พระราชวังบักกิงแฮม

พระราชวังบักกิงแฮม (; ) เป็นที่ประทับของพระราชวงศ์ในลอนดอน และเป็นศูนย์กลางการบริหารของสถาบันพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ในนครเวสต์มินสเตอร์ พระราชวังแห่งนี้มักเป็นศูนย์กลางของงานรัฐพิธีและการต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองของราชวงศ์ ทั้งยังเป็นจุดรวมใจสำหรับชาวบริติชในช่วงเวลาแห่งความปีติยินดีและความโศกเศร้าของชาติ

เดิมรู้จักกันในชื่อบักกิงแฮมเฮาส์ (Buckingham House) อาคารที่เป็นแกนหลักของพระราชวังในปัจจุบันเป็นบ้านแถวขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นให้กับดยุกแห่งบักกิงแฮมและนอร์มันบีใน ค.ศ. 1703 บนพื้นที่ซึ่งเป็นของเอกชนมาอย่างน้อย 150 ปี ต่อมาอาคารนี้ถูกซื้อโดยพระเจ้าจอร์จที่ 3 ใน ค.ศ. 1761 เพื่อใช้เป็นที่ประทับส่วนพระองค์สำหรับพระราชินีชาร์ล็อตและกลายเป็นที่รู้จักในเดอะควีนส์เฮาส์ (The Queen's House) ในช่วงศตวรรษที่ 19 อาคารได้รับการขยายโดยสถาปนิก จอห์น แนชและเอ็ดเวิร์ด บลอร์ ซึ่งได้สร้างปีกอาคารสามด้านล้อมรอบลานโล่ง พระราชวังบักกิงแฮมกลายเป็นที่ประทับในลอนดอนของพระมหากษัตริย์อังกฤษเมื่อสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเสด็จขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 1837

การต่อเติมโครงสร้างครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 รวมถึงด้านหน้าตะวันออกที่มีระเบียงซึ่งพระราชวงศ์จะออกมาปรากฏพระองค์เพื่อทักทายฝูงชนตามธรรมเนียมปฏิบัติ ระเบิดของเยอรมนีได้ทำลายโบสถ์น้อนประจำพระราชวังในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ต่อมามีการสร้างหอศิลป์ของกษัตริย์ (The King's Gallery) ขึ้นในบริเวณนั้น และเปิดให้สาธารณชนเข้าชมใน ค.ศ. 1962 เพื่อจัดแสดงผลงานศิลปะจากงานสะสมศิลปะหลวง

การออกแบบตกแต่งภายในดั้งเดิมในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ซึ่งหลายส่วนยังคงอยู่รอดมาจนถึงปัจจุบันนั้น รวมถึงการใช้สกาลิโอลาสีสันสดใส และลาพิสสีน้ำเงินและชมพูอย่างแพร่หลาย ตามคำแนะนำของชาลส์ ลอง สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ทรงดูแลการตกแต่งใหม่บางส่วนด้วยโทนสีครีมและทองในแบบยุคสวยงาม ห้องรับรองขนาดเล็กจำนวนมากตกแต่งในสไตล์รีเจนซีจีน โดยมีเฟอร์นิเจอร์และเครื่องตกแต่งที่นำมาจากรอยัลพาวิลเลียนที่ไบรตันและจากคาร์ลตันเอาส์ พระราชวังมีห้องพัก 775 ห้อง และสวนของพระราชวังเป็นสวนส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดในลอนดอน ห้องของรัฐซึ่งใช้สำหรับงานเลี้ยงรับรองอย่างเป็นทางการและงานของรัฐ จะเปิดให้สาธารณชนเข้าชมในแต่ละปีเป็นส่วนใหญ่ของเดือนสิงหาคมและกันยายนและในบางวันในช่วงฤดูหนาวและฤดูใบไม้ผลิ

 ประวัติศาสตร์ 

 ก่อน ค.ศ. 1624 
ในสมัยกลาง บริเวณที่เป็นที่ตั้งของพระราชวังในอนาคตเคยเป็นส่วนหนึ่งของแมเนอร์เอเบอรี (หรือเรียกอีกชื่อว่าเอีย) พื้นที่ที่เป็นหนองน้ำนั้นมีน้ำจากแม่น้ำไทเบิร์น ซึ่งยังคงไหลอยู่ใต้ลานโล่งและปีกใต้ของพระราชวังในปัจจุบันGoring, p. 15. ตรงจุดที่แม่น้ำสามารถเดินลุยข้ามได้ (ที่คาวฟอร์ด) หมู่บ้านอายครอสก็เติบโตขึ้น กรรมสิทธิ์ในที่ดินได้เปลี่ยนมือไปหลายครั้ง โดยมีผู้ครอบครองรวมถึงพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขีและอีดิทแห่งเวสเซกซ์ในช่วงปลายยุคแซกซอน และหลังจากชัยชนะของชาวนอร์มัน พระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตทรงมอบที่ดินนี้ให้แก่เจฟฟรีย์ เดอ ม็องเดอวิลล์ ซึ่งยกมรดกให้แก่นักบวชใน เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์

ใน ค.ศ. 1531 พระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทรงเข้าครอบครองโรงพยาบาลเซนต์เจมส์ ซึ่งต่อได้กลายเป็นพระราชวังเซนต์เจมส์Goring, p. 28. จากวิทยาลัยอีตัน และใน ค.ศ. 1536 พระองค์ได้ทรงยึดเอาแมเนอร์ออฟเอเบอรีจากเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์Goring, p. 18. การโอนกรรมสิทธิ์เหล่านี้ทำให้ที่ตั้งของพระราชวังบักกิงแฮมกลับมาอยู่ในความครอบครองของราชวงศ์อีกครั้งเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่พระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตได้ยกที่ดินนี้ไปเมื่อเกือบ 500 ปีที่แล้ว เจ้าของหลายรายได้เช่าที่ดินดังกล่าวจากเจ้าของที่ดินหลวง และกรรมสิทธิ์ในที่ดินผืนนี้ก็เป็นประเด็นของการเก็งกำไรอย่างบ้าคลั่งในช่วงศตวรรษที่ 17 ในเวลานั้น หมู่บ้านเก่าแก่อายครอสก็เสื่อมโทรมลงนานแล้ว และพื้นที่ส่วนใหญ่ก็กลายเป็นที่ดินเปล่าประโยชน์Wright, pp. 76–78. พระเจ้าเจมส์ที่ 6 และที่ 1 ทรงมีความจำเป็นต้องใช้เงิน จึงขายส่วนหนึ่งของกรรมสิทธิ์ในที่ดินของราชวงศ์ไปแต่ยังคงรักษาพื้นที่ส่วนหนึ่งไว้ โดยเป็นที่ที่พระองค์ทรงตั้งสวนหม่อนขนาด เพื่อใช้ในการผลิตไหม (ตั้งอยู่ที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของพระราชวังในปัจจุบัน)Goring, pp. 31, 36. เคลเมนต์ วอล์กเกอร์ ในหนังสือ Anarchia Anglicana (ค.ศ. 1649) ได้กล่าวถึง "ซอดอมและสปินทรีที่ตั้งขึ้นใหม่ ณ สวนหม่อนที่เซนต์เจมส์" ซึ่งแนะนัยว่าสถานที่นี้อาจเคยเป็นแหล่งมั่วสุมทางเพศ ในที่สุดช่วงปลายศตวรรษที่ 17 กรรมสิทธิ์ในที่ดินผืนนี้ก็ได้ถูกตกทอดจากนายทุนอสังหาริมทรัพย์ ฮิวจ์ ออดลีย์ ไปสู่ทายาทหญิงผู้มั่งคั่ง แมรี เดวีส์

