อำเภอเจาะไอร้อง

เจาะไอร้อง (มลายูปัตตานี: چايوڠ ; แชย็อง) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนราธิวาส เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอระแงะ

 ประวัติ 
ประวัติความเป็นมาอำเภอเจาะไอร้อง มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับที่มาของชื่ออำเภออยู่ 2 แบบ
ความหมายของคำว่า "เจาะไอร้อง"
หนึ่ง คือ “เจาะไอร้อง” มาจากคำว่า “บือเจาะ” ซึ่งแปลว่า แตกหรือหัก กับ “แอรอง” ซึ่งเป็นชื่อของภาชนะส่วนพระองค์ของกษัตริย์สมัยก่อน โดยระหว่างเสด็จผ่านพื้นที่แถบนี้ ได้ทำภาชนะนั้นหล่น จึงเรียกชื่อว่า “บือเจาะ แอรอง” หมายถึงพื้นที่ที่ภาชนะที่เรียกว่า แอรอง แตกหัก เมื่อเขียนเป็นภาษาไทยจึงแผลงเป็น “เจาะไอร้อง”

สอง คือ “เจาะไอร้อง” มาจากภาษามลายูว่า “ปือเจ๊าะแอรอง” แปลว่า “แตกเสี้ยว” โดยมีเรื่องเล่าว่าสมัยก่อนในพื้นที่นี้มีโอ่ง 1 ใบ และเป็นโภคภัณฑ์หายาก แต่จู่ๆ ก็ถูกทำให้แตก เมื่อโอ่งแตกก็กลายเป็นเสี้ยว จึงเรียกว่า “บ้านปือเจ๊าะแอรอง” และเพี้ยนเป็นภาษาไทยว่า “เจาะไอร้อง”
อำเภอเจาะไอร้องเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอระแงะ ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอเจาะไอร้องตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองนราธิวาส
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอตากใบและอำเภอสุไหงปาดี
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสุไหงปาดี
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอระแงะ 

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอเจาะไอร้องแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 33 หมู่บ้าน ได้แก่

1.จวบ    (Chuap)   8 หมู่บ้าน 2.บูกิต    (Bukit)    14 หมู่บ้าน 3.มะรือโบออก    (Maruebo Ok)   11 หมู่บ้าน 

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอเจาะไอร้องประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
 องค์การบริหารส่วนตำบลจวบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจวบทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลบูกิต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบูกิตทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลมะรือโบออก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมะรือโบออกทั้งตำบล

 อ้างอิง 

จเไอร้อง