ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175

ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 เป็นเที่ยวบินโดยสารภายในประเทศจากท่าอากาศยานนานาชาติโลแกนในบอสตันไปยังท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิสในแคลิฟอร์เนียที่ถูกจี้โดยผู้ก่อการร้ายอัลกออิดะฮ์ห้าคนในเช้าวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการโจมตีในวินาศกรรม 11 กันยายน เครื่องบินที่เกี่ยวข้องคือโบอิง 767-200 ที่มีผู้โดยสาร 51 คนและลูกเรือ 9 คน (ไม่รวมสลัดอากาศ 5 คน) ถูกเจตนาให้พุ่งชนอาคารใต้ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในนครนิวยอร์ก ส่งผลให้ทุกคนที่อยู่บนเครื่องเสียชีวิตและทำให้มีผู้เสียชีวิตอีกกว่า 600 คน ในอาคารใต้ชั้นบน รวมถึงพลเรือนและเจ้าหน้าที่ฉุกเฉินจำนวนไม่ทราบแน่ชัดที่อยู่บนชั้นล่างลงมาจากจุดที่เครื่องบินชน เที่ยวบินที่ 175 เป็นเหตุเครื่องบินตกครั้งร้ายแรงที่สุดเป็นอันดับสองในประวัติศาสตร์การบิน เป็นรองเพียงอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11

เที่ยวบินที่ 175 ออกเดินทางจากท่าอากาศยานโลแกนในเวลา 08:14 น. หลังบินไปได้ 28 นาที สลัดอากาศได้ทำร้ายลูกเรือหลายคน บุกเข้าไปในห้องนักบิน และสังหารนักบินทั้งสองคน ขณะที่เคลื่อนย้ายผู้ที่เหลือทั้งหมดไปที่ส่วนท้ายของเครื่อง หัวหน้าสลัดอากาศ มัรวาน อัชชะฮ์ฮี ซึ่งได้รับการฝึกฝนเป็นนักบินเพื่อวัตถุประสงค์ในการโจมตีนี้ สามารถเข้าควบคุมการบินได้หลังจากสลัดอากาศสังหารกัปตันและนักบินผู้ช่วยแล้ว ทีมผู้ก่อการร้ายบนเที่ยวบินที่ 175 ไม่ได้ปิดเครื่องรับส่งเรดาร์ (transponder) ของเครื่องบินเหมือนกับทีมบนอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 ทำให้เครื่องบินยังคงมองเห็นได้บนเรดาร์ของศูนย์ควบคุมการบินนิวยอร์ก ซึ่งแสดงให้เห็นการเบี่ยงออกจากเส้นทางการบินที่กำหนดไว้ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะสังเกตเห็นในสี่นาทีต่อมาในเวลา 08:51 น. EDT เมื่อตระหนักได้ เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศพยายามติดต่อกับห้องนักบินของเครื่องบินที่ถูกจี้หลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ ซึ่งในระหว่างที่บินมุ่งหน้าสู่นครนิวยอร์กอย่างไม่ระมัดระวัง เครื่องบินเกือบชนกับเครื่องบินลำอื่นถึงสองครั้ง ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น มีผู้โดยสารสามคนสามารถติดต่อกับสมาชิกในครอบครัวและเพื่อนร่วมงานบนพื้นดินได้ และส่งข้อมูลเกี่ยวกับสลัดอากาศรวมถึงความสูญเสียที่เกิดขึ้นกับลูกเรือ

ไม่เกิน 21 นาทีหลังจากเริ่มการจี้บังคับ อัชชะฮ์ฮีได้บังคับเครื่องบินให้พุ่งชนทิศใต้ของอาคารใต้ตั้งแต่ชั้น 77 ถึง 85 ซึ่งเป็นการโจมตีที่ประสานงานกับการยึดเที่ยวบินที่ 11 ซึ่งได้พุ่งชนอาคารเหนือของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในเวลา 08:46 น. การรายงานข่าวภัยพิบัติที่เริ่มต้นขึ้นในอาคารเหนือ 17 นาทีก่อนหน้านี้ ทำให้การพุ่งชนของเที่ยวบินที่ 175 ในเวลา 09:03 น. เป็นเพียงการโจมตีครั้งเดียวในสี่ครั้งที่ถูกถ่ายทอดสดไปทั่วโลก ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับอาคารใต้จากการชนและเพลิงไหม้ที่ตามมาทำให้อาคารถล่มในอีก 56 นาทีต่อมาในเวลา 09:59 น. คร่าชีวิตทุกคนที่ยังคงอยู่ภายในอาคาร ในระหว่างความพยายามกู้ซาก ณ จุดที่ตั้งของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ เจ้าหน้าที่สามารถค้นพบและระบุตัวตนของเหยื่อบางส่วนจากเที่ยวบินที่ 175 ได้ แต่เหยื่อจำนวนมากยังไม่ได้รับการระบุตัวตน

 ภูมิหลัง 
 การโจมตี 

เที่ยวบินดังกล่าวถูกจี้ในฐานะส่วนหนึ่งของวินาศกรรม 11 กันยายน ทีมผู้ก่อการร้ายถูกรวมตัวโดยอุซามะฮ์ บิน ลาดิน ผู้นำอัลกออิดะฮ์ ซึ่งเป็นผู้ให้การสนับสนุนทางการเงินและด้านการขนส่ง และนำโดยคอลิด ชัยค์ มุฮัมมัด ซึ่งเป็นผู้วางแผนการโจมตีนี้ บิน ลาดินและมุฮัมมัด รวมถึงสลัดอากาศ มีแรงจูงใจมาจากการที่สหรัฐสนับสนุนอิสราเอลและการเข้าแทรกแซงในตะวันออกกลาง การโจมตีได้รับการอนุมัติจากบิน ลาดิน ในช่วงปลาย ค.ศ. 1998 หรือต้น ค.ศ. 1999 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ถูกเลือกให้เป็นหนึ่งในเป้าหมายเนื่องจากเป็นสัญลักษณ์สำคัญของสหรัฐที่เป็นตัวแทนของความองอาจทางเศรษฐกิจ