 บ้านหลังแรกในพื้นที่ (ค.ศ. 1624–1761) 
บ้านหลังแรกที่น่าจะถูกสร้างขึ้นในบริเวณพื้นที่นี้คือของวิลเลียม เบลก เมื่อประมาณ ค.ศ. 1624Wright, p. 83. เจ้าของคนถัดมาคือจอร์จ กอริง เอิร์ลที่ 1 แห่งนอริช ผู้ซึ่งตั้งแต่ ค.ศ. 1633 ได้ต่อเติมบ้านของเบลก ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อกอริงเฮาส์ และพัฒนาพื้นที่สวนส่วนใหญ่ของพระราชวังในปัจจุบัน ซึ่งขณะนั้นเป็นที่รู้จักในชื่อสวนใหญ่กอริง (Goring Great Garden)Goring, Chapter VHarris, p. 21. อย่างไรก็ดี เขาไม่ได้กรรมสิทธิ์ในพื้นที่สวนหม่อน โดยที่กอริงไม่รู้ ใน ค.ศ. 1640 เอกสาร "ไม่ผ่านการประทับตรามหาลัญจกรณ์ก่อนที่พระเจ้าชาลส์ที่ 1 จะเสด็จหนีออกจากลอนดอน ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการดำเนินการทางกฎหมาย"Wright, p. 96. การละเลยที่สำคัญนี้เองที่ช่วยให้ราชวงศ์อังกฤษสามารถได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินคืนมาภายใต้รัชสมัยของพระเจ้าจอร์จที่ 3Goring, p. 62. เมื่อกอริงผู้ฟุ่มเฟือยผิดนัดชำระค่าเช่าGoring, p. 58. เฮนรี เบนเน็ตต์ เอิร์ลที่ 1 แห่งอาร์ลิงตัน ก็สามารถซื้อสิทธิการเช่าของกอริงเฮาส์ได้และเขาก็กำลังอาศัยอยู่ที่นั่นเมื่อบ้านถูกเพลิงไหม้ใน ค.ศ. 1674 หลังจากนั้นในปีถัดมา เขาได้สร้างอาร์ลิงตันเฮาส์บนพื้นที่นั้น ซึ่งเป็นที่ตั้งของปีกใต้ของพระราชวังในปัจจุบัน ใน ค.ศ. 1698 จอห์น เชฟฟีลด์ ได้สิทธิการเช่า เขาต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นดยุกที่หนึ่งแห่งบักกิงแฮมและนอร์มันบี บักกิงแฮมเฮาส์สร้างขึ้นสำหรับเชฟฟีลด์ใน ค.ศ. 1703 ตามการออกแบบของวิลเลียม วินด์ รูปแบบที่เลือกคืออาคารหลักสูงสามชั้นขนาดใหญ่ มีปีกอาคารสำหรับบริการขนาดเล็กกว่าขนาบข้างสองปีกHarris, p. 22. ในที่สุด อาคารนี้ถูกขายโดยชาลส์ เชฟฟีลด์ บุตรนอกกฎหมายของบักกิงแฮม ใน ค.ศ. 1761Robinson, p. 14. ให้แก่พระเจ้าจอร์จที่ 3 ในราคา 21,000 ปอนด์Mackenzie, p. 12 and Nash, p. 18. สิทธิการเช่าของเชฟฟีลด์ในพื้นที่สวนหม่อน ซึ่งกรรมสิทธิ์ยังคงเป็นของราชวงศ์ มีกำหนดหมดอายุใน ค.ศ. 1774Mackenzie, p. 12.

 จากเดอะควีนส์เฮาส์สู่พระราชวัง (ค.ศ. 1761–1837) 
ภายใต้ความเป็นเจ้าของใหม่ของราชวงศ์ อาคารหลังนี้เดิมทีตั้งใจให้เป็นสถานที่พักผ่อนส่วนพระองค์ของพระราชินีชาร์ล็อต และด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่รู้จักในชื่อเดอะควีนส์เฮาส์ การปรับปรุงโครงสร้างเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1762Harris, p. 24. ใน ค.ศ. 1775 พระราชบัญญัติรัฐสภาได้ยกกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินนี้ให้แก่พระราชินีชาร์ล็อต เพื่อแลกกับสิทธิของพระองค์ในซัมเมอร์เซตเฮาส์เก่าที่อยู่ใกล้เคียง และพระบุตร 14 ใน 15 พระองค์ของพระองค์ประสูติที่นี่ เครื่องเรือนบางส่วนถูกขนย้ายมาจากคาร์ลตันเฮาส์และบางส่วนถูกซื้อมาจากฝรั่งเศสหลังการปฏิวัติฝรั่งเศส ค.ศ. 1789Jones, p. 42. ขณะที่พระราชวังเซนต์เจมส์ยังคงเป็นที่ประทับของราชวงศ์อย่างเป็นทางการและเป็นสถานที่จัดพิธีต่าง ๆ ชื่อ "พระราชวังบักกิงแฮม" ก็ถูกนำมาใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1791 เป็นอย่างน้อย 

หลังการขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 1820 พระเจ้าจอร์จที่ 4 ทรงสานต่อการปรับปรุง โดยตั้งใจจะสร้างพระบ้านขนาดเล็กที่สะดวกสบาย อย่างไรก็ดี ใน ค.ศ. 1826 ขณะที่งานกำลังดำเนินไป พระองค์ทรงตัดสินพระทัยเปลี่ยนบ้านหลังนี้ให้เป็นพระราชวัง โดยได้รับความช่วยเหลือจากสถาปนิกของพระองค์ จอห์น แนชHarris, pp. 30–31. ด้านหน้าอาคารถูกออกแบบโดยคำนึงถึงความพอใจของพระเจ้าจอร์จที่ 4 ในสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิกฝรั่งเศส งบประมาณการปรับปรุงเพิ่มขึ้นอย่างมาก และภายใน ค.ศ. 1829 ความฟุ่มเฟือยในการออกแบบของแนชก็ส่งผลให้เขาถูกปลดจากตำแหน่งสถาปนิก เมื่อพระเจ้าจอร์จที่ 4 เสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1830 พระเจ้าวิลเลียมที่ 4 พระอนุชาของพระองค์ ได้ว่าจ้างเอ็ดเวิร์ด บลอร์ ให้มาสานต่อโครงการให้เสร็จสมบูรณ์Harris, p. 33. พระเจ้าวิลเลียมไม่เคยย้ายเข้าไปประทับในพระราชวังแห่งนี้ โดยทรงพอพระทัยในแคลเรนซ์เฮาส์ ซึ่งถูกสร้างขึ้นตามความต้องการของพระองค์และเคยเป็นที่ประทับในลอนดอนเมื่อครั้งดำรงพระยศรัชทายาทโดยสันนิษฐาน หลังพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ถูกทำลายด้วยเพลิงไหม้ใน ค.ศ. 1834 พระองค์ทรงเสนอเปลี่ยนพระราชวังบักกิงแฮมให้เป็นอาคารรัฐสภาแห่งใหม่ แต่ข้อเสนอของพระองค์ถูกปฏิเสธ
 พระราชินีนาถวิกตอเรีย (ค.ศ. 1837–1901) 
พระราชวังบักกิงแฮมกลายเป็นที่ประทับหลักของราชวงศ์ใน ค.ศ. 1837 เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเสด็จขึ้นครองราชย์ ซึ่งพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกที่ทรงประทับอยู่ที่นี่Hedley, p. 10. แม้ห้องของรัฐจะเต็มไปด้วยการประดับทองและสีสันตระการตา แต่สิ่งจำเป็นพื้นฐานของพระราชวังแห่งใหม่กลับมีความหรูหราน้อยกว่ามาก กล่าวกันว่าปล่องไฟมีควันมากจนต้องปล่อยให้ไฟดับลง ทำให้พระราชวังมักจะหนาวเย็นWoodham-Smith, p. 249. การระบายอากาศก็แย่มากจนภายในมีกลิ่นไม่พึงประสงค์ และเมื่อมีการตัดสินใจติดตั้งโคมไฟแก๊ส ก็เกิดความกังวลอย่างมากเกี่ยวกับการสะสมของแก๊สที่ชั้นล่าง นอกจากนี้ ยังมีการเล่าว่าเจ้าหน้าที่ขาดความเอาใจใส่และเกียจคร้าน ทำให้พระราชวังสกปรก หลังการอภิเษกสมรสของพระราชินีนาถใน ค.ศ. 1840 เจ้าชายอัลเบิร์ต พระสวามี ทรงเข้ามาดูแลการจัดระเบียบสำนักงานและเจ้าหน้าพระราชวังใหม่ รวมถึงจัดการกับข้อบกพร่องด้านการออกแบบของพระราชวังRappaport, p. 84. เมื่อสิ้นสุด ค.ศ. 1840 ปัญหาทั้งหมดก็ได้รับการแก้ไข อย่างไรก็ดี ช่างก่อสร้างก็ต้องกลับมาอีกครั้งภายในทศวรรษถัดมาRappaport, p. 84.

