: The Official Website for Everything Cameron Crowe. Accessed December 14, 2014.

เพลง "The Cover of Rolling Stone" เป็นผลงานที่แต่งโดยเชล ซิลเวอร์สตีน และบันทึกเสียงครั้งแรกโดยวงร็อกสัญชาติอเมริกัน ด็อกเตอร์ฮุกแอนด์เดอะเมดิซินโชว์ เพลงนี้เป็นการล้อเลียนความสำเร็จในวงการดนตรี โดยผู้บรรยายในเพลงกล่าวอย่างขมขื่นว่าวงของเขา แม้จะมีลักษณะภายนอกของร็อกสตาร์ผู้โด่งดังครบถ้วน ทั้งการใช้ยาเสพติด, การมี "กลุ่มแฟนวัยรุ่นที่ยอมทำทุกอย่างตามที่เราพูด" และการเล่นกีตาร์อย่างเร้าใจ แต่ก็ยังไม่สามารถ "ได้ลงรูปบนหน้าปกของโรลลิงสโตน" ได้เลย

เพลงชื่อเดียวกับอัลบั้ม The Final Cut ของวงพิงก์ฟลอยด์ มีเนื้อร้องท่อนหนึ่งว่า "Would you sell your story to Rolling Stone?" (แปล: คุณจะขายเรื่องราวของคุณให้กับนิตยสารโรลลิงสโตน หรือไม่?)

เพลง "Baker Street Muse" จากอัลบั้ม Minstrel in the Gallery ของวงเจโทร ทัล มีเนื้อร้องตอนหนึ่งว่า "I have no time for Time Magazine or Rolling Stone" (แปล: ฉันไม่มีเวลาให้กับนิตยสารไทม์ หรือโรลลิงสโตน)

เพลง "Sunset Boulevard" ของชาร์ลี โรบิสัน ในปี 1998 ได้เอ่ยถึงนิตยสารโรลลิงสโตน ในท่อนว่า "Well, I wish I had my picture on the Rolling Stone today" (แปล: อยากให้วันนี้ฉันมีรูปของตัวเองอยู่บนหน้าปกโรลลิงสโตน เหลือเกิน)

ในนวนิยายเรื่อง Firestarter ของสตีเวน คิง ตัวเอกของเรื่องตัดสินใจจะเล่าเรื่องราวของตนให้กับนิตยสารโรลลิงสโตน

ในเพลง "California" ของโจนี มิตเชลล์ ก็มีการกล่าวถึงนิตยสารในท่อนว่า "Reading Rolling Stone reading Vogue" (แปล: อ่านโรลลิงสโตน อ่านโว้ก)

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2022 มีการเปิดการแสดงละครนอกบรอดเวย์เรื่อง Retraction ซึ่งดัดแปลงจากเหตุการณ์อื้อฉาวเกี่ยวกับบทความ "A Rape on Campus" และคดีทางกฎหมายที่ตามมา ละครเรื่องนี้เปิดการแสดงครั้งแรกที่โรงละครโฟร์แห่งโรงละครโรว์ ในนครนิวยอร์ก สหรัฐ

 อ้างอิง 

 แหล่งที่มา 
  The Only Girl (book)





 อ่านเพิ่ม 







 แหล่งข้อมูลอื่น 




หมวดหมู่:นิตยสารอเมริกัน
หมวดหมู่:นิตยสารดนตรี
หมวดหมู่:นิตยสารรายเดือนอเมริกัน