นิทานคติสอนใจ

นิทานคติสอนใจ () หมายถึงวรรณกรรมหรือโคลงกลอนสั้น ๆ ที่แฝงคำสอนหรือบทเรียนทางจริยธรรมหรือทางศาสนา นิทานคติสอนใจต่างจากนิทานอุทาหรณ์ตรงที่นิทานอุทาหรณ์จะใช้สัตว์ ต้นไม้ สิ่งของ หรือธรรมชาติเป็นองค์ประกอบของเรื่อง ในขณะที่องค์ประกอบของนิทานคติสอนใจจะเป็นมนุษย์ 

นักวิชาการทางพันธสัญญาใหม่จะใช้คำว่านิทานคติสอนใจเฉพาะนิทานที่เกี่ยวกับพระเยซูเท่านั้นJohn P. Meier,  “A Marginal Jew”, volume II, Doubleday, 1994. ซึ่งตามความหมายจริง ๆ ของคำนี้จะกว้างกว่านั้น

คำว่า  มาจากภาษากรีก  ซึ่งเป็นคำที่นักวาทศาสตร์ชาวกรึกใช้ในการบรรยายการใช้เรื่องที่แต่งขึ้นมาสั้น ๆ เพี่อเป็นตัวอย่าง ต่อมาความหมายก็เปลี่ยนไปเป็นการเล่าเรื่องที่แฝงคำสอนทางจริยธรรมHenry Watson Fowler|H.W. Fowler, Fowler's Modern English Usage|Modern English Usage, Oxford, Clarendon Press, 1958.

ตัวอย่างนิทานคติสอนใจที่เป็นที่รู้จักกันก็ได้แก่ตำนานของพระเยซูเรื่อง นิทานคติสอนใจเรื่องลูกคนโปรด (Parable of the Prodigal Son) เป็นต้น

 อ้างอิง 

 ดูเพิ่ม  
 นิทานอุทาหรณ์
 อุปมานิทัศน์


หมวดหมู่:ปรัชญา
หมวดหมู่:คำศัพท์และเทคนิคทางวรรณกรรม
หมวดหมู่:ตำนาน
หมวดหมู่:ศาสนาคริสต์