 สลัดอากาศ 

ทีมสลัดอากาศบนยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 มีหัวหน้าคือมัรวาน อัชชะฮ์ฮี ชาวสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์แต่เดิม และเคยพำนักอยู่ที่ฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนีในฐานะนักศึกษา ภายในเดือนมกราคม ค.ศ. 2001 นักบินสลัดอากาศได้ทำการฝึกอบรมจนเสร็จสิ้น อัชชะฮ์ฮีได้รับใบอนุญาตนักบินพาณิชย์ระหว่างการฝึกในเซาท์ฟลอริดา พร้อมกับมุฮัมมัด อะฏา สลัดอากาศอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 และซีอาด ญะราห์ สลัดอากาศเที่ยวบินที่ 93 สลัดอากาศบนเที่ยวบินที่ 175 ประกอบด้วยฟายิซ บะนีฮัมมาด ซึ่งเป็นชาวสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เช่นกัน และชาวซาอุดีอาระเบียอีกสามคน ได้แก่ สองพี่น้องฮัมซะฮ์และอะห์มัด อัลฆอมิดี รวมถึงมุฮันนัด อัชชะฮ์รี

สลัดอากาศได้รับการฝึกอบรมที่ค่ายของอัลกออิดะฮ์ที่ชื่อว่าเมสไอนัก ในกรุงคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน ที่ซึ่งพวกเขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับอาวุธและระเบิด จากนั้นจึงไปฝึกต่อที่การาจี ประเทศปากีสถาน เพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับ "วัฒนธรรมตะวันตกและการเดินทาง" หลังจากนั้น พวกเขาเดินทางไปกรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เพื่อฝึกซ้อมด้านความปลอดภัยและการเฝ้าระวังที่สนามบิน ส่วนหนึ่งของการฝึกในมาเลเซียรวมถึงการโดยสารเที่ยวบินของสายการบินสหรัฐเพื่อสังเกตการณ์การตรวจคัดกรองความปลอดภัยก่อนขึ้นเครื่อง การเคลื่อนไหวของลูกเรือในห้องโดยสาร และการกำหนดเวลาการบริการบนเครื่อง

หนึ่งเดือนก่อนวินาศกรรม มัรวาน อัชชะฮ์ฮีได้ซื้อมีดพับขนาด  สองเล่มจากร้านสปอตส์ออโทริตีในบอยน์ตันบีช รัฐฟลอริดา ขณะที่บะนีฮัมมาดซื้อมีดอเนกประสงค์แบบ "สแนป" สองชิ้นที่ร้านวอลมาร์ต และฮัมซะฮ์ อัลฆอมิดี ซื้อเครื่องมืออเนกประสงค์เลเทอร์แมนเวฟ สลัดอากาศเดินทางมาถึงบอสตันจากฟลอริดาระหว่างวันที่ 7 ถึง 9 กันยายน

 เที่ยวบิน 
อากาศยาน
เที่ยวบินนี้ดำเนินการเครื่องบินโบอิง 767-200 ทะเบียน N612UA สร้างและส่งมอบแก่สายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ใน ค.ศ. 1983 มีความจุผู้โดยสาร 168 คน (ชั้นหนึ่ง 10 ที่นั่ง ชั้นธุรกิจ 32 ที่นั่ง และชั้นประหยัด 126 ที่นั่ง) ในวันที่มีการโจมตี เที่ยวบินนี้มีผู้โดยสารเพียง 56 คนและลูกเรือ 9 คน คิดเป็นอัตราส่วนบรรทุกเพียง 33% ซึ่งต่ำกว่าอัตราเฉลี่ย 49% ในช่วงสามเดือนก่อนวันที่ 11 กันยายน

ลูกเรือ
กัปตันคือวิกเตอร์ แซราซีนี (อายุ 51 ปี) อดีตนักบินขับไล่กองทัพเรือซึ่งทำงานกับสายการบินมา 16 ปี เครื่องบินลำนี้มีนักบินผู้ช่วยคือไมเคิล ฮอร์ร็อกส์ (อายุ 38 ปี) ซึ่งเคยเป็นนักบินรบในเหล่านาวิกโยธิน และทำงานกับสายการบินมา 2 ปี ส่วนลูกเรือในห้องโดยสารประกอบด้วยหัวหน้าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน แคทริน ลาบอรี (อายุ 42 ปี) ซึ่งทำงานกับสายการบินมา 7 ปี รวมถึงพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน ไมเคิล แทร์รู (อายุ 38 ปี) ซึ่งทำงานกับสายการบินมา 10 ปี, เอมี คิง (อายุ 29 ปี) ทำงานมา 8 ปี, เอมี แจร์เรต (อายุ 28 ปี) ทำงานมา 6 ปี, โรเบิร์ต แฟงแมน (อายุ 33 ปี) ทำงานมา 10 เดือน, อัลเฟรด มาร์แชนด์ (อายุ 44 ปี) ทำงานมา 9 เดือน และอลิเซีย ไททัส (อายุ 28 ปี) ทำงานมา 9 เดือน