ภายใน ค.ศ. 1847 ทั้งสองพระองค์ทรงเห็นว่าพระราชวังนั้นเล็กเกินไปสำหรับชีวิตราชสำนักและครอบครัวที่กำลังเติบโตHarris, de Bellaigue & Miller, p. 33. จึงมีการสร้างปีกอาคารใหม่ขึ้น ออกแบบโดยเอ็ดเวิร์ด บลอร์และสร้างโดย โทมัส คิวบิตต์Holland & Hannen and Cubitts – The Inception and Development of a Great Building Firm, published 1920, p. 35. โดยปิดล้อมลานสี่เหลี่ยมกลาง งานนี้ดำเนินการตั้งแต่ ค.ศ. 1847 ถึง 1849 และได้รับเงินจากการขายไบรตันพาวิลเลียนใน ค.ศ. 1850 ด้านหน้าตะวันออกขนาดใหญ่ที่หันหน้าเข้าสู่เดอะมอลล์ กลายเป็น "หน้าสาธารณะ" ของพระราชวังบักกิงแฮมในปัจจุบันและมีระเบียงที่พระราชวงศ์ใช้ปรากฏพระองค์ต่อฝูงชนในวาระสำคัญ ๆ และหลังพิธีสวนสนามประจำปี (Trooping the Colour) ยังมีการสร้างปีกห้องบอลรูมและชุดห้องรับรองของรัฐเพิ่มเติมในช่วงเวลานี้ ซึ่งออกแบบโดยเจมส์ เพนเนทอร์น ศิษย์ของแนชKing, p. 217. ก่อนการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายอัลเบิร์ต นอกเหนือจากพิธีของราชวงศ์ พิธีพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ และการรับรองต่าง ๆ แล้ว พระราชวังบักกิงแฮมยังเป็นสถานที่จัดงานบอลล์แฟนซีที่หรูหรา และการแสดงดนตรีบ่อยครั้งHedley, p. 19. นักดนตรีร่วมสมัยที่มีชื่อเสียงที่สุดได้มาแสดงที่นี่ ตัวอย่างเช่น เฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน ทราบกันว่ามาบรรเลงเพลงที่นี่ถึงสามครั้งHealey, pp. 137–138. และโยฮันน์ สเตราส์ที่ 2 พร้อมวงดุริยางค์ของเขาก็ได้มาเล่นที่นี่เช่นกันเมื่อครั้งมาเยือนอังกฤษHealey, p. 122.

หลังจากเป็นม่ายใน ค.ศ. 1861 สมเด็จพระราชินีนาถผู้โศกเศร้าก็ปลีกพระองค์ออกจากกิจการสาธารณะและเสด็จออกจากพระราชวังบักกิงแฮมไปประทับที่ปราสาทวินด์เซอร์ ปราสาทแบลมอรัล และออสบอร์นเฮาส์ เป็นเวลาหลายปีที่พระราชวังแห่งนี้แทบไม่ถูกใช้งาน และถึงขั้นถูกละเลย ใน ค.ศ. 1864 มีการพบโน้ตแผ่นหนึ่งถูกปักอยู่กับรั้ว มีข้อความว่า: "สถานที่อันสวยสง่าเหล่านี้ให้เช่าหรือขาย เนื่องจากผู้ครอบครองคนก่อนเลิกกิจการ" ในที่สุด ความเห็นของสาธารณชนก็ทำให้สมเด็จพระราชินีนาถเสด็จกลับสู่ลอนดอน ถึงแม้เมื่อเสด็จกลับมาแล้ว พระองค์ก็ยังคงโปรดจะประทับที่อื่นเมื่อใดก็ตามที่เป็นไปได้ งานพระราชพิธีในราชสำนักยังคงจัดขึ้นที่ปราสาทวินด์เซอร์ โดยมีสมเด็จพระราชินีนาถผู้ดูหม่นหมอง ซึ่งมักฉลองพระองค์ด้วยชุดไว้ทุกข์สีดำ เป็นประธาน ขณะที่พระราชวังบักกิงแฮมยังคงปิดเงียบอยู่เกือบตลอดทั้งปีRobinson, p. 9.

 ต้นศตวรรษที่ 20 (ค.ศ. 1901–1945) 

ใน ค.ศ. 1901 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 กษัตริย์องค์ใหม่ ได้ทรงเริ่มตกแต่งพระราชวังใหม่ พระองค์และพระราชินีอเล็กซานดรา พระมเหสี ทรงเป็นผู้นำของสังคมชั้นสูงในลอนดอนมาโดยตลอด และกลุ่มเพื่อนของพระองค์ที่รู้จักในชื่อ "เดอะมาร์ลบะระเฮาส์เซต" (the Marlborough House Set) ถูกยกย่องว่าเป็นกลุ่มที่มีชื่อเสียงและทันสมัยที่สุดในยุคนั้น พระราชวังบักกิงแฮม—โดยเฉพาะห้องบอลรูม ทางเข้าใหญ่ โถงหินอ่อน บันไดใหญ่ โถงทางเข้า และห้องแสดงภาพ—ได้รับการตกแต่งใหม่ด้วยโทนสีครีมและสีทองแบบยุคสวยงามที่ยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน ทำให้พระราชวังกลับมาเป็นสถานที่สำหรับการจัดงานเลี้ยงต้อนรับในระดับที่ยิ่งใหญ่อีกครั้ง แต่ก็ทำให้บางคนรู้สึกว่าการตกแต่งใหม่ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดนั้นขัดแย้งกับงานออกแบบดั้งเดิมของแนชRobinson (Page 9) asserts that the decorations, including plaster swags and other decorative motifs, are "finicky" and "at odds with Nash's original detailing".

งานก่อสร้างครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าจอร์จที่ 5 เมื่อ ค.ศ. 1913 ซึ่งแอสตัน เวบบ์ ได้ออกแบบด้านหน้าตะวันออกที่สร้างไว้ตั้งแต่ ค.ศ. 1850 โดยบลอร์ขึ้นใหม่บางส่วนให้คล้ายกับไลม์พาร์กในเชชเชอร์ ซึ่งเป็นผลงานของจาโกโม เลโอนี ด้านหน้าอาคารหลักที่ได้รับการปรับปรุงใหม่นี้ (ด้วยหินปอร์ตแลนด์) ถูกออกแบบให้เป็นฉากหลังของอนุสรณ์สถานพระนางวิกตอเรีย ซึ่งเป็นรูปปั้นอนุสรณ์ขนาดใหญ่ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย สร้างโดยประติมากร โทมัส บร็อก และตั้งอยู่นอกประตูหลักบนฐานที่สร้างโดยสถาปนิก แอสตัน เวบบ์Harris, p. 34. พระเจ้าจอร์จที่ 5 ผู้ซึ่งขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ใน ค.ศ. 1910 มีพระบุคลิกที่เคร่งขรึมกว่าพระบิดา ทำให้มีการให้ความสำคัญกับงานเลี้ยงรับรองของทางการและพระราชกรณียกิจมากกว่างานเลี้ยงที่หรูหราฟุ่มเฟือยHealey, p. 185. พระองค์ได้จัดให้มีการแสดงตามคำสั่งที่มีนักดนตรีแจ๊ส เช่น Original Dixieland Jazz Band (ค.ศ. 1919; เป็นการแสดงแจ๊สครั้งแรกต่อประมุขแห่งรัฐ) ซิดนีย์ เบเชต์และหลุยส์ อาร์มสตรอง (ค.ศ. 1932) ซึ่งทำให้พระราชวังได้รับเสนอชื่อใน ค.ศ. 2009 ให้ได้รับป้ายสีน้ำเงิน (Kind of) Blue Plaque จากเทศกาลเบรคอนแจ๊สในฐานะหนึ่งในสถานที่ที่มีส่วนร่วมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดต่อดนตรีแจ๊สในสหราชอาณาจักร

