การทัพแอฟริกาเหนือ

การทัพแอฟริกาเหนือในสงครามโลกครั้งที่สอง เกิดขึ้นในแอฟริกาเหนือ ตั้งแต่วันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ถึง 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1943 การต่อสู้ระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรและฝ่ายอักษะ ซึ่งรวมถึงการทัพในทะเลทรายของลิเบียและอียิปต์(การทัพทะเลทรายตะวันตก, สงครามทะเลทราย) ในโมร็อกโก และแอลจีเรีย(ปฏิบัติการคบเพลิง) และตูนิเซีย(การทัพตูนิเซีย) ความพยายามในการทำสงครามของฝ่ายสัมพันธมิตรส่วนใหญ่มาจากเครือจักรภพของอังกฤษและผู้ลี้ภัยจากยุโรปที่ถูกเยอรมนียึดครอง สหรัฐอเมริกาได้เข้าร่วมสงครามในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1941  และเริ่มให้ความช่วยเหลือทางทหารโดยตรงในแอฟริกาเหนือเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1942 

การสู้รบในแอฟริกาเหนือได้เริ่มต้นขึ้นจากการโจมตีโฉบฉวยของอังกฤษในลิเบียของอิตาลี เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1940 หลังจากที่อิตาลีได้เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สองโดยอยู่ฝ่ายเดียวกับเยอรมนี เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน กองทหารม้าฮุสซาร์ที่ 11 ของอังกฤษและส่วนหนึ่งของกรมรถถังที่ 1 (1st RTR) ได้ข้ามพรมแดนจากอียิปต์เข้าสู่ลิเบียและยึดป้อมคาปุซโซได้ ตามมาด้วยการโจมตีตอบโต้ของอิตาลีในอียิปต์และการยึดเมืองซิดี บาร์รานีในเดือนกันยายน อังกฤษยึดซิดี บาร์รานีคืนได้ในเดือนธันวาคมระหว่างปฏิบัติการเข็มทิศ กองทัพที่ 10 ของอิตาลีได้ถูกทำลาย และกองทัพน้อยแอฟริกาของเยอรมนีได้ถูกส่งไปยังแอฟริกาเหนือในเดือนกุมภาพันธ์ 1941 ในปฏิบัติการดอกทานตะวันเพื่อเสริมกำลังอิตาลีและป้องกันความพ่ายแพ้ของฝ่ายอักษะ

หลังจากนั้นก็มีการสู้รบเพื่อแย่งชิงการควบคุมลิเบียและอียิปต์ โดยมีการรุกคืบและถอยร่นสลับกันไป จนกระทั่งถึงยุทธการที่อัลอะละมัยน์ครั้งที่สองในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1942 เมื่อกองทัพที่แปด (ภายใต้การบังคับบัญชาของพลโทเบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี) เอาชนะกองทัพยานเกราะแอฟริกาของเยอรมันและอิตาลี และผลักดันกองกำลังที่เหลืออยู่เข้าไปในตูนิเซีย หลังจากการปฏิบัติการคบเพลิง ซึ่งเป็นการยกพลขึ้นบกของอังกฤษและอเมริกาในแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1942 และการต่อสู้กับกองกำลังฝรั่งเศสวิชี (ซึ่งต่อมาเปลี่ยนข้าง) ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ทำการปิดล้อมกำลังพลเยอรมันและอิตาลีประมาณ 250,000 นายในตูนิเซียตอนเหนือ และบังคับให้พวกเขายอมจำนนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1943

ข้อมูลที่ได้จากการถอดรหัสลับอัลตร้าของอังกฤษมีความสำคัญต่อชัยชนะของฝ่ายสัมพันธมิตรในแอฟริกาเหนือ ต่อมาได้มีการบุกครองแผ่นดินอิตาลี ซึ่งส่งผลให้รัฐบาลฟาสซิสต์ในอิตาลีล่มสลายและพันธมิตรหลักของเยอรมนีในยุโรปได้ถูกทำลาย กองกำลังเยอรมันและอิตาลีได้ก่ออาชญากรรมโหดร้ายต่อเชลยศึกและชาวยิวมาเกรบี ชาวเบอร์เบอร์ และชาวอาหรับ

 การทัพทะเลทรายตะวันตก 
เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 แวร์มัคท์ได้เริ่มยุทธการที่ฝรั่งเศส (หรือเวสต์เฟลด์ซุก) หกสัปดาห์ต่อมา ฝรั่งเศสก็ยอมจำนน การลงนามสงบศึกที่ป่ากงเปียญ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 1940 ทำให้รัฐบาลวิชีควบคุมดินแดนฝรั่งเศสที่ไม่ถูกเยอรมนียึดครอง ซึ่งรวมถึงแอฟริกาเหนือของฝรั่งเศสทั้งหมด ในวันที่ 10 มิถุนายน อิตาลีได้เข้าร่วมกับนาซีเยอรมนีและประกาศสงครามกับฝรั่งเศสและสหราชอาณาจักร เบนิโต มุสโสลินี ผู้นำอิตาลี ได้ระบุอย่างชัดเจนในคำประกาศสงครามของเขาว่า สงครามครั้งนี้ไม่เกี่ยวข้องกับราชอาณาจักรอียิปต์ โดยกล่าวว่า "อิตาลีไม่มีเจตนาที่จะดึงชนชาติอื่นที่อยู่ติดกับชายแดนทางบกหรือทางทะเลเข้าสู่ความขัดแย้ง" กองกำลังอังกฤษ (พร้อมด้วยทหารอินเดียและโรดีเซีย) ที่ประจำการอยู่ในอียิปต์ได้รับคำสั่งเบื้องต้นให้ใช้มาตรการป้องกัน แต่ต้องหลีกเลี่ยงการยั่วยุให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 11 มิถุนายน อังกฤษได้เริ่มปฏิบัติการโจมตีอย่างต่อเนื่องต่อที่ตั้งของอิตาลีในลิเบีย หลังจากการพ่ายแพ้ของฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน กองกำลังอิตาลีในตริโปลิตาเนีย ซึ่งกำลังเผชิญหน้ากับกองทัพฝรั่งเศสที่ประจำการอยู่ในตูนิเซีย ได้เคลื่อนพลไปยังไซเรไนกาเพื่อเสริมกำลังกองทัพที่สิบของอิตาลี ปัจจัยนี้ ประกอบกับอุปกรณ์ของกองกำลังอังกฤษที่เสื่อมสภาพลงเรื่อยๆ ทำให้พลเอกอาร์ชิบัลด์ เวเวลล์ สั่งยุติการโจมตีโฉบฉวยและให้กองกำลังขนาดเล็กทำหน้าที่คุ้มกันแนวชายแดนอียิปต์แทน