ผู้โดยสาร
จากผู้โดยสาร 60 คน (ไม่รวมสลัดอากาศ 5 คน) เป็นชาวอเมริกัน 50 คน ชาวเยอรมัน 3 คน ชาวอังกฤษ 2 คน และอีกสัญชาติละ 1 คนจากอิหร่าน อิสราเอล อินโดนีเซีย ไอร์แลนด์ และแคนาดา นอกจากนี้ยังมีเด็ก 3 คนที่มีอายุต่ำกว่า 5 ปีอยู่บนเครื่องด้วย คริสตีน แฮนสัน (เกิดเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999) เหยื่อที่อายุน้อยที่สุดของวินาศกรรม 11 กันยายน อยู่บนเที่ยวบินที่ 175 ส่วนผู้โดยสารที่อายุมากที่สุดบนเครื่องคือโดโรที เดอารูโจ วัย 82 ปี จากลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย ในบรรดาผู้โดยสารคนอื่น ๆ ยังมีการ์เน็ต เบลีย์ แมวมองนักกีฬาฮอกกี้ และมาร์ก เบวิส อดีตนักกีฬา

ขึ้นเครื่อง
สองชั่วโมงก่อนขึ้นเครื่อง อัชชะฮ์ฮีได้โทรศัพท์หาซีอาด ญะราห์ในเวลา 05:01 น. ญะราห์กำลังจะจี้เที่ยวบินที่ 93 ซึ่งออกจากนวร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตึกแฝด วัตถุประสงค์ของการโทรนี้น่าจะเป็นการยืนยันว่าพวกเขาทั้งหมดพร้อมดำเนินการโจมตี ฮัมซะฮ์และอะห์มัด อัลฆอมิดีเช็กเอาต์ออกจากโรงแรมและเรียกแท็กซี่เพื่อเดินทางไปยังท่าอากาศยานนานาชาติโลแกนในบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ พวกเขามาถึงเคาน์เตอร์ของยูไนเต็ดแอร์ไลน์ที่อาคารผู้โดยสาร C ในเวลา 06:20 น. ตามเวลาตะวันออก และอะห์มัด อัลฆอมิดีได้เช็กอินกระเป๋าสองใบ สลัดอากาศทั้งสองระบุว่าต้องการซื้อตั๋ว แม้พวกเขาจะมีตั๋วกระดาษอยู่แล้ว ซึ่งซื้อไว้ประมาณสองสัปดาห์ก่อนการโจมตี พวกเขามีปัญหาในการตอบคำถามด้านความปลอดภัยมาตรฐาน ดังนั้นเจ้าหน้าที่หน้าเคาน์เตอร์จึงย้ำคำถามอย่างช้า ๆ จนกว่าจะพอใจกับคำตอบของพวกเขา อัชชะฮ์ฮีเช็กอินกระเป๋าหนึ่งใบในเวลา 06:45 น. และสลัดอากาศที่เหลืออีกสองคน ฟายิซ บะนีฮัมมาดและมุฮันนัด อัชชะฮ์รีเช็กอินในเวลา 06:53 น. โดยบะนีฮัมมัดเช็กอินกระเป๋าสองใบ ไม่มีสลัดอากาศคนใดของเที่ยวบินที่ 175 ที่ถูกเลือกให้ตรวจสอบเป็นพิเศษโดยระบบคัดกรองผู้โดยสารด้วยคอมพิวเตอร์ (CAPPS) ในระหว่างนั้น เวลา 06:52 น. อัชชะฮ์ฮีได้เดินไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะและโทรไปยังโทรศัพท์มือถือของมุฮัมมัด อะฏา อะฏากำลังเตรียมตัวขึ้นเครื่องอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 จากอาคารผู้โดยสารอื่นในโลแกน และจะนำเครื่องบินลำนั้นไปชนกับอาคารเหนือของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 17 นาทีก่อนที่อัชชะฮ์ฮีจะชนกับอาคารใต้ เช่นเดียวกับการสนทนาก่อนหน้ากับญะราห์ เจตนาของการสื่อสารครั้งสุดท้ายนี้คือเพื่อยืนยันว่าพวกเขาทั้งสองพร้อมดำเนินการโจมตี

อัชชะฮ์ฮีและสลัดอากาษคนอื่น ๆ ขึ้นเที่ยวบินที่ 175 ระหว่างเวลา 07:23 น. ถึง 07:28 น. บะนีฮัมมาดขึ้นเครื่องก่อนและนั่งในที่นั่งชั้นหนึ่ง 2A ขณะที่มุฮันนัด อัชชะฮ์รีนั่งในที่นั่ง 2B ในเวลา 07:27 น. อัชชะฮ์ฮีและอะห์มัด อัลฆอมิดีขึ้นเครื่องและนั่งในที่นั่งชั้นธุรกิจ 6C และ 9D ตามลำดับ หนึ่งนาทีต่อมา ฮัมซะฮ์ อัลฆอมิดีขึ้นเครื่องและนั่งในที่นั่ง 9C