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งกินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1914 ถึง 1918 พระราชวังรอดพ้นจากความเสียหายใด ๆ สิ่งของมีค่าในพระราชวังถูกขนย้ายไปที่วินด์เซอร์ แต่พระราชวงศ์ยังคงประทับอยู่ที่นั่น พระราชาทรงกำหนดมาตรการปันส่วนอาหารในพระราชวัง ซึ่งสร้างความไม่พอใจแก่แขกและราชสำนักเป็นอย่างมาก ต่อมาภายหลัง พระราชาทรงเสียพระทัยที่เดวิด ลอยด์ จอร์จเกลี้ยกล่อมให้พระองค์ทำเกินกว่านั้น คือการปิดห้องเก็บไวน์อย่างโจ่งแจ้งและงดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เพื่อเป็นแบบอย่างที่ดีแก่ชนชั้นแรงงานที่ถูกกล่าวหาว่ามึนเมา อย่างไรก็ดี ชนชั้นแรงงานยังคงดื่มต่อไป ขณะที่พระราชาทรงตกอยู่ในความไม่สบายพระทัยกับการถูกบังคับให้งดเว้นRose, pp. 178–179.

พระราชินีแมรี มเหสีของพระเจ้าจอร์จที่ 5 ทรงเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะและทรงสนพระทัยอย่างยิ่งในงานสะสมเครื่องเรือนและงานศิลปะหลวง โดยทรงดำเนินการทั้งการบูรณะและเพิ่มเติมของสะสมเหล่านั้น พระราชินีแมรียังทรงให้ติดตั้งเครื่องเรือนและของตกแต่งใหม่ ๆ หลายรายการ เช่น เตาผิงหินอ่อนแบบเอ็มไพร์เป็นคู่ที่ออกแบบโดยเบนจามิน วุลเลียมี ซึ่งสร้างขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1810 ในห้องโบว์รูมที่ชั้นล่าง ห้องขนาดใหญ่ที่อยู่ต่ำลงมา ณ ใจกลางด้านหน้าอาคารฝั่งสวน พระราชินีแมรียังทรงเป็นผู้รับผิดชอบการตกแต่งห้อรับรองน้ำเงิน (Blue Drawing Room) อีกด้วยHealey pp. 221–222. ห้องนี้มีความยาว  มีเพดานที่ออกแบบโดยแนช ซึ่งเป็นช่องตารางสี่เหลี่ยมที่มีค้ำยันชุบทองขนาดใหญ่Harris, p. 63. ใน ค.ศ. 1938 ศาลาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งแนชออกแบบให้เป็นเรือนกระจก ถูกดัดแปลงให้เป็นสระว่ายน้ำAllison and Riddell, p. 69.

สงครามโลกครั้งที่สอง

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งปะทุขึ้นใน ค.ศ. 1939 พระราชวังแห่งนี้ถูกทิ้งระเบิดถึงเก้าครั้ง เหตุการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดและเป็นที่เปิดเผยต่อสาธารณะคือการทำลายโบสถ์น้อยประจำพระราชวังใน ค.ศ. 1940 ระเบิดลูกหนึ่งตกลงในลานสี่เหลี่ยมด้านในของพระราชวังขณะที่พระเจ้าจอร์จที่ 6 และสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ (ในอนาคตคือสมเด็จพระราชินีพระราชชนนี) ประทับอยู่ในพระราชวัง ส่งผลให้หน้าต่างหลายบานแตกและโบสถ์น้อยถูกทำลาย มีการถ่ายทำภาพยนตร์ข่าวที่แสดงให้เห็นพระราชาและพระราชินีกำลังทรงตรวจเยี่ยมพระตำหนักที่ถูกทิ้งระเบิด และภาพยนตร์ข่าวสั้นนี้ถูกนำไปฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วสหราชอาณาจักรเพื่อแสดงให้เห็นถึงความทุกข์ยากที่ชนชั้นสูงและชนชั้นล่างต้องเผชิญร่วมกัน ดังที่หนังสือพิมพ์ The Sunday Graphic รายงานว่า:

เป็นช่วงเวลานี้นี่เองที่สมเด็จพระราชินีทรงประกาศถ้อยคำอันโด่งดังที่ว่า: "ข้าพเจ้าดีใจที่เราถูกทิ้งระเบิด ตอนนี้ข้าพเจ้าสามารถมองหน้าคนในย่านอีสต์เอนด์ได้อย่างเต็มที่"

วันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1940 ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อวันยุทธเวหาที่บริเตน นักบินกองทัพอากาศอังกฤษ เรย์ โฮมส์ แห่งฝูงบินที่ 504 ได้พุ่งชนเครื่องบินทิ้งระเบิดดอร์เนียร์ โด 17 ของเยอรมันที่เขาเชื่อว่ากำลังจะทิ้งระเบิดพระราชวัง โฮมส์ไม่มีกระสุนเหลือเพื่อยิงเครื่องบินทิ้งระเบิดลำดังกล่าวแล้วจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็วที่จะพุ่งชนมัน เขาดีดตัวออกมาและเครื่องบินทิ้งระเบิดได้ตกลงไปในลานด้านหน้าสถานีลอนดอนวิกตอเรียand  เครื่องยนต์ของมันถูกนำไปจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์สงครามจักรวรรดิในลอนดอนในภายหลัง โฮมส์กลายเป็นผู้ส่งสารของกษัตริย์ (King's Messenger) หลังสงครามและเสียชีวิตเมื่ออายุ 90 ปี ใน ค.ศ. 2005

ในวันชัยในยุโรป (VE Day) หรือวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 พระราชวังแห่งนี้เป็นศูนย์กลางของการเฉลิมฉลองของชาวบริติช พระราชาพระราชินี เจ้าหญิงเอลิซาเบธ (พระราชินีนาถในอนาคต) และเจ้าหญิงมาร์กาเรตเสด็จออก ณ สีหบัญชร (ระเบียง) โดยมีหน้าต่างพระราชวังที่ถูกปิดทึบเพื่อป้องกันแสงอยู่ด้านหลัง ท่ามกลางเสียงไชโยโห่ร้องจากฝูงชนจำนวนมหาศาลที่เดอะมอลล์ พระราชวังที่ได้รับความเสียหายได้รับการบูรณะอย่างระมัดระวังหลังสงครามโดยบริษัท John Mowlem & Co.

 กลางศตวรรษที่ 20 จนถึงปัจจุบัน 
สิ่งของหลายชิ้นภายในพระราชวังเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมศิลปะหลวง ในบางโอกาส ประชาชนสามารถเข้าชมสิ่งเหล่านั้นได้ที่หอศิลป์ของกษัตริย์ใกล้โรงม้าหลวง (Royal Mews) หอศิลป์แห่งนี้สร้างขึ้นโดยเฉพาะและเปิดเมื่อ ค.ศ. 1962 โดยจัดแสดงของสะสมจากงานสะสมศิลปะหลวงที่หมุนเวียนเปลี่ยนไป มันตั้งอยู่บนพื้นที่ของโบสถ์น้อยที่ถูกทำลายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พระราชวังแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ระดับ 1 ใน ค.ศ. 1970 ห้องของรัฐของพระราชวังเปิดให้สาธารณชนเข้าชมในช่วงเดือนสิงหาคมและกันยายนและในบางวันที่ระบุตลอดทั้งปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1993 เดิมทีเงินที่ได้จากค่าเข้าชมถูกนำไปสมทบทุนการสร้างปราสาทวินด์เซอร์ขึ้นใหม่หลังเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 1992 ในปีงบประมาณสิ้นสุดวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2017 มีผู้เยี่ยมชมพระราชวัง 580,000 คน และมีผู้เยี่ยมชมหอศิลป์ 154,000 คน ใน ค.ศ. 2004 พระราชวังพยายามขอเงินทุนจากกองทุนพลังงานชุมชนเพื่อนำมาใช้ทำความร้อนให้กับพระราชวังบักกิงแฮม แต่คำขอถูกปฏิเสธเนื่องจากกลัวปฏิกิริยาต่อต้านจากสาธารณชน