ในวันที่ 8 สิงหาคม มุสโซลินีได้สั่งให้กองทัพที่สิบบุกครองอียิปต์ สองวันต่อมา เมื่อไม่มีการบุกครองเกิดขึ้น มุสโซลินีจึงได้สั่งจอมพลกราเซียโนว่า เมื่อใดก็ตามที่กองกำลังเยอรมันได้เริ่มปฏิบัติการสิงโตทะเลคือการบุกครองสหราชอาณาจักร เขาจะต้องโจมตีทันที หลังจากเยอรมนีพ่ายแพ้ในยุทธการแห่งบริเตน การรุกรานก็ไม่เคยเกิดขึ้น ในวันที่ 8 กันยายน ชาวอิตาลี – แม้จะประสบปัญหาจากการขาดแคลนการขนส่ง ระดับการฝึกฝนที่ต่ำในหมู่เจ้าหน้าที่ และสภาพของยุทโธปกรณ์การสนับสนุน - ได้รับคำสั่งให้บุกครองอียิปต์ในวันรุ่งขึ้น แผนการคือการรุกคืบไปตามถนนเลียบชายฝั่ง ในขณะที่กองกำลังยานเกราะจำนวนจำกัดปฏิบัติการอยู่ทางด้านข้างที่เป็นทะเลทราย เพื่อสกัดกั้นการรุกคืบของอิตาลี วาเวลล์สั่งให้กองกำลังคุ้มกันของเขาคอยก่อกวนทหารอิตาลี แล้วถอยกลับไปยังเมอร์ซา มาตรูห์ บริเวณที่กองกำลังทหารราบหลักของอังกฤษตั้งอยู่ กองพลยานเกราะที่ 7 ซึ่งประจำการอยู่ทางด้านข้างที่เป็นทะเลทราย จะโจมตีด้านข้างของกองกำลังอิตาลี

ในวันที่ 16 กันยายน กองกำลังอิตาลีได้รุกคืบมาถึงมักติลา ซึ่งอยู่ห่างจากเมอร์ซา มาตรูห์ไปทางตะวันตกประมาณ 130 กิโลเมตร (80 ไมล์) และได้หยุดชะงักลงเนื่องจากปัญหาด้านเสบียง แม้ว่ามุสโซลินีจะเร่งเร้าให้พวกเขารุกต่อไป แต่กราเซียโนกลับสั่งให้ทหารของเขาขุดหลุมตั้งรับบริเวณรอบซิดี บาร์รานี และจัดตั้งค่ายทหารที่แข็งแกร่งในแนวหน้า นอกจากนี้ยังมีการวางกำลังทหารเพิ่มเติมไว้ด้านหลังกองกำลังหลัก เพื่อตอบโต้ค่ายทหารอิตาลีที่กระจัดกระจาย อังกฤษจึงวางแผนโจมตีแบบจำกัดเป็นเวลาห้าวัน ในปฏิบัติการเข็มทิศ โดยมุ่งโจมตีค่ายทหารที่มั่นเหล่านี้ทีละแห่ง กองกำลังเครือจักรภพแห่งอังกฤษ ซึ่งมีจำนวนทั้งหมด 36,000 นาย โจมตีแนวหน้าของกองทัพอิตาลีที่มีกำลังพล 10 กองพล เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม หลังจากประสบความสำเร็จในเบื้องต้น กองกำลังในปฏิบัติการเข็มทิศ ไล่ติดตามกองกำลังอิตาลีที่กำลังล่าถอย ในเดือนมกราคม ท่าเรือเล็กๆ ที่เมืองบาร์เดียถูกยึดครอง หลังจากนั้นไม่นานก็มีการยึดท่าเรือที่มีป้อมปราการของเมืองทูรัค 

ทหารอิตาลีประมาณ 40,000 นายถูกจับกุมในและรอบๆ ท่าเรือทั้งสองแห่ง ส่วนที่เหลือของกองทัพที่สิบได้ล่าถอยไปตามถนนเลียบชายฝั่งกลับไปยังอัลอุก็อยละฮ์ ริชาร์ด โอ'คอนเนอร์ ส่งกองพลยานเกราะที่ 7 ข้ามทะเลทรายไปพร้อมกับหน่วยลาดตระเวนขนาดเล็ก มันได้ไปถึงเบดา ฟอมม์ก่อนทหารอิตาลีประมาณ 90 นาที ตัดเส้นทางการถอยทัพของพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะพยายามอย่างสุดกำลังที่จะเอาชนะกองกำลังอังกฤษในยุทธการที่เบดา ฟอมม์ แต่ทหารอิตาลีก็ไม่สามารถฝ่าแนวป้องกันได้ และส่วนที่เหลือของกองทัพที่กำลังถอยทัพก็ยอมจำนน ในช่วงเวลากว่าสิบสัปดาห์ กองกำลังพันธมิตรได้ทำลายกองทัพที่สิบของอิตาลีและไปถึงอัลอุก็อยละฮ์ พร้อมจับกุมเชลยศึกได้ 130,000 นายในกระบวนการนี้

