อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11

อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 เป็นเที่ยวบินโดยสารภายในประเทศที่ถูกผู้ก่อการร้ายอัลกออิดะฮ์ห้าคนจี้บังคับเมื่อเช้าวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการโจมตีในวินาศกรรม 11 กันยายน เครื่องบินที่ถูกจี้ถูกเจตนาให้พุ่งชนอาคารเหนือของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในนครนิวยอร์ก ทำให้ผู้ที่อยู่บนเครื่องเสียชีวิตทั้งหมด และส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่าหนึ่งพันคน ในชั้น 18 ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า นอกเหนือจากผู้ที่ติดอยู่ด้านล่างพื้นที่เกิดเหตุ การตกของเที่ยวบินที่ 11 ถือเป็นการโจมตีพลีชีพครั้งร้ายแรงที่สุดในบรรดาการโจมตีทั้งสี่ครั้งที่เกิดขึ้นในเช้าวันนั้น ทั้งในแง่ของผู้เสียชีวิตบนเครื่องและบนภาคพื้น และเป็นการก่อการร้ายครั้งเดียวที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์โลก และเป็นอุบัติเหตุเครื่องบินตกครั้งร้ายแรงที่สุดตลอดกาล เครื่องบินที่เกี่ยวข้องคือโบอิง 767-200อีอาร์ มีผู้โดยสารและลูกเรือ 92 คน กำลังบินในเส้นทางข้ามทวีปตามกำหนดการประจำวันของอเมริกันแอร์ไลน์ในช่วงเช้าจากท่าอากาศยานนานาชาติบอสตันโลแกนในรัฐแมสซาชูเซตส์ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิสในรัฐแคลิฟอร์เนีย

เครื่องบินออกจากรันเวย์ในเวลา 07:59 น. ไม่ถึงสิบห้านาทีหลังเครื่องขึ้น สลัดอากาศได้ทำร้ายพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินสองคน ฆาตกรรมผู้โดยสารหนึ่งคน และบุกเข้าไปในห้องนักบิน ในขณะที่บังคับผู้โดยสารและลูกเรือให้ไปอยู่ท้ายเครื่อง ผู้ก่อการร้ายโจมตีนักบินทั้งสองคน ทำให้ผู้นำสลัดอากาศ มุฮัมมัด อะฏา เข้าควบคุมเครื่องบิน เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศสงสัยว่าเที่ยวบินกำลังมีปัญหาเนื่องจากลูกเรือไม่ตอบสนอง พวกเขาตระหนักว่าเครื่องถูกจี้เมื่อคำประกาศของอะฏาที่พูดกับตัวประกันถูกส่งไปยังหอควบคุมจราจรทางอากาศโดยบังเอิญแทนที่จะเป็นระบบประกาศบนเครื่องบิน นอกจากนี้ พนักงานต้อนรับบนเครื่องสองคนสามารถติดต่อกับอเมริกันแอร์ไลน์ได้และส่งข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับสถานการณ์ รวมถึงผู้เสียชีวิตที่เกิดขึ้นกับลูกเรือและผู้โดยสาร

อะฏาบังคับเครื่องบินที่ถูกจี้ให้พุ่งชนอาคารเหนือของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ตั้งแต่ชั้นที่ 93 ถึง 99 ในเวลา 08:46 น. ตามเวลาท้องถิ่น การพุ่งชนถูกผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนบนถนนในนครนิวยอร์กรวมถึงรัฐนิวเจอร์ซีย์ที่อยู่ใกล้เคียงเป็นพยานรู้เห็น สื่อเริ่มรายงานเหตุการณ์อย่างรวดเร็วและคาดเดาว่าการชนครั้งนี้เป็นอุบัติเหตุ สิบเจ็ดนาทีต่อมา ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 ก็พุ่งชนอาคารใต้ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในเวลา 09:03 น. ทำให้ความเข้าใจที่ว่าเป็นอุบัติเหตุหมดสิ้นไปในทันที

ความเสียหายที่เกิดจากเครื่องบินและเพลิงที่ลุกไหม้จากการชนทำให้อาคารเหนือถล่มในเวลา 10:28 น. ของเช้าวันนั้น ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นอีกหลายร้อย ขณะที่ความพยายามกู้ภัยที่บริเวณเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์นำไปสู่การค้นพบและระบุชิ้นส่วนร่างกายของผู้ที่ขึ้นเครื่องเที่ยวบินที่ 11 แต่หลายรายยังคงไม่สามารถระบุตัวตน

 เที่ยวบิน 
เครื่องบินที่เกี่ยวข้องกับการจี้คือโบอิง 767-200อีอาร์ ทะเบียน  ถูกสร้างและส่งมอบใน ค.ศ. 1987 มีความจุผู้โดยสาร 158 คน (ชั้นหนึ่ง 9 คน ชั้นธุรกิจ 30 คน และชั้นประหยัด 119 คน) แต่ในเที่ยวบินวันที่ 11 กันยายน มีผู้โดยสาร 81 คน และลูกเรือ 11 คน ถือเป็นจำนวนที่เบาบาง โดยมีความจุอยู่ที่ 58% แต่ก็สูงกว่าอัตราส่วนบรรทุกของเที่ยวบินที่ 11 ในเช้าวันอังคาร ซึ่งอยู่ที่ 39% ในช่วงหลายเดือนก่อน 11 กันยายน ลูกเรือประกอบด้วยกัปตันจอห์น โอโกนาวสกี (อายุ 50 ปี) (อดีตนักบินขนส่งกองทัพอากาศ), ผู้ช่วยนักบิน ทอมัส แมกกินเนส จูเนียร์ (อายุ 42 ปี) (อดีตนักบินขับไล่กองทัพเรือ) หัวหน้าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน แคเรน มาร์ติน และพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน บาร์บารา อาเรสเตกุย, เจฟฟรีย์ คอลล์แมน, ซารา โลว์, แคทลีน นิโคเซีย, เบ็ตตี ออง, จีน โรเจอร์, ไดแอนน์ สไนเดอร์ และเอมี สวีนีย์
+นักบินหน้าที่ชื่ออายุกัปตันจอห์น โอโกนาวสกี50ผู้ช่วยนักบินทอมัส แมกกินเนส จูเนียร์42
แมกกินเนสได้รับมอบหมายให้บินในเที่ยวบินนี้เมื่อวันก่อนหน้าตอนประมาณ 15:00 น. หลังจากที่เขาฉลองวันเกิดกับครอบครัวในวันที่ 10 กันยายน โดยนักบินอีกคนหนึ่งเดิมทีมีกำหนดบินในเที่ยวบินนี้In my Seat, a Pilot Story from 9/11

+ลูกเรือตำแหน่งชื่ออายุที่นั่งชั้นบริการ1แคเรน มาร์ติน401Lห้องโดยสารชั้นหนึ่ง2แคทลีน นิโคเซีย543Lครัวชั้นโคช3เบ็ตตี ออง453Rห้องโดยสารชั้นโคช4ไดแอนน์ สไนเดอร์422Rครัวชั้นธุรกิจ5บาร์บารา อาเรสเตกุย381R Centerครัวชั้นหนึ่ง6เจฟฟรีย์ คอลล์แมน412Lห้องโดยสารชั้นโค้ช / ช่วยเหลือห้องโดยสารชั้นหนึ่งหากจำเป็น7ซารา โลว์292Rห้องโดยสารชั้นธุรกิจ8จีน โรเจอร์241L กลางห้องโดยสารชั้นธุรกิจ9เอมี สวีนีย์353Lห้องโดยสารชั้นโคช
ผู้โดยสารทั้งหมด 92 คนบนเครื่องเสียชีวิต รวมถึงเดวิด เอนเจิล ผู้สร้างและผู้อำนวยการสร้างบริหารของซีรีส์ Frasier และภรรยาของเขา ลินน์ เอนเจิล, นักแสดงหญิง เบอร์รี เบเรนสัน และแดเนียล เลวิน ผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทอาคาไมเทคโนโลยีส์ เซท แมกฟาร์เลน ผู้สร้างซีรีส์แฟมิลี่กาย มีกำหนดการเดินทางไปกับเที่ยวบินนี้ แต่เขาตื่นสายจากอาการเมาค้างและมาถึงสนามบินไม่ทัน ส่วนนักแสดงชาย มาร์ก วาห์ลเบิร์ก ก็มีกำหนดการเดินทางเที่ยวบินนี้เช่นกัน แต่ได้เปลี่ยนแผนและยกเลิกตั๋วก่อนวันเดินทางหนึ่งวัน เช่นเดียวกับนักแสดงหญิง ลีแอนน์ ลิตเทรลล์ ที่ได้จองเที่ยวบินนี้ไว้ก่อนหน้า แต่ก็ได้เปลี่ยนแผนการเดินทางในภายหลังเช่นกัน

ขึ้นเครื่อง
พอร์ตแลนด์ รัฐเมน


พวกเขาขึ้นเครื่องของคอลแกนแอร์ เที่ยวบินที่ 5930 ซึ่งมีกำหนดออกเดินทางในเวลา 06:00 น. และบินไปยังบอสตัน สลัดอากาศทั้งสองมีตั๋วชั้นหนึ่งพร้อมกับเที่ยวบินต่อเครื่องไปยังลอสแอนเจลิส อะฏาได้เช็กอินกระเป๋าสองใบ เป็นกระเป๋าสีเขียวของทราเวลเกียร์และกระเป๋าสีดำของทราเวลโปร ขณะที่อัลอุมรีไม่ได้เช็กอินกระเป๋า เมื่อพวกเขาเช็กอิน ระบบคัดกรองผู้โดยสารด้วยคอมพิวเตอร์ (CAPPS) ได้เลือกให้อะฏาได้รับการตรวจสอบสัมภาระเพิ่มเติม แต่เขาก็ขึ้นเครื่องได้โดยไม่มีปัญหา

เที่ยวบินจากพอร์ตแลนด์ออกเดินทางตรงเวลาและมาถึงบอสตันในเวลา 06:45 น. สลัดอากาศอีกสามคน วะลีด อัชชะฮ์รี, วาอิล อัชชะฮ์รี และสัฏฏาม อัสสุกอมีย์ เดินทางมาถึงท่าอากาศยานโลแกนในเวลาเดียวกัน โดยได้จอดรถเช่าไว้ในลานจอดรถของสนามบิน ในเวลา 06:52 น. มัรวาน อัชชะฮ์ฮี นักบินสลัดอากาศของยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 ได้โทรศัพท์จากตู้โทรศัพท์ในท่าอากาศยานโลแกนไปยังโทรศัพท์มือถือของอะฏา การโทรครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นการยืนยันว่าการโจมตีพร้อมจะเริ่มขึ้นแล้ว

บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์
เนื่องจากไม่ได้รับบอร์ดดิงพาสสำหรับเที่ยวบินที่ 11 ที่พอร์ตแลนด์ อะฏาและอัลอุมรีจึงทำการเช็กอินและผ่านจุดตรวจความปลอดภัยที่บอสตัน อัสสุกอมีย์, วาอิลและวะลีด อัชชะฮ์รีก็เช็กอินสำหรับเที่ยวบินเดียวกันที่บอสตันเช่นกัน โดยวาอิล อัชชะฮ์รีและอัสสุกอมีย์เช็กอินกระเป๋าคนละใบ ส่วนวะลีด อัชชะฮ์รีไม่ได้เช็กอินกระเป๋า CAPPS ได้เลือกทั้งสามคนเพื่อทำการตรวจกระเป๋าอย่างละเอียด แต่เนื่องจาก CAPPS ใช้สำหรับการตรวจกระเป๋าเท่านั้น สลัดอากาศทั้งสามจึงไม่ได้รับการตรวจสอบเพิ่มเติมที่จุดตรวจความปลอดภัยผู้โดยสาร

ผู้ช่วยนักบิน ลินน์ ฮาวแลนด์ เพิ่งเดินทางมาถึงบอสตันหลังทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยนักบินในเที่ยวบินจากซานฟรานซิสโก ซึ่งจะถูกกำหนดให้เป็นอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 ขณะที่เธอกำลังเดินออกจากเครื่องและเข้าไปในห้องรับรองผู้โดยสาร อะฏาได้เข้ามาหาเธอและถามว่าเธอจะบินเครื่องลำนี้กลับข้ามประเทศหรือไม่ เมื่อฮาวแลนด์บอกเขาว่าเธอเพิ่งนำเครื่องเข้ามา อะฏาก็หันหลังและเดินจากไป ขณะที่เขากำลังขึ้นเที่ยวบินที่ 11 อะฏาได้ถามเจ้าหน้าที่ที่ประตูทางเข้าว่ากระเป๋าสองใบที่เขาเช็กอินไว้ก่อนหน้านี้ที่พอร์ตแลนด์ได้ถูกบรรทุกขึ้นเครื่องหรือไม่ ในการเช็กอินที่เร่งรีบหลังเที่ยวบินจากพอร์ตแลนด์ เจ้าหน้าที่สายการบินไม่ได้บรรทุกกระเป๋าของอะฏาขึ้นบนเที่ยวบินที่ 11

เวลา 07:40 น. สลัดอากาสทั้งห้าคนขึ้นเครื่องเรียบร้อยแล้ว ซึ่งมีกำหนดออกเดินทางเวลา 07:45 น. อะฏานั่งในที่นั่งชั้นธุรกิจ 8D โดยมีอัลอุมรีนั่งที่ 8G และอัสสุกอมีย์นั่งที่ 10B ส่วนวาลีดและวาอิล อัชชะฮ์รีนั่งในที่นั่งชั้นหนึ่ง 2B และ 2A ก่อนเครื่องจะออกเดินทางไม่นาน ไมเคิล วูดเวิร์ด ผู้จัดการฝ่ายบริการเที่ยวบินของอเมริกันแอร์ไลน์ได้เดินขึ้นไปบนเครื่องเพื่อตรวจสอบครั้งสุดท้าย เขาเดินผ่านอะฏาอย่างรวดเร็วและรายงานในภายหลังว่าอะฏามีสีหน้าหม่นหมอง จากนั้นเขาก็ออกจากเครื่องไป เวลา 07:46 น. ช้ากว่ากำหนดการหนึ่งนาที เครื่องบินได้รับอนุญาตให้ถอยออกจากประตู B32 และได้รับอนุญาตให้แท็กซี่ไปยังรันเวย์ในเวลา 07:50 น. เครื่องบินบินขึ้นจากท่าอากาศยานนานาชาติโลแกนจากรันเวย์ 4R ในเวลา 07:59 น.

 การจี้บังคับ 
 "โอเคค่ะ, ฉันชื่อเบ็ตตี ออง เป็น [พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน] หมายเลข 3 ของเที่ยวบิน 11 หมายเลข 1 ของเราถูกแทง หัวหน้าพนักงานต้อนรับก็ถูกแทง ไม่มีใครรู้ว่าใครแทงใคร และตอนนี้เราไม่สามารถเข้าไปที่ชั้นธุรกิจได้เลยเพราะไม่มีใครหายใจออก และเราเข้าไปที่ห้องนักบินไม่ได้ ประตูไม่เปิด" - พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน เบ็ตตี ออง ถึงสายด่วนฉุกเฉินของอเมริกันแอร์ไลน์

คณะกรรมาการ 9/11 ประเมินว่าการจี้บังคับเริ่มขึ้นเมื่อเวลา 08:14 น. ซึ่งเป็นช่วงที่นักบินหยุดตอบสนองต่อคำขอจากศูนย์ควบคุมจราจรทางอากาศบอสตัน (Boston ARTCC) เวลา 08:13:29 น. ขณะที่เครื่องกำลังบินผ่านตอนกลางของรัฐแมสซาชูเซตส์ที่ระดับความสูง  นักบินตอบสนองต่อคำขอจากศูนย์บอสตันให้เลี้ยวขวา 20 องศา เวลา 08:13:47 น. ศูนย์บอสตันบอกให้นักบินไต่ระดับขึ้นไปที่ความสูง  แต่ไม่ได้รับการตอบกลับ เวลา 08:16 น. เครื่องรักษาระดับที่ความสูง  และหลังจากนั้นไม่นานก็เบี่ยงออกจากเส้นทางที่กำหนดไว้

เวลา 08:17:59 น. เจ้าหน้าที่ควบคุมการบินที่ศูนย์บอสตันได้ยินเสียงสั้น ๆ ที่ไม่ทราบที่มาในคลื่นความถี่วิทยุที่ใช้โดยเที่ยวบินที่ 11 และเที่ยวบินอื่นที่อยู่ใกล้เคียง ภายหลังมีผู้อธิบายว่าเสียงนั้นฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้อง ศูนย์บอสตันพยายามติดต่อเที่ยวบินที่ 11 หลายครั้งแต่ไม่ได้รับการตอบกลับ คณะกรรมการฯ เชื่อว่าผู้ก่อการร้ายสามารถควบคุมเครื่องบินได้อย่างสมบูรณ์ในเวลา 08:20 น. หกนาทีหลังเริ่มการโจมตี จากนั้นสัญญาณรับส่งเรดาร์โหมด-ซีของเที่ยวบินก็ถูกปิดโดยใครบางคนในห้องนักบินในเวลา 08:21 น. เวลา 08:23 น. และ 08:25 น. ระบบสื่อสารและรายงานสภาวะอากาศยาน (ACARS) พยายามติดต่อเที่ยวบินนี้ ข้อความแรกเขียนว่า "อรุณสวัสดิ์, ศูนย์ควบคุมกำลังมองหาคุณที่ 135.32"; ส่วนอีกข้อความหนึ่งเขียนว่า "โปรดติดต่อศูนย์บอสตันโดยเร็วที่สุด พวกเขาขาดการติดต่อทางวิทยุและสัญญาณรับส่งเรดาร์ของคุณ" เที่ยวบินที่ 11 ไม่ได้ตอบกลับ

 รายงานจากพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน 
จากรายงานของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน เอมี สวีนีย์และเบ็ตตี ออง ผู้ซึ่งติดต่อกับอเมริกันแอร์ไลน์ระหว่างการจี้บังคับ สลัดอากาศได้ใช้มีดแทงพนักงานต้อนรับ แคเรน มาร์ตินและบาร์บารา อาเรสเตกุย และปาดคอผู้โดยสาร แดเนียล ลูวิน ไม่มีใครทราบว่าสลัดอากาศเข้าไปในห้องนักบินได้อย่างไร เนื่องจากกฎของ FAA ในขณะนั้นกำหนดให้ประตูต้องปิดและล็อกอยู่เสมอระหว่างการบิน อองกล่าวว่าเธอคิดว่าผู้ก่อการร้าย "บุกเข้าไป" ทั้งการโทรของอองและสวีนีย์ชี้ให้เห็นว่าสลัดอากาศทั้งห้าขังตัวเองอยู่ในห้องนักบิน

คณะกรรมการสืบสวนระบุว่าสลัดอากาศโจมตีพนักงานต้อนรับเพื่อจะแย่งกุญแจห้องนักบิน บังคับให้พนักงานต้อนรับคนใดคนหนึ่งเปิดประตูหรือเพื่อล่อกัปตันหรือผู้ช่วยนักบินออกมาจากห้องนักบิน มีการตั้งทฤษฎีว่าอะฏาเป็นคนให้สัญญาณเริ่มต้นการจี้และพี่น้องอัชชะฮ์รีเป็นคนลงมือคนแรกด้วยการโจมตีมาร์ตินและอาเรสเตกุย สวีนีย์กล่าวว่ามาร์ตินได้รับบาดเจ็บสาหัสและต้องได้รับออกซิเจน สวีนีย์และอองกล่าวว่าอาการบาดเจ็บของอาเรสเตกุยไม่ร้ายแรงนัก อองบอกว่าเธอได้ยินเสียงทะเลาะกันดังลั่นหลังสลัดอากาศเข้าไปในห้องนักบิน เชื่อกันว่าสลัดอากาศได้สังหารหรือทำให้โอโกนาวสกีและแมกกินเนสหมดสติ สวีนีย์กล่าวว่าสลัดอากาศคนหนึ่งได้แสดงอุปกรณ์ที่มีสายสีแดงและเหลืองให้เธอดู ซึ่งดูเหมือนระเบิด อองและสวีนีย์บอกว่าผู้โดยสารในชั้นประหยัดดูเหมือนจะไม่เข้าใจถึงอันตรายอย่างเต็มที่ และเข้าใจผิดจากพนักงานต้อนรับว่ามีเหตุฉุกเฉินทางการแพทย์ตามปกติในส่วนหน้าของเครื่อง และพนักงานต้อนรับคนอื่น ๆ กำลังช่วยเหลือผู้โดยสารและหาอุปกรณ์ทางการแพทย์ อองกล่าวว่าลูวินดูเหมือนจะเสียชีวิตแล้ว ในขณะที่สวีนีย์กล่าวว่าอัสสุกอมีย์ได้โจมตีลูวิน ลูวินนั่งอยู่ที่ที่นั่ง 9B และอัสสุกอมีย์นั่งอยู่ข้างหลังเขาในที่นั่ง 10B

เหตุการณ์หนึ่งคืออัสสุกอมีย์โจมตีลูวินโดยไม่มีการยั่วยุ เพื่อข่มขู่ผู้โดยสารและลูกเรือคนอื่น ๆ ให้ยอมทำตาม หรืออีกทางหนึ่งคือ ลูวินซึ่งเป็นผู้ประกอบการด้านอินเทอร์เน็ตชาวอเมริกัน-อิสราเอลที่เข้าใจภาษาอาหรับ และเคยเป็นเจ้าหน้าที่ในหน่วยปฏิบัติการพิเศษซาเยเรตมัตคัลของกองกำลังป้องกันอิสราเอลHersh, Seymour M. (October 29, 2001). "Watching the Warheads: The Risks to Pakistans Nuclear Arsenal", The New Yorker. อาจพยายามเข้าแทรกแซงการจี้และเผชิญหน้ากับผู้จี้ที่อยู่ข้างหน้าเขา โดยไม่รู้ว่าอัสสุกอมีย์อยู่ข้างหลังเขา เชื่อกันว่าลูวินเป็นผู้เสียชีวิตคนแรกในวินาศกรรม 9/11Ron Jager, Danny Lewin: The First Victim Of 9/11, 5TJT, September 8, 2011  ในระหว่างการโทรสี่นาทีถึงศูนย์ปฏิบัติการของอเมริกันแอร์ไลน์ อองได้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับการขาดการสื่อสารกับห้องนักบิน การไม่สามารถเข้าถึงห้องนักบินได้ และเธอคิดว่ามีคนฉีดสเปรย์พริกไทยในห้องโดยสารชั้นธุรกิจ เธอยังให้ข้อมูลที่ตั้งของที่นั่งสลัดอากาศ ซึ่งในเวลาต่อมาได้ช่วยให้ผู้สืบสวนสามารถระบุตัวตนของพวกเขาได้

 ข้อความจากสลัดอากาศ 

เวลา 08:24:38 น. เสียงของอะฏาถูกเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศบอสตันได้ยิน โดยพูดว่า "เรามีเครื่องบินบางลำ แค่อยู่นิ่ง ๆ แล้วคุณจะปลอดภัย เรากำลังกลับไปที่สนามบิน" เวลา 08:24:56 น. เขากล่าวประกาศว่า "ห้ามใครขยับ ทุกอย่างจะเรียบร้อย ถ้าพยายามขยับใด ๆ คุณจะทำให้ตัวเองและเครื่องบินตกอยู่ในอันตราย ขอแค่อยู่เงียบ ๆ"

อะฏาพยายามที่จะประกาศให้ผู้โดยสารบนเครื่องทราบ แต่เขากดสวิตช์ผิดและทำให้เสียงของเขาถูกรับและบันทึกโดยเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศแทน ไม่มีรายงานว่ามีใครบนเครื่องบินได้ยินเสียงประกาศของสลัดอากาศ หลังเสียงประกาศของอะฏาและการไม่สามารถติดต่อกับเครื่องบินได้ เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศที่ศูนย์บอสตันก็เริ่มตระหนักว่าเที่ยวบินที่ 11 กำลังถูกจี้ เวลา 08:26 น. หลังบินข้ามพรมแดนระหว่างรัฐแมสซาชูเซตส์และนิวยอร์ก เครื่องได้เลี้ยว 100 องศาไปทางใต้ ตามแม่น้ำฮัดสันซึ่งจะนำไปสู่นครนิวยอร์กโดยตรง เวลา 08:32 น. ศูนย์บัญชาการองค์การบริหารการบินแห่งชาติ (FAA) ในเฮิร์นดอน รัฐเวอร์จิเนีย ได้แจ้งไปยังสำนักงานใหญ่ FAA

เวลา 08:33:59 น. อะฏาประกาศข้อความครั้งที่สามและครั้งสุดท้ายว่า "ทุกคนอย่าขยับ ได้โปรด เรากำลังจะกลับไปที่สนามบิน อย่าพยายามทำอะไรโง่ ๆ" เวลา 08:37:08 น. นักบินของยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 ยืนยันตำแหน่งและทิศทางของเที่ยวบินที่ 11 ให้แก่เจ้าหน้าที่ควบคุมการบินทราบ ไม่กี่นาทีก่อนที่เครื่องของพวกเขาจะถูกจี้เช่นกัน เวลา 8:42 น. นักบินของเที่ยวบินที่ 175 แจ้งศูนย์บินนิวยอร์กว่าก่อนหน้านี้พวกเขาได้ยินเสียงประกาศน่าสงสัยทางวิทยุในขณะกำลังไต่ระดับจากโลแกนเมื่อ 28 นาทีก่อนหน้า ซึ่งน่าจะเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เที่ยวบินที่ 11 ถูกจี้ นักบินรายงานว่าได้ยินคำว่า "ทุกคน อยู่ในที่นั่งของคุณ" บ่งชี้ว่าพวกเขาได้ยินเสียงประกาศครั้งที่สามนั้นZuckoff, p. 127.

 การส่งเครื่องบินขับไล่ 
ศูนย์บอสตันข้ามขั้นตอนมาตรฐานและติดต่อโดยตรงกับกองบัญชาการป้องกันอากาศและอวกาศอเมริกาเหนือ (NORAD) ภาคป้องกันทางอากาศตะวันออกเฉียงเหนือ (NEADS) ที่โรม รัฐนิวยอร์ก NEADS เรียกเครื่องบินขับไล่เอฟ-15 สองลำจากฐานทัพอากาศแห่งชาติโอติสในแมชพี รัฐแมสซาชูเซตส์ เพื่อเข้าสกัด เจ้าหน้าที่ที่โอติสใช้เวลาไม่กี่นาทีในการขออนุมัติเพื่อให้เครื่องบินขับไล่ขึ้นบินได้ คำสั่งให้ส่งเครื่องบินขับไล่ที่ฐานทัพโอติสถูกส่งในเวลา 08:46 น. และเอฟ-15 ขึ้นบินเวลา 08:53 น. ซึ่งเป็นเวลาประมาณเจ็ดนาทีหลังอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 ได้พุ่งชนอาคารเหนือไปแล้ว ในบรรดาเครื่องที่ถูกจี้ทั้งสี่ลำในวินาศกรรม 9/11 การแจ้งเตือนล่วงหน้าเก้านาทีเกี่ยวกับการจี้เที่ยวบินที่ 11 ถือเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานที่สุดที่ NORAD มีเวลาตอบสนองก่อนที่เครื่องบินจะพุ่งชนเป้าหมายที่ตั้งใจไว้NEADS/NORAD (the military) was notified about Flight11 at 08:37, nine minutes before the crash. This nine minutes was the amount of time available to them to respond to the situation. They were notified about United Airlines Flight175 at 09:03, the same time it crashed into the South Tower. They were notified about American Airlines Flight 77 four minutes before it crashed into the Pentagon. The military was notified about United Airlines Flight 93 at 10:07 (four minutes after it crashed in Pennsylvania). The nine minutes with Flight11 was the most time they had to do something in response. Source: 

 การตก 
"กองพันที่ 1 ถึงแมนแฮตตัน เรามีเพลิงไหม้หลายชั้น ดูเหมือนว่าเครื่องบินพุ่งเข้าชนอาคาร"หัวหน้าเจ้าหน้าที่ โจเซฟ ไฟเฟอร์ กล่าวรายงานอย่างเป็นทางการครั้งแรกหลังจากเห็นเหตุการณ์เครื่องบินตกด้วยตาของตนเอง
เวลา 8:37 น. เที่ยวบินที่ 11 เริ่มลดระดับลงอย่างรวดเร็วด้วยอัตรา 3,200 ฟุตต่อนาที มุ่งหน้าสู่นครนิวยอร์ก พร้อมกับค่อย ๆ ลดความเร็วลง สามนาทีก่อนการชน อะฏาได้เลี้ยวครั้งสุดท้ายเข้าสู่แมนแฮตตัน โดยบินลงใต้ผ่านเมืองในทิศทางของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ในเวลา 08:46 น. พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน เอมี สวีนีย์ ตกใจว่าเครื่องของเธอบินต่ำเกินไป ขณะที่อะฏาตั้งใจชนเข้าอาคารเหนือ เครื่องบินซึ่งกำลังเดินทางด้วยความเร็วประมาณ  และเชื้อเพลิงไอพ่นประมาณ 10,000 แกลลอนสหรัฐ (37,900 ลิตร; 8,300 แกลเอนอิมพีเรียล) ได้พุ่งชนด้านเหนือของอาคารระหว่างชั้น 93 ถึง 99 โดยจมูกของเครื่องกระทบกับชั้น 96มีผู้เสียชีวิตทันทีหลายร้อยคน รวมถึงทุกคนบนเครื่องและคนงานและผู้เยี่ยมชมจำนวนมากในอาคารเหนือ หลายคนที่อยู่นอกเส้นทางการชนของเครื่องถูกเผาจนเสียชีวิตทันทีเมื่อเชื้อเพลิงระเบิด การศึกษาชี้ว่าอาจมีผู้คนมากถึง 1,426 คนอยู่ใน 18 ชั้นบนสุดของอาคารเหนือ เมื่อเครื่องบินพุ่งชนเกือบจะกึ่งกลางแกนอาคาร แกนกลางเป็นที่ตั้งของปล่องบันไดสามช่อง (A, B และ C) ซึ่งทอดยาวจากดาดฟ้าไปยังชั้นพื้นดิน โดยมีระยะห่างระหว่างแต่ละชุดเพียง  ในบริเวณที่เกิดการชน โบอิง 767 ที่ถูกจี้มีขนาดใหญ่พอจะทำลายปล่องบันไดทั้งสามช่อง ทำให้ผู้รอดชีวิตจากการชนเกือบพันคนติดอยู่ ปล่องบันไดทั้งหมดจากชั้น 93 ถึง 99 ถูกทำลายหรือถูกปิดกั้น และบริการลิฟต์หยุดชะงักตั้งแต่ชั้น 50 ขึ้นไป เครื่องบินลดระดับลงด้วยมุมประมาณ 10 องศาเมื่อชน ผลักเศษซากเข้าไปในปล่องบันไดที่อยู่ต่ำลงไปถึงหกชั้นจากจุดที่ชน ดังนั้นชั้น 92 จึงถูกปิดกั้นจากส่วนที่เหลือของอาคารเมื่อเศษซากที่ตกลงมาจากจุดที่เที่ยวบินที่ 11 ชนปิดกั้นปล่องบันไดแต่ละช่อง ผู้รอดชีวิตที่อยู่สูงที่สุดในอาคารเหนือมาจากชั้น 91 ขณะที่ใครก็ตามที่อยู่เหนือขึ้นไปต้องปล่อยให้ถูกเผาทั้งเป็น ขาดอากาศหายใจ ได้รับสารพิษจากการเผาไหม้ของสารเคมี หรือถูกฆ่าในการถล่มของอาคารในที่สุด มีผู้คนประมาณ 100–200 คนตกลงมาจากชั้นบน ส่วนใหญ่เสียชีวิตจากการกระโดดลงมาเพื่อหนีความร้อน ควัน และเปลวเพลิงที่รุนแรง มีรายงานความเสียหายเล็กน้อยถึงปานกลางในทุกชั้นตั้งแต่ระดับพื้นดินถึงชั้น 92 รวมถึงผนังถล่ม กระเบื้องเพดานหายไป สายไฟขาด และหน้าต่างแตก ระบบหัวกระจายน้ำดับเพลิงถูกตัดขาดจากการชน ทำให้เกิดน้ำท่วมในหลายชั้นทั่วทั้งอาคาร นอกจากนี้ เชื้อเพลิงไอพ่นที่ลุกไหม้ได้ไหลผ่านอาคารทางปล่องลิฟต์และท่อ ทำให้เพลิงไหม้ขนาดเล็กในหลายชั้นระหว่างชั้น 77 และ 91 เกิดเพลิงไหม้ใหญ่สามครั้งในชั้นลอยบนชั้น 78 และ 44 รวมถึงล็อบบีหลักที่ฐาน ทำให้มีผู้เสียชีวิตจากการถูกไฟคลอกเกือบหนึ่งร้อยชั้นจากจุดที่ชน คลื่นกระแทกถูกรับรู้ได้ในทั้งสองอาคาร ด้านเหนือและตะวันตกของอาคารใต้ถูกกระแทกด้วยเศษซาก และการระเบิดทำให้หน้าต่างบางส่วนในอาคารใต้แตก ลมที่พัดมาจากทางตะวันตกเฉียงเหนือทำให้ยอดอาคารใต้ถูกปกคลุมไปด้วยควันหนาทึบที่ไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ และพนักงานจำนวนหนึ่งในระดับความสูงนั้นรายงานว่าควันเริ่มซึมเข้ามาในชั้นของพวกเขาพร้อมกับความร้อนที่รุนแรง
alt=photograph of aircraft landing gear found amid debris.|thumb|ล้อลงจอดของเที่ยวบินที่ 11 ถูกพบที่ถนนเวสต์และเรกเตอร์

ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนในทั้งเมืองและรัฐนิวยอร์ก รวมถึงรัฐนิวเจอร์ซีย์ที่อยู่ใกล้เคียงได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับอาคารเหนือด้วยตาตนเอง และควันที่พวยพุ่งขึ้นเหนือขอบฟ้าก็สามารถมองเห็นได้จากบางส่วนของรัฐคอนเนทิคัตอย่างรวดเร็ว แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่มีเพียงหกคนเท่านั้นที่บังเอิญกำลังบันทึกภาพในเวลา 08:46 น. ช่างภาพชาวฝรั่งเศส ฌูลส์ นอเดต์ ซึ่งกำลังถ่ายทำสารคดีเกี่ยวกับกรมดับเพลิงนิวยอร์ก (FDNY) (ซึ่งภายหลังถูกนำไปปรับปรุงเป็นภาพยนตร์ 9/11) นั่งรถไปกับกองพันที่ 1 เพื่อตรวจสอบเหตุแก๊สรั่วต้องสงสัยในท่อระบายน้ำที่สี่แยกถนนเชิร์ชและลิสเปนาร์ด ซึ่งเขาได้บันทึกภาพเครื่องบินที่บินชนตึกอย่างชัดเจนเป็นแห่งเดียวที่รู้จัก พาเวล ลาวา ผู้อพยพชาวเช็ก ได้บันทึกภาพเครื่องบินจากระยะไกลโดยไม่รู้ตัวขณะเตรียมขับรถเข้าไปในอุโมงค์บรุกลิน–แบตเตอรีจากบรุกลิน ภายหลังเมื่อเขาออกมาสู่แมนแฮตตันจากอุโมงค์ เขาได้บันทึกภาพการพุ่งชนของเที่ยวบินที่ 175 จากระยะที่ใกล้ขึ้นมาก ทางใต้ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ สถานีโทรทัศน์ WNYW ที่ตั้งอยู่ในนครนิวยอร์กได้ถ่ายทำรายการที่สวนสาธารณะซิตีฮอลพาร์กที่อยู่ใกล้เคียง เมื่อเที่ยวบินที่ 11 พุ่งชนตึกนอกจอ ผู้สื่อข่าวดิก โอลิเวอร์ ได้หยิบกล้องขึ้นมาบันทึกเหตุการณ์หลังจากนั้นทันที เว็บแคมที่วูล์ฟกัง สเตห์ลติดตั้งไว้ที่นิทรรศการศิลปะแห่งหนึ่งในบรุกลินเพื่อถ่ายภาพโลเวอร์แมนแฮตตันตอนล่างทุกสี่วินาทีก็ได้บันทึกภาพนิ่งของเที่ยวบินที่ 11 ที่กำลังบินมุ่งหน้าสู่อาคารเหนือและเหตุการณ์ระเบิดที่ตามมา อีกสองบันทึกเป็นเพียงเสียงเท่านั้น สตีเฟน แมกอาร์เดิล ที่ปรึกษาด้านภาษีและผู้ให้ข้อมูล FBI ซึ่งกำลังติดเครื่องดักฟังเพื่อไปพบกับผู้ประเมินภาษีที่อยู่ระหว่างการสอบสวนในคดีสินบน ได้บันทึกเสียงการชนของเที่ยวบินที่ 11 ขณะกำลังทานอาหารกับผู้ต้องสงสัยที่ร้านกาแฟในโรงแรมแมริออทเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ และยังบันทึกเสียงเที่ยวบินที่ 175 ขณะยังอยู่ที่อาคาร อีกหนึ่งบันทึกเสียงมาจากที่ประชุมธุรกิจที่อาคารวันลิเบอร์ตีพลาซาที่อยู่ใกล้เคียง

นักข่าวบางคนอ้างว่าเครื่องบินที่พุ่งชนอาคารเหนือเป็น "เครื่องบินไอพ่นขนาดเล็กเครื่องยนต์คู่" แม้ขนาดของรอยชนบนอาคารจะใหญ่ก็ตาม เวลา 08:55 น. คาร์ล โรฟ ที่ปรึกษาอาวุโสของประธานาธิบดีได้แจ้งข้อมูลที่ผิดนี้แก่ประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู บุช ขณะที่เขาเดินทางมาถึงโรงเรียนประถมเอ็มมา อี. บุกเกอร์ในแซราโซตา รัฐฟลอริดา โดยประธานาธิบดีคาดการณ์ว่าเหตุการณ์ดังกล่าว "ต้องเกิดจากความผิดพลาดของนักบิน" หลังจากนั้นไม่นาน ในการสนทนาทางโทรศัพท์ออกอากาศจากสำนักงานของเขาที่สำนักงาน CNN ในนิวยอร์ก ชอน เมอร์ทา รองประธานฝ่ายการเงินของ CNN รายงานว่าเครื่องบินพาณิชย์ขนาดใหญ่ได้ชนอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ และเครือข่ายโทรทัศน์อื่นๆ ก็เริ่มขัดจังหวะการออกอากาศปกติด้วยข่าวการตกภายในไม่กี่นาที

ความเข้าใจทั่วไปในตอนแรกคือการตกของเที่ยวบินที่ 11 เป็นอุบัติเหตุที่น่าเศร้า แม้สถานีข่าวบางแห่งจะชี้ว่าอาจจะตั้งใจก็ตาม แม้ผู้คนจำนวนมากในอาคารใต้เลือกจะอพยพหลังเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในอาคารเหนือ แต่การท่าเรือตัดสินใจไม่เริ่มการอพยพเต็มรูปแบบของอาคารใต้ในทันทีหลังการชนครั้งแรก โดยอยู่ภายใต้ข้อสันนิษฐานว่าเป็นอุบัติเหตุ สิบเจ็ดนาทีหลังการชนครั้งแรก อาคารใต้ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ก็ถูกชนโดยยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 ซึ่งยืนยันว่าการชนครั้งนี้เป็นการกระทำโดยเจตนา

 ผลพวง 

หลังการตก อาคารเหนือลุกไหม้นาน 102 นาทีก่อนจะถล่มในเวลา 10:28 น. แม้การชนจะสร้างความเสียหายต่อโครงสร้างอย่างหนัก แต่เปลวเพลิงที่ลุกไหม้เป็นเวลานานจากเชื้อเพลิงไอพ่นก็ถูกตำหนิว่าเป็นสาเหตุของความล้มเหลวทางโครงสร้างของอาคาร นอกจากผู้โดยสารบนเครื่องและผู้ครอบครองอาคาร เจ้าหน้าที่กู้ภัยหลายร้อยคนก็เสียชีวิตเมื่ออาคารถล่ม แม้จะเป็นอาคารแรกที่ถูกชน แต่อาคารเหนือก็เป็นอาคารที่สองที่ถล่มลงมา ยิ่งไปกว่านั้น อาคารนี้ยังตั้งตระหง่านอยู่ได้เกือบสองเท่าของอาคารใต้ ซึ่งลุกไหม้เพียง 56 นาทีก่อนจะถล่ม เหตุผลก็คือเที่ยวบินที่ 11 พุ่งชนอาคารเหนือด้วยความเร็วต่ำกว่าและในตำแหน่งสูงกว่าที่เที่ยวบินที่ 175 พุ่งชนอาคารใต้มาก ทำให้มีน้ำหนักโครงสร้างเหนือบริเวณที่ถูกชนน้อยกว่ามาก โดยอาคารเหนือมี 11 ชั้นเหนือจุดที่ถูกชน ขณะที่อาคารใต้มีมากกว่าถึงสองเท่า แคนเตอร์ ฟิตซ์เจอรัลด์ แอล.พี. ธนาคารเพื่อการลงทุนที่ตั้งอยู่บนชั้น 101–105 ของอาคารเหนือ สูญเสียพนักงานไป 658 คน มากกว่าบริษัทอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัด

เจ้าหน้าที่กู้ภัยที่พื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เริ่มพบชิ้นส่วนศพของเหยื่อจากเที่ยวบินที่ 11 ภายในไม่กี่วันหลังวินาศกรรม เจ้าหน้าที่บางคนพบศพที่ถูกรัดติดกับที่นั่งเครื่องบิน และพบร่างของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่ถูกมัดมือ บ่งชี้ว่าสลัดอากาศอาจใช้กุญแจมือพลาสติก ภายในหนึ่งปี ผู้ตรวจพิสูจน์หลักฐานทางการแพทย์สามารถระบุตัวตนของเหยื่อ 33 รายที่อยู่บนเที่ยวบินที่ 11 ได้ พวกเขาระบุตัวตนเหยื่อเที่ยวบินที่ 11 ได้อีกสองราย รวมถึงหัวหน้าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน แคเรน มาร์ติน ใน ค.ศ. 2006 ขณะเดียวกันก็พบชิ้นส่วนศพอื่น ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องใกล้กับบริเวณกราวด์ซีโรในช่วงเวลาเดียวกัน ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2007 ผู้ตรวจสอบโดยใช้เทคโนโลยี DNA ที่ใหม่กว่าสามารถระบุตัวตนเหยื่อเที่ยวบินที่ 11 ได้อีกราย ชิ้นส่วนศพของสลัดอากาศสองราย ซึ่งอาจเป็นจากเที่ยวบินที่ 11 ก็ถูกระบุตัวตนและถูกนำออกจากสวนอนุสรณ์ในแมนฮัตตัน ชิ้นส่วนศพของผู้สลัดอากาศคนอื่น ๆ ยังไม่ได้รับการระบุตัวตนและถูกฝังรวมกับศพที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ในสวนแห่งนี้

หนังสือเดินทางของอัสสุกอมีย์รอดจากการชนและตกลงบนถนนด้านล่าง มันเปียกชุ่มไปด้วยเชื้อเพลิงไอพ่น และถูกหยิบขึ้นโดยผู้สัญจรไปมาซึ่งนำไปมอบให้แก่นักสืบของกรมตำรวจนครนิวยอร์ก (NYPD) ก่อนที่อาคารใต้จะถล่มไม่นาน พนักงานสอบสวนได้นำสัมภาระของมุฮัมมัด อะฏาที่ไม่ได้ถูกบรรทุกขึ้นเครื่องไปตรวจสอบ กระเป๋าบรรจุกระดาษจากการศึกษาของอะฏาในเยอรมนีและอียิปต์ ใบขับขี่สากลและหนังสือเดินทางของอัลอุมรี ตลับวีดิทัศน์จำลองการบินโบอิง 757 และมีดพับกับสเปรย์พริกไทย นอกจากนี้ยังพบเอกสาร "คืนสุดท้าย" ที่มีคำแนะนำสำหรับสลัดอากาศและการเตรียมตัวสำหรับการพลีชีพและความตาย ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อหาในกระเป๋ายังระบุชื่อสลัดอากาศทั้ง 19 คนสำหรับเที่ยวบินทั้งสี่ที่ตกในวันที่ 11 กันยายน ในการบันทึกเสียงในอีกไม่กี่เดือนต่อมาในอัฟกานิสถาน อุซามะฮ์ บิน ลาดิน ผู้นำอัลกออิดะฮ์ ได้ออกมารับผิดชอบต่อการโจมตี การโจมตีเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เกินความคาดหมายของบิน ลาดิน เขาคาดหวังเพียงแค่ชั้นที่อยู่เหนือจุดที่ชนจะถล่มลงมาเท่านั้น ส่วนกล่องดำของเที่ยวบินที่ 11 และเที่ยวบินที่ 175 ไม่เคยถูกค้นพบthumb|รายชื่อลูกเรือเที่ยวบินที่ 11 อยู่บนแผง N-74 ของสระเหนือของอนุสรณ์สถานแห่งชาติ 11 กันยายน รายชื่อผู้โดยสารอยู่บนแผงนั้นและแผงอื่นอีกสี่แผงที่อยู่ติดกันหลังวินาศกรรม รหัสเที่ยวบินสำหรับเที่ยวบินที่กำหนดไว้ในเส้นทางเดียวกันและเวลาออกเดินทางเดียวกันได้ถูกเปลี่ยน และใน ค.ศ. 2024 เที่ยวบินดังกล่าวใช้แอร์บัส เอ321 แทนโบอิง 767 มีการแขวนธงชาติสหรัฐไว้ที่สะพานเทียบเครื่องบินของประตู B32 ซึ่งเป็นจุดที่เที่ยวบิน 11 ออกเดินทางจากท่าอากาศยานโลแกน และมีการแขวนธงชาติสหรับไว้สะพานเทียบเครื่องบินของประตู 65B ที่ท่าอากาศยานลอสแอนเจลิส ซึ่งเป็นจุดที่เที่ยวบิน 11 มีกำหนดจะลงจอด

ใน ค.ศ. 2002 ผู้ได้รับรางวัลพลเรือนผู้กล้าหาญเมเดลีน เอมี สวีนีย์ ประจำปีเป็นคนแรกคือสวีนีย์และออง ส่วนโอโกนาวสกีก็ได้รับรางวัลหลังเสียชีวิตด้วย ทั้งสามคนเป็นชาวรัฐแมสซาชูเซตส์ และญาติของผู้เสียชีวิตทั้งสามได้เป็นตัวแทนรับรางวัลนี้

วันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 2013 มีการค้นพบชิ้นส่วนของกลไกปีกสร้างแรกยกจากโบอิง 767 ที่ติดอยู่ระหว่างอาคารสองหลังพาร์กเพลซ ซึ่งอยู่ใกล้กับบริเวณที่พบชิ้นส่วนล้อลงจอดอื่น ๆ ส่วนเครื่องกระตุกหัวใจไฟฟ้าจากเที่ยวบินที่ 11 ถูกพบใน ค.ศ. 2014 ระหว่างการก่อสร้างถนนใกล้กับถนนลิเบอร์ตี

ที่อนุสรณ์สถานแห่งชาติ 11 กันยายน ชื่อของผู้เสียชีวิต 87 คนจากเที่ยวบินที่ 11 ได้ถูกจารึกไว้บนแผ่นป้ายที่สระเหนือบนแผง N-1 และ N-2 และแผง N-74 – N-76

 ดูเพิ่ม 

 อาเอโรลิเนอัสอาร์เฆนตินัส เที่ยวบินที่ 342
 อินเดียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 814
 ทีดับเบิลยูเอ เที่ยวบินที่ 847
 รายชื่อการจี้บังคับอากาศยาน

 หมายเหตุ 

 อ้างอิง 

 ผลงานอ้างอิง 


 แหล่งข้อมูลอื่น 
 The Final 9/11 Commission Report  

 9-11 NTSB Report
 American Airlines Flight 11 manifest
Picture of aircraft Pre 9/11

หมวดหมู่:อุบัติเหตุและอุบัติการณ์ทางการบินที่มีการจงใจทำให้อากาศยานตกหรือชน
หมวดหมู่:วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544
หมวดหมู่:อุบัติเหตุของเครื่องบินโบอิง 767
หมวดหมู่:อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับอเมริกันแอร์ไลน์