พระราชวังแห่งนี้เคยมีการแบ่งแยกเชื้อชาติในหมู่พนักงาน ใน ค.ศ. 1968 ชาลส์ ไทรอน บารอนไทรอนที่ 2 ซึ่งดำรงตำแหน่งเหรัญญิกในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ได้พยายามขอให้พระราชวังบักกิงแฮมได้รับการยกเว้นจากการบังคับใช้พระราชบัญญัติความสัมพันธ์ทางเชื้อชาติ ค.ศ. 1968 (Race Relations Act 1968) โดยสมบูรณ์ เขากล่าวว่าพระราชวังไม่ได้จ้างบุคคลผิวสีสำหรับงานเสมียน แต่จะจ้างเป็นเพียงคนรับใช้เท่านั้น เขาได้จัดการกับข้าราชการพลเรือนเพื่อขอรับการยกเว้น หมายความว่าการร้องเรียนเรื่องการเหยียดเชื้อชาติที่พุ่งเป้าไปยังสำนักพระราชวังจะถูกส่งตรงไปยังรัฐมนตรีมหาดไทยและจะไม่เข้าสู่ระบบกฎหมาย

พระราชวังแห่งนี้ เช่นเดียวกับปราสาทวินด์เซอร์ เป็นทรัพย์สินของพระมหากษัตริย์ที่ครองราชย์ ในนามของราชบัลลังก์ พระราชวังหลวงที่ทรงใช้งานอยู่จึงไม่เป็นส่วนหนึ่งของทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ และไม่ถือเป็นทรัพย์สินส่วนพระองค์ของพระมหากษัตริย์ ต่างจากตำหนักซานดริงแฮมและปราสาทแบลมอรัล  รัฐบาลสหราชอาณาจักรมีหน้าที่รับผิดชอบการบำรุงรักษาพระราชวังเพื่อแลกกับผลกำไรที่ได้จากทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ใน ค.ศ. 2015 ห้องรัฐพิธีจัดเลี้ยงถูกปิดไปเป็นเวลาหนึ่งปีครึ่งเนื่องจากเพดานเริ่มอยู่ในสภาพอาจเป็นอันตราย มีการประมาณการว่าโครงการซ่อมบำรุงระยะเวลา 10 ปี ซึ่งรวมถึงการเปลี่ยนระบบประปา สายไฟ หม้อไอน้ำ และเครื่องทำความร้อนใหม่ ตลอดจนการติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์บนหลังคาจะมีค่าใช้จ่าย 369 ล้านปอนด์และได้รับความเห็นชอบจากนายกรัฐมนตรีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016 โครงการนี้จะได้รับเงินทุนจากการเพิ่มทุนพระราชทานชั่วคราว ซึ่งจ่ายจากรายได้ของทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ และมีวัตถุประสงค์เพื่อยืดอายุการใช้งานของอาคารออกไปอีกอย่างน้อย 50 ปี ใน ค.ศ. 2017 สภาสามัญชนลงมติเห็นชอบในการให้ทุนสนับสนุนโครงการดังกล่าวด้วยคะแนน 464 ต่อ 56 เสียง

พระราชวังบักกิงแฮมเป็นสัญลักษณ์และบ้านของพระราชวงศ์อังกฤษ เป็นหอศิลป์และเป็นสถานที่ท่องเที่ยว เบื้องหลังรั้วและประตูประดับทองคำเปลวที่สร้างเสร็จโดย Bromsgrove Guild ใน ค.ศ. 1911คือด้านหน้าอาคารที่เป็นที่รู้จักกันดีของเวบบ์ ซึ่งได้รับการบรรยายไว้ในหนังสือที่จัดพิมพ์โดย Royal Collection Trust ว่าดู "เหมือนกับแนวคิดของทุกคนเกี่ยวกับพระราชวัง" พระราชวังแห่งนี้ไม่เพียงแต่เคยเป็นที่ประทับในวันทำงานของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และเจ้าชายฟิลิปเท่านั้น แต่ยังเป็นที่ประทับและสำนักงานในลอนดอนของดยุกแห่งยอร์กจนกระทั่ง ค.ศ. 2023 เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเอดินบะระและโซฟี ดัชเชสแห่งเอดินบะระยังคงมีห้องชุดส่วนพระองค์ในพระราชวังเพื่อใช้เมื่อเสด็จมายังลอนดอน พระราชวังยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานของทั้งสองพระองค์ เช่นเดียวกับสำนักงานของเจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารีและเจ้าหญิงอเล็กซานดรา และเป็นสถานที่ทำงานของพนักงานกว่า 800 คน สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 และสมเด็จพระราชินีคามิลลา ประทับอยู่ที่แคลเรนซ์เฮาส์ขณะที่งานบูรณะยังคงดำเนินต่อไป แม้ทั้งสองพระองค์จะทรงดำเนินพระราชกรณียกิจอย่างเป็นทางการที่พระราชวังบักกิงแฮม รวมถึงการเข้าเฝ้าฯ และงานเลี้ยงรับรองต่าง ๆ ในแต่ละปี มีแขกรับเชิญประมาณ 50,000 คนมาร่วมงานเลี้ยงในสวน งานเลี้ยงรับรอง การเข้าเฝ้าฯ และงานเลี้ยงทางการ งานเลี้ยงในสวนจะจัดขึ้นสามครั้งในช่วงฤดูร้อน โดยปกติคือเดือนกรกฎาคม ลานด้านหน้าของพระราชวังบักกิงแฮมถูกใช้เป็นสถานที่สำหรับพิธีเปลี่ยนเวรยามทหารรักษาพระองค์ (Changing of the Guard) ซึ่งเป็นพิธีสำคัญและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลัก (จัดขึ้นทุกวันตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกรกฎาคม และจัดขึ้นวันเว้นวันในเดือนอื่น ๆ)

 ภายใน 
ด้านหน้าของพระราชวังมีความกว้าง  ลึก  สูง  และมีพื้นที่ใช้สอยรวมกว่า  มีห้องทั้งหมด 775 ห้อง รวมถึงห้องนอนเจ้าหน้าที่ 188 ห้อง ห้องทำงาน 92 ห้อง ห้องน้ำ 78 ห้อง ห้องนอนหลัก 52 ห้อง และห้องของรัฐ (ห้องสำหรับงานพิธี) 19 ห้อง นอกจากนี้ยังมีที่ทำการไปรษณีย์ โรงภาพยนตร์ สระว่ายน้ำ ห้องผ่าตัด และโรงฝึกงานของช่างอัญมณี โดยพระราชวงศ์ประทับอยู่ในห้องชุดส่วนพระองค์ขนาดเล็กที่ปีกเหนือ

 ห้องหลัก 
ห้องหลักของพระราชวังบักกิงแฮมตั้งอยู่บนชั้นแรก (piano nobile) ด้านหลังส่วนหน้าพระราชวังที่หันหน้าสู่สวนทางทิศตะวันตก ใจกลางของชุดห้องรับรองที่หรูหราอลังการนี้คือห้องดนตรี (Music Room) ซึ่งมีส่วนโค้งขนาดใหญ่เป็นลักษณะเด่นของด้านหน้าอาคาร ขนาบข้างห้องดนตรีคือห้องรับรองน้ำเงิน (Blue Drawing Room) และห้องรับรองขาว (White Drawing Room) ที่ศูนย์กลางของชุดห้องเหล่านี้ ทำหน้าที่เป็นทางเดินเชื่อมต่อห้องรัฐ ก็คือห้องแสดงภาพ (Picture Gallery) ซึ่งมีแสงส่องลงมาจากด้านบนและมีความยาว Harris, p. 41. ห้องแสดงภาพจัดแสดงผลงานศิลปะมากมาย รวมถึงผลงานของแร็มบรันต์, ฟัน ไดก์, รือเบินส์ และเวอร์เมียร์Harris, pp. 78–79 and Healey, pp. 387–388. ส่วนห้องอื่น ๆ ที่เชื่อมจากห้องแสดงภาพคือห้องบัลลังก์ (Throne Room) และห้องรับรองเขียว (Green Drawing Room) ห้องรับรองเขียวทำหน้าที่เป็นห้องพักรอใหญ่ด้านหน้าห้องบัลลังก์ และเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางพิธีการสู่บัลลังก์ซึ่งเริ่มต้นจากห้องยาม (Guard Room) ที่อยู่ด้านบนของบันไดใหญ่ (Grand Staircase) ห้องยามจัดแสดงรูปปั้นหินอ่อนสีขาวของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ตในชุดสไตล์โรมัน ซึ่งตั้งอยู่ในแท่นพิธีที่ตกแต่งด้วยพรมทอแขวนผนัง ห้องที่เป็นทางการอย่างยิ่งเหล่านี้ถูกใช้สำหรับงานพิธีการและการต้อนรับแขกของรัฐเท่านั้น แต่จะเปิดให้สาธารณชนเข้าชมได้ทุกฤดูร้อน

 ห้องชุดกึ่งรัฐ 
ข้างล่างห้องชุดรัฐ (State Apartments) ลงไปโดยตรงคือห้องชุดกึ่งรัฐ (Semi-State Apartments) ที่มีความหรูหราน้อยกว่า ห้องเหล่านี้เปิดจากโถงหินอ่อน (Marble Hall) และใช้สำหรับงานเลี้ยงที่ไม่เป็นทางการมากนัก เช่น งานเลี้ยงอาหารกลางวัน และการเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์ ใจกลางชั้นนี้คือห้องโบว์รูม (Bow Room) ซึ่งเป็นทางที่แขกเรือนพันคนเดินผ่านประจำทุกปีเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงในสวนของพระมหากษัตริย์Harris, p. 40. เมื่อประมุขต่างประเทศมาเยือนอังกฤษอย่างเป็นทางการ มักจะได้รับการต้อนรับจากพระมหากษัตริย์ที่พระราชวังบักกิงแฮม โดยจะได้รับการเตรียมห้องชุดขนาดใหญ่ที่รู้จักกันในชื่อห้องชุดเบลเยียม (Belgian Suite) ซึ่งตั้งอยู่ที่เชิงบันไดรัฐมนตรี (Minister's Staircase) บนพื้นชั้นล่างของปีกสวนที่หันหน้าไปทางทิศตะวันตก ห้องบางส่วนได้รับการตั้งชื่อและตกแต่งเพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้มาเยือนโดยเฉพาะ เช่น ห้อง 1844 (1844 Room) ที่ตกแต่งในปีนั้นสำหรับการเสด็จเยือนอย่างเป็นทางการของจักรพรรดินีโคไลที่ 1 แห่งรัสเซีย และ ห้อง 1855 (1855 Room) เพื่อเป็นเกียรติแก่การเสด็จเยือนของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 แห่งฝรั่งเศสHarris, p. 81. ห้องแรกเป็นห้องนั่งเล่นที่ยังทำหน้าที่เป็นห้องเข้าเฝ้าและมักใช้สำหรับการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็นการส่วนพระองค์ ทางเดินแคบเชื่อมต่อห้องต่าง ๆ ในห้องชุดนี้ ทางเดินหนึ่งมีความสูงและมุมมองที่เพิ่มขึ้นด้วยโดมทรงกระทะคว่ำที่ออกแบบโดยแนชในสไตล์โซนHarris, p. 82. ทางเดินที่สองในห้องชุดนี้มีเพดานโค้งแบบครอสโอเวอร์ที่ได้รับอิทธิพลแบบกอทิก ห้องชุดนี้ได้รับการตั้งชื่อตามพระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม ซึ่งเป็นพระมาตุลา (ลุง) ของสมเด็จพระราชินีวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต ใน ค.ศ. 1936 ห้องชุดนี้กลายเป็นห้องส่วนพระองค์ของพระราชวังในช่วงสั้น ๆ เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 เสด็จมาประทับที่นั่น การออกแบบตกแต่งภายในดั้งเดิมในต้นศตวรรษที่ 19 ซึ่งหลายส่วนยังคงอยู่ มีการใช้สกากลิโอลาสีสดใสและลาพิสสีฟ้าและชมพูอย่างแพร่หลาย ตามคำแนะนำของชาลส์ ลอง ต่อมา พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ทรงดูแลการตกแต่งใหม่บางส่วนในโทนสีครีมและทองแบบยุคสวยงามJones, p. 43.

 ปีกตะวันออก 
ระหว่าง ค.ศ. 1847 ถึง 1850 ในช่วงที่บลอร์กำลังก่อสร้างปีกตะวันออกใหม่นั้น ไบรตันพาวิลเลียน (Brighton Pavilion) ได้ถูกนำเครื่องตกแต่งออกมาอีกครั้ง ส่งผลให้ห้องจำนวนมากในปีกใหม่นี้มีบรรยากาศแบบตะวันออกอย่างชัดเจน ห้องอาหารกลางวันจีนแดงและน้ำเงิน (red and blue Chinese Luncheon Room) ถูกสร้างขึ้นโดยใช้ชิ้นส่วนจากห้องจัดเลี้ยงและห้องดนตรีของไบรตันพาวิลเลียน พร้อมด้วยเตาผิงสไตล์ตะวันออกขนาดใหญ่ซึ่งออกแบบโดยโรเบิร์ต โจนส์ และแกะสลักโดยริชาร์ด เวสต์มาคอตต์Harris, de Bellaigue & Miller, p. 87. ซึ่งเคยอยู่ในห้องดนตรีที่ไบรตันพาวิลเลียนมาก่อน นาฬิกาประดับที่รู้จักกันในชื่อนาฬิกาไคลิน (Kylin Clock) นั้นถูกผลิตขึ้นที่จิ่งเต๋อเจิ้น มณฑลเจียงซี ประเทศจีน ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 18 โดยมีการใส่กลไกใหม่ในภายหลังโดยเบนจามิน วูลเลียมีราว ค.ศ. 1820Harris, de Bellaigue & Miller, p. 135. ส่วนห้องรับรองเหลือง (The Yellow Drawing Room) มีวอลเปเปอร์จีนวาดด้วยมือที่จัดหามาใน ค.ศ. 1817 สำหรับโถงใหญ่ที่ไบรตัน และมีเตาผิงซึ่งเป็นภาพลักษณ์ของเตาผิงจีนในแบบยุโรป โดยมีรูปปั้นตุ๊กตานักปราชญ์จีนที่ขยับศีรษะได้อยู่ในช่องเล็ก ๆ และรูปปั้นมังกรมีปีกที่ดูน่าเกรงขาม ออกแบบโดยโรเบิร์ต โจนส์Healey, pp. 159–160.

ที่ใจกลางของปีกนี้คือระเบียงที่มีชื่อเสียง ซึ่งมีห้องกลาง (Centre Room) อยู่ด้านหลังประตูบานกระจก ห้องนี้เป็นโถงใหญ่แบบจีนที่ได้รับการปรับปรุงโดยสมเด็จพระราชินีแมรี ซึ่งทรงร่วมงานกับนักออกแบบ ชาลส์ อัลลอม ในการสร้างสรรค์ธีมจีนที่ "เชื่อมโยง"Harris, de Bellaigue & Miller, p. 93. มากขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1920 แม้ประตูเคลือบเงาจะถูกนำมาจากไบรตันใน ค.ศ. 1873 ส่วนระเบียงที่ทอดยาวตลอดแนวชั้นแรกของปีกตะวันออกคือเกรตแกลเลอรี  (Great Gallery) หรือที่รู้จักในชื่อเรียบง่ายกว่าคือคอร์ริดอร์หลัก (Principal Corridor) ซึ่งทอดยาวไปตามแนวด้านตะวันออกของลานสี่เหลี่ยมHarris, de Bellaigue & Miller, p. 91. โถงทางเดินนี้มีประตูกระจกและผนังไขว้ที่เป็นกระจกเงา สะท้อนให้เห็นเจดีย์เครื่องเคลือบและเฟอร์นิเจอร์โอเรียนเต็ลอื่น ๆ ที่นำมาจากไบรตัน ห้องอาหารกลางวันจีนและรับรอวเหลืองตั้งอยู่ที่ปลายแต่ละด้านของโถงนี้ โดยมีห้องกลางอยู่ระหว่างกลาง

 พิธีการราชสำนัก 
พิธีสถาปนาสำหรับการพระราชทานเครื่องอิสริยยศ (ซึ่งรวมถึงการพระราชทานบรรดาศักดิ์อัศวินด้วยการแตะดาบ) มักจัดขึ้นที่ห้องบัลลังก์ของพระราชวัง พิธีมอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์เหล่านี้ดำเนินการโดยพระมหากษัตริย์หรือสมาชิกอาวุโสพระองค์อื่นของพระราชวงศ์ โยธวาทิตจะบรรเลงเพลงอยู่ในโถงยาวนักดนตรี ขณะที่ผู้รับพระราชทานเกียรติยศได้รับมอบเครื่องอิสริยยศ โดยมีครอบครัวและสหายเฝ้าชมอยู่Healey, p. 364.

งานเลี้ยงโต๊ะของรัฐจัดขึ้นในห้องบอลรูม สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1854 ห้องนี้มีความยาว  กว้าง  และสูง  ทำให้เป็นห้องที่ใหญ่ที่สุดในพระราชวัง ที่ปลายด้านหนึ่งของห้องมีแท่นบัลลังก์ (ตั้งอยู่ใต้เรือนยอดกำมะหยี่ขนาดใหญ่ทรงโดมที่เรียกว่า ชามิอานา (shamiana) หรือ เบญจาคริสต์ (baldachin) ซึ่งเคยใช้ในพระราชพิธีเดลฮีเดอร์บาร์ใน ค.ศ. 1911)Harris, p. 72. งานเลี้ยงโต๊ะของรัฐเป็นงานเลี้ยงอาหารค่ำอย่างเป็นทางการซึ่งจัดขึ้นในคืนแรกของการเยือนของประมุขแห่งรัฐต่างประเทศ ในโอกาสเหล่านี้ แขกรับเชิญมากถึง 170 คนจะเข้าร่วมในชุด "หูกระต่ายสีขาวและเครื่องราชอิสริยาภรณ์" อย่างเป็นทางการ รวมถึงเทียรา (มงกุฎขนาดเล็ก) โต๊ะอาหารจะถูกจัดด้วยชุดเครื่องเงินเคลือบทอง "แกรนด์เซอร์วิส" (Grand Service) ซึ่งเป็นชุดเครื่องเงินที่ทำขึ้นใน ค.ศ. 1811 สำหรับเจ้าชายแห่งเวลส์ ต่อมาคือพระเจ้าจอร์จที่ 4

งานเลี้ยงรับรองที่ใหญ่ที่สุดและเป็นทางการที่สุดที่พระราชวังบักกิงแฮมจัดขึ้นในเดือนพฤศจิกายนของทุกปี เมื่อพระมหากษัตริย์ทรงเป็นเจ้าภาพเลี้ยงต้อนรับคณะทูตานุทูตHealey, p. 362. ในโอกาสอันยิ่งใหญ่นี้ ห้องของรัฐทั้งหมดจะถูกใช้งาน เนื่องจากพระราชวงศ์จะเสด็จพระราชดำเนินผ่านห้องเหล่านั้นHedley, p. 16. โดยเริ่มตั้งแต่ประตูใหญ่ทางด้านเหนือของห้องแสดงภาพ ตามที่แนชได้ออกแบบไว้ ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ที่มีกระจกเงาจะเปิดออกทั้งหมด สะท้อนแสงจากโคมไฟระย้าและโคมไฟติดผนังที่เป็นคริสตัลจำนวนมาก ทำให้เกิดภาพลวงตาของพื้นที่และแสงสว่างอย่างจงใจRobinson, p. 18.

พิธีการขนาดเล็ก เช่น การรับเอกอัครราชทูตคนใหม่ จะจัดขึ้นที่ "ห้อง 1844" ที่นี่ยังเป็นที่ซึ่งพระมหากษัตริย์ทรงจัดงานเลี้ยงอาหารกลางวันขนาดเล็ก และมักเป็นสถานที่จัดการประชุมของสภาองคมนตรี (Privy Council) งานเลี้ยงอาหารกลางวันขนาดใหญ่มักจัดขึ้นที่ห้องดนตรีซึ่งมีลักษณะโค้งและมีโดมหรือที่ห้องรัฐพิธีจัดเลี้ยงHealey, pp. 363–365. นับตั้งแต่โบสถ์น้อยประจำพระราชวังถูกระเบิดทำลายในสงครามโลกครั้งที่สอง พิธีศีลจุ่มของพระราชวงศ์บางครั้งก็จัดขึ้นที่ห้องดนตรีนี้ พระโอรสและพระธิดาสามพระองค์แรกในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ต่างก็ทรงรับพิธีศีลจุ่มที่ห้องนี้Robinson, p. 49. ในพิธีการที่เป็นทางการทั้งหมด โยแมนแห่งองครักษ์ (Yeomen of the Guard) ในเครื่องแบบทางประวัติศาสตร์ของพวกเขา พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ศาลอื่น ๆ เช่น สมุหพระราชวัง (Lord Chamberlain) จะเข้าร่วมในพิธี
อดีตพิธีการ

ชุดราชสำนัก
ในอดีต ชายที่ไม่ได้สวมเครื่องแบบทหารจะสวมกางเกงขาสั้นระดับเข่าที่ออกแบบในศตวรรษที่ 18 สำหรับชุดราตรีของผู้หญิงจะรวมถึงการมีชายกระโปรงลากยาวและสวมมงกุฎหรือขนนกประดับผม (บ่อยครั้งมีทั้งสองอย่าง) ระเบียบการแต่งกายที่ควบคุมเครื่องแบบและชุดราชสำนักที่เป็นทางการได้ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเรื่อย ๆ หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อสมเด็จพระราชินีแมรีทรงต้องการทำตามแฟชั่นด้วยการยกชายกระโปรงให้สูงขึ้นสองสามนิ้วจากพื้นดิน พระองค์จึงขอให้สตรีในราชสำนักตัดชายกระโปรงของตนให้สั้นลงก่อนเพื่อวัดปฏิกิริยาของพระราชา พระเจ้าจอร์จที่ 5 ทรงไม่เห็นด้วย ดังนั้นสมเด็จพระราชินีจึงยังคงชายกระโปรงไว้ในระดับที่ล้าสมัยHealey, p. 233, quoting The Memoirs of Mabell, Countess of Airlie, edited and arranged by Jennifer Ellis, London: Hutchinson, 1962. ภายหลังการขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 1936 พระเจ้าจอร์จที่ 6 และสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธทรงอนุญาตให้ชายกระโปรงในเวลากลางวันสูงขึ้นได้ ปัจจุบันนี้ ไม่มีระเบียบการแต่งกายที่เป็นทางการ ผู้ชายส่วนใหญ่ที่ได้รับเชิญไปยังพระราชวังบักกิงแฮมในเวลากลางวันเลือกที่จะสวมเครื่องแบบหน่วยงานหรือชุดลำลอง  มีส่วนน้อยที่สวมชุดมอร์นิงโคต และในตอนเย็น ขึ้นอยู่กับความเป็นทางการของงาน จะสวมชุดหูกระต่ายดำหรือขาว

การแนะนำตัวต่อราชสำนักของเหล่าเดบูต็องต์
Débutantes (เดบูต็องต์) คือสตรีชนชั้นสูงที่เข้าร่วมสังคมเป็นครั้งแรกผ่านการเข้าเฝ้าถวายตัวต่อพระมหากษัตริย์ในราชสำนัก โอกาสเหล่านี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "การออกสู่สังคม" (coming out) ซึ่งจัดขึ้นที่พระราชวังตั้งแต่รัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 เดบูตองต์จะเดินเข้าสู่ท้องพระโรง—โดยสวมฉลองพระองค์ชุดเต็มยศของราชสำนัก พร้อมขนนกกระจอกเทศสามเส้นประดับผม—ถวายความเคารพ เดินถอยหลัง และถวายความเคารพอีกครั้ง ขณะที่ต้องควบคุมชายกระโปรงชุดราตรีที่มีความยาวตามที่กำหนด พิธีนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "ราชสำนักยามเย็น" (evening court) ซึ่งเทียบเท่ากับ "ห้องรับรองราชสำนัก" (court drawing rooms) ในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียPeacocke, pp. 178–179, 244–247. หลังสงครามโลกครั้งที่สอง พิธีดังกล่าวถูกแทนที่ด้วยงานเลี้ยงรับรองช่วงบ่ายที่ความเป็นทางการน้อยลง โดยยกเลิกข้อกำหนดการสวมชุดราตรีราชสำนักPeacocke, pp. 264–265. ใน ค.ศ. 1958 สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงยกเลิกงานถวายตัวสำหรับเดบูตองต์ไปโดยสิ้นเชิง และทรงแทนที่ด้วยงานเลี้ยงในสวน (Garden Parties) สำหรับแขกรับเชิญมากถึง 8,000 คนในสวนของพระราชวัง งานเหล่านี้ถือเป็นกิจกรรมที่ใหญ่ที่สุดของปี

 สวนและบริเวณโดยรอบ 
ที่ด้านหลังของพระราชวังคือสวนขนาดใหญ่ที่ดูคล้ายสวนสาธารณะ ซึ่งเมื่อรวมกับทะเลสาบแล้ว ถือเป็นสวนส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดในลอนดอน (Museum of London.) Retrieved 2 May 2009. ณ ที่แห่งนั้น สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงใช้จัดงานเลี้ยงในสวนประจำปีทุกฤดูร้อน และยังใช้จัดงานขนาดใหญ่เพื่อเฉลิมฉลองเหตุการณ์สำคัญของราชวงศ์ เช่น งานฉลองครบรอบการครองราชย์ (จูบิลี) สวนนี้ครอบคลุมพื้นที่ 17 เฮกตาร์ (42 เอเคอร์) และรวมถึงท่าเฮลิคอปเตอร์ ทะเลสาบ และสนามเทนนิส 

ติดกับพระราชวังคือโรงม้าหลวง (Royal Mews) ซึ่งออกแบบโดยแนช เช่นกัน เป็นที่เก็บราชรถของราชวงศ์ รวมถึงราชรถทองคำ (Gold State Coach) ราชรถปิดทองสไตล์โรโกโกนี้ออกแบบโดยวิลเลียม แชมเบอส์ ใน ค.ศ. 1760 และมีแผงภาพวาดโดยจิโอวานนี บัตติสตา ชิปปิรานี ราชรถนี้ถูกนำใช้ครั้งแรกสำหรับรัฐพิธีเปิดสมัยประชุมรัฐสภาโดยพระเจ้าจอร์จที่ 3 ใน ค.ศ. 1762 และถูกใช้โดยพระมหากษัตริย์ในพิธีราชาภิเษกทุกครั้งนับตั้งแต่พระเจ้าวิลเลียมที่ 4 ล่าสุดถูกใช้ในการพระราชพิธีราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 และสมเด็จพระราชินีคามิลลา นอกจากนี้ ภายในโรงม้ายังเป็นที่อยู่ของม้าที่ใช้ในขบวนพิธีการของราชวงศ์ รวมถึงรถยนต์หลายคันที่พระบรมวงศานุวงศ์ใช้

เดอะมอลล์ (The Mall) ซึ่งเป็นเส้นทางสู่พระราชวังสำหรับพิธีการ ออกแบบโดยแอสตัน เวบบ์และสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1911 ในฐานะส่วนหนึ่งของอนุสรณ์สถานขนาดใหญ่แด่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ถนนนี้ทอดยาวจากแอดมิรัลตีอาร์ช (Admiralty Arch) ตัดผ่านสวนเซนต์เจมส์ไปยังอนุสรณ์สถานพระนางวิกตอเรีย และสิ้นสุดที่ประตูทางเข้าลานหน้าพระราชวัง เส้นทางนี้ถูกใช้สำหรับขบวนรถม้าและขบวนรถยนต์ของประมุขแห่งรัฐที่มาเยือน และโดยพระราชวงศ์ในโอกาสสำคัญของรัฐ เช่น พิธีสวนสนามประจำปี (Trooping the Colour)

 การละเมิดความปลอดภัย 
เด็กชายโจนส์เป็นผู้บุกรุกที่สามารถเข้าไปในพระราชวังได้ถึงสามครั้งระหว่าง ค.ศ. 1838 ถึง ค.ศ. 1841Punch. Volume 1: July–December 1841. มีบุคคลอย่างน้อย 12 คนที่สามารถบุกรุกเข้าไปในพระราชวังหรือบริเวณโดยรอบโดยไม่ได้รับอนุญาตได้นับตั้งแต่ ค.ศ. 1914 ซึ่งรวมถึงไมเคิล ฟาแกน ที่บุกเข้าไปในพระราชวังสองครั้งใน ค.ศ. 1982 และเข้าไปในห้องบรรทมของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ในการบุกครั้งที่สองในวันที่ 9 กรกฎาคม ขณะนั้น สื่อรายงานว่าเขาพูดคุยกับพระองค์เป็นเวลานานในขณะที่พระองค์รอเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาถึง แต่ในการสัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ The Independent ใน ค.ศ. 2012 ฟาแกนกล่าวว่าพระองค์วิ่งหนีออกจากห้องไป และไม่มีการสนทนาเกิดขึ้น การบุกรุกเข้าไปในพื้นที่พระราชวังเพิ่งจะถูกกำหนดให้เป็นความผิดทางอาญาโดยเฉพาะใน ค.ศ. 2007

ดูเพิ่ม
 ธงที่พระราชวังบักกิงแฮม
 รายชื่อที่ประทับของพระราชวงศ์อังกฤษ
 ราชองครักษ์ของพระราชินี

 หมายเหตุ 

อ้างอิง

 อ้างอิง 

 Allison, Ronald; Riddell, Sarah (1991). The Royal Encyclopedia. London: Macmillan. 
 Blaikie, Thomas (2002). You Look Awfully Like the Queen: Wit and Wisdom from the House of Windsor. London: Harper Collins. .
 Goring, O. G. (1937). From Goring House to Buckingham Palace. London: Ivor Nicholson & Watson.
 Harris, John; de Bellaigue, Geoffrey; & Miller, Oliver (1968). Buckingham Palace. London: Nelson. .
 Healey, Edma (1997). The Queen's House: A Social History of Buckingham Palace. London: Penguin Group. .
 Hedley, Olwen (1971) The Pictorial History of Buckingham Palace. Pitkin, .


 Mackenzie, Compton (1953). The Queen's House. London: Hutchinson.
 Nash, Roy (1980). Buckingham Palace: The Place and the People. London: Macdonald Futura. .


 Robinson, John Martin (1999). Buckingham Palace. Published by The Royal Collection, St James's Palace, London .
 Williams, Neville (1971). Royal Homes. The Lutterworth Press. .
 Woodham-Smith, Cecil (1973). Queen Victoria (vol 1) Hamish Hamilton Ltd.
 Wright, Patricia (1999; first published 1996). The Strange History of Buckingham Palace. Stroud, Gloucs.: Sutton Publishing Ltd. .

แหล่งข้อมูลอื่น 

 Buckingham Palace at the Royal Family website
 Account of Buckingham Palace, with prints of Arlington House and Buckingham House  from Old and New London (1878)
 Account of the acquisition of the Manor of Ebury  from Survey of London (1977)
 The State Rooms, Buckingham Palace at the Royal Collection Trust


หมวดหมู่:ที่ประทับของพระมหากษัตริย์ในอังกฤษ
หมวดหมู่:ที่ประทับของพระมหากษัตริย์ในสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมเอ็ดเวิร์ด
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างแบบฟื้นฟูคลาสสิก
บักกิงแฮม
บักกิงแฮม
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 18
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1700
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในนครเวสต์มินสเตอร์