มุสโซลินีได้ขอความช่วยเหลือจากเยอรมันพันธมิตรของเขา ในขณะที่คอมมานโด ซูพรีโม (กองบัญชาการสูงสุดอิตาลี) ได้ส่งกองกำลังยานยนต์และยานเกราะขนาดใหญ่หลายหน่วยไปปกป้องอาณานิคมของตนในแอฟริกาเหนืออย่างรวดเร็ว กองกำลังเสริมที่ขยายใหญ่ขึ้นอย่างมากนี้รวมถึงกองพลยานเกราะอาริเอเต้ซึ่งกำลังจะโด่งดังในอนาคตภายใต้การบัญชาการของพลเอกเอ็ตโตเร บัลดัสซาเร ในขณะเดียวกัน กองทัพเยอรมันได้เร่งจัดตั้งกองกำลังยานยนต์ โดยกองกำลังส่วนหน้าเดินทางไปถึงตริโปลีในเดือนกุมภาพันธ์ กองกำลังขนาดเล็กนี้ ซึ่งอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้เรียกว่า "กองทัพน้อยแอฟริกา"(Afrika Korps) อยู่ภายใต้การบัญชาการของแอร์วีน ร็อมเมิล คำสั่งของเขาคือการเสริมกำลังให้กับกองทัพอิตาลีและสกัดกั้นความพยายามของฝ่ายสัมพันธมิตรที่จะขับไล่พวกเขาออกจากภูมิภาค อย่างไรก็ตาม การส่งกองพลยานเกราะเพียงหนึ่งกองพลในระยะเริ่มต้น และต่อมาส่งกองพลยานเกราะสองกองพลและกองพลยานยนต์อีกหนึ่งกองพลในระยะต่อมา แสดงให้เห็นถึงขอบเขตที่จำกัดของการมีส่วนร่วมและความมุ่งมั่นของเยอรมนีในสมรภูมิรบนี้ กำลังเสริมส่วนใหญ่เป็นชาวอิตาลี ดังนั้นภาระการสู้รบส่วนใหญ่จึงตกอยู่กับชาวอิตาลี กองกำลังพันธมิตรแนวหน้า – ซึ่งปัจจุบันมีชื่อว่า กองทัพน้อยที่ 13 – ได้ใช้กลยุทธ์ตั้งรับ และในอีกหลายเดือนต่อมาก็ได้เสริมกำลัง ก่อนที่กองกำลังทหารผ่านศึกส่วนใหญ่จะถูกส่งไปประจำการที่กรีซเพื่อต่อต้านการรุกรานของเยอรมันที่นั่น นอกจากนี้ กองพลยานเกราะที่ 7 ก็ถูกถอนกำลังไปยังสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ กองกำลังทหารผ่านศึกได้ถูกแทนที่ด้วยทหารใหม่ที่ขาดประสบการณ์และไม่มียุทโธกรณ์เพียงพอที่จะเผชิญหน้ากับรถถังของเยอรมัน

แม้ว่าร็อมเมิลจะได้รับคำสั่งให้เพียงแค่ตรึงแนวรบไว้ แต่การลาดตระเวนด้วยยานเกราะกลับกลายเป็นการรุกเต็มรูปแบบจากอัลอุก็อยละฮ์ในเดือนมีนาคม และนายทหารระดับสูงก็ถูกจับกุม กองพลทหารราบที่ 9 ของออสเตรเลียได้ถอยร่นไปยังป้อมปราการท่าเรือทูรัค และกองกำลังอังกฤษและเครือจักรภพที่เหลืออยู่ได้ถอนกำลังออกไปทางตะวันออกอีก 160 กิโลเมตร (100 ไมล์) ไปยังชายแดนลิเบีย-อียิปต์ ส่วนเมืองทูรัคถูกปิดล้อมโดยเฉพาะอย่างยิ่งในอิตาลีและเยอรมนี เพื่อการรบในเชิงรุกคืบไปทางตะวันออก โดยยึดป้อมคาปุซโซและบาร์เดียได้ระหว่างทางจึงเน้นไปที่และภายในเป็นจุดที่สามารถยึดเมืองโซลลุมและช่องเขาฮัลฟาลญาซึ่งมีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ได้ ร็อมเมิลได้ส่งกำลังทหารไปประจำการวิจารณ์อย่างต่อเนื่องเสริมกำลังพลต่อสู้และตั้งรับ

แม้จะตั้งอยู่บนแผ่นดินที่ห่างไกล แต่กองกำลังรักษาการณ์ของทูรัคยังคงได้รับเสบียงและกำลังเสริมที่ราชนาวีอังกฤษได้นำมาส่งในเวลากลางคืน กองกำลังเยอรมันและอิตาลีไม่มีกำลังหรือการฝึกฝนเพียงพอที่จะยึดป้อมปราการได้ ซึ่งส่งผลให้เกิดปัญหาด้านการส่งเสบียงให้กับหน่วยแนวหน้าของเขา ตำแหน่งแนวหน้าของเขาที่โซลลุมนั้นอยู่ปลายสุดของห่วงโซ่อุปทานที่ทอดยาวไปถึงตริโปลี และต้องเลี่ยงถนนเลียบชายฝั่งที่โทบรุก นอกจากนี้ เขายังถูกคุกคามอย่างต่อเนื่องจากการที่กองกำลังอังกฤษจะฝ่าวงล้อมออกจากทูรัค หากเมืองทูรัคไม่ตกอยู่ในมือของฝ่ายอักษะ การรุกคืบต่อไปในอียิปต์ก็แทบเป็นไปไม่ได้

ฝ่ายสัมพันธมิตรได้เปิดฉากการโจมตีตอบโต้ขนาดเล็กที่เรียกว่า ปฏิบัติการเบรวิตี้ (Operation Brevity) เพื่อพยายามผลักดันกองกำลังฝ่ายอักษะออกจากช่องเขาสำคัญบริเวณชายแดน ซึ่งประสบความสำเร็จในเบื้องต้น อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่สามารถรักษาตำแหน่งแนวหน้าไว้ได้ และได้ดำเนินการต่อจากปฏิบัติการเบรวิตี้ด้วยการโจมตีขนาดใหญ่กว่ามากที่เรียกว่า ปฏิบัติการขวานรบ (Operation Battleaxe) ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อปลดปล่อยเมืองทูรัคจากการปิดล้อม แต่ปฏิบัติการนี้ก็ได้ล้มเหลวเช่นกัน หลังจากความล้มเหลวของปฏิบัติการขวานรบ อาร์คิบัลด์ เวเวลได้ถูกปลดจากตำแหน่งผู้บัญชาการและถูกแทนที่โดยคล้อด ออคินเล็ก กองกำลังทะเลทรายตะวันตกได้รับการเสริมกำลังด้วยกองทัพน้อยที่สอง คือกองทัพน้อยที่ 30 โดยทั้งสองกองทัพได้รวมกันเป็นกองทัพที่ 8 กองทัพที่ 8 ประกอบด้วยกองกำลังทหารจากประเทศในเครือจักรภพ รวมถึงกองทัพอังกฤษ กองทัพออสเตรเลีย กองทัพอินเดีย กองทัพนิวซีแลนด์ กองทัพแอฟริกาใต้ และกองกำลังป้องกันประเทศซูดาน นอกจากนี้ยังมีกองพลน้อยของฝรั่งเศสเสรีภายใต้การนำของมารี-ปิแอร์ โคเอนิก
กองกำลังใหม่ได้เปิดฉากการโจมตีครั้งใหม่ในเดือนพฤศจิกายน ภายใต้ชื่อว่า ปฏิบัติการครูเซเดอร์ หลังจากการสู้รบที่สูสีกัน กองพลที่ 70 ซึ่งประจำการอยู่ที่ทูรัคก็ได้รับการปลดประจำการ และกองกำลังฝ่ายอักษะได้ถูกบังคับให้ล่าถอย ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1942 แนวหน้าก็กลับมาอยู่ที่อัลอุก็อยละฮ์อีกครั้ง

หลังจากได้รับเสบียงและกองกำลังเสริมจากตริโปลี ฝ่ายอักษะก็ได้โจมตีอีกครั้ง เอาชนะฝ่ายสัมพันธมิตรในยุทธการที่กาซาลาในเดือนมิถุนายน และยึดเมืองทูรัคมาได้ กองกำลังฝ่ายอักษะผลักดันกองทัพที่แปดให้กลับข้ามพรมแดนอียิปต์ แต่การรุกคืบของพวกเขาถูกหยุดลงในเดือนกรกฎาคม ห่างจากเมืองอเล็กซานเดรียเพียง 90 ไมล์ (140 กิโลเมตร) ในยุทธการที่อัลอะละมัยน์ครั้งที่หนึ่ง

ที่สำคัญอย่างยิ่งคือ เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน รายงานปฏิบัติการทางทหารของอังกฤษในแอฟริกาเหนือที่ส่งไปยังวอชิงตันโดยผู้ช่วยทูตทหารสหรัฐฯ ในกรุงไคโร บอนเนอร์ เฟลเลอร์ส ได้เลิกใช้ "รหัสดำ" ที่ฝ่ายอักษะเคยอ่าน ซึ่งเป็นรหัสที่ถูกเปิดเผยแล้ว ทำให้ฝ่ายอักษะไม่สามารถรับรู้ "กำลังพล ตำแหน่ง ความสูญเสีย กำลังเสริม การส่งเสบียง สถานการณ์ แผนการ ขวัญกำลังใจ ฯลฯ" ของอังกฤษได้อีกต่อไป เหมือนที่เคยเกิดขึ้นตั้งแต่ปี 1940

แม้ว่าพลเอกออคินเล็คจะสามารถหยุดยั้งการรุกคืบของร็อมเมิลในยุทธการที่อัลอะละมัยน์ครั้งที่หนึ่งไว้ไดได้ แต่เขาก็ถูกแทนที่โดยพลเอกแฮโรลด์ อเล็กซานเดอร์ พลโท วิลเลียม ก็อตต์ ได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากผู้บัญชาการกองทัพน้อยที่ 13 ไปเป็นผู้บัญชาการกองทัพที่ 8 ทั้งหมด แต่เขาเสียชีวิตเมื่อเครื่องบินของเขาถูกสกัดกั้นและยิงตกเหนืออียิปต์ เขาถูกแทนที่โดยพลโท เบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี 

ปลายเดือนมิถุนายน กองกำลังฝ่ายอักษะพยายามบุกทะลวงแนวป้องกันของฝ่ายสัมพันธมิตรที่ยุทธการที่อัลอะละมัยน์ครั้งที่สอง ณ อะลัม ฮัลฟา แต่ไม่ประสบความสำเร็จ หลังจากช่วงเวลาแห่งการเสริมกำลังและฝึกฝนอย่างยาวนาน กองทัพที่แปดได้เปิดฉากการโจมตีครั้งใหญ่ และเอาชนะกองทัพอิตาลี-เยอรมันอย่างเด็ดขาดในการรบที่ยุทธการที่อัลอะละมัยน์ครั้งที่สองในปลายเดือนตุลาคม ผลักดันกองกำลังฝ่ายอักษะไปทางตะวันตก และยึดเมืองตริโปลีได้ในกลางเดือนมกราคม ค.ศ. 1943 ภายในเดือนกุมภาพันธ์ กองทัพที่แปดเผชิญหน้ากับกองทัพยานเกราะอิตาลี-เยอรมันใกล้แนวมาเร็ธ และอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกลุ่มกองทัพที่ 18 ของอเล็กซานเดอร์ในระยะสุดท้ายของสงครามในแอฟริกาเหนือ ซึ่งก็คือ การทัพตูนิเซีย 

 ปฏิบัติการคบเพลิง 

ปฏิบัติการคบเพลิงในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1942 เป็นปฏิบัติการประนีประนอมที่ตอบสนองเป้าหมายของอังกฤษในการได้รับชัยชนะในแอฟริกาเหนือ ในขณะเดียวกันก็เปิดโอกาสให้กองทัพอเมริกันได้เข้าร่วมในการต่อสู้กับนาซีเยอรมนีในขอบเขตจำกัด นอกจากนี้ เนื่องจากโจเซฟ สตาลิน ผู้นำสหภาพโซเวียต ได้เรียกร้องมานานแล้วให้เปิดแนวรบที่สองเพื่อต่อสู้กับกองทัพเยอรมันและลดแรงกดดันต่อกองทัพแดง การเปิดแนวรบที่สองจึงช่วยบรรเทาความกดดันให้กับกองทัพแดงในแนวรบด้านตะวันออกได้ในระดับหนึ่ง โดยการเบี่ยงเบนกำลังฝ่ายอักษะไปยังสมรภูมิแอฟริกาเหนือ เครื่องบินขนส่ง ยู 52 ของเยอรมันกว่าครึ่งที่จำเป็นต้องใช้ในการส่งเสบียงให้กับกองกำลังฝ่ายอักษะที่ถูกล้อมอยู่ที่สตาลินกราด ถูกนำไปใช้ในการส่งเสบียงให้กับกองกำลังฝ่ายอักษะในแอฟริกาเหนือแทน

ผู้บัญชาการระดับสูงของสหรัฐฯ ได้คัดค้านอย่างรุนแรงต่อแผนการยกพลขึ้นบกในแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ หลังจากที่คณะเสนาธิการร่วมของฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตก (CCS) ได้ประชุมกันที่ลอนดอนเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม 1942 พลเอก จอร์จ มาร์แชลล์ และพลเรือเอก เออร์เนสต์ คิง ได้ปฏิเสธที่จะอนุมัติแผนดังกล่าว มาร์แชลล์และนายพลสหรัฐฯ คนอื่นๆ ได้สนับสนุนการบุกยุโรปเหนือในปลายปีนั้น ซึ่งฝ่ายอังกฤษปฏิเสธ หลังจากที่นายกรัฐมนตรี วินสตัน เชอร์ชิลล์ ได้ผลักดันให้มีการยกพลขึ้นบกในแอฟริกาเหนือของฝรั่งเศสในปี 1942 มาร์แชลล์ได้เสนอแนะต่อประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. รูสเวลต์ว่า สหรัฐฯ ควรละทิ้งยุทธศาสตร์ "โจมตีเยอรมนีก่อน" และหันมารุกในมหาสมุทรแปซิฟิกแทน รูสเวลต์กล่าวว่า การทำเช่นนั้นจะไม่ช่วยรัสเซียเลย เมื่อมาร์แชลล์ไม่สามารถโน้มน้าวให้ฝ่ายอังกฤษเปลี่ยนใจได้ ประธานาธิบดีรูสเวลต์ได้ออกคำสั่งโดยตรงว่าปฏิบัติการคบเพลิงจะต้องมีความสำคัญเหนือกว่าปฏิบัติการอื่นๆ และจะต้องดำเนินการโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ซึ่งเป็นหนึ่งในสองคำสั่งโดยตรงที่เขามอบให้แก่ผู้บัญชาการทหารในช่วงสงคราม

การยกพลขึ้นบกได้เริ่มต้นในวันที่ 8 พฤศจิกายน และสิ้นสุดในวันที่ 16 พฤศจิกายน เพื่อพยายามโอบล้อมกองกำลังเยอรมันและอิตาลี กองกำลังฝ่ายพันธมิตร (อเมริกันและเครือจักรภพบริติช) ได้ยกพลขึ้นบกในแอฟริกาเหนือของฝรั่งเศสที่อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลวิชี โดยคาดการณ์ว่าจะมีการต่อต้านเพียงเล็กน้อยหรือไม่เลย อย่างไรก็ตาม กองกำลังฝรั่งเศสของรัฐบาลวิชีได้ต่อต้านกองกำลังพันธมิตรอย่างแข็งขันและนองเลือดในเมืองโอรานและโมร็อกโก แต่ไม่ใช่ในเมืองแอลเจียร์ ซึ่งการก่อรัฐประหารโดยขบวนการต่อต้านชาวฝรั่งเศสในวันที่ 8 พฤศจิกายน ประสบความสำเร็จในการทำให้กองทัพน้อยที่ 19 ของฝรั่งเศสเป็นกลางก่อนการยกพลขึ้นบก และจับกุมผู้บัญชาการของรัฐบาลวิชีได้

ด้วยเหตุนี้ การยกพลขึ้นบกจึงไม่พบการต่อต้านใดๆ ในแอลเจียร์ และเมืองก็ถูกยึดได้ในวันแรกพร้อมกับกองบัญชาการแอฟริกาของรัฐบาลวิชีทั้งหมด หลังจากเจรจาและข่มขู่กันสามวัน พลเอก มาร์ค คลาร์ก และดไวต์ ไอเซนฮาวเวอร์ ได้บีบให้พลเรือเอก ฟร็องซัว ดาร์ล็อง และพลเอก อัลฟองส์ ฌูอิน แห่งรัฐบาลวิชี สั่งยุติการต่อต้านด้วยอาวุธของกองกำลังวิชีในโอรานและโมร็อกโกในวันที่ 10-11 พฤศจิกายน โดยสัญญาว่าจะแต่งตั้งดาร์ล็องเป็นหัวหน้าฝ่ายบริหารของฝรั่งเศสเสรี ในช่วงปฏิบัติการคบเพลิง ชาวอเมริกันได้ต่อสู้กับเรือรบของกองทัพเรือฝรั่งเศสวิชีและเยอรมันในยุทธนาวีที่คาซาบลังกา ซึ่งจบลงด้วยชัยชนะของอเมริกา

การยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตรนำไปสู่การเข้ายึดครองฝรั่งเศสวิชีของฝ่ายอักษะ (กรณีอันตอน) ซึ่งรวมถึงความพยายามที่จะยึดกองเรือฝรั่งเศสที่ตูลง แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จมากนัก เนื่องจากกองเรือส่วนใหญ่ถูกจมลงเพื่อป้องกันไม่ให้ฝ่ายอักษะนำไปใช้

กองทัพวิชีในแอฟริกาเหนือได้เข้าร่วมกับฝ่ายสัมพันธมิตร

 การทัพตูนิเซีย 

หลังจากการยกพลขึ้นบกในปฏิบัติการคบเพลิง – ตั้งแต่ต้นเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1942 – กองทัพเยอรมันและอิตาลีได้เริ่มเสริมกำลังทหารในตูนิเซียเพื่อเติมเต็มช่องว่างที่กองทัพวิชีถอนตัวออกไป ในช่วงเวลาที่อ่อนแอเช่นนี้ ฝ่ายสัมพันธมิตรตัดสินใจที่จะไม่รุกคืบเข้าสู่ตูนิเซียอย่างรวดเร็วในขณะที่พวกเขากำลังต่อสู้กับทางการวิชี ทหารฝ่ายสัมพันธมิตรจำนวนมากต้องปฏิบัติหน้าที่รักษาการณ์เนื่องจากสถานะและเจตนาที่ไม่แน่นอนของกองกำลังวิชี
กลางเดือนพฤศจิกายน ฝ่ายสัมพันธมิตรสามารถรุกคืบเข้าสู่ตูนิเซียได้ แต่ด้วยกำลังพลเพียงกองพลเดียวเท่านั้น ช่วงต้นเดือนธันวาคม กองกำลังเฉพาะกิจตะวันออก ซึ่งได้รับการกำหนดชื่อใหม่เป็นกองทัพที่ 1 ของอังกฤษ ภายใต้การนำของพลโท เคนเนธ แอนเดอร์สัน ประกอบด้วยกองพลทหารราบที่ 78 ของอังกฤษ กองพลยานเกราะที่ 6 ของอังกฤษ กองพลน้อยพลร่มที่ 1 กองพลคอมมานโดที่ 6 และส่วนหนึ่งของกองพลยานเกราะที่ 1 ของสหรัฐฯ แต่ในเวลานั้น กองพลเยอรมัน 1 กองพล และกองพลอิตาลี 5 กองพล ได้ถูกส่งมาจากยุโรปแล้ว และความห่างไกลของสนามบินฝ่ายสัมพันธมิตรจากแนวหน้า ทำให้ฝ่ายอักษะได้เปรียบทางอากาศอย่างชัดเจนเหนือสนามรบ ฝ่ายสัมพันธมิตรถูกหยุดและผลักดันกลับหลังจากรุกคืบไปทางตะวันออกจนเหลือระยะห่างเพียง 30 กิโลเมตร (19 ไมล์) จากตูนิส

ในช่วงต้นเดือนธันวาคม ฝ่ายสัมพันธมิตรได้เผชิญกับความจริงที่ว่าพวกเขาจะไม่ประสบความสำเร็จในการยึดเมืองสำคัญอย่างตูนิสและบันซัรต์ การโจมตีทางอากาศของฝ่ายอักษะได้พิสูจน์แล้วว่าเป็นความท้าทายที่ยากลำบากสำหรับกองกำลังอังกฤษ อย่างไรก็ตาม ฝ่ายสัมพันธมิตรได้เปรียบจากการยึดเกาะมอลตาไว้ได้ ทำให้พวกเขาสามารถดำเนินการโจมตีทางอากาศในอนาคตได้ นอกจากนี้ บนบก กองกำลังพันธมิตรของอังกฤษและอเมริกาสามารถรักษาดินแดนของตนไว้ได้ ในวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1942 กองบัญชาการกองกำลังฝ่ายพันธมิตรในแอฟริกาเหนือได้รายงานว่าปฏิบัติการทางทหารยังคงดำเนินอยู่ในพื้นที่เตบูร์บา ฝ่ายอักษะพยายามโจมตีตอบโต้ครั้งที่สองในบริเวณใกล้เคียงเตบูร์บา หลังจากความพยายามที่ล้มเหลวในวันที่ 1 ธันวาคม การโจมตีถูกขับไล่โดยกองกำลังฝ่ายพันธมิตรได้สำเร็จ และฝ่ายศัตรูได้รับความเสียหายอย่างมากต่ออาวุธยุทธ์ ในช่วงฤดูหนาว มีช่วงเวลาของการหยุดชะงัก ซึ่งทั้งสองฝ่ายยังคงเสริมกำลังของตนต่อไป เมื่อถึงปีใหม่ กองทัพที่หนึ่งของอังกฤษมีกองพลน้อยของอังกฤษ 1 กองพลน้อย ของสหรัฐฯ 1 กองพลน้อย และของฝรั่งเศส 1 กองพลน้อย (กองบัญชาการกองพลน้อยที่สองของอังกฤษถูกจัดตั้งขึ้นในเดือนเมษายน) ในช่วงครึ่งหลังของเดือนกุมภาพันธ์ ในตูนิเซียตะวันออก ฝ่ายอักษะประสบความสำเร็จบ้างในการต่อสู้กับกองทัพฝรั่งเศสและสหรัฐฯ ที่ส่วนใหญ่ยังขาดประสบการณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการเอาชนะกองทัพน้อยที่สองของสหรัฐฯ ที่บัญชาการโดยพลตรี ลอยด์ เฟรเดนดอลล์ ในยุทธการที่ช่องเขากัสรีน

เมื่อถึงต้นเดือนมีนาคม กองทัพที่แปดของอังกฤษ ซึ่งกำลังรุกคืบไปทางตะวันตกตามแนวชายฝั่งแอฟริกาเหนือ ได้มาถึงชายแดนตูนิเซียแล้ว ร็อมเมิลและฟอน อาร์นิม ได้พบว่าตนเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่ฝ่ายสัมพันธมิตรล้อมด้วยสองกองทัพ พวกเขาถูกโอบล้อม กำลังพลน้อยกว่า และอาวุธยุโธปกรณ์ด้อยกว่า รอมเมลจึงเดินทางกลับประเทศเยอรมนีด้วยเหตุผลด้านสุขภาพ และถูกแทนที่โดยพลเอก เมสเซ แห่งอิตาลี

กองทัพที่แปดของอังกฤษสามารถฝ่าแนวป้องกันของฝ่ายอักษะที่แนวมาเร็ธได้ในปลายเดือนมีนาคม หลังจากการสู้รบอย่างดุเดือด และกองทัพที่หนึ่งในตูนิเซียตอนกลางได้เปิดฉากการโจมตีครั้งใหญ่ในช่วงกลางเดือนเมษายน เพื่อบีบกองกำลังฝ่ายอักษะจนกระทั่งการต่อต้านของพวกเขาในแอฟริกาได้พังทลายลง กองทัพฝ่ายอักษะได้ยอมจำนน เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1943 โดยปล่อยตัวเชลยศึกกว่า 275,000 คน กองทัพฝ่ายอักษะหน่วยสุดท้ายที่ยอมจำนนในแอฟริกาเหนือคือ กองทัพอิตาลีที่ 1 ของพลเอกเมสเซ การสูญเสียทหารที่มีประสบการณ์จำนวนมหาศาลนี้ ทำให้ศักยภาพทางทหารของฝ่ายอักษะลดลงอย่างมาก แม้ว่าทหารฝ่ายอักษะบางส่วนจะหนีรอดจากตูนิเซียไปได้ก็ตาม ความพ่ายแพ้ในแอฟริกาครั้งนี้ นำไปสู่ดินแดนอาณานิคมทั้งหมดในแอฟริกาของอิตาลีได้ถูกยึดครอง
 ด้านข่าวกรอง 

 ฝ่ายอักษะ 
ฝ่ายอักษะประสบความสำเร็จอย่างมากในการรวบรวมข้อมูลข่าวกรองผ่านการดักฟังการสื่อสารทางวิทยุและการติดตามการสื่อสารทางวิทยุของหน่วยต่างๆ ความสำเร็จที่สำคัญที่สุดมาจากการดักฟังรายงานของเฟลเลอร์ส ผู้ช่วยทูตทหารสหรัฐฯ ในอียิปต์ ซึ่งได้รับมอบหมายจากมาร์แชลล์ให้จัดทำรายงานโดยละเอียดเกี่ยวกับสถานการณ์ทางทหารในแอฟริกา เฟลเลอร์ได้พูดคุยกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายทหารและพลเรือนของอังกฤษ อ่านเอกสาร และเยี่ยมชมแนวหน้าการสู้รบ เขาเป็นที่รู้จักในหมู่ชาวเยอรมันในชื่อ "die gute Quelle" (แหล่งข้อมูลที่ดี) หรือเรียกเล่นๆ ว่า "เจ้าตัวเล็ก" เขาได้ส่งรายงานกลับไปยังวอชิงตันโดยใช้ "รหัสดำ" ของกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ อย่างไรก็ตาม ในเดือนกันยายนปี 1941 อิตาลีได้ขโมยสมุดรหัสลับที่มีรหัสดำ ถ่ายภาพ และนำกลับไปคืนที่สถานทูตสหรัฐฯ ในกรุงโรม อิตาลีได้แบ่งปันข้อมูลการดักฟังบางส่วนให้กับพันธมิตรเยอรมันของพวกเขา นอกจากนี้ "หน่วยถอดรหัสทางทหารของเยอรมัน" (Chiffrierabteilung) ก็สามารถถอดรหัสได้ในไม่ช้า รายงานของเฟลเลอร์มีรายละเอียดมากและมีบทบาทสำคัญในการแจ้งให้เยอรมันทราบถึงกองกำลังและความมุ่งหมายของฝ่ายสัมพันธมิตร ระหว่างเดือนมกราคมถึงมิถุนายน ค.ศ. 1942