เที่ยวบินมีกำหนดออกเดินทางในเวลา 08:00 น. ไปยังลอสแอนเจลิส ผู้โดยสาร 51 คนและสลัดอากาศ 5 คนขึ้นเครื่องบินโบอิง 767 ผ่านประตู 19 ของอาคารผู้โดยสาร C เครื่องบินถอยออกจากหลุมจอดในเวลา 07:58 น. และทะยานขึ้นจากรันเวย์ 9 ในเวลา 08:14 น. ในขณะที่เที่ยวบินที่ 11 กำลังถูกจี้ ในช่วงเวลานี้เอง กัปตันและนักบินผู้ช่วยได้ยินการสื่อสารที่น่าตกใจจากเครื่องบินที่ยังไม่ทราบชื่อ ซึ่งพวกเขาคาดว่าเป็นเสียงของสลัดอากาศ แท้จริงแล้ว การสื่อสารดังกล่าวภายหลังพบว่ามาจากห้องนักบินของเที่ยวบินที่ 11 แม้จะรู้สึกไม่สบายใจ แต่พวกเขาก็เลือกที่จะไม่รายงานทันที แต่รอจนกว่าจะข้ามจากความถี่วิทยุของศูนย์บอสตันไปยังความถี่ของศูนย์นิวยอร์กเพื่อเลี่ยงการถูกดักฟัง ภายในเวลา 08:33 น. เครื่องบินก็ถึงระดับความสูงคงที่ที่  ซึ่งเป็นจุดที่ปกติแล้วจะเริ่มให้บริการบนเครื่อง เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศต้องการข้อมูลเกี่ยวกับตำแหน่งของเที่ยวบินที่ 11 จึงถามนักบินของเที่ยวบินที่ 175 ว่าสามารถมองเห็นเครื่องที่ถูกจี้ได้หรือไม่ ลูกเรือไม่สามารถระบุตำแหน่งเครื่องได้ในตอนแรก แต่แก้ไขตัวเองทันทีเมื่อสังเกตเห็นว่าเที่ยวบินที่ 11 อยู่ที่ระดับ  จากนั้น ATC จึงสั่งให้นักบินเลี้ยวและหลีกเลี่ยงเที่ยวบินที่ 11 ภายในเวลา 08:42 น. เที่ยวบินที่ 175 ได้เปลี่ยนเข้าสู่น่านฟ้าของศูนย์นิวยอร์ก ทำให้นักบินสามารถรายงานการสื่อสารน่าสงสัยที่พวกเขาได้ยินในขณะกำลังไต่ระดับออกจากโลแกน "ฟังดูเหมือนมีคนเปิดไมค์และพูดว่า 'ทุกคนนั่งอยู่กับที่'" แซราซีนีบอกกับเดฟ บอตติเลีย เจ้าหน้าที่ควบคุมที่ดูแลเที่ยวบินที่ 11 นี่เป็นการส่งสัญญาณครั้งสุดท้ายจากเที่ยวบินที่ 175

 การจี้บังคับ 
การจี้บังคับเกิดขึ้นในช่วงเวลาประมาณ 08:42 - 08:46 น. นักสืบเชื่อว่าพี่น้องอัลฆอมิดีบังคับให้ผู้โดยสารและลูกเรือไปที่ท้ายเครื่องโดยใช้อาวุธมีดและขู่ว่าจะใช้ระเบิด พร้อมทั้งฉีดสเปรย์พริกไทยเข้าไปในห้องโดยสารด้วย พนักงานต้อนรับบนเครื่องถูกแทง และนักบินทั้งสองถูกสังหารโดยฟาอีซ บะนีฮัมมาดและมุฮันนัด อัชชะฮ์รีเมื่อพวกเขาบุกเข้าไปในห้องนักบิน ทำให้มัรวาน อัชชะฮ์ฮีสามารถเข้าควบคุมการบินได้ หลักฐานการปฏิบัติงานชิ้นแรกที่บ่งชี้ว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นบนเที่ยวบินที่ 175 มาถึงในอีกไม่กี่วินาทีหลังจากที่อาคารเหนือถูกโจมตี เมื่อสัญญาณรับส่งเรดาร์ที่กำหนดไว้ของเครื่องเปลี่ยนจาก "1470" เป็น "3020" และอีกหนึ่งนาทีต่อมาเป็น "3321" และเครื่องเริ่มเบี่ยงออกจากเส้นทางที่กำหนด อย่างไรก็ดี บอตติเลียไม่ได้สังเกตเห็นจนกระทั่งหลายนาทีต่อมาในเวลา 08:51 น. ต่างจากเที่ยวบินที่ 11 ซึ่งปิดเครื่องรับส่งเรดาร์ไปแล้ว ข้อมูลการบินของเที่ยวบินที่ 175 ยังคงสามารถตรวจสอบได้อย่างถูกต้อง นอกจากนี้ ในเวลา 08:51 น. เที่ยวบินที่ 175 ได้เปลี่ยนระดับความสูง ในช่วงสามนาทีต่อมา เจ้าหน้าที่ควบคุมได้พยายามติดต่อเที่ยวบินที่ 175 ห้าครั้งแต่ไม่สำเร็จและดำเนินการย้ายเครื่องบินลำอื่นที่อยู่ใกล้เคียงออกห่างจากเที่ยวบินที่ 175 ในเวลา 08:55 น. ผู้ควบคุมดูแลที่ศูนย์ควบคุมจราจรทางอากาศนิวยอร์กได้แจ้งผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการของศูนย์เกี่ยวกับการจี้เที่ยวบินที่ 175 บอตติเลีย ซึ่งได้รับมอบหมายให้ดูแลเที่ยวบินที่ 175 กล่าวว่า "เราอาจจะมีการจี้เครื่องบินที่นี่ สองลำเลย"

