กล้องโทรทรรศน์วิทยุ

กล้องโทรทรรศน์วิทยุ (radio telescope) เป็นอุปกรณ์ทางดาราศาสตร์ ใช้บันทึกและวัดสัญญาณคลื่นวิทยุจากวัตถุท้องฟ้าต่าง ๆ กล้องโทรทรรศน์วิทยุต่างจากกล้องโทรทรรศน์เชิงแสงตรงที่ปฏิบัติงานในความถี่ของคลื่นวิทยุที่ความยาวคลื่นตั้งแต่ 10 มิลลิเมตร ไปจนถึง 10-20 เมตร โดยทั่วไปจานเสาอากาศของกล้องโทรทรรศน์วิทยุจะมีรูปร่างเป็นพาราโบลา อาจอยู่เดี่ยว ๆ หรือประกอบกันเป็นแถวลำดับ ทำหน้าที่เปรียบเทียบได้กับกระจกของกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสง กล้องโทรทรรศน์วิทยุนำไปสู่การค้นพบวัตถุใหม่และปรากฏการณ์ เช่น เควซาร์ พัลซาร์ และไมโครเวฟพื้นหลัง

 ประวัติ 
กล้องโทรทรรศน์วิทยุกล้องแรกสร้างโดย คาร์ล แจนสกี นักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน เมื่อปี พ.ศ. 2474 ซึ่งเขาพบว่า "สัญญาณรบกวน" ที่บันทึกได้เป็นสัญญาณจากทางช้างเผือก ต่อมาหลังสงครามโลกครั้งที่สอง มีการทดลองสร้างกล้องโทรทรรศน์วิทยุหลายแห่ง ส่วนมากในประเทศออสเตรเลียและอังกฤษ และได้รับความสนใจทั้งในสหรัฐอเมริกา สหภาพโซเวียต ฝรั่งเศส และญี่ปุ่น

 ประเภท 
ช่วงความถี่ในสเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้าที่ประกอบเป็นสเปกตรัมวิทยุ (radio spectrum) นั้นกว้างมาก ดังนั้น ประเภทของเสาอากาศที่ใช้เป็นกล้องโทรทรรศน์วิทยุจึงมีการออกแบบ ขนาด และการกำหนดค่าที่แตกต่างกันมาก ที่ความยาวคลื่น 30 เมตรถึง 3 เมตร (ความถี่ 10–100 เมกะเฮิรตซ์) โดยทั่วไปแล้วจะเป็นเสาอากาศแบบมีทิศทางคล้ายกับ "เสาอากาศทีวี" หรือเป็นเสาอากาศแบบที่มีแผ่นสะท้อนคลื่นอยู่กับที่ขนาดใหญ่ที่มีจุดโฟกัสที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ เนื่องจากความยาวคลื่นที่สังเกตได้จากเสาอากาศประเภทนี้มีความยาวมาก จึงสามารถสร้างพื้นผิว "ตัวสะท้อนคลื่น" ได้จากตะแกรงลวดหยาบๆ เช่น ลวดตาข่ายกรงไก่ (Chicken wire) 

 ดูเพิ่ม 
 Atacama Large Millimeter Array

 อ้างอิง 
 Patrick Moore, Philip's Astronomy Encyclopedia, 2002, p. 333. ISBN 0-540-07863-8.

หมวดหมู่:ชนิดของกล้องโทรทรรศน์
หมวดหมู่:กล้องโทรทรรศน์วิทยุ