กลุ่มภาษาไท

กลุ่มภาษาไท () หรือ กลุ่มภาษาจ้วง-ไท ()Diller, 2008. The Tai–Kadai Languages, p. 7. เป็นกลุ่มภาษาย่อยกลุ่มหนึ่งของตระกูลภาษาขร้า-ไท ประกอบด้วยภาษาไทยในประเทศไทย ภาษาลาวในประเทศลาว ภาษาไทใหญ่ในรัฐชานของประเทศพม่า และภาษาจ้วง หนึ่งในภาษาหลักของประเทศจีนตอนใต้

 ตารางการเปรียบเทียบ 
ข้างล่างคือตารางเทียบกลุ่มภาษาไท
ไทยไทดั้งเดิมสัทอักษรไทยลาวคำเมืองไทใหญ่ไทลื้อจ้วงมาตรฐานอาหมลม*dluomlumเมือง*mɯəŋA mvngดิน*ɗin ninไฟ*wɤjA  หรือ phaiหัวใจ*cɤɰA chauน้ำ*C.namC nam

 รายชื่อภาษา 
 กลุ่มภาษาไทเหนือ
 ภาษาแสก (ลาว)
 ภาษาจ้วงเหนือ (จีน)
 ภาษาปู้อี (Buyi) (จีน)
 ภาษาไทแมน (ลาว)
 E (จีน)
 กลุ่มภาษาไทกลาง
 ภาษาจ้วงใต้ (จีน)
 ภาษาม่านเชาลาน (เวียดนาม)
 ภาษานุง (เวียดนาม)
 ภาษาตั่ย (เวียดนาม)
 ภาษาซึนลาว (Ts'ün-Lao) (เวียดนาม)
 ภาษานาง (เวียดนาม)
 กลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้
 ภาษาไทหย่า (จีน)
 ภาษาพูโก (ลาว)
 ภาษาปาดี (จีน)
 ภาษาไททัญ (เวียดนาม)
 ภาษาตั่ยซาปา  (เวียดนาม)
 ภาษาไทโหลง (ไทหลวง) (ลาว)
 ภาษาไทฮ้องจีน (จีน)
 ภาษาตุรุง (อินเดีย)
 ภาษายอง (ไทย)
 ภาษาไทยถิ่นใต้ (ปักษ์ใต้) (ไทย)
 กลุ่มภาษาไทกลาง-ตะวันออก
 ภาษาเชียงแสน
 ภาษาไทยถิ่นเหนือ (ภาษาล้านนา, ภาษาไทยวน) (ไทย, ลาว, พม่า)
 ภาษาไทยถิ่นใต้ (ภาษาใต้) (ไทย, มาเลเซีย, พม่า)
 ภาษาไทย (ไทย)
 ภาษาไทดำ (เวียดนาม)
 ภาษาไทโซ่ง (ไทย)
 ภาษาไทฮ่างตง (เวียดนาม)
 ภาษาไทขาว (ภาษาไทด่อน) (เวียดนาม)
 ภาษาไทแดง (ภาษาไทโด) (เวียดนาม)
 ภาษาไทเติ๊ก (เวียดนาม)
 ภาษาทูลาว (เวียดนาม)
 ภาษาลาว-ผู้ไท
 ภาษาลาว (ลาว)
 ภาษาญ้อ (ไทย)
 ภาษาพวน (ไทย, ลาว)
 ภาษาผู้ไท (ไทย)
 ภาษาอีสาน (ภาษาไทยถิ่นอีสาน) (ไทย, ลาว)
 ภาษาไทตะวันตกเฉียงเหนือ (พายัพ)
 ภาษาอาหม (รัฐอัสสัม - สูญแล้ว ภาษาอัสสัมสมัยใหม่จัดอยู่ในตระกูลอินโด-ยูโรเปียน)
 ภาษาอ่ายตน (รัฐอัสสัม)
 ภาษาลื้อ (ภาษาไทลื้อ) (จีน, เวียดนาม, ไทย, ลาว, พม่า)
 ภาษาคำตี่ (รัฐอัสสัม, พม่า)
 ภาษาเขิน (พม่า)
 ภาษาคำยัง (รัฐอัสสัม)
 ภาษาพ่าเก (รัฐอัสสัม)
 ภาษาไทใหญ่ (ภาษาชาน) (พม่า)
 ภาษาไทใต้คง (ภาษาไทเหนือ) (จีน, เวียดนาม, ไทย, ลาว)

อ้างอิง


หมวดหมู่:ภาษาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้