เกือบชนกันกลางอากาศ
ในช่วงเวลานี้ เที่ยวบินดังกล่าวเกือบจะชนกลางอากาศกับเดลตาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 2315 ซึ่งกำลังบินจากฮาร์ตเฟิร์ดไปแทมปา โดยมีรายงานว่าพลาดกันไปเพียง  บอตติเลียตะโกนบอกนักบินของเดลตาให้เลี่ยงการชน พร้อมเสริมว่า "ผมคิดว่า [เที่ยวบินที่ 175] ถูกจี้แล้ว ผมไม่รู้เจตนาของเขา ทำการหลบหลีกที่จำเป็นใด ๆ ก็ตาม" เป็นไปได้ว่าระบบ TCAS (ระบบหลีกเลี่ยงการชนกลางอากาศ) กำลังส่งเสียงเตือนอยู่ในห้องนักบินเนื่องจากเที่ยวบินที่ 175 ได้หยุดการลดระดับที่  ชั่วขณะ และไต่ระดับขึ้น  และเริ่มลดระดับลงอีกครั้งทันทีที่ผ่านเครื่องของเดลตาไป ไม่กี่อึดใจต่อมา เที่ยวบินที่ 175 ก็เกือบจะชนกลางอากาศอีกครั้งกับทีดับเบิลยูเอ เที่ยวบินที่ 3 ซึ่งกำลังบินจากเจเอฟเคไปยังเซนต์หลุยส์ โดยพลาดหางของเครื่องไปประมาณ  ก่อนที่เที่ยวบินที่ 175 จะตกเพียงไม่กี่วินาที มันยังเฉียดฉิวที่จะชนกับมิดเวสต์เอ็กซ์เพรส เที่ยวบินที่ 7 ซึ่งกำลังบินจากมิลวอกีไปยังลากวาร์เดีย นิวยอร์ก

โทรศัพท์
พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน โรเบิร์ต แฟงแมน และผู้โดยสาร ปีเตอร์ แฮนสันกับไบรอัน เดวิด สวีนีย์ ได้พูดโทรศัพท์จากโทรศัพท์อากาศของ GTE ที่ท้ายเครื่อง บันทึกของโทรศัพท์อากาศยังระบุด้วยว่าผู้โดยสารการ์เน็ต เบลีย์ พยายามโทรหาภรรยาของเขาถึงสี่ครั้ง

เวลา 08:52 น. โรเบิร์ต แฟงแมน โทรหาสำนักงานซ่อมบำรุงของยูไนเต็ดแอร์ไลน์ในซานฟรานซิสโกและได้คุยกับมาร์ก โพลิแคสโตร แฟงแมนรายงานเรื่องการจี้บังคับและกล่าวว่าสลัดอากาศน่าจะเป็นคนขับเครื่องบินอยู่ เขาบอกว่านักบินทั้งสองคนเสียชีวิตแล้วและพนักงานต้อนรับบนเครื่องคนหนึ่งถูกแทง หลังผ่านไป 1 นาที 15 วินาที สายก็ตัดไป โพลิแคสโตรจึงพยายามติดต่อห้องนักบินของเครื่องที่ถูกจี้โดยใช้ระบบสื่อสารและรายงานสภาวะอากาศยาน (ACARS) ของเครื่อง เขาเขียนว่า "ผมได้ยินรายงานเหตุการณ์บนเครื่องของคุณ โปรดยืนยันว่าทุกอย่างเป็นปกติ" แต่เขาไม่ได้รับการตอบกลับ

ไบรอัน เดวิด สวีนีย์ พยายามโทรหาภรรยาของเขา จูลี ในเวลา 08:59 น. แต่สุดท้ายก็ฝากข้อความไว้เพื่อบอกให้เธอรู้ว่าเครื่องบินถูกจี้ จากนั้นเขาโทรหาพ่อแม่ของเขาในเวลา 09:00 น. และได้คุยกับแม่ของเขา ลูอิส สวีนีย์บอกแม่ของเขาเกี่ยวกับการจี้บังคับและบอกว่าผู้โดยสารกำลังพิจารณาจะบุกเข้าไปในห้องนักบินและเข้าควบคุมเครื่อง ด้วยความเป็นห่วงว่าสลัดอากาศจะกลับมา เขาจึงบอกแม่ว่าเขาอาจจะต้องวางสายอย่างรวดเร็ว หลังกล่าวคำอำลา เขาก็วางสายไป

เวลา 08:52 น. ปีเตอร์ แฮนสัน โทรหาพ่อของเขา ลี แฮนสัน ที่อีสตัน รัฐคอนเนทิคัต แฮนสันเดินทางกับภรรยาของเขา ซู และลูกสาววัยสองขวบของพวกเขา คริสติน ซึ่งเป็นเหยื่อที่อายุน้อยที่สุดของวินาศกรรม 11 กันยายน เดิมทีครอบครัวนี้นั่งอยู่ที่แถว 19 ในที่นั่ง C, D และ E อย่างไรก็ดี ปีเตอร์โทรหาพ่อของเขาจากที่นั่ง 30E แฮนสันพูดเบา ๆ ว่าสลัดอากาศได้ยึดห้องนักบินแล้ว พนักงานต้อนรับบนเครื่องคนหนึ่งถูกแทง และอาจมีคนอื่นที่ส่วนหน้าของเครื่องถูกสังหารด้วย เขายังบอกด้วยว่าเครื่องบินบินอย่างผิดปกติ แฮนสันขอให้พ่อของเขาติดต่อยูไนเต็ดแอร์ไลน์ แต่ลีไม่สามารถติดต่อได้และได้โทรหาตำรวจแทน

ปีเตอร์ แฮนสัน โทรหาพ่อของเขาเป็นครั้งที่สองในเวลา 09:00 น. ว่า:
มันแย่แล้วครับพ่อ พนักงานต้อนรับถูกแทง พวกเขาดูเหมือนจะมีมีดและสเปรย์พริกไทย พวกเขาบอกว่ามีระเบิด มันแย่มากบนเครื่องบิน ผู้โดยสารกำลังอาเจียนและรู้สึกไม่สบาย เครื่องบินเคลื่อนที่กระตุก ผมไม่คิดว่านักบินเป็นคนขับเครื่องบินอยู่ ผมคิดว่าพวกเรากำลังจะตก ผมคิดว่าพวกเขาตั้งใจจะไปที่ชิคาโกหรือที่ไหนสักแห่งและบินชนตึก ไม่ต้องห่วงนะครับพ่อ ถ้ามันเกิดขึ้น มันจะเร็วมาก... โอ้ พระเจ้า... โอ้ พระเจ้า โอ้ พระเจ้า

ขณะที่สายถูกตัดไปอย่างกะทันหัน พ่อของแฮนสันได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้อง จากนั้นเขาเปิดโทรทัศน์ เช่นเดียวกับที่ลูอิส สวีนีย์ ทำที่บ้านของเธอเอง และทั้งคู่ได้เห็นขณะที่เครื่องบินพุ่งชนอาคารใต้
 การชน 
เวลา 08:58 น. เที่ยวบินที่ 175 อยู่เหนือรัฐนิวเจอร์ซีย์ที่ความสูง  ซึ่ง ณ จุดนั้น อัชชะฮ์ฮีคงจะมองเห็นควันไฟที่พวยพุ่งออกมาจากอาคารเหนืออยู่แต่ไกล เครื่องบินดิ่งลงอย่างต่อเนื่องมากกว่า  ในช่วงเวลา 5 นาทีกับ 4 วินาทีระหว่างเวลาประมาณ 08:58 น. จนถึงช่วงที่เครื่องชน โดยมีอัตราเฉลี่ยมากกว่า  ต่อนาที ภายหลัง บอตติเลียกล่าวว่าเขาและเพื่อนร่วมงาน "กำลังนับระดับความสูงถอยหลัง และพวกเขากำลังดิ่งลงอย่างรวดเร็วในช่วงท้ายด้วยอัตรา 10,000 ฟุตต่อนาที ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนสำหรับเครื่องบินพาณิชย์"thumb|right|แผนภาพแสดงตำแหน่งการชนของเครื่องบินทั้งสองลำ

สองนาทีก่อนการชน ศูนย์นิวยอร์กได้แจ้งเตือนศูนย์ควบคุมจราจรทางอากาศอีกแห่งที่รับผิดชอบเครื่องบินบินต่ำ ซึ่งสามารถเฝ้าดูเส้นทางของเที่ยวบินที่ 175 ได้ขณะที่มันบินเหนือนิวเจอร์ซีย์ ตามด้วยเกาะสแตเทนและอ่าวอัปเปอร์นิวยอร์ก ขณะที่อัชชะฮ์ฮีบังคับเครื่องบินให้เข้าแนวเพื่อชนอาคารใต้ ในช่วงสุดท้าย เครื่องบินกำลังเลี้ยวซ้ายอย่างรุนแรง เนื่องจากดูเหมือนว่าเครื่องบินอาจจะพลาดอาคารไปหรือชนเพียงแค่ปีกเท่านั้น ดังนั้น ผู้ที่อยู่ทางด้านซ้ายของเครื่องจึงมองเห็นอาคารต่าง ๆ ที่กำลังเข้ามาได้อย่างชัดเจน โดยมีอาคารหนึ่งกำลังลุกไหม้ เครื่องบินพุ่งชนส่วนหน้าของอาคารใต้ที่ด้านทิศใต้ด้วยความเร็วประมาณ  พุ่งชนชั้นที่ 77 ถึง 85 โดยมีเชื้อเพลิงเครื่องบินประมาณ 9,100 แกลลอนสหรัฐ (34,000 ลิตร; 7,600 แกลลอนอิมพีเรียล) อยู่บนเครื่อง ผู้โดยสารและสลัดอากาศบนเครื่องเสียชีวิตทั้งหมดทันที ขณะที่เที่ยวบินที่ 175 พุ่งชนอาคารใต้ในเวลา 09:03 น. สื่อหลายสำนักกำลังรายงานข่าวการชนของเครื่องบินลำแรกในอาคารเหนือเมื่อ 17 นาทีก่อนหน้านี้อยู่แล้ว โดยมีผู้คนหลายล้านคนทั่วโลกกำลังรับชมอยู่ ภาพการชนของเที่ยวบินที่ 175 จึงถูกบันทึกในวิดีโอจากหลายมุมมองทั้งทางโทรทัศน์สดและวิดีโอสมัครเล่น ขณะที่กล้องเกือบร้อยตัวสามารถจับภาพเที่ยวบินที่ 175 ในภาพถ่ายได้ก่อนจะชน ภาพวิดีโอการชนถูกนำมาเปิดซ้ำหลายครั้งในรายการข่าวในวันที่มีการโจมตีและในวันต่อ ๆ มา ก่อนที่เครือข่ายข่าวหลักจะจำกัดการใช้งานภาพดังกล่าว การสันนิษฐานเบื้องต้นคือการชนของเที่ยวบินที่ 11 เป็นอุบัติเหตุ ซึ่งเป็นความเชื่อที่ผิดพลาดที่ทำให้กระบวนการอพยพอาคารใต้ทันทีหลังจากเครื่องบินลำแรกชนอาคารเหนือล่าช้าไปด้วย ความเชื่อนี้ถูกลบล้างเมื่อเที่ยวบินที่ 175 พุ่งชนอาคารใต้

การท่าเรือเริ่มการอพยพอาคารเหนือทั้งหมดในทันทีหลังเที่ยวบินที่ 11 ชน อย่างไรก็ดี ไม่ได้มีการทำเช่นเดียวกันกับอาคารใต้ในช่วงเวลา 17 นาทีระหว่างการชนทั้งสองครั้ง แต่การท่าเรือได้สั่งให้พนักงานอยู่ในที่เดิม แม้จะมีอุปสรรคเหล่านี้ จำนวนผู้ที่จะต้องเสียชีวิตในอาคารใต้ก็ยังลดลงอย่างมากหลังการชนของเครื่องบินลำแรก และมีผู้คนประมาณ 2,900 คนที่ลงมาจากชั้นที่จะถูกติดกับในภายหลังก่อนที่อาคารจะถูกชน

อย่างไรก็ดี ยังคงมีผู้คนมากกว่า 600 คนอยู่บนชั้นที่ 77–110 เมื่อเครื่องบินชน การชนครั้งนี้ได้คร่าชีวิตผู้คนหลายร้อย รวมถึงทุกคนบนเครื่องและอีกหลายคนภายในอาคารใต้ อย่างไรก็ดี เมื่อเทียบกับอาคารเหนือ บันไดหนึ่งแห่งยังคงอยู่เกือบจะสมบูรณ์จากบนลงล่างหลังเที่ยวบินที่ 175 ชนอาคารใต้ นี่เป็นเพราะเที่ยวบินที่ 11 ชนเกือบจะตรงกลางแกนกลางของอาคารเหนือและตัดเส้นทางหนีทั้งหมดตั้งแต่ชั้นที่ 92 ขึ้นไป แต่ในทางกลับกัน อัชชะฮ์ฮีได้บังคับเครื่องให้ชนกับครึ่งตะวันออกของด้านทิศใต้ของอาคารใต้ใกล้กับมุมตะวันออกเฉียงใต้ในขณะที่ทำมุมเอียงอย่างรุนแรง ทำให้เกือบจะพลาดปล่องบันได A ที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือไป มีเพียง 18 คนเท่านั้นที่ผ่านโซนที่ถูกชนโดยใช้บันไดที่ยังมีอยู่และออกจากอาคารใต้ได้อย่างปลอดภัยก่อนที่อาคารจะถล่ม หนึ่งในผู้รอดชีวิตเหล่านี้ สแตนลีย์ เพรมนัท ซึ่งเห็นเครื่องบินกำลังพุ่งตรงมาหาเขา ควัน เพลิงที่เกิดขึ้นเป็นหย่อม ๆ และแก๊สร้อนที่ระบายออกทางบันไดทำให้ผู้ที่ติดอยู่ต้องเลี่ยงการใช้บันไดโดยสิ้นเชิง หรือมุ่งหน้าขึ้นไปข้างบนด้วยความหวังว่าจะมีการช่วยเหลือทางเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้า ในขณะที่มีการสันนิษฐานว่าบางคนอาจกำลังลงมาจากโซนที่ถูกชนเมื่ออาคารถล่มในเวลา 09:59 น. ไม่ว่าในกรณีใด ผู้ที่ไม่สามารถออกมาได้ก็เสียชีวิตจากเพลิงและควัน หรือจากการถล่มของอาคารในที่สุด มีสามคนถูกพบเห็นว่าตกลงมาเสียชีวิตจากชั้นบนของอาคารใต้ โดยสองคนในนั้นกระโดดลงมาเพื่อหนีจากสภาพภายในอาคาร นักดับเพลิงแดเนียล ซูร์ ที่กำลังไปที่อาคารใต้ถูกฆ่าตายเมื่อหนึ่งในสองคนนี้ตกลงมาทับเขา

การชนของเที่ยวบินที่ 175 ยังทำให้เกิดความเสียหายเล็กน้อยกับอาคารเหนือที่กำลังลุกไหม้อยู่แล้วด้วย เนื่องจากหน้าต่างบางบานที่ด้านตะวันออกซึ่งอยู่ใกล้กับอาคารใต้ได้แตกออกในทันทีที่คลื่นความดันที่เกิดจากลูกไฟพุ่งเข้าชน ทำให้เพลิงในอาคารเหนือแย่ลง หลังจากที่เครื่องบินทะลุผ่านอาคารไปแล้ว ส่วนหนึ่งของล้อลงจอดและลำตัวเครื่องบินได้หลุดออกมาทางด้านเหนือของอาคารและชนทะลุหลังคาและพื้นสองชั้นของอาคาร 45–47 พาร์กเพลซ ระหว่างถนนเวสต์บรอดเวย์และเชิร์ชสตรีตห่างจากอดีตเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ไปทางเหนือ  คานพื้นสามชิ้นของชั้นบนสุดของอาคารถูกทำลาย ทำให้เกิดความเสียหายทางโครงสร้างครั้งใหญ่
 ผลพวง 

การพุ่งชนอาคารใต้ของเที่ยวบินที่ 175 นั้นเร็วกว่าและอยู่ในระดับต่ำกว่าการพุ่งชนอาคารเหนือ โดยพุ่งชนใกล้กับมุมอาคารมากกว่าจะพุ่งชนกลางอาคาร ส่งผลกระทบต่อความสมบูรณ์ของโครงสร้างมากกว่า ดังนั้นจึงมีน้ำหนักโครงสร้างจำนวนมหาศาลกดลงบนส่วนของอาคารที่ได้รับความเสียหายและกำลังลุกไหม้ในลักษณะไม่สมดุล อาคารใต้ถล่มลงในเวลา 9:59 น.  หลังเกิดเพลิงไหม้เป็นเวลา 56 นาที การพุ่งชนของเที่ยวบินที่ 175 ไม่ได้เป็นสาเหตุโดยตรงที่ทำให้อาคารใต้ถล่ม แต่เป็นเพลิงไหม้ที่เกิดจากเชื้อเพลิงเครื่องบินที่เป็นสาเหตุของการถล่ม อาคารใต้เป็นตึกระฟ้าตึกแรกที่ถล่มลงแม้ว่าจะถูกชนเป็นตึกที่สอง ไม่มีใครที่อยู่ในอาคารใต้ในขณะถล่มรอดชีวิต

กล่องดำของเที่ยวบินที่ 175 เช่นเดียวกับของเที่ยวบินที่ 11 ไม่เคยถูกพบ เศษบางส่วนจากเที่ยวบินที่ 175 ถูกกู้คืนได้ในบริเวณใกล้เคียง รวมถึงชุดล้อลงจอดที่พบบนยอดอาคารที่มุมถนนเวสต์ยรอดเวย์และพาร์กเพลซ เครื่องยนต์ที่พบที่ถนนเชิร์ชและเมอร์รีย์ และส่วนหนึ่งของลำตัวเครื่องบินที่ตกลงบนยอดอาคาร 5 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2013 มีการค้นพบชิ้นส่วนกลไกปีกสร้างแรกยกด้านในของโบอิง 767 ที่ติดอยู่ระหว่างอาคารสองหลังที่พาร์กเพลซthumb|หลังจากถูกเพลิงไหม้เป็นเวลา 56 นาที อาคารใต้ก็ถล่มลงมาในเวลา 9:59 น. ก่อนที่อาคารเหนือจะถล่มลงมา 29 นาที แม้จะถูกโจมตีในอีก 17 นาทีต่อมา
ระหว่างกระบวนการกู้ซาก มีการระบุชิ้นส่วนขนาดเล็กของร่างผู้โดยสารบางคนบนเที่ยวบินที่ 175 ได้ เช่น ชิ้นส่วนกระดูกขนาด 6 นิ้ว (15 เซนติเมตร) ของปีเตอร์ แฮนสัน และชิ้นส่วนกระดูกเล็ก ๆ ของลิซา ฟรอสต์ ใน ค.ศ. 2008 มีการระบุตัวตนของอโลนา เอบราแฮม ผู้โดยสารเที่ยวบินที่ 175 ได้โดยใช้ตัวอย่างดีเอ็นเอ ร่างของคนอื่น ๆ อีกหลายคนบนเที่ยวบินที่ 175 ไม่เคยถูกกู้คืน

ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ได้ยกเลิกรหัสเที่ยวบิน 175 และ 93 หลังจากวินาศกรรม มีรายงานในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2011 ว่าบริษัทกำลังจะนำรหัสดังกล่าวกลับมาใช้ใหม่ในฐานะเที่ยวบินร่วมที่ดำเนินการโดยคอนติเนนตัลแอร์ไลน์ ทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากสื่อบางสำนักและสหภาพแรงงานที่เป็นตัวแทนของนักบินยูไนเต็ด ยูไนเต็ดกล่าวว่ารหัสดังกล่าว "ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งโดยไม่ได้ตั้งใจ" และจะไม่ถูกนำกลับมาใช้อีก

ชื่อของเหยื่อเที่ยวบินที่ 175 ถูกจารึกไว้ที่อนุสรณ์สถานและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ 11 กันยายน

รัฐบาลกลางให้ความช่วยเหลือทางการเงินขั้นต่ำ 500,000 ดอลลาร์แก่ครอบครัวของเหยื่อที่เสียชีวิตจากวินาศกรรม โดยผู้ที่ยอมรับเงินจากรัฐบาลจะต้องสละสิทธิ์การฟ้องร้องหน่วยงานใด ๆ เพื่อเรียกค่าเสียหาย มีการจ่ายเงินมากกว่า 7 พันล้านดอลลาร์ให้กับเหยื่อโดยกองทุนชดเชยเหยื่อ 11 กันยายน แม้ตัวเลขดังกล่าวจะรวมค่าเสียหายสำหรับผู้ที่ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตจากเที่ยวบินที่ถูกจี้อื่น ๆ หรือในอาคาร มีการยื่นฟ้องรวม 96 คดีในนามของประชาชนต่อสายการบินและบริษัทที่เกี่ยวข้อง ส่วนใหญ่ตกลงยอมความโดยมีเงื่อนไขที่ไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ แต่คาดว่าค่าชดเชยรวมทั้งหมดอยู่ที่ประมาณ 500 ล้านดอลลาร์ มีเพียงคดีเดียวที่เข้าสู่การพิจารณาคดีแพ่ง นั่นคือคดีฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากการเสียชีวิตโดยมิชอบด้วยกฎหมายโดยครอบครัวของมาร์ก เบวิส ต่อสายการบิน โบอิง และบริษัทรักษาความปลอดภัยของสนามบิน ซึ่งในที่สุดก็มีการตกลงยอมความในเดือนกันยายน ค.ศ. 2011 เอลเลน มารีอานี ภรรยาของหลุยส์ นีล มารีอานี ผู้โดยสาร ได้ยื่นฟ้องประธานาธิบดีจอร์จ บุช เจ้าหน้าที่ระดับสูงคนอื่น ๆ และหน่วยงานรัฐบาลต่าง ๆ แต่คดีของเธอถูกตัดสินว่าไม่มีสาระสำคัญ
 แกลเลอรี 

 ดูเพิ่ม 

 มาเลเซียแอร์ไลน์ซิสเต็ม เที่ยวบินที่ 653
 อินเดียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 814
 ทีดับเบิลยูเอ เที่ยวบินที่ 847
 รายชื่อการจี้บังคับอากาศยาน
 2 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (ค.ศ. 1971–2001)

 อ้างอิง 
 หมายเหตุ 

 อ้างอิง 

 แหล่งที่มา 











 แหล่งข้อมูลอื่น 
 The Final 9/11 Commission Report  
 CNN September 11 Memorial page, with passenger and crew lists 
 Memorial wiki tribute to those killed in this flight (with flight manifest)
 9-11 NTSB Report
 Picture of aircraft Pre 9/11

หมวดหมู่:วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544
หมวดหมู่:การจี้เครื่องบิน
หมวดหมู่:อุบัติเหตุของเครื่องบินโบอิง 767
หมวดหมู่:อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับยูไนเต็ดแอร์ไลน์
หมวดหมู่:อุบัติเหตุและอุบัติการณ์ทางการบินที่มีการจงใจทำให้อากาศยานตกหรือชน