นอกจากนี้ เซอร์วิซิโอ อินฟอร์มาซิโอนี เซอร์เกเตอ (Servizio Informazioni Segrete) หรือ เอ็สไอเอ็ส หน่วยถอดรหัสของอิตาลียังสามารถดักฟังสัญญาณข่าวกรองที่เข้ารหัสทางวิทยุ (SIGINT) จากการจราจรทางอากาศของอังกฤษได้สำเร็จเป็นจำนวนมาก รวมถึงรหัสลับชั้นหนึ่งจากเรือและฐานทัพบกของอังกฤษ ทำให้ซูเปอร์มารีนา หรือกองบัญชาการกองทัพเรืออิตาลี (เรเจีย มารีนา - ราชนาวีอิตาลี) ได้รับคำเตือนทันท่วงทีเกี่ยวกับเจตนาของฝ่ายสัมพันธมิตรในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อันที่จริง หน่วยเอ็สไอเอ็สของอิตาลีประสบความสำเร็จอย่างมากในการจัดการข่าวกรองทางทะเลของฝ่ายอักษะในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน จนกระทั่ง "การใช้ SIGINT ในเชิงรุกของอังกฤษถูกหักล้างไปส่วนใหญ่โดย SIGINT ในเชิงป้องกันของอิตาลี"

กองทัพน้อยแอฟริกาก็มีหน่วยข่าวกรองจากกองพันสัญญาณที่ 621 ซึ่งเป็นหน่วยที่ทำหน้าที่รับและจับคลื่นวิทยุแบบเคลื่อนที่ โดยหน่วยนี้ได้เดินทางมาถึงแอฟริกาเหนือในปลายเดือนเมษายน ค.ศ. 1941 ซึ่งอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของร้อยเอก อัลเฟรด ซีเบอห์ม มีหน้าที่ตรวจสอบการสื่อสารทางวิทยุระหว่างหน่วยต่างๆ ของอังกฤษ โชคไม่ดีเลยสำหรับฝ่ายสัมพันธมิตร เพราะฝ่ายอังกฤษไม่เพียงแต่ไม่เปลี่ยนรหัสวิทยุบ่อย ๆ เท่านั้น แต่ยังขาดระเบียบวินัยในการใช้วิทยุในระหว่างการรบอีกด้วย เจ้าหน้าที่นายทหารของพวกเขาได้ทำการส่งสัญญาณแบบเปิดเผยและไม่เข้ารหัสไปยังหน่วยบัญชาการบ่อยครั้ง ทำให้เยอรมันสามารถระบุหน่วยและการวางกำลังของอังกฤษได้ง่ายขึ้น สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปหลังจากการโจมตีโต้กลับในช่วงยุทธการที่กาซาลา ส่งผลให้กองพันสัญญาณที่ 621 ถูกโจมตีและทำลายลง และเอกสารจำนวนหนึ่งถูกยึดไป ทำให้หน่วยข่าวกรองของอังกฤษรับรู้ถึงปัญหาดังกล่าว ฝ่ายอังกฤษได้ตอบโต้ด้วยการปรับปรุงขั้นตอนการส่งสัญญาณเรียกขาน ใช้รหัสวิทยุโทรศัพท์ บังคับใช้กฎห้ามใช้วิทยุอย่างเคร่งครัดในหน่วยสำรอง เพิ่มข้อความปลอมเข้าไปในข้อความจริง เข้มงวดระเบียบวินัยทางวิทยุในการรบ และสร้างเครือข่ายสัญญาณปลอมขึ้นในเขตภาคใต้

 ฝ่ายสัมพันธมิตร 
หน่วยถอดรหัสของฝ่ายสัมพันธมิตรสามารถถอดรหัสข้อความของเยอรมันได้เป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งข้อความที่เข้ารหัสด้วยเครื่องเอนิกมา โครงการอัลตร้าของฝ่ายสัมพันธมิตรในตอนแรกมีคุณค่าที่จำกัด เนื่องจากใช้เวลานานเกินไปในการส่งข้อมูลไปยังผู้บัญชาการในสนามรบ และบางครั้งก็ให้ข้อมูลที่ไม่เป็นประโยชน์เท่าที่ควร ในแง่ของการคาดการณ์ความเคลื่อนไหวครั้งต่อไปของเยอรมัน การพึ่งพาข้อมูลจากอัลตร้าบางครั้งก็ส่งผลเสีย ส่วนหนึ่งที่ทำให้การโจมตีครั้งแรกของเยอรมันในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1941 ประสบความสำเร็จอย่างมากก็คือ การดักฟังข้อมูลจากอัลตร้าได้แจ้งให้เวเวลทราบว่า กองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์(OKW) ได้สั่งการอย่างชัดเจนให้ร็อมเมิลอย่าทำการโจมตีใดๆ แต่ให้รอจนกว่าจะได้รับการเสริมกำลังเพิ่มเติมจากกองพลยานเกราะที่ 15 ในเดือนพฤษภาคม ร็อมเมิลได้รับข้อมูลนี้ แต่เขาได้ให้ความสำคัญกับการประเมินสถานการณ์ของตนเองมากกว่า ด้วยความเชื่อว่าเยอรมันไม่มีเจตนาที่จะโจมตีครั้งใหญ่ กองบัญชาการอังกฤษจึงไม่ได้ตอบโต้จนกระทั่งสายเกินไป นอกจากนี้ โดยทั่วไปแล้ว ร็อมเมิลไม่ได้ให้รายละเอียดเกี่ยวกับแผนปฏิบัติการของเขาแก่กองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์ หรือคอมมานโด ซูพรีโม (กองบัญชาการสูงสุดอิตาลี) เพราะเขาคิดว่าชาวอิตาลีมีแนวโน้มที่จะรั่วไหลข้อมูลมากเกินไป ดังนั้นในวันที่ 21 มกราคม 1942 เมื่อร็อมเมลเริ่มการโจมตีครั้งที่สองจากอัลอุก็อยละฮ์ คอมมานโด ซูพรีโมก็ประหลาดใจที่ได้รับรู้เรื่องนี้เช่นเดียวกับฝ่ายอังกฤษ การดักฟังด้วยเครื่องมืออัลตร้าช่วยให้ฝ่ายอังกฤษได้รับข้อมูลต่างๆ เช่น ชื่อของผู้บัญชาการเยอรมันคนใหม่ เวลาที่เขาเดินทางมาถึง และจำนวนและสภาพของกองกำลังฝ่ายอักษะ แต่ข้อมูลเหล่านั้นอาจไม่ได้เปิดเผยเจตนาที่แท้จริงของรอมเมลอย่างถูกต้อง
ประโยชน์หลักของการดักฟังข้อมูลด้วยระบบอัลตร้าในการปฏิบัติการในแอฟริกาเหนือ คือการช่วยตัดเส้นทางลำเลียงเสบียงของฝ่ายอักษะไปยังตูนิเซีย การดักฟังข้อมูลด้วยระบบอัลตร้าให้ข้อมูลที่มีค่าเกี่ยวกับเวลาและเส้นทางการขนส่งเสบียงของฝ่ายอักษะข้ามทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้ฝ่ายอังกฤษมีโอกาสดักจับและทำลายเรือขนส่งเสบียงเหล่านั้น ในช่วงเวลาที่มอลตาถูกโจมตีทางอากาศอย่างหนัก ความสามารถในการดำเนินการตามข้อมูลนี้มีจำกัด แต่เมื่อกำลังทางอากาศและทางทะเลของฝ่ายสัมพันธมิตรดีขึ้น ข้อมูลนี้ก็กลายเป็นเครื่องมือสำคัญต่อความสำเร็จของฝ่ายสัมพันธมิตร มีการประมาณการว่าเรือขนส่งเสบียงของฝ่ายอักษะ 40% ถึง 60% ถูกค้นพบและทำลายเนื่องจากข้อมูลที่ถอดรหัสได้Kingsly, Sir Harry "The Influence of ULTRA in the Second World War"  อย่างไรก็ตาม ข้อกล่าวอ้างนี้ถูกโต้แย้งอย่างหนักจากผู้เขียน Vincent P. O'Hara และ Enrico Cernuschi (2013) ซึ่งอ้างว่านักประวัติศาสตร์อย่าง F.H. Hinsley ได้กล่าวเกินจริงถึงผลกระทบของอัลตร้า อย่างมาก ตัวอย่างเช่น พวกเขาอ้างว่าข้อมูลข่าวกรองที่ได้รับจาก Ultra มีผลกระทบเพียงเล็กน้อยในการหยุดยั้งขบวนเรือของอิตาลีไม่ให้ไปถึงแอฟริกาเหนือ จากยุทธภัณฑ์ เชื้อเพลิง และกระสุนจำนวน 2.67 ล้านตันที่ขนส่งไปยังแอฟริกา ซึ่งเกือบทั้งหมดอยู่ในเรือของอิตาลีและอยู่ภายใต้การคุ้มกันของอิตาลี มีเพียง 2.24 ล้านตันเท่านั้นที่สามารถไปถึงได้สำเร็จ แม้ว่าอัลตร้า และราชนาวีอังกฤษจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อป้องกันก็ตาม กล่าวโดยสรุป "อัลตร้าไม่ได้ปฏิเสธการส่งเสบียงที่กองทัพฝ่ายอักษะต้องการเพื่อไปถึงแม่น้ำไนล์"

การสูญเสียอย่างหนักของทหารพลร่มเยอรมันในช่วงยุทธการที่เกาะครีต ซึ่งเป็นไปได้ด้วยระบบเตือนภัยล่วงหน้า อัลตร้า เกี่ยวกับเวลาและสถานที่ลงจอด ทำให้ฮิตเลอร์ลังเลที่จะโจมตีเกาะมอลตา ซึ่งช่วยให้ฝ่ายอังกฤษสามารถควบคุมทะเลเมดิเตอร์เรเนียนได้ เช่นเดียวกับการสูญเสียของกองทัพเรืออิตาลีในยุทธนาวีที่แหลมมะตะปัน เพื่อปกปิดข้อเท็จจริงที่ว่าข้อความเข้ารหัสของเยอรมันถูกถอดรหัส ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงที่สำคัญต่อความพยายามในการทำสงครามโดยรวมของฝ่ายสัมพันธมิตร กองบัญชาการอังกฤษจึงกำหนดให้มีการบินสำรวจก่อนที่จะโจมตีขบวนเรือ เพื่อให้ดูเหมือนว่าเที่ยวบินลาดตระเวนได้ค้นพบเป้าหมายแล้ว

 ความโหดร้าย 
การทัพแอฟริกาเหนือมักถูกเรียกว่า "สงครามที่ปราศจากความเกลียดชัง" เป็นการปะทะทางทหารล้วนๆ ในทะเลทราย โดยปราศจากการสังหารหมู่โดยกลุ่มต่อต้านและการกวาดล้างทางเชื้อชาติที่เกิดขึ้นทั่วทั้งยุโรป อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์รุ่นใหม่ได้โต้แย้งมุมมองนี้ เนื่องจากมีพลเรือนจำนวนมากอาศัยอยู่ในภูมิภาคดังกล่าว และการรบครั้งนี้เต็มไปด้วยความโหดร้ายและการละเมิดมากมายจากทั้งกองกำลังอิตาลีและเยอรมันต่อเชลยศึกฝ่ายสัมพันธมิตร และประชากรชาวยิว เบอร์เบอร์ และอาหรับในท้องถิ่น

 ผลพวง 
หลังจากฝ่ายสัมพันธมิตรได้รับชัยชนะในการทัพแอฟริกาเหนือ สถานการณ์ก็พร้อมสำหรับการเริ่มต้นการทัพอิตาลี การบุกครองเกาะซิซิลีได้เกิดขึ้นในอีกสองเดือนต่อมา มีทหารฝ่ายอักษะและฝ่ายสัมพันธมิตรเกือบ 400,000 นาย สูญเสีย บาดเจ็บ หรือเสียชีวิตจากโรคภัยไข้เจ็บ เมื่อการทัพแอฟริกาเหนือได้ยุติลง

 อ้างอิง 


หมวดหมู่:การทัพในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:ภาคพื้นแอฟริกาในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:สงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:การล่มสลายของจักรวรรดิอิตาลี
หมวดหมู่:หน่วยจู่โจมกองทัพบกสหรัฐ