วัจนภาษา

วัจนภาษา หมายถึงการสื่อสารในระบบคำและประโยค โดยผ่านการฟัง พูด อ่าน เขียน โดยจะมีคำเป็นตัวสื่อความหมาย ซึ่งในประโยคใด ๆ คำแต่ละคำจะเขียนและอ่านได้เพียงวิธีเดียวเท่านั้น กล่าวคือ ถึงแม้ว่าคำบางคำอาจมีตัวสะกดเหมือนกัน (คำพ้องรูป) หรือ คำบางคำอ่านอ่านออกเสียงเหมือนกัน (คำพ้องเสียง) แต่คำใดๆก็ตามเมื่ออยู่ในประโยคแล้ว ย่อมเขียนและอ่านได้เพียงรูปแบบเดียว เช่น ช่วงนี้ทำงานให้มันเพลา ๆ ลงบ้าง คำว่าเพลาเป็นคำพ้องรูป อาจอ่านว่า เพลา ซึ่งหมายถึง แกนหมุนของล้อหรือการทำงานไม่หักโหม หรืออ่านว่า เพ-ลา ซึ่งแปลว่า เวลา แต่ในประโยค ช่วงนี้ทำงานให้มันเพลา ๆ ลงบ้าง คำว่า เพลาต้องอ่านว่า เพลา เท่านั้น

 ระบบพยางค์ 
พยางค์คือ การกำหนดการเปล่งเสียงออกมาครั้งหนึ่ง ๆ จะมีความหมายหรือไม่มีความหมายก็ได้ ในระบบคำ หนึ่งพยางค์จะประกอบด้วยอย่างน้อยห้าส่วน
 เสียงสระ หรือเสียงแท้ เกิดจากการบังคับรูปของหลอดลมและลิ้น
 เสียงพยัญชนะ หรือเสียงแปร เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของฐานเสียง
 เสียงวรรณยุกต์ หรือเสียงดนตรี เกิดจากการเปลี่ยนความถี่การสั่นของเส้นเสียง
และมีอีกสองส่วน จะมีหรือไม่มีก็ได้
 เสียงสะกด เป็นเสียงพยัญชนะอีกรูปหนึ่งที่ตามหลังพยางค์ อาจไม่มีก็ได้
 ตัวทัณตฆาต เป็นตัวที่ปรากฏในคำเวลาเขียน แต่ไม่ออกเสียง
 พยางค์  เสียงสระ  เสียงพยัญชนะ  เสียงวรรณยุกต์  เสียงตัวสะกด  ตัวการันต์ สังข์ (ภาษาไทย) อะ (/a/)  ส,ซ (/s/)จัตวาง (/ng/)ข์ knife (ภาษาอังกฤษ)/n//i/ตรี/f/k 您 (nín ภาษาจีน)/n//i:/จัตวา (ตรงกับเสียงที่2ของพินอิน)/n/

 ระบบคำ 
คำ คือการแทนความหมายของสิ่งต่าง ๆ โดยประกอบจากพยางค์ อันจะมีพยางค์เดียวหรือหลายพยางค์ก็ได้ คำอาจจะเกิดขึ้นมาโดดเลย เรียกว่า คำมูล หรือ คำโดด หรืออาจจะเกิดจากการประกอบของคำหลายๆคำ เรียกว่า คำรวม หรือ คำประสม

 ระบบประโยค 
ประโยคเป็นการแทนความหมายของสภาพ โดยประกอบด้วยสองส่วนเป็นอย่างน้อย คือภาคประธานและภาคแสดง การประกอบจะประกอบคำซึ่งมีสองคำหลักทำหน้าที่เป็นคำนามในภาคประธาน และคำกริยาในภาคแสดง
 ประโยค  ภาคประธาน  ภาคแสดง  ฝนตกฝน ตก She is swimming.Sheis swimming 您可以帮助维基媒体改变这个世界。您可以帮助维基媒体改变这个世界

 ดูเพิ่ม 
 อวัจนภาษา
 แหล่งข้อมูลอื่น 
 บอร์ดที่กล่าวถึงวัจนภาษาและอวัจนภาษา

หมวดหมู่:การสื